Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 12]	καὶ γῆ καὶ πῦρ καὶ	τὰ	ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ οὕτω
[2, 9, 16]	{πᾶς κακὸς} καταφρονήσας, καὶ εἰ	τὰ	ἄλλα μὴ πάντα κακὸς εἴη,
[2, 9, 14]	καὶ σιγμοὺς τῆς φωνῆς καὶ	τὰ	ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται.
[2, 9, 18]	καὶ τοῦ θανάτου καταφρονεῖν καὶ	τὰ	ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν καὶ
[2, 9, 18]	ἀγνοῶν ὅτι τῷ μὴ φέρειν	τὰ	ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ καὶ μὴ
[2, 9, 10]	μὲν ἐνδῦναι λέγουσι σώματα, οἷον	τὰ	ἀνθρώπων· ἧς δὲ χάριν καὶ
[2, 9, 18]	τὸ αὐτὸ πάσχειν τοῖς οἰομένοις	τὰ	ἄστρα μὴ θεῖν, ὅτι αὐτοῖς
[2, 9, 14]	τοῦτο λέγειν, ἀλλὰ πῶς φωναῖς	τὰ	ἀσώματα; Ὥστε οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν
[2, 9, 18]	ἂν πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ	τὰ	αὐτὰ ἂν ἐν θέᾳ καὶ
[2, 9, 16]	οὐχ ἡσθήσεται; Εἴπερ οὐχ ὁμοίως	τὰ	αὐτὰ βλέπουσιν οὐδ´ ἐν ταῖς
[2, 9, 6]	τὸν δημιουργὸν τῇ ψυχῇ καὶ	τὰ	αὐτὰ πάθη διδόντες, ἅπερ καὶ
[2, 9, 10]	μένουσι. Καίτοι αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι	τὰ	αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ
[2, 9, 6]	τοὺς Ἕλληνας διασύρειν καὶ ὑβρίζειν	τὰ	αὐτῶν ἐν συστάσει παρὰ τοῖς
[2, 9, 10]	ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ καὶ οἰόμενοι	τὰ	αὐτῶν οὕτως ἔχειν λέγειν ἃ
[2, 9, 6]	ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ	τά	γε εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς περὶ
[2, 9, 13]	τῶν ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι δὲ	τὰ	γινόμενα διάφορα καὶ τύχαις οὐ
[2, 9, 3]	φῶς δίδωσιν εἰς τὰ ἐφεξῆς,	τὰ	δ´ ἀεὶ συνέχεται καὶ ἄρδεται
[2, 9, 14]	καὶ τούτων τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν.	Τὰ	δ´ ἄλλα ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν
[2, 9, 14]	εὐλαβείας καὶ πλείστης περιωπῆς ἔχουσα·	τὰ	δὲ ἄλλα τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν.
[2, 9, 6]	αὐτοῖς παρὰ τοῦ Πλάτωνος εἴληπται,	τὰ	δέ, ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν
[2, 9, 7]	καλῶς φέρεται ὡς τοῦ ὅλου·	τὰ	δὲ φθείρεται οὐ δυνάμενα τὴν
[2, 9, 9]	καὶ τὰ μὲν τυγχάνοντα μακάρια,	τὰ	δὲ ὡς δυνατὸν ἔχει τὴν
[2, 9, 9]	δ´ ἀεὶ οὗ πάντα σπεύδει	τὰ	δυνάμενα πολλὰ δὲ εἶναι τὰ
[2, 9, 11]	μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ	τὰ	δυνατώτερα αὐτῆς ἐν τοῖς οὖσιν;
[2, 9, 5]	τὸν δὲ οὐρανὸν πάντα καὶ	τὰ	ἐκεῖ ἄστρα μὴ τῆς ἀθανάτου
[2, 9, 14]	καὶ ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα	τὰ	ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν
[2, 9, 9]	πᾶς καὶ θεῶν ἕκαστος καὶ	τὰ	ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν
[2, 9, 6]	ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους	τὰ	ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων καὶ ἃ
[2, 9, 16]	κινήσεται, ὥστε ὁρῶν σύμπαντα μὲν	τὰ	ἐν αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν δὲ
[2, 9, 17]	τούτοις· καὶ εἰ μὲν καὶ	τὰ	ἔνδον καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι
[2, 9, 1]	πλειόνων· οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς	τὰ	ἐξ ὧν· καὶ οὐκ ἐν
[2, 9, 17]	ἔστιν ὄντως τι καλὸν ὂν	τὰ	ἔξω αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον· οὗ
[2, 9, 18]	γὰρ καὶ αὐτοὶ οὐκ οἴονται	τὰ	ἔξω βλέπειν τὴν τῶν ἄστρων
[2, 9, 14]	μόνον πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ καὶ	τὰ	ἐπάνω, τί ποιοῦσιν ἢ γοητείας
[2, 9, 3]	ἀλλήλοις καὶ ἀεί, γενητὰ δὲ	τὰ	ἕτερα τῷ παρ´ ἄλλων εἶναι.
[2, 9, 3]	ἔχουσα τὸ φῶς δίδωσιν εἰς	τὰ	ἐφεξῆς, τὰ δ´ ἀεὶ συνέχεται
[2, 9, 3]	ἀλλ´ ἔν τινι τόπῳ ἀφωρισμένῳ	τὰ	θεῖα ἔσται καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα·
[2, 9, 13]	λόγος. Εἰ δὲ μή, κἀκεῖ	τὰ	κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι· καὶ
[2, 9, 12]	ἔσται τὸ παρὰ φύσιν, καὶ	τὰ	κακὰ πρὸ τοῦ κόσμου τοῦδε,
[2, 9, 12]	τέχναι. Ἐπεὶ καὶ νῦν καὶ	τὰ	κατὰ μέρος γινόμενα ὑπὸ τῶν
[2, 9, 17]	φύσιν οὖσι· πολλὰ γὰρ ἐνθάδε	τὰ	κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος.
[2, 9, 6]	καὶ μᾶλλον προιούσας. Ὅλως γὰρ	τὰ	μὲν αὐτοῖς παρὰ τοῦ Πλάτωνος
[2, 9, 9]	τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα} καὶ	τὰ	μὲν τυγχάνοντα μακάρια, τὰ δὲ
[2, 9, 10]	γὰρ τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι	τὰ	νῦν εἰρημένα ἔσται καὶ περὶ
[2, 9, 6]	ὄντων, ἀλλὰ μὴ αὐτά πω	τὰ	ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν εἰς
[2, 9, 6]	ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν αὐτῷ πάντα	τὰ	ὄντα, τὸν δὲ νοῦν ἕτερον
[2, 9, 6]	καὶ τῷ μετὰ τὸ πρῶτον	τὰ	πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν
[2, 9, 9]	θεῷ ὦσι φίλοι, πράως μὲν	τὰ	παρὰ τοῦ κόσμου φέροντες, εἴ
[2, 9, 12]	λόγος ἀναφέρων τὸν κόσμον ἐπὶ	τὰ	πρῶτα. Εἰ δὲ δή, καὶ
[2, 9, 12]	ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ	τὰ	πρῶτα ἡ αἰτία. ~Ὁ ἄρα
[2, 9, 13]	πάντων φύσει αὐτὸν θέοντα πρὸς	τὰ	πρῶτα παυσάμενον τῆς τραγῳδίας τῶν
[2, 9, 13]	γένοιτό ποτε ἔστ´ ἂν ᾖ	τὰ	πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ τὸ πᾶν
[2, 9, 17]	θεὸν τοίνυν. Καὶ γὰρ διὰ	τὰ	πρῶτα ταῦτα. Εἰ οὖν μὴ
[2, 9, 8]	μὴ ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα	τὰ	σμικρότερα τῶν ἐν αὐτῷ, ἃ
[2, 9, 9]	τὰ δυνάμενα πολλὰ δὲ εἶναι	τὰ	σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα} καὶ τὰ
[2, 9, 13]	ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι. Καίτοι καὶ	τὰ	σώματα αὐτῶν μεγέθει καὶ κάλλει
[2, 9, 13]	γνώσεως; Οὐ γάρ, εἰ πύρινα	τὰ	σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως
[2, 9, 8]	οὐρανοῦ μεστὰ πάντα· ἄστρα δὲ	τά	τε ἐν ταῖς ὑποκάτω σφαίραις
[2, 9, 8]	τε ἐν ταῖς ὑποκάτω σφαίραις	τά	τε ἐν τῷ ἀνωτάτω διὰ
[2, 9, 16]	τὸ πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι εἰς	τὰ	τῇδε ἢ εἰς ὁτιοῦν, πῶς
[2, 9, 5]	κατ´ αὐτοὺς νενευκότος ἤδη πρὸς	τὰ	τῇδε τοῦ τὸ παράδειγμα πεποιηκότος.
[2, 9, 16]	ταῖς γραφαῖς οἱ δι´ ὀμμάτων	τὰ	τῆς τέχνης βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες
[2, 9, 8]	ὡς αὐτοὺς παύσασθαι τῆς εἰς	τὰ	τίμια λοιδορίας ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται
[2, 9, 10]	τις γράφων ἠμύνατο τοὺς διασύρειν	τὰ	τῶν παλαιῶν καὶ θείων ἀνδρῶν
[2, 9, 9]	ἀκούοι; μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς	τὰ	χίλια ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ
[2, 9, 9]	ἀκούοι, μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς	τὰ	χίλια ἀριθμὸς μέγας〉 τί ἄν,
[2, 9, 1]	τὸ ἕν, καὶ ὅταν λέγωμεν	τἀγαθόν,	τὴν αὐτὴν δεῖ νομίζειν τὴν
[2, 9, 6]	εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται	τάδ´	ὕστερον τούτοις παρ´ ἐκείνων ληφθέντα,
[2, 9, 14]	εἴ τις ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν	ταδὶ	καὶ οὑτωσὶ μέλη καὶ ἤχους
[2, 9, 7]	μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ αὖ	ταῖς	ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ μυρίαι εἴρηνται
[2, 9, 16]	τὰ αὐτὰ βλέπουσιν οὐδ´ ἐν	ταῖς	γραφαῖς οἱ δι´ ὀμμάτων τὰ
[2, 9, 1]	ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς καὶ	ταῖς	διανοήσεσιν, εἰ καὶ μετρίως σπουδαῖοι
[2, 9, 1]	ὁ νοῦς ὁ ἀληθινὸς ἐν	ταῖς	νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ καὶ μὴ
[2, 9, 1]	εἰ γίγνοιτο τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων	ταῖς	ὁρμαῖς καὶ ταῖς διανοήσεσιν, εἰ
[2, 9, 5]	τὸ εἶδος, ἤρκει ἡ πεῖρα	ταῖς	πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς τὸ φυλάξασθαι.
[2, 9, 12]	ψυχῆς φύσις. Τοῦτο δὲ ταὐτὸν	ταῖς	προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ τὰ
[2, 9, 13]	τῶν φοβερῶν, ὡς οἴονται, ἐν	ταῖς	τοῦ κόσμου σφαίραις, αἳ δὴ
[2, 9, 8]	ἄστρα δὲ τά τε ἐν	ταῖς	ὑποκάτω σφαίραις τά τε ἐν
[2, 9, 5]	τὸ φυλάξασθαι. Εἰ δ´ ἐν	ταῖς	ψυχαῖς λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου
[2, 9, 12]	κόσμος αἴτιος τῶν κακῶν, ἀλλὰ	τἀκεῖ	τούτῳ, καὶ τῇ ψυχῇ οὐκ
[2, 9, 17]	ἔνδον. Οἱ δὲ λεγόμενοι καλοὶ	τἄνδον	αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ τὸ ἔξω
[2, 9, 17]	ἐμπόδιον ἦν εἶναι καλῷ καὶ	τἄνδον;	Καὶ μὴν οἷς μὴ τὸ
[2, 9, 17]	καλοὺς ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς δὲ	τἄνδον,	οἶμαι μὲν αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι,
[2, 9, 17]	ὂν τὰ ἔξω αἰσχρὸν εἶναι	τἄνδον·	οὗ γὰρ τὸ ἔξω πᾶν
[2, 9, 17]	ἀλλήλοις εἶναι λέγειν· εἰ δὲ	τἄνδον	φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε
[2, 9, 9]	μὴ αὐτὸν μόνον μετ´ ἐκεῖνον	τάξαντα	ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν
[2, 9, 17]	κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν	τάξει,	ἄνευ τῶν σωμάτων μέγεθος δούσας
[2, 9, 9]	ἀποφεύξονται πρὸς ἀνθρώπων, πάντα ἄγοντες	τάξει	ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος μοῖραν
[2, 9, 5]	ἐν ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν	τάξει	μᾶλλον καὶ οὐκ ἐν ἀλλοιώσει
[2, 9, 8]	διὰ τί οὐ θεοὶ ἐν	τάξει	φερόμενα καὶ κόσμῳ περιιόντα; Διὰ
[2, 9, 7]	οἷον εἰ χοροῦ μεγάλου ἐν	τάξει	φερομένου ἐν μέσῃ τῇ πορείᾳ
[2, 9, 7]	χοροῦ· εἰ μέντοι μετ´ ἐκείνης	τάξειεν	ἑαυτήν, οὐδὲν ἂν ὑπὸ τούτων
[2, 9, 9]	κόσμος δεῖται καὶ οἶδε τὴν	τάξιν	αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν αὐτῷ
[2, 9, 13]	παντὶ ὄντα, ἀλλὰ κόσμον καὶ	τάξιν	παρέχοντα. Ἃ δὲ λέγεται γίνεσθαι
[2, 9, 7]	δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν	τάξιν	τὴν ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ·
[2, 9, 7]	πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν	τάξιν	τοῦ χοροῦ· εἰ μέντοι μετ´
[2, 9, 13]	Τοῦτο δέ, ὅτι οὐκ ἴσασι	τάξιν	τῶν ἐφεξῆς πρώτων καὶ δευτέρων
[2, 9, 7]	οὐ δυνάμενα τὴν τοῦ ὅλου	τάξιν	φέρειν, οἷον εἰ χοροῦ μεγάλου
[2, 9, 1]	ψυχὴν μετὰ νοῦν αὕτη γὰρ	τάξις	κατὰ φύσιν μήτε πλείω τούτων
[2, 9, 9]	ἡ αὐθάδεια καὶ ὁ πρότερον	ταπεινὸς	καὶ μέτριος καὶ ἰδιώτης ἀνήρ,
[2, 9, 18]	ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ τι σκληρόν,	ταράττεσθαι.	Ἐκείνη μὲν οὖν οὐ πλήττεται·
[2, 9, 14]	πείθοιεν, ὡς οὐχ αἱ νόσοι	τὰς	αἰτίας ἔχουσιν ἢ καμάτοις ἢ
[2, 9, 12]	τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν	τὰς	ἀληθεῖς τοῦ κόσμου αἰτίας. Τί
[2, 9, 6]	τί τὸ καινὸν τοῦ λόγου;	~Τὰς	δὲ ἄλλας ὑποστάσεις τί χρὴ
[2, 9, 18]	μεγέθους γνώμης τὰς μὲν ἐλάττους,	τὰς	δὲ οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος
[2, 9, 7]	τὴν ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ δὲ	τὰς	διαφορὰς λαμβάνειν τὰς τῆς ὅλης
[2, 9, 6]	λέγειν, εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως αὐτὰς	τὰς	δόξας τιθέντας αὐτῶν καὶ οἷς
[2, 9, 6]	καὶ πρὸς τὸ χεῖρον ἕλκουσι	τὰς	δόξας τοῦ ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ
[2, 9, 4]	χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ δὲ	τὰς	καθ´ ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη
[2, 9, 10]	εἴτε ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι,	τὰς	μὲν ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες
[2, 9, 18]	ἂν ἤδη ὑπὸ μεγέθους γνώμης	τὰς	μὲν ἐλάττους, τὰς δὲ οὐδὲ
[2, 9, 14]	φιλόσοφοι λέγουσι· νῦν δὲ ὑποστησάμενοι	τὰς	νόσους δαιμόνια εἶναι καὶ ταῦτα
[2, 9, 14]	δόξαιεν παρὰ τοῖς πολλοῖς, οἳ	τὰς	παρὰ τοῖς μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι,
[2, 9, 18]	ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ	τὰς	πληγὰς ἀπωθοίμεθ´ ἂν ἤδη ὑπὸ
[2, 9, 7]	Δεῖ δὲ τὰς διαφορὰς λαμβάνειν	τὰς	τῆς ὅλης ὅπως διοικεῖ, ὅτι
[2, 9, 13]	τὴν γῆν ἔχοντα, εἰς δὲ	τὰς	ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν, αἷς καὶ
[2, 9, 17]	μετέχειν κάλλους· ὃ καὶ αὐτὸ	τὰς	ψυχὰς θείας οὔσας κινεῖ. Εἰ
[2, 9, 15]	ποιοῦσιν οὗτοι οἱ λόγοι εἰς	τὰς	ψυχὰς τῶν ἀκουόντων καὶ τοῦ
[2, 9, 10]	ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ γὰρ τοῖς	ταῦτα	ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ νῦν εἰρημένα
[2, 9, 6]	ἐκ γενέσεως φεύγειν εἰς οὐσίαν·	ταῦτα	γὰρ κείμενα παρὰ τῷ Πλάτωνι
[2, 9, 17]	Καὶ γὰρ διὰ τὰ πρῶτα	ταῦτα.	Εἰ οὖν μὴ ταῦτα, οὐδὲ
[2, 9, 10]	κομιζόντων πῶς γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων,	ταῦτα	εἰρήκαμεν, ἄλλου ὄντος τρόπου, καθ´
[2, 9, 14]	ὄν. Ἀλλὰ γάρ, ὅπως καὶ	ταῦτα	εἴρηται αὐτοῖς καὶ ὅτου χάριν,
[2, 9, 15]	διώκειν, διώκοντας δὲ πρῶτα κατορθοῦν	ταῦτα	ἐκ θείας φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης
[2, 9, 13]	προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν	ταῦτα	ἐκείνων, τό τε κακὸν μὴ
[2, 9, 14]	τὰς νόσους δαιμόνια εἶναι καὶ	ταῦτα	ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι καὶ
[2, 9, 6]	καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται,	ταῦτα	ἔξω τῆς ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ
[2, 9, 8]	ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ γὰρ δὴ	ταῦτά	ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα
[2, 9, 2]	πρὸς ἐκείνοις, τὸ δὲ πρὸς	ταῦτα	ἔχειν, τὸ δ´ ἐν μέσῳ
[2, 9, 17]	οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν	ταῦτα	καλά. Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν
[2, 9, 16]	ἀφ´ οἵων; Οὐκ ἄρα οὔτε	ταῦτα	κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι,
[2, 9, 6]	μετανοίας; Εἰ μὲν γὰρ ψυχῆς	ταῦτα	λέγουσι πάθη, ὅταν ἐν μετανοίᾳ
[2, 9, 16]	οἱ ἐν αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ	ταῦτα	μὲν καὶ πρότερον· νῦν δέ,
[2, 9, 13]	παρ´ ἄλλα ζῷα, πολλῷ μᾶλλον	ταῦτα	οὐ τυραννίδος ἕνεκα ἐν τῷ
[2, 9, 1]	Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν τοῖς μετὰ	ταῦτα·	οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν μέν τινα
[2, 9, 17]	πρῶτα ταῦτα. Εἰ οὖν μὴ	ταῦτα,	οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν
[2, 9, 7]	οἷς οὐκ ἔστι κατὰ φύσιν,	ταῦτα	πάσχει, αὐτὰ δὲ καλῶς φέρεται
[2, 9, 6]	τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι	ταῦτα	σκευωροῦνται εἰδότων καὶ σαφῶς τῶν
[2, 9, 8]	σοφία βελτίων ἔσται τῶν ἐκεῖ;	Ταῦτα	τίς ἂν μὴ ἔκφρων γεγενημένος
[2, 9, 13]	οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν	ταὐτὰ	περὶ ἑκάστους συμβαίνειν καὶ καιροῖς
[2, 9, 10]	λέγοντες καὶ μέλη τῆς σοφίας	ταύτας	μὲν ἐνδῦναι λέγουσι σώματα, οἷον
[2, 9, 9]	καὶ ἡττωμένων, πῶς οὐ καὶ	ταύτῃ	καλῶς ἔχει; Εἰ δ´ ἀδικεῖ,
[2, 9, 16]	συμμετρίαν καὶ τὴν μεγάλην εὐταξίαν	ταύτην	καὶ τὸ ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς
[2, 9, 4]	Ἢ τίς γῆ ἄλλη παρὰ	ταύτην	μετὰ τὴν ἐκεῖ γῆν; Τίς
[2, 9, 17]	σωματικὴν φύσιν εἶπε χείρονα ἐχρῆν	ταύτην	περιελόντας τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ
[2, 9, 5]	τις εἴποι; Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες	ταύτην	τὴν δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε τὴν
[2, 9, 17]	ἐν ὄγκῳ. Καὶ εἴτε κινουμένην	ταύτην	τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην
[2, 9, 5]	μὴ εἶναι δὲ ἐν ἡλίῳ	ταύτης	ἀπαθεστέραν ἐν τάξει μᾶλλον καὶ
[2, 9, 5]	παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς ἑτέρας ψυχῆς	ταύτης,	ἣν ἐκ τῶν στοιχείων συνιστᾶσι·
[2, 9, 6]	τὸ πᾶν ψέγοντες καὶ εἰς	ταὐτὸν	ἄγοντες τὸν δημιουργὸν τῇ ψυχῇ
[2, 9, 10]	αἰτίας γενομένης σοφίας, εἴτε ἄμφω	ταὐτὸν	θέλουσιν εἶναι, τὰς μὲν ἄλλας
[2, 9, 17]	πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι οὐ	ταὐτὸν	κάλλος ἐπὶ μέρει καὶ ὅλῳ
[2, 9, 12]	ἡ ψυχῆς φύσις. Τοῦτο δὲ	ταὐτὸν	ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ
[2, 9, 8]	δὲ διὰ τί ἐποίησε κόσμον	ταὐτὸν	τῷ διὰ τί ἔστι ψυχὴ
[2, 9, 1]	ἐλάττω, ἢ ψυχὴν καὶ νοῦν	ταὐτὸν	φήσουσιν, ἢ νοῦν καὶ τὸ
[2, 9, 17]	ἐξ ἀρχῆς ἡ φύσις, τούτοις	τάχ´	ἂν οὐκ ἐλθεῖν εἰς τέλος
[2, 9, 11]	εἶδος ψυχῆς, εἰ ἐκείνη λογική,	τάχ´	ἂν φυτικὴ καὶ γεννητικὴ αὕτη·
[2, 9, 2]	δύναται παρ´ αὐτῆς ἔχειν, μένει	τε	ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ ἐκ διανοίας
[2, 9, 2]	τὸν πατέρα καθ´ ὅσον οἷόν	τε	αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ ἡμῶν τὸ
[2, 9, 1]	εἶεν φύσεις παρ´ αὐτάς. Τῆς	τε	γὰρ λεχθείσης οὕτως ἔχειν ἀρχῆς
[2, 9, 7]	σώματος σύστασις, καὶ εἰ οἷόν	τε	εἴη διὰ τῶν λοιπῶν κόσμον
[2, 9, 3]	ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν	τε	εἶναι μέν, μηδὲν δὲ αὐτῶν
[2, 9, 3]	ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ οὐχ οἷόν	τε,	ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ οἷον πτερορρυήσασαν
[2, 9, 8]	μεστὰ πάντα· ἄστρα δὲ τά	τε	ἐν ταῖς ὑποκάτω σφαίραις τά
[2, 9, 8]	ἐν ταῖς ὑποκάτω σφαίραις τά	τε	ἐν τῷ ἀνωτάτω διὰ τί
[2, 9, 9]	πολὺ δὲ μᾶλλον θεοὺς τούς	τε	ἐν τῷδε ὄντας κἀκεῖ βλέποντας,
[2, 9, 2]	ἔδωκε τῷ παντὶ σώματι αὐτῷ	τε	ἔχειν ὅσον δύναται παρ´ αὐτῆς
[2, 9, 8]	τὸ μίμημα· οὐ γὰρ οἷόν	τε	ἦν ἔσχατον τὸ νοητὸν εἶναι.
