Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 5]	Εἰ δ´ ἐν ταῖς ψυχαῖς	λαβεῖν	ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου τὸ εἶδος,
[2, 9, 11]	οὖσιν; Εἰ δὲ τῷ λογισμὸν	λαβεῖν	αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ
[2, 9, 12]	ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ κόσμου ἐκείνου〉	λαβεῖν	ἔννοιαν καὶ {κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ
[2, 9, 1]	καὶ αἱ ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι	λαβεῖν	νοῦν νοοῦντα μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα
[2, 9, 12]	ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν	λαβεῖν	ὧν ποτε εἶδον, τὸ δὲ
[2, 9, 6]	ἃ καλῶς λέγουσι παρ´ ἐκείνων	λαβόντας,	ψυχῆς ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον, θεὸν
[2, 9, 9]	οὐδ´ ἃ τιμῶσιν ἐκ πατέρων	λαβόντες,	σὺ δὲ κρείττων καὶ τοῦ
[2, 9, 14]	ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν	λαβούσαις.	Δηλοῦσι δὲ καὶ αἱ θεραπεῖαι
[2, 9, 10]	καὶ γὰρ τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς	λαβοῦσι	τὰ νῦν εἰρημένα ἔσται καὶ
[2, 9, 5]	τὸν κόσμον ἐκ τοῦ κόσμου	λαβὼν	ἀποσυλήσας τῆς ὕλης τὸ εἶδος,
[2, 9, 7]	τὸ τῶν χυτρέων ἢ χαλκέων	λαβὼν	γένος ἐν πόλει εὖ οἰκουμένῃ
[2, 9, 16]	ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας αὐτὸν	λαμβάνει,	οἷα ἀφ´ οἵων; Οὐκ ἄρα
[2, 9, 17]	εἶναι, ἔχειν, εἴ τι δύναται	λαμβάνειν	ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ
[2, 9, 7]	ἡμετέρας καὶ τὴν τοῦ παντὸς	λαμβάνειν	ὅμοιον, ὡς εἴ τις τὸ
[2, 9, 7]	ψέγοι. Δεῖ δὲ τὰς διαφορὰς	λαμβάνειν	τὰς τῆς ὅλης ὅπως διοικεῖ,
[2, 9, 8]	ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον μὲν ἀρχὴν	λαμβανόντων	ἐστὶ τοῦ ἀεί· ἔπειτα οἴονται
[2, 9, 8]	σχολῆς ἀεὶ καὶ ἐν νῷ	λαμβάνουσι	τὸν θεὸν καὶ τοὺς ἄλλους
[2, 9, 15]	~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα δεῖ μὴ	λανθάνειν	ἡμᾶς, τί ποτε ποιοῦσιν οὗτοι
[2, 9, 18]	αὐτοῖς ἡ αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ	λέγει.	Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ αὐτοὶ
[2, 9, 9]	ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν, ὃ	λέγει	τις ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται ἔχειν
[2, 9, 10]	οἰόμενοι τὰ αὐτῶν οὕτως ἔχειν	λέγειν	ἃ δὴ λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς
[2, 9, 14]	Εἰ δὲ μὴ βούλονται τοῦτο	λέγειν,	ἀλλὰ πῶς φωναῖς τὰ ἀσώματα;
[2, 9, 6]	δὲ ἄλλας ὑποστάσεις τί χρὴ	λέγειν	ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους
[2, 9, 17]	ἔνδον καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι	λέγειν·	εἰ δὲ τἄνδον φαῦλα, τοῖς
[2, 9, 13]	μή, κἀκεῖ τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται	λέγειν	εἶναι· καὶ γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ
[2, 9, 18]	καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε	λέγειν	ἐκ λίθων ἀψύχων τοὺς τοίχους
[2, 9, 5]	ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ	λέγειν	ἐξεῖναι, μὴ εἶναι δὲ ἐν
[2, 9, 6]	ἔδοξε παρὰ τὴν ἐκείνων δόξαν	λέγειν,	εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως αὐτὰς τὰς
[2, 9, 14]	πλέον· οὕτω γὰρ περὶ αὐτῶν	λέγειν	ἡμῖν ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ
[2, 9, 5]	αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον καὶ θείαν	λέγειν	καὶ τὴν τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων,
[2, 9, 1]	νομίζειν τὴν φύσιν καὶ μίαν	λέγειν	οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας
[2, 9, 18]	ἐν τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς	λέγειν	οὐδὲ τὴν κόσμου ψυχὴν στόματι
