Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 3]	ἀλλ´ ἢ ὅσα ἔχει εἰς	ἅ·	ὃ δὲ μὴ ἔχει εἰς
[2, 9, 13]	ἀλλὰ κόσμον καὶ τάξιν παρέχοντα.	Ἃ	δὲ λέγεται γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν,
[2, 9, 10]	τὰ αὐτῶν οὕτως ἔχειν λέγειν	ἃ	δὴ λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς
[2, 9, 9]	ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν	ἃ	ἐκείνοις φίλα. Εἰ δὲ μὴ
[2, 9, 6]	τὰ ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων καὶ	ἃ	καλῶς λέγουσι παρ´ ἐκείνων λαβόντας,
[2, 9, 13]	συνεργοῦντα τοῖς κατὰ φύσιν γιγνομένοις,	ἃ	οὐκ ἂν οὐ γένοιτό ποτε
[2, 9, 15]	καὶ ἀσκήσεως καὶ ὅλως καθ´	ἃ	σπουδαῖος ἄνθρωπος ἂν γένοιτο. Ὥστε
[2, 9, 8]	τὰ σμικρότερα τῶν ἐν αὐτῷ,	ἃ	τῇ πολλῇ ζωῇ τῇ ἐν
[2, 9, 9]	οὓς ἐθαύμαζες, οὐ παῖδες, οὐδ´	ἃ	τιμῶσιν ἐκ πατέρων λαβόντες, σὺ
[2, 9, 16]	ἐν τούτοις καὶ νοεραὶ καὶ	ἀγαθαὶ	καὶ συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ πολὺ
[2, 9, 18]	ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς	ἀγαθῆς	πολλὴν δύναμιν εἰς τὸ δημιουργεῖν
[2, 9, 14]	μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασιν	ἀγαθοῖς	καὶ τὴν ἁπλότητα τοῦ ἤθους
[2, 9, 3]	ἄλλῳ, ἢ τὸ ἀγαθὸν οὐκ	ἀγαθὸν	ἔσται, ἢ ὁ νοῦς οὐ
[2, 9, 16]	αὐτῷ καὶ τῶν ἄλλων καλῶν	ἀγαθόν	ἐστι γενέσθαι. Καὶ γὰρ πᾶς
[2, 9, 13]	ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν καὶ ἔλαττον	ἀγαθὸν	καὶ ἀεὶ πρὸς τὸ μικρότερον·
[2, 9, 1]	ἕν, οὐδὲ τοῦτο ἄλλο, εἶτα	ἀγαθόν	ὅταν λέγωμεν τὸ ἕν, καὶ
[2, 9, 3]	διδόναι καὶ ἄλλῳ, ἢ τὸ	ἀγαθὸν	οὐκ ἀγαθὸν ἔσται, ἢ ὁ
[2, 9, 1]	τοίνυν ἐφάνη ἡμῖν ἡ τοῦ	ἀγαθοῦ	ἁπλῆ φύσις καὶ πρώτη πᾶν
[2, 9, 9]	ὁ μὲν μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει	ἀγαθοῦ	τινος, ὁ δὲ φαῦλος ὄχλος
[2, 9, 18]	οὐ θεμιτὸν εἰς συγγένειαν συνάπτειν,	ἀγαθοὺς	δὲ γενομένους καὶ μὴ σώματα
[2, 9, 9]	ἄλλους ἀρίστους, ἔτι καὶ δαίμονας	ἀγαθοὺς	εἶναι, πολὺ δὲ μᾶλλον θεοὺς
[2, 9, 6]	παλαιοῦ οὐ παρὰ φαύλων ἀνδρῶν	ἀγαθοὺς	εἶναι ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων
[2, 9, 13]	ψυχῶν. Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον πάλιν	ἀγαθοὺς	πάντας, οὐδ´ ὅτι μὴ τοῦτο
[2, 9, 8]	ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ ἄν τις	ἄγαλμα	ἐναργὲς καὶ καλὸν τῶν νοητῶν
[2, 9, 9]	ἔχει, καὶ θεῶν οὐ μόνον	ἀγάλματα,	ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες,
[2, 9, 4]	τιμῷτο, καὶ μεταφερόντων ἀπὸ τῶν	ἀγαλματοποιῶν	τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ εἰ
[2, 9, 16]	τοὺς παῖδας ὧν τὸν πατέρα	ἀγαπᾷ·	ψυχὴ δὲ πᾶσα πατρὸς ἐκείνου.
[2, 9, 12]	ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις καὶ	ἀγαπητῶς	ἕνα ἢ δύο αὐτῶν ἐκ
[2, 9, 18]	εἴπερ καὶ μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν	ἀγαπῶν	ἡσυχῇ τὸ κάλλος τῶν λίθων.
[2, 9, 9]	δύναται δὲ εἰς ὅσον νοῦς	ἄγει·	τὸ δ´ ὑπὲρ νοῦν ἤδη
[2, 9, 14]	λέγουσι καὶ λόγῳ ὑπακούειν καὶ	ἄγεσθαι,	εἴ τις ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν
[2, 9, 9]	τοῖς τοιούτοις ἅπασι, πρῶτον μὲν	ἀγνοεῖ,	ὡς ὁ σπουδαῖος ἐν τούτοις
[2, 9, 18]	πολλοῦ δεῖν τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως,	ἀγνοῶν	ὅτι τῷ μὴ φέρειν τὰ
[2, 9, 9]	τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον· ἣν ὁ	ἀγνοῶν	προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων θείων
[2, 9, 6]	αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα	ἄγοντες,	δέον ἐκεῖ τὸ ὡς ὅτι
[2, 9, 9]	φησίν, ἀποφεύξονται πρὸς ἀνθρώπων, πάντα	ἄγοντες	τάξει ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος
[2, 9, 6]	πᾶν ψέγοντες καὶ εἰς ταὐτὸν	ἄγοντες	τὸν δημιουργὸν τῇ ψυχῇ καὶ
[2, 9, 9]	δεῖ εἰς μέτρον μετὰ οὐκ	ἀγροικίας,	ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´ ὅσον
[2, 9, 9]	προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων θείων	ἀγροικιζόμενος.	Ἀλλὰ χρὴ ὡς ἄριστον μὲν
[2, 9, 18]	σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς	ἀδελφῆς	ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν εἰς τὸ
[2, 9, 18]	τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν	ἀδελφοὺς	λέγειν οὐδὲ τὴν κόσμου ψυχὴν
[2, 9, 18]	τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ	ἀδελφοὺς	μὲν καὶ τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι
[2, 9, 8]	ζῆν παρελήλυθεν, ὡς μὴ ζωὴν	ἀδιάρθρωτον	ἔχειν ὁποῖα τὰ σμικρότερα τῶν
[2, 9, 9]	ταύτῃ καλῶς ἔχει; Εἰ δ´	ἀδικεῖ,	τί δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ
[2, 9, 9]	ἢ ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν ὑπὸ	ἀδυναμίας,	τί θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας εἶναι
[2, 9, 8]	τὸ κάτω, ὃ τῶν πάντων	ἀδυνατώτατόν	ἐστι. Δύναμις δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ
[2, 9, 3]	ἐφεξῆς εἶναι πάντα ἀλλήλοις καὶ	ἀεί,	γενητὰ δὲ τὰ ἕτερα τῷ
[2, 9, 2]	μετ´ αὐτὴν καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα	ἀεὶ	ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη καὶ
[2, 9, 8]	μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ	ἀεί·	ἔπειτα οἴονται τραπέντα ἔκ τινος
[2, 9, 1]	ἡμῶν αὐτῶν εἰ γίγνοιτο τῶν	ἀεὶ	ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς καὶ ταῖς
[2, 9, 8]	δὲ οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς	ἀεὶ	καὶ ἐν νῷ λαμβάνουσι τὸν
[2, 9, 7]	ἤρξατο οὔτε παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν	ἀεὶ	καὶ ὅδε ὁ κόσμος, ἕως
[2, 9, 13]	καὶ δευτέρων καὶ τρίτων καὶ	ἀεὶ	μέχρι τῶν ἐσχάτων, καὶ ὡς
[2, 9, 18]	τοῖς δυναμένοις διώκειν καὶ διώκουσιν	ἀεὶ	μὴ φθονεῖν ὡς οὐ διώκουσι,
[2, 9, 14]	αἰτίου εἴσεισι, διὰ τί οὐκ	ἀεὶ	νοσεῖ; Εἰ δὲ γενομένου αἰτίου,
[2, 9, 1]	ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ δὲ καὶ	ἀεὶ	νοῶν εἴη, ὅπερ ἔστι, τίς
[2, 9, 8]	πολλῇ ζωῇ τῇ ἐν αὐτῷ	ἀεὶ	νύκτωρ καὶ μεθ´ ἡμέραν γεννᾶται
[2, 9, 9]	ἑκάστους κατ´ ἀξίαν, σπεύδων δ´	ἀεὶ	οὗ πάντα σπεύδει τὰ δυνάμενα
[2, 9, 3]	καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται.	~Ἀεὶ	οὖν ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς ἔχουσα
[2, 9, 12]	Ἀλλ´ εἰ μὲν κατὰ φύσιν,	ἀεὶ	οὕτως· εἰ δὲ παρὰ φύσιν,
[2, 9, 2]	Ψυχῆς δὲ ἡμῶν τὸ μὲν	ἀεὶ	πρὸς ἐκείνοις, τὸ δὲ πρὸς
[2, 9, 13]	φρόνησιν καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ	ἀεὶ	πρὸς τὸ μικρότερον· οἷον εἴ
[2, 9, 3]	εἰς τὰ ἐφεξῆς, τὰ δ´	ἀεὶ	συνέχεται καὶ ἄρδεται τούτῳ τῷ
[2, 9, 18]	ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ μή,	ἀεὶ	τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ
[2, 9, 1]	Ἔστι γὰρ ὡς ἔστι νοῦς	ἀεὶ	ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις
[2, 9, 6]	λέγουσι παρ´ ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς	ἀθανασίαν,	νοητὸν κόσμον, θεὸν τὸν πρῶτον,
[2, 9, 5]	οὐδὲ τὴν μὲν αὐτῶν ψυχὴν	ἀθάνατον	καὶ θείαν λέγειν καὶ τὴν
[2, 9, 5]	τὰ ἐκεῖ ἄστρα μὴ τῆς	ἀθανάτου	κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ καλλιόνων καὶ
[2, 9, 5]	ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς	ἀθανάτου	ψυχῆς τὸν χείρω τόπον ἐπίτηδες
[2, 9, 9]	δ´ ἀδικεῖ, τί δεινὸν τῷ	ἀθανάτῳ;	Καὶ εἰ φονεύει, ἔχεις ὃ
[2, 9, 8]	πᾶσα ζῴων ποικίλων πλήρης καὶ	ἀθανάτων	καὶ μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ πάντα·
[2, 9, 14]	φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ δὲ	ἀθρόως	ἐξελθόντος, ἢ μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´
[2, 9, 12]	ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον οὐ κόσμον	ἀθρόως	ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα ἐν
[2, 9, 8]	παντὸς ψυχῆς ἦλθον, πῶς βελτίους	αἱ	βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ ψυχαῖς τὸ
[2, 9, 6]	τῆς ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ	αἱ	δίκαι καὶ οἱ ποταμοὶ οἱ
[2, 9, 1]	ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν, εἰ καὶ	αἱ	ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι λαβεῖν νοῦν
[2, 9, 16]	τοῖς ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον ἢ	αἱ	ἡμῶν. Πῶς γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς
[2, 9, 14]	ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ καὶ	αἱ	θεραπεῖαι αὐτῶν. Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης
[2, 9, 6]	ποταμοὶ οἱ ἐν Ἅιδου καὶ	αἱ	μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 9, 14]	οὐκ ἂν πείθοιεν, ὡς οὐχ	αἱ	νόσοι τὰς αἰτίας ἔχουσιν ἢ
[2, 9, 12]	τῆς φύσεως καὶ τοῦ κόσμου	αἱ	τέχναι. Ἐπεὶ καὶ νῦν καὶ
[2, 9, 12]	γὰρ πάντως, ἀλλ´ οὐχ ὡς	αἱ	τέχναι ἐποίει· ὕστεραι γὰρ τῆς
[2, 9, 8]	ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ	αἱ	ψυχαὶ εἰ μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ
[2, 9, 5]	κόσμου, ἵνα τί; Ἵνα φυλάξωνται	αἱ	ψυχαί. Πῶς οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο,
[2, 9, 13]	ἐν ταῖς τοῦ κόσμου σφαίραις,	αἳ	δὴ πάντα μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς·
[2, 9, 7]	γὰρ αὖ ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς,	αἳ	μυρίαι εἴρηνται ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο
[2, 9, 4]	ἐσφάλη; Εἰ μὲν γὰρ ἐξ	ἀιδίου,	μένει κατὰ τὸν αὐτῶν λόγον
[2, 9, 6]	καὶ οἱ ποταμοὶ οἱ ἐν	Ἅιδου	καὶ αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ
[2, 9, 10]	ἕκαστον λόγον δεικνὺς ὡς ἔχει.	Αἰδὼς	γάρ τις ἡμᾶς ἔχει πρός
[2, 9, 14]	τὸ ἔξω τὸ νόσημα καὶ	αἵματος	ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια δὲ ἰάσατο.
