Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 17]	κινεῖ. Εἰ μὴ ἄρα αὐτοὶ	φαῖεν	μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ
[2, 9, 14]	σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς λόγους ποιοῦσι	φαίνεσθαι,	τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς τὸ σεμνὸν
[2, 9, 4]	τοῦ; Ἡμεῖς δὲ οὐ νεῦσίν	φαμεν	τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον μὴ
[2, 9, 12]	δή, καὶ ἡ ὕλη, ὅθεν	φανείη.	Ἡ γὰρ ψυχὴ ἡ νεύσασα
[2, 9, 9]	χιλίων εἶναι ἀκούοι, μόνον δὲ	φαντάζοιτο	ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας〉
[2, 9, 9]	πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι; μόνον δὲ	φαντάζοιτο	ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας.
[2, 9, 11]	ποιεῖ; Καὶ ὅλως τὸ διὰ	φαντασίας	καὶ ἔτι μᾶλλον τοῦ λογίζεσθαι
[2, 9, 14]	αὐτῶν. Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης ἢ	φαρμάκου	δοθέντος διεχώρησε κάτω εἰς τὸ
[2, 9, 14]	πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου καὶ τοῦ	φαρμάκου	ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ δὲ ἀθρόως
[2, 9, 5]	τὴν γῆν καινὴν αὐτοῖς γῆν	φασι	γεγονέναι, εἰς ἣν δὴ ἐντεῦθεν
[2, 9, 12]	νεύσασα ἤδη ὂν τὸ σκότος,	φασίν,	εἶδε καὶ κατέλαμψε. Πόθεν οὖν
[2, 9, 18]	αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς	φασιν	εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ
[2, 9, 11]	πότερον οὐσία τοῦτο ἤ, ὥς	φασιν,	ἐννόημα; Εἰ μὲν γὰρ οὐσία,
[2, 9, 14]	εἶναι καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ	φάσκοντες	δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν
[2, 9, 17]	εἶναι λέγειν· εἰ δὲ τἄνδον	φαῦλα,	τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε δὲ
[2, 9, 17]	εἰς τέλος γένοιτο, ὥστε καὶ	φαύλοις	ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ δὲ παντὶ
[2, 9, 9]	μετίσχει ἀγαθοῦ τινος, ὁ δὲ	φαῦλος	ὄχλος οἷον χειροτέχνης τῶν πρὸς
[2, 9, 18]	Ἢ ἀδελφοὺς μὲν καὶ τοὺς	φαυλοτάτους	ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον δὲ καὶ
[2, 9, 5]	θείαν λέγειν καὶ τὴν τῶν	φαυλοτάτων	ἀνθρώπων, τὸν δὲ οὐρανὸν πάντα
[2, 9, 18]	τὴν κόσμου ψυχὴν στόματι μαινομένῳ;	Φαύλους	μὲν οὖν ὄντας οὐ θεμιτὸν
[2, 9, 6]	κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ οὐ παρὰ	φαύλων	ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν, λέγοντας
[2, 9, 7]	δυνάμενα τὴν τοῦ ὅλου τάξιν	φέρειν,	οἷον εἰ χοροῦ μεγάλου ἐν
[2, 9, 18]	οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι τῷ μὴ	φέρειν	τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ καὶ
[2, 9, 16]	κάλλος ἐν προσώπῳ εὖ μεμιμημένον	φέρεται	ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ τίς οὕτως
[2, 9, 7]	ταῦτα πάσχει, αὐτὰ δὲ καλῶς	φέρεται	ὡς τοῦ ὅλου· τὰ δὲ
[2, 9, 8]	τί οὐ θεοὶ ἐν τάξει	φερόμενα	καὶ κόσμῳ περιιόντα; Διὰ τί
[2, 9, 7]	εἰ χοροῦ μεγάλου ἐν τάξει	φερομένου	ἐν μέσῃ τῇ πορείᾳ αὐτοῦ
[2, 9, 9]	μὲν τὰ παρὰ τοῦ κόσμου	φέροντες,	εἴ τι ἐκ τῆς τῶν
[2, 9, 6]	ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ ἐκ γενέσεως	φεύγειν	εἰς οὐσίαν· ταῦτα γὰρ κείμενα
[2, 9, 6]	πρῶτον, τὸ τὴν ψυχὴν δεῖν	φεύγειν	τὴν πρὸς τὸ σῶμα ὁμιλίαν,
[2, 9, 17]	κάλλος ἔχουσιν. Εἰ δέ τις	φήσει	ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς
[2, 9, 3]	Εἰ δὲ καὶ τὴν ὕλην	φήσει,	τίς ἦν ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι;
[2, 9, 9]	ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως αἰτίας,	φησίν,	ἀποφεύξονται πρὸς ἀνθρώπων, πάντα ἄγοντες
[2, 9, 3]	ὕλην φήσει, τίς ἦν ἀνάγκη,	φήσομεν,	γενέσθαι; Εἰ δὲ ἀναγκαῖον εἶναι
[2, 9, 1]	μὲν δυνάμει, τὴν δὲ ἐνεργείᾳ	φήσουσι·	γελοῖον γὰρ ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ
[2, 9, 3]	γενέσθαι; Εἰ δὲ ἀναγκαῖον εἶναι	φήσουσι	παρακολουθεῖν, καὶ νῦν ἀνάγκη. Εἰ
[2, 9, 4]	δὲ οἷον πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν	φήσουσι	πεποιηκέναι, οὐχ ἡ τοῦ παντὸς
[2, 9, 12]	οὖν τοῦτο; Εἰ δ´ αὐτὴν	φήσουσι	ποιῆσαι νεύσασαν, οὐκ ἦν δηλονότι
[2, 9, 1]	τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ	φήσουσι,	πρῶτον μὲν τῶν πλειόνων ὑποστάσεων
[2, 9, 4]	πάσχει· εἰ δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ	φήσουσι,	τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν.
[2, 9, 18]	οὐ κακόν τι. ~Ἀλλ´ ἴσως	φήσουσιν	ἐκείνους μὲν τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ
[2, 9, 1]	ἢ ψυχὴν καὶ νοῦν ταὐτὸν	φήσουσιν,	ἢ νοῦν καὶ τὸ πρῶτον·
[2, 9, 3]	γενήσεται, ὅσα γενητὰ λέγεται· οὐδὲ	φθαρήσεται,	ἀλλ´ ἢ ὅσα ἔχει εἰς
[2, 9, 3]	μὴ ἔχει εἰς ὅ, οὐδὲ	φθαρήσεται.	Εἰ δέ τις εἰς ὕλην
[2, 9, 7]	ὡς τοῦ ὅλου· τὰ δὲ	φθείρεται	οὐ δυνάμενα τὴν τοῦ ὅλου
[2, 9, 4]	τόνδε ἐποίησε; Πότε δὲ καὶ	φθερεῖ	αὐτόν; εἰ γὰρ μετέγνω, τί
[2, 9, 16]	ἰδὼν οὐ κινήσεται τῆς ἐν	φθόγγοις	αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ τίς γεωμετρίας
[2, 9, 18]	διώκειν καὶ διώκουσιν ἀεὶ μὴ	φθονεῖν	ὡς οὐ διώκουσι, μηδὲ τὸ
[2, 9, 17]	δὲ ἑτέρῳ, ὅτι μὴ θέμις	φθόνον	ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι, ἔχειν,
[2, 9, 6]	καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν	φθόνος	οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´ ἐν τῷ
[2, 9, 6]	οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις καὶ	φθορὰς	εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι τῷδε
[2, 9, 9]	ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν ἃ ἐκείνοις	φίλα.	Εἰ δὲ μὴ τοῦτό εἰσιν,
[2, 9, 16]	καὶ τὸ συγγενὲς πᾶν οὗ	φιλεῖ	ἀσπάζεται καὶ τοὺς παῖδας ὧν
[2, 9, 16]	ἂν γένοιτο· ὁ γὰρ τὸ	φιλεῖν	πρὸς ὁτιοῦν ἔχων καὶ τὸ
