Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 9]	δ´ ὑπερορᾶν θέλεις καὶ σεμνύνεις	σαυτὸν	ὡς οὐ χείρων, πρῶτον μέν,
[2, 9, 6]	γὰρ κείμενα παρὰ τῷ Πλάτωνι	σαφῶς	οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς
[2, 9, 6]	ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων καὶ	σαφῶς	τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις
[2, 9, 16]	οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ	σέβας	αὐτὸν λαμβάνει, οἷα ἀφ´ οἵων;
[2, 9, 9]	ἔχει καὶ πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα	σεμνὸν	δεῖ εἰς μέτρον μετὰ οὐκ
[2, 9, 14]	φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς τὸ	σεμνὸν	ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ νόσων
[2, 9, 14]	τοῦ φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ	σεμνόν,	οὐ τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ
[2, 9, 4]	Τίς δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ	σεμνοτέρα	ἢ εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ μετὰ
[2, 9, 14]	λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι	σεμνότεροι	μὲν ἂν εἶναι δόξαιεν παρὰ
[2, 9, 14]	φωναῖς τὰ ἀσώματα; Ὥστε οἳ	σεμνοτέρους	αὐτῶν τοὺς λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι,
[2, 9, 9]	Εἰ δ´ ὑπερορᾶν θέλεις καὶ	σεμνύνεις	σαυτὸν ὡς οὐ χείρων, πρῶτον
[2, 9, 17]	εἰδέναι δεῖ, ὅτι οὐκ ἂν	σεμνύνοιντο,	εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι
[2, 9, 13]	δὲ λέγεται γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν,	σημεῖα	νομίζειν τῶν ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι
[2, 9, 14]	ἢ πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις ἢ	σήψεσι	καὶ ὅλως μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν
[2, 9, 14]	καὶ ἤχους καὶ προσπνεύσεις καὶ	σιγμοὺς	τῆς φωνῆς καὶ τὰ ἄλλα,
[2, 9, 6]	ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα	σκευωροῦνται	εἰδότων καὶ σαφῶς τῶν Ἑλλήνων
[2, 9, 18]	ἢ ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ τι	σκληρόν,	ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν οὖν οὐ
[2, 9, 1]	πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ	σκοπεῖν,	εἰ καὶ αἱ ἐπίνοιαι χώραν
[2, 9, 12]	ἂν ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ τὸ	σκότος	αἴτιον τῆς νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ
[2, 9, 12]	γὰρ ἔλλαμψις ἡ εἰς τὸ	σκότος	ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς
[2, 9, 11]	μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ	σκότος,	πῶς ἂν ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι;
[2, 9, 12]	ἡ νεύσασα ἤδη ὂν τὸ	σκότος,	φασίν, εἶδε καὶ κατέλαμψε. Πόθεν
[2, 9, 11]	δὲ εἴδωλον οὐδὲν ἂν δέοιτο	σκότους	ἢ ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον, εἰ
[2, 9, 10]	νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον τῷ	σκότῳ,	εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν τῇ
[2, 9, 8]	ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα τὰ	σμικρότερα	τῶν ἐν αὐτῷ, ἃ τῇ
[2, 9, 7]	Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν	σοὶ	πυρὸς τὸ ὅλον πῦρ ἀπέσβη·
[2, 9, 8]	τοὺς νοητοὺς θεούς, ἀλλ´ ἡμῖν	σοφία	βελτίων ἔσται τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα
[2, 9, 8]	καὶ πολλὴ καὶ πανταχοῦ ζωὴ	σοφίαν	ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ ἄν
[2, 9, 8]	ὡς ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ καὶ	σοφίαν	ἔχειν καὶ ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν
[2, 9, 10]	γὰρ εἰπόντες νεῦσαι κάτω καὶ	σοφίαν	τινά, εἴτε τῆς ψυχῆς ἀρξάσης,
[2, 9, 10]	εἴτε τῆς τοιαύτης αἰτίας γενομένης	σοφίας,	εἴτε ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι,
[2, 9, 10]	συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ μέλη τῆς	σοφίας	ταύτας μὲν ἐνδῦναι λέγουσι σώματα,
[2, 9, 18]	μηκέτι οἴκου δεήσοιτο, ὁ δὲ	σοφώτερος	οἴοιτο εἶναι καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν,
[2, 9, 9]	σπεύδων δ´ ἀεὶ οὗ πάντα	σπεύδει	τὰ δυνάμενα πολλὰ δὲ εἶναι
[2, 9, 18]	εἰς ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες	σπεύδοιμεν	ἂν πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ
[2, 9, 9]	δυνάμενα πολλὰ δὲ εἶναι τὰ	σπεύδοντα	ἐκεῖ {πάντα} καὶ τὰ μὲν
[2, 9, 9]	τιμῶν δὲ ἑκάστους κατ´ ἀξίαν,	σπεύδων	δ´ ἀεὶ οὗ πάντα σπεύδει
[2, 9, 6]	ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ τοῦ	σπηλαίου	καὶ κατὰ βραχὺ εἰς θέαν
[2, 9, 1]	ταῖς διανοήσεσιν, εἰ καὶ μετρίως	σπουδαῖοι	εἶεν, αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν.
[2, 9, 9]	ἐνθάδε βίος, ὁ μὲν τοῖς	σπουδαίοις,	ὁ δὲ τοῖς πολλοῖς τῶν
[2, 9, 9]	πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων, τοῖς μὲν	σπουδαίοις	πρὸς τὸ ἀκρότατον καὶ τὸ
[2, 9, 15]	ἀσκήσεως καὶ ὅλως καθ´ ἃ	σπουδαῖος	ἄνθρωπος ἂν γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς
[2, 9, 9]	πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ, ὡς ὁ	σπουδαῖος	ἐν τούτοις τὸ ἴσον οὐ
[2, 9, 9]	τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν τοιαύτην	σπουδὴν	ἄλλους ἐᾷ ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν
[2, 9, 5]	ψυχῆς ταύτης, ἣν ἐκ τῶν	στοιχείων	συνιστᾶσι· πῶς γὰρ ἂν ζωὴν
[2, 9, 5]	ἡντινοῦν ἔχοι ἡ ἐκ τῶν	στοιχείων	σύστασις; Ἡ γὰρ τούτων κρᾶσις
[2, 9, 18]	λέγειν οὐδὲ τὴν κόσμου ψυχὴν	στόματι	μαινομένῳ; Φαύλους μὲν οὖν ὄντας
[2, 9, 9]	ἃ τιμῶσιν ἐκ πατέρων λαβόντες,	σὺ	δὲ κρείττων καὶ τοῦ οὐρανοῦ
[2, 9, 9]	καὶ ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε·	σὺ	εἶ θεοῦ παῖς, οἱ δ´
[2, 9, 9]	τῶν λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς	σὺ	ἔσῃ βελτίων ἁπάντων οὐ μόνον
[2, 9, 18]	οὖν ὄντας οὐ θεμιτὸν εἰς	συγγένειαν	συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ γενομένους καὶ
[2, 9, 16]	πρὸς ὁτιοῦν ἔχων καὶ τὸ	συγγενὲς	πᾶν οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ
[2, 9, 16]	νῦν δέ, ὅτι καὶ τῶν	συγγενῶν	ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα
[2, 9, 10]	εἶναι, τὰς μὲν ἄλλας ψυχὰς	συγκατεληλυθέναι	λέγοντες καὶ μέλη τῆς σοφίας
[2, 9, 13]	χείροσι τῶν πρώτων, ἀλλὰ πράως	συγχωρητέον	τῇ πάντων φύσει αὐτὸν θέοντα
[2, 9, 2]	ἦν θέμις καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο	συμβαίνει	αὐτῇ τὸ πάθος, ὅτι μὴ
[2, 9, 9]	τῶν πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς	συμβαίνει·	οὐ γὰρ πρὸς τὸ ἑκάστῳ
[2, 9, 13]	τε ἦν ταὐτὰ περὶ ἑκάστους	συμβαίνειν	καὶ καιροῖς γενέσεων καὶ τόποις
[2, 9, 16]	ἐν αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν δὲ	συμμετρίαν	καὶ τὴν μεγάλην εὐταξίαν ταύτην
[2, 9, 16]	καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς τὸ	σύμμετρον	καὶ ἀνάλογον καὶ τεταγμένον ἰδὼν
[2, 9, 13]	τὰ σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ	συμμέτρως	πρὸς τὸ πᾶν καὶ πρὸς
[2, 9, 16]	οὐδὲν ἄλλο κινήσεται, ὥστε ὁρῶν	σύμπαντα	μὲν τὰ ἐν αἰσθητῷ κάλλη,
[2, 9, 18]	ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν τὴν τοῦ	σύμπαντος	ψυχὴν καὶ τὴν τῶν ἄστρων,
[2, 9, 16]	μὲν τὰ ἐν αἰσθητῷ κάλλη,	σύμπασαν	δὲ συμμετρίαν καὶ τὴν μεγάλην
[2, 9, 7]	παθόντος μὲν τοῦ ἐν ᾧ	συμπέπονθεν,	αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο
[2, 9, 13]	ἔστ´ ἂν ᾖ τὰ πρῶτα,	συμπληροῦντα	δὲ τὸ πᾶν καὶ μεγάλα
[2, 9, 13]	αὐτῶν μεγέθει καὶ κάλλει διαφέροντα	συμπράττοντα	καὶ συνεργοῦντα τοῖς κατὰ φύσιν
[2, 9, 2]	πλείοσιν ὁτὲ μὲν τὴν πᾶσαν	συμφέρεσθαι	τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ τοῦ
[2, 9, 15]	καὶ τὴν ἐν τοῖς ἤθεσι	σύμφυτον	δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην ἐκ λόγου
[2, 9, 17]	μὲν καὶ τὰ ἔνδον καλά,	σύμφωνα	ἀλλήλοις εἶναι λέγειν· εἰ δὲ
[2, 9, 16]	ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές; Πῶς δὲ	σύμφωνον	ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ αὐτῶν προνοεῖν
[2, 9, 18]	ὄντας οὐ θεμιτὸν εἰς συγγένειαν	συνάπτειν,	ἀγαθοὺς δὲ γενομένους καὶ μὴ
[2, 9, 16]	καὶ νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ καὶ	συναφεῖς	τοῖς ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον ἢ
[2, 9, 7]	τοῦ σώματος φύσις δεδεμένη ἤδη	συνδεῖ	ὃ ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ
[2, 9, 6]	διενοήθη σχεῖν» Οἱ δὲ οὐ	συνέντες	τὸν μὲν ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ
[2, 9, 9]	οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας εἶτα καὶ	συνεπηχῶσιν	ἄλλοι; Οἷον εἰ ἐν πλείστοις
[2, 9, 13]	καὶ κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα καὶ	συνεργοῦντα	τοῖς κατὰ φύσιν γιγνομένοις, ἃ
[2, 9, 18]	ἀψύχων τοὺς τοίχους καὶ ξύλων	συνεστάναι	καὶ πολλοῦ δεῖν τῆς ἀληθινῆς
[2, 9, 2]	δὲ τὸ χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν	συνεφελκύσασθαι	τὸ μέσον· τὸ γὰρ πᾶν
[2, 9, 3]	τὰ ἐφεξῆς, τὰ δ´ ἀεὶ	συνέχεται	καὶ ἄρδεται τούτῳ τῷ φωτὶ
[2, 9, 8]	μεθ´ ἡμέραν γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι	συνεχὴς	καὶ ἐναργὴς καὶ πολλὴ καὶ
