Chapitre
[9]	οἰκίᾳ μιᾷ τῶν πολιτῶν· προσθείην	δ´	ἂν ἔγωγε, θαρρῶν εὖ μάλα
[8]	μαλακῇ τῇ πόᾳ βρύοντες, Κρῆναι	δ´	ἑξείης πίσυρες ῥέον ὕδατι λευκῷ,
[2]	ἱκέσθαι Οἶκον ἐς ὑψόροφον· ὁ	δ´	ἐπείσθη τῇ ξυμβουλῇ. Ἆρ´ οὖν
[2]	πρῶτα κιχήσεαι ἐν μεγάροισιν· Ἀρήτη	δ´	ὄνομ´ ἐστὶν ἐπώνυμον, ἐκ δὲ
[7]	ἐκεῖνος, ὃν δὴ λόγος ἔχει	δαιμονίᾳ	πομπῇ χρησάμενον φιλομουσοτέρου τοῦ δελφῖνος
[13]	χρεὼν ὧδέ πως λέγοντα· ὦ	δαιμόνιε	καὶ τέχνης ἀληθῶς γενναίας ἡγεμών,
[8]	αὑτὴν ὑπερορῶντα μέν, ὡς φασί,	δαιμονίων	γάμων, ἀτιμάζοντα δὲ οὐ μεῖον
[12]	ἐπιτρέψαι πρῶτον {τὸν} βασιλέα ξυμπείσασα.	Δαίμονος	δέ, ὅσπερ οὖν ἐῴκει μοι
[6]	ἔτι νυμφίους τοὺς ἄνδρας ἀφαιρεθεῖσαι	δαιμόνων	βίᾳ βασκάνων ἢ μοιρῶν νήμασι,
[1]	μὲν δέῃ λοιδορῆσαί που καὶ	δακεῖν,	ὥσπερ τὰ θηρία ὀργίλον καὶ
[19]	λέληθεν ἡ τῶν χρημάτων ἐλευθέριος	δαπάνη	μετέχουσά τινος ἀρετῆς. Ἀλλὰ οἶμαι
[17]	ὀρύγματα καὶ ἄλλα πολυτελῆ καὶ	δαπανηρὰ	κατασκευάσματα ἐκείνης ἔργα γενέσθαι λέγουσι.
[11]	ἔργων. Πυνθάνομαι γὰρ δὴ καὶ	Δαρεῖον,	ἕως ἔτι δορυφόρος ἦν τοῦ
[2]	τοὺς καλοὺς προθύμως ἐπαινεσόμεθα, γυναῖκα	δὲ	ἀγαθὴν τῆς εὐφημίας οὐκ ἀξιώσομεν,
[3]	ἀληθὲς οὔτε οἶμαι ῥᾴδιον· πολλῶν	δὲ	ἀγαθῶν ἀνδρῶν γενομένων καὶ καταλιπόντων
[12]	τῶν ἔνδον οὐ μεῖον· οἱ	δὲ	ἀγαπῶσι καὶ στέργουσι, πλουτεῖν ἐθέλοντες
[10]	μὲν τούσδε γέγονε τοιάδε· ὅσοι	δὲ	ἀγνῶτες ἔτι διὰ νεότητα τοῦ
[8]	μὴν ἐπειδὴ ´κεῖνο δυσχερές, μᾶλλον	δὲ	ἀδύνατον ἐφάνη παντελῶς, ἄξιον ὑπὲρ
[14]	οὐδέν τι μᾶλλον ἐπιλαθόμενον, ἀγριαῖνον	δὲ	ἀεὶ καὶ παροξυνόμενον ὑπὸ τῶν
[14]	τῷ μὲν ἡνιόχῳ ζημίας, αὑτῷ	δὲ	αἰσχρᾶς καὶ ἀδόξου συμφορᾶς αἴτιος
[11]	εὐγνωμοσύνης μὲν ἐμαυτοῦ σημεῖον, μαρτύριον	δὲ	ἀληθὲς τῶν ἐκείνης ἔργων. Πυνθάνομαι
[13]	ἐμαυτὸν ἐλπίσι τοιαύταις τρέφοντι. Εὔνοιαν	δὲ	ἀληθινὴν οὐκ ἔστι πρὸς χρυσίον
[12]	ἀδικήματος μὲν οὐδενὸς ὄνομα, ματαίας	δὲ	ἄλλως ὑποψίας, ἠξίου διελέγχειν καὶ
[5]	τὴν γαμήλιον ἀνάψαι λαμπάδα, ἄμφω	δὲ	ἅμα συνελθόντα γάμον μὲν ἥρμοσε
[5]	δοκεῖ πρὸς κοινωνίαν βασιλέως, πάντα	δὲ	ἅμα, ὥσπερ θεοῦ τινος ἀγαθῷ
[1]	ὀργίλον καὶ ὀξὺ βλέπουσιν· ὥσπερ	δὲ	ἀνάλωμα πολυτελὲς φεύγοντες τὸν ἀληθινὸν
[7]	λύπῃ κρίνειν τὰ κρούματα, μουσικὸν	δὲ	ἄνδρα, τοὺς λόγους ἐξεπιστάμενον τῆς
[17]	ὄφελος μὲν οὐδὲ ἕν, συμφοραὶ	δὲ	ἀνήκεστοι· ἅτε δὴ οὖν οἶμαι
[6]	καὶ Σάμου καὶ Δουλιχίου, τῇ	δὲ	ἀνὴρ μὲν οὐδεὶς καλὸς καὶ
[2]	οἵπερ τέκον Ἀλκίνοον βασιλῆα. Ἀναλαβὼν	δὲ	ἄνωθεν ἀπὸ τοῦ Ποσειδῶνος οἶμαι
[5]	περὶ τῆς εὐγενείας αὐτῆς, ὑπὲρ	δὲ	ἁπάντων ἁπλῶς ὅσα χρῆν οἶμαι
[3]	χρεὼν ἐν Βαβυλῶνι κατέλαβε. Μακεδόνες	δὲ	ἁπάντων ἦρχον, ὧν ὑπ´ ἐκείνῳ
[18]	ὅ τι ἂν ἐθέλῃ, θέλει	δὲ	ἅπασι τἀγαθά; τοῦτο ἐγὼ κεφάλαιον
[13]	γε ἡδέως σφόδρα ὑπομένων, ἄλλως	δὲ	ἀπειθεῖν χαλεπὸν ὂν σφόδρα ἠπιστάμην·
[9]	δι´ ἐκείνην νέμεται κλῆρον, κεῖνος	δὲ	ἀπηλλάγη τιμωρίας, ὀφλήσας τοῖς νόμοις,
[6]	ἀκοῆς περὶ αὐτῆς μαθεῖν, τεκμαιρόμενον	δὲ	ἀπὸ τῆς μητρὸς τὴν εὐταξίαν·
[4]	ἀφορμάς τινας πρὸς εὐδοξίαν· ὅστις	δὲ	ἀποδίδωσι πάλιν ἐξ ἑαυτοῦ προγόνοις
[1]	εὐαρίθμητα κομιδῇ τὰ παραδείγματα· πολλοὶ	δὲ	ἀποκρύπτουσι τὸ δοκεῖν εὖ παθεῖν,
[17]	ἐπιμελείας καὶ τὸν παῖδα· ἔμελε	δὲ	ἄρα οὐδὲ τῶν ἀγρῶν ἐκείνῃ
[8]	ἐδόκει ´κείνων ἐράσμια. Τῆς τρυφῆς	δὲ	αὖ καὶ τοῦ πλούτου καὶ
[3]	τὸ Ὠρικὸν ἔθνος· ὁ τούτου	δὲ	αὖ παῖς ὑπὸ τῷ Σταγειρίτῃ
[2]	αὐτῷ τούτῳ διήμαρτεν εὐφημίας. Πρὸς	δὲ	αὖ τούτοις παθεῖν μὲν εὖ
[14]	τὰς συνήθεις καὶ τὴν οἴκησιν	δὲ	αὐτὴν καὶ δίαιταν πάντα ὄγκου
[12]	παλαιὸν ἐκεῖνον Μάσητα· τὴν Πειρήνην	δὲ	αὐτὴν ὁ Σικυὼν ἔχει καὶ
[3]	μεγάλη τὸ πρόσθεν γένοιτο; ταύτης	δὲ	αὐτῆς τὸ κράτιστον ἡ πόλις
[3]	ἀνθρώπων τὸν ἥλιον προσεκύνει, ὡρμημένον	δὲ	αὐτὸν ἐπὶ τὴν Εὐρώπην, ὅπως
[2]	τὰ βασίλεια φερούσης ὁδοῦ, σύμβουλον	δὲ	αὐτῷ καὶ διδάσκαλον γενομένην ὧν
[2]	ἀπὸ τοῦ γένους ἀρξαμένην. Ἔχει	δὲ	αὐτῷ τὰ ὑπὲρ τούτων ἔπη
[6]	ἐλθεῖν ὑπέμεινέ ποτε· τὴν θυγατέρα	δὲ	βασιλεὺς ἑαυτῷ συνοικεῖν ἀξίαν ἔκρινε,
[14]	καὶ ἅπασι μὲν ἐπιβεβηκότος, διὰ	δὲ	γενναιότητα φύσεως καὶ ῥώμην ὑπερβάλλουσαν
[17]	ὅπως ἂν ἐπίῃ τἀληθές· ὁ	δὲ	δὴ λόγος σχεδόν τι περὶ
[17]	τὸ κοινὸν ἀγαθὰ συμβαίνει, ἐκ	δὲ	δὴ τῆς τούτων φιλοτιμίας ὄφελος
[14]	ἢ καὶ ὑβρίσαντας αἴσθοιτο· ἐν	δὲ	δὴ τοῖς ἅρμασι τοῖσδε κεκτημένου
[11]	ἐξῆν ἐν ἡσυχίᾳ, τὰ μέγιστα	δὲ	δι´ αὐτὴν παρὰ τοῦ γενναίου
[4]	καὶ βασιλείαν ἀτεχνῶς νομιζομένην, μεταβαλοῦσαν	δὲ	διὰ τοὺς οὐκ ὀρθῶς χρωμένους
[3]	Μακεδονίας καὶ Θρᾴκης ἦρξαν, οἶμαι	δὲ	ἔγωγε καὶ ὅσοι Λυδῶν ἢ
[3]	μὴ ξυμπάντων μὲν ἀνθρώπων, πάντων	δὲ	ἐθνῶν κρατήσειεν. Οὐκοῦν τὴν μὲν
[7]	τινος δεξιοῦ τὴν τέχνην· ἔστω	δέ,	εἰ βούλει, Τέρπανδρος οὗτος ἢ
[14]	ἱματίων καθάπερ πτερῶν ἐπαίρεται, συνέσεως	δὲ	εἰ καὶ ἐπὶ σμικρὸν μετέχοι
[2]	ἔπαινον αὐτῆς ἄξιον διεξελθεῖν, ἀγαπῶντες	δέ,	εἰ καὶ μετρίως τυγχάνοιμεν οὕτω
[3]	ἢ λόγῳ προσῆκον, ἀπολειπτέον· ὀλίγα	δὲ	εἰπεῖν τῶν πᾶσι γνωρίμων τυχὸν
