Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 11]	ἔσται. Ἔπειτα πότερον οὐσία τοῦτο	ἤ,	ὥς φασιν, ἐννόημα; Εἰ μὲν
[2, 9, 18]	εἰς τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης.	Ἢ	ἀδελφοὺς μὲν καὶ τοὺς φαυλοτάτους
[2, 9, 16]	συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον	ἢ	αἱ ἡμῶν. Πῶς γὰρ ἂν
[2, 9, 15]	βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι ἡδονῆς,	ἢ	ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι μεμνημένον μὲν
[2, 9, 12]	ἔδει, εἰ μὴ πάντως ἔδει;	Ἢ	γὰρ κατὰ φύσιν ἢ παρὰ
[2, 9, 14]	καὶ τὰ ἐπάνω, τί ποιοῦσιν	ἢ	γοητείας καὶ θέλξεις καὶ πείσεις
[2, 9, 12]	ψυχάς, μόλις καὶ ἀγαπητῶς ἕνα	ἢ	δύο αὐτῶν ἐκ τοῦ κόσμου
[2, 9, 16]	μὴ διικνεῖσθαι εἰς τὰ τῇδε	ἢ	εἰς ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές; Πῶς
[2, 9, 16]	εἶναι. Τίς γὰρ οὕτω τεταγμένος	ἢ	ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς
[2, 9, 6]	διαφορὰς δὲ ψυχῶν ἐν πάθεσιν	ἢ	ἐν φύσει ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς
[2, 9, 14]	ἔχουσιν ἢ καμάτοις ἢ πλησμοναῖς	ἢ	ἐνδείαις ἢ σήψεσι καὶ ὅλως
[2, 9, 14]	μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν	ἢ	ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ καὶ
[2, 9, 4]	πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν γὰρ ποιεῖ	ἢ	ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ
[2, 9, 14]	ἢ σήψεσι καὶ ὅλως μεταβολαῖς	ἢ	ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν
[2, 9, 4]	δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα	ἢ	εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ μετὰ τὴν
[2, 9, 10]	τούτῳ τῷ λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον	ἢ	ἡμῖν φίλοι γενέσθαι οὐκ οἶδ´
[2, 9, 9]	ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ φονεύει τις	ἢ	ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας,
[2, 9, 5]	σύστασις; Ἡ γὰρ τούτων κρᾶσις	ἢ	θερμὸν ἢ ψυχρὸν ἢ μικτὸν
[2, 9, 16]	μόνων. Πότερα δὲ ἐκεῖ γενομένων	ἢ	καὶ ἐνθάδε ὄντων; Εἰ μὲν
[2, 9, 10]	ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως	ἢ	καὶ οἰόμενοι τὰ αὐτῶν οὕτως
[2, 9, 12]	οὖν ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα	ἢ	καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον
[2, 9, 14]	αἱ νόσοι τὰς αἰτίας ἔχουσιν	ἢ	καμάτοις ἢ πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις
[2, 9, 16]	{ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´	ἢ	λόγῳ. Ἐπεὶ καὶ τὸ πρόνοιαν
[2, 9, 14]	τήκεσθαι, ποτὲ δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος,	ἢ	μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ μὲν
[2, 9, 5]	ποιεῖ, ἢ ξηρὸν ἢ ὑγρὸν	ἢ	μῖγμα ἐκ τούτων. Πῶς δὲ
[2, 9, 5]	κρᾶσις ἢ θερμὸν ἢ ψυχρὸν	ἢ	μικτὸν ποιεῖ, ἢ ξηρὸν ἢ
[2, 9, 1]	ψυχὴν καὶ νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν,	ἢ	νοῦν καὶ τὸ πρῶτον· ἀλλ´
[2, 9, 5]	ἢ ψυχρὸν ἢ μικτὸν ποιεῖ,	ἢ	ξηρὸν ἢ ὑγρὸν ἢ μῖγμα
[2, 9, 3]	τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν ἔσται,	ἢ	ὁ νοῦς οὐ νοῦς, ἢ
[2, 9, 10]	που δι´ ὕλης ἢ ὑλότητος	ἢ	ὅ τι ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ
[2, 9, 18]	ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν	ἢ	ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ τι σκληρόν,
[2, 9, 3]	γενητὰ λέγεται· οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´	ἢ	ὅσα ἔχει εἰς ἅ· ὃ
[2, 9, 14]	τί; Τί γὰρ αὐτὸ πέπονθεν;	Ἢ	ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς νόσου.
[2, 9, 12]	ἔδει; Ἢ γὰρ κατὰ φύσιν	ἢ	παρὰ φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ
[2, 9, 16]	ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς τὸ πᾶν;	Ἢ	παραβάλλειν καὶ γελοῖον καὶ πολλὴν
[2, 9, 14]	ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια δὲ ἰάσατο.	Ἢ	πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου καὶ τοῦ
[2, 9, 14]	τὰς αἰτίας ἔχουσιν ἢ καμάτοις	ἢ	πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις ἢ σήψεσι
[2, 9, 14]	καμάτοις ἢ πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις	ἢ	σήψεσι καὶ ὅλως μεταβολαῖς ἢ
[2, 9, 8]	τί γὰρ οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν	ἢ	τί κώλυμα πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς
[2, 9, 4]	νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου.	Ἢ	τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων
[2, 9, 1]	κίνησις καὶ προφορὰ ἂν εἴη	ἢ	τίς ἀργία καὶ τοῦ ἑτέρου
[2, 9, 16]	τῆς ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων;	Ἢ	τίς γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος,
[2, 9, 4]	πυρὸς παρὰ τὸ ἐνταῦθα πῦρ;	Ἢ	τίς γῆ ἄλλη παρὰ ταύτην
[2, 9, 3]	τὸ αὑτοῦ διδόναι καὶ ἄλλῳ,	ἢ	τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν ἔσται,
[2, 9, 13]	κακὸν μὴ νομίζειν ἄλλο τι	ἢ	τὸ ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν καὶ
[2, 9, 16]	Πολὺ γὰρ μᾶλλον τῶν ὅλων	ἢ	τῶν μερῶν ἡ πρόνοια καὶ
[2, 9, 5]	ἢ μικτὸν ποιεῖ, ἢ ξηρὸν	ἢ	ὑγρὸν ἢ μῖγμα ἐκ τούτων.
[2, 9, 11]	εἴδωλον οὐδὲν ἂν δέοιτο σκότους	ἢ	ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον, εἰ γίνεται,
[2, 9, 10]	πλάσαντες ἐνταῦθά που δι´ ὕλης	ἢ	ὑλότητος ἢ ὅ τι ὀνομάζειν
[2, 9, 14]	θεραπεῖαι αὐτῶν. Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης	ἢ	φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε κάτω εἰς
[2, 9, 7]	εἴ τις τὸ τῶν χυτρέων	ἢ	χαλκέων λαβὼν γένος ἐν πόλει
[2, 9, 3]	ἢ ὁ νοῦς οὐ νοῦς,	ἢ	ψυχὴ μὴ τοῦτο, εἰ μή
[2, 9, 1]	μήτε ἐλάττω. Εἴτε γὰρ ἐλάττω,	ἢ	ψυχὴν καὶ νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν,
[2, 9, 5]	γὰρ τούτων κρᾶσις ἢ θερμὸν	ἢ	ψυχρὸν ἢ μικτὸν ποιεῖ, ἢ
[2, 9, 7]	ὁ κόσμος, ἕως ἂν ἐκεῖνα	ᾖ,	εἴρηται. Τὴν δὲ πρὸς τὸ