[2, 9, 15]	μεμνημένον μὲν ὀνόματος τοῦ θεός»	συνεχόμενον	δὲ ἅπασι πάθεσι, μηδὲν δὲ
[2, 9, 11]	παρακολουθοῖ ἂν τῷ ποιήσαντι καὶ	συνηρτημένον	ἔσται. Ἔπειτα πότερον οὐσία τοῦτο
[2, 9, 1]	ἄλλου μηδὲ ἐν ἄλλῳ μηδὲ	σύνθεσις	μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ
[2, 9, 8]	ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί δὲ οὐ	συνιᾶσιν	ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ καὶ ἐν
[2, 9, 5]	ταύτης, ἣν ἐκ τῶν στοιχείων	συνιστᾶσι·	πῶς γὰρ ἂν ζωὴν ἡντινοῦν
[2, 9, 5]	μῖγμα ἐκ τούτων. Πῶς δὲ	συνοχὴ	τῶν τεσσάρων ὑστέρα γενομένη ἐξ
[2, 9, 6]	καὶ ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν ἐν	συστάσει	παρὰ τοῖς ἀκούουσι ποιεῖν, ἀλλ´
[2, 9, 6]	ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν εἰς	σύστασιν	τῆς ἰδίας αἱρέσεως· ὡς γὰρ
[2, 9, 5]	ἔχοι ἡ ἐκ τῶν στοιχείων	σύστασις;	Ἡ γὰρ τούτων κρᾶσις ἢ
[2, 9, 7]	ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ τοῦ σώματος	σύστασις,	καὶ εἰ οἷόν τε εἴη
[2, 9, 7]	τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ	σύστασις	ὁμοίως τῷ παντὶ καὶ ζῴῳ
[2, 9, 9]	αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ τὸ	συστεῖλαι	εἰς ἕν, ἀλλὰ τὸ δεῖξαι
[2, 9, 4]	τὴν ἐκεῖ γῆν; Τίς δὲ	σφαῖρα	ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα
[2, 9, 13]	οἴονται, ἐν ταῖς τοῦ κόσμου	σφαίραις,	αἳ δὴ πάντα μείλιχα τεύχουσιν
[2, 9, 8]	τά τε ἐν ταῖς ὑποκάτω	σφαίραις	τά τε ἐν τῷ ἀνωτάτω
[2, 9, 17]	Καὶ εἴτε κινουμένην ταύτην τὴν	σφαῖραν	ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ
[2, 9, 17]	τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ λοιπόν,	σφαῖραν	νοητὴν τὸ ἐπὶ τῷ κόσμῳ
[2, 9, 4]	παντὸς τοῦτο πάσχει· εἰ δὲ	σφαλεῖσαν	αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν
[2, 9, 4]	δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ	σφάλματος	λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν. Πότε δὲ
[2, 9, 10]	ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα	σφόδρα	λοιδορήσηται ὁ τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον
[2, 9, 6]	τόδε ποιῶν τὸ πᾶν διενοήθη	σχεῖν»	Οἱ δὲ οὐ συνέντες τὸν
[2, 9, 9]	Εἰ μὲν γάρ, ὅτι οὐ	σχολὴ	αὐτῷ πρὸς αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ
[2, 9, 8]	τί δὲ οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ	σχολῆς	ἀεὶ καὶ ἐν νῷ λαμβάνουσι
[2, 9, 17]	Ἐνθέντας δὲ ἤδη καὶ τὸ	σῶμα	αὐτῇ, ὡς οὐδὲν ἂν παθούσης,
[2, 9, 18]	δὲ μένειν μὲν ἐν οἴκοις	σῶμα	ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς
[2, 9, 5]	ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν	σῶμα	ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ
[2, 9, 6]	παντὶ καὶ τὴν πρὸς τὸ	σῶμα	κοινωνίαν τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ
[2, 9, 6]	δεῖν φεύγειν τὴν πρὸς τὸ	σῶμα	ὁμιλίαν, τὸν χωρισμὸν τὸν ἀπ´
[2, 9, 17]	προσιόν τι καὶ προσετίθετο εἰς	σῶμα.	Πόθεν γάρ; Πάντα γὰρ εἶχεν.