[2, 9, 8]	οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται ὧν οἷόν	τε	ἦν καλὴν εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν.
[2, 9, 13]	καὶ τύχαις οὐ γὰρ οἷόν	τε	ἦν ταὐτὰ περὶ ἑκάστους συμβαίνειν
[2, 9, 1]	δὲ ἡμῖν αὐτοῖς ὡς οἷόν	τε.	Καὶ τὸ πρῶτον δὲ οὕτως,
[2, 9, 3]	που κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν	τε.	Καίτοι τὸ πῦρ ἐστιν ἐν
[2, 9, 13]	μηδὲν διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων, τό	τε	κακὸν μὴ νομίζειν ἄλλο τι
[2, 9, 15]	παντὸς τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην τό	τε	σωφρονεῖν τοῦτο ἐν γέλωτι θέμενος,
[2, 9, 15]	εἰπεῖν μήτε πόσα μήτε ὅσα	τεθεώρηται	πολλὰ καὶ καλὰ τοῖς τῶν
[2, 9, 17]	Καὶ μὴν οἷς μὴ τὸ	τέλειον	ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς ἡ φύσις,
[2, 9, 15]	τοῖς ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν	τελειουμένην	ἐκ λόγου καὶ ἀσκήσεως καὶ
[2, 9, 17]	τάχ´ ἂν οὐκ ἐλθεῖν εἰς	τέλος	γένοιτο, ὥστε καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι
[2, 9, 9]	ἄγοντες τάξει ἐξ ἀρχῆς εἰς	τέλος	μοῖραν ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν διδόντες
[2, 9, 15]	ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν οὖν εἰς	τέλος	προιοῦσα καὶ ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη
[2, 9, 17]	δυνάμεως ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ	τέλος	τῆς πάσης ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν
[2, 9, 15]	τῆς ἡδονὴν τὴν τοῦ σώματος	τέλος	τιθεμένης, ἑτέρας δὲ τῆς τὸ
[2, 9, 17]	τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς	τέλος.	Τῷ δὲ παντὶ καλῷ ὄντι
[2, 9, 15]	οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν τοῦ	τέλους,	μιᾶς μὲν τῆς ἡδονὴν τὴν
[2, 9, 5]	τούτων. Πῶς δὲ συνοχὴ τῶν	τεσσάρων	ὑστέρα γενομένη ἐξ αὐτῶν; Ὅταν
[2, 9, 16]	τὸ σύμμετρον καὶ ἀνάλογον καὶ	τεταγμένον	ἰδὼν δι´ ὀμμάτων οὐχ ἡσθήσεται;
[2, 9, 5]	ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν τὸ	τεταγμένον	καὶ εὔσχημον καὶ εὔτακτον καὶ
[2, 9, 16]	ἐμφρόνως εἶναι. Τίς γὰρ οὕτω	τεταγμένος	ἢ ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως,
[2, 9, 9]	τὴν ἀξίαν; Οὗ καὶ ἀρετὴ	τετίμηται,	καὶ κακία τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν
[2, 9, 13]	σφαίραις, αἳ δὴ πάντα μείλιχα	τεύχουσιν	αὐτοῖς· τί γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν
[2, 9, 12]	φύσεως καὶ τοῦ κόσμου αἱ	τέχναι.	Ἐπεὶ καὶ νῦν καὶ τὰ
[2, 9, 12]	πάντως, ἀλλ´ οὐχ ὡς αἱ	τέχναι	ἐποίει· ὕστεραι γὰρ τῆς φύσεως
[2, 9, 16]	οἱ δι´ ὀμμάτων τὰ τῆς	τέχνης	βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν
[2, 9, 18]	μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα	τεχνικώτατα	πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν δὲ χρόνον
[2, 9, 14]	καὶ ἄγεσθαι, εἴ τις ἡμῶν	τεχνικώτερος	εἰπεῖν ταδὶ καὶ οὑτωσὶ μέλη
[2, 9, 6]	τῷ πλήθει τὴν νοητὴν φύσιν	τῇ	αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα
[2, 9, 15]	εἰ μή τις τῇ φύσει	τῇ	αὐτοῦ κρείττων εἴη τῶν λόγων
[2, 9, 1]	τις τρίτην ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ	τῇ	δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ νοεῖν ὅτι
[2, 9, 17]	εἶπε χείρονα ἐχρῆν ταύτην περιελόντας	τῇ	διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ λοιπόν, σφαῖραν
[2, 9, 2]	διοικοῦσα οὐδέ τι διορθουμένη, ἀλλὰ	τῇ	εἰς τὸ πρὸ αὐτῆς θέᾳ
[2, 9, 7]	οὐδὲν ἂν μέλοι τῇ ψυχῇ	τῇ	ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ σύστασις
[2, 9, 8]	αὐτῷ, ἃ τῇ πολλῇ ζωῇ	τῇ	ἐν αὐτῷ ἀεὶ νύκτωρ καὶ
[2, 9, 12]	ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα ἐν	τῇ	ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον γὰρ πάντως, ἀλλ´
[2, 9, 1]	ὡς ἓν ὄν· καὶ οὐδὲ	τῇ	ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ δὲ
[2, 9, 1]	εἴη, ὅπερ ἔστι, τίς χώρα	τῇ	ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ τὸ νοεῖν
[2, 9, 7]	τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ κοινωνίαν	τῇ	ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν εἴρηται ὡς
[2, 9, 5]	ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ τοῦ βελτίονος	τῇ	θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ
[2, 9, 1]	ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ	τῇ	λεγούσῃ νοεῖν ὅτι νοεῖ, τὴν
[2, 9, 13]	τῶν πρώτων, ἀλλὰ πράως συγχωρητέον	τῇ	πάντων φύσει αὐτὸν θέοντα πρὸς
[2, 9, 7]	ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν γὰρ	τῇ	πάσῃ ψυχῇ ἡ τοῦ σώματος
[2, 9, 8]	σμικρότερα τῶν ἐν αὐτῷ, ἃ	τῇ	πολλῇ ζωῇ τῇ ἐν αὐτῷ
[2, 9, 7]	ἐν τάξει φερομένου ἐν μέσῃ	τῇ	πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο
[2, 9, 4]	εἰς γένεσιν πάλιν πειραθείσας ἐν	τῇ	προτέρᾳ γενέσει τῶν τῇδε κακῶν·
[2, 9, 13]	ἡ αἰτία. ~Ὁ ἄρα μεμφόμενος	τῇ	τοῦ κόσμου φύσει οὐκ οἶδεν
[2, 9, 17]	διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον, τοσούτῳ διδόντας	τῇ	τοῦ κόσμου ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ
[2, 9, 10]	σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν	τῇ	ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα τοῦ εἰδώλου
[2, 9, 4]	ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα	τῇ	φορᾷ μετὰ τὴν ἐκεῖ τοῦ
[2, 9, 4]	διανοίᾳ ἐποίει καὶ μὴ ἐν	τῇ	φύσει ἦν τὸ ποιεῖν καὶ
[2, 9, 15]	χρείας μόνον, εἰ μή τις	τῇ	φύσει τῇ αὐτοῦ κρείττων εἴη
[2, 9, 1]	ἔστι, τίς χώρα τῇ ἐπινοίᾳ	τῇ	χωριζούσῃ τὸ νοεῖν ἀπὸ τοῦ
[2, 9, 6]	τὴν πρὸς τὸ σῶμα κοινωνίαν	τῇ	ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ τὸν διοικοῦντα
[2, 9, 17]	τῷ σώματι οἷα ἐμπόδια παρέχει	τῇ	ψυχῇ καὶ πᾶσαν τὴν σωματικὴν
[2, 9, 6]	εἰς ταὐτὸν ἄγοντες τὸν δημιουργὸν	τῇ	ψυχῇ καὶ τὰ αὐτὰ πάθη
[2, 9, 7]	Τὴν δὲ πρὸς τὸ σῶμα	τῇ	ψυχῇ κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ
[2, 9, 12]	κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ, καὶ	τῇ	ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´
[2, 9, 7]	τινὰ εἶναι, οὐδὲν ἂν μέλοι	τῇ	ψυχῇ τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ
[2, 9, 7]	αὐτῶν εἴρηται ὡς οὐκ ἄμεινον	τῇ	ψυχῇ· τὸ δὲ ἀπὸ τῆς
[2, 9, 16]	πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι εἰς τὰ	τῇδε	ἢ εἰς ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές;
[2, 9, 4]	ἐν τῇ προτέρᾳ γενέσει τῶν	τῇδε	κακῶν· ὥστε ἤδη ἂν ἐπέλιπον
[2, 9, 17]	Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ	τῇδε	κάλλους, καλῶς ἂν ποιοῖεν τοῦ
[2, 9, 5]	αὐτοὺς νενευκότος ἤδη πρὸς τὰ	τῇδε	τοῦ τὸ παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ
[2, 9, 14]	δαιμονίου καὶ τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος	τήκεσθαι,	ποτὲ δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ
[2, 9, 4]	αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν	τὴν	αἰτίαν. Πότε δὲ ἐσφάλη; Εἰ
[2, 9, 5]	τοσούτων κωλυομένων τῶν ἀπατώντων ἐπὶ	τὴν	ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν μὲν
[2, 9, 9]	ἔχει μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ	τὴν	ἀξίαν; Οὗ καὶ ἀρετὴ τετίμηται,
[2, 9, 7]	γένος ἐν πόλει εὖ οἰκουμένῃ	τὴν	ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ δὲ τὰς
[2, 9, 14]	τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ	τὴν	ἁπλότητα τοῦ ἤθους μετὰ τοῦ
[2, 9, 15]	δὲ τῆς τὸ καλὸν καὶ	τὴν	ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς καὶ ἐκ
[2, 9, 15]	νόμους τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ	τὴν	ἀρετὴν τὴν ἐκ παντὸς τοῦ
[2, 9, 14]	καὶ ὅλως μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν	τὴν	ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι
[2, 9, 16]	παραβάλλειν καὶ γελοῖον καὶ πολλὴν	τὴν	ἀτοπίαν ἔχει, καὶ ὅ γε
[2, 9, 1]	ἕν, καὶ ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν,	τὴν	αὐτὴν δεῖ νομίζειν τὴν φύσιν
[2, 9, 7]	αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο	τὴν	αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´
[2, 9, 13]	πρὸς τὸ πᾶν καὶ πρὸς	τὴν	γῆν ἔχοντα, εἰς δὲ τὰς
[2, 9, 5]	ταύτην τὴν δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε	τὴν	γῆν καινὴν αὐτοῖς γῆν φασι
[2, 9, 12]	ὑπ´ αὐτὸν τὴν φορὰν καὶ	τὴν	γῆν οὕτως, ὡς ἔχειν εἰπεῖν
[2, 9, 16]	ἀργὸς δὲ τίς οὕτως ἔσται	τὴν	γνώμην καὶ εἰς οὐδὲν ἄλλο
[2, 9, 8]	διττήν, τὴν μὲν ἐν ἑαυτῷ,	τὴν	δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει οὖν
[2, 9, 1]	γὰρ δὴ τὴν μὲν δυνάμει,	τὴν	δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον γὰρ
[2, 9, 7]	ἕως ἂν ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται.	Τὴν	δὲ πρὸς τὸ σῶμα τῇ
[2, 9, 5]	εἴποι; Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες ταύτην	τὴν	δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε τὴν γῆν
[2, 9, 8]	εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ παντὸς	τὴν	διοίκησιν ὀρθῶς ἄν τις μέμψαιτο
[2, 9, 7]	ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν τάξιν	τὴν	ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ
[2, 9, 15]	ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ τὴν ἀρετὴν	τὴν	ἐκ παντὸς τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην
[2, 9, 4]	γῆ ἄλλη παρὰ ταύτην μετὰ	τὴν	ἐκεῖ γῆν; Τίς δὲ σφαῖρα
[2, 9, 4]	ἢ εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ μετὰ	τὴν	ἐκεῖ τοῦ κόσμου τοῦ νοητοῦ
[2, 9, 6]	ὅσα ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ	τὴν	ἐκείνων δόξαν λέγειν, εὐμενῶς καὶ
[2, 9, 16]	ἂν μουσικὸς ἀνὴρ εἴη, ὃς	τὴν	ἐν νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ
[2, 9, 15]	ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ σωφρονεῖν καὶ	τὴν	ἐν τοῖς ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην
[2, 9, 5]	εὔσχημον καὶ εὔτακτον καὶ μάλιστα	τὴν	ἐνταῦθα περὶ γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς
[2, 9, 1]	ἑτέραν ἐπίνοιάν τις τρίτην ἐπεισάγοι	τὴν	ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ
[2, 9, 6]	εἴρηται, καὶ τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις	τὴν	ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως
[2, 9, 6]	πρὸς τὸ ἀληθὲς βλέποντας, οὐ	τὴν	εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ τοῦ {πρὸς}
[2, 9, 15]	μὲν Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν	τὴν	ἡδονὴν καὶ τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ
[2, 9, 15]	ἂν γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι	τὴν	ἡδονὴν καὶ τὸ περὶ αὐτοὺς
[2, 9, 15]	γὰρ τῆς φύσεως καλοῦ ἐπαίειν,	τὴν	ἡδονὴν τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς
[2, 9, 18]	αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ μὲν ψέγοντος	τὴν	κατασκευὴν καὶ τὸν ποιήσαντα καὶ
[2, 9, 18]	οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ	τὴν	κόσμου ψυχὴν στόματι μαινομένῳ; Φαύλους
[2, 9, 1]	τῇ λεγούσῃ νοεῖν ὅτι νοεῖ,	τὴν	λέγουσαν ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ
[2, 9, 12]	μᾶλλον δὲ τοσοῦτον εἶναι, καὶ	τὴν	λόξωσιν τῶν ζῳδίων καὶ τῶν
[2, 9, 16]	κάλλη, σύμπασαν δὲ συμμετρίαν καὶ	τὴν	μεγάλην εὐταξίαν ταύτην καὶ τὸ
[2, 9, 5]	ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ	τὴν	μὲν αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον καὶ
[2, 9, 1]	ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ γὰρ δὴ	τὴν	μὲν δυνάμει, τὴν δὲ ἐνεργείᾳ
[2, 9, 8]	γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει διττήν,	τὴν	μὲν ἐν ἑαυτῷ, τὴν δὲ
[2, 9, 12]	γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ καὶ	τὴν	μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν, καὶ
[2, 9, 6]	τοῦ ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ μὲν	τὴν	νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ
[2, 9, 6]	δόξειν οἴονται αὐτῷ τῷ πλήθει	τὴν	νοητὴν φύσιν τῇ αἰσθητικῇ καὶ
[2, 9, 5]	ἐπιθυμίαν καὶ λύπας καὶ ὀργὰς	τὴν	παρ´ αὐτοῖς δύναμιν μὴ ἀτιμάζειν,
[2, 9, 2]	ἐν δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ μὲν	τὴν	πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς
[2, 9, 4]	Ἡμεῖς δὲ οὐ νεῦσίν φαμεν	τὴν	ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον μὴ νεῦσιν.