[2, 9, 6]	λέγουσι πάθη, ὅταν ἐν μετανοίᾳ	ᾖ,	καὶ ἀντιτύπους, ὅταν οἷον εἰκόνας
[2, 9, 1]	τὸ νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς	ᾖ	καὶ τὸ νοητόν, ἐξ ἀνάγκης
[2, 9, 1]	ἵνα μεταξὺ ψυχῆς καὶ νοῦ	ᾖ	οὗτος, ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν τοῦ
[2, 9, 13]	οὐ γένοιτό ποτε ἔστ´ ἂν	ᾖ	τὰ πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ τὸ
[2, 9, 1]	αὑτὸν νοῇ καὶ μὴ ἔξωθεν	ᾖ	τὸ νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς
[2, 9, 18]	ἄστρα μὴ θεῖν, ὅτι αὐτοῖς	ἡ	αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ λέγει. Διὰ
[2, 9, 12]	ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ τὰ πρῶτα	ἡ	αἰτία. ~Ὁ ἄρα μεμφόμενος τῇ
[2, 9, 9]	θεῶν πολλὴ γὰρ ἐν ἀνθρώποις	ἡ	αὐθάδεια καὶ ὁ πρότερον ταπεινὸς
[2, 9, 1]	τοῦ ἑνὸς λεγομένου ἡ φύσις	ἡ	αὐτή καὶ γὰρ αὕτη οὐκ
[2, 9, 12]	ὃ καὶ αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν.	Ἡ	γὰρ ἔλλαμψις ἡ εἰς τὸ
[2, 9, 5]	ἡ ἐκ τῶν στοιχείων σύστασις;	Ἡ	γὰρ τούτων κρᾶσις ἢ θερμὸν
[2, 9, 12]	καὶ ἡ ὕλη, ὅθεν φανείη.	Ἡ	γὰρ ψυχὴ ἡ νεύσασα ἤδη
[2, 9, 11]	ὁ λογισμὸς ὁ τοῦ κόσμου,	ἡ	γῆ αὐτοῖς ἡ ξένη λεγομένη
[2, 9, 11]	ἔκειτό που ἐν τῷ κάτω,	ἡ	δὲ ἦλθε τοπικῶς πρὸς αὐτὸ
[2, 9, 6]	ἀντὶ τοῦ διανοουμένου ψυχή ἐστιν	ἡ	δημιουργοῦσα καὶ κατὰ Πλάτωνα τοῦτον
[2, 9, 11]	Εἰ μὲν γὰρ οὐσία, τίς	ἡ	διαφορὰ πρὸς τὸ ἀφ´ οὗ;
[2, 9, 4]	φύσει ἦν τὸ ποιεῖν καὶ	ἡ	δύναμις ἡ ποιοῦσα ἦν, πῶς
[2, 9, 12]	ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ ἔλλαμψις	ἡ	εἰς τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει
[2, 9, 5]	γὰρ ἂν ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι	ἡ	ἐκ τῶν στοιχείων σύστασις; Ἡ
[2, 9, 7]	πάθοι ἄν τι ἡ ψυχὴ	ἡ	ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ τοῦ σώματος
[2, 9, 16]	τῶν μερῶν ἡ πρόνοια καὶ	ἡ	μέθεξις κἀκείνης τῆς ψυχῆς πολὺ
[2, 9, 2]	τῷ καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ μείνασα	ἡ	μὴ μέρος, μηδὲ ἧς ἡμεῖς
[2, 9, 12]	καὶ εἶδεν, οὔτε αὐτὸς οὔτε	ἡ	μήτηρ, ἣν διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα
[2, 9, 12]	ὅθεν φανείη. Ἡ γὰρ ψυχὴ	ἡ	νεύσασα ἤδη ὂν τὸ σκότος,
[2, 9, 14]	ὑπὸ τῆς νόσου. Ἦν ἄρα	ἡ	νόσος ἑτέρα οὖσα τοῦ δαίμονος.
[2, 9, 11]	τοῦ κόσμου, ἡ γῆ αὐτοῖς	ἡ	ξένη λεγομένη γενομένη ὑπὸ τῶν
[2, 9, 18]	ὃν τρόπον ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται	ἡ	ὅλη τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν
[2, 9, 15]	θεοῦ καὶ εἰς θεὸν ἀνήρτηται	ἡ	ὄρεξις, ὡς δὲ ἐν ἄλλοις
[2, 9, 5]	ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ καὶ	ἡ	παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς ἑτέρας ψυχῆς
[2, 9, 5]	τῆς ὕλης τὸ εἶδος, ἤρκει	ἡ	πεῖρα ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς
[2, 9, 11]	Ἀλλὰ πρὸς τῷ πλάσματι πῶς	ἡ	ποίησις; Τουτὶ μὲν πρῶτον, ἄλλο
[2, 9, 4]	τὸ ποιεῖν καὶ ἡ δύναμις	ἡ	ποιοῦσα ἦν, πῶς ἂν κόσμον
[2, 9, 16]	τῶν ὅλων ἢ τῶν μερῶν	ἡ	πρόνοια καὶ ἡ μέθεξις κἀκείνης
[2, 9, 16]	εἴη. Καὶ γὰρ ἂν καὶ	ἡ	πρὸς τοὺς νοητοὺς θεοὺς λεγομένη
[2, 9, 7]	ψυχῇ τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ	ἡ	σύστασις ὁμοίως τῷ παντὶ καὶ
[2, 9, 1]	~Ἐπειδὴ τοίνυν ἐφάνη ἡμῖν	ἡ	τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις καὶ
[2, 9, 4]	τὴν ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ	ἡ	τοῦ παντὸς τοῦτο πάσχει· εἰ
[2, 9, 7]	ὃ ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ	ἡ	τοῦ παντὸς ψυχὴ οὐκ ἂν
[2, 9, 8]	τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς, οὐδ´	ἡ	τοῦ σώματος κακία ἐνοχλουμένη καὶ
[2, 9, 7]	ἡ ψυχὴ ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´	ἡ	τοῦ σώματος σύστασις, καὶ εἰ
[2, 9, 7]	Ἐν γὰρ τῇ πάσῃ ψυχῇ	ἡ	τοῦ σώματος φύσις δεδεμένη ἤδη
[2, 9, 12]	πρῶτα. Εἰ δὲ δή, καὶ	ἡ	ὕλη, ὅθεν φανείη. Ἡ γὰρ
[2, 9, 12]	Διὰ τί οὖν οὐ κἀκεῖ	ἡ	ὕλη περιεγράφετο τύπῳ κόσμου, ἐν
[2, 9, 11]	νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς	ἡ	ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα ψυχικὰ ποιεῖ,
[2, 9, 9]	ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´ ὅσον	ἡ	φύσις δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς
[2, 9, 1]	τι, καὶ τοῦ ἑνὸς λεγομένου	ἡ	φύσις ἡ αὐτή καὶ γὰρ
[2, 9, 7]	ὅπου ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς	ἡ	φύσις μένει. Ἐὰν δέ πού
[2, 9, 17]	τὸ τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς	ἡ	φύσις, τούτοις τάχ´ ἂν οὐκ
[2, 9, 8]	αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς	ἡ	φύσις τούτων, ὡς αὐτοὺς παύσασθαι
[2, 9, 7]	πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν τι	ἡ	ψυχὴ ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ
[2, 9, 12]	αἴτιον τῆς νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ	ἡ	ψυχῆς φύσις. Τοῦτο δὲ ταὐτὸν
[2, 9, 9]	διδοὺς τὸ δύνασθαι· οὐ γάρ,	ᾗ	ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν, ὃ λέγει
[2, 9, 9]	βλέποντας, πάντων δὲ μάλιστα τὸν	ἡγεμόνα	τοῦδε τοῦ παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην·
[2, 9, 12]	ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ οὕτως	ἠγνόει	ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν καὶ μέγεθος
[2, 9, 15]	ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ	ἥδεσθαι,	ὅπερ ἦν λοιπόν, τοῦτο διώκειν
[2, 9, 18]	μηδὲ ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν	ἡδέσιν	ἢ ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ τι
[2, 9, 4]	γενέσει τῶν τῇδε κακῶν· ὥστε	ἤδη	ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ
[2, 9, 7]	μὲν ὑπὸ τοῦ σώματος δεδέμεθα	ἤδη	δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν γὰρ τῇ
[2, 9, 15]	ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν τοὺς	ἤδη	ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας δὲ
[2, 9, 4]	τὰς καθ´ ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει,	ἤδη	ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν
[2, 9, 4]	οὔπω, οὐδ´ ἂν μεταγνοίη ἔτι	ἤδη	εἰθισμένη καὶ τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα
[2, 9, 1]	αὐτὸν καὶ περὶ αὐτὸν ψυχῆς	ἤδη	ἔργον καὶ λόγος ἀπ´ αὐτοῦ
[2, 9, 9]	ἄγει· τὸ δ´ ὑπὲρ νοῦν	ἤδη	ἐστὶν ἔξω νοῦ πεσεῖν. Πείθονται
[2, 9, 17]	πᾶν ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ	ἤδη	καὶ τὸ σῶμα αὐτῇ, ὡς
[2, 9, 9]	παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ	ἤδη	καὶ τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς,
[2, 9, 9]	ἔχεις ὃ θέλεις. Εἰ δὲ	ἤδη	μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ ἔχεις.
[2, 9, 11]	παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον φῶς,	ἤδη	νενευκέναι αὐτὴν λέγειν προσήκει· εἰ
[2, 9, 12]	Ἡ γὰρ ψυχὴ ἡ νεύσασα	ἤδη	ὂν τὸ σκότος, φασίν, εἶδε
[2, 9, 5]	Τοῦτο γὰρ κατ´ αὐτοὺς νενευκότος	ἤδη	πρὸς τὰ τῇδε τοῦ τὸ
[2, 9, 7]	ἡ τοῦ σώματος φύσις δεδεμένη	ἤδη	συνδεῖ ὃ ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ
[2, 9, 9]	ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´ ἅπασι δὲ	ἤδη	τὸν μέγαν τὸν ἐκεῖ βασιλέα
[2, 9, 18]	ἀρετῇ τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ´ ἂν	ἤδη	ὑπὸ μεγέθους γνώμης τὰς μὲν
[2, 9, 15]	Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν	ἡδονὴν	καὶ τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν
[2, 9, 15]	γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν	ἡδονὴν	καὶ τὸ περὶ αὐτοὺς καὶ
[2, 9, 15]	τοῦ τέλους, μιᾶς μὲν τῆς	ἡδονὴν	τὴν τοῦ σώματος τέλος τιθεμένης,
[2, 9, 15]	τῆς φύσεως καλοῦ ἐπαίειν, τὴν	ἡδονὴν	τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ
[2, 9, 15]	ἄν, βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι	ἡδονῆς,	ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι μεμνημένον
[2, 9, 9]	φονεύει τις ἢ ἡττᾶται τῶν	ἡδονῶν	ὑπὸ ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν καὶ
[2, 9, 11]	τῷ λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ κόσμου	ἠδυνήθη	ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ λογισμοῦ, διὰ
[2, 9, 7]	τὸ εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου	ἠθέλησεν	ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς ἡ φύσις
[2, 9, 4]	Διὰ τί γὰρ ἂν οὐκ	ἠθέλησεν	ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί
[2, 9, 15]	σωφρονεῖν καὶ τὴν ἐν τοῖς	ἤθεσι	σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην ἐκ
[2, 9, 14]	ἀγαθοῖς καὶ τὴν ἁπλότητα τοῦ	ἤθους	μετὰ τοῦ φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται,
[2, 9, 18]	δὲ χρόνον ἀναμένοντος ἕως ἂν	ἥκῃ,	ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι
[2, 9, 15]	κατορθοῦν ταῦτα ἐκ θείας φύσεως	ἥκοντας·	ἐκείνης γὰρ τῆς φύσεως καλοῦ
[2, 9, 17]	δὲ τἄνδον φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν	ἠλαττῶσθαι.	Μήποτε δὲ οὐδὲ ἔστιν ὄντως
[2, 9, 11]	ἐν τῷ κάτω, ἡ δὲ	ἦλθε	τοπικῶς πρὸς αὐτὸ καὶ ἐγγὺς
[2, 9, 8]	τί μέμφεσθε εἰς ὃν ἑκόντες	ἤλθετε	διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις
[2, 9, 16]	Εἰ μὲν γὰρ ἐκεῖ, πῶς	ἦλθον;	Εἰ δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι
[2, 9, 8]	ὑπὸ τῆς τοῦ παντὸς ψυχῆς	ἦλθον,	πῶς βελτίους αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν
[2, 9, 18]	καὶ τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν,	ἥλιον	δὲ καὶ τοὺς ἐν τῷ
[2, 9, 4]	περιοχὴν ἐν αὐτῷ; Ἄλλος δὲ	ἥλιος	μετ´ ἐκεῖνον πρὸ τούτου τοῦ
[2, 9, 5]	ἐξεῖναι, μὴ εἶναι δὲ ἐν	ἡλίῳ	ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν τάξει μᾶλλον
[2, 9, 10]	ὡς ἔχει. Αἰδὼς γάρ τις	ἡμᾶς	ἔχει πρός τινας τῶν φίλων,
[2, 9, 15]	δὲ μάλιστα δεῖ μὴ λανθάνειν	ἡμᾶς,	τί ποτε ποιοῦσιν οὗτοι οἱ
[2, 9, 18]	οὐ γὰρ ἔχει ὑπὸ τοῦ·	ἡμεῖς	δὲ ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ τὰς
[2, 9, 4]	διὰ τί οὐ πρὸ τοῦ;	Ἡμεῖς	δὲ οὐ νεῦσίν φαμεν τὴν
[2, 9, 7]	Διὸ καὶ ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν,	ἡμεῖς	δὲ τούτων οὐ κύριοι· τὸ
[2, 9, 2]	ἡ μὴ μέρος, μηδὲ ἧς	ἡμεῖς	ἔτι μέρος, ἔδωκε τῷ παντὶ
[2, 9, 7]	ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι	ἡμεῖς	μὲν ὑπὸ τοῦ σώματος δεδέμεθα
[2, 9, 10]	λέγειν ἃ δὴ λέγουσιν· ἀλλ´	ἡμεῖς	πρὸς τοὺς γνωρίμους, οὐ πρὸς
[2, 9, 8]	αὐτῷ ἀεὶ νύκτωρ καὶ μεθ´	ἡμέραν	γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς καὶ
[2, 9, 7]	σῶμα τῇ ψυχῇ κοινωνίαν τῇ	ἡμετέρᾳ	πρὸ αὐτῶν εἴρηται ὡς οὐκ
[2, 9, 7]	ψυχῇ· τὸ δὲ ἀπὸ τῆς	ἡμετέρας	καὶ τὴν τοῦ παντὸς λαμβάνειν
[2, 9, 18]	ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς δὲ	ἡμετέρους	κατέχειν τὴν ψυχὴν πρὸς αὐτῷ.
[2, 9, 14]	οὕτω γὰρ περὶ αὐτῶν λέγειν	ἡμῖν	ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα
[2, 9, 1]	κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας δὲ	ἡμῖν	αὐτοῖς ὡς οἷόν τε. Καὶ
[2, 9, 18]	αὐτὰ ἂν ἐν θέᾳ καὶ	ἡμῖν	εἴη ἅτε καλῶς καὶ αὐτοῖς
[2, 9, 1]	~Ἐπειδὴ τοίνυν ἐφάνη	ἡμῖν	ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις
[2, 9, 8]	ἄλλους τοὺς νοητοὺς θεούς, ἀλλ´	ἡμῖν	σοφία βελτίων ἔσται τῶν ἐκεῖ;
[2, 9, 10]	τῷ λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον ἢ	ἡμῖν	φίλοι γενέσθαι οὐκ οἶδ´ ὅπως
[2, 9, 10]	καθ´ ὃν ἄν τις γράφων	ἠμύνατο	τοὺς διασύρειν τὰ τῶν παλαιῶν
[2, 9, 9]	ἐφ´ ὅσον ἡ φύσις δύναται	ἡμῶν,	ἀνιέναι, τοῖς δ´ ἄλλοις νομίζειν
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ· ὃ καὶ ἐφ´	ἡμῶν	αὐτῶν εἰ γίγνοιτο τῶν ἀεὶ
[2, 9, 14]	πανταχοῦ, ὡς τὸ μὲν παρ´	ἡμῶν	εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς
[2, 9, 16]	ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον ἢ αἱ	ἡμῶν.	Πῶς γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε
[2, 9, 14]	ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι, εἴ τις	ἡμῶν	τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ καὶ οὑτωσὶ
[2, 9, 2]	οἷόν τε αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ	ἡμῶν	τὸ μὲν ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις,
[2, 9, 5]	οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα	ἡμῶν	τῶν ἄρτι γενομένων καὶ διὰ
[2, 9, 12]	δι´ ἃς οὕτως, οὐκ εἰδώλου	ἦν,	ἀλλὰ πάντως ἀπὸ τῶν ἀρίστων
[2, 9, 3]	καὶ τὴν ὕλην φήσει, τίς	ἦν	ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ δὲ
[2, 9, 14]	ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς νόσου.	Ἦν	ἄρα ἡ νόσος ἑτέρα οὖσα
[2, 9, 17]	οὐ καλὴν οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον	ἦν	αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους· ὃ
[2, 9, 12]	αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν, οὐκ	ἦν	δηλονότι ὅπου ἂν ἔνευσεν, οὐδ´
[2, 9, 17]	παντὶ καλῷ ὄντι τί ἐμπόδιον	ἦν	εἶναι καλῷ καὶ τἄνδον; Καὶ
[2, 9, 8]	φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ	ἦν	εἶναι οὐκ ἐκ διανοίας καὶ
[2, 9, 8]	μίμημα· οὐ γὰρ οἷόν τε	ἦν	ἔσχατον τὸ νοητὸν εἶναι. Εἶναι
[2, 9, 8]	κατὰ φύσιν ἔχει· οὐ γὰρ	ἦν	ἔτι μιμούμενον. Τὸ δὲ ἀνομοίως
[2, 9, 2]	τὸ γὰρ πᾶν αὐτῆς οὐκ	ἦν	θέμις καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο συμβαίνει
[2, 9, 12]	ὧν εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως οὐκ	ἦν,	ἵνα ἂν καὶ εἶδεν, οὔτε
[2, 9, 8]	γὰρ παραλέλειπται ὧν οἷόν τε	ἦν	καλὴν εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον
[2, 9, 15]	ἡδονὴν καὶ τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ	ἦν	λοιπόν, τοῦτο διώκειν παρακελεύεται· ὁ
[2, 9, 17]	γενέσθαι, τῷ δὲ παντὶ οὐκ	ἦν	ποτε παιδὶ ὣς ἀτελεῖ εἶναι
[2, 9, 4]	καὶ ἡ δύναμις ἡ ποιοῦσα	ἦν,	πῶς ἂν κόσμον τόνδε ἐποίησε;
[2, 9, 16]	ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ κόσμος ἐκείνου	ἦν;	πῶς δὲ οἱ ἐν αὐτῷ
[2, 9, 13]	τύχαις οὐ γὰρ οἷόν τε	ἦν	ταὐτὰ περὶ ἑκάστους συμβαίνειν καὶ
[2, 9, 4]	καὶ μὴ ἐν τῇ φύσει	ἦν	τὸ ποιεῖν καὶ ἡ δύναμις
[2, 9, 5]	αὐτοῖς γῆν φασι γεγονέναι, εἰς	ἣν	δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ
[2, 9, 12]	οὔτε αὐτὸς οὔτε ἡ μήτηρ,	ἣν	διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα πῶς οὐ
[2, 9, 5]	αὐτοῖς τῆς ἑτέρας ψυχῆς ταύτης,	ἣν	ἐκ τῶν στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς
[2, 9, 8]	τῆς εἰς τὰ τίμια λοιδορίας	ἣν	εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως
[2, 9, 9]	ἀμοιβὰς βίων τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον·	ἣν	ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ
[2, 9, 5]	συνιστᾶσι· πῶς γὰρ ἂν ζωὴν	ἡντινοῦν	ἔχοι ἡ ἐκ τῶν στοιχείων
[2, 9, 4]	γὰρ ἂν οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα	ἡντινοῦν	μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ ἂν
[2, 9, 1]	ἂν εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν	ἡντινοῦν.	Οὐ γὰρ δὴ τὴν μὲν
[2, 9, 12]	ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ	ἥξει	ὁ λόγος ἀναφέρων τὸν κόσμον
[2, 9, 6]	λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ	ᾗπερ	οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν
[2, 9, 5]	ἀποσυλήσας τῆς ὕλης τὸ εἶδος,	ἤρκει	ἡ πεῖρα ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς
[2, 9, 4]	αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη· εἰ δὲ	ἤρξατο,	διὰ τί οὐ πρὸ τοῦ;
[2, 9, 7]	μέρει. ~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε	ἤρξατο	οὔτε παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ
[2, 9, 10]	λέγουσι σώματα, οἷον τὰ ἀνθρώπων·	ἧς	δὲ χάριν καὶ αὐταὶ κατῆλθον,
[2, 9, 2]	μείνασα ἡ μὴ μέρος, μηδὲ	ἧς	ἡμεῖς ἔτι μέρος, ἔδωκε τῷ
[2, 9, 16]	τεταγμένον ἰδὼν δι´ ὀμμάτων οὐχ	ἡσθήσεται;	Εἴπερ οὐχ ὁμοίως τὰ αὐτὰ
[2, 9, 18]	καὶ μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν	ἡσυχῇ	τὸ κάλλος τῶν λίθων. Δεῖ
[2, 9, 6]	συνέντες τὸν μὲν ἔλαβον ἐν	ἡσυχίᾳ	ἔχοντα ἐν αὐτῷ πάντα τὰ
[2, 9, 1]	οἷον κινούμενον. Τίς γὰρ ἂν	ἡσυχία	νοῦ καὶ τίς κίνησις καὶ
[2, 9, 1]	τὸν μέν τινα νοῦν ἐν	ἡσυχίᾳ	τινί, τὸν δὲ οἷον κινούμενον.
[2, 9, 17]	καταφρονοῦντες, ὡς μὴ εἰς ἀκολασίαν	ἡττᾶσθαι.	Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ, ὅτι οὐκ
[2, 9, 9]	Εἰ δὲ φονεύει τις ἢ	ἡττᾶται	τῶν ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας, τί
[2, 9, 18]	τὸν ποιήσαντα καὶ μένοντος οὐχ	ἧττον	ἐν αὐτῷ, τοῦ δὲ μὴ
[2, 9, 14]	δῆλον· τούτου γὰρ ἕνεκα οὐχ	ἧττον	καὶ τούτων τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν.
[2, 9, 9]	δὲ γυμνάσιον εἴη νικώντων καὶ	ἡττωμένων,	πῶς οὐ καὶ ταύτῃ καλῶς
[2, 9, 14]	ταδὶ καὶ οὑτωσὶ μέλη καὶ	ἤχους	καὶ προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς τῆς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010