[2, 9, 16]	καὶ οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ τι	λέγειν	περὶ αὐτοῦ οὐδὲ τῶν μετ´
[2, 9, 11]	οἷον φῶς, ἤδη νενευκέναι αὐτὴν	λέγειν	προσήκει· εἰ μή που τὸ
[2, 9, 10]	ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο	λέγειν.	Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες νεῦσαι κάτω
[2, 9, 13]	καὶ τάξιν παρέχοντα. Ἃ δὲ	λέγεται	γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν
[2, 9, 3]	ἐγίνετο καὶ γενήσεται, ὅσα γενητὰ	λέγεται·	οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ ὅσα
[2, 9, 4]	σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ σφάλματος	λεγέτωσαν	τὴν αἰτίαν. Πότε δὲ ἐσφάλη;
[2, 9, 3]	Εἰ δέ τις εἰς ὕλην	λέγοι,	διὰ τί οὐ καὶ τὴν
[2, 9, 13]	εἴ τις τὴν φύσιν κακὸν	λέγοι,	ὅτι μὴ αἴσθησίς ἐστι, καὶ
[2, 9, 18]	ὑπάρχει. Οὐ δή, εἰ μόνοι	λέγοιεν	θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον ἂν θεωρεῖν
[2, 9, 18]	τι ποτέ ἐστι τοῦτο ἂν	λέγοιεν	καὶ τοῦ ὃν τρόπον ψυχὴ
[2, 9, 11]	τὸ σκότος, πῶς ἂν ὀρθῶς	λέγοιτο	νενευκέναι; Οὐ γάρ, εἴ τι
[2, 9, 16]	ἡ πρὸς τοὺς νοητοὺς θεοὺς	λεγομένη	αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο·
[2, 9, 11]	ἡ γῆ αὐτοῖς ἡ ξένη	λεγομένη	γενομένη ὑπὸ τῶν μειζόνων, ὡς
[2, 9, 17]	ἐστι τοῦ ἔνδον. Οἱ δὲ	λεγόμενοι	καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ
[2, 9, 10]	οὗ λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν, τὸν	λεγόμενον	παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν γεννῶσι καὶ
[2, 9, 15]	ἄνευ δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς	λεγόμενος	ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ τὸ
[2, 9, 1]	ἕν τι, καὶ τοῦ ἑνὸς	λεγομένου	ἡ φύσις ἡ αὐτή καὶ
[2, 9, 6]	φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν,	λέγοντας	ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ
[2, 9, 14]	ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ νόσων	λέγοντες	αὐτούς, λέγοντες μὲν ἂν σωφροσύνῃ
[2, 9, 11]	ἐκεῖνο, ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἐξουσίας	λέγοντες.	Διὰ τί δὲ πρῶτον πῦρ;
[2, 9, 10]	τὰς μὲν ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι	λέγοντες	καὶ μέλη τῆς σοφίας ταύτας
[2, 9, 10]	μὲν ἄλλο, τὸ δ´ ἄλλο	λέγοντες,	καὶ πολλὰ ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες
[2, 9, 6]	παρὰ τῷ Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ	λέγοντες	καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν
[2, 9, 14]	Καθαίρεσθαι δὲ νόσων λέγοντες αὐτούς,	λέγοντες	μὲν ἂν σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ
[2, 9, 14]	ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς πρὸς ἐκεῖνα	λέγοντες,	οὐ μόνον πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ
[2, 9, 10]	τοὺς γνωρίμους, οὐ πρὸς αὐτοὺς	λέγοντες	πλέον γὰρ οὐδὲν ἂν γίγνοιτο
[2, 9, 18]	ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι	λέγοντος,	τὸν δὲ χρόνον ἀναμένοντος ἕως
[2, 9, 6]	καὶ σαφῶς τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως	λεγόντων	ἀναβάσεις ἐκ τοῦ σπηλαίου καὶ
[2, 9, 6]	Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς	λεγόντων,	οὐδ´ ἐν τῷ τοὺς Ἕλληνας
[2, 9, 1]	λεγούσῃ νοεῖν ὅτι νοεῖ, τὴν	λέγουσαν	ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ ὅτι
[2, 9, 1]	τὴν ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ τῇ	λεγούσῃ	νοεῖν ὅτι νοεῖ, τὴν λέγουσαν
[2, 9, 16]	εὐσεβές; Πῶς δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς;	Λέγουσι	γὰρ αὐτῶν προνοεῖν αὖ μόνων.