[2, 9, 15]	καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ οὐσῶν	αἱρέσεων	τοῦ τυχεῖν τοῦ τέλους, μιᾶς
[2, 9, 6]	ἐστὶν εἰς σύστασιν τῆς ἰδίας	αἱρέσεως·	ὡς γὰρ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς
[2, 9, 15]	τὸ καλὸν καὶ τὴν ἀρετὴν	αἱρουμένης,	οἷς καὶ ἐκ θεοῦ καὶ
[2, 9, 13]	δὲ τὰς ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν,	αἷς	καὶ αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι
[2, 9, 16]	τυφλοῦ τινος καὶ παντάπασιν οὔτε	αἴσθησιν	οὔτε νοῦν ἔχοντος καὶ πόρρω
[2, 9, 18]	μὴ θεῖν, ὅτι αὐτοῖς ἡ	αἴσθησις	ἑστάναι αὐτὰ λέγει. Διὰ τοῦτο
[2, 9, 13]	φύσιν κακὸν λέγοι, ὅτι μὴ	αἴσθησίς	ἐστι, καὶ τὸ αἰσθητικόν, ὅτι
[2, 9, 6]	πλήθει τὴν νοητὴν φύσιν τῇ	αἰσθητικῇ	καὶ ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες,
[2, 9, 13]	μὴ αἴσθησίς ἐστι, καὶ τὸ	αἰσθητικόν,	ὅτι μὴ λόγος. Εἰ δὲ
[2, 9, 16]	οὐ κινήσεται τῆς ἐν φθόγγοις	αἰσθητοῖς	ἀκούων; Ἢ τίς γεωμετρίας καὶ
[2, 9, 17]	ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη καὶ ἐν	αἰσθητοῖς	καὶ τοῖς ἐν μέρει, οἷα
[2, 9, 16]	ὁρῶν σύμπαντα μὲν τὰ ἐν	αἰσθητῷ	κάλλη, σύμπασαν δὲ συμμετρίαν καὶ
[2, 9, 16]	ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν τῷ	αἰσθητῷ	τοῦ ἐν νοήσει κειμένου οἷον
[2, 9, 17]	σώματα· ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ διαφόρως	αἰσχρὰ	καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ
[2, 9, 17]	φαῖεν μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως	αἰσχρὰ	καὶ καλὰ ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´
[2, 9, 17]	Οἱ δὲ λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον	αἰσχροὶ	ψεῦδος καὶ τὸ ἔξω κάλλος
[2, 9, 17]	καλούς· εἰ δ´ ἄρα, τὸ	αἰσχρὸν	αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς τὴν
[2, 9, 17]	τι καλὸν ὂν τὰ ἔξω	αἰσχρὸν	εἶναι τἄνδον· οὗ γὰρ τὸ
[2, 9, 17]	ὅτι οὐκ ἂν σεμνύνοιντο, εἰ	αἰσχροῦ	καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον
[2, 9, 17]	φήσει ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως ὄντας,	αἰσχροὺς	δὲ τἄνδον, οἶμαι μὲν αὐτὸν
[2, 9, 12]	ὥστε ἐπὶ τὰ πρῶτα ἡ	αἰτία.	~Ὁ ἄρα μεμφόμενος τῇ τοῦ
[2, 9, 1]	εἰ καὶ μετρίως σπουδαῖοι εἶεν,	αἰτίαν	ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν δὲ
[2, 9, 4]	φήσουσι, τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν τὴν	αἰτίαν.	Πότε δὲ ἐσφάλη; Εἰ μὲν
[2, 9, 10]	ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε τῆς τοιαύτης	αἰτίας	γενομένης σοφίας, εἴτε ἄμφω ταὐτὸν
[2, 9, 12]	γῆν οὕτως, ὡς ἔχειν εἰπεῖν	αἰτίας	δι´ ἃς οὕτως, οὐκ εἰδώλου
[2, 9, 14]	ὡς οὐχ αἱ νόσοι τὰς	αἰτίας	ἔχουσιν ἢ καμάτοις ἢ πλησμοναῖς
[2, 9, 12]	ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς τοῦ κόσμου	αἰτίας.	Τί γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ
[2, 9, 9]	αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως	αἰτίας,	φησίν, ἀποφεύξονται πρὸς ἀνθρώπων, πάντα
[2, 9, 14]	Γελοῖον δὲ τὸ ἅμα τὸ	αἴτιον	γενέσθαι καὶ εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι
[2, 9, 8]	τινος εἴς τι καὶ μεταβάλλοντα	αἴτιον	τῆς δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον οὖν
[2, 9, 12]	ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ τὸ σκότος	αἴτιον	τῆς νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ ἡ
[2, 9, 14]	πρὸς τὸ νοσεῖν; Τὸ γὰρ	αἴτιον	τὸν πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι.
[2, 9, 12]	τοῦδε, καὶ οὐχ ὁ κόσμος	αἴτιος	τῶν κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ,
[2, 9, 14]	δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς ὄντος	αἰτίου	εἴσεισι, διὰ τί οὐκ ἀεὶ
[2, 9, 14]	ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ δὲ γενομένου	αἰτίου,	τί δεῖ τοῦ δαίμονος πρὸς
[2, 9, 14]	καὶ εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ	αἰτίῳ	τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ
[2, 9, 6]	τὸ σῶμα κοινωνίαν τῇ ψυχῇ	αἰτιώμενοι	καὶ τὸν διοικοῦντα τόδε τὸ
[2, 9, 5]	ἐνταῦθα περὶ γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς	αἰτιωμένους·	ὥσπερ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς τὸν
[2, 9, 7]	πρὸς τὸ θεῖον τὸ ὑπεράνω	ἀκέραιον	μένει καὶ οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον
[2, 9, 17]	τὴν τοῦ σώματος φύσιν, διότι	ἀκηκόασι	Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου τῷ σώματι
[2, 9, 14]	αὐτοὶ καὶ ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ	ἀκήρατα	τὰ ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς
[2, 9, 2]	νοῦν τὸν αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα,	ἀκλινῆ	πανταχῇ, μιμούμενον τὸν πατέρα καθ´
[2, 9, 17]	γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς μὴ εἰς	ἀκολασίαν	ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ, ὅτι
[2, 9, 9]	κατὰ ἀμοιβὰς βίων τοῖς προϋπηργμένοις	ἀκόλουθον·	ἣν ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων
[2, 9, 12]	δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ καὶ αὐτοὶ	ἄκοντες	ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ ἔλλαμψις ἡ
[2, 9, 9]	οὐκ εἰδὼς πήχεων χιλίων εἶναι	ἀκούοι,	μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ
[2, 9, 9]	τοὺς δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι	ἀκούοι;	μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ
[2, 9, 9]	τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων ἐξαίφνης	ἀκούοντες	ὡς σὺ ἔσῃ βελτίων ἁπάντων
[2, 9, 15]	λόγοι εἰς τὰς ψυχὰς τῶν	ἀκουόντων	καὶ τοῦ κόσμου καὶ τῶν
[2, 9, 6]	αὐτῶν ἐν συστάσει παρὰ τοῖς	ἀκούουσι	ποιεῖν, ἀλλ´ αὐτὰ παρ´ αὐτῶν
[2, 9, 9]	μέτριος καὶ ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ	ἀκούσειε·	σὺ εἶ θεοῦ παῖς, οἱ
[2, 9, 16]	κινήσεται τῆς ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς	ἀκούων;	Ἢ τίς γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν
[2, 9, 15]	καὶ μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ	ἀκρατῆ	θυμοῦ εἶναι μεμνημένον μὲν ὀνόματος