[17]	καινόν τι λέγειν ἐπιθυμῶν, τοῦτο	δέ,	εἴπερ ἦν, ὥσπερ οὖν φασι,
[8]	ἄξιον ὑπὲρ ἁπάντων ἀποσιωπῆσαι, πειρᾶσθαι	δὲ	εἰς δύναμιν φράζειν ὑπὲρ αὐτῶν,
[7]	ἀπὸ τῆς τέχνης εἰργάσατο, αὐτῆς	δὲ	ἐκείνης ὑπερεώρων καὶ οὐδεμίαν ὤραν
[1]	τὸν λαβόντα ἐπειρᾶτο λαθεῖν, συνίει	δὲ	ἐκεῖνος ἐκ τῆς πράξεως τὸν
[9]	ἀφεῖναι πάντως τῆς αἰτίας. Ὁ	δὲ	ἑκὼν ἑκόντι τῷ θυμῷ χαρίζεται
[15]	τῆς πρὸς ἐκεῖνα συνουσίας, μουσεῖον	δὲ	Ἑλληνικῶν ἀποφῆναι βιβλίων ἕκητι τὴν
[8]	ταῖς ἐπαγγελίαις Καλυψοῦς πιστεύειν, σὺ	δὲ	ἑλόμενος τὰ χείρω πρὸ τῶν
[7]	ἀληθινῆς καὶ θείας μουσικῆς; ὁρῶν	δὲ	ἐμμένοντα τοῖς νομισθεῖσι καὶ οὐ
[15]	ἐποίησε τῶν ἐμοὶ γνωρίμων, ὅπως	δὲ	ἐμοὶ μετὰ τοῦ βασιλέως τὸν
[11]	ὀρρωδεῖν τὴν ἄδικον ὑποψίαν· νῦν	δὲ	ἐν ταύτῃ γεγονὼς τῇ τύχῃ
[4]	ἐκείνην καὶ σεμνοτέραν, τοὺς πατέρας	δὲ	ἐνδοξοτέρους ἀποφαίνων, οὗτος οὐδενὶ καταλείπει
[12]	ἐπ´ ὀλίγον ῥοπῆς ἐπιστῆσαι. Παιδείας	δὲ	ἕνεκα καὶ φιλοσοφίας πέπονθεν οἶμαι
[3]	δήπουθεν ἐκ τῆς Πιερίας, οὐχὶ	δὲ	ἐξ Ἑλικῶνος εἰς τὸν Ὄλυμπον
[4]	γὰρ ἀγαθὸν φῦναι χρή, ὁ	δὲ	ἐξ ἐνδόξων ἐνδοξότερος γενόμενος, ἐς
[12]	καὶ ἐπιχώρια τὰ νάματα, πολλὰ	δὲ	ἔξωθεν ἐπιρρεῖ καὶ ἐπιφέρεται τίμια
[4]	δοῦναι τῷ παντὶ καταδεέστερον. Λαμβάνειν	δὲ	ἐοίκασι παρὰ τῶν πατέρων οἱ
[2]	ἢ παρὰ ἀνδρὸς δεξόμεθα, τὴν	δὲ	ἐπ´ αὐτῷ χάριν ἀποτίνειν ὀκνήσομεν;
[11]	τῆς φιλίας ἔπαθλα θαυμαστά. ~Ἐγὼ	δέ,	ἐπειδή μοι τεκμηρίων καθάπερ ἐν
[14]	εὖ μάλα παρέχων γνώρισμα. Ἐγὼ	δὲ	ἐπειδὴ πρῶτον ἐς ὄψιν ἐκείνης
[12]	τραχυτέρως ἔχοντος ᾐσθόμην ἔναγχος· ἡ	δὲ	ἐπειδὴ τὸ πρῶτον ἤκουσεν ἀδικήματος
[6]	ὑπερεῖδον διὰ τὸν ἔρωτα, ἡ	δέ,	ἐπειδὴ τὸ χρεὼν τὸν κουρίδιον
[14]	καθιδρυμένον ἄγαλμα σωφροσύνης ὁρᾶν· αἰδὼς	δὲ	ἐπεῖχε τὴν ψυχήν, καὶ ἐπέπηκτό
[14]	πολλαῖς μυρίων αἰτίας ξυμφορῶν. Παραπλήσια	δὲ	ἐπεπόνθειν ἀνδρὶ σφόδρα ἀπείρως ἡνιοχικῆς
[8]	τὰ μὲν ἐν θαλάττῃ τὰ	δὲ	ἐπὶ τῆς οἰκίας αὐτῆς, πρὸς
[1]	καὶ διαφέροντα τῶν ἔργων· τοὺς	δὲ	ἐπὶ τὸ ζηλοῦν ἐκεῖνα πειθοῖ
[8]	χρησμῶν ἀναπειθόμενος ἐκτελεῖν διενοεῖτο· ἀπόρρητον	δὲ	ἐποιεῖτο πρὸς αὐτὴν οὐδὲ ἕν,
[9]	τῶν ἀλλοτρίων συγγράφειν ἀτυχημάτων. Τοσούτων	δὲ	ἔργων μηδὲν παρασχέσθαι μηδὲ εἰς
[5]	παῖς μὲν ὑπάτου γέγονε, γαμετὴ	δέ	ἐστι βασιλέως ἀνδρείου, σώφρονος, συνετοῦ,
[15]	ἀναγκαῖα καὶ ταῦτα ἐθέλω· μέτρον	δέ	ἐστι τοῦ πλήθους τῶν φερομένων
[12]	Σπάρτην οὐδὲ τὴν Κόρινθον· ἥκιστα	δέ	ἐστι τούτων τῶν πηγῶν ἕκητι
[13]	καὶ λόγος ἔργου στερόμενος. Ἡ	δὲ	ἐτίμα καὶ τοὔνομα· αἰτίαν γὰρ
[9]	παρ´ ὀλίγον ἐλθὼν κινδύνου, τιμῆς	δὲ	ἔτυχον καὶ ἀρχῆς μυρίοι. Καὶ
[1]	τῆς πράξεως τὸν δράσαντα. Ἐπαίνων	δὲ	ζηλωτὸν μὲν ἀκροατὰς ὡς πλείστους
[17]	ἐκείνῃ οὔτε τῶν ποιμνίων· στρατηγίαν	δὲ	ἢ δημηγορίαν οὐδὲ ὄναρ εἰκὸς
[17]	ἀνδριζομένων οὐ λίαν εὐπρεπῶς. Τινὰς	δὲ	ἤδη διὰ τὸ κάλλος περιβλέπτους
[2]	τοῦ κολακεύειν δοκεῖν ὑποψίαν; οὐχὶ	δὲ	ἤδη μιμούμενοι τὸν σοφὸν ἐκεῖνον
[4]	τῇ δυνάμει τὸ ὄνομα· νῦν	δὲ	ἤδη τῆς δυνάμεως ἐπιλειπούσης, ἐπειδὴ
[18]	δὲ ὅτι τὴν Εὔβοιαν, τινὲς	δὲ	ἤδη τὸ περιπλεῦσαι τὴν Πελοπόννησον,
[8]	καὶ τῶν κινδύνων ἀπηλλάχθαι· σὺ	δὲ	ἡμῖν ἐπὶ τῆς οἰκίας ἔγνως
[7]	τῆς μητρὸς ἡ νύμφη, τίς	δὲ	ἦν ὁ τῆς πομπῆς τρόπος
[18]	οὔτε γαννύμενος δῆλος ἦν, ἐκεῖνο	δὲ	ἠξίου τῶν αὑτῷ πεπολιτευμένων ἐπαινεῖν,
[2]	ἐπαίνους ξυγγράφων οὐκ ἀπεκρύπτετο. ~Ἐμοὶ	δὲ	θαυμαστὸν εἶναι δοκεῖ, εἰ τοὺς
[6]	ἧς ὁ λόγος διελθεῖν; Τοσοῦτον	δὲ	ἴσως οὔτε εἰπεῖν οὔτε ἐπακοῦσαι
[15]	βασιλέως τὸν γάμον ἥρμοσεν. Ὑμεῖς	δὲ	ἴσως ποθεῖτε καὶ τὸν κατάλογον
[15]	περὶ τῶν τοιούτων ἀδολεσχεῖν· ἑνὸς	δὲ	ἴσως τῶν ἐκείνης δώρων τυχὸν
[1]	καὶ Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης· Ξενοφῶν	δὲ	καὶ Ἀγησίλαον τὸν βασιλέα καὶ
[8]	εἶναι ὄλβιον καὶ εὐδαίμονα, τυχὸν	δὲ	καὶ ἀθάνατον, εἴ τι χρὴ
[7]	καὶ οὐ κίβδηλον ἡδονήν, καθαρὰν	δὲ	καὶ ἀκήρατον τοῖς θεαταῖς ἐνεργασάμενον,
[11]	ψεῦδος οὐδὲ πλάσμα ἐρῶ· ὑμεῖς	δὲ	καὶ ἀνωμότῳ πιστεύσετε πάντως οὐ
[1]	ἅπαντα μεμνῆσθαι τὸν χρόνον· μεμνημένοι	δὲ	καὶ ἀποκνοῦντες δι´ ἁσδηποτοῦν αἰτίας
[16]	καὶ σεμνὸν τὸ δῶρον, χρυσίον	δὲ	καὶ ἀργύριον οὐδὲ ἐδεόμην ἐγὼ
[1]	καὶ ἐπιείκειαν τοῦ τρόπου· Ἀρκεσίλαος	δὲ	καὶ διδοὺς τὸν λαβόντα ἐπειρᾶτο
[7]	ἡδονῆς χάριν φαύλως ἀνέχεσθαι, δυσχεραίνειν	δὲ	καὶ εἰ τοὺς τρόπους τῆς
[14]	παρ´ ἡμῶν ἤδη ἔχεις, τὰ	δὲ	καὶ ἕξεις σὺν θεῷ, μόνον
[15]	εἰ μὴ πάμπληθες ἀπολειφθείη, τυγχάνοι	δὲ	καὶ ἐπ´ ὀλίγον τῆς ὁμοιότητος,
[14]	ἀεὶ καὶ σκυθρωπός. Ὁ γενναῖος	δὲ	καὶ θεῖος ἀληθῶς αὐτοκράτωρ ἀφῄρει
[1]	οὔτε ἐπιχειρούντων οὔτε διανοουμένων, ῥᾳθύμως	δὲ	καὶ ὀλιγώρως ἐχόντων πρὸς τὸ
[16]	οὐ γέγονε, πρὸς τὸ μαθεῖν	δὲ	καὶ ὁτιοῦν συνηνέγκατο, ἀδικοῖτ´ ἄν,
[12]	ἐν αὐτῷ τῷ ἄστει, πολλαὶ	δὲ	καὶ πρὸ τοῦ ἄστεος περὶ
[4]	οὐδὲ τὴν ἀρχὴν ὑπερεῖδον, χαίρουσι	δὲ	καὶ πρὸς ἐνιαυτὸν τυγχάνοντες· καὶ
[2]	ἀνδρὸς ἐπιεικοῦς καὶ γενναίου, εἶναι	δὲ	καὶ τὸν Ὀδυσσέα τὸν σοφὸν
[18]	τὸ περιπλεῦσαι τὴν Πελοπόννησον, ἦσαν	δὲ	οἳ τῶν ψηφισμάτων μεμνημένοι, τινὲς