[2, 9, 10]	λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον ἢ ἡμῖν	φίλοι	γενέσθαι οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐπ´
[2, 9, 9]	ἀνδρῶν οἳ ἂν θεῷ ὦσι	φίλοι,	πράως μὲν τὰ παρὰ τοῦ
[2, 9, 6]	δέ, ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν	φιλοσοφίαν	θῶνται, ταῦτα ἔξω τῆς ἀληθείας
[2, 9, 14]	τὸ μὲν παρ´ ἡμῶν εἶδος	φιλοσοφίας	μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασιν
[2, 9, 14]	ἔλεγον ἂν ὀρθῶς, καθάπερ οἱ	φιλόσοφοι	λέγουσι· νῦν δὲ ὑποστησάμενοι τὰς
[2, 9, 6]	ἐκείνων δόξαν λέγειν, εὐμενῶς καὶ	φιλοσόφως	αὐτὰς τὰς δόξας τιθέντας αὐτῶν
[2, 9, 18]	ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν καὶ μὴ	φιλοσωματεῖν	καὶ καθαροῖς γίνεσθαι καὶ τοῦ
[2, 9, 10]	ἡμᾶς ἔχει πρός τινας τῶν	φίλων,	οἳ τούτῳ τῷ λόγῳ ἐντυχόντες
[2, 9, 13]	εἰ πύρινα τὰ σώματα αὐτῶν,	φοβεῖσθαι	δεῖ συμμέτρως πρὸς τὸ πᾶν
[2, 9, 13]	μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς· τί γὰρ	φοβερὸν	ἔχουσιν αὗται, ὡς φοβοῦσι τοὺς
[2, 9, 13]	πρῶτα παυσάμενον τῆς τραγῳδίας τῶν	φοβερῶν,	ὡς οἴονται, ἐν ταῖς τοῦ
[2, 9, 13]	γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν αὗται, ὡς	φοβοῦσι	τοὺς ἀπείρους λόγων καὶ πεπαιδευμένης
[2, 9, 9]	δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ	φονεύει,	ἔχεις ὃ θέλεις. Εἰ δὲ
[2, 9, 9]	ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ	φονεύει	τις ἢ ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν
[2, 9, 4]	καὶ σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα τῇ	φορᾷ	μετὰ τὴν ἐκεῖ τοῦ κόσμου
[2, 9, 12]	καὶ τῶν ὑπ´ αὐτὸν τὴν	φορὰν	καὶ τὴν γῆν οὕτως, ὡς
[2, 9, 9]	τι ἐκ τῆς τῶν πάντων	φορᾶς	ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ γὰρ
[2, 9, 14]	ἁπλότητα τοῦ ἤθους μετὰ τοῦ	φρονεῖν	καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν, οὐ
[2, 9, 15]	καὶ ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ	φρονήσεως	θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ δὲ ἀρετῆς
[2, 9, 5]	ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ	φρόνησιν	ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν τῶν ἄρτι
[2, 9, 13]	τι ἢ τὸ ἐνδεέστερον εἰς	φρόνησιν	καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ
[2, 9, 14]	δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι εὖ	φρονοῦντας	οὐκ ἂν πείθοιεν, ὡς οὐχ
[2, 9, 5]	ἐν αὐτῷ τῷ ποιήσαντι πολλὴ	φροντὶς	τοῦ κόσμον μετὰ τὸν κόσμον
[2, 9, 7]	χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα	φυγεῖν	τὴν τάξιν τοῦ χοροῦ· εἰ
[2, 9, 7]	ἐκεῖ δὲ οὐκ ἔχει ὅπου	φύγῃ.	Οὔτε οὖν ἐντὸς δεῖ κατέχειν
[2, 9, 5]	ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς τὸ	φυλάξασθαι.	Εἰ δ´ ἐν ταῖς ψυχαῖς
[2, 9, 5]	τοῦ κόσμου, ἵνα τί; Ἵνα	φυλάξωνται	αἱ ψυχαί. Πῶς οὖν; οὐκ
[2, 9, 12]	πρῶτον πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα	φύρασις	τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ καὶ περιγραφὴ
[2, 9, 13]	ἀλλὰ πράως συγχωρητέον τῇ πάντων	φύσει	αὐτὸν θέοντα πρὸς τὰ πρῶτα
[2, 9, 4]	ἐποίει καὶ μὴ ἐν τῇ	φύσει	ἦν τὸ ποιεῖν καὶ ἡ
[2, 9, 6]	ψυχῶν ἐν πάθεσιν ἢ ἐν	φύσει	ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς θείους ἄνδρας
[2, 9, 13]	ἄρα μεμφόμενος τῇ τοῦ κόσμου	φύσει	οὐκ οἶδεν ὅ τι ποιεῖ,
[2, 9, 15]	μόνον, εἰ μή τις τῇ	φύσει	τῇ αὐτοῦ κρείττων εἴη τῶν
[2, 9, 1]	τούτων, τίνες ἂν οὖν εἶεν	φύσεις	παρ´ αὐτάς. Τῆς τε γὰρ
[2, 9, 1]	τὸ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους	φύσεις	ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν
[2, 9, 18]	ἅτε καλῶς καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις	φύσεσι	καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς δὲ ἐξ
[2, 9, 12]	κατὰ μέρος γινόμενα ὑπὸ τῶν	φύσεων	οὐ πρῶτον πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον,
[2, 9, 2]	τὸ δ´ ἐν μέσῳ τούτων·	φύσεως	γὰρ οὔσης μιᾶς ἐν δυνάμεσι
[2, 9, 15]	πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα ἐκ θείας	φύσεως	ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ τῆς φύσεως
[2, 9, 12]	τέχναι ἐποίει· ὕστεραι γὰρ τῆς	φύσεως	καὶ τοῦ κόσμου αἱ τέχναι.
[2, 9, 15]	φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ τῆς	φύσεως	καλοῦ ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν τοῦ
[2, 9, 8]	πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς	φύσεως	τὸ μέγεθος. Εἰ γὰρ οὕτως
[2, 9, 8]	οἷόν τε ἦν καλὴν εἰκόνα	φυσικὴν	ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ ἦν
[2, 9, 12]	γὰρ κἀκεῖνα ἐν τῇ ἐνθυμήσει.	Φυσικώτερον	γὰρ πάντως, ἀλλ´ οὐχ ὡς
[2, 9, 12]	ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ μὲν κατὰ	φύσιν,	ἀεὶ οὕτως· εἰ δὲ παρὰ
[2, 9, 12]	γὰρ κατὰ φύσιν ἢ παρὰ	φύσιν	ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ μὲν κατὰ
[2, 9, 13]	συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα τοῖς κατὰ	φύσιν	γιγνομένοις, ἃ οὐκ ἂν οὐ
[2, 9, 17]	αὐτοῖς ἐπῄει τὴν τοῦ σώματος	φύσιν,	διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου
[2, 9, 17]	ψυχῇ καὶ πᾶσαν τὴν σωματικὴν	φύσιν	εἶπε χείρονα ἐχρῆν ταύτην περιελόντας
[2, 9, 9]	ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο κατὰ	φύσιν	ἔχει. Εἰ δ´ ὑπερορᾶν θέλεις
[2, 9, 8]	ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο κατὰ	φύσιν	ἔχει· οὐ γὰρ ἦν ἔτι
[2, 9, 12]	πάντως ἔδει; Ἢ γὰρ κατὰ	φύσιν	ἢ παρὰ φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´
[2, 9, 12]	ἀεὶ οὕτως· εἰ δὲ παρὰ	φύσιν,	καὶ ἐν τοῖς ἐκεῖ ἔσται
[2, 9, 1]	τὴν αὐτὴν δεῖ νομίζειν τὴν	φύσιν	καὶ μίαν λέγειν οὐ κατηγοροῦντας
[2, 9, 12]	τοῖς ἐκεῖ ἔσται τὸ παρὰ	φύσιν,	καὶ τὰ κακὰ πρὸ τοῦ
[2, 9, 13]	μικρότερον· οἷον εἴ τις τὴν	φύσιν	κακὸν λέγοι, ὅτι μὴ αἴσθησίς
[2, 9, 6]	ὡς αὐτοὶ μὲν τὴν νοητὴν	φύσιν	κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ καὶ τῶν
[2, 9, 7]	δέ πού τι αὐτῶν κατὰ	φύσιν	κινηθῇ, οἷς οὐκ ἔστι κατὰ
[2, 9, 1]	νοῦν αὕτη γὰρ τάξις κατὰ	φύσιν	μήτε πλείω τούτων τίθεσθαι ἐν
[2, 9, 18]	ἔξω βλέπειν τὴν τῶν ἄστρων	φύσιν,	ὅτι οὐχ ὁρῶσι τὴν ψυχὴν
[2, 9, 17]	ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ τὴν σώματος	φύσιν	οὐ καλὴν οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον
[2, 9, 1]	τινὰ μεταξὺ νοῦ καὶ ψυχῆς	φύσιν.	Οὐ μὴν οὐδὲ διὰ τοῦτο
[2, 9, 17]	αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς τὴν	φύσιν	οὖσι· πολλὰ γὰρ ἐνθάδε τὰ
[2, 9, 7]	κινηθῇ, οἷς οὐκ ἔστι κατὰ	φύσιν,	ταῦτα πάσχει, αὐτὰ δὲ καλῶς
[2, 9, 6]	αὐτῷ τῷ πλήθει τὴν νοητὴν	φύσιν	τῇ αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι εἰς
[2, 9, 6]	ἄλλα καλὰ μετὰ τὴν πρώτην	φύσιν.	Ψυχῆς δὲ εἶδος τρίτον· διαφορὰς
[2, 9, 11]	ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ σωμάτων	φύσιν;	Ψυχῆς δὲ εἴδωλον οὐδὲν ἂν
[2, 9, 7]	πάσῃ ψυχῇ ἡ τοῦ σώματος	φύσις	δεδεμένη ἤδη συνδεῖ ὃ ἂν
[2, 9, 9]	τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´ ὅσον ἡ	φύσις	δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς δ´
[2, 9, 1]	καὶ τοῦ ἑνὸς λεγομένου ἡ	φύσις	ἡ αὐτή καὶ γὰρ αὕτη
[2, 9, 1]	ἡμῖν ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ	φύσις	καὶ πρώτη πᾶν γὰρ τὸ
[2, 9, 7]	ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς ἡ	φύσις	μένει. Ἐὰν δέ πού τι
[2, 9, 12]	νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ ἡ ψυχῆς	φύσις.	Τοῦτο δὲ ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις
[2, 9, 17]	τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς ἡ	φύσις,	τούτοις τάχ´ ἂν οὐκ ἐλθεῖν
[2, 9, 8]	εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς ἡ	φύσις	τούτων, ὡς αὐτοὺς παύσασθαι τῆς
[2, 9, 11]	εἰ ἐκείνη λογική, τάχ´ ἂν	φυτικὴ	καὶ γεννητικὴ αὕτη· εἰ δὲ
[2, 9, 14]	βούλονται τοῦτο λέγειν, ἀλλὰ πῶς	φωναῖς	τὰ ἀσώματα; Ὥστε οἳ σεμνοτέρους
[2, 9, 14]	καὶ προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς τῆς	φωνῆς	καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ
[2, 9, 3]	ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς ἔχουσα τὸ	φῶς	δίδωσιν εἰς τὰ ἐφεξῆς, τὰ
[2, 9, 11]	τι παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον	φῶς,	ἤδη νενευκέναι αὐτὴν λέγειν προσήκει·
[2, 9, 3]	συνέχεται καὶ ἄρδεται τούτῳ τῷ	φωτὶ	καὶ ἀπολαύει τοῦ ζῆν καθ´
[2, 9, 11]	ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς ἡ ὕλη	φωτισθεῖσα	εἴδωλα ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010