[2, 9, 6]	Καὶ πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ	ἀκριβὲς	ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται αὐτῷ τῷ
[2, 9, 4]	ἐκεῖ γῆν; Τίς δὲ σφαῖρα	ἀκριβεστέρα	καὶ σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα τῇ
[2, 9, 10]	ἐξετάζειν· καὶ γὰρ τοῖς ταῦτα	ἀκριβῶς	λαβοῦσι τὰ νῦν εἰρημένα ἔσται
[2, 9, 9]	τοῖς μὲν σπουδαίοις πρὸς τὸ	ἀκρότατον	καὶ τὸ ἄνω, τοῖς δὲ
[2, 9, 11]	ἵνα τιμῷτο, καὶ πῶς δι´	ἀλαζονείαν	καὶ τόλμαν ποιεῖ; Καὶ ὅλως
[2, 9, 3]	πυρὸς ἐν μέσῳ που κειμένου	ἀλεαίνοιντο	οἷς οἷόν τε. Καίτοι τὸ
[2, 9, 5]	κωλυομένων τῶν ἀπατώντων ἐπὶ τὴν	ἀλήθειαν	ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν μὲν αὐτῶν
[2, 9, 6]	φιλοσοφίαν θῶνται, ταῦτα ἔξω τῆς	ἀληθείας	εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ αἱ δίκαι
[2, 9, 10]	θείων ἀνδρῶν καλῶς καὶ τῆς	ἀληθείας	ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν
[2, 9, 12]	σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς	ἀληθεῖς	τοῦ κόσμου αἰτίας. Τί γὰρ
[2, 9, 6]	οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς τὸ	ἀληθὲς	βλέποντας, οὐ τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους
[2, 9, 12]	οὕτω κόσμον ἐποίησαν ὡς ἂν	ἀληθεστέρᾳ	ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ οὕτως
[2, 9, 6]	καὶ κατὰ βραχὺ εἰς θέαν	ἀληθεστέραν	μᾶλλον καὶ μᾶλλον προιούσας. Ὅλως
[2, 9, 10]	τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι	ἀληθῆ	ἀξιοπίστως ἢ καὶ οἰόμενοι τὰ
[2, 9, 12]	εἰς τὸν κόσμον τόνδε, ἀλλὰ	ἀληθινὰς	ψυχάς, μόλις καὶ ἀγαπητῶς ἕνα
[2, 9, 15]	θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ δὲ ἀρετῆς	ἀληθινῆς	θεὸς λεγόμενος ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´
[2, 9, 18]	συνεστάναι καὶ πολλοῦ δεῖν τῆς	ἀληθινῆς	οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι τῷ μὴ
[2, 9, 1]	δὲ δὴ ὁ νοῦς ὁ	ἀληθινὸς	ἐν ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ
[2, 9, 1]	ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ ἐπὶ τοῦ	ἀληθινοῦ	νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως
[2, 9, 16]	καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ	ἀληθοῦς·	ἐξ οὗ δὴ πάθους καὶ
[2, 9, 17]	οἶμαι μὲν αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι,	ἀλλ´	ἄλλους εἶναι νομίζειν τοὺς καλούς·
[2, 9, 3]	μέν, μηδὲν δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν;	Ἀλλ´	ἀνάγκη ἕκαστον τὸ αὑτοῦ διδόναι
[2, 9, 10]	οὐκ ἀποδείξεις κομιζόντων πῶς γάρ;	ἀλλ´	ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν, ἄλλου ὄντος
[2, 9, 17]	κάλλος εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον τούτων,	ἀλλ´	ἀπὸ τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα,
[2, 9, 6]	συστάσει παρὰ τοῖς ἀκούουσι ποιεῖν,	ἀλλ´	αὐτὰ παρ´ αὐτῶν δεικνύναι ὀρθῶς
[2, 9, 12]	τὸ σκότος αἴτιον τῆς νεύσεως,	ἀλλ´	αὐτὴ ἡ ψυχῆς φύσις. Τοῦτο
[2, 9, 1]	ἔξωθεν ᾖ τὸ νοητὸν αὐτοῦ,	ἀλλ´	αὐτὸς ᾖ καὶ τὸ νοητόν,
[2, 9, 5]	πρὸ τούτου τοῦ ὁρωμένου τίς;	~Ἀλλ´	αὐτοὺς μὲν σῶμα ἔχοντας, οἷον
[2, 9, 3]	ἄλλων εἶναι. Οὐ τοίνυν ἐγένετο,	ἀλλ´	ἐγίνετο καὶ γενήσεται, ὅσα γενητὰ
[2, 9, 12]	Διὰ τί γὰρ οὐκ ἄλλο;	Ἀλλ´	εἰ ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ,
[2, 9, 1]	ἀλλ´ οὐκ αὐτοῦ τοῦ νενοηκότος.	Ἀλλ´	εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον μὲν
[2, 9, 14]	ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ μένοντος ἔνδον;	Ἀλλ´	εἰ μὲν ἔτι μένοντος, πῶς
[2, 9, 12]	φύσιν ἢ παρὰ φύσιν ἀνάγκη.	Ἀλλ´	εἰ μὲν κατὰ φύσιν, ἀεὶ
[2, 9, 17]	ὡς μὴ εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι.	Ἀλλ´	εἰδέναι δεῖ, ὅτι οὐκ ἂν
[2, 9, 16]	αὐτοῦ οὐδὲ τῶν μετ´ αὐτόν.	Ἀλλ´	εἴτε ὑμῖν πρόνοιά τις ἔρχεται
[2, 9, 7]	τῷ παντὶ καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ·	ἀλλ´	ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν,
[2, 9, 10]	μὴ κατελθεῖν, οἷον μὴ νεῦσαι,	ἀλλ´	ἐλλάμψαι μόνον τῷ σκότῳ, εἶτ´
[2, 9, 11]	ἅμα ἐλλάμψασα καὶ κόσμον ἐποίησεν,	ἀλλ´	ἔμεινε τὴν τῶν εἰδώλων γένεσιν;
[2, 9, 3]	δὲ μόνη καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ,	ἀλλ´	ἔν τινι τόπῳ ἀφωρισμένῳ τὰ
[2, 9, 2]	ἐκείνοις, ἃς οὐ δέχονται, θετέον,	ἀλλ´	ἕνα νοῦν τὸν αὐτὸν ὡσαύτως
[2, 9, 11]	μὲν οὖν, εἰ μὴ κατῆλθεν,	ἀλλ´	ἐνέλαμψε τὸ σκότος, πῶς ἂν
[2, 9, 16]	ὀμμάτων τὰ τῆς τέχνης βλέποντες,	ἀλλ´	ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν τῷ αἰσθητῷ
[2, 9, 8]	νύκτωρ καὶ μεθ´ ἡμέραν γεννᾶται	ἀλλ´	ἔστι συνεχὴς καὶ ἐναργὴς καὶ
[2, 9, 7]	οὖν οὔτε ἤρξατο οὔτε παύσεται,	ἀλλ´	ἔστιν ἀεὶ καὶ ὅδε ὁ
[2, 9, 6]	μηδὲν τοὺς θείους ἄνδρας διασύροντας,	ἀλλ´	εὐμενῶς δεχομένους τὰ ἐκείνων ὡς
[2, 9, 5]	παρ´ αὐτοῖς δύναμιν μὴ ἀτιμάζειν,	ἀλλ´	ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι,
[2, 9, 16]	καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν,	ἀλλ´	ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ καὶ τὸ
[2, 9, 3]	ὅσα γενητὰ λέγεται· οὐδὲ φθαρήσεται,	ἀλλ´	ἢ ὅσα ἔχει εἰς ἅ·
[2, 9, 7]	τι ἡ ψυχὴ ἡ ἐκεῖ,	ἀλλ´	ἡ τοῦ σώματος σύστασις, καὶ
[2, 9, 10]	ἔχειν λέγειν ἃ δὴ λέγουσιν·	ἀλλ´	ἡμεῖς πρὸς τοὺς γνωρίμους, οὐ
[2, 9, 8]	τοὺς ἄλλους τοὺς νοητοὺς θεούς,	ἀλλ´	ἡμῖν σοφία βελτίων ἔσται τῶν
[2, 9, 12]	καὶ πῦρ καὶ τὰ ἄλλα;	Ἀλλ´	ἴσως αὐτοὶ οὕτω κόσμον ἐποίησαν
[2, 9, 18]	χαρίσαιτο, ἀλλ´ οὐ κακόν τι.	~Ἀλλ´	ἴσως φήσουσιν ἐκείνους μὲν τοὺς
[2, 9, 9]	βλέπει. Ἀλλ´ οὐδὲν δέονται αὐτοῦ·	ἀλλ´	ὁ κόσμος δεῖται καὶ οἶδε
[2, 9, 16]	πάθους καὶ κινοῦνται οἱ ἔρωτες.	Ἀλλ´	ὁ μὲν ἰδὼν κάλλος ἐν
[2, 9, 16]	ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ τι βούλεσθε,	ἀλλ´	ὅ γε κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει
[2, 9, 12]	πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν εἶδεν.	Ἀλλ´	ὅλως οὐκ ἦν, ἵνα ἂν
[2, 9, 7]	πιέζουσαν εἰς τὸ εἴσω ὠθεῖν,	ἀλλ´	ὅπου ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς
[2, 9, 17]	μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα καλά.	Ἀλλ´	ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ τῇδε
[2, 9, 1]	ἢ νοῦν καὶ τὸ πρῶτον·	ἀλλ´	ὅτι ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ.
