| Ennéade, livre, chap. |
| [2, 9, 14] |
αἵματος
ἀφῃρημένου,
καὶ
ἔνδεια
δὲ
|
ἰάσατο. |
Ἢ
πεινήσαντος
τοῦ
δαιμονίου
καὶ |
| [2, 9, 6] |
αὐτοῦ
ᾗπερ
οὖν
νοῦς
ἐνούσας
|
ἰδέας |
ἐν
τῷ
ὃ
ἔστι
ζῷον |
| [2, 9, 16] |
καὶ
πόρρω
τοῦ
νοητὸν
κόσμον
|
ἰδεῖν |
ὄντος,
ὃς
τοῦτον
οὐ
βλέπει. |
| [2, 9, 17] |
ἐχρῆν
ταύτην
περιελόντας
τῇ
διανοίᾳ
|
ἰδεῖν |
τὸ
λοιπόν,
σφαῖραν
νοητὴν
τὸ |
| [2, 9, 4] |
νεύει
ἐκεῖ,
ἵνα
μὴ
ἀμυδρῶς
|
ἴδῃ; |
Διὰ
τί
γὰρ
ἂν
οὐκ |
| [2, 9, 6] |
αὐτῶν
δεικνύναι
ὀρθῶς
ἔχοντα,
ὅσα
|
ἴδια |
αὐτοῖς
ἔδοξε
παρὰ
τὴν
ἐκείνων |
| [2, 9, 6] |
τὰ
δέ,
ὅσα
καινοτομοῦσιν,
ἵνα
|
ἰδίαν |
φιλοσοφίαν
θῶνται,
ταῦτα
ἔξω
τῆς |
| [2, 9, 6] |
καινολογούντων
ἐστὶν
εἰς
σύστασιν
τῆς
|
ἰδίας |
αἱρέσεως·
ὡς
γὰρ
τῆς
ἀρχαίας |
| [2, 9, 9] |
πρότερον
ταπεινὸς
καὶ
μέτριος
καὶ
|
ἰδιώτης |
ἀνήρ,
εἰ
ἀκούσειε·
σὺ
εἶ |
| [2, 9, 9] |
ἔχειν,
οὐδὲ
τοὺς
δυναστεύοντας
τῶν
|
ἰδιωτῶν, |
ἀλλὰ
τὴν
τοιαύτην
σπουδὴν
ἄλλους |
| [2, 9, 16] |
σύμμετρον
καὶ
ἀνάλογον
καὶ
τεταγμένον
|
ἰδὼν |
δι´
ὀμμάτων
οὐχ
ἡσθήσεται;
Εἴπερ |
| [2, 9, 16] |
οἱ
ἔρωτες.
Ἀλλ´
ὁ
μὲν
|
ἰδὼν |
κάλλος
ἐν
προσώπῳ
εὖ
μεμιμημένον |
| [2, 9, 16] |
ὃς
τὴν
ἐν
νοητῷ
ἁρμονίαν
|
ἰδὼν |
οὐ
κινήσεται
τῆς
ἐν
φθόγγοις |
| [2, 9, 1] |
τοίνυν
δεῖ
ἐφ´
ἑτέρας
ἀρχὰς
|
ἰέναι, |
ἀλλὰ
τοῦτο
προστησαμένους,
εἶτα
νοῦν |
| [2, 9, 12] |
εἶδεν.
Ἀλλ´
ὅλως
οὐκ
ἦν,
|
ἵνα |
ἂν
καὶ
εἶδεν,
οὔτε
αὐτὸς |
| [2, 9, 16] |
κακούς,
καὶ
τοὺς
γενομένους
γινώσκει,
|
ἵνα |
διακρίνῃ
ἀπ´
ἐκείνων
αὐτούς.
Πᾶσιν |
| [2, 9, 6] |
εἴληπται,
τὰ
δέ,
ὅσα
καινοτομοῦσιν,
|
ἵνα |
ἰδίαν
φιλοσοφίαν
θῶνται,
ταῦτα
ἔξω |
| [2, 9, 1] |
ἄλλον
ἀπ´
αὐτοῦ
τοῦ
λόγου,
|
ἵνα |
μεταξὺ
ψυχῆς
καὶ
νοῦ
ᾖ |
| [2, 9, 4] |
ἔχει.
Οὐ
μᾶλλον
νεύει
ἐκεῖ,
|
ἵνα |
μὴ
ἀμυδρῶς
ἴδῃ;
Διὰ
τί |
| [2, 9, 10] |
γίγνοιτο
πρὸς
τὸ
πείθειν
αὐτούς
|
ἵνα |
μὴ
πρὸς
αὐτῶν
ἐνοχλοῖντο
οὐκ |
| [2, 9, 9] |
εἰσιν;
Εἰ
δὲ
μὴ
ἔξω,
|
ἵνα |
μὴ
τὸν
κόσμον
ἐφορᾷ,
οὐδὲ |
| [2, 9, 15] |
σωφρονεῖν
τοῦτο
ἐν
γέλωτι
θέμενος,
|
ἵνα |
μηδὲν
καλὸν
ἐνταῦθα
δὴ
ὀφθείη |
| [2, 9, 10] |
αὐτοῦ
ἕλκουσιν
ἐπ´
ἔσχατα
εἰδώλων,
|
ἵνα |
σφόδρα
λοιδορήσηται
ὁ
τοῦτο
γράψας. |
| [2, 9, 5] |
εἰ
μὲν
πρὸ
τοῦ
κόσμου,
|
ἵνα |
τί;
Ἵνα
φυλάξωνται
αἱ
ψυχαί. |
| [2, 9, 4] |
τοῦ
κοσμοποιῆσαι;
Γελοῖον
γὰρ
τὸ
|
ἵνα |
τιμῷτο,
καὶ
μεταφερόντων
ἀπὸ
τῶν |
| [2, 9, 11] |
δὲ
τοῦτο,
πῶς
ἂν
ἔτι,
|
ἵνα |
τιμῷτο,
καὶ
πῶς
δι´
ἀλαζονείαν |
| [2, 9, 5] |
πρὸ
τοῦ
κόσμου,
ἵνα
τί;
|
Ἵνα |
φυλάξωνται
αἱ
ψυχαί.
Πῶς
οὖν; |
| [2, 9, 9] |
μετὰ
οὐκ
ἀγροικίας,
ἐπὶ
τοσοῦτον
|
ἰόντα |
ἐφ´
ὅσον
ἡ
φύσις
δύναται |
| [2, 9, 17] |
ἀλλ´
ἀπὸ
τούτων
ἐπ´
ἐκεῖνα
|
ἰόντα, |
μὴ
λοιδορούμενον
δὲ
τούτοις·
καὶ |
| [2, 9, 4] |
κακῶν·
ὥστε
ἤδη
ἂν
ἐπέλιπον
|
ἰοῦσαι. |
Οὐδὲ
τὸ
κακῶς
γεγονέναι
τόνδε |
| [2, 9, 13] |
χωρεῖ.
Τοῦτο
δέ,
ὅτι
οὐκ
|
ἴσασι |
τάξιν
τῶν
ἐφεξῆς
πρώτων
καὶ |
| [2, 9, 16] |
ἐκείνοις
καταφρονοῦντες,
{ὅτι}
μηδὲ
ἐκεῖνα
|
ἴσασιν, |
ἀλλ´
ἢ
λόγῳ.
Ἐπεὶ
καὶ |
| [2, 9, 9] |
τις
μέμφοιτο
καὶ
τὸ
οὐκ
|
ἴσον |
ἐν
τοῖς
τοιούτοις
ἅπασι,
πρῶτον |
| [2, 9, 9] |
ὁ
σπουδαῖος
ἐν
τούτοις
τὸ
|
ἴσον |
οὐ
ζητεῖ,
οὐδέ
τι
νομίζει |
| [2, 9, 18] |
τὰς
δὲ
οὐδὲ
πληττούσας
ὑπὸ
|
ἰσχύος |
γενομένας.
Ἐγγὺς
δὲ
γενόμενοι
τοῦ |
| [2, 9, 12] |
πῦρ
καὶ
τὰ
ἄλλα;
Ἀλλ´
|
ἴσως |
αὐτοὶ
οὕτω
κόσμον
ἐποίησαν
ὡς |
| [2, 9, 18] |
ἀλλ´
οὐ
κακόν
τι.
~Ἀλλ´
|
ἴσως |
φήσουσιν
ἐκείνους
μὲν
τοὺς
λόγουςφεύγειν |
| [2, 9, 6] |
ἐν
πάθεσιν
ἢ
ἐν
φύσει
|
ἰχνεύειν |
μηδὲν
τοὺς
θείους
ἄνδρας
διασύροντας, |