| Chapitre |
| [10] |
ξυγγενεῖς
μόνον
τοσαῦτα
ἔδρασεν
ἀγαθά,
|
ξενίαν |
δὲ
ὅτῳ
πρὸς
τοὺς
ἐκείνης |
| [1] |
πολλοὺς
καὶ
Πλάτων
καὶ
Ἀριστοτέλης·
|
Ξενοφῶν |
δὲ
καὶ
Ἀγησίλαον
τὸν
βασιλέα |
| [11] |
τοῦ
Περσῶν
μονάρχου,
τῷ
Σαμίῳ
|
ξένῳ |
περὶ
τὴν
Αἴγυπτον
ξυμβαλεῖν
φεύγοντι |
| [7] |
ἀδικῶν
τὰς
Μούσας
τῷ
θεάτρῳ
|
ξυγγέγονε. |
Τὸν
δὲ
τὴν
ἁλουργίδα
καὶ |
| [8] |
οὐ
μεῖον
τὴν
τῶν
Φαιάκων
|
ξυγγένειαν. |
Καίτοι
γε
εἶχον
αὐτοῦ
πᾶσαι |
| [10] |
ἔθετο,
γένος
τε
ἅπαν
καὶ
|
ξυγγενεῖς |
εὐθὺς
ἐνέπλησε
τιμῆς,
τοὺς
μὲν |
| [10] |
δὲ
οἶμαι
καὶ
τούτους
καθάπερ
|
ξυγγενεῖς, |
καὶ
ὅσους
τοῦ
πατρὸς
ἐνόμισε |
| [10] |
εὐεργετοῦσα
ξύμπαντας.
Καὶ
οὐ
τοὺς
|
ξυγγενεῖς |
μόνον
τοσαῦτα
ἔδρασεν
ἀγαθά,
ξενίαν |
| [2] |
τῆς
περὶ
τοὺς
οἰκείους
καὶ
|
ξυγγενεῖς |
τιμῆς.
Προσήκει
δὲ
οἶμαι
καθάπερ |
| [15] |
διαφερόντως·
βίβλους
γὰρ
φιλοσόφων
καὶ
|
ξυγγραφέων |
ἀγαθῶν
καὶ
ῥητόρων
πολλῶν
καὶ |
| [1] |
ἐπὶ
βασιλέα,
καὶ
τοὺς
ἐπαίνους
|
ξυγγράφων
|
οὐκ
ἀπεκρύπτετο.
~Ἐμοὶ
δὲ
θαυμαστὸν |
| [15] |
τῆς
στρατείας
πρὸς
αὐτόπτου
πάλαι
|
ξυγκείμενον. |
Πολλὰ
γὰρ
δὴ
τῆς
τῶν |
| [16] |
ῥημάτων
ἰδιωτικῶς
καὶ
ἀγροίκως
ἄγαν
|
ξυγκειμένων |
ᾄδειν
εὐφημίαν·
Οὐδὲ
γὰρ
γεωργὸν |
| [9] |
χαλεπῶς
καὶ
μόλις
τὰ
τοιαῦτα
|
ξυγχωρεῖν |
κατὰ
ἀνδρῶν
ὑβριστῶν
καὶ
ἀλαζόνων· |
| [9] |
τῆς
γαμετῆς
ὁμολογεῖ
ὅ
τι
|
ξυγχωροίη |
καὶ
δίδωσιν
ἑκὼν
ἀέκοντί
γε |
| [11] |
Σαμίῳ
ξένῳ
περὶ
τὴν
Αἴγυπτον
|
ξυμβαλεῖν |
φεύγοντι
τὴν
αὑτοῦ,
καὶ
λαβόντα
|
| [2] |
ὑψόροφον·
ὁ
δ´
ἐπείσθη
τῇ
|
ξυμβουλῇ. |
Ἆρ´
οὖν
ἔτι
δεησόμεθα
μειζόνων
|
| [11] |
ἴσην
λείπεσθαι
(ἔχει
γὰρ
οἶμαι
|
ξύμπαντα |
παρ´
αὐτοῦ
τοῦ
καὶ
ἡμῖν |
| [10] |
τιμάς·
ἀπέλιπε
δὲ
οὐδὲν
εὐεργετοῦσα
|
ξύμπαντας. |
Καὶ
οὐ
τοὺς
ξυγγενεῖς
μόνον |
| [3] |
αὑτῷ
ζῆν
ὑπελάμβανεν
εἰ
μὴ
|
ξυμπάντων |
μὲν
ἀνθρώπων,
πάντων
δὲ
ἐθνῶν |
| [12] |
παρέσχεν,
ἐπιτρέψαι
πρῶτον
{τὸν}
βασιλέα
|
ξυμπείσασα. |
Δαίμονος
δέ,
ὅσπερ
οὖν
ἐῴκει |
| [7] |
τοῦ
δελφῖνος
τυχεῖν
ἢ
τῶν
|
ξυμπλεόντων, |
καὶ
ἐπὶ
τὴν
Λακωνικὴν
ἄκραν |
| [16] |
τῶν
φίλων,
πολλὰ
μὲν
αὐτῷ
|
ξυμποριζόντων |
καὶ
μεταδιδόντων
τροφῆς
ἀφθόνου
καὶ |
| [11] |
τε
οἶμαι
καὶ
αὐτῆς
ταύτης
|
ξυμπροθυμουμένης, |
ὑπὲρ
ὧν
ἄν
τις
κολακεύων |
| [9] |
γυναικὸς
μιᾶς
ἔστιν
αὐτὴν
αἰτιᾶσθαι
|
ξυμφορᾶς |
τῳ
τῆς
τυχούσης,
ἀγαθὰ
δὲ |
| [14] |
καὶ
πόλεσι
πολλαῖς
μυρίων
αἰτίας
|
ξυμφορῶν. |
Παραπλήσια
δὲ
ἐπεπόνθειν
ἀνδρὶ
σφόδρα |
| [12] |
παρά
του
τῶν
δυναστῶν
ἀφείλετο
|
ξὺν |
δίκῃ
καὶ
ἀπέφηνεν
αὖθις
πλούσιον. |
| [8] |
ἐπὶ
τὰ
βασίλεια
κωμαζόντων
ἐκράτει
|
ξὺν |
δίκῃ,
πάντα
ἀθρόως
αὐτῇ
διηγεῖτο, |
| [2] |
ἀλλήλους
ἐγκλήματα
τοῖς
πολίταις
ἀναφυόμενα
|
ξὺν |
δίκῃ.