[2, 9, 17]	ἂν σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν,	ἀλλ´	ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες καλόν·
[2, 9, 17]	ἄρα τοῦτό τις αὐτοῖς χαρίσαιτο,	ἀλλ´	οὐ κακόν τι. ~Ἀλλ´ ἴσως
[2, 9, 1]	τὸν λόγον· καὶ εἴδωλον λόγου,	ἀλλ´	οὐ λόγον ἕξει, καὶ ὅλως
[2, 9, 11]	ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα ψυχικὰ ποιεῖ,	ἀλλ´	οὐ σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς δὲ
[2, 9, 11]	διὰ τί μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν,	ἀλλ´	οὐ τὰ δυνατώτερα αὐτῆς ἐν
[2, 9, 17]	Πόθεν γάρ; Πάντα γὰρ εἶχεν.	Ἀλλ´	οὐδὲ εἰς ψυχὴν πλάσειεν ἄν
[2, 9, 1]	ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις ποιεῖσθαι πλείους.	Ἀλλ´	οὐδὲ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα·
[2, 9, 9]	κόσμον ἐφορᾷ, οὐδὲ αὐτοὺς βλέπει.	Ἀλλ´	οὐδὲν δέονται αὐτοῦ· ἀλλ´ ὁ
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ νοῶν ἄλλου ὄντος,	ἀλλ´	οὐκ αὐτοῦ τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´
[2, 9, 12]	εἰ καὶ ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν,	ἀλλ´	οὖν ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα
[2, 9, 1]	δὲ τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ,	ἀλλ´	οὖν μία προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος
[2, 9, 17]	αἰσχρὰ καὶ καλὰ ὁρᾶν σώματα·	ἀλλ´	οὕτως οὐδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ
[2, 9, 12]	τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον γὰρ πάντως,	ἀλλ´	οὐχ ὡς αἱ τέχναι ἐποίει·
[2, 9, 11]	πρῶτον, ἄλλο δὲ μετ´ ἐκεῖνο,	ἀλλ´	ὡς ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες. Διὰ
[2, 9, 12]	ἐλθόντας εἰς τὸν κόσμον τόνδε,	ἀλλὰ	ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις καὶ ἀγαπητῶς
[2, 9, 15]	τούτων γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς καλόν,	ἀλλὰ	ἄλλο τι, ὅ ποτε μεταδιώξουσι.
[2, 9, 14]	αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν.	Ἀλλὰ	γάρ, ὅπως καὶ ταῦτα εἴρηται
[2, 9, 11]	ἂν δέοιτο σκότους ἢ ὕλης,	ἀλλὰ	γενόμενον, εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν
[2, 9, 1]	καὶ οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ,	ἀλλὰ	ἕν τι, καὶ τοῦ ἑνὸς
[2, 9, 9]	γενέσθαι οὕτω γὰρ οὔπω ἄριστος	ἀλλὰ	καὶ ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους, ἔτι
[2, 9, 9]	καὶ θεῶν οὐ μόνον ἀγάλματα,	ἀλλὰ	καὶ αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ
[2, 9, 9]	βελτίων ἁπάντων οὐ μόνον ἀνθρώπων,	ἀλλὰ	καὶ θεῶν πολλὴ γὰρ ἐν
[2, 9, 12]	λαβεῖν ἔννοιαν καὶ {κόσμου ἐκείνου}	ἀλλὰ	καὶ μαθεῖν ἐξ ὧν ἂν
[2, 9, 14]	λέγοντες, οὐ μόνον πρὸς ψυχήν,	ἀλλὰ	καὶ τὰ ἐπάνω, τί ποιοῦσιν
[2, 9, 13]	ἕνεκα ἐν τῷ παντὶ ὄντα,	ἀλλὰ	κόσμον καὶ τάξιν παρέχοντα. Ἃ
[2, 9, 4]	οὐ νεῦσίν φαμεν τὴν ποιοῦσαν,	ἀλλὰ	μᾶλλον μὴ νεῦσιν. Εἰ δὲ
[2, 9, 6]	ὅταν οἷον εἰκόνας τῶν ὄντων,	ἀλλὰ	μὴ αὐτά πω τὰ ὄντα
[2, 9, 4]	τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ,	ἀλλὰ	μὴ εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ τίς
[2, 9, 1]	ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα,	ἀλλὰ	νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε ἐν τῷ
[2, 9, 9]	ἔχειν, ὃ λέγει τις ἔχειν,	ἀλλὰ	οἴονται ἔχειν οὐκ ἔχοντες καὶ
[2, 9, 5]	μυρία, τί ἄν τις εἴποι;	Ἀλλὰ	οὐ τιμῶντες ταύτην τὴν δημιουργίαν
[2, 9, 12]	ἃς οὕτως, οὐκ εἰδώλου ἦν,	ἀλλὰ	πάντως ἀπὸ τῶν ἀρίστων τῆς
[2, 9, 1]	τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν,	ἀλλὰ	πάντως γε ὁ αὐτὸς ἔσται
[2, 9, 12]	καὶ τῇ ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν,	ἀλλὰ	παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ ἥξει
[2, 9, 1]	μὴ παρὰ τοῦ νοῦ κομιεῖται,	ἀλλὰ	παρὰ ἄλλου τοῦ μεταξὺ τὸν
[2, 9, 12]	εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα φύρασις τούτων,	ἀλλὰ	περιβολὴ καὶ περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ
[2, 9, 13]	λοιδορητέον τοῖς χείροσι τῶν πρώτων,	ἀλλὰ	πράως συγχωρητέον τῇ πάντων φύσει
[2, 9, 9]	γὰρ πρὸς τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον,	ἀλλὰ	πρὸς τὸ πᾶν δεῖ βλέπειν·
[2, 9, 11]	τῷ ἐννοήματι δώσει τὸ ποιεῖν;	Ἀλλὰ	πρὸς τῷ πλάσματι πῶς ἡ
[2, 9, 14]	δὲ μὴ βούλονται τοῦτο λέγειν,	ἀλλὰ	πῶς φωναῖς τὰ ἀσώματα; Ὥστε
[2, 9, 12]	ὁ κόσμος αἴτιος τῶν κακῶν,	ἀλλὰ	τἀκεῖ τούτῳ, καὶ τῇ ψυχῇ
[2, 9, 16]	δὲ οἱ ἐν αὐτῷ θεοί;	Ἀλλὰ	ταῦτα μὲν καὶ πρότερον· νῦν
[2, 9, 2]	διανοίας διοικοῦσα οὐδέ τι διορθουμένη,	ἀλλὰ	τῇ εἰς τὸ πρὸ αὐτῆς
[2, 9, 9]	οὐδὲ τοὺς δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν,	ἀλλὰ	τὴν τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ
[2, 9, 9]	γὰρ τὸ συστεῖλαι εἰς ἕν,	ἀλλὰ	τὸ δεῖξαι πολὺ τὸ θεῖον,
[2, 9, 18]	αὐτῷ, τοῦ δὲ μὴ ψέγοντος,	ἀλλὰ	τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος,
[2, 9, 1]	δεῖ ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι,	ἀλλὰ	τοῦτο προστησαμένους, εἶτα νοῦν μετ´
[2, 9, 16]	τὸ ζητεῖν περὶ τούτων ἔμφρονος,	ἀλλὰ	τυφλοῦ τινος καὶ παντάπασιν οὔτε
[2, 9, 9]	ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος.	Ἀλλὰ	χρὴ ὡς ἄριστον μὲν αὐτὸν
[2, 9, 9]	καὶ ἁμαρτίας εἶναι οὐ νῷ,	ἀλλὰ	ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις; Εἰ
[2, 9, 18]	γενομένους καὶ μὴ σώματα ὄντας,	ἀλλὰ	ψυχὰς ἐν σώμασι καὶ οὕτως
[2, 9, 12]	γῆ καὶ πῦρ καὶ τὰ	ἄλλα;	Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ οὕτω κόσμον
[2, 9, 13]	δ´ ἄνθρωποι τίμιόν τι παρ´	ἄλλα	ζῷα, πολλῷ μᾶλλον ταῦτα οὐ
[2, 9, 6]	πρώτου καὶ οὐσίας καὶ ὅσα	ἄλλα	καλὰ μετὰ τὴν πρώτην φύσιν.