[2, 9, 15]	ἄλλοις θεωρητέον, ὁ μὲν Ἐπίκουρος	τὴν	πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν καὶ
[2, 9, 15]	τῆς προνοίας κύριον καὶ αὐτὴν	τὴν	πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ πάντας νόμους
[2, 9, 6]	μεμφόμενοι τῷδε τῷ παντὶ καὶ	τὴν	πρὸς τὸ σῶμα κοινωνίαν τῇ
[2, 9, 6]	τὸ τὴν ψυχὴν δεῖν φεύγειν	τὴν	πρὸς τὸ σῶμα ὁμιλίαν, τὸν
[2, 9, 9]	καὶ ἀρετὴ τετίμηται, καὶ κακία	τὴν	προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει, καὶ θεῶν
[2, 9, 9]	τὰ δὲ ὡς δυνατὸν ἔχει	τὴν	προσήκουσαν αὐτοῖς μοῖραν οὐχ αὑτῷ
[2, 9, 9]	ἀρχῆς εἰς τέλος μοῖραν ἑκάστῳ	τὴν	προσήκουσαν διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς βίων
[2, 9, 6]	καὶ ὅσα ἄλλα καλὰ μετὰ	τὴν	πρώτην φύσιν. Ψυχῆς δὲ εἶδος
[2, 9, 17]	ὄγκῳ. Καὶ εἴτε κινουμένην ταύτην	τὴν	σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ
[2, 9, 17]	παρέχει τῇ ψυχῇ καὶ πᾶσαν	τὴν	σωματικὴν φύσιν εἶπε χείρονα ἐχρῆν
[2, 9, 17]	τοῦ κόσμου ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ	τὴν	σώματος φύσιν οὐ καλὴν οὖσαν
[2, 9, 9]	ὁ κόσμος δεῖται καὶ οἶδε	τὴν	τάξιν αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν
[2, 9, 7]	ἐνταῦθα δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς	τὴν	τάξιν τὴν ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ
[2, 9, 7]	ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν	τὴν	τάξιν τοῦ χοροῦ· εἰ μέντοι
[2, 9, 15]	ἐν τοῖς ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην	τὴν	τελειουμένην ἐκ λόγου καὶ ἀσκήσεως
[2, 9, 9]	τοὺς δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ	τὴν	τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ ἔχειν,
[2, 9, 7]	τὰ δὲ φθείρεται οὐ δυνάμενα	τὴν	τοῦ ὅλου τάξιν φέρειν, οἷον
[2, 9, 7]	δὲ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας καὶ	τὴν	τοῦ παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς
[2, 9, 18]	γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν	τὴν	τοῦ σύμπαντος ψυχὴν καὶ τὴν
[2, 9, 15]	τέλους, μιᾶς μὲν τῆς ἡδονὴν	τὴν	τοῦ σώματος τέλος τιθεμένης, ἑτέρας
[2, 9, 17]	εἰ καὶ μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει	τὴν	τοῦ σώματος φύσιν, διότι ἀκηκόασι
[2, 9, 18]	τὴν τοῦ σύμπαντος ψυχὴν καὶ	τὴν	τῶν ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα δὲ
[2, 9, 18]	οὐκ οἴονται τὰ ἔξω βλέπειν	τὴν	τῶν ἄστρων φύσιν, ὅτι οὐχ
[2, 9, 11]	καὶ κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε	τὴν	τῶν εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα καὶ
[2, 9, 5]	ἀθάνατον καὶ θείαν λέγειν καὶ	τὴν	τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν δὲ
[2, 9, 3]	λέγοι, διὰ τί οὐ καὶ	τὴν	ὕλην; Εἰ δὲ καὶ τὴν
[2, 9, 3]	τὴν ὕλην; Εἰ δὲ καὶ	τὴν	ὕλην φήσει, τίς ἦν ἀνάγκη,
[2, 9, 12]	ζῳδίων καὶ τῶν ὑπ´ αὐτὸν	τὴν	φορὰν καὶ τὴν γῆν οὕτως,
[2, 9, 1]	τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν δεῖ νομίζειν	τὴν	φύσιν καὶ μίαν λέγειν οὐ
[2, 9, 13]	τὸ μικρότερον· οἷον εἴ τις	τὴν	φύσιν κακὸν λέγοι, ὅτι μὴ
[2, 9, 17]	αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς	τὴν	φύσιν οὖσι· πολλὰ γὰρ ἐνθάδε
[2, 9, 18]	ἄστρων φύσιν, ὅτι οὐχ ὁρῶσι	τὴν	ψυχὴν αὐτῶν ἔξωθεν οὖσαν.
[2, 9, 6]	κόσμον, θεὸν τὸν πρῶτον, τὸ	τὴν	ψυχὴν δεῖν φεύγειν τὴν πρὸς
[2, 9, 6]	καὶ τὸν δημιουργὸν ἄλλον καὶ	τὴν	ψυχήν, ἐκ τῶν ἐν τῷ
[2, 9, 18]	μισοῦντας, τοὺς δὲ ἡμετέρους κατέχειν	τὴν	ψυχὴν πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο δὲ
[2, 9, 1]	καὶ νοῦ ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει	τὴν	ψυχὴν τοῦ νοεῖν, εἰ μὴ
[2, 9, 4]	ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ οἷον πτερορρυήσασαν	τὴν	ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ ἡ
[2, 9, 5]	τιμῶντες ταύτην τὴν δημιουργίαν οὐδὲ	τήνδε	τὴν γῆν καινὴν αὐτοῖς γῆν
[2, 9, 5]	καὶ τὰ ἐκεῖ ἄστρα μὴ	τῆς	ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ καλλιόνων
[2, 9, 5]	γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ	τῆς	ἀθανάτου ψυχῆς τὸν χείρω τόπον
[2, 9, 6]	ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται, ταῦτα ἔξω	τῆς	ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ αἱ
[2, 9, 10]	καὶ θείων ἀνδρῶν καλῶς καὶ	τῆς	ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως
[2, 9, 18]	ξύλων συνεστάναι καὶ πολλοῦ δεῖν	τῆς	ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι τῷ
[2, 9, 6]	τῆς ἰδίας αἱρέσεως· ὡς γὰρ	τῆς	ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα
[2, 9, 8]	εἴς τι καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον	τῆς	δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον οὖν αὐτούς,
[2, 9, 6]	δημιουργός. Καὶ ὅλως τὸν τρόπον	τῆς	δημιουργίας καὶ ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται
[2, 9, 12]	ἀλλὰ πάντως ἀπὸ τῶν ἀρίστων	τῆς	δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ καὶ αὐτοὶ
[2, 9, 8]	φύσις τούτων, ὡς αὐτοὺς παύσασθαι	τῆς	εἰς τὰ τίμια λοιδορίας ἣν
[2, 9, 16]	νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ κινήσεται	τῆς	ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ
[2, 9, 5]	δὲ καὶ ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς	τῆς	ἑτέρας ψυχῆς ταύτης, ἣν ἐκ
[2, 9, 15]	τυχεῖν τοῦ τέλους, μιᾶς μὲν	τῆς	ἡδονὴν τὴν τοῦ σώματος τέλος
[2, 9, 7]	τῇ ψυχῇ· τὸ δὲ ἀπὸ	τῆς	ἡμετέρας καὶ τὴν τοῦ παντὸς
[2, 9, 6]	θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν εἰς σύστασιν	τῆς	ἰδίας αἱρέσεως· ὡς γὰρ τῆς
[2, 9, 10]	αὐτοῖς δημιουργὸν γεννῶσι καὶ ἀποστάντα	τῆς	μητρὸς ποιήσαντες τὸν κόσμον παρ´
[2, 9, 12]	οὐδ´ αὐτὸ τὸ σκότος αἴτιον	τῆς	νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ ἡ ψυχῆς
[2, 9, 8]	τις μέμψαιτο πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην	τῆς	νοητῆς φύσεως τὸ μέγεθος. Εἰ
[2, 9, 14]	πέπονθεν; Ἢ ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ	τῆς	νόσου. Ἦν ἄρα ἡ νόσος
[2, 9, 7]	δὲ τὰς διαφορὰς λαμβάνειν τὰς	τῆς	ὅλης ὅπως διοικεῖ, ὅτι μὴ
[2, 9, 1]	γὰρ λεχθείσης οὕτως ἔχειν ἀρχῆς	τῆς	πάντων οὐδεὶς ἂν εὕροι ἁπλουστέραν
[2, 9, 17]	ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ τέλος	τῆς	πάσης ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν ὡς
[2, 9, 15]	λόγος οὗτος ἔτι νεανικώτερον τὸν	τῆς	προνοίας κύριον καὶ αὐτὴν τὴν
[2, 9, 10]	ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ μέλη	τῆς	σοφίας ταύτας μὲν ἐνδῦναι λέγουσι
[2, 9, 1]	οὖν εἶεν φύσεις παρ´ αὐτάς.	Τῆς	τε γὰρ λεχθείσης οὕτως ἔχειν
[2, 9, 16]	γραφαῖς οἱ δι´ ὀμμάτων τὰ	τῆς	τέχνης βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα
[2, 9, 15]	σώματος τέλος τιθεμένης, ἑτέρας δὲ	τῆς	τὸ καλὸν καὶ τὴν ἀρετὴν
[2, 9, 17]	καλῶς ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν	τῆς	τόδε τὸ πᾶν ψυχῆς διοικούσης.
[2, 9, 10]	εἴτε τῆς ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε	τῆς	τοιαύτης αἰτίας γενομένης σοφίας, εἴτε
[2, 9, 8]	ψυχαὶ εἰ μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ	τῆς	τοῦ παντὸς ψυχῆς ἦλθον, πῶς
[2, 9, 13]	θέοντα πρὸς τὰ πρῶτα παυσάμενον	τῆς	τραγῳδίας τῶν φοβερῶν, ὡς οἴονται,
[2, 9, 9]	κόσμου φέροντες, εἴ τι ἐκ	τῆς	τῶν πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς
[2, 9, 5]	ἐκ τοῦ κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας	τῆς	ὕλης τὸ εἶδος, ἤρκει ἡ
[2, 9, 12]	αἱ τέχναι ἐποίει· ὕστεραι γὰρ	τῆς	φύσεως καὶ τοῦ κόσμου αἱ
[2, 9, 15]	θείας φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ	τῆς	φύσεως καλοῦ ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν
[2, 9, 14]	ἤχους καὶ προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς	τῆς	φωνῆς καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα
[2, 9, 15]	πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ τὸ	τῆς	χρείας μόνον, εἰ μή τις
[2, 9, 10]	κάτω καὶ σοφίαν τινά, εἴτε	τῆς	ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε τῆς τοιαύτης
[2, 9, 16]	πρόνοια καὶ ἡ μέθεξις κἀκείνης	τῆς	ψυχῆς πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ δὲ
[2, 9, 17]	αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´ οὐ κακόν	τι.	~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν ἐκείνους μὲν
[2, 9, 9]	ἐν ᾧ καὶ αὐτοὶ διὰ	τί	ἀμελεῖ; Εἰ μὲν γάρ, ὅτι
[2, 9, 9]	ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας〉	τί	ἄν, εἰ χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι,
[2, 9, 5]	καὶ βούλευσιν καὶ ἄλλα μυρία,	τί	ἄν τις εἴποι; Ἀλλὰ οὐ
[2, 9, 4]	φθερεῖ αὐτόν; εἰ γὰρ μετέγνω,	τί	ἀναμένει; Εἰ δὲ οὔπω, οὐδ´
[2, 9, 7]	φύσις μένει. Ἐὰν δέ πού	τι	αὐτῶν κατὰ φύσιν κινηθῇ, οἷς
[2, 9, 16]	τις ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ	τι	βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ γε κόσμος
[2, 9, 4]	ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου;	Τί	γὰρ ἄλλο πῦρ βελτίων τοῦ
[2, 9, 4]	ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν;	Τί	γὰρ ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο
[2, 9, 4]	ἵνα μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ	τί	γὰρ ἂν οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα
[2, 9, 14]	Εἰ δὲ ἐξελήλυθε, διὰ τί;	Τί	γὰρ αὐτὸ πέπονθεν; Ἢ ὅτι
[2, 9, 12]	τὰς ἀληθεῖς τοῦ κόσμου αἰτίας.	Τί	γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ
[2, 9, 15]	μὴ πῶς καὶ βλέψῃ διδάξῃ.	Τί	γὰρ κωλύει, εἴποι τις ἄν,
[2, 9, 12]	Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο πρῶτον; Διὰ	τί	γὰρ οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ
[2, 9, 8]	φερόμενα καὶ κόσμῳ περιιόντα; Διὰ	τί	γὰρ οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ
[2, 9, 13]	δὴ πάντα μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς·	τί	γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν αὗται, ὡς
[2, 9, 11]	ἔτι μᾶλλον τοῦ λογίζεσθαι ἀνῄρηται.	Τί	δ´ ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ
[2, 9, 8]	κακία ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ	τί	δὲ οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς
[2, 9, 11]	ὡς ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες. Διὰ	τί	δὲ πρῶτον πῦρ; ~Καὶ ἄρτι
[2, 9, 5]	δὲ λόγον εἶναι κόσμου. Καίτοι	τί	δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι ἐν
[2, 9, 14]	νοσεῖ; Εἰ δὲ γενομένου αἰτίου,	τί	δεῖ τοῦ δαίμονος πρὸς τὸ
[2, 9, 9]	καλῶς ἔχει; Εἰ δ´ ἀδικεῖ,	τί	δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ
[2, 9, 17]	ἑστῶσαν ὡς οὔπω καὶ ἄλλο	τι	διοικούσης, καλῶς ἂν εἶχεν εἰς
[2, 9, 2]	οὐκ ἐκ διανοίας διοικοῦσα οὐδέ	τι	διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ εἰς τὸ
[2, 9, 17]	τοῖς θεοῖς εἶναι, ἔχειν, εἴ	τι	δύναται λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς
[2, 9, 5]	ὃν ἔχει ἄλλον ποιῆσαι καὶ	τί	ἔδει; καὶ εἰ μὲν πρὸ
[2, 9, 7]	ζωὴν ἔχοντι· οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν	τι	εἴη ἐν ἄλλῳ, παθόντος μὲν
[2, 9, 9]	παρὰ τοῦ κόσμου φέροντες, εἴ	τι	ἐκ τῆς τῶν πάντων φορᾶς
[2, 9, 17]	Τῷ δὲ παντὶ καλῷ ὄντι	τί	ἐμπόδιον ἦν εἶναι καλῷ καὶ
[2, 9, 12]	ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ	τί	ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον μὲν γὰρ
[2, 9, 8]	αὐτὴ πάθοι. ~Τὸ δὲ διὰ	τί	ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν τῷ διὰ
[2, 9, 15]	εἰπεῖν βλέπε πρὸς θεόν» προὔργου	τι	ἐργάζεται, ἐὰν μὴ πῶς καὶ
[2, 9, 1]	τίς ἀργία καὶ τοῦ ἑτέρου	τί	ἔργον; Ἔστι γὰρ ὡς ἔστι
[2, 9, 8]	ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν τῷ διὰ	τί	ἔστι ψυχὴ καὶ διὰ τί
[2, 9, 15]	περὶ τούτων λόγον, καὶ μήτε	τί	ἐστιν εἰπεῖν μήτε πόσα μήτε
[2, 9, 13]	τε κακὸν μὴ νομίζειν ἄλλο	τι	ἢ τὸ ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν
[2, 9, 7]	πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν	τι	ἡ ψυχὴ ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´
[2, 9, 9]	ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας,	τί	θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας εἶναι οὐ
[2, 9, 5]	μὲν πρὸ τοῦ κόσμου, ἵνα	τί;	Ἵνα φυλάξωνται αἱ ψυχαί. Πῶς
[2, 9, 8]	οἴονται τραπέντα ἔκ τινος εἴς	τι	καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς δημιουργίας
[2, 9, 17]	εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν	τι	καὶ προσετίθετο εἰς σῶμα. Πόθεν
[2, 9, 1]	ἔχον ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν	τι,	καὶ τοῦ ἑνὸς λεγομένου ἡ
[2, 9, 17]	Μήποτε δὲ οὐδὲ ἔστιν ὄντως	τι	καλὸν ὂν τὰ ἔξω αἰσχρὸν
[2, 9, 8]	γὰρ οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ	τί	κώλυμα πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς;
[2, 9, 16]	ἀπέσται, καὶ οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ	τι	λέγειν περὶ αὐτοῦ οὐδὲ τῶν
[2, 9, 8]	κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ δ´ ἑκοῦσαι,	τί	μέμφεσθε εἰς ὃν ἑκόντες ἤλθετε
[2, 9, 8]	εἰς ἄλλο. Ἔδει οὖν εἶναί	τι	μετ´ αὐτό· ἐκείνου γὰρ μόνου
[2, 9, 3]	ψυχὴ μὴ τοῦτο, εἰ μή	τι	μετὰ τοῦ πρώτως ζῆν ζῴη
[2, 9, 11]	μηδὲν εἰς τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ	τί	μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ
[2, 9, 9]	τὸ ἴσον οὐ ζητεῖ, οὐδέ	τι	νομίζει τοὺς πολλὰ κεκτημένους πλέον
[2, 9, 8]	τί ἔστι ψυχὴ καὶ διὰ	τί	ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον
[2, 9, 15]	οὐδὲν αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ ἄλλο	τι,	ὅ ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν
[2, 9, 10]	ὕλης ἢ ὑλότητος ἢ ὅ	τι	ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ μὲν ἄλλο,
[2, 9, 8]	τε ἐν τῷ ἀνωτάτω διὰ	τί	οὐ θεοὶ ἐν τάξει φερόμενα
[2, 9, 3]	τις εἰς ὕλην λέγοι, διὰ	τί	οὐ καὶ τὴν ὕλην; Εἰ
[2, 9, 4]	ἐσφαλμένη· εἰ δὲ ἤρξατο, διὰ	τί	οὐ πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς δὲ
[2, 9, 14]	οὐδενὸς ὄντος αἰτίου εἴσεισι, διὰ	τί	οὐκ ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ δὲ
[2, 9, 1]	καταφανὲς τὸ ἄτοπον. Καὶ διὰ	τί	οὐκ εἰς ἄπειρον οὕτω; Τὸν
[2, 9, 9]	καὶ πρὸς αὐτοὺς βλέπων διὰ	τί	οὐκ ἔξω βλέπει καὶ πρὸς
[2, 9, 12]	καταμηνίοις παντὸς τοῦ ζῴου. Διὰ	τί	οὖν οὐ κἀκεῖ ἡ ὕλη
[2, 9, 11]	ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ λογισμοῦ, διὰ	τί	οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα καὶ κόσμον
[2, 9, 13]	παντός. Εἰ δ´ ἄνθρωποι τίμιόν	τι	παρ´ ἄλλα ζῷα, πολλῷ μᾶλλον
[2, 9, 11]	λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ γάρ, εἴ	τι	παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον φῶς,
[2, 9, 13]	κόσμου φύσει οὐκ οἶδεν ὅ	τι	ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου τὸ θράσος
[2, 9, 14]	ψυχήν, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπάνω,	τί	ποιοῦσιν ἢ γοητείας καὶ θέλξεις
[2, 9, 18]	γὰρ ἂν τοῦ ἔξω ὅ	τι	ποτέ ἐστι τοῦτο ἂν λέγοιεν
[2, 9, 15]	μάλιστα δεῖ μὴ λανθάνειν ἡμᾶς,	τί	ποτε ποιοῦσιν οὗτοι οἱ λόγοι
[2, 9, 18]	ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ	τι	σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν οὖν
[2, 9, 14]	ἔτι; Εἰ δὲ ἐξελήλυθε, διὰ	τί;	Τί γὰρ αὐτὸ πέπονθεν; Ἢ
[2, 9, 5]	ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου τὸ εἶδος,	τί	τὸ καινὸν τοῦ λόγου; ~Τὰς
[2, 9, 6]	λόγου; ~Τὰς δὲ ἄλλας ὑποστάσεις	τί	χρὴ λέγειν ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις
[2, 9, 15]	ἡδονὴν τὴν τοῦ σώματος τέλος	τιθεμένης,	ἑτέρας δὲ τῆς τὸ καλὸν
[2, 9, 6]	καὶ φιλοσόφως αὐτὰς τὰς δόξας	τιθέντας	αὐτῶν καὶ οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως,
[2, 9, 1]	κατὰ φύσιν μήτε πλείω τούτων	τίθεσθαι	ἐν τῷ νοητῷ μήτε ἐλάττω.