[2, 9, 18]	ἐκείνους μὲν τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ	σῶμα	ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς δὲ
[2, 9, 7]	εἴρηται. Τὴν δὲ πρὸς τὸ	σῶμα	τῇ ψυχῇ κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ
[2, 9, 18]	σώματα ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς ἐν	σώμασι	καὶ οὕτως οἰκεῖν δυναμένους ἐν
[2, 9, 17]	διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ ὁρᾶν	σώματα·	ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ διαφόρως αἰσχρὰ
[2, 9, 13]	τίμιοι εἶναι. Καίτοι καὶ τὰ	σώματα	αὐτῶν μεγέθει καὶ κάλλει διαφέροντα
[2, 9, 13]	Οὐ γάρ, εἰ πύρινα τὰ	σώματα	αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως πρὸς
[2, 9, 10]	σοφίας ταύτας μὲν ἐνδῦναι λέγουσι	σώματα,	οἷον τὰ ἀνθρώπων· ἧς δὲ
[2, 9, 18]	ἀγαθοὺς δὲ γενομένους καὶ μὴ	σώματα	ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς ἐν σώμασι
[2, 9, 2]	ἔτι μέρος, ἔδωκε τῷ παντὶ	σώματι	αὐτῷ τε ἔχειν ὅσον δύναται
[2, 9, 7]	ὅσον δὲ αὐτῆς δίδωσι τῷ	σώματι	ζωὴν οὐδὲν παρ´ αὐτοῦ προσλαμβάνει.
[2, 9, 17]	ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου τῷ	σώματι	οἷα ἐμπόδια παρέχει τῇ ψυχῇ
[2, 9, 18]	οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ παντὸς ἐν	σώματι	τῷ ὅλῳ. Ἔστι δὲ τοῦτο
[2, 9, 17]	τῇ ψυχῇ καὶ πᾶσαν τὴν	σωματικὴν	φύσιν εἶπε χείρονα ἐχρῆν ταύτην
[2, 9, 15]	καλοῦ ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν τοῦ	σώματος	ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ ἀρετῆς μὴ
[2, 9, 7]	ὅτι ἡμεῖς μὲν ὑπὸ τοῦ	σώματος	δεδέμεθα ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν
[2, 9, 8]	ποιεῖ κακούς, οὐδ´ ἡ τοῦ	σώματος	κακία ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ
[2, 9, 7]	ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ τοῦ	σώματος	σύστασις, καὶ εἰ οἷόν τε
[2, 9, 15]	μὲν τῆς ἡδονὴν τὴν τοῦ	σώματος	τέλος τιθεμένης, ἑτέρας δὲ τῆς
[2, 9, 17]	μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει τὴν τοῦ	σώματος	φύσιν, διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ
[2, 9, 17]	κόσμου ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ τὴν	σώματος	φύσιν οὐ καλὴν οὖσαν ἐποίησεν,
[2, 9, 7]	τῇ πάσῃ ψυχῇ ἡ τοῦ	σώματος	φύσις δεδεμένη ἤδη συνδεῖ ὃ
[2, 9, 17]	ψυχὰς ἐν τάξει, ἄνευ τῶν	σωμάτων	μέγεθος δούσας κατὰ τὸ νοητὸν
[2, 9, 11]	εἴδωλα ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ	σωμάτων	φύσιν; Ψυχῆς δὲ εἴδωλον οὐδὲν
[2, 9, 15]	δὴ ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ	σωφρονεῖν	καὶ τὴν ἐν τοῖς ἤθεσι
[2, 9, 15]	τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην τό τε	σωφρονεῖν	τοῦτο ἐν γέλωτι θέμενος, ἵνα
[2, 9, 14]	λέγοντες αὐτούς, λέγοντες μὲν ἂν	σωφροσύνῃ	καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον ἂν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010