[2, 9, 10]	ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν οὖν καὶ	ἄλλα,	μᾶλλον δὲ πάντα ἄν τις
[2, 9, 16]	κακὸς} καταφρονήσας, καὶ εἰ τὰ	ἄλλα	μὴ πάντα κακὸς εἴη, αὐτῷ
[2, 9, 5]	ἀντίληψιν αὐτῇ καὶ βούλευσιν καὶ	ἄλλα	μυρία, τί ἄν τις εἴποι;
[2, 9, 10]	δ´ ἄλλο λέγοντες, καὶ πολλὰ	ἄλλα	ὀνόματα εἰπόντες οὗ λέγουσιν εἰς
[2, 9, 14]	σιγμοὺς τῆς φωνῆς καὶ τὰ	ἄλλα,	ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται. Εἰ
[2, 9, 6]	τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας καὶ	ἄλλα	πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ πρὸς
[2, 9, 14]	πλείστης περιωπῆς ἔχουσα· τὰ δὲ	ἄλλα	τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ δὲ
[2, 9, 14]	τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´	ἄλλα	ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ
[2, 9, 7]	ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ αὖ ταῖς	ἄλλαις	διαφοραῖς, αἳ μυρίαι εἴρηνται ἐν
[2, 9, 6]	καινὸν τοῦ λόγου; ~Τὰς δὲ	ἄλλας	ὑποστάσεις τί χρὴ λέγειν ἃς
[2, 9, 10]	ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι, τὰς μὲν	ἄλλας	ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ μέλη
[2, 9, 4]	ἐκείνου. Ἢ τίς ἂν ἐγένετο	ἄλλη	καλλίων εἰκὼν ἐκείνου; Τί γὰρ
[2, 9, 4]	ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ τίς γῆ	ἄλλη	παρὰ ταύτην μετὰ τὴν ἐκεῖ
[2, 9, 17]	καὶ τὰ ἔνδον καλά, σύμφωνα	ἀλλήλοις	εἶναι λέγειν· εἰ δὲ τἄνδον
[2, 9, 3]	Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι πάντα	ἀλλήλοις	καὶ ἀεί, γενητὰ δὲ τὰ
[2, 9, 1]	τὸ πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι ἕτερα	ἀλλήλων,	ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι
[2, 9, 1]	ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν ποιῶν, οὐκ	ἄλλην	τινὰ μεταξὺ νοῦ καὶ ψυχῆς
[2, 9, 12]	πρῶτον; Διὰ τί γὰρ οὐκ	ἄλλο;	Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς
[2, 9, 11]	ἡ ποίησις; Τουτὶ μὲν πρῶτον,	ἄλλο	δὲ μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ὡς
[2, 9, 1]	ἄλλο τὸ ἐν τούτοις νοεῖν,	ἄλλο	δὲ τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ,
[2, 9, 8]	ἐν ἑαυτῷ, τὴν δὲ εἰς	ἄλλο.	Ἔδει οὖν εἶναί τι μετ´
[2, 9, 11]	τὸ ἀφ´ οὗ; Εἰ δ´	ἄλλο	εἶδος ψυχῆς, εἰ ἐκείνη λογική,
[2, 9, 1]	ἄλλο, εἶτα ἕν, οὐδὲ τοῦτο	ἄλλο,	εἶτα ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν τὸ
[2, 9, 1]	αὐτή καὶ γὰρ αὕτη οὐκ	ἄλλο,	εἶτα ἕν, οὐδὲ τοῦτο ἄλλο,
[2, 9, 16]	τὴν γνώμην καὶ εἰς οὐδὲν	ἄλλο	κινήσεται, ὥστε ὁρῶν σύμπαντα μὲν
[2, 9, 10]	τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δ´	ἄλλο	λέγοντες, καὶ πολλὰ ἄλλα ὀνόματα
[2, 9, 4]	καλλίων εἰκὼν ἐκείνου; Τί γὰρ	ἄλλο	πῦρ βελτίων τοῦ ἐκεῖ πυρὸς
[2, 9, 17]	εἴτε ἑστῶσαν ὡς οὔπω καὶ	ἄλλο	τι διοικούσης, καλῶς ἂν εἶχεν
[2, 9, 13]	τό τε κακὸν μὴ νομίζειν	ἄλλο	τι ἢ τὸ ἐνδεέστερον εἰς
[2, 9, 15]	γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ	ἄλλο	τι, ὅ ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι
[2, 9, 10]	τι ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ μὲν	ἄλλο,	τὸ δ´ ἄλλο λέγοντες, καὶ
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ. Καὶ γὰρ εἰ	ἄλλο	τὸ ἐν τούτοις νοεῖν, ἄλλο
[2, 9, 9]	οὐδὲν πονήσας εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν	ἄλλοι;	Οἷον εἰ ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν
[2, 9, 9]	εἶ θεοῦ παῖς, οἱ δ´	ἄλλοι,	οὓς ἐθαύμαζες, οὐ παῖδες, οὐδ´
[2, 9, 14]	εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς	ἄλλοις	ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ τὴν ἁπλότητα
[2, 9, 15]	ἡ ὄρεξις, ὡς δὲ ἐν	ἄλλοις	θεωρητέον, ὁ μὲν Ἐπίκουρος τὴν
[2, 9, 7]	διαφοραῖς, αἳ μυρίαι εἴρηνται ἐν	ἄλλοις,	κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι ἡμεῖς
[2, 9, 9]	δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς δ´	ἄλλοις	νομίζειν εἶναι χώραν παρὰ τῷ
[2, 9, 18]	εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν καὶ τοῖς	ἄλλοις	τοῖς δυναμένοις διώκειν καὶ διώκουσιν
[2, 9, 5]	τάξει μᾶλλον καὶ οὐκ ἐν	ἀλλοιώσει	μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν
[2, 9, 1]	ἀπὸ τούτου γίνεσθαι ἐν ψυχῇ	ἄλλον	ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ λόγου, ἵνα
[2, 9, 6]	τὸν νοῦν καὶ τὸν δημιουργὸν	ἄλλον	καὶ τὴν ψυχήν, ἐκ τῶν
[2, 9, 5]	κόσμον τὸν νοητὸν ὃν ἔχει	ἄλλον	ποιῆσαι καὶ τί ἔδει; καὶ
[2, 9, 4]	τοῦ νοητοῦ περιοχὴν ἐν αὐτῷ;	Ἄλλος	δὲ ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον πρὸ
[2, 9, 8]	οὗτος; Εἰ δὲ ἀνάγκη εἶναι,	ἄλλος	δὲ οὐκ ἔστιν, οὗτός ἐστιν
[2, 9, 8]	καὶ εἰργάσατο. Εἰ μὲν δὴ	ἄλλος	κόσμος ἔστι τούτου ἀμείνων, τίς
[2, 9, 1]	τὸ ἐν ἄλλῳ καὶ παρ´	ἄλλου.	Εἰ οὖν μηδὲ παρ´ ἄλλου
[2, 9, 13]	ψυχὴ χεῖρον νοῦ καὶ οὗτος	ἄλλου	ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ καὶ
[2, 9, 1]	ἄλλου. Εἰ οὖν μηδὲ παρ´	ἄλλου	μηδὲ ἐν ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις
[2, 9, 1]	ὁ δὲ ὅτι νοεῖ νοῶν	ἄλλου	ὄντος, ἀλλ´ οὐκ αὐτοῦ τοῦ