[2, 9, 6]	ψυχήν, ἐκ τῶν ἐν τῷ	Τιμαίῳ	λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ
[2, 9, 16]	τοὺς νοητοὺς θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς	τιμὴ	ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο· ὁ γὰρ
[2, 9, 8]	αὐτοὺς παύσασθαι τῆς εἰς τὰ	τίμια	λοιδορίας ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ
[2, 9, 13]	αἷς καὶ αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι	τίμιοι	εἶναι. Καίτοι καὶ τὰ σώματα
[2, 9, 13]	τοῦ παντός. Εἰ δ´ ἄνθρωποι	τίμιόν	τι παρ´ ἄλλα ζῷα, πολλῷ
[2, 9, 9]	πρὸς τὸ πᾶν δεῖ βλέπειν·	τιμῶν	δὲ ἑκάστους κατ´ ἀξίαν, σπεύδων
[2, 9, 5]	ἄν τις εἴποι; Ἀλλὰ οὐ	τιμῶντες	ταύτην τὴν δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε
[2, 9, 9]	ἐθαύμαζες, οὐ παῖδες, οὐδ´ ἃ	τιμῶσιν	ἐκ πατέρων λαβόντες, σὺ δὲ
[2, 9, 4]	κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ τὸ ἵνα	τιμῷτο,	καὶ μεταφερόντων ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν
[2, 9, 11]	τοῦτο, πῶς ἂν ἔτι, ἵνα	τιμῷτο,	καὶ πῶς δι´ ἀλαζονείαν καὶ
[2, 9, 7]	εἴη διὰ τῶν λοιπῶν κόσμον	τινὰ	εἶναι, οὐδὲν ἂν μέλοι τῇ
[2, 9, 10]	εἰπόντες νεῦσαι κάτω καὶ σοφίαν	τινά,	εἴτε τῆς ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε
[2, 9, 1]	ψυχὴν νοερὰν ποιῶν, οὐκ ἄλλην	τινὰ	μεταξὺ νοῦ καὶ ψυχῆς φύσιν.
[2, 9, 1]	ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν μέν	τινα	νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ τινί, τὸν
[2, 9, 6]	παρ´ ἐκείνων ληφθέντα, προσθήκας δέ	τινας	οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα, ἔν γε
[2, 9, 10]	γάρ τις ἡμᾶς ἔχει πρός	τινας	τῶν φίλων, οἳ τούτῳ τῷ
[2, 9, 1]	εἰ πλείω τῶν τριῶν τούτων,	τίνες	ἂν οὖν εἶεν φύσεις παρ´
[2, 9, 1]	μέν τινα νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ	τινί,	τὸν δὲ οἷον κινούμενον. Τίς
[2, 9, 3]	καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν	τινι	τόπῳ ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα ἔσται
[2, 9, 8]	ἀεί· ἔπειτα οἴονται τραπέντα ἔκ	τινος	εἴς τι καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον
[2, 9, 16]	περὶ τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ	τινος	καὶ παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν οὔτε
[2, 9, 9]	μὲν μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ	τινος,	ὁ δὲ φαῦλος ὄχλος οἷον
[2, 9, 8]	ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ ἄν	τις	ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ καλὸν τῶν
[2, 9, 4]	ἐκεῖνον πρὸ τούτου τοῦ ὁρωμένου	τίς;	~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν σῶμα ἔχοντας,
[2, 9, 15]	διδάξῃ. Τί γὰρ κωλύει, εἴποι	τις	ἄν, βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι
[2, 9, 4]	ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ	τίς	ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν
[2, 9, 8]	βελτίων ἔσται τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα	τίς	ἂν μὴ ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο;
[2, 9, 1]	οὕτω; Τὸν δὲ λόγον ὅταν	τις	ἀπὸ τοῦ νοῦ ποιῇ, εἶτα
[2, 9, 1]	καὶ προφορὰ ἂν εἴη ἢ	τίς	ἀργία καὶ τοῦ ἑτέρου τί
[2, 9, 9]	οὐ χείρων, πρῶτον μέν, ὅσῳ	τις	ἄριστος, πρὸς πάντας εὐμενῶς ἔχει
[2, 9, 17]	τις. Εἰ δ´ ἄρα τοῦτό	τις	αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´ οὐ κακόν
[2, 9, 1]	τινί, τὸν δὲ οἷον κινούμενον.	Τίς	γὰρ ἂν ἡσυχία νοῦ καὶ
[2, 9, 16]	ὄντος, ὃς τοῦτον οὐ βλέπει.	Τίς	γὰρ ἂν μουσικὸς ἀνὴρ εἴη,
[2, 9, 16]	εἶναι καὶ τὸ ἐμφρόνως εἶναι.	Τίς	γὰρ οὕτω τεταγμένος ἢ ἔμφρων
[2, 9, 16]	ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ	τίς	γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς
[2, 9, 4]	παρὰ τὸ ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ	τίς	γῆ ἄλλη παρὰ ταύτην μετὰ
[2, 9, 10]	ὄντος τρόπου, καθ´ ὃν ἄν	τις	γράφων ἠμύνατο τοὺς διασύρειν τὰ
[2, 9, 4]	ταύτην μετὰ τὴν ἐκεῖ γῆν;	Τίς	δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα
[2, 9, 17]	οὐδὲ εἰς ψυχὴν πλάσειεν ἄν	τις.	Εἰ δ´ ἄρα τοῦτό τις
[2, 9, 5]	καὶ ἄλλα μυρία, τί ἄν	τις	εἴποι; Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες ταύτην
[2, 9, 3]	ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ δέ	τις	εἰς ὕλην λέγοι, διὰ τί
[2, 9, 10]	ἄλλα, μᾶλλον δὲ πάντα ἄν	τις	ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι ἂν καθ´
[2, 9, 16]	αὐτόν. Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν πρόνοιά	τις	ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ τι
[2, 9, 9]	ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν, ὃ λέγει	τις	ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται ἔχειν οὐκ
[2, 9, 9]	τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ φονεύει	τις	ἢ ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν ὑπὸ
[2, 9, 11]	ἐννόημα; Εἰ μὲν γὰρ οὐσία,	τίς	ἡ διαφορὰ πρὸς τὸ ἀφ´
[2, 9, 8]	οὖν αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο,	τίς	ἡ φύσις τούτων, ὡς αὐτοὺς
[2, 9, 10]	δεικνὺς ὡς ἔχει. Αἰδὼς γάρ	τις	ἡμᾶς ἔχει πρός τινας τῶν
[2, 9, 14]	λόγῳ ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι, εἴ	τις	ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ καὶ
[2, 9, 3]	δὲ καὶ τὴν ὕλην φήσει,	τίς	ἦν ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ
[2, 9, 1]	γὰρ ἂν ἡσυχία νοῦ καὶ	τίς	κίνησις καὶ προφορὰ ἂν εἴη
[2, 9, 9]	~Πλούτους δὲ καὶ πενίας εἴ	τις	μέμφοιτο καὶ τὸ οὐκ ἴσον
[2, 9, 8]	παντὸς τὴν διοίκησιν ὀρθῶς ἄν	τις	μέμψαιτο πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς
[2, 9, 8]	ἤλθετε διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ	τις	μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ δὴ
[2, 9, 6]	τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι	τίς	ὁ δημιουργός. Καὶ ὅλως τὸν
[2, 9, 8]	ἄλλος κόσμος ἔστι τούτου ἀμείνων,	τίς	οὗτος; Εἰ δὲ ἀνάγκη εἶναι,
[2, 9, 16]	μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ	τίς	οὕτως ἔσται τὴν γνώμην καὶ
[2, 9, 15]	τῆς χρείας μόνον, εἰ μή	τις	τῇ φύσει τῇ αὐτοῦ κρείττων
[2, 9, 13]	πρὸς τὸ μικρότερον· οἷον εἴ	τις	τὴν φύσιν κακὸν λέγοι, ὅτι
[2, 9, 7]	παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς εἴ	τις	τὸ τῶν χυτρέων ἢ χαλκέων
[2, 9, 1]	δὲ δὴ καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν	τις	τρίτην ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ τῇ
[2, 9, 17]	ἔξω κάλλος ἔχουσιν. Εἰ δέ	τις	φήσει ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως ὄντας,
[2, 9, 1]	ἀεὶ νοῶν εἴη, ὅπερ ἔστι,	τίς	χώρα τῇ ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ
[2, 9, 3]	αὑτοῦ διδόναι καὶ ἄλλῳ, ἢ	τὸ	ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν ἔσται, ἢ
[2, 9, 13]	ὅτι μὴ αἴσθησίς ἐστι, καὶ	τὸ	αἰσθητικόν, ὅτι μὴ λόγος. Εἰ
[2, 9, 17]	τοὺς καλούς· εἰ δ´ ἄρα,	τὸ	αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς
[2, 9, 14]	ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ τὸ ἅμα	τὸ	αἴτιον γενέσθαι καὶ εὐθέως ὥσπερ
[2, 9, 6]	μή. Καὶ πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες	τὸ	ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται αὐτῷ
[2, 9, 9]	ἀνθρώπων, τοῖς μὲν σπουδαίοις πρὸς	τὸ	ἀκρότατον καὶ τὸ ἄνω, τοῖς
[2, 9, 6]	καὶ οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς	τὸ	ἀληθὲς βλέποντας, οὐ τὴν εὐδοκίμησιν
[2, 9, 14]	αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ	τὸ	ἅμα τὸ αἴτιον γενέσθαι καὶ
[2, 9, 9]	σπουδαίοις πρὸς τὸ ἀκρότατον καὶ	τὸ	ἄνω, τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ, ἔτι μᾶλλον καταφανὲς	τὸ	ἄτοπον. Καὶ διὰ τί οὐκ
[2, 9, 14]	καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν, οὐ	τὸ	αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον μετὰ
[2, 9, 1]	δὲ οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον, καὶ	τὸ	αὔταρκες, ὅτι οὐκ ἐκ πλειόνων·
[2, 9, 18]	ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν πρὸς	τὸ	αὐτὸ καὶ τὰ αὐτὰ ἂν
[2, 9, 18]	φθονεῖν ὡς οὐ διώκουσι, μηδὲ	τὸ	αὐτὸ πάσχειν τοῖς οἰομένοις τὰ
[2, 9, 7]	ὃ δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι	τὸ	αὐτοῦ δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι·
[2, 9, 3]	αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον	τὸ	αὑτοῦ διδόναι καὶ ἄλλῳ, ἢ
[2, 9, 11]	οὐσία, τίς ἡ διαφορὰ πρὸς	τὸ	ἀφ´ οὗ; Εἰ δ´ ἄλλο
[2, 9, 14]	τοῦ δαίμονος πρὸς τὸ νοσεῖν;	Τὸ	γὰρ αἴτιον τὸν πυρετὸν αὔταρκές
[2, 9, 17]	τοῦ παραδείγματος εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι·	τὸ	γὰρ ἐκεῖ μέγα ἐν δυνάμει
[2, 9, 2]	αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον·	τὸ	γὰρ πᾶν αὐτῆς οὐκ ἦν
[2, 9, 10]	ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ μὲν ἄλλο,	τὸ	δ´ ἄλλο λέγοντες, καὶ πολλὰ
[2, 9, 2]	τὸ δὲ πρὸς ταῦτα ἔχειν,	τὸ	δ´ ἐν μέσῳ τούτων· φύσεως
[2, 9, 7]	ἡμεῖς δὲ τούτων οὐ κύριοι·	τὸ	δ´ ὅσον αὐτῆς πρὸς τὸ
[2, 9, 9]	δὲ εἰς ὅσον νοῦς ἄγει·	τὸ	δ´ ὑπὲρ νοῦν ἤδη ἐστὶν
[2, 9, 14]	εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ	τὸ	δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ γάρ,
[2, 9, 8]	οὐ γὰρ ἦν ἔτι μιμούμενον.	Τὸ	δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν
[2, 9, 7]	ὡς οὐκ ἄμεινον τῇ ψυχῇ·	τὸ	δὲ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας καὶ
[2, 9, 8]	ὑπὸ τούτων οὐδ´ αὐτὴ πάθοι.	~Τὸ	δὲ διὰ τί ἐποίησε κόσμον
[2, 9, 12]	ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν ποτε εἶδον,	τὸ	δὲ εἴδωλον τοῦτο, εἰ καὶ
[2, 9, 14]	δὲ ἄλλα τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν.	Τὸ	δὲ παρὰ τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα
[2, 9, 2]	τὸ μὲν ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις,	τὸ	δὲ πρὸς ταῦτα ἔχειν, τὸ
[2, 9, 9]	τὸ συστεῖλαι εἰς ἕν, ἀλλὰ	τὸ	δεῖξαι πολὺ τὸ θεῖον, ὅσον
[2, 9, 18]	ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν εἰς	τὸ	δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς
[2, 9, 11]	καὶ τόλμαν ποιεῖ; Καὶ ὅλως	τὸ	διὰ φαντασίας καὶ ἔτι μᾶλλον
[2, 9, 1]	τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ ἀύλοις	τὸ	δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις
[2, 9, 9]	μοῖραν οὐχ αὑτῷ μόνῳ διδοὺς	τὸ	δύνασθαι· οὐ γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει,
[2, 9, 5]	κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς ὕλης	τὸ	εἶδος, ἤρκει ἡ πεῖρα ταῖς
[2, 9, 5]	ψυχαῖς λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου	τὸ	εἶδος, τί τὸ καινὸν τοῦ
[2, 9, 16]	πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ δὲ καὶ	τὸ	εἶναι καὶ τὸ ἐμφρόνως εἶναι.
[2, 9, 15]	ὡς καθαίρεται. Οὐ γὰρ δὴ	τὸ	εἰπεῖν βλέπε πρὸς θεόν» προὔργου
[2, 9, 7]	κατέχειν οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς	τὸ	εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν
[2, 9, 6]	τὸν χωρισμὸν τὸν ἀπ´ αὐτοῦ,	τὸ	ἐκ γενέσεως φεύγειν εἰς οὐσίαν·
[2, 9, 9]	αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ γὰρ πρὸς	τὸ	ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς τὸ
[2, 9, 17]	ὡς ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον	τὸ	ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον
[2, 9, 16]	τὴν μεγάλην εὐταξίαν ταύτην καὶ	τὸ	ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς ἄστροις εἶδος
[2, 9, 16]	δὲ καὶ τὸ εἶναι καὶ	τὸ	ἐμφρόνως εἶναι. Τίς γὰρ οὕτω
[2, 9, 1]	οὐκ ἐν ἄλλῳ, ὅτι πᾶν	τὸ	ἐν ἄλλῳ καὶ παρ´ ἄλλου.
[2, 9, 7]	γὰρ τὸ μὲν ἄλλου πάθημα	τὸ	ἐν αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης δέχεται,
[2, 9, 1]	νοεῖ. Καὶ γὰρ εἰ ἄλλο	τὸ	ἐν τούτοις νοεῖν, ἄλλο δὲ
[2, 9, 1]	ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν	τὸ	ἕν, καὶ ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν,
[2, 9, 13]	μὴ νομίζειν ἄλλο τι ἢ	τὸ	ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν καὶ ἔλαττον
[2, 9, 4]	βελτίων τοῦ ἐκεῖ πυρὸς παρὰ	τὸ	ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ τίς γῆ
[2, 9, 17]	καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ	τὸ	ἔξω κάλλος ἔχουσιν. Εἰ δέ
[2, 9, 17]	αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον· οὗ γὰρ	τὸ	ἔξω πᾶν καλόν, κρατήσαντός ἐστι
[2, 9, 14]	φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε κάτω εἰς	τὸ	ἔξω τὸ νόσημα καὶ αἵματος
[2, 9, 17]	ἰδεῖν τὸ λοιπόν, σφαῖραν νοητὴν	τὸ	ἐπὶ τῷ κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν,
[2, 9, 9]	δύνασθαι· οὐ γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει,	τὸ	ἔχειν, ὃ λέγει τις ἔχειν,
[2, 9, 8]	μέγεθος. Εἰ γὰρ οὕτως εἰς	τὸ	ζῆν παρελήλυθεν, ὡς μὴ ζωὴν
[2, 9, 16]	ἂν τοῦ ἀσεβεῖν γένοιτο· οὐδὲ	τὸ	ζητεῖν περὶ τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ
[2, 9, 15]	πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν καὶ	τὸ	ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν λοιπόν, τοῦτο
[2, 9, 14]	σεμνόν, οὐ τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα,	τὸ	θαρραλέον μετὰ λόγου καὶ μετ´
[2, 9, 9]	ἕν, ἀλλὰ τὸ δεῖξαι πολὺ	τὸ	θεῖον, ὅσον ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό
[2, 9, 7]	τὸ δ´ ὅσον αὐτῆς πρὸς	τὸ	θεῖον τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον μένει
[2, 9, 13]	ὅ τι ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου	τὸ	θράσος αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο
[2, 9, 4]	ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ	τὸ	ἵνα τιμῷτο, καὶ μεταφερόντων ἀπὸ
[2, 9, 9]	ὡς ὁ σπουδαῖος ἐν τούτοις	τὸ	ἴσον οὐ ζητεῖ, οὐδέ τι
[2, 9, 5]	τοῦ κόσμου τὸ εἶδος, τί	τὸ	καινὸν τοῦ λόγου; ~Τὰς δὲ
[2, 9, 4]	ἤδη ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ	τὸ	κακῶς γεγονέναι τόνδε τὸν κόσμον
[2, 9, 18]	μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ	τὸ	κάλλος τῶν λίθων. Δεῖ δὲ
[2, 9, 15]	τέλος τιθεμένης, ἑτέρας δὲ τῆς	τὸ	καλὸν καὶ τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης,
[2, 9, 16]	λεγόμενος ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ	τὸ	καταφρονῆσαι κόσμου καὶ θεῶν τῶν
[2, 9, 9]	βλέπειν, οὐδὲ θέμις αὐτῷ πρὸς	τὸ	κάτω· καὶ πρὸς αὐτοὺς βλέπων
[2, 9, 8]	μόνου οὐδέν ἐστιν ἔτι πρὸς	τὸ	κάτω, ὃ τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν
[2, 9, 8]	αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ ψυχαῖς	τὸ	κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ δ´ ἑκοῦσαι,
[2, 9, 17]	ταύτην περιελόντας τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν	τὸ	λοιπόν, σφαῖραν νοητὴν τὸ ἐπὶ
[2, 9, 9]	τῷ πλήθει μάλιστα τῶν θεῶν	τὸ	μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ
[2, 9, 8]	μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς φύσεως	τὸ	μέγεθος. Εἰ γὰρ οὕτως εἰς
[2, 9, 2]	τε αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ ἡμῶν	τὸ	μὲν ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις, τὸ
[2, 9, 10]	ἢ ὅ τι ὀνομάζειν θέλουσι,	τὸ	μὲν ἄλλο, τὸ δ´ ἄλλο
[2, 9, 7]	παρ´ αὐτοῦ προσλαμβάνει. Ὅλως γὰρ	τὸ	μὲν ἄλλου πάθημα τὸ ἐν
[2, 9, 11]	λέγειν προσήκει· εἰ μή που	τὸ	μὲν ἔκειτό που ἐν τῷ
[2, 9, 14]	καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς	τὸ	μὲν παρ´ ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας
[2, 9, 2]	τὸ χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι	τὸ	μέσον· τὸ γὰρ πᾶν αὐτῆς
[2, 9, 18]	τῷ ὅλῳ. Ἔστι δὲ τοῦτο	τὸ	μὴ κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν τοῖς
[2, 9, 15]	Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς καὶ τόδε	τὸ	μηδένα λόγον περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι,
[2, 9, 13]	ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ πρὸς	τὸ	μικρότερον· οἷον εἴ τις τὴν
[2, 9, 8]	οὐκ ἔστιν, οὗτός ἐστιν ὁ	τὸ	μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ μὲν
[2, 9, 8]	οὐκ ἐκ διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως	τὸ	μίμημα· οὐ γὰρ οἷόν τε
[2, 9, 1]	χώρα τῇ ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ	τὸ	νοεῖν ἀπὸ τοῦ νοεῖν ὅτι
[2, 9, 1]	ἐν τούτοις νοεῖν, ἄλλο δὲ	τὸ	νοεῖν ὅτι νοεῖ, ἀλλ´ οὖν
[2, 9, 1]	πρώτως νοεῖν ἔχοι ἂν καὶ	τὸ	νοεῖν ὅτι νοεῖ ὡς ἓν
[2, 9, 1]	νοῇ καὶ μὴ ἔξωθεν ᾖ	τὸ	νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ
[2, 9, 8]	γὰρ οἷόν τε ἦν ἔσχατον	τὸ	νοητὸν εἶναι. Εἶναι γὰρ αὐτοῦ
[2, 9, 17]	τῶν σωμάτων μέγεθος δούσας κατὰ	τὸ	νοητὸν εἰς διάστασιν προαγαγούσας, ὡς
[2, 9, 1]	αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ καὶ	τὸ	νοητόν, ἐξ ἀνάγκης ἐν τῷ
[2, 9, 1]	εἶτα νοῦν μετ´ αὐτὸ καὶ	τὸ	νοοῦν πρώτως, εἶτα ψυχὴν μετὰ
[2, 9, 14]	τί δεῖ τοῦ δαίμονος πρὸς	τὸ	νοσεῖν; Τὸ γὰρ αἴτιον τὸν
[2, 9, 14]	διεχώρησε κάτω εἰς τὸ ἔξω	τὸ	νόσημα καὶ αἵματος ἀφῃρημένου, καὶ
[2, 9, 12]	πρῶτον μὲν γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι	τὸ	ὅλον οὐ κόσμον ἀθρόως ἐποίει;
[2, 9, 7]	ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν σοὶ πυρὸς	τὸ	ὅλον πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´
[2, 9, 6]	τῶν νοητῶν δὲ πλῆθος ποιῆσαι,	τὸ	ὂν καὶ τὸν νοῦν καὶ
[2, 9, 11]	ποιήσαντα; Εἰ δ´ ἐννόημα, πρῶτον	τὸ	ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα πῶς
[2, 9, 15]	καὶ τὸ περὶ αὐτοὺς καὶ	τὸ	οὐ κοινὸν πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους
[2, 9, 1]	φύσις καὶ πρώτη πᾶν γὰρ	τὸ	οὐ πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν καὶ
[2, 9, 9]	πενίας εἴ τις μέμφοιτο καὶ	τὸ	οὐκ ἴσον ἐν τοῖς τοιούτοις
[2, 9, 2]	καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ	τὸ	πάθος, ὅτι μὴ ἔμεινεν ἐν
[2, 9, 9]	τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς	τὸ	πᾶν δεῖ βλέπειν· τιμῶν δὲ
[2, 9, 6]	τοσαύτας καὶ ὁ τόδε ποιῶν	τὸ	πᾶν διενοήθη σχεῖν» Οἱ δὲ
[2, 9, 16]	ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς	τὸ	πᾶν; Ἢ παραβάλλειν καὶ γελοῖον
[2, 9, 13]	ᾖ τὰ πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ	τὸ	πᾶν καὶ μεγάλα μέρη ὄντα
[2, 9, 13]	αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως πρὸς	τὸ	πᾶν καὶ πρὸς τὴν γῆν
[2, 9, 7]	πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´ εἰ	τὸ	πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν
[2, 9, 6]	αἰτιώμενοι καὶ τὸν διοικοῦντα τόδε	τὸ	πᾶν ψέγοντες καὶ εἰς ταὐτὸν
[2, 9, 17]	εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε	τὸ	πᾶν ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ
[2, 9, 8]	δὴ καὶ τοιοῦτόν ἐστι τόδε	τὸ	πᾶν, ὡς ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ
[2, 9, 12]	καὶ ἐν τοῖς ἐκεῖ ἔσται	τὸ	παρὰ φύσιν, καὶ τὰ κακὰ
[2, 9, 5]	ἤδη πρὸς τὰ τῇδε τοῦ	τὸ	παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ μὲν οὖν
[2, 9, 5]	κόσμου, ὃν μισοῦσι; Πόθεν δὲ	τὸ	παράδειγμα τοῦτο; Τοῦτο γὰρ κατ´
[2, 9, 15]	μὴ μέτεστιν, οὐκ ἂν εἶεν	τὸ	παράπαν κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ
[2, 9, 10]	γὰρ οὐδὲν ἂν γίγνοιτο πρὸς	τὸ	πείθειν αὐτούς ἵνα μὴ πρὸς
[2, 9, 15]	αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν καὶ	τὸ	περὶ αὐτοὺς καὶ τὸ οὐ
[2, 9, 11]	εἰ μὴ τῷ ἐννοήματι δώσει	τὸ	ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς τῷ πλάσματι
[2, 9, 4]	μὴ ἐν τῇ φύσει ἦν	τὸ	ποιεῖν καὶ ἡ δύναμις ἡ
[2, 9, 2]	τι διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ εἰς	τὸ	πρὸ αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει
[2, 9, 16]	ἀλλ´ ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ καὶ	τὸ	πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι εἰς τὰ
[2, 9, 1]	ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ νοῦν καὶ	τὸ	πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι ἕτερα ἀλλήλων,
[2, 9, 1]	αὐτοῖς ὡς οἷόν τε. Καὶ	τὸ	πρῶτον δὲ οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον,
[2, 9, 6]	ἀριθμὸν διώκειν καὶ τῷ μετὰ	τὸ	πρῶτον τὰ πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι,
[2, 9, 3]	ζῴη καὶ δευτέρως ἕως ἔστι	τὸ	πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι
[2, 9, 3]	ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν τε. Καίτοι	τὸ	πῦρ ἐστιν ἐν μέτρῳ· ὅταν
[2, 9, 14]	ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς	τὸ	σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ
[2, 9, 14]	μετὰ τοῦ φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται,	τὸ	σεμνόν, οὐ τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα,
[2, 9, 12]	ὅπου ἂν ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ	τὸ	σκότος αἴτιον τῆς νεύσεως, ἀλλ´
[2, 9, 12]	Ἡ γὰρ ἔλλαμψις ἡ εἰς	τὸ	σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς
[2, 9, 11]	εἰ μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε	τὸ	σκότος, πῶς ἂν ὀρθῶς λέγοιτο
[2, 9, 12]	ψυχὴ ἡ νεύσασα ἤδη ὂν	τὸ	σκότος, φασίν, εἶδε καὶ κατέλαμψε.
[2, 9, 16]	φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν ἔχων καὶ	τὸ	συγγενὲς πᾶν οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται
[2, 9, 16]	γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς	τὸ	σύμμετρον καὶ ἀνάλογον καὶ τεταγμένον
[2, 9, 9]	μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ	τὸ	συστεῖλαι εἰς ἕν, ἀλλὰ τὸ
[2, 9, 17]	διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ ἤδη καὶ	τὸ	σῶμα αὐτῇ, ὡς οὐδὲν ἂν
[2, 9, 6]	τῷ παντὶ καὶ τὴν πρὸς	τὸ	σῶμα κοινωνίαν τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι
[2, 9, 6]	ψυχὴν δεῖν φεύγειν τὴν πρὸς	τὸ	σῶμα ὁμιλίαν, τὸν χωρισμὸν τὸν
[2, 9, 18]	φήσουσιν ἐκείνους μὲν τοὺς λόγουςφεύγειν	τὸ	σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς
[2, 9, 7]	ᾖ, εἴρηται. Τὴν δὲ πρὸς	τὸ	σῶμα τῇ ψυχῇ κοινωνίαν τῇ
[2, 9, 15]	ἐνταῦθα δὴ ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε	τὸ	σωφρονεῖν καὶ τὴν ἐν τοῖς
[2, 9, 13]	ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων,	τό	τε κακὸν μὴ νομίζειν ἄλλο
[2, 9, 15]	ἐκ παντὸς τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην	τό	τε σωφρονεῖν τοῦτο ἐν γέλωτι
[2, 9, 17]	τἄνδον; Καὶ μὴν οἷς μὴ	τὸ	τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς ἡ
[2, 9, 5]	καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν	τὸ	τεταγμένον καὶ εὔσχημον καὶ εὔτακτον
[2, 9, 6]	νοητὸν κόσμον, θεὸν τὸν πρῶτον,	τὸ	τὴν ψυχὴν δεῖν φεύγειν τὴν
[2, 9, 15]	κοινὸν πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ	τὸ	τῆς χρείας μόνον, εἰ μή
[2, 9, 17]	μεγέθει τοῦ γενομένου τῷ ἀμερεῖ	τὸ	τοῦ παραδείγματος εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι·
[2, 9, 7]	λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς εἴ τις	τὸ	τῶν χυτρέων ἢ χαλκέων λαβὼν
[2, 9, 7]	ὅσον αὐτῆς πρὸς τὸ θεῖον	τὸ	ὑπεράνω ἀκέραιον μένει καὶ οὐκ
[2, 9, 16]	ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο· ὁ γὰρ	τὸ	φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν ἔχων καὶ
[2, 9, 5]	πεῖρα ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς	τὸ	φυλάξασθαι. Εἰ δ´ ἐν ταῖς
[2, 9, 3]	οὖν ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς ἔχουσα	τὸ	φῶς δίδωσιν εἰς τὰ ἐφεξῆς,
[2, 9, 2]	καὶ τοῦ ὄντος, ὁτὲ δὲ	τὸ	χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ
[2, 9, 6]	πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ πρὸς	τὸ	χεῖρον ἕλκουσι τὰς δόξας τοῦ
[2, 9, 6]	εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον ἐκεῖ	τὸ	ὡς ὅτι μάλιστα ὀλίγον εἰς
[2, 9, 6]	ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας καὶ ὁ	τόδε	ποιῶν τὸ πᾶν διενοήθη σχεῖν»
[2, 9, 15]	ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς καὶ	τόδε	τὸ μηδένα λόγον περὶ ἀρετῆς
[2, 9, 6]	ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ τὸν διοικοῦντα	τόδε	τὸ πᾶν ψέγοντες καὶ εἰς
[2, 9, 17]	ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς	τόδε	τὸ πᾶν ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας
[2, 9, 8]	δὲ δὴ καὶ τοιοῦτόν ἐστι	τόδε	τὸ πᾶν, ὡς ἐξεῖναι ἐν
[2, 9, 17]	καὶ παντί· εἶθ´ ὅτι ἐστὶ	τοιαῦτα	κάλλη καὶ ἐν αἰσθητοῖς καὶ
[2, 9, 9]	δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν	τοιαύτην	σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ ἔχειν, καὶ
[2, 9, 10]	τῆς ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε τῆς	τοιαύτης	αἰτίας γενομένης σοφίας, εἴτε ἄμφω
[2, 9, 1]	μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι. Οὐ	τοίνυν	δεῖ ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι,
[2, 9, 3]	τῷ παρ´ ἄλλων εἶναι. Οὐ	τοίνυν	ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ γενήσεται,
[2, 9, 1]	~Ἐπειδὴ	τοίνυν	ἐφάνη ἡμῖν ἡ τοῦ ἀγαθοῦ
[2, 9, 3]	ἕως ἔστι τὸ πρώτως. Ἀνάγκη	τοίνυν	ἐφεξῆς εἶναι πάντα ἀλλήλοις καὶ
[2, 9, 17]	οὐδὲ θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ θεὸν	τοίνυν.	Καὶ γὰρ διὰ τὰ πρῶτα
[2, 9, 17]	οὐδὲ καλὰ μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας	τοίνυν·	οὐδὲ θεὸν τοίνυν. Καὶ γὰρ
[2, 9, 2]	νοῦν οὐδὲ ὅλως νοήσει. ~Οὐ	τοίνυν	οὔτε πλείω τούτων οὔτε ἐπινοίας
[2, 9, 17]	ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα	τοίνυν	ταῦτα καλά. Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι
[2, 9, 9]	τὸ οὐκ ἴσον ἐν τοῖς	τοιούτοις	ἅπασι, πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ, ὡς
[2, 9, 9]	Πείθονται δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς	τοιούτοις	τῶν λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς
[2, 9, 8]	ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ δὴ καὶ	τοιοῦτόν	ἐστι τόδε τὸ πᾶν, ὡς
[2, 9, 14]	ἔχουσα· τὰ δὲ ἄλλα τῷ	τοιούτῳ	παραβάλλειν. Τὸ δὲ παρὰ τῶν
[2, 9, 6]	τὰ αὐτῶν ἐν συστάσει παρὰ	τοῖς	ἀκούουσι ποιεῖν, ἀλλ´ αὐτὰ παρ´
[2, 9, 14]	ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς	τοῖς	ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ τὴν
[2, 9, 18]	ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν καὶ	τοῖς	ἄλλοις τοῖς δυναμένοις διώκειν καὶ
[2, 9, 16]	ταύτην καὶ τὸ ἐμφαινόμενον ἐν	τοῖς	ἄστροις εἶδος καὶ πόρρωθεν οὖσιν
[2, 9, 17]	λέγειν· εἰ δὲ τἄνδον φαῦλα,	τοῖς	βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε δὲ οὐδὲ
[2, 9, 9]	ἡ φύσις δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι,	τοῖς	δ´ ἄλλοις νομίζειν εἶναι χώραν
[2, 9, 9]	τὸ ἀκρότατον καὶ τὸ ἄνω,	τοῖς	δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ ὢν
[2, 9, 18]	αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις·	τοῖς	δὲ ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ
[2, 9, 18]	αὐτοῖς φασιν εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι,	τοῖς	δὲ μή, ἀεὶ τὸν οὐρανὸν
[2, 9, 18]	κἀκεῖνα διώκειν καὶ τοῖς ἄλλοις	τοῖς	δυναμένοις διώκειν καὶ διώκουσιν ἀεὶ
[2, 9, 12]	δὲ παρὰ φύσιν, καὶ ἐν	τοῖς	ἐκεῖ ἔσται τὸ παρὰ φύσιν,
[2, 9, 16]	νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς	τοῖς	ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον ἢ αἱ
[2, 9, 17]	κάλλη καὶ ἐν αἰσθητοῖς καὶ	τοῖς	ἐν μέρει, οἷα δαιμόνων, ὡς
[2, 9, 6]	αὐτὰ πάθη διδόντες, ἅπερ καὶ	τοῖς	ἐν μέρει. ~Ὅτι μὲν οὖν
[2, 9, 1]	ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον γὰρ ἐν	τοῖς	ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ ἀύλοις τὸ
[2, 9, 18]	τὸ μὴ κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν	τοῖς	ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις,
[2, 9, 9]	οἷον χειροτέχνης τῶν πρὸς ἀνάγκην	τοῖς	ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ φονεύει τις
[2, 9, 15]	τὸ σωφρονεῖν καὶ τὴν ἐν	τοῖς	ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην
[2, 9, 17]	ὅτι μὴ θέμις φθόνον ἐν	τοῖς	θεοῖς εἶναι, ἔχειν, εἴ τι
[2, 9, 13]	κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα	τοῖς	κατὰ φύσιν γιγνομένοις, ἃ οὐκ
[2, 9, 12]	περιβολὴ καὶ περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ	τοῖς	καταμηνίοις παντὸς τοῦ ζῴου. Διὰ
[2, 9, 14]	τοῖς πολλοῖς, οἳ τὰς παρὰ	τοῖς	μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι
[2, 9, 9]	δὲ τοῖς πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων,	τοῖς	μὲν σπουδαίοις πρὸς τὸ ἀκρότατον
[2, 9, 1]	ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν	τοῖς	μετὰ ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν
[2, 9, 6]	ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ	τοῖς	μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς
[2, 9, 18]	διώκουσι, μηδὲ τὸ αὐτὸ πάσχειν	τοῖς	οἰομένοις τὰ ἄστρα μὴ θεῖν,
[2, 9, 11]	οὐ τὰ δυνατώτερα αὐτῆς ἐν	τοῖς	οὖσιν; Εἰ δὲ τῷ λογισμὸν
[2, 9, 6]	εἶναι. Ἐπεὶ τά γε εἰρημένα	τοῖς	παλαιοῖς περὶ τῶν νοητῶν πολλῷ
[2, 9, 14]	μὲν ἂν εἶναι δόξαιεν παρὰ	τοῖς	πολλοῖς, οἳ τὰς παρὰ τοῖς
[2, 9, 9]	μὲν τοῖς σπουδαίοις, ὁ δὲ	τοῖς	πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων, τοῖς μὲν
[2, 9, 9]	προσήκουσαν διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς βίων	τοῖς	προϋπηργμένοις ἀκόλουθον· ἣν ὁ ἀγνοῶν
[2, 9, 9]	ὁ ἐνθάδε βίος, ὁ μὲν	τοῖς	σπουδαίοις, ὁ δὲ τοῖς πολλοῖς
[2, 9, 10]	οὖν ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ γὰρ	τοῖς	ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ νῦν
[2, 9, 9]	καὶ τὸ οὐκ ἴσον ἐν	τοῖς	τοιούτοις ἅπασι, πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ,
[2, 9, 9]	πεσεῖν. Πείθονται δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι	τοῖς	τοιούτοις τῶν λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες
[2, 9, 15]	ὅσα τεθεώρηται πολλὰ καὶ καλὰ	τοῖς	τῶν παλαιῶν λόγοις, μήτε ἐξ
[2, 9, 13]	ἐσχάτων, καὶ ὡς οὐ λοιδορητέον	τοῖς	χείροσι τῶν πρώτων, ἀλλὰ πράως
[2, 9, 18]	λέγειν ἐκ λίθων ἀψύχων τοὺς	τοίχους	καὶ ξύλων συνεστάναι καὶ πολλοῦ
[2, 9, 11]	καὶ πῶς δι´ ἀλαζονείαν καὶ	τόλμαν	ποιεῖ; Καὶ ὅλως τὸ διὰ
[2, 9, 10]	καὶ τῆς ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα	τολμῶντας.	Ἐκείνως μὲν οὖν ἐατέον ἐξετάζειν·
[2, 9, 6]	τὸ σῶμα ὁμιλίαν, τὸν χωρισμὸν	τὸν	ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ ἐκ γενέσεως
[2, 9, 4]	ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι	τὸν	αὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ, ἀλλὰ
[2, 9, 18]	ἂν εἰ δύο οἶκον καλὸν	τὸν	αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ μὲν ψέγοντος
[2, 9, 2]	δέχονται, θετέον, ἀλλ´ ἕνα νοῦν	τὸν	αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ,
[2, 9, 4]	γὰρ ἐξ ἀιδίου, μένει κατὰ	τὸν	αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη· εἰ δὲ
[2, 9, 6]	νοῦν ἕτερον παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα,	τὸν	δὲ διανοούμενον πολλάκις δὲ αὐτοῖς
[2, 9, 1]	τί οὐκ εἰς ἄπειρον οὕτω;	Τὸν	δὲ λόγον ὅταν τις ἀπὸ
[2, 9, 6]	ἐν αὐτῷ πάντα τὰ ὄντα,	τὸν	δὲ νοῦν ἕτερον παρ´ αὐτὸν
[2, 9, 1]	τινα νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ τινί,	τὸν	δὲ οἷον κινούμενον. Τίς γὰρ
[2, 9, 5]	καὶ τὴν τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων,	τὸν	δὲ οὐρανὸν πάντα καὶ τὰ
[2, 9, 18]	τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος,	τὸν	δὲ χρόνον ἀναμένοντος ἕως ἂν
[2, 9, 6]	ὂν καὶ τὸν νοῦν καὶ	τὸν	δημιουργὸν ἄλλον καὶ τὴν ψυχήν,
[2, 9, 6]	κατὰ Πλάτωνα τοῦτον οἴονται εἶναι	τὸν	δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι τίς
[2, 9, 6]	ψέγοντες καὶ εἰς ταὐτὸν ἄγοντες	τὸν	δημιουργὸν τῇ ψυχῇ καὶ τὰ
[2, 9, 6]	κοινωνίαν τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ	τὸν	διοικοῦντα τόδε τὸ πᾶν ψέγοντες
[2, 9, 9]	ἅπασι δὲ ἤδη τὸν μέγαν	τὸν	ἐκεῖ βασιλέα καὶ ἐν τῷ
[2, 9, 9]	κἀκεῖ βλέποντας, πάντων δὲ μάλιστα	τὸν	ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ παντός, ψυχὴν
[2, 9, 8]	ἀεὶ καὶ ἐν νῷ λαμβάνουσι	τὸν	θεὸν καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς
[2, 9, 9]	οὐκ ἔξω βλέπει καὶ πρὸς	τὸν	κόσμον δὲ βλέπει ἐν ᾧ
[2, 9, 4]	Οὐδὲ τὸ κακῶς γεγονέναι τόνδε	τὸν	κόσμον δοτέον τῷ πολλὰ εἶναι
[2, 9, 5]	μάτην ἐγένετο. Εἰ δὲ μετὰ	τὸν	κόσμον ἐκ τοῦ κόσμου λαβὼν
[2, 9, 12]	καὶ ἥξει ὁ λόγος ἀναφέρων	τὸν	κόσμον ἐπὶ τὰ πρῶτα. Εἰ
[2, 9, 9]	δὲ μὴ ἔξω, ἵνα μὴ	τὸν	κόσμον ἐφορᾷ, οὐδὲ αὐτοὺς βλέπει.