Ταύτην
δὴ
οὖν
ἱκετεύσας, |
| [17] |
γὰρ
οὐδὲ
τῶν
ῥηθέντων
ἀκροᾶσθε
|
ξὺν |
ἡδονῇ
ἅτε
ἀνδρὸς
ἰδιώτου
καὶ |
| [13] |
ἐπεγειρομένους
χορεύειν
καὶ
πηδᾶν
οὐδενὶ
|
ξὺν |
λόγῳ,
καὶ
ἡμᾶς
ὑπὸ
τῆς |
| [13] |
ἀκέραιον
ἡμῖν
καὶ
ἀσινῆ
μένειν
|
ξὺν |
πολλῷ
πόνῳ
πραγματευσαμένη,
ἧς
μεῖζον |
| [2] |
θυγατέρα
παίζουσαν
ἐπὶ
τοῦ
λειμῶνος
|
ξὺν |
ταῖς
ὁμήλιξι
παρθένοις
παρὰ
τοῦ
|
| [15] |
τῶν
παλαιῶν
ἔργων
ἐμπειρίας
ὑπομνήματα
|
ξὺν
|
τέχνῃ
γραφέντα
τοῖς
ἁμαρτοῦσι
διὰ |
| [8] |
ὅσῳ
πολυτελέστερα,
ἅτε
οἶμαι
ποιητὰ
|
ξὺν |
τέχνῃ,
τῆς
τῶν
αὐτοφυῶν
ἔλαττον
|
| [13] |
σμικρὸν
μεθίεσθαι,
ἅτε
αὐτὸς
οἶμαι
|
ξὺν |
τέχνῃ
τοῦτο
δρῶν·
ἡμῖν
δὲ |
| [2] |
καὶ
λέγειν,
καθάπερ
τινὰ
ῥήτορα
|
ξὺν |
{τῇ}
τέχνῃ
τέλειον
ᾆσαι
βασιλίδος |
| [2] |
ἤδη
ῥηθεῖσιν,
οὕτω
ποιεῖσθαι
τὴν
|
ξυνευφημίαν, |
τάξιν
ἀποδιδόντα
τὴν
αὐτὴν
ἐκείνῃ, |
| [12] |
παιδείᾳ
τὸ
χωρίον
ἐπιτήδειον
εἶναι
|
ξυννοοῦσα. |
Ἐγὼ
δὲ
τότε
μὲν
αὐτῇ |
| [9] |
δὴ
καὶ
ἡ
βασιλὶς
ἥδε
|
ξυννοοῦσα |
κακὸν
μὲν
οὐδὲν
οὔτε
ᾔτησεν |
| [15] |
Ὃ
δὴ
καὶ
αὐτὸς
πολλάκις
|
ξυννοῶν |
παιδιάν
τε
οὐκ
ἄμουσον
ἐν |
| [8] |
καὶ
μακρὰς
ὑπὲρ
τούτων
βίβλους
|
ξυντιθέναι, |
ἀρκέσειν
ὑπολαμβάνω
τῷ
πλήθει
τῶν |
| [12] |
ἀργύριον·
ἀνδρῶν
γὰρ
ἀγαθῶν
φημι
|
ξυντυχίαν |
πρὸς
χρυσίου
πλῆθος
ὁσονδηοῦν
ἐξεταζομένην |
| [12] |
τὰ
πρόσθεν
μηχανήσασθαι,
ἤ
τινος
|
ξυντυχίας |
ἀλλοκότου
τὴν
ὁδὸν
ταύτην
ὑποτεμομένης, |
| [14] |
κομίζειν
ἅρμα
ἡνιόχου,
πολλὰς
μὲν
|
ξυνωρίδας, |
πολλὰ
δὲ
οἶμαι
τέτρωρα
τρέφοντος |