[2, 9, 14]	γοητείας καὶ θέλξεις καὶ πείσεις	λέγουσι	καὶ λόγῳ ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι,
[2, 9, 14]	ἂν ὀρθῶς, καθάπερ οἱ φιλόσοφοι	λέγουσι·	νῦν δὲ ὑποστησάμενοι τὰς νόσους
[2, 9, 6]	Εἰ μὲν γὰρ ψυχῆς ταῦτα	λέγουσι	πάθη, ὅταν ἐν μετανοίᾳ ᾖ,
[2, 9, 10]	χάριν καὶ αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην	λέγουσι	πάλιν αὖ μὴ κατελθεῖν, οἷον
[2, 9, 6]	ὡς παλαιοτέρων καὶ ἃ καλῶς	λέγουσι	παρ´ ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς ἀθανασίαν,
[2, 9, 10]	τῆς σοφίας ταύτας μὲν ἐνδῦναι	λέγουσι	σώματα, οἷον τὰ ἀνθρώπων· ἧς
[2, 9, 10]	οὕτως ἔχειν λέγειν ἃ δὴ	λέγουσιν·	ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς τοὺς γνωρίμους,
[2, 9, 12]	τοῦτο, εἰ καὶ ἀμυδρῶς, ὡς	λέγουσιν,	ἀλλ´ οὖν ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι
[2, 9, 11]	γενομένη ὑπὸ τῶν μειζόνων, ὡς	λέγουσιν	αὐτοί, οὐ κατήγαγεν εἰς νεῦσιν
[2, 9, 10]	πολλὰ ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες οὗ	λέγουσιν	εἰς ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον παρ´
[2, 9, 1]	λέγωμεν τὸ ἕν, καὶ ὅταν	λέγωμεν	τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν δεῖ νομίζειν
[2, 9, 1]	τοῦτο ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν ὅταν	λέγωμεν	τὸ ἕν, καὶ ὅταν λέγωμεν
[2, 9, 17]	τοίνυν ταῦτα καλά. Ἀλλ´ ὅταν	λέγωσι	καταφρονεῖν τοῦ τῇδε κάλλους, καλῶς
[2, 9, 14]	τοὺς λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις	λελήθασιν	αὑτοὺς τὸ σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι.
[2, 9, 1]	παρ´ αὐτάς. Τῆς τε γὰρ	λεχθείσης	οὕτως ἔχειν ἀρχῆς τῆς πάντων
[2, 9, 6]	ἐκ τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ	λεχθέντων	εἴληπται· εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ
[2, 9, 7]	μέσῃ τῇ πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη	ληφθεῖσα	πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν
[2, 9, 6]	τάδ´ ὕστερον τούτοις παρ´ ἐκείνων	ληφθέντα,	προσθήκας δέ τινας οὐδὲν προσηκούσας
[2, 9, 18]	ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε λέγειν ἐκ	λίθων	ἀψύχων τοὺς τοίχους καὶ ξύλων
[2, 9, 18]	ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ κάλλος τῶν	λίθων.	Δεῖ δὲ μένειν μὲν ἐν
[2, 9, 11]	φαντασίας καὶ ἔτι μᾶλλον τοῦ	λογίζεσθαι	ἀνῄρηται. Τί δ´ ἔτι ἔδει
[2, 9, 11]	ἄλλο εἶδος ψυχῆς, εἰ ἐκείνη	λογική,	τάχ´ ἂν φυτικὴ καὶ γεννητικὴ
[2, 9, 11]	τοῖς οὖσιν; Εἰ δὲ τῷ	λογισμὸν	λαβεῖν αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι
[2, 9, 11]	εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα καὶ ὁ	λογισμὸς	ὁ τοῦ κόσμου, ἡ γῆ
[2, 9, 11]	κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ	λογισμοῦ,	διὰ τί οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα
[2, 9, 15]	τί ποτε ποιοῦσιν οὗτοι οἱ	λόγοι	εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀκουόντων
[2, 9, 15]	καὶ καλὰ τοῖς τῶν παλαιῶν	λόγοις,	μήτε ἐξ ὧν περιέσται καὶ
[2, 9, 10]	ἀφθονίαν ἔχοι ἂν καθ´ ἕκαστον	λόγον	δεικνὺς ὡς ἔχει. Αἰδὼς γάρ
[2, 9, 5]	δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ	λόγον	εἶναι κόσμου. Καίτοι τί δεῖ
[2, 9, 1]	καὶ εἴδωλον λόγου, ἀλλ´ οὐ	λόγον	ἕξει, καὶ ὅλως οὐκ εἰδήσει
[2, 9, 4]	ἀιδίου, μένει κατὰ τὸν αὐτῶν	λόγον	ἐσφαλμένη· εἰ δὲ ἤρξατο, διὰ
[2, 9, 1]	παρὰ ἄλλου τοῦ μεταξὺ τὸν	λόγον·	καὶ εἴδωλον λόγου, ἀλλ´ οὐ
[2, 9, 15]	δὲ παντάπασι τὸν περὶ τούτων	λόγον,	καὶ μήτε τί ἐστιν εἰπεῖν