[2]	οἰκείους καὶ ξυγγενεῖς τιμῆς. Προσήκει	δὲ	οἶμαι καθάπερ ἴχνεσιν ἑπόμενον τοῖς
[16]	τροφῆς ἀφθόνου καὶ καταγωγίων, ἦρος	δὲ	οἶμαι καὶ θέρους φανέντος μάλα
[1]	ἀκροατὰς ὡς πλείστους εὑρεῖν, ἀγαπητὸν	δὲ	οἶμαι καὶ ὀλίγους. Καὶ ἐπῄνει
[10]	ἀνόνητον ἀφῆκε τοῖς κτησαμένοις, τιμᾷ	δὲ	οἶμαι καὶ τούτους καθάπερ ξυγγενεῖς,
[14]	οὕτως ἐστὶν ἀλόγιστον φύσει· ὁ	δὲ	οἶμαι παραμυθούμενος αὐτοῦ τὴν ἄνοιαν
[4]	βίου καρποῦνται τὰς ἐπωνυμίας· μόνης	δὲ	οἶμαι ταύτης οὐδὲ τὴν ἀρχὴν
[14]	ἡνιόχου, πολλὰς μὲν ξυνωρίδας, πολλὰ	δὲ	οἶμαι τέτρωρα τρέφοντος καὶ ἅπασι
[2]	ἔκ τ´ αὐτοῦ Ἀλκινόοιο, ἔτι	δὲ	οἶμαι τῆς γερουσίας καὶ τοῦ
[15]	ῥᾳθύμοις τῶν νέων ἔδωκεν. Ἔστι	δὲ	οἶμαί τις ἐν αὐτοῖς καὶ
[3]	μεσημβρίαν τὴν θάλατταν, ἀπ´ ἄρκτων	δὲ	οἶμαι τὸν Ἴστρον καὶ πρὸς
[13]	μὲν ὑπῆρχε κατὰ θεόν, ὀλίγου	δὲ	οἴχεσθαι δεῆσαν ἀπεσώθη πάλιν τῆς
[1]	οἶδα ὅ τι βουλόμενοι. Φασὶ	δὲ	ὅμως θωπείας τινὸς καὶ ἀγεννοῦς
[17]	οὐδὲν οὐδὲ τεχνάζειν εἰδότος, φράζοντος	δὲ	ὅπως ἂν ἐπίῃ τἀληθές· ὁ
[9]	ξυμφορᾶς τῳ τῆς τυχούσης, ἀγαθὰ	δὲ	ὅσα καὶ οὕστινας δρᾷ καὶ
[12]	πρῶτον {τὸν} βασιλέα ξυμπείσασα. Δαίμονος	δέ,	ὅσπερ οὖν ἐῴκει μοι τὰ
[4]	ζηλωτὸν ἐνόμισεν ὕπατος ἐπονομασθῆναι. Εἰ	δέ,	ὅτι πρῶτος ἔτυχεν ἐκεῖνος καὶ
[18]	ὅτι τὴν Σάμον ἐξεῖλεν, ἄλλος	δὲ	ὅτι τὴν Εὔβοιαν, τινὲς δὲ
[10]	μόνον τοσαῦτα ἔδρασεν ἀγαθά, ξενίαν	δὲ	ὅτῳ πρὸς τοὺς ἐκείνης πατέρας
[8]	ὡς φασί, δαιμονίων γάμων, ἀτιμάζοντα	δὲ	οὐ μεῖον τὴν τῶν Φαιάκων
[17]	τι σεμνὸν ὑμῖν ἀπαγγέλλω· τοῦτο	δὲ	οὐ φιλονεικοῦντες πρὸς τοὺς ἐμοὺς
[17]	´κείνην μὲν ἐπαινεῖν προθύμως, τούτων	δὲ	οὐδ´ ἐπὶ σμικρὸν μνημονεύειν; ὅτι
[10]	τούτοις ἐλάττονας διένειμε τιμάς· ἀπέλιπε	δὲ	οὐδὲν εὐεργετοῦσα ξύμπαντας. Καὶ οὐ
[8]	τεῇ εἴπῃσθα γυναικί, φησίν. Ὁ	δὲ	οὐδενὸς ἐπιλαθόμενος, ἐπειδὴ πρῶτον ἀφίκετο
[11]	τῇδε, σφόδρα ὥρμησθε ἀκούειν, ἐγὼ	δὲ	οὐκ ἀποκρύψομαι. ~Ἐμοὶ γὰρ βασιλεὺς
[2]	κολακεύειν δοκεῖν ψόγον δεδοικότες; Ὅμηρος	δὲ	οὐκ ᾐσχύνετο τὴν Πηνελόπην ἐπαινέσας
[13]	τιμῶσα τὸ φιλοσοφίας ὄνομα. Τοῦτο	δέ,	οὐκ οἶδα ὅντινά μοι τρόπον
[13]	ἐρασθέντι δεινῶς τοῦ πράγματος, ἀπολειφθέντι	δέ,	οὐκ οἶδα ὅντινα τρόπον ὄνομα
[1]	κολακείας τὴν δόξαν ἐκκλίνειν. Ἐγὼ	δὲ	οὗτοι μὲν ὅτι μηδὲν ὑγιὲς
[1]	τοὺς εὐεργέτας ὦσιν ἀχάριστοι· ἔστι	δὲ	οὐχ οὗτος ἀχάριστος μόνον, ὅστις
[5]	τῆς εὐγενείας εἰκότως μεταποιεῖται. ~Εὐσεβία	δέ,	περὶ ἧς ὁ λόγος, παῖς
[14]	μὲν ὀρθῶς σφόδρα ὠφελίμους, ἁμαρτάνουσι	δὲ	περὶ τὴν χρῆσιν βλαβερὰς καὶ
[10]	τοῦ γένους κοινωνίᾳ μόνον, πολὺ	δὲ	πλέον ἀρετῇ φαίνεται νέμουσα, οὗ
[12]	οὐχ ἡ Κόρινθος· τῶν Ἀθηνῶν	δὲ	πολλὰ μὲν καὶ καθαρὰ καὶ
[14]	γε ἐπ´ αὐτῆς μένοντος, μεταφερομένου	δὲ	πολλάκις ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ ἀμείβοντος
[16]	καὶ ἡγεμόνων πολλῶν δεόμενος, τροφῆς	δὲ	πολλῆς καὶ καθαρᾶς τῆς ἐκ
[4]	ἢ πράξεως λαμπρᾶς, τοῖς βασιλεῦσι	δὲ	πρὸς οἷς ἔχουσιν ἀγαθοῖς οἷον
[18]	μηδὲ ἀδίκῳ φυγῇ περιβαλεῖν; Ὅστις	δὲ	πρὸς τὰς τοιαύτας συμφορὰς αὑτὸν
[17]	ἐκείνης ἔργα γενέσθαι λέγουσι. Νίτωκρις	δὲ	ταύτης νεωτέρα καὶ Ῥοδογούνη καὶ
[7]	Μούσας τῷ θεάτρῳ ξυγγέγονε. Τὸν	δὲ	τὴν ἁλουργίδα καὶ τὴν κιθάραν
[14]	λόγοις τιμῶν καὶ χαριζόμενος· τέλος	δὲ	τὴν βασιλίδα προσειπεῖν κελεύει, θάρσος
[11]	ἡμῖν χαρισαμένου λαβοῦσα) τῷ βούλεσθαι	δὲ	τὴν μνήμην ἀθάνατον αὐτῇ τῶν
[5]	γάμον μὲν ἥρμοσε πολλάκις, ἀπολειπόμενα	δὲ	τῆς ἐκ τῶν τρόπων ἁρμονίας
[18]	οἳ τῶν ψηφισμάτων μεμνημένοι, τινὲς	δὲ	τῆς πρὸς τὸν Κίμωνα φιλοτιμίας,
[13]	σχεδὸν ὁ πλοῦτος ζηλωτόν. ~Ἡμεῖς	δὲ	τί ποτε ἄρα πεπόνθαμεν; καὶ
[13]	τις αὐτὴν ἐντεῦθεν πρίαιτο, θείᾳ	δέ	τινι καὶ κρείττονι μοίρᾳ ἀνθρώπων
[7]	πόλεις καὶ μούσας ἑστιῶν. ~Εἰ	δέ	τις ἄρα ἐκείνων ἐπακούειν ποθεῖ,
[16]	ἀγαθὰ γένοιτ´ ἂν ἐνθένδε, ὁπόσου	δὲ	τὸ δῶρον ἄξιον καταμαθόντας χάριν
[17]	μεγάλων αἰτίας ὑμνοῦσι πράξεων. Ὅστις	δὲ	τοιοῦτον οὐδὲν εἰπεῖν ἔχει, καταγέλαστος
[2]	δ´ ὄνομ´ ἐστὶν ἐπώνυμον, ἐκ	δὲ	τοκήων Τῶν αὐτῶν, οἵπερ τέκον
[13]	ξὺν τέχνῃ τοῦτο δρῶν· ἡμῖν	δὲ	τὸν ἔρωτα τοῦτον, ὃν σὺ
[12]	χωρίον ἐπιτήδειον εἶναι ξυννοοῦσα. Ἐγὼ	δὲ	τότε μὲν αὐτῇ καὶ πρώτῳ
[7]	πρὸς τὴν ὄψιν, τῶν ἀνδρῶν	δὲ	τοὺς ἀμαθεστέρους καὶ γυναικῶν πλὴν
[13]	ἡμᾶς ἐξ ἀρχῆς διελθεῖν, καθάπερ	δὲ	τοὺς Κορυβαντιῶντας ὑπὸ τῶν αὐλῶν
[18]	στρατηγὸν εἶναι δόξαντα γενναῖον. Ὁ	δὲ	τούτοις μὲν οὐδὲ ἀχθόμενος οὔτε
[9]	ἔπαινον τῶν ταύτης ἀγαθῶν, κατάλογον	δὲ	τῶν ἀλλοτρίων συγγράφειν ἀτυχημάτων. Τοσούτων
[17]	τούτων ἡδέως ἂν ὀχλήσαιμι. ~Λόγον	δὲ	ὑμῖν εἰπεῖν ἐθέλω μάλα δή
[18]	μικροὺς ὑπολάβῃ καὶ φαύλους; ~Ἐγὼ	δὲ	ὑμῖν καὶ τὸν γενναῖον ἐκεῖνον
[6]	ἡ μητρόπολις τῆς Μακεδονίας, σωφροσύνη	δὲ	ὑπέρ τε Εὐάδνην τὴν Καπανέως
[13]	ἀγαθὰ τὴν ἀναγκαίαν αἴτησιν. Ἐγὼ	δὲ	ὑπήκουον, οὔτι τοῦτό γε ἡδέως
[15]	δώρων, Ἕπτ´ ἀπύρους τρίποδας, δέκα	δὲ	χρυσοῖο τάλαντα καὶ λέβητας ἐείκοσιν.
[16]	μηδαμοῦ ψαύωσι τῆς βώλου, τυχόντα	δὲ	ὧν ἐδεῖτο, μόνον ἐμπίπλασθαι τοῦ
[9]	τοῦ δοκεῖν εἶναι συκοφάντην, τὸν	δέ,	ὡς εἰκός, τοῦ δοκεῖν ἔνοχον
[2]	ἐκ τοῦ κολακεύειν δοκεῖν ψόγον	δεδοικότες;	Ὅμηρος δὲ οὐκ ᾐσχύνετο τὴν
[13]	μήτε τὸ μέγεθος δείσαντα τῶν	δεδομένων	ἀρνεῖσθαι τὸ λαβεῖν, μήτε ἀγροίκῳ
[1]	ἐθέλοντες εἶναι, εἶτα, ἂν μὲν	δέῃ	λοιδορῆσαί που καὶ δακεῖν, ὥσπερ
[16]	παλαιῶν γραμμάτων, εἶτα ἀθρόως πάντων	δεηθείη,	ἆρα ὑμῖν μικρᾶς δεῖσθαι βοηθείας
[13]	κατὰ θεόν, ὀλίγου δὲ οἴχεσθαι	δεῆσαν	ἀπεσώθη πάλιν τῆς βασιλίδος ἀμυνούσης
[9]	λαχεῖν, πείθει, τὴν ὑπὲρ αὐτοῦ	δέησιν	προσθεῖσα καὶ ἱκετηρίαν, ἀφεῖναι πάντως
[2]	τῇ ξυμβουλῇ. Ἆρ´ οὖν ἔτι	δεησόμεθα	μειζόνων εἰκόνων καὶ ἀποδείξεων ἐναργεστέρων,
[6]	ἧς τὰ μὲν ἄλλα τί	δεῖ	λέγοντας διατρίβειν, καθάπερ οὐκ ἔχοντας
[1]	καὶ ἀποκνοῦντες δι´ ἁσδηποτοῦν αἰτίας	δειλοὶ	καὶ βάσκανοι φύσει καὶ ἁπλῶς
[2]	Ὀδυσσέα τὸν σοφὸν ἀγεννῆ καὶ	δειλόν,	ὅτι τὴν τοῦ βασιλέως ἱκέτευε
[2]	ἀξίαν καὶ θαρραλέαν ἐν τοῖς	δεινοῖς	καὶ μεγαλόφρονα καὶ ἐλευθέριον, καὶ
[8]	καὶ κινδύνους καὶ ἔτι ὑφορώμενον	δεινότατα	πείσεσθαι, τὰ μὲν ἐν θαλάττῃ
[7]	καὶ τὴν κιθάραν ἀποβλέποντας ἐκπεπλῆχθαι	δεινῶς	πρὸς τὴν ὄψιν, τῶν ἀνδρῶν
[13]	μάλα τὸ ἔργον καὶ ἐρασθέντι	δεινῶς	τοῦ πράγματος, ἀπολειφθέντι δέ, οὐκ
[13]	Οὐ γὰρ ἀλλοτρίων ἡψάμεθα λόγων	δεῖξαι	ἐθέλοντες ὅσων ἡμῖν ἀγαθῶν αἰτία
[13]	κελεύουσα καὶ μήτε τὸ μέγεθος	δείσαντα	τῶν δεδομένων ἀρνεῖσθαι τὸ λαβεῖν,
[16]	πάντων δεηθείη, ἆρα ὑμῖν μικρᾶς	δεῖσθαι	βοηθείας δοκεῖ, ἢ μικρῶν αὐτῷ
[2]	μή ποτε καὶ αὐτὸ τὸ	δεῖσθαι	καταγέλαστον εἶναι φῶσι καὶ οὐκ
[18]	φιλίου Διός, δοκοῦμεν ὑμῖν μάρτυρος	δεῖσθαι,	ὅτι μέγιστον ἀρετῆς σημεῖον καὶ
[15]	τῶν δώρων, Ἕπτ´ ἀπύρους τρίποδας,	δέκα	δὲ χρυσοῖο τάλαντα καὶ λέβητας
[7]	δαιμονίᾳ πομπῇ χρησάμενον φιλομουσοτέρου τοῦ	δελφῖνος	τυχεῖν ἢ τῶν ξυμπλεόντων, καὶ
[8]	μάλα ἀμφιλαφέσι καὶ κατασκίοις τοῖς	δένδρεσι,	λειμῶνές τε ἄνθεσι ποικίλοις καὶ
[13]	ὀρῶν αὐταῖς οἶμαι πέτραις καὶ	δένδρεσι	μεταβαλλόντων εἰς τήνδε τὴν φύσιν,
[16]	θησαυροὺς τῶν ἐν ταῖς βίβλοις	δεξάμενον,	οὐκ ἄδικον διὰ σμικρῶν καὶ
[7]	καθάπερ γὰρ οἶμαι κιθαρῳδοῦ τινος	δεξιοῦ	τὴν τέχνην· ἔστω δέ, εἰ
[19]	σὺν χαρμονῇ, προθύμως ὑπαντῶντες καὶ	δεξιούμενοι	καθάπερ νόμος βασιλίδα, καὶ τῶν
[8]	οὔτε ὡς ἀπήντων οἱ δῆμοι	δεξιούμενοι	καὶ χαίροντες, οὔτε ὅσα κατὰ
[2]	παρὰ γυναικὸς ἢ παρὰ ἀνδρὸς	δεξόμεθα,	τὴν δὲ ἐπ´ αὐτῷ χάριν
[4]	περὶ μὲν τούτων οὐδὲν ἔτι	δέομαι	μακρότερα λέγειν· εὐγενείας γε μὴν
[12]	διαβολήν, καὶ οὐκ ἀνῆκε ταῦτα	δεομένη	πρὶν ἐμὲ ἤγαγεν ἐς ὄψιν
[13]	ἐθέλωσι σὺν βίᾳ, ἦ που	δεόμενοι	δυσωπεῖν καὶ πείθειν ἀρκοῦσιν. ~Οὐκοῦν
[11]	ἐν δικαστηρίῳ τὸν λόγον ὁρῶ	δεόμενον,	αὐτὸς ὑμῖν ἐμαυτὸν τούτων ἐκείνων
[13]	ἐν μέσῳ δυσχεροῦς οὐδὲ ὑπόπτου,	δεόμενον;	καὶ πῶς ἂν ὅσια δρῴην
[16]	μὲν αὐτὸς καὶ ἡγεμόνων πολλῶν	δεόμενος,	τροφῆς δὲ πολλῆς καὶ καθαρᾶς
[13]	ἂν ἤλπισεν, οὐ σφόδρα πολλῶν	δεομένῳ	γε οὐδὲ ἐμαυτὸν ἐλπίσι τοιαύταις
[7]	καὶ εἰ ταῖς ἁρμονίαις μὴ	δεόντως	χρῷτο μηδὲ ἑπομένως τοῖς νόμοις
[2]	τούτων ἔπη τὸν τρόπον τόνδε·	Δέσποιναν	μὲν πρῶτα κιχήσεαι ἐν μεγάροισιν·
[2]	τι νόου γε καὶ αὐτὴ	δεύεται	ἐσθλοῦ λέγων, καὶ ὡς κρίνειν
[8]	ἔργον ἐκείνης γέγονε, καὶ αὖθις	δεύτερον,	καὶ ἐπ´ αὐτῷ τρίτον, καὶ
[14]	καὶ ἀπειθεῖν καὶ ἀντιτείνειν, οὐ	δεχόμενον	ἀμῶς γέ πῃ πορεύεσθαι, ἀλλ´
[13]	πάντων οὐδέν· ἐκ μὲν γὰρ	δὴ	´κείνης ταῦτά μοι γέγονε πολλὰ
[19]	σωφροσύνην καὶ φρόνησιν καὶ ὅσα	δὴ	ἄλλα περὶ αὐτῆς λέγων πολλοὺς
[13]	ἐτίμα καὶ τοὔνομα· αἰτίαν γὰρ	δὴ	ἄλλην οὔτε αὐτὸς εὑρίσκω οὔτε
[6]	ἐπακοῦσαι πολὺ καὶ ἐργῶδες, ὅτι	δὴ	γένος μὲν αὐτῇ σφόδρα Ἑλληνικόν,
[12]	μυθολογήμασι καὶ λόγοις· λέγουσι γὰρ	δὴ	καὶ Αἰγύπτιοι τὸν Νεῖλον παρ´
[15]	ἂν ὄναιτο, εὖ ἴστε. Ὃ	δὴ	καὶ αὐτὸς πολλάκις ξυννοῶν παιδιάν
[11]	τῶν ἐκείνης ἔργων. Πυνθάνομαι γὰρ	δὴ	καὶ Δαρεῖον, ἕως ἔτι δορυφόρος
[3]	τὸν πατέρα κληθεῖσαι. Τοῦτο μὲν	δὴ	καὶ εἰ δή τι τοιοῦτον
[19]	πολλοὺς μὲν καὶ ἄλλους, ἀτὰρ	δὴ	καὶ ἐμαυτὸν ὑμῖν καὶ τὰ
[12]	τὴν χώραν αὐτὴν ἀσπάσασθαι. Ὃ	δὴ	καὶ ἐμοὶ πάλαι μὲν ἦν,
[13]	μοίρᾳ ἀνθρώπων ἀγαθῶν συμπροθυμουμένων, ὃ	δὴ	καὶ ἐμοὶ παρὰ βασιλέως παιδὶ
[9]	ἐκ παντὸς ἀπολέσθαι χρεών· ὃ	δὴ	καὶ ἡ βασιλὶς ἥδε ξυννοοῦσα
[16]	ἐπὶ τοῖς δοθεῖσιν ὁμολογίας, ἣν	δὴ	καὶ ὁ σοφὸς ἀπαιτῶν φαίνεται.
[7]	ἢ ὁ Μηθυμναῖος ἐκεῖνος, ὃν	δὴ	λόγος ἔχει δαιμονίᾳ πομπῇ χρησάμενον
[17]	ἂν ἐπίῃ τἀληθές· ὁ δὲ	δὴ	λόγος σχεδόν τι περὶ τῶν
[8]	ἐπ´ αὐτῷ τρίτον, καὶ πολλὰ	δὴ	μάλα τὸ ἐντεῦθεν; Οὐ γάρ,
[2]	πολίταις ἀναφυόμενα ξὺν δίκῃ. Ταύτην	δὴ	οὖν ἱκετεύσας, εἰ τύχοις εὔνου,
[19]	ἐμοὶ πραχθέντα παρεῖχον μάρτυρα· εἰ	δὴ	οὖν καὶ ἄλλοι τὴν ἐμὴν
[11]	Ἀσίας ἁπάσης κύριος κατέστη. Εἰ	δὴ	οὖν καὶ αὐτός, πολλὰ μὲν
[8]	εἰκός, ἀπονωτέραν οὐδὲ κουφοτέραν. Τί	δὴ	οὖν οἴεσθε πρὸς ταῦτα ἐκεῖνον
[17]	ἕν, συμφοραὶ δὲ ἀνήκεστοι· ἅτε	δὴ	οὖν οἶμαι σοφὸς καὶ θεῖος
[7]	ὤραν ἐποιοῦντο τῆς μουσικῆς· εἰ	δὴ	οὖν τις τοῖν ἀνδροῖν ἐκείνοιν
[19]	καὶ πεπλασμένην ἄλλως ὑποπτεύσει. Ἐξῆν	δὴ	οὖν, ὡς εἰκός, διηγουμένῳ ταῦτα
[7]	τοῦτον ἐπαινῶν καὶ ἐκπληττόμενος, ὅτι	δὴ	σὺν τέχνῃ μηδὲν ἀδικῶν τὰς
[17]	τῶν χωμάτων αὖθις· ὑπὲρ γὰρ	δὴ	ταύτης πολὺς μὲν λόγος, ὡς
[17]	καὶ ψυχαγωγεῖν δυναμένων. Οὐ γὰρ	δὴ	τείχους μὲν αἵρεσιν, καὶ πολιορκίαν
[17]	κοινὸν ἀγαθὰ συμβαίνει, ἐκ δὲ	δὴ	τῆς τούτων φιλοτιμίας ὄφελος μὲν
[15]	αὐτόπτου πάλαι ξυγκείμενον. Πολλὰ γὰρ	δὴ	τῆς τῶν παλαιῶν ἔργων ἐμπειρίας
[8]	καὶ ὅσα ἀνέτλη, καὶ εἰ	δή	τι ἄλλο ὑπὸ τῶν χρησμῶν
[3]	τῶν μύθων οὐ πόρρω, ὁποῖον	δή	τι καὶ τὸ περὶ τῶν
[17]	καὶ φαῦλα πράγματα ἀναδεξάμενος ὡς	δή	τι σεμνὸν ὑμῖν ἀπαγγέλλω· τοῦτο
[3]	Τοῦτο μὲν δὴ καὶ εἰ	δή	τι τοιοῦτον ἕτερον, μύθῳ μᾶλλον
[17]	ἤδη τισὶν ἄπιστα ἐφάνη, ὁποῖα	δή	τινα τὰ περὶ τῆς Ἀσσυρίας
[8]	οἰκίας ἔγνως στρατεύεσθαι καὶ ἄθλους	δή	τινας καὶ ἀποδημίαν ἑτέραν ἐκτελεῖν
[17]	δὲ ὑμῖν εἰπεῖν ἐθέλω μάλα	δή	τινος ὑμῖν ἀκοῆς ἄξιον, εἰ
[8]	ὀλίγον ἐγκώμιον δοκεῖ, ἢ εἰ	δή	τις ἄλλη τὴν ἐκείνης ἀρετὴν
[17]	Ῥοδογούνη καὶ Τώμυρις καὶ μυρίος	δή	τις ἐπιρρεῖ γυναικῶν ὄχλος ἀνδριζομένων
[19]	καὶ λαμπρῶν διηγημάτων. ~Εἰ γὰρ	δή	τις τὴν περὶ τῶν ἄλλων
[14]	καὶ ὑβρίσαντας αἴσθοιτο· ἐν δὲ	δὴ	τοῖς ἅρμασι τοῖσδε κεκτημένου τέτρωρον
[8]	ἐν τοῖς μάλιστα θαυμάζω, ὅτι	δὴ	τὸν ἄνδρα λίαν ἔπειθε στέργειν
[13]	καὶ τῶν ἀνδρῶν ἐγκώμιον. Πρὸς	δὴ	τοῦτον ἀπολογεῖσθαι χρεὼν ὧδέ πως
[8]	καὶ γενναίαις ψυχαῖς; Δύο γὰρ	δὴ	τώδε τινὲ πειθώ τε καὶ
[16]	ἐδεόμην ἐγὼ λαβεῖν οὐδὲ ὑμᾶς	δὴ	ὑπὲρ τούτων ἡδέως ἂν ὀχλήσαιμι.
[18]	ἀγαθὸν ἤδη παρέξομαι· κολάκων γὰρ	δή,	φασί, ποτὲ τὸν ἄνδρα περιεστὼς
[9]	ἔνοχον εἶναι τῷ πονηρεύματι. Τοῦτον	δὴ	φιλάνθρωπον ὄντα καὶ χαρίεντα τὸν
[10]	γε οἶμαι προσθήσει τὸν ἔπαινον·	δῆλον	γὰρ ὅτι μὴ τῇ τοῦ
[1]	καὶ διαλύεσθαι τὸ ὄφλημα; ἢ	δῆλον	ὅτι φαύλους καὶ μοχθηροὺς νομιστέον;
[18]	μὲν οὐδὲ ἀχθόμενος οὔτε γαννύμενος	δῆλος	ἦν, ἐκεῖνο δὲ ἠξίου τῶν
[8]	ὁ παρὼν περὶ αὐτῆς λόγος	δηλοῦν	ἐπιχειρεῖ καὶ ἐκδιδάσκειν τοὺς πάλαι
[3]	ἔτι χρὴ διὰ μειζόνων τεκμηρίων	δηλοῦν	ὡς ἔνδοξος μὲν ἡ Μακεδονία
[17]	τῶν ποιμνίων· στρατηγίαν δὲ ἢ	δημηγορίαν	οὐδὲ ὄναρ εἰκὸς ἐκείνῃ παραστῆναί
[15]	καὶ πράξεις, οἷον ἀρχέτυπα προτιθέμενος	δημιουργός,	πλάττειν ἤδη πρὸς ταῦτα τὴν
[8]	ᾄδοντες, οὔτε ὡς ἀπήντων οἱ	δῆμοι	δεξιούμενοι καὶ χαίροντες, οὔτε ὅσα
[18]	ὅτι τοσοῦτον ἐπιτροπεύσας τὸν Ἀθηναίων	δῆμον	οὐδενὶ θανάτου γέγονεν αἴτιος, οὐδὲ
[18]	φασί, ποτὲ τὸν ἄνδρα περιεστὼς	δῆμος	διελάγχανον τοὺς ἐπαίνους, ὁ μὲν
[1]	δοῦναί τε καὶ λαβεῖν ἐστι	δημοσίᾳ	καλόν. Χρήματα μὲν γὰρ εἰς
[19]	ὡς εἰκός, διηγουμένῳ ταῦτα τοῦ	δήμου	μεμνῆσθαι καὶ τῆς γερουσίας, ὅπως
[2]	οἶμαι τῆς γερουσίας καὶ τοῦ	δήμου,	οἳ καθάπερ θεὸν ὁρῶσι πορευομένην
[3]	τῶν Μουσῶν λεγόμενον, ὡς εἶεν	δήπουθεν	ἐκ τῆς Πιερίας, οὐχὶ δὲ
[17]	τοὺς μὴ τἀκείνων ζηλοῦντας καὶ	δι´	αἰτίας ἄγουσιν ὡς καθαιροῦντας τὴν
[6]	μὲν οἶμαι πυνθανόμενον ὅσα χρῆν	δι´	ἀκοῆς περὶ αὐτῆς μαθεῖν, τεκμαιρόμενον
[1]	χρόνον· μεμνημένοι δὲ καὶ ἀποκνοῦντες	δι´	ἁσδηποτοῦν αἰτίας δειλοὶ καὶ βάσκανοι
[11]	ἐν ἡσυχίᾳ, τὰ μέγιστα δὲ	δι´	αὐτὴν παρὰ τοῦ γενναίου καὶ
[10]	τῳ δοκοῦσιν, ὥσπερ οὖν ἀληθές,	δι´	αὑτοὺς τίμιοι, ταύτῃ γε οἶμαι
[9]	ὡς ὅδε μὲν τὸν πατρῷον	δι´	ἐκείνην νέμεται κλῆρον, κεῖνος δὲ
[14]	ἐλογιζόμην ἐν νυκτὶ βουλεύων καὶ	δι´	ἡμέρας κατ´ ἐμαυτὸν ἐπισκοπούμενος, σύννους
[15]	τοῖς ἀνθρώποις μόνον, τὴν ἐμπειρίαν,	δι´	ἣν ὁ πρεσβύτης Ἔχει τι
[13]	οὔτε ἄλλου του πυθέσθαι δύναμαι,	δι´	ἣν οὕτω μοι πρόθυμος γέγονε
[4]	ἰσχὺν κατέγνωσαν, ἢ προσιέμενοί γε	διὰ	βίου καρποῦνται τὰς ἐπωνυμίας· μόνης
[14]	τρέφοντος καὶ ἅπασι μὲν ἐπιβεβηκότος,	διὰ	δὲ γενναιότητα φύσεως καὶ ῥώμην
[12]	τοῦ πυρὸς φθοράν, ὁπόταν ἥλιος	διὰ	μακρῶν τινων περιόδων ἄστροις γενναίοις
[17]	ἄξια καὶ πολλῶν ἐπαίνων, ὁπόσα	διὰ	μέγεθος ἤδη τισὶν ἄπιστα ἐφάνη,
[3]	ἔτυχον. Ἆρ´ οὖν ἔτι χρὴ	διὰ	μειζόνων τεκμηρίων δηλοῦν ὡς ἔνδοξος