[2, 9, 10]	καὶ ἀποστάντα τῆς μητρὸς ποιήσαντες	τὸν	κόσμον παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´
[2, 9, 5]	πολλὴ φροντὶς τοῦ κόσμον μετὰ	τὸν	κόσμον τὸν νοητὸν ὃν ἔχει
[2, 9, 12]	εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς	τὸν	κόσμον τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς,
[2, 9, 10]	εἰπόντες οὗ λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν,	τὸν	λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν γεννῶσι
[2, 9, 1]	ἀλλὰ παρὰ ἄλλου τοῦ μεταξὺ	τὸν	λόγον· καὶ εἴδωλον λόγου, ἀλλ´
[2, 9, 10]	εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον	τὸν	λόγον, ὃ δὴ καὶ πάντα
[2, 9, 9]	θεούς, ἐφ´ ἅπασι δὲ ἤδη	τὸν	μέγαν τὸν ἐκεῖ βασιλέα καὶ
[2, 9, 6]	σχεῖν» Οἱ δὲ οὐ συνέντες	τὸν	μὲν ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα
[2, 9, 1]	τοῖς μετὰ ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν	τὸν	μέν τινα νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ
[2, 9, 5]	τοῦ κόσμον μετὰ τὸν κόσμον	τὸν	νοητὸν ὃν ἔχει ἄλλον ποιῆσαι
[2, 9, 6]	πλῆθος ποιῆσαι, τὸ ὂν καὶ	τὸν	νοῦν καὶ τὸν δημιουργὸν ἄλλον
[2, 9, 18]	ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ μή, ἀεὶ	τὸν	οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν
[2, 9, 16]	ἀσπάζεται καὶ τοὺς παῖδας ὧν	τὸν	πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ πᾶσα
[2, 9, 2]	ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ, μιμούμενον	τὸν	πατέρα καθ´ ὅσον οἷόν τε
[2, 9, 17]	μέρει, οἷα δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι	τὸν	πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν,
[2, 9, 15]	ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι	τὸν	περὶ τούτων λόγον, καὶ μήτε
[2, 9, 11]	ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ εἰδώλου	τὸν	ποιήσαντα; Εἰ δ´ ἐννόημα, πρῶτον
[2, 9, 18]	μὲν ψέγοντος τὴν κατασκευὴν καὶ	τὸν	ποιήσαντα καὶ μένοντος οὐχ ἧττον
[2, 9, 18]	τοῦ δὲ μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ	τὸν	ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν
[2, 9, 6]	ψυχῆς ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον, θεὸν	τὸν	πρῶτον, τὸ τὴν ψυχὴν δεῖν
[2, 9, 14]	τὸ νοσεῖν; Τὸ γὰρ αἴτιον	τὸν	πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον
[2, 9, 15]	δὲ λόγος οὗτος ἔτι νεανικώτερον	τὸν	τῆς προνοίας κύριον καὶ αὐτὴν
[2, 9, 6]	τίς ὁ δημιουργός. Καὶ ὅλως	τὸν	τρόπον τῆς δημιουργίας καὶ ἄλλα
[2, 9, 5]	αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς	τὸν	χείρω τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι
[2, 9, 6]	τὴν πρὸς τὸ σῶμα ὁμιλίαν,	τὸν	χωρισμὸν τὸν ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ
[2, 9, 12]	ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν κόσμον	τόνδε,	ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις καὶ
[2, 9, 4]	ποιοῦσα ἦν, πῶς ἂν κόσμον	τόνδε	ἐποίησε; Πότε δὲ καὶ φθερεῖ
[2, 9, 4]	ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ κακῶς γεγονέναι	τόνδε	τὸν κόσμον δοτέον τῷ πολλὰ
[2, 9, 11]	τῷ κάτω, ἡ δὲ ἦλθε	τοπικῶς	πρὸς αὐτὸ καὶ ἐγγὺς γενομένη
[2, 9, 13]	συμβαίνειν καὶ καιροῖς γενέσεων καὶ	τόποις	πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι ψυχῶν.
[2, 9, 5]	τῆς ἀθανάτου ψυχῆς τὸν χείρω	τόπον	ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ τοῦ
[2, 9, 3]	οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν τινι	τόπῳ	ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα ἔσται καὶ
[2, 9, 6]	τῷ ὃ ἔστι ζῷον καθορᾷ,	τοσαύτας	καὶ ὁ τόδε ποιῶν τὸ
[2, 9, 12]	καὶ μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ	τοσοῦτον	εἶναι, καὶ τὴν λόξωσιν τῶν
[2, 9, 9]	μέτρον μετὰ οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ	τοσοῦτον	ἰόντα ἐφ´ ὅσον ἡ φύσις
[2, 9, 17]	οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον,	τοσούτῳ	διδόντας τῇ τοῦ κόσμου ψυχῇ
[2, 9, 5]	τῶν ἄρτι γενομένων καὶ διὰ	τοσούτων	κωλυομένων τῶν ἀπατώντων ἐπὶ τὴν
[2, 9, 2]	Ὅσον γὰρ πρὸς αὐτῇ ἐστι,	τόσῳ	καλλίων καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα
[2, 9, 1]	~Ἐπειδὴ τοίνυν ἐφάνη ἡμῖν ἡ	τοῦ	ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις καὶ πρώτη
[2, 9, 8]	πρῶτον μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ	τοῦ	ἀεί· ἔπειτα οἴονται τραπέντα ἔκ
[2, 9, 1]	ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ ἐπὶ	τοῦ	ἀληθινοῦ νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	θορυβοῦνται καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται	τοῦ	ἀληθοῦς· ἐξ οὗ δὴ πάθους
[2, 9, 6]	τὸ χεῖρον ἕλκουσι τὰς δόξας	τοῦ	ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ μὲν τὴν
[2, 9, 18]	ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς δὲ γενόμενοι	τοῦ	ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν τὴν τοῦ
[2, 9, 16]	ἕνεκα παραβάλλων οὐκ ἔξω ἂν	τοῦ	ἀσεβεῖν γένοιτο· οὐδὲ τὸ ζητεῖν
[2, 9, 18]	ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη	τοῦ	ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν καὶ μὴ
[2, 9, 5]	τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ	τοῦ	βελτίονος τῇ θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης.
[2, 9, 17]	διάστασιν προαγαγούσας, ὡς τῷ μεγέθει	τοῦ	γενομένου τῷ ἀμερεῖ τὸ τοῦ
[2, 9, 14]	ἔνδεια δὲ ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος	τοῦ	δαιμονίου καὶ τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος
[2, 9, 14]	ἄρα ἡ νόσος ἑτέρα οὖσα	τοῦ	δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς ὄντος
[2, 9, 14]	δὲ γενομένου αἰτίου, τί δεῖ	τοῦ	δαίμονος πρὸς τὸ νοσεῖν; Τὸ
[2, 9, 9]	τούτοις ὑμῶν προνοεῖ ὁ θεός,	τοῦ	δὲ κόσμου παντὸς ἐν ᾧ
[2, 9, 18]	μένοντος οὐχ ἧττον ἐν αὐτῷ,	τοῦ	δὲ μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν
[2, 9, 6]	διανοούμενον πολλάκις δὲ αὐτοῖς ἀντὶ	τοῦ	διανοουμένου ψυχή ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα
[2, 9, 6]	οἴονται εἶναι τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες	τοῦ	εἰδέναι τίς ὁ δημιουργός. Καὶ
[2, 9, 10]	ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα	τοῦ	εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά που
[2, 9, 4]	Τί γὰρ ἄλλο πῦρ βελτίων	τοῦ	ἐκεῖ πυρὸς παρὰ τὸ ἐνταῦθα
[2, 9, 16]	ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν τῷ αἰσθητῷ	τοῦ	ἐν νοήσει κειμένου οἷον θορυβοῦνται
[2, 9, 17]	τῇδε κάλλους, καλῶς ἂν ποιοῖεν	τοῦ	ἐν παισὶ καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες,
[2, 9, 7]	ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου	τοῦ	ἐν σοὶ πυρὸς τὸ ὅλον
[2, 9, 7]	εἴη ἐν ἄλλῳ, παθόντος μὲν	τοῦ	ἐν ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ
[2, 9, 17]	ἔξω πᾶν καλόν, κρατήσαντός ἐστι	τοῦ	ἔνδον. Οἱ δὲ λεγόμενοι καλοὶ
[2, 9, 1]	ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν τι, καὶ	τοῦ	ἑνὸς λεγομένου ἡ φύσις ἡ
[2, 9, 18]	οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν	τοῦ	ἔξω ὅ τι ποτέ ἐστι
[2, 9, 1]	εἴη ἢ τίς ἀργία καὶ	τοῦ	ἑτέρου τί ἔργον; Ἔστι γὰρ
[2, 9, 3]	τούτῳ τῷ φωτὶ καὶ ἀπολαύει	τοῦ	ζῆν καθ´ ὅσον δύναται· ὥσπερ
[2, 9, 12]	τυποῦσα ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις παντὸς	τοῦ	ζῴου. Διὰ τί οὖν οὐ
[2, 9, 14]	ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ τὴν ἁπλότητα	τοῦ	ἤθους μετὰ τοῦ φρονεῖν καθαρῶς
[2, 9, 18]	πλήττεται· οὐ γὰρ ἔχει ὑπὸ	τοῦ·	ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ
[2, 9, 4]	ἤρξατο, διὰ τί οὐ πρὸ	τοῦ;	Ἡμεῖς δὲ οὐ νεῦσίν φαμεν
[2, 9, 18]	φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς γίνεσθαι καὶ	τοῦ	θανάτου καταφρονεῖν καὶ τὰ ἀμείνω
[2, 9, 15]	θυμοῦ εἶναι μεμνημένον μὲν ὀνόματος	τοῦ	θεός» συνεχόμενον δὲ ἅπασι πάθεσι,
[2, 9, 16]	γὰρ πᾶς κακὸς καὶ πρὸ	τοῦ	καταφρονήσειεν ἂν θεῶν, καὶ μὴ
[2, 9, 5]	αὐτῷ τῷ ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς	τοῦ	κόσμον μετὰ τὸν κόσμον τὸν
[2, 9, 4]	ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ	τοῦ	κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ τὸ ἵνα
[2, 9, 12]	ὕστεραι γὰρ τῆς φύσεως καὶ	τοῦ	κόσμου αἱ τέχναι. Ἐπεὶ καὶ
[2, 9, 12]	ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς	τοῦ	κόσμου αἰτίας. Τί γὰρ ἐλλάμπειν
[2, 9, 11]	Ἔπειτα καὶ ὁ λογισμὸς ὁ	τοῦ	κόσμου, ἡ γῆ αὐτοῖς ἡ
[2, 9, 5]	ἔδει; καὶ εἰ μὲν πρὸ	τοῦ	κόσμου, ἵνα τί; Ἵνα φυλάξωνται
[2, 9, 15]	τὰς ψυχὰς τῶν ἀκουόντων καὶ	τοῦ	κόσμου καὶ τῶν ἐν αὐτῷ
[2, 9, 16]	ὁ κόσμος. Εἰ δ´ ἄπεστι	τοῦ	κόσμου, καὶ ὑμῶν ἀπέσται, καὶ
[2, 9, 12]	ἕνα ἢ δύο αὐτῶν ἐκ	τοῦ	κόσμου κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας εἰς
[2, 9, 5]	δὲ μετὰ τὸν κόσμον ἐκ	τοῦ	κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς ὕλης
[2, 9, 13]	φοβερῶν, ὡς οἴονται, ἐν ταῖς	τοῦ	κόσμου σφαίραις, αἳ δὴ πάντα
[2, 9, 5]	ἐν ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν ἀξιοῦσι	τοῦ	κόσμου τὸ εἶδος, τί τὸ
[2, 9, 4]	τῇ φορᾷ μετὰ τὴν ἐκεῖ	τοῦ	κόσμου τοῦ νοητοῦ περιοχὴν ἐν
[2, 9, 12]	φύσιν, καὶ τὰ κακὰ πρὸ	τοῦ	κόσμου τοῦδε, καὶ οὐχ ὁ
[2, 9, 9]	φίλοι, πράως μὲν τὰ παρὰ	τοῦ	κόσμου φέροντες, εἴ τι ἐκ
[2, 9, 13]	αἰτία. ~Ὁ ἄρα μεμφόμενος τῇ	τοῦ	κόσμου φύσει οὐκ οἶδεν ὅ
[2, 9, 17]	κατὰ κόσμον, τοσούτῳ διδόντας τῇ	τοῦ	κόσμου ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ τὴν
[2, 9, 11]	διὰ φαντασίας καὶ ἔτι μᾶλλον	τοῦ	λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί δ´ ἔτι
[2, 9, 11]	αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ	τοῦ	λογισμοῦ, διὰ τί οὐχ ἅμα
[2, 9, 16]	ἔχει, καὶ ὅ γε μὴ	τοῦ	λόγου ἕνεκα παραβάλλων οὐκ ἔξω
[2, 9, 1]	ἐν ψυχῇ ἄλλον ἀπ´ αὐτοῦ	τοῦ	λόγου, ἵνα μεταξὺ ψυχῆς καὶ
[2, 9, 5]	τὸ εἶδος, τί τὸ καινὸν	τοῦ	λόγου; ~Τὰς δὲ ἄλλας ὑποστάσεις
[2, 9, 18]	οἶκον καλὸν τὸν αὐτὸν οἰκούντων,	τοῦ	μὲν ψέγοντος τὴν κατασκευὴν καὶ
[2, 9, 1]	νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ ἄλλου	τοῦ	μεταξὺ τὸν λόγον· καὶ εἴδωλον
[2, 9, 1]	ἄλλου ὄντος, ἀλλ´ οὐκ αὐτοῦ	τοῦ	νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι,
[2, 9, 1]	ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν	τοῦ	νοεῖν, εἰ μὴ παρὰ τοῦ
[2, 9, 1]	τῇ χωριζούσῃ τὸ νοεῖν ἀπὸ	τοῦ	νοεῖν ὅτι νοεῖ; Εἰ δὲ
[2, 9, 16]	οὔτε νοῦν ἔχοντος καὶ πόρρω	τοῦ	νοητὸν κόσμον ἰδεῖν ὄντος, ὃς
[2, 9, 5]	δύναμιν μὴ ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι	τοῦ	νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι, μὴ εἶναι
[2, 9, 4]	μετὰ τὴν ἐκεῖ τοῦ κόσμου	τοῦ	νοητοῦ περιοχὴν ἐν αὐτῷ; Ἄλλος
[2, 9, 1]	τοῦ νοεῖν, εἰ μὴ παρὰ	τοῦ	νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ ἄλλου
[2, 9, 1]	δὲ λόγον ὅταν τις ἀπὸ	τοῦ	νοῦ ποιῇ, εἶτα ἀπὸ τούτου
[2, 9, 7]	αὐτὰ δὲ καλῶς φέρεται ὡς	τοῦ	ὅλου· τὰ δὲ φθείρεται οὐ
[2, 9, 7]	δὲ φθείρεται οὐ δυνάμενα τὴν	τοῦ	ὅλου τάξιν φέρειν, οἷον εἰ
[2, 9, 18]	ἐστι τοῦτο ἂν λέγοιεν καὶ	τοῦ	ὃν τρόπον ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται
[2, 9, 2]	συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ	τοῦ	ὄντος, ὁτὲ δὲ τὸ χεῖρον
[2, 9, 4]	ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον πρὸ τούτου	τοῦ	ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν
[2, 9, 9]	λαβόντες, σὺ δὲ κρείττων καὶ	τοῦ	οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας εἶτα καὶ
[2, 9, 13]	πᾶν καὶ μεγάλα μέρη ὄντα	τοῦ	παντός. Εἰ δ´ ἄνθρωποι τίμιόν
[2, 9, 18]	ὡς ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς	τοῦ	παντὸς ἐν σώματι τῷ ὅλῳ.
[2, 9, 7]	ἀπὸ τῆς ἡμετέρας καὶ τὴν	τοῦ	παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς εἴ
[2, 9, 8]	ἂν γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ	τοῦ	παντὸς τὴν διοίκησιν ὀρθῶς ἄν
[2, 9, 4]	ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ ἡ	τοῦ	παντὸς τοῦτο πάσχει· εἰ δὲ
[2, 9, 7]	ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ ἡ	τοῦ	παντὸς ψυχὴ οὐκ ἂν δέοιτο
[2, 9, 9]	δὲ μάλιστα τὸν ἡγεμόνα τοῦδε	τοῦ	παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ
[2, 9, 8]	εἰ μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς	τοῦ	παντὸς ψυχῆς ἦλθον, πῶς βελτίους
[2, 9, 17]	τοῦ γενομένου τῷ ἀμερεῖ τὸ	τοῦ	παραδείγματος εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ
[2, 9, 6]	γὰρ τὰ μὲν αὐτοῖς παρὰ	τοῦ	Πλάτωνος εἴληπται, τὰ δέ, ὅσα
[2, 9, 6]	οὐ τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ	τοῦ	{πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ
[2, 9, 6]	τῶν πάντων ὄντος καὶ νοῦ	τοῦ	πρώτου καὶ οὐσίας καὶ ὅσα
[2, 9, 3]	τοῦτο, εἰ μή τι μετὰ	τοῦ	πρώτως ζῆν ζῴη καὶ δευτέρως
[2, 9, 6]	Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ	τοῦ	σπηλαίου καὶ κατὰ βραχὺ εἰς
[2, 9, 18]	τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν τὴν	τοῦ	σύμπαντος ψυχὴν καὶ τὴν τῶν
[2, 9, 4]	εἰ δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι,	τοῦ	σφάλματος λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν. Πότε
[2, 9, 15]	φύσεως καλοῦ ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν	τοῦ	σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ ἀρετῆς
[2, 9, 7]	ἔδει ὅτι ἡμεῖς μὲν ὑπὸ	τοῦ	σώματος δεδέμεθα ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου.
[2, 9, 8]	ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς, οὐδ´ ἡ	τοῦ	σώματος κακία ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα.
[2, 9, 7]	ψυχὴ ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ	τοῦ	σώματος σύστασις, καὶ εἰ οἷόν
[2, 9, 15]	μιᾶς μὲν τῆς ἡδονὴν τὴν	τοῦ	σώματος τέλος τιθεμένης, ἑτέρας δὲ
[2, 9, 17]	καὶ μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει τὴν	τοῦ	σώματος φύσιν, διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος
[2, 9, 7]	γὰρ τῇ πάσῃ ψυχῇ ἡ	τοῦ	σώματος φύσις δεδεμένη ἤδη συνδεῖ
[2, 9, 15]	γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν	τοῦ	τέλους, μιᾶς μὲν τῆς ἡδονὴν
[2, 9, 17]	καλά. Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν	τοῦ	τῇδε κάλλους, καλῶς ἂν ποιοῖεν
[2, 9, 5]	νενευκότος ἤδη πρὸς τὰ τῇδε	τοῦ	τὸ παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ μὲν
[2, 9, 15]	πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων	τοῦ	τυχεῖν τοῦ τέλους, μιᾶς μὲν
[2, 9, 14]	Ἢ πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου καὶ	τοῦ	φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ δὲ
[2, 9, 14]	τὴν ἁπλότητα τοῦ ἤθους μετὰ	τοῦ	φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν,
[2, 9, 7]	οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν τάξιν	τοῦ	χοροῦ· εἰ μέντοι μετ´ ἐκείνης
[2, 9, 15]	τὴν ἀρετὴν τὴν ἐκ παντὸς	τοῦ	χρόνου ἀνηυρημένην τό τε σωφρονεῖν
[2, 9, 12]	τὰ κακὰ πρὸ τοῦ κόσμου	τοῦδε,	καὶ οὐχ ὁ κόσμος αἴτιος
[2, 9, 9]	πάντων δὲ μάλιστα τὸν ἡγεμόνα	τοῦδε	τοῦ παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν
[2, 9, 8]	νῷ λαμβάνουσι τὸν θεὸν καὶ	τοὺς	ἄλλους τοὺς νοητοὺς θεούς, ἀλλ´
[2, 9, 13]	φοβερὸν ἔχουσιν αὗται, ὡς φοβοῦσι	τοὺς	ἀπείρους λόγων καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους
[2, 9, 16]	τοὺς μὴ γενομένους κακούς, καὶ	τοὺς	γενομένους γινώσκει, ἵνα διακρίνῃ ἀπ´
[2, 9, 10]	δὴ λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς	τοὺς	γνωρίμους, οὐ πρὸς αὐτοὺς λέγοντες
[2, 9, 9]	ἄν, εἰ χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι,	τοὺς	δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι;
[2, 9, 18]	τὸ σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας,	τοὺς	δὲ ἡμετέρους κατέχειν τὴν ψυχὴν
[2, 9, 10]	ὃν ἄν τις γράφων ἠμύνατο	τοὺς	διασύρειν τὰ τῶν παλαιῶν καὶ
[2, 9, 9]	πολλὰ κεκτημένους πλέον ἔχειν, οὐδὲ	τοὺς	δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν
[2, 9, 6]	οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´ ἐν τῷ	τοὺς	Ἕλληνας διασύρειν καὶ ὑβρίζειν τὰ
[2, 9, 18]	ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον δὲ καὶ	τοὺς	ἐν τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς
[2, 9, 15]	πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ πάντας νόμους	τοὺς	ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ τὴν ἀρετὴν
[2, 9, 8]	δὴ ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ	τοὺς	ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς, οὐδ´ ἡ
[2, 9, 15]	ὅ ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν	τοὺς	ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας
[2, 9, 6]	ἢ ἐν φύσει ἰχνεύειν μηδὲν	τοὺς	θείους ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς
[2, 9, 17]	ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους εἶναι νομίζειν	τοὺς	καλούς· εἰ δ´ ἄρα, τὸ
[2, 9, 14]	ἀσώματα; Ὥστε οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν	τοὺς	λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν
[2, 9, 18]	~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν ἐκείνους μὲν	τοὺς	λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν
[2, 9, 14]	παρὰ τοῖς μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι,	τοὺς	μέντοι εὖ φρονοῦντας οὐκ ἂν
[2, 9, 16]	ἐγένοντο κακοί; Εἰ δὲ γινώσκει	τοὺς	μὴ γενομένους κακούς, καὶ τοὺς
[2, 9, 8]	τὸν θεὸν καὶ τοὺς ἄλλους	τοὺς	νοητοὺς θεούς, ἀλλ´ ἡμῖν σοφία
[2, 9, 16]	γὰρ ἂν καὶ ἡ πρὸς	τοὺς	νοητοὺς θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ
[2, 9, 9]	μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ ἤδη καὶ	τοὺς	νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´ ἅπασι
[2, 9, 16]	πᾶν οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ	τοὺς	παῖδας ὧν τὸν πατέρα ἀγαπᾷ·
[2, 9, 11]	αὐτοί, οὐ κατήγαγεν εἰς νεῦσιν	τοὺς	ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς ἡ ὕλη
[2, 9, 9]	οὐ ζητεῖ, οὐδέ τι νομίζει	τοὺς	πολλὰ κεκτημένους πλέον ἔχειν, οὐδὲ
[2, 9, 9]	εἶναι, πολὺ δὲ μᾶλλον θεοὺς	τούς	τε ἐν τῷδε ὄντας κἀκεῖ
[2, 9, 18]	οἶδε λέγειν ἐκ λίθων ἀψύχων	τοὺς	τοίχους καὶ ξύλων συνεστάναι καὶ
[2, 9, 18]	ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς μὲν καὶ	τοὺς	φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον δὲ
[2, 9, 11]	τῷ πλάσματι πῶς ἡ ποίησις;	Τουτὶ	μὲν πρῶτον, ἄλλο δὲ μετ´
[2, 9, 1]	οὐκ ἄλλο, εἶτα ἕν, οὐδὲ	τοῦτο	ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν
[2, 9, 18]	ἔξω ὅ τι ποτέ ἐστι	τοῦτο	ἂν λέγοιεν καὶ τοῦ ὃν
[2, 9, 4]	πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ·	τοῦτο	γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων
[2, 9, 18]	αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ λέγει. Διὰ	τοῦτο	γὰρ καὶ αὐτοὶ οὐκ οἴονται
[2, 9, 5]	Πόθεν δὲ τὸ παράδειγμα τοῦτο;	Τοῦτο	γὰρ κατ´ αὐτοὺς νενευκότος ἤδη
[2, 9, 10]	εἰδώλων, ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται ὁ	τοῦτο	γράψας. ~Πρῶτον μὲν οὖν, εἰ
[2, 9, 5]	εἰς ἣν δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται·	τοῦτο	δὲ λόγον εἶναι κόσμου. Καίτοι
[2, 9, 18]	κατέχειν τὴν ψυχὴν πρὸς αὐτῷ.	Τοῦτο	δὲ ὅμοιον ἂν εἴη, ὥσπερ
[2, 9, 13]	τὸ θράσος αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ.	Τοῦτο	δέ, ὅτι οὐκ ἴσασι τάξιν
[2, 9, 12]	ἀλλ´ αὐτὴ ἡ ψυχῆς φύσις.	Τοῦτο	δὲ ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις·
[2, 9, 15]	τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν λοιπόν,	τοῦτο	διώκειν παρακελεύεται· ὁ δὲ λόγος
[2, 9, 13]	ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´ ὅτι μὴ	τοῦτο	δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι
[2, 9, 12]	εἶδε καὶ κατέλαμψε. Πόθεν οὖν	τοῦτο;	Εἰ δ´ αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι
[2, 9, 12]	ποτε εἶδον, τὸ δὲ εἴδωλον	τοῦτο,	εἰ καὶ ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν,
[2, 9, 3]	οὐ νοῦς, ἢ ψυχὴ μὴ	τοῦτο,	εἰ μή τι μετὰ τοῦ
[2, 9, 9]	ἐκείνοις φίλα. Εἰ δὲ μὴ	τοῦτό	εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ
[2, 9, 15]	χρόνου ἀνηυρημένην τό τε σωφρονεῖν	τοῦτο	ἐν γέλωτι θέμενος, ἵνα μηδὲν
[2, 9, 11]	αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς	τοῦτο	ἐργασαμένη, διὰ τί μόνη αὐτὴ
[2, 9, 9]	τὸ θεῖον, ὅσον ἔδειξεν αὐτός,	τοῦτό	ἐστι δύναμιν θεοῦ εἰδότων, ὅταν
[2, 9, 11]	συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα πότερον οὐσία	τοῦτο	ἤ, ὥς φασιν, ἐννόημα; Εἰ
[2, 9, 9]	εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ	τοῦτο	κατὰ φύσιν ἔχει. Εἰ δ´
[2, 9, 8]	μιμούμενον μή ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ	τοῦτο	κατὰ φύσιν ἔχει· οὐ γὰρ
[2, 9, 14]	γέγραπται. Εἰ δὲ μὴ βούλονται	τοῦτο	λέγειν, ἀλλὰ πῶς φωναῖς τὰ
[2, 9, 10]	ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ ἀτοπίαν	τοῦτο	λέγειν. Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες νεῦσαι
[2, 9, 4]	πεποιηκέναι, οὐχ ἡ τοῦ παντὸς	τοῦτο	πάσχει· εἰ δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ
[2, 9, 1]	φύσιν. Οὐ μὴν οὐδὲ διὰ	τοῦτο	πλείους νοῦς ποιεῖν, εἰ ὁ
[2, 9, 1]	ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ	τοῦτο	προστησαμένους, εἶτα νοῦν μετ´ αὐτὸ
[2, 9, 12]	πρῶτον πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν	τοῦτο	πρῶτον; Διὰ τί γὰρ οὐκ
[2, 9, 11]	καὶ γεννητικὴ αὕτη· εἰ δὲ	τοῦτο,	πῶς ἂν ἔτι, ἵνα τιμῷτο,
[2, 9, 2]	οὐκ ἦν θέμις καθελκύσαι. Καὶ	τοῦτο	συμβαίνει αὐτῇ τὸ πάθος, ὅτι
[2, 9, 17]	ἄν τις. Εἰ δ´ ἄρα	τοῦτό	τις αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´ οὐ
[2, 9, 18]	σώματι τῷ ὅλῳ. Ἔστι δὲ	τοῦτο	τὸ μὴ κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν
[2, 9, 5]	μισοῦσι; Πόθεν δὲ τὸ παράδειγμα	τοῦτο;	Τοῦτο γὰρ κατ´ αὐτοὺς νενευκότος
[2, 9, 1]	γὰρ ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ	τοῦτο	ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως γε ὁ
[2, 9, 13]	οὐδ´ ὅπου τὸ θράσος αὐτοῦ	τοῦτο	χωρεῖ. Τοῦτο δέ, ὅτι οὐκ
[2, 9, 17]	ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον δὲ	τούτοις·	καὶ εἰ μὲν καὶ τὰ
[2, 9, 16]	ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ καὶ ἐν	τούτοις	καὶ νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ καὶ
[2, 9, 14]	αὐτῶν τοὺς λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι,	τούτοις	λελήθασιν αὑτοὺς τὸ σεμνὸν ἐκείνων
[2, 9, 1]	γὰρ εἰ ἄλλο τὸ ἐν	τούτοις	νοεῖν, ἄλλο δὲ τὸ νοεῖν
[2, 9, 6]	ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται τάδ´ ὕστερον	τούτοις	παρ´ ἐκείνων ληφθέντα, προσθήκας δέ
[2, 9, 17]	ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς ἡ φύσις,	τούτοις	τάχ´ ἂν οὐκ ἐλθεῖν εἰς
[2, 9, 9]	ἀγνοεῖ, ὡς ὁ σπουδαῖος ἐν	τούτοις	τὸ ἴσον οὐ ζητεῖ, οὐδέ
[2, 9, 9]	χίλια ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ	τούτοις	ὑμῶν προνοεῖ ὁ θεός, τοῦ
[2, 9, 6]	ἡ δημιουργοῦσα καὶ κατὰ Πλάτωνα	τοῦτον	οἴονται εἶναι τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες
[2, 9, 16]	νοητὸν κόσμον ἰδεῖν ὄντος, ὃς	τοῦτον	οὐ βλέπει. Τίς γὰρ ἂν
[2, 9, 8]	μὲν δὴ ἄλλος κόσμος ἔστι	τούτου	ἀμείνων, τίς οὗτος; Εἰ δὲ
[2, 9, 14]	αὐτοῖς καὶ ὅτου χάριν, δῆλον·	τούτου	γὰρ ἕνεκα οὐχ ἧττον καὶ
[2, 9, 1]	τοῦ νοῦ ποιῇ, εἶτα ἀπὸ	τούτου	γίνεσθαι ἐν ψυχῇ ἄλλον ἀπ´
[2, 9, 4]	δὲ ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον πρὸ	τούτου	τοῦ ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς
[2, 9, 16]	μὴ πάντα κακὸς εἴη, αὐτῷ	τούτῳ	ἂν γεγονὼς εἴη. Καὶ γὰρ
[2, 9, 12]	αἴτιος τῶν κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ	τούτῳ,	καὶ τῇ ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν,
[2, 9, 10]	πρός τινας τῶν φίλων, οἳ	τούτῳ	τῷ λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον ἢ
[2, 9, 3]	δ´ ἀεὶ συνέχεται καὶ ἄρδεται	τούτῳ	τῷ φωτὶ καὶ ἀπολαύει τοῦ
[2, 9, 17]	ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον	τούτων,	ἀλλ´ ἀπὸ τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα
[2, 9, 12]	πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα φύρασις	τούτων,	ἀλλὰ περιβολὴ καὶ περιγραφὴ τυποῦσα
[2, 9, 15]	κρείττων εἴη τῶν λόγων τούτων·	τούτων	γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	γένοιτο· οὐδὲ τὸ ζητεῖν περὶ	τούτων	ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ τινος καὶ
[2, 9, 17]	οὐκ ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ	τούτων	ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον
[2, 9, 5]	τῶν στοιχείων σύστασις; Ἡ γὰρ	τούτων	κρᾶσις ἢ θερμὸν ἢ ψυχρὸν
[2, 9, 15]	ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι τὸν περὶ	τούτων	λόγον, καὶ μήτε τί ἐστιν
[2, 9, 7]	ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ	τούτων	οὐ κύριοι· τὸ δ´ ὅσον
[2, 9, 7]	τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν ἂν ὑπὸ	τούτων	οὐδ´ αὐτὴ πάθοι. ~Τὸ δὲ
[2, 9, 2]	νοήσει. ~Οὐ τοίνυν οὔτε πλείω	τούτων	οὔτε ἐπινοίας περιττὰς ἐν ἐκείνοις,
[2, 9, 5]	ἢ ὑγρὸν ἢ μῖγμα ἐκ	τούτων.	Πῶς δὲ συνοχὴ τῶν τεσσάρων
[2, 9, 1]	τάξις κατὰ φύσιν μήτε πλείω	τούτων	τίθεσθαι ἐν τῷ νοητῷ μήτε
[2, 9, 1]	παρόντι, εἰ πλείω τῶν τριῶν	τούτων,	τίνες ἂν οὖν εἶεν φύσεις
[2, 9, 15]	αὐτοῦ κρείττων εἴη τῶν λόγων	τούτων·	τούτων γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς καλόν,
[2, 9, 14]	γὰρ ἕνεκα οὐχ ἧττον καὶ	τούτων	τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´
[2, 9, 2]	ἔχειν, τὸ δ´ ἐν μέσῳ	τούτων·	φύσεως γὰρ οὔσης μιᾶς ἐν
[2, 9, 8]	εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς ἡ φύσις	τούτων,	ὡς αὐτοὺς παύσασθαι τῆς εἰς
[2, 9, 13]	πρὸς τὰ πρῶτα παυσάμενον τῆς	τραγῳδίας	τῶν φοβερῶν, ὡς οἴονται, ἐν
[2, 9, 8]	ἐστὶ τοῦ ἀεί· ἔπειτα οἴονται	τραπέντα	ἔκ τινος εἴς τι καὶ
[2, 9, 1]	δὴ καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν τις	τρίτην	ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ
[2, 9, 6]	πρώτην φύσιν. Ψυχῆς δὲ εἶδος	τρίτον·	διαφορὰς δὲ ψυχῶν ἐν πάθεσιν
[2, 9, 13]	ἐφεξῆς πρώτων καὶ δευτέρων καὶ	τρίτων	καὶ ἀεὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων,
[2, 9, 1]	τῷ παρόντι, εἰ πλείω τῶν	τριῶν	τούτων, τίνες ἂν οὖν εἶεν
[2, 9, 6]	ὁ δημιουργός. Καὶ ὅλως τὸν	τρόπον	τῆς δημιουργίας καὶ ἄλλα πολλὰ
[2, 9, 18]	ἂν λέγοιεν καὶ τοῦ ὃν	τρόπον	ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη
[2, 9, 7]	διοικεῖ, ὅτι μὴ ὁ αὐτὸς	τρόπος	μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ αὖ
[2, 9, 16]	τῷ κόσμῳ τῷδε, ὅστις ὁ	τρόπος·	ὥστε καὶ μεθέξει αὐτοῦ ὁ
[2, 9, 10]	ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν, ἄλλου ὄντος	τρόπου,	καθ´ ὃν ἄν τις γράφων
[2, 9, 9]	ἐκεῖ {πάντα} καὶ τὰ μὲν	τυγχάνοντα	μακάρια, τὰ δὲ ὡς δυνατὸν
[2, 9, 12]	τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ καὶ περιγραφὴ	τυποῦσα	ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις παντὸς τοῦ
[2, 9, 12]	περιεγράφετο τύπῳ κόσμου, ἐν ᾧ	τύπῳ	καὶ γῆ καὶ πῦρ καὶ
[2, 9, 12]	οὐ κἀκεῖ ἡ ὕλη περιεγράφετο	τύπῳ	κόσμου, ἐν ᾧ τύπῳ καὶ
[2, 9, 13]	ζῷα, πολλῷ μᾶλλον ταῦτα οὐ	τυραννίδος	ἕνεκα ἐν τῷ παντὶ ὄντα,
[2, 9, 16]	ζητεῖν περὶ τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ	τυφλοῦ	τινος καὶ παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν
[2, 9, 13]	δὲ τὰ γινόμενα διάφορα καὶ	τύχαις	οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν
[2, 9, 15]	Δυοῖν γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ	τυχεῖν	τοῦ τέλους, μιᾶς μὲν τῆς
[2, 9, 9]	Εἰ δ´ ἀδικεῖ, τί δεινὸν	τῷ	ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ φονεύει, ἔχεις
[2, 9, 16]	βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν	τῷ	αἰσθητῷ τοῦ ἐν νοήσει κειμένου
[2, 9, 14]	γενέσθαι καὶ εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι	τῷ	αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν.
[2, 9, 17]	ὡς τῷ μεγέθει τοῦ γενομένου	τῷ	ἀμερεῖ τὸ τοῦ παραδείγματος εἰς
[2, 9, 8]	ὑποκάτω σφαίραις τά τε ἐν	τῷ	ἀνωτάτω διὰ τί οὐ θεοὶ
[2, 9, 2]	ὁτὲ μὲν τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι	τῷ	ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ τοῦ ὄντος,
[2, 9, 17]	κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος.	Τῷ	δὲ παντὶ καλῷ ὄντι τί
[2, 9, 17]	ὥστε καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι,	τῷ	δὲ παντὶ οὐκ ἦν ποτε
[2, 9, 8]	διὰ τί ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν	τῷ	διὰ τί ἔστι ψυχὴ καὶ
[2, 9, 11]	ἔπειτα πῶς ἐστιν, εἰ μὴ	τῷ	ἐννοήματι δώσει τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ
[2, 9, 4]	μὴ νεῦσιν. Εἰ δὲ ἔνευσε,	τῷ	ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ· εἰ
[2, 9, 9]	ἄλλοις νομίζειν εἶναι χώραν παρὰ	τῷ	θεῷ καὶ μὴ αὐτὸν μόνον
[2, 9, 2]	πάθος, ὅτι μὴ ἔμεινεν ἐν	τῷ	καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ μείνασα ἡ
[2, 9, 11]	τὸ μὲν ἔκειτό που ἐν	τῷ	κάτω, ἡ δὲ ἦλθε τοπικῶς
[2, 9, 17]	λοιπόν, σφαῖραν νοητὴν τὸ ἐπὶ	τῷ	κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν
[2, 9, 16]	οὖν παρέσται καὶ ἔσται ἐν	τῷ	κόσμῳ τῷδε, ὅστις ὁ τρόπος·
[2, 9, 11]	ἐν τοῖς οὖσιν; Εἰ δὲ	τῷ	λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη
[2, 9, 10]	τινας τῶν φίλων, οἳ τούτῳ	τῷ	λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον ἢ ἡμῖν
[2, 9, 17]	νοητὸν εἰς διάστασιν προαγαγούσας, ὡς	τῷ	μεγέθει τοῦ γενομένου τῷ ἀμερεῖ
[2, 9, 2]	καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι	τῷ	μετ´ αὐτὴν καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα
[2, 9, 6]	ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν διώκειν καὶ	τῷ	μετὰ τὸ πρῶτον τὰ πάντα
[2, 9, 18]	τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι	τῷ	μὴ φέρειν τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει,
[2, 9, 1]	τὸ νοητόν, ἐξ ἀνάγκης ἐν	τῷ	νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ
[2, 9, 4]	εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι	τῷ	νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου.
[2, 9, 1]	μήτε πλείω τούτων τίθεσθαι ἐν	τῷ	νοητῷ μήτε ἐλάττω. Εἴτε γὰρ
[2, 9, 6]	οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν	τῷ	ὃ ἔστι ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας
[2, 9, 18]	ψυχῆς τοῦ παντὸς ἐν σώματι	τῷ	ὅλῳ. Ἔστι δὲ τοῦτο τὸ
[2, 9, 18]	ἥλιον δὲ καὶ τοὺς ἐν	τῷ	οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ
[2, 9, 7]	Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ σύστασις ὁμοίως	τῷ	παντὶ καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´
[2, 9, 6]	εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι τῷδε	τῷ	παντὶ καὶ τὴν πρὸς τὸ
[2, 9, 13]	ταῦτα οὐ τυραννίδος ἕνεκα ἐν	τῷ	παντὶ ὄντα, ἀλλὰ κόσμον καὶ
[2, 9, 2]	ἧς ἡμεῖς ἔτι μέρος, ἔδωκε	τῷ	παντὶ σώματι αὐτῷ τε ἔχειν
[2, 9, 3]	ἀεί, γενητὰ δὲ τὰ ἕτερα	τῷ	παρ´ ἄλλων εἶναι. Οὐ τοίνυν
[2, 9, 1]	πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν	τῷ	παρόντι, εἰ πλείω τῶν τριῶν
[2, 9, 11]	δώσει τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς	τῷ	πλάσματι πῶς ἡ ποίησις; Τουτὶ
[2, 9, 6]	οὐσίαν· ταῦτα γὰρ κείμενα παρὰ	τῷ	Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς
[2, 9, 9]	τὸν ἐκεῖ βασιλέα καὶ ἐν	τῷ	πλήθει μάλιστα τῶν θεῶν τὸ
[2, 9, 6]	ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται αὐτῷ	τῷ	πλήθει τὴν νοητὴν φύσιν τῇ
[2, 9, 11]	γενόμενον, εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν	τῷ	ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα
[2, 9, 5]	Εἰ μὲν οὖν ἐν αὐτῷ	τῷ	ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς τοῦ κόσμον
[2, 9, 4]	γεγονέναι τόνδε τὸν κόσμον δοτέον	τῷ	πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ·
[2, 9, 1]	ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε ἐν	τῷ	πρώτως νοεῖν ἔχοι ἂν καὶ
[2, 9, 10]	μὴ νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον	τῷ	σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν
[2, 9, 7]	ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ αὐτῆς δίδωσι	τῷ	σώματι ζωὴν οὐδὲν παρ´ αὐτοῦ
[2, 9, 17]	διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου	τῷ	σώματι οἷα ἐμπόδια παρέχει τῇ
[2, 9, 6]	τὴν ψυχήν, ἐκ τῶν ἐν	τῷ	Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος γὰρ
[2, 9, 14]	περιωπῆς ἔχουσα· τὰ δὲ ἄλλα	τῷ	τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ δὲ παρὰ
[2, 9, 6]	φθόνος οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´ ἐν	τῷ	τοὺς Ἕλληνας διασύρειν καὶ ὑβρίζειν
[2, 9, 3]	ἀεὶ συνέχεται καὶ ἄρδεται τούτῳ	τῷ	φωτὶ καὶ ἀπολαύει τοῦ ζῆν
[2, 9, 4]	μεταγνοίη ἔτι ἤδη εἰθισμένη καὶ	τῷ	χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ δὲ
[2, 9, 9]	μᾶλλον θεοὺς τούς τε ἐν	τῷδε	ὄντας κἀκεῖ βλέποντας, πάντων δὲ
[2, 9, 16]	καὶ ἔσται ἐν τῷ κόσμῳ	τῷδε,	ὅστις ὁ τρόπος· ὥστε καὶ
[2, 9, 6]	φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι	τῷδε	τῷ παντὶ καὶ τὴν πρὸς
[2, 9, 4]	ἵνα τιμῷτο, καὶ μεταφερόντων ἀπὸ	τῶν	ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ
[2, 9, 1]	ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν εἰ γίγνοιτο	τῶν	ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς καὶ
[2, 9, 15]	οἱ λόγοι εἰς τὰς ψυχὰς	τῶν	ἀκουόντων καὶ τοῦ κόσμου καὶ
[2, 9, 10]	νῦν εἰρημένα ἔσται καὶ περὶ	τῶν	ἄλλων ἁπάντων ὅπως ἔχει εἰδέναι·
[2, 9, 14]	τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ δὲ παρὰ	τῶν	ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ πάντων·
[2, 9, 16]	θεῶν τῶν ἐν αὐτῷ καὶ	τῶν	ἄλλων καλῶν ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι.
[2, 9, 6]	φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ καὶ	τῶν	ἄλλων τῶν μακαρίων ἀνδρῶν μή.
[2, 9, 9]	σπουδαίοις, ὁ δὲ τοῖς πολλοῖς	τῶν	ἀνθρώπων, τοῖς μὲν σπουδαίοις πρὸς
[2, 9, 5]	γενομένων καὶ διὰ τοσούτων κωλυομένων	τῶν	ἀπατώντων ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν·
[2, 9, 12]	εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ πάντως ἀπὸ	τῶν	ἀρίστων τῆς δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ
[2, 9, 5]	οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν	τῶν	ἄρτι γενομένων καὶ διὰ τοσούτων
[2, 9, 18]	τοῦ σύμπαντος ψυχὴν καὶ τὴν	τῶν	ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος
[2, 9, 18]	οἴονται τὰ ἔξω βλέπειν τὴν	τῶν	ἄστρων φύσιν, ὅτι οὐχ ὁρῶσι
[2, 9, 14]	ἕνεκα οὐχ ἧττον καὶ τούτων	τῶν	δαιμονίων ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´ ἄλλα
[2, 9, 11]	κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε τὴν	τῶν	εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα καὶ ὁ
[2, 9, 4]	δὲ ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι	τῶν	ἐκεῖ· εἰ δὲ ἐπελάθετο, πῶς
[2, 9, 8]	ἐκεῖνα, πῶς οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι	τῶν	ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ καὶ πενίας
[2, 9, 8]	ἀλλ´ ἡμῖν σοφία βελτίων ἔσται	τῶν	ἐκεῖ; Ταῦτα τίς ἂν μὴ
[2, 9, 6]	ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων καὶ σαφῶς	τῶν	Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ
[2, 9, 8]	ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα τὰ σμικρότερα	τῶν	ἐν αὐτῷ, ἃ τῇ πολλῇ
[2, 9, 16]	τὸ καταφρονῆσαι κόσμου καὶ θεῶν	τῶν	ἐν αὐτῷ καὶ τῶν ἄλλων
[2, 9, 15]	ἀκουόντων καὶ τοῦ κόσμου καὶ	τῶν	ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν
[2, 9, 6]	ἄλλον καὶ τὴν ψυχήν, ἐκ	τῶν	ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται·
[2, 9, 1]	οὖν μία προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος	τῶν	ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ ἐπὶ
[2, 9, 4]	καὶ μεταφερόντων ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν	τῶν	ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ εἰ διανοίᾳ
[2, 9, 13]	γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν	τῶν	ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι δὲ τὰ
[2, 9, 13]	καὶ τρίτων καὶ ἀεὶ μέχρι	τῶν	ἐσχάτων, καὶ ὡς οὐ λοιδορητέον
[2, 9, 13]	δέ, ὅτι οὐκ ἴσασι τάξιν	τῶν	ἐφεξῆς πρώτων καὶ δευτέρων καὶ
[2, 9, 12]	τοσοῦτον εἶναι, καὶ τὴν λόξωσιν	τῶν	ζῳδίων καὶ τῶν ὑπ´ αὐτὸν
[2, 9, 9]	δὲ φονεύει τις ἢ ἡττᾶται	τῶν	ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν
[2, 9, 9]	καὶ ἐν τῷ πλήθει μάλιστα	τῶν	θεῶν τὸ μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους·
[2, 9, 9]	πλέον ἔχειν, οὐδὲ τοὺς δυναστεύοντας	τῶν	ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν τοιαύτην σπουδὴν
[2, 9, 12]	καὶ οὐχ ὁ κόσμος αἴτιος	τῶν	κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ, καὶ
[2, 9, 18]	δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ κάλλος	τῶν	λίθων. Δεῖ δὲ μένειν μὲν
[2, 9, 9]	δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις	τῶν	λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς σὺ
[2, 9, 15]	φύσει τῇ αὐτοῦ κρείττων εἴη	τῶν	λόγων τούτων· τούτων γὰρ οὐδὲν
[2, 9, 7]	εἰ οἷόν τε εἴη διὰ	τῶν	λοιπῶν κόσμον τινὰ εἶναι, οὐδὲν
[2, 9, 6]	ἐκείνου δὲ καὶ τῶν ἄλλων	τῶν	μακαρίων ἀνδρῶν μή. Καὶ πλῆθος
[2, 9, 11]	ἡ ξένη λεγομένη γενομένη ὑπὸ	τῶν	μειζόνων, ὡς λέγουσιν αὐτοί, οὐ
[2, 9, 16]	γὰρ μᾶλλον τῶν ὅλων ἢ	τῶν	μερῶν ἡ πρόνοια καὶ ἡ
[2, 9, 16]	τι λέγειν περὶ αὐτοῦ οὐδὲ	τῶν	μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν
[2, 9, 6]	αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ	τῶν	νοητῶν δὲ πλῆθος ποιῆσαι, τὸ
[2, 9, 8]	τις ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ καλὸν	τῶν	νοητῶν θεῶν εἴποι; Εἰ δὲ
[2, 9, 6]	γε εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς περὶ	τῶν	νοητῶν πολλῷ ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως
[2, 9, 16]	οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ γὰρ μᾶλλον	τῶν	ὅλων ἢ τῶν μερῶν ἡ
[2, 9, 6]	καὶ ἀντιτύπους, ὅταν οἷον εἰκόνας	τῶν	ὄντων, ἀλλὰ μὴ αὐτά πω
[2, 9, 3]	δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ	τῶν	ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν
[2, 9, 10]	γράφων ἠμύνατο τοὺς διασύρειν τὰ	τῶν	παλαιῶν καὶ θείων ἀνδρῶν καλῶς
[2, 9, 15]	τεθεώρηται πολλὰ καὶ καλὰ τοῖς	τῶν	παλαιῶν λόγοις, μήτε ἐξ ὧν
[2, 9, 8]	ἔτι πρὸς τὸ κάτω, ὃ	τῶν	πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις δὲ
[2, 9, 6]	τὰ πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου	τῶν	πάντων ὄντος καὶ νοῦ τοῦ
[2, 9, 9]	φέροντες, εἴ τι ἐκ τῆς	τῶν	πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει·
[2, 9, 1]	εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον μὲν	τῶν	πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ
[2, 9, 9]	δὲ φαῦλος ὄχλος οἷον χειροτέχνης	τῶν	πρὸς ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ
[2, 9, 13]	ὡς οὐ λοιδορητέον τοῖς χείροσι	τῶν	πρώτων, ἀλλὰ πράως συγχωρητέον τῇ
[2, 9, 5]	ἑτέρας ψυχῆς ταύτης, ἣν ἐκ	τῶν	στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς γὰρ ἂν
[2, 9, 5]	ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι ἡ ἐκ	τῶν	στοιχείων σύστασις; Ἡ γὰρ τούτων
[2, 9, 16]	πρότερον· νῦν δέ, ὅτι καὶ	τῶν	συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ
[2, 9, 17]	ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν τάξει, ἄνευ	τῶν	σωμάτων μέγεθος δούσας κατὰ τὸ
[2, 9, 5]	ἐκ τούτων. Πῶς δὲ συνοχὴ	τῶν	τεσσάρων ὑστέρα γενομένη ἐξ αὐτῶν;
[2, 9, 4]	πειραθείσας ἐν τῇ προτέρᾳ γενέσει	τῶν	τῇδε κακῶν· ὥστε ἤδη ἂν
[2, 9, 1]	ἐν τῷ παρόντι, εἰ πλείω	τῶν	τριῶν τούτων, τίνες ἂν οὖν
[2, 9, 7]	ψυχὴ οὐκ ἂν δέοιτο ὑπὸ	τῶν	ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων· ἄρχει γὰρ
[2, 9, 12]	τὴν λόξωσιν τῶν ζῳδίων καὶ	τῶν	ὑπ´ αὐτὸν τὴν φορὰν καὶ
[2, 9, 16]	γὰρ οὕτω τεταγμένος ἢ ἔμφρων	τῶν	ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς τὸ πᾶν;
[2, 9, 5]	καὶ θείαν λέγειν καὶ τὴν	τῶν	φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν δὲ οὐρανὸν
[2, 9, 10]	τις ἡμᾶς ἔχει πρός τινας	τῶν	φίλων, οἳ τούτῳ τῷ λόγῳ
[2, 9, 13]	τὰ πρῶτα παυσάμενον τῆς τραγῳδίας	τῶν	φοβερῶν, ὡς οἴονται, ἐν ταῖς
[2, 9, 12]	τὰ κατὰ μέρος γινόμενα ὑπὸ	τῶν	φύσεων οὐ πρῶτον πῦρ, εἶθ´
[2, 9, 7]	ὅμοιον, ὡς εἴ τις τὸ	τῶν	χυτρέων ἢ χαλκέων λαβὼν γένος