[2, 9, 10]	ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν	λόγον,	ὃ δὴ καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν
[2, 9, 1]	εἰς ἄπειρον οὕτω; Τὸν δὲ	λόγον	ὅταν τις ἀπὸ τοῦ νοῦ
[2, 9, 15]	αὐτοῖς καὶ τόδε τὸ μηδένα	λόγον	περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ
[2, 9, 12]	αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ ἥξει ὁ	λόγος	ἀναφέρων τὸν κόσμον ἐπὶ τὰ
[2, 9, 1]	αὐτὸν ψυχῆς ἤδη ἔργον καὶ	λόγος	ἀπ´ αὐτοῦ εἰς ψυχὴν ψυχὴν
[2, 9, 13]	καὶ τὸ αἰσθητικόν, ὅτι μὴ	λόγος.	Εἰ δὲ μή, κἀκεῖ τὰ
[2, 9, 15]	τοῦτο διώκειν παρακελεύεται· ὁ δὲ	λόγος	οὗτος ἔτι νεανικώτερον τὸν τῆς
[2, 9, 1]	μεταξὺ τὸν λόγον· καὶ εἴδωλον	λόγου,	ἀλλ´ οὐ λόγον ἕξει, καὶ
[2, 9, 16]	καὶ ὅ γε μὴ τοῦ	λόγου	ἕνεκα παραβάλλων οὐκ ἔξω ἂν
[2, 9, 1]	ψυχῇ ἄλλον ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ	λόγου,	ἵνα μεταξὺ ψυχῆς καὶ νοῦ
[2, 9, 15]	σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην ἐκ	λόγου	καὶ ἀσκήσεως καὶ ὅλως καθ´
[2, 9, 14]	αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον μετὰ	λόγου	καὶ μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς καὶ
[2, 9, 5]	εἶδος, τί τὸ καινὸν τοῦ	λόγου;	~Τὰς δὲ ἄλλας ὑποστάσεις τί
[2, 9, 14]	Ὥστε οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς	λόγους	ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς
[2, 9, 18]	ἴσως φήσουσιν ἐκείνους μὲν τοὺς	λόγουςφεύγειν	τὸ σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας,
[2, 9, 10]	τῶν φίλων, οἳ τούτῳ τῷ	λόγῳ	ἐντυχόντες πρότερον ἢ ἡμῖν φίλοι
[2, 9, 16]	μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ	λόγῳ.	Ἐπεὶ καὶ τὸ πρόνοιαν μὴ
[2, 9, 14]	θέλξεις καὶ πείσεις λέγουσι καὶ	λόγῳ	ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι, εἴ τις
[2, 9, 14]	δαιμόνια εἶναι καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν	λόγῳ	φάσκοντες δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι
[2, 9, 9]	ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις τῶν	λόγων	ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς σὺ ἔσῃ
[2, 9, 13]	αὗται, ὡς φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους	λόγων	καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς
[2, 9, 15]	τῇ αὐτοῦ κρείττων εἴη τῶν	λόγων	τούτων· τούτων γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς
[2, 9, 10]	ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα σφόδρα	λοιδορήσηται	ὁ τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον μὲν
[2, 9, 13]	τῶν ἐσχάτων, καὶ ὡς οὐ	λοιδορητέον	τοῖς χείροσι τῶν πρώτων, ἀλλὰ
[2, 9, 8]	παύσασθαι τῆς εἰς τὰ τίμια	λοιδορίας	ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς
[2, 9, 17]	τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ	λοιδορούμενον	δὲ τούτοις· καὶ εἰ μὲν
[2, 9, 1]	ὅτι ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ.	Λοιπὸν	δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ παρόντι,
[2, 9, 17]	περιελόντας τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ	λοιπόν,	σφαῖραν νοητὴν τὸ ἐπὶ τῷ
[2, 9, 15]	καὶ τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν	λοιπόν,	τοῦτο διώκειν παρακελεύεται· ὁ δὲ
[2, 9, 7]	οἷόν τε εἴη διὰ τῶν	λοιπῶν	κόσμον τινὰ εἶναι, οὐδὲν ἂν
[2, 9, 12]	δὲ τοσοῦτον εἶναι, καὶ τὴν	λόξωσιν	τῶν ζῳδίων καὶ τῶν ὑπ´
[2, 9, 5]	ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν καὶ	λύπας	καὶ ὀργὰς τὴν παρ´ αὐτοῖς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010