Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 18]	ἀναμένοντος ἕως ἂν ἥκῃ, ἐν	ᾧ	ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι οἴκου δεήσοιτο,
[2, 9, 9]	τὸν κόσμον δὲ βλέπει ἐν	ᾧ	εἰσιν; Εἰ δὲ μὴ ἔξω,
[2, 9, 9]	τοῦ δὲ κόσμου παντὸς ἐν	ᾧ	καὶ αὐτοὶ διὰ τί ἀμελεῖ;
[2, 9, 7]	ἄλλῳ, παθόντος μὲν τοῦ ἐν	ᾧ	συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν εἴασεν
[2, 9, 12]	ὕλη περιεγράφετο τύπῳ κόσμου, ἐν	ᾧ	τύπῳ καὶ γῆ καὶ πῦρ
[2, 9, 7]	ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς τὸ εἴσω	ὠθεῖν,	ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς
[2, 9, 9]	τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ	ὢν	ὁ μὲν μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει
[2, 9, 12]	ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ μαθεῖν ἐξ	ὧν	ἂν γένοιτο; Πόθεν δὴ καὶ
[2, 9, 12]	ἄρτι γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ	ὧν	εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως οὐκ ἦν,
[2, 9, 4]	Πόθεν γὰρ ποιεῖ ἢ ἐξ	ὧν	εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων
[2, 9, 1]	γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ ἐξ	ὧν·	καὶ οὐκ ἐν ἄλλῳ, ὅτι
[2, 9, 8]	μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται	ὧν	οἷόν τε ἦν καλὴν εἰκόνα
[2, 9, 15]	τῶν παλαιῶν λόγοις, μήτε ἐξ	ὧν	περιέσται καὶ κτήσεται, μήτε ὡς
[2, 9, 12]	εἰς ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν	ὧν	ποτε εἶδον, τὸ δὲ εἴδωλον
[2, 9, 16]	φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ τοὺς παῖδας	ὧν	τὸν πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ
[2, 9, 12]	Φυσικώτερον γὰρ πάντως, ἀλλ´ οὐχ	ὡς	αἱ τέχναι ἐποίει· ὕστεραι γὰρ
[2, 9, 12]	ἴσως αὐτοὶ οὕτω κόσμον ἐποίησαν	ὡς	ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος
[2, 9, 9]	πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ	ὡς	ἄριστον μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι,
[2, 9, 6]	ἕλκουσι τὰς δόξας τοῦ ἀνδρὸς	ὡς	αὐτοὶ μὲν τὴν νοητὴν φύσιν
[2, 9, 8]	ἀνέχοιντο, τίς ἡ φύσις τούτων,	ὡς	αὐτοὺς παύσασθαι τῆς εἰς τὰ
[2, 9, 6]	εἰς σύστασιν τῆς ἰδίας αἱρέσεως·	ὡς	γὰρ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ
[2, 9, 15]	εἰς θεὸν ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις,	ὡς	δὲ ἐν ἄλλοις θεωρητέον, ὁ
[2, 9, 9]	ἄλλους ἐᾷ ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν	ὡς	διττὸς ὁ ἐνθάδε βίος, ὁ
[2, 9, 9]	μὲν τυγχάνοντα μακάρια, τὰ δὲ	ὡς	δυνατὸν ἔχει τὴν προσήκουσαν αὐτοῖς
[2, 9, 18]	οὕτως οἰκεῖν δυναμένους ἐν αὐτοῖς,	ὡς	ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ
[2, 9, 7]	τὴν τοῦ παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον,	ὡς	εἴ τις τὸ τῶν χυτρέων
[2, 9, 17]	θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι,	ὡς	ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ
[2, 9, 1]	καὶ τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ	ὡς	ἓν ὄν· καὶ οὐδὲ τῇ
[2, 9, 8]	τοιοῦτόν ἐστι τόδε τὸ πᾶν,	ὡς	ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ καὶ σοφίαν
[2, 9, 11]	ἄλλο δὲ μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´	ὡς	ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες. Διὰ τί
[2, 9, 1]	ἑτέρου τί ἔργον; Ἔστι γὰρ	ὡς	ἔστι νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ
[2, 9, 10]	ἂν καθ´ ἕκαστον λόγον δεικνὺς	ὡς	ἔχει. Αἰδὼς γάρ τις ἡμᾶς
[2, 9, 12]	φορὰν καὶ τὴν γῆν οὕτως,	ὡς	ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας δι´ ἃς
[2, 9, 17]	τοῖς ἐν μέρει, οἷα δαιμόνων,	ὡς	θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι,
[2, 9, 15]	ὧν περιέσται καὶ κτήσεται, μήτε	ὡς	θεραπεύεται ψυχὴ μήτε ὡς καθαίρεται.
[2, 9, 15]	μήτε ὡς θεραπεύεται ψυχὴ μήτε	ὡς	καθαίρεται. Οὐ γὰρ δὴ τὸ
[2, 9, 12]	εἴδωλον τοῦτο, εἰ καὶ ἀμυδρῶς,	ὡς	λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν ἄρτι γενόμενον
[2, 9, 11]	λεγομένη γενομένη ὑπὸ τῶν μειζόνων,	ὡς	λέγουσιν αὐτοί, οὐ κατήγαγεν εἰς
[2, 9, 17]	ἐν παισὶ καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες,	ὡς	μὴ εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´
[2, 9, 8]	οὕτως εἰς τὸ ζῆν παρελήλυθεν,	ὡς	μὴ ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα
[2, 9, 9]	τοιούτοις ἅπασι, πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ,	ὡς	ὁ σπουδαῖος ἐν τούτοις τὸ
[2, 9, 1]	οὐδέν, δηλοῦντας δὲ ἡμῖν αὐτοῖς	ὡς	οἷόν τε. Καὶ τὸ πρῶτον
[2, 9, 13]	παυσάμενον τῆς τραγῳδίας τῶν φοβερῶν,	ὡς	οἴονται, ἐν ταῖς τοῦ κόσμου
[2, 9, 6]	ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον ἐκεῖ τὸ	ὡς	ὅτι μάλιστα ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν
[2, 9, 18]	καὶ διώκουσιν ἀεὶ μὴ φθονεῖν	ὡς	οὐ διώκουσι, μηδὲ τὸ αὐτὸ
[2, 9, 13]	ἀεὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων, καὶ	ὡς	οὐ λοιδορητέον τοῖς χείροσι τῶν
[2, 9, 9]	ὑπερορᾶν θέλεις καὶ σεμνύνεις σαυτὸν	ὡς	οὐ χείρων, πρῶτον μέν, ὅσῳ
[2, 9, 17]	ἤδη καὶ τὸ σῶμα αὐτῇ,	ὡς	οὐδὲν ἂν παθούσης, δούσης δὲ
[2, 9, 7]	τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν εἴρηται	ὡς	οὐκ ἄμεινον τῇ ψυχῇ· τὸ
[2, 9, 17]	τῆς πάσης ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν	ὡς	οὔπω καὶ ἄλλο τι διοικούσης,
[2, 9, 14]	εὖ φρονοῦντας οὐκ ἂν πείθοιεν,	ὡς	οὐχ αἱ νόσοι τὰς αἰτίας
[2, 9, 6]	ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους τὰ ἐκείνων	ὡς	παλαιοτέρων καὶ ἃ καλῶς λέγουσι
[2, 9, 14]	ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν	ὡς	πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ μόνον
[2, 9, 9]	τοιούτοις τῶν λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες	ὡς	σὺ ἔσῃ βελτίων ἁπάντων οὐ
[2, 9, 9]	{εἶναι ἀκούοι; μόνον δὲ φαντάζοιτο	ὡς	τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´
[2, 9, 9]	εἶναι ἀκούοι, μόνον δὲ φαντάζοιτο	ὡς	τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας〉 τί
[2, 9, 14]	ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ,	ὡς	τὸ μὲν παρ´ ἡμῶν εἶδος
[2, 9, 16]	ἢ ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως,	ὡς	τὸ πᾶν; Ἢ παραβάλλειν καὶ
[2, 9, 7]	πάσχει, αὐτὰ δὲ καλῶς φέρεται	ὡς	τοῦ ὅλου· τὰ δὲ φθείρεται
[2, 9, 17]	τὸ νοητὸν εἰς διάστασιν προαγαγούσας,	ὡς	τῷ μεγέθει τοῦ γενομένου τῷ
[2, 9, 7]	ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα δὲ	ὡς	ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν τάξιν τὴν
[2, 9, 13]	τί γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν αὗται,	ὡς	φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους λόγων καὶ
[2, 9, 11]	Ἔπειτα πότερον οὐσία τοῦτο ἤ,	ὥς	φασιν, ἐννόημα; Εἰ μὲν γὰρ
[2, 9, 17]	παντὶ οὐκ ἦν ποτε παιδὶ	ὣς	ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ
[2, 9, 1]	γὰρ ὡς ἔστι νοῦς ἀεὶ	ὡσαύτως	ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις δὲ
[2, 9, 2]	ἀλλ´ ἕνα νοῦν τὸν αὐτὸν	ὡσαύτως	ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ, μιμούμενον τὸν
[2, 9, 9]	καὶ ἀνδρῶν οἳ ἂν θεῷ	ὦσι	φίλοι, πράως μὲν τὰ παρὰ
[2, 9, 3]	μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ τῶν ὄντων	ὦσιν	ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν τε εἶναι
[2, 9, 18]	Τοῦτο δὲ ὅμοιον ἂν εἴη,	ὥσπερ	ἂν εἰ δύο οἶκον καλὸν
[2, 9, 3]	τοῦ ζῆν καθ´ ὅσον δύναται·	ὥσπερ	εἰ πυρὸς ἐν μέσῳ που
[2, 9, 2]	δίδωσι τῷ μετ´ αὐτὴν καὶ	ὥσπερ	ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν
[2, 9, 9]	αὐτὸν μόνον μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα	ὥσπερ	ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ
[2, 9, 9]	εἶναι οὐ νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς	ὥσπερ	παισὶν ἀνήβοις; Εἰ δὲ γυμνάσιον
[2, 9, 14]	τὸ αἴτιον γενέσθαι καὶ εὐθέως	ὥσπερ	παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον
[2, 9, 5]	περὶ γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους·	ὥσπερ	τῆς ἀθανάτου ψυχῆς τὸν χείρω
[2, 9, 15]	ἃ σπουδαῖος ἄνθρωπος ἂν γένοιτο.	Ὥστε	αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν καὶ
[2, 9, 1]	οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ.	Ὥστε	ἐν τῷ πρώτως νοεῖν ἔχοι
[2, 9, 12]	δὲ ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις·	ὥστε	ἐπὶ τὰ πρῶτα ἡ αἰτία.
[2, 9, 4]	προτέρᾳ γενέσει τῶν τῇδε κακῶν·	ὥστε	ἤδη ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ
[2, 9, 8]	Δύναμις δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ·	ὥστε	καὶ εἰργάσατο. Εἰ μὲν δὴ
[2, 9, 16]	κόσμῳ τῷδε, ὅστις ὁ τρόπος·	ὥστε	καὶ μεθέξει αὐτοῦ ὁ κόσμος.
[2, 9, 17]	οὐκ ἐλθεῖν εἰς τέλος γένοιτο,	ὥστε	καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ
[2, 9, 5]	ψυχαί. Πῶς οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο,	ὥστε	μάτην ἐγένετο. Εἰ δὲ μετὰ
[2, 9, 14]	ἀλλὰ πῶς φωναῖς τὰ ἀσώματα;	Ὥστε	οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς λόγους
[2, 9, 16]	καὶ εἰς οὐδὲν ἄλλο κινήσεται,	ὥστε	ὁρῶν σύμπαντα μὲν τὰ ἐν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010