[17]	οὐδ´ ἐπὶ σμικρὸν μνημονεύειν; ὅτι	διὰ	μὲν τὴν ἐκείνης ἀρετὴν καὶ
[10]	τοιάδε· ὅσοι δὲ ἀγνῶτες ἔτι	διὰ	νεότητα τοῦ γνωρισθῆναι καὶ ὁπωσοῦν
[3]	σεμνὰ λέγειν ἔχων, τὰ μὲν	διὰ	παλαιότητα παρήσειν μοι δοκῶ· φαίνεται
[16]	ταῖς βίβλοις δεξάμενον, οὐκ ἄδικον	διὰ	σμικρῶν καὶ φαύλων ῥημάτων ἰδιωτικῶς
[14]	καὶ αὐτὸν ὁρῴη τὸν ἡνίοχον	διὰ	τέλους χαλεπαῖνον ἤ, τό γε
[15]	ξὺν τέχνῃ γραφέντα τοῖς ἁμαρτοῦσι	διὰ	τὴν ἡλικίαν τῆς θέας ἐναργῆ
[4]	ἀμυδρὰν εἰκόνα, ἢ παντάπασιν ὑπεριδόντες	διὰ	τὴν ἰσχὺν κατέγνωσαν, ἢ προσιέμενοί
[17]	μεταβαλοῦσα καθάπερ ῥεῖθρον εὐτελὲς τὸν	διὰ	τῆς Βαβυλῶνος ποταμὸν ῥέοντα, βασίλειά
[17]	λίαν εὐπρεπῶς. Τινὰς δὲ ἤδη	διὰ	τὸ κάλλος περιβλέπτους καὶ ὀνομαστὰς
[6]	μοιρῶν νήμασι, τοῦ ζῆν ὑπερεῖδον	διὰ	τὸν ἔρωτα, ἡ δέ, ἐπειδὴ
[2]	οἳ καθάπερ θεὸν ὁρῶσι πορευομένην	διὰ	τοῦ ἄστεος, τέλος ἐπέθηκε ταῖς
[4]	βασιλείαν ἀτεχνῶς νομιζομένην, μεταβαλοῦσαν δὲ	διὰ	τοὺς οὐκ ὀρθῶς χρωμένους τῇ
[8]	ἐπιχειρεῖ καὶ ἐκδιδάσκειν τοὺς πάλαι	διὰ	τῶν ἔργων ἐγνωκότας. Οὐ μὴν
[19]	ζεύγμασι καὶ ναυσὶ τὸν Ῥῆνον	διαβὰς	ἀγχοῦ τῶν Γαλατίας ὁρίων, ψευδῆ
[12]	μηδὲ ἐνδέξασθαι ψευδῆ καὶ ἄδικον	διαβολήν,	καὶ οὐκ ἀνῆκε ταῦτα δεομένη
[3]	διετέλουν καθάπερ κλῆρον τὴν τιμὴν	διαδεχόμενοι.	Πάντας μὲν οὖν αὐτοὺς ἐπαινεῖν
[14]	τὴν οἴκησιν δὲ αὐτὴν καὶ	δίαιταν	πάντα ὄγκου πλέα καὶ σεμνότητος
[2]	οἷσίν τ´ εὖ φρονέῃσι, καὶ	διαλύειν	τὰ πρὸς ἀλλήλους ἐγκλήματα τοῖς
[1]	τὸ τὰ δυνατὰ ποιεῖν καὶ	διαλύεσθαι	τὸ ὄφλημα; ἢ δῆλον ὅτι
[1]	ἐγκώμιον. ~Τί ποτε ἄρα χρὴ	διανοεῖσθαι	περὶ τῶν ὀφειλόντων μεγάλα καὶ
[15]	ἤδη πρὸς ταῦτα τὴν αὑτοῦ	διάνοιαν	καὶ ἀφομοιοῦν πρὸς τοὺς λόγους·
[1]	μὲν ἀποτίνειν οὔτε ἐπιχειρούντων οὔτε	διανοουμένων,	ῥᾳθύμως δὲ καὶ ὀλιγώρως ἐχόντων
[13]	ἄρα πεπόνθαμεν; καὶ τίνα νῦν	διαπεραίνειν	οἰόμεθα λόγον, εἰ μὴ τῆς
[4]	ὁπόσα τῆς παλαῖας ἐκείνης πολιτείας	διασώζει	τινὰ φαύλην καὶ ἀμυδρὰν εἰκόνα,
[11]	μαρτυρίαν πρὶν ἐπακοῦσαι τῶν λόγων	διαταράττησθε,	ὄμνυμι ὑμῖν ὡς οὐδὲν ψεῦδος
[14]	μεταβαλόντι ἐσθῆτα καὶ θεραπείαν καὶ	διατριβὰς	τὰς συνήθεις καὶ τὴν οἴκησιν
[6]	μὲν ἄλλα τί δεῖ λέγοντας	διατρίβειν,	καθάπερ οὐκ ἔχοντας ἴδιον ἐγκώμιον
[5]	περὶ τῇ σελήνῃ πληθούσῃ οἱ	διαφανεῖς	ἀστέρες καταυγαζόμενοι κρύπτουσι τὴν μορφήν.
[1]	παρέχει περὶ τὰ καλὰ καὶ	διαφέροντα	τῶν ἔργων· τοὺς δὲ ἐπὶ
[7]	ἡλικίᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις ἐπιτηδεύμασι	διαφερόντων,	οὐκ ἂν οἴεσθε τοὺς μὲν
[2]	γαμετήν, οὐδὲ εἴ τις ἄλλη	διαφερόντως	ἀγαθὴ γέγονεν ἢ καὶ ἐπὶ
[15]	δοκῶ καὶ αὐτὸς σφόδρα ἡσθῆναι	διαφερόντως·	βίβλους γὰρ φιλοσόφων καὶ ξυγγραφέων
[17]	ἐπ´ αὐτοῖς γυναικῶν, ταύτην ὕμνησε	διαφερόντως·	ἐξῆν γοῦν αὐτῷ τὴν τῆς
[13]	τοῦ βασιλέως ταυτησὶ τῆς γνώμης,	διαφερόντως	ηὐφραίνετο καὶ συνεπήχει μουσικόν, θαρρεῖν
[1]	εἰδώς, ὅμως ἀφίημι, καὶ κείσθω	διαφεύγειν	αὐτούς, καθάπερ οἴονται, κολακείας οὐκ
[7]	εἰ τοὺς τρόπους τῆς μουσικῆς	διαφθείροι	καὶ εἰ ταῖς ἁρμονίαις μὴ
[12]	οὐδὲ ἡβῶν ἀνὴρ εὖ μάλα	διαφύγοι	μὴ θείας τινὸς καὶ ἀμηχάνου
[2]	ὁδοῦ, σύμβουλον δὲ αὐτῷ καὶ	διδάσκαλον	γενομένην ὧν ἐχρῆν εἴσω παρελθόντα
[16]	ἡμῖν ἐκτίσεις. Οὐκοῦν καὶ ὅστις	διδάσκαλος	μὲν αὐτὸς οὐ γέγονε, πρὸς
[1]	μὲν γὰρ εἰς τὸ ἐμφανὲς	διδόναι	καὶ περιβλέπειν, ὅπως ὅ τι
[12]	εἰκός, βασιλεῖ πολλὰ καὶ ἀγαθὰ	διδόναι	τὸν θεὸν ηὐχόμην, ὅτι μοι
[11]	Ἔχω γὰρ ἤδη, τοῦ θεοῦ	διδόντος	καὶ τοῦ βασιλέως, ἅπαντα τὰ
[1]	τοῦ τρόπου· Ἀρκεσίλαος δὲ καὶ	διδοὺς	τὸν λαβόντα ἐπειρᾶτο λαθεῖν, συνίει
[4]	τῆς τύχης πνεούσης, οὗτος οὐδενὶ	δίδωσιν	ἀπορεῖν εἰ τῆς εὐγενείας εἰκότως
[9]	ὁμολογεῖ ὅ τι ξυγχωροίη καὶ	δίδωσιν	ἑκὼν ἀέκοντί γε θυμῷ. Καὶ
[8]	ἀρετῆς πάσης ὅτι τὸν γήμαντα	διέθηκεν	οὕτως περὶ αὑτήν, ὥσπερ οὖν
[18]	ποτὲ τὸν ἄνδρα περιεστὼς δῆμος	διελάγχανον	τοὺς ἐπαίνους, ὁ μὲν ὅτι
[12]	ματαίας δὲ ἄλλως ὑποψίας, ἠξίου	διελέγχειν	καὶ μὴ πρότερον προσέσθαι μηδὲ
[13]	ταῦτα ἐθέλειν ἡμᾶς ἐξ ἀρχῆς	διελθεῖν,	καθάπερ δὲ τοὺς Κορυβαντιῶντας ὑπὸ
[6]	ἐγκώμιον ὑπὲρ ἧς ὁ λόγος	διελθεῖν;	Τοσοῦτον δὲ ἴσως οὔτε εἰπεῖν
[13]	ὑποψίας, ἃς ἐπειδὴ παντελῶς ἐκείνη	διέλυσεν,	ἐναργεῖ τεκμηρίῳ τῷ βίῳ τὠμῷ
[10]	καὶ ὁπωσοῦν ἐδέοντο, τούτοις ἐλάττονας	διένειμε	τιμάς· ἀπέλιπε δὲ οὐδὲν εὐεργετοῦσα
[8]	ὑπὸ τῶν χρησμῶν ἀναπειθόμενος ἐκτελεῖν	διενοεῖτο·	ἀπόρρητον δὲ ἐποιεῖτο πρὸς αὐτὴν
[17]	καὶ ποταμοῦ μάχην ἐπεισάγειν οἴκοθεν	διενοεῖτο	τῇ ποιήσει καινόν τι λέγειν
[2]	ἐπιθυμοῦντες μὲν ἔπαινον αὐτῆς ἄξιον	διεξελθεῖν,	ἀγαπῶντες δέ, εἰ καὶ μετρίως
[16]	μεταδιδόντα τούτοις ὑφ´ ὧν αὐτῷ	διεσώθη	ἀπολλύμενα ἂν ἄλλως τὰ θρέμματα.
[14]	μὲν ὑπὸ ἀηθείας ἡ ψυχὴ	διεταράττετο,	οὔτι τὸ μέγεθος ἐκπληττομένῳ τῶν
[3]	ὄλβιον ἀπολιπόντες, βασιλεῖς ἐκ βασιλέων	διετέλουν	καθάπερ κλῆρον τὴν τιμὴν διαδεχόμενοι.
[9]	ὀφλήσας τοῖς νόμοις, ἄλλος συκοφαντίαν	διέφυγε,	παρ´ ὀλίγον ἐλθὼν κινδύνου, τιμῆς
[7]	εἰ μετὰ πλείονος τὰ τοιαῦτα	διηγεῖται,	λέξει τε ἡδίστῃ κοσμῶν καὶ
[8]	ξὺν δίκῃ, πάντα ἀθρόως αὐτῇ	διηγεῖτο,	ὅσα τε ἔδρασε καὶ ὅσα
[8]	αὐτῇ καὶ τὰς στρατείας χαρίεντα	διηγήματα	φέρειν ὑπέλαβε; ταῦτά τοι καὶ
[7]	τὸ φαῦλον καὶ ἀγεννὲς τῶν	διηγημάτων,	γελοιότερον νομίζει τῶν ἀποτορεύειν τὰς
[18]	θαυμασίων εἶναι δοκούντων καὶ λαμπρῶν	διηγημάτων.	~Εἰ γὰρ δή τις τὴν
[17]	τὴν ποίησιν ἅπασαν ἐμπλῆσαι τοιούτων	διηγημάτων	τέρπειν εὖ μάλα καὶ ψυχαγωγεῖν
[17]	τῆς Ἀμαζόνος φιλοτίμως πάνυ στρατείαν	διηγησαμένῳ	τὴν ποίησιν ἅπασαν ἐμπλῆσαι τοιούτων
[15]	καθάπερ ἔδρασεν αὕτη, πάντα ὁμοῦ	διηγησώμεθα;	ὁπόσους μὲν εὖ ἐποίησε τῶν
[19]	Ἐξῆν δὴ οὖν, ὡς εἰκός,	διηγουμένῳ	ταῦτα τοῦ δήμου μεμνῆσθαι καὶ
[2]	ἐκείνη τῆς ἐπ´ αὐτῷ τούτῳ	διήμαρτεν	εὐφημίας. Πρὸς δὲ αὖ τούτοις
[3]	καὶ ὁ τούτου παῖς ἀρετῇ	διηνεγκάτην	πάντων, ὅσοι πάλαι Μακεδονίας καὶ
[3]	τοσοῦτον μεγαλοψυχίᾳ τῶν ἄλλων ἁπάντων	διήνεγκε	καὶ προσέτι τὸν αὑτοῦ πατέρα
[9]	οἰκοῦντες πόλιν, εἴ ποτε τῶν	δικαζόντων	αἱ ψῆφοι κατ´ ἴσον γένοιντο
[14]	θεῷ, μόνον εἰ πιστὸς καὶ	δίκαιος	εἰς ἡμᾶς γένοιο. Τοσαῦτα ἤκουσα
[2]	τῶν ὑπαρχόντων ἐκείνῃ, σωφροσύνης καὶ	δικαιοσύνης,	ἢ πρᾳότητος καὶ ἐπιεικείας, ἢ
[17]	ποιητὴς ταύτην ἔκρινεν ἀμείνω καὶ	δικαιοτέραν	τὴν εὐφημίαν. Ἆρ´ οὖν ἔτι
[5]	ἐστι βασιλέως ἀνδρείου, σώφρονος, συνετοῦ,	δικαίου,	χρηστοῦ καὶ πρᾴου καὶ μεγαλοψύχου,
[11]	ἐπειδή μοι τεκμηρίων καθάπερ ἐν	δικαστηρίῳ	τὸν λόγον ὁρῶ δεόμενον, αὐτὸς
[16]	γειτόνων, εἶτα ἐκτρέφων τὰς ἀμπέλους	δίκελλαν	καὶ αὖθις σμινύην, καὶ τέλος
[12]	του τῶν δυναστῶν ἀφείλετο ξὺν	δίκῃ	καὶ ἀπέφηνεν αὖθις πλούσιον. Καὶ
[8]	τὰ βασίλεια κωμαζόντων ἐκράτει ξὺν	δίκῃ,	πάντα ἀθρόως αὐτῇ διηγεῖτο, ὅσα
[2]	ἐγκλήματα τοῖς πολίταις ἀναφυόμενα ξὺν	δίκῃ.	Ταύτην δὴ οὖν ἱκετεύσας, εἰ
[18]	δοκεῖ τῶν ἴσων ἐπαίνων ἐν	δίκῃ	τυγχάνειν; καὶ οὐδὲν προτιμήσομεν οὔτε
[8]	γέγονεν ἡ βασιλὶς ἥδε ἐν	δίκῃ	τυχὸν ἢ καὶ παρὰ δίκην
[8]	δίκῃ τυχὸν ἢ καὶ παρὰ	δίκην	αἰτία τιμωρίας καὶ κολάσεως μικρᾶς
[9]	τῆς Ἀθηνᾶς ἐπιτιθεμένην τῷ τὴν	δίκην	ὀφλήσειν μέλλοντι ἀπολύειν ἄμφω τῆς
[8]	πρεπόντως καὶ πρὸς συγγνώμην τὴν	δίκην	τρέπει· ὥστε οὐκ ἄν τις
[9]	χαρίεντα τὸν νόμον ἐπὶ τῶν	δικῶν,	ἃς βασιλεὺς κρίνει, σωζόμενον πρᾳότερον
[16]	ὧν ἐδεῖτο, μόνον ἐμπίπλασθαι τοῦ	Διονύσου	τῆς χάριτος, οὐδὲ τῶν βοτρύων
[2]	οὐδὲ τῆς Ἀθηνᾶς τῆς τοῦ	Διὸς	ἀπόσχωνται παιδός, ἣν Ὅμηρός φησιν,
[18]	ἔφη. Ἄλλου του, πρὸς φιλίου	Διός,	δοκοῦμεν ὑμῖν μάρτυρος δεῖσθαι, ὅτι
[14]	πολλάκις ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ ἀμείβοντος	δίφρον	ἐκ δίφρου, εἴ ποτε τοὺς
[14]	ἐκεῖσε καὶ ἀμείβοντος δίφρον ἐκ	δίφρου,	εἴ ποτε τοὺς ἵππους πονουμένους
[9]	γένοιντο τοῖς φεύγουσι πρὸς τοὺς	διώκοντας,	τὴν τῆς Ἀθηνᾶς ἐπιτιθεμένην τῷ
[16]	χάριτος καὶ τῆς ἐπὶ τοῖς	δοθεῖσιν	ὁμολογίας, ἣν δὴ καὶ ὁ
[1]	ὅπως ὅ τι πλεῖστοι τὸ	δοθὲν	εἴσονται, πρὸς ἀνδρὸς ἀπειροκάλου· ἀλλ´
[16]	ἀποτίνειν τυχὸν οὐκ ἀλλοτρίαν τοῦ	δοθέντος	τῇ χαρισαμένῃ. Λόγων γὰρ ἀστείων
[17]	οὐδὲν εἰπεῖν ἔχει, καταγέλαστος εἶναι	δοκεῖ,	ἅτε οὐκ ἐκπλήττειν οὐδὲ θαυματοποιεῖν
[2]	ἀπεκρύπτετο. ~Ἐμοὶ δὲ θαυμαστὸν εἶναι	δοκεῖ,	εἰ τοὺς ἄνδρας μὲν τοὺς
[8]	ὑμῖν τῆς Πηνελόπης ὀλίγον ἐγκώμιον	δοκεῖ,	ἢ εἰ δή τις ἄλλη
[16]	ἆρα ὑμῖν μικρᾶς δεῖσθαι βοηθείας	δοκεῖ,	ἢ μικρῶν αὐτῷ γεγονέναι ἄξιος
[9]	ἄγειν τεκμήριον, καινόν πως εἶναι	δοκεῖ	καὶ ἐς ἀπιστίαν ἄγειν τὸν
[5]	γὰρ τούτων οὐδὲ ἓν ἐξαρκεῖν	δοκεῖ	πρὸς κοινωνίαν βασιλέως, πάντα δὲ
[4]	πρὸς πᾶσαν ἰσχὺν ἀντίρροπος εἶναι	δοκεῖ,	τοῖς μὲν ἰδιώταις οἷον ἆθλον
[8]	ἡσυχίας τίνα οὐκ ἂν ἡττηθῆναι	δοκεῖ,	τοσούτους ἀνατλάντα πόνους καὶ κινδύνους
[18]	τέχνης ἔργον ὑπέλαβεν, ἆρα ὑμῖν	δοκεῖ	τῶν ἴσων ἐπαίνων ἐν δίκῃ
[9]	μὲν ἐπάγοντα τὴν κατηγορίαν τοῦ	δοκεῖν	εἶναι συκοφάντην, τὸν δέ, ὡς
[1]	καὶ περὶ πλείονος ποιοῦνται τοῦ	δοκεῖν	ἐν τοῖς ἐπαίνοις χαρίζεσθαι. Οὐδὲ
[9]	τὸν δέ, ὡς εἰκός, τοῦ	δοκεῖν	ἔνοχον εἶναι τῷ πονηρεύματι. Τοῦτον
[1]	παραδείγματα· πολλοὶ δὲ ἀποκρύπτουσι τὸ	δοκεῖν	εὖ παθεῖν, οὐκ οἶδα ὅ
[2]	ἀποφυγεῖν τὴν ἐκ τοῦ κολακεύειν	δοκεῖν	ὑποψίαν; οὐχὶ δὲ ἤδη μιμούμενοι
[2]	ἀφαιρησόμεθα, τὸν ἐκ τοῦ κολακεύειν	δοκεῖν	ψόγον δεδοικότες; Ὅμηρος δὲ οὐκ
[18]	Ἄλλου του, πρὸς φιλίου Διός,	δοκοῦμεν	ὑμῖν μάρτυρος δεῖσθαι, ὅτι μέγιστον
[15]	καὶ τὰς φρένας, καὶ τὸ	δοκοῦν	ἀγαθὸν ἐκ τοῦ γήρως ὑπάρχειν
[18]	οὐκ ἀπορῶν ἄλλων θαυμασίων εἶναι	δοκούντων	καὶ λαμπρῶν διηγημάτων. ~Εἰ γὰρ
[17]	καὶ τρόπον τινὰ ναυμαχίαν εἶναι	δοκοῦσαν,	τὸν πρὸς τοῖς νεωρίοις πόλεμον,
[17]	ἐκ τοσαύτης χώρας ἀθροίζεσθαι, γενέσθαι	δοκοῦσιν,	ὡς μεγάλων αἰτίας ὑμνοῦσι πράξεων.
[10]	ἀρχήν. Καὶ γὰρ εἴ τῳ	δοκοῦσιν,	ὥσπερ οὖν ἀληθές, δι´ αὑτοὺς
[15]	εἰς ὑμᾶς ἀπομνημονεῦσαι, ᾧ μοι	δοκῶ	καὶ αὐτὸς σφόδρα ἡσθῆναι διαφερόντως·
[3]	μὲν διὰ παλαιότητα παρήσειν μοι	δοκῶ·	φαίνεται γὰρ εἶναι τῶν μύθων
[14]	σφόδρα ἐθαύμασα καὶ ἐξεπεπλήγμην, ἐναργῶς	δοκῶν	ἀκηκοέναι σωφροσύνης αὐτῆς φθεγγομένης· οὕτω
[1]	τινὸς καὶ ἀγεννοῦς κολακείας τὴν	δόξαν	ἐκκλίνειν. Ἐγὼ δὲ οὗτοι μὲν
[1]	καθάπερ οἴονται, κολακείας οὐκ ἀληθῆ	δόξαν,	πολλοῖς ἅμα πάθεσιν ἐνόχους φανέντας
[18]	ἀγαθὸν πολίτην καὶ στρατηγὸν εἶναι	δόξαντα	γενναῖον. Ὁ δὲ τούτοις μὲν
[17]	ἐμὲ τῆς ἐπ´ αὐτοῖς ἀφαιρεῖσθαι	δόξης	ἐθέλοντες ἴσως ἂν εἴποιεν· ἴσασι
[9]	Ἀλλ´ ὀκνῶ, μή τισιν ἐξονειδίζειν	δόξω	τὰς συμφοράς, καὶ οὐκ ἔπαινον
[11]	δὴ καὶ Δαρεῖον, ἕως ἔτι	δορυφόρος	ἦν τοῦ Περσῶν μονάρχου, τῷ
[6]	τε Ἰθάκης καὶ Σάμου καὶ	Δουλιχίου,	τῇ δὲ ἀνὴρ μὲν οὐδεὶς
[1]	προλαβόντων τινὲς ἀπεστερήθησαν ὃ μόνον	δοῦναί	τε καὶ λαβεῖν ἐστι δημοσίᾳ
[4]	καὶ λαβεῖν ὁτιοῦν ἀγαθὸν ἢ	δοῦναι	τῷ παντὶ καταδεέστερον. Λαμβάνειν δὲ
[14]	αὐτοῦ τὴν ἄνοιαν ἄνδρα ἐπέστησε,	δοὺς	φέρειν τοιαύτην ἐσθῆτα καὶ σχῆμα
[9]	ἀγαθὰ δὲ ὅσα καὶ οὕστινας	δρᾷ	καὶ ἔδρασεν, ἡδέως ἂν ὑμῖν
[1]	ἀχάριστος μόνον, ὅστις εὖ παθὼν	δρᾷ	κακῶς ἢ λέγει, ἀλλὰ καὶ
[2]	γενομένην ὧν ἐχρῆν εἴσω παρελθόντα	δρᾶν	καὶ λέγειν, καθάπερ τινὰ ῥήτορα
[18]	ὑφ´ ἧς ἔξεστι μὲν αὐτῇ	δρᾶν	ὅ τι ἂν ἐθέλῃ, θέλει
[1]	ἐκεῖνος ἐκ τῆς πράξεως τὸν	δράσαντα.	Ἐπαίνων δὲ ζηλωτὸν μὲν ἀκροατὰς
[13]	δεόμενον; καὶ πῶς ἂν ὅσια	δρῴην	οὕτως ἐναργῆ καὶ σεμνὰ σιωπῶν
[13]	αὐτὸς οἶμαι ξὺν τέχνῃ τοῦτο	δρῶν·	ἡμῖν δὲ τὸν ἔρωτα τοῦτον,
[13]	εὑρίσκω οὔτε ἄλλου του πυθέσθαι	δύναμαι,	δι´ ἣν οὕτω μοι πρόθυμος
[4]	τοὺς οὐκ ὀρθῶς χρωμένους τῇ	δυνάμει	τὸ ὄνομα· νῦν δὲ ἤδη
[14]	οὐδὲ μεγάλα ταῦτα ἐνόμιζον) ἀλλὰ	δυνάμεις	τινὰς χρωμένοις μὲν ὀρθῶς σφόδρα
[17]	τέρπειν εὖ μάλα καὶ ψυχαγωγεῖν	δυναμένων.	Οὐ γὰρ δὴ τείχους μὲν
[4]	ὄνομα· νῦν δὲ ἤδη τῆς	δυνάμεως	ἐπιλειπούσης, ἐπειδὴ πρὸς μοναρχίαν τὰ
[18]	ἀλλὰ εἰ μὴ πάντα εἰς	δύναμιν	ἰῷτο καὶ θεραπεύοι, οὐδὲν ἄξιον
[3]	πρῶτος ἐπειράθη τὴν Μακεδόνων αὐξῆσαι	δύναμιν,	καὶ τῆς Εὐρώπης τὰ πλεῖστα
[18]	οὔτε τὸν τρόπον οὔτε τὴν	δύναμιν,	ὑφ´ ἧς ἔξεστι μὲν αὐτῇ
[8]	ἁπάντων ἀποσιωπῆσαι, πειρᾶσθαι δὲ εἰς	δύναμιν	φράζειν ὑπὲρ αὐτῶν, καὶ τῆς
[12]	ἐπ´ ἐρημίας παρά του τῶν	δυναστῶν	ἀφείλετο ξὺν δίκῃ καὶ ἀπέφηνεν
[1]	ὀλιγώρως ἐχόντων πρὸς τὸ τὰ	δυνατὰ	ποιεῖν καὶ διαλύεσθαι τὸ ὄφλημα;
[8]	ταῖς ἀγαθαῖς καὶ γενναίαις ψυχαῖς;	Δύο	γὰρ δὴ τώδε τινὲ πειθώ
[1]	φύσει καὶ ἁπλῶς ἅπασιν ἀνθρώποις	δυσμενεῖς,	οἵ γε οὐδὲ τοῖς εὐεργέταις
[7]	κομισθῆναι· ἔθελγε γὰρ οἶμαι τοὺς	δυστυχεῖς	ναύτας ὅσα ἐκεῖνος ἀπὸ τῆς
[7]	τῆς ἡδονῆς χάριν φαύλως ἀνέχεσθαι,	δυσχεραίνειν	δὲ καὶ εἰ τοὺς τρόπους
[8]	ἐγνωκότας. Οὐ μὴν ἐπειδὴ ´κεῖνο	δυσχερές,	μᾶλλον δὲ ἀδύνατον ἐφάνη παντελῶς,
[13]	ἅτε οὐδενὸς ὄντος ἐν μέσῳ	δυσχεροῦς	οὐδὲ ὑπόπτου, δεόμενον; καὶ πῶς
[13]	σὺν βίᾳ, ἦ που δεόμενοι	δυσωπεῖν	καὶ πείθειν ἀρκοῦσιν. ~Οὐκοῦν ἐπειδή
[15]	Τούτοις ἐγὼ προσκαθήμενος συνεχῶς τοῖς	δώροις,	εἴ ποτε σχολὴν ἄγοιμι, οὐκ
[16]	ἂν ἐνθένδε, ὁπόσου δὲ τὸ	δῶρον	ἄξιον καταμαθόντας χάριν ἀποτίνειν τυχὸν
[11]	αὑτοῦ, καὶ λαβόντα φοινικίδα τινὰ	δῶρον,	οὗ σφόδρα ἐπεθύμει, τὴν Σαμίων
[16]	μὲν χαρίεν καὶ σεμνὸν τὸ	δῶρον,	χρυσίον δὲ καὶ ἀργύριον οὐδὲ
[15]	καὶ τὸν κατάλογον ἀκούειν τῶν	δώρων,	Ἕπτ´ ἀπύρους τρίποδας, δέκα δὲ
[8]	ταῖς αἰτίαις, ἱματίων πολυτελῶν καὶ	δώρων	παντοίων ὅρμων τε καὶ στεφάνων
[15]	ἑνὸς δὲ ἴσως τῶν ἐκείνης	δώρων	τυχὸν οὐκ ἄχαρι καὶ εἰς