[2, 9, 10]	γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν,	ἄλλου	ὄντος τρόπου, καθ´ ὃν ἄν
[2, 9, 7]	προσλαμβάνει. Ὅλως γὰρ τὸ μὲν	ἄλλου	πάθημα τὸ ἐν αὐτῷ ἐξ
[2, 9, 1]	τοῦ νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ	ἄλλου	τοῦ μεταξὺ τὸν λόγον· καὶ
[2, 9, 15]	καὶ τὸ οὐ κοινὸν πρὸς	ἄλλους	ἀνθρώπους καὶ τὸ τῆς χρείας
[2, 9, 9]	οὔπω ἄριστος ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους	ἄλλους	ἀρίστους, ἔτι καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς
[2, 9, 9]	ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν τοιαύτην σπουδὴν	ἄλλους	ἐᾷ ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν ὡς
[2, 9, 17]	μὲν αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´	ἄλλους	εἶναι νομίζειν τοὺς καλούς· εἰ
[2, 9, 9]	χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι, τοὺς δ´〉	ἄλλους	πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι; μόνον δὲ
[2, 9, 8]	λαμβάνουσι τὸν θεὸν καὶ τοὺς	ἄλλους	τοὺς νοητοὺς θεούς, ἀλλ´ ἡμῖν
[2, 9, 3]	ἕκαστον τὸ αὑτοῦ διδόναι καὶ	ἄλλῳ,	ἢ τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν
[2, 9, 1]	ἄλλῳ, ὅτι πᾶν τὸ ἐν	ἄλλῳ	καὶ παρ´ ἄλλου. Εἰ οὖν
[2, 9, 1]	μηδὲ παρ´ ἄλλου μηδὲ ἐν	ἄλλῳ	μηδὲ σύνθεσις μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν
[2, 9, 1]	ἐξ ὧν· καὶ οὐκ ἐν	ἄλλῳ,	ὅτι πᾶν τὸ ἐν ἄλλῳ
[2, 9, 7]	εἰ ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν	ἄλλῳ,	παθόντος μὲν τοῦ ἐν ᾧ
[2, 9, 10]	εἰρημένα ἔσται καὶ περὶ τῶν	ἄλλων	ἁπάντων ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο
[2, 9, 3]	δὲ τὰ ἕτερα τῷ παρ´	ἄλλων	εἶναι. Οὐ τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´
[2, 9, 14]	παραβάλλειν. Τὸ δὲ παρὰ τῶν	ἄλλων	ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ πάντων· οὐδὲν
[2, 9, 16]	τῶν ἐν αὐτῷ καὶ τῶν	ἄλλων	καλῶν ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι. Καὶ
[2, 9, 6]	κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ καὶ τῶν	ἄλλων	τῶν μακαρίων ἀνδρῶν μή. Καὶ
[2, 9, 14]	ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ καὶ	ἄλλως	ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ.
[2, 9, 5]	βελτίονος τῇ θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης.	Ἄλογος	δὲ καὶ ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς
[2, 9, 11]	τοῦ λογισμοῦ, διὰ τί οὐχ	ἅμα	ἐλλάμψασα καὶ κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´
[2, 9, 14]	ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ τὸ	ἅμα	τὸ αἴτιον γενέσθαι καὶ εὐθέως
[2, 9, 9]	ὑπὸ ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν καὶ	ἁμαρτίας	εἶναι οὐ νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς
[2, 9, 7]	πρὸ αὐτῶν εἴρηται ὡς οὐκ	ἄμεινον	τῇ ψυχῇ· τὸ δὲ ἀπὸ
[2, 9, 5]	μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν	ἀμείνονα	ἡμῶν τῶν ἄρτι γενομένων καὶ
[2, 9, 6]	εἶναι ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων	ἀμείνους	εἶναι. Ἐπεὶ τά γε εἰρημένα
[2, 9, 18]	τοῦ θανάτου καταφρονεῖν καὶ τὰ	ἀμείνω	εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν καὶ τοῖς
[2, 9, 6]	παλαιοῖς περὶ τῶν νοητῶν πολλῷ	ἀμείνω	καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ τοῖς
[2, 9, 8]	δὴ ἄλλος κόσμος ἔστι τούτου	ἀμείνων,	τίς οὗτος; Εἰ δὲ ἀνάγκη
[2, 9, 9]	ᾧ καὶ αὐτοὶ διὰ τί	ἀμελεῖ;	Εἰ μὲν γάρ, ὅτι οὐ
[2, 9, 17]	τῷ μεγέθει τοῦ γενομένου τῷ	ἀμερεῖ	τὸ τοῦ παραδείγματος εἰς δύναμιν
[2, 9, 8]	πολλὴ καὶ πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν	ἀμήχανον	ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ ἄν τις
[2, 9, 17]	πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν	ἀμήχανον	τὸ ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν, οὐκ
[2, 9, 9]	ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν διδόντες κατὰ	ἀμοιβὰς	βίων τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον· ἣν
[2, 9, 4]	ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ εἰ	ἀμυδρῶς	ἔχει. Οὐ μᾶλλον νεύει ἐκεῖ,
[2, 9, 4]	μᾶλλον νεύει ἐκεῖ, ἵνα μὴ	ἀμυδρῶς	ἴδῃ; Διὰ τί γὰρ ἂν
[2, 9, 12]	δὲ εἴδωλον τοῦτο, εἰ καὶ	ἀμυδρῶς,	ὡς λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν ἄρτι
[2, 9, 10]	τοιαύτης αἰτίας γενομένης σοφίας, εἴτε	ἄμφω	ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι, τὰς μὲν
[2, 9, 15]	Τί γὰρ κωλύει, εἴποι τις	ἄν,	βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι ἡδονῆς,
[2, 9, 9]	τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας〉 τί	ἄν,	εἰ χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι, τοὺς
[2, 9, 7]	τὸ πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι	ἄν	τι ἡ ψυχὴ ἡ ἐκεῖ,
[2, 9, 8]	σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ	ἄν	τις ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ καλὸν
[2, 9, 10]	ἄλλου ὄντος τρόπου, καθ´ ὃν	ἄν	τις γράφων ἠμύνατο τοὺς διασύρειν
[2, 9, 17]	Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς ψυχὴν πλάσειεν	ἄν	τις. Εἰ δ´ ἄρα τοῦτό
[2, 9, 5]	βούλευσιν καὶ ἄλλα μυρία, τί	ἄν	τις εἴποι; Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες
[2, 9, 10]	καὶ ἄλλα, μᾶλλον δὲ πάντα	ἄν	τις ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι ἂν
[2, 9, 8]	τοῦ παντὸς τὴν διοίκησιν ὀρθῶς	ἄν	τις μέμψαιτο πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην
[2, 9, 12]	αὐτοὶ οὕτω κόσμον ἐποίησαν ὡς	ἂν	ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ
[2, 9, 16]	ἢ αἱ ἡμῶν. Πῶς γὰρ	ἂν	ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ κόσμος ἐκείνου
[2, 9, 1]	καὶ μετρίως σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν	ἂν	ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν δὲ δὴ
[2, 9, 16]	πάντα κακὸς εἴη, αὐτῷ τούτῳ	ἂν	γεγονὼς εἴη. Καὶ γὰρ ἂν
[2, 9, 16]	θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς	ἂν	γένοιτο· ὁ γὰρ τὸ φιλεῖν
[2, 9, 12]	ἀλλὰ καὶ μαθεῖν ἐξ ὧν	ἂν	γένοιτο; Πόθεν δὴ καὶ πρῶτον
[2, 9, 15]	ὅλως καθ´ ἃ σπουδαῖος ἄνθρωπος	ἂν	γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν
[2, 9, 8]	εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως	ἂν	γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ
[2, 9, 10]	αὐτοὺς λέγοντες πλέον γὰρ οὐδὲν	ἂν	γίγνοιτο πρὸς τὸ πείθειν αὐτούς
[2, 9, 11]	φύσιν; Ψυχῆς δὲ εἴδωλον οὐδὲν	ἂν	δέοιτο σκότους ἢ ὕλης, ἀλλὰ
[2, 9, 7]	ἡ τοῦ παντὸς ψυχὴ οὐκ	ἂν	δέοιτο ὑπὸ τῶν ὑπ´ αὐτῆς
[2, 9, 4]	ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ	ἂν	ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ
[2, 9, 4]	μὴ εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ τίς	ἂν	ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου;
[2, 9, 18]	δὲ ὅμοιον ἂν εἴη, ὥσπερ	ἂν	εἰ δύο οἶκον καλὸν τὸν
[2, 9, 15]	δὲ ἀρετῆς μὴ μέτεστιν, οὐκ	ἂν	εἶεν τὸ παράπαν κινηθέντες πρὸς
[2, 9, 1]	καὶ τίς κίνησις καὶ προφορὰ	ἂν	εἴη ἢ τίς ἀργία καὶ
[2, 9, 18]	πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ὅμοιον	ἂν	εἴη, ὥσπερ ἂν εἰ δύο
[2, 9, 14]	δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν	ἂν	εἶναι δόξαιεν παρὰ τοῖς πολλοῖς,
[2, 9, 17]	καὶ ἄλλο τι διοικούσης, καλῶς	ἂν	εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε
[2, 9, 7]	καὶ ὅδε ὁ κόσμος, ἕως	ἂν	ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται. Τὴν δὲ
[2, 9, 18]	τὸ αὐτὸ καὶ τὰ αὐτὰ	ἂν	ἐν θέᾳ καὶ ἡμῖν εἴη
[2, 9, 12]	νεύσασαν, οὐκ ἦν δηλονότι ὅπου	ἂν	ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ τὸ σκότος
[2, 9, 4]	τῶν τῇδε κακῶν· ὥστε ἤδη	ἂν	ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ κακῶς
[2, 9, 11]	αὕτη· εἰ δὲ τοῦτο, πῶς	ἂν	ἔτι, ἵνα τιμῷτο, καὶ πῶς
[2, 9, 1]	ἔχειν ἀρχῆς τῆς πάντων οὐδεὶς	ἂν	εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν.
[2, 9, 16]	καὶ ὑμῶν ἀπέσται, καὶ οὐδ´	ἂν	ἔχοιτέ τι λέγειν περὶ αὐτοῦ
[2, 9, 5]	τῶν στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς γὰρ	ἂν	ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι ἡ ἐκ
[2, 9, 13]	ἂν οὐ γένοιτό ποτε ἔστ´	ἂν	ᾖ τὰ πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ
[2, 9, 18]	ὄντες ἀρετῇ τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ´	ἂν	ἤδη ὑπὸ μεγέθους γνώμης τὰς
[2, 9, 18]	τὸν δὲ χρόνον ἀναμένοντος ἕως	ἂν	ἥκῃ, ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ
[2, 9, 1]	δὲ οἷον κινούμενον. Τίς γὰρ	ἂν	ἡσυχία νοῦ καὶ τίς κίνησις
[2, 9, 9]	ὅπως ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν οἳ	ἂν	θεῷ ὦσι φίλοι, πράως μὲν
[2, 9, 16]	κακὸς καὶ πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν	ἂν	θεῶν, καὶ μὴ πρότερον {πᾶς
[2, 9, 18]	μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον	ἂν	θεωρεῖν αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι
[2, 9, 10]	ἄν τις ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι	ἂν	καθ´ ἕκαστον λόγον δεικνὺς ὡς
[2, 9, 12]	Ἀλλ´ ὅλως οὐκ ἦν, ἵνα	ἂν	καὶ εἶδεν, οὔτε αὐτὸς οὔτε
[2, 9, 16]	ἂν γεγονὼς εἴη. Καὶ γὰρ	ἂν	καὶ ἡ πρὸς τοὺς νοητοὺς
[2, 9, 1]	ἐν τῷ πρώτως νοεῖν ἔχοι	ἂν	καὶ τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ
[2, 9, 4]	δύναμις ἡ ποιοῦσα ἦν, πῶς	ἂν	κόσμον τόνδε ἐποίησε; Πότε δὲ
[2, 9, 18]	ὅ τι ποτέ ἐστι τοῦτο	ἂν	λέγοιεν καὶ τοῦ ὃν τρόπον
[2, 9, 7]	λοιπῶν κόσμον τινὰ εἶναι, οὐδὲν	ἂν	μέλοι τῇ ψυχῇ τῇ ἐκεῖ.
[2, 9, 4]	ἀναμένει; Εἰ δὲ οὔπω, οὐδ´	ἂν	μεταγνοίη ἔτι ἤδη εἰθισμένη καὶ
[2, 9, 8]	ἔσται τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα τίς	ἂν	μὴ ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ
[2, 9, 16]	τοῦτον οὐ βλέπει. Τίς γὰρ	ἂν	μουσικὸς ἀνὴρ εἴη, ὃς τὴν
[2, 9, 14]	σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον	ἂν	ὀρθῶς, καθάπερ οἱ φιλόσοφοι λέγουσι·
[2, 9, 11]	ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ σκότος, πῶς	ἂν	ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ γάρ,
[2, 9, 13]	κατὰ φύσιν γιγνομένοις, ἃ οὐκ	ἂν	οὐ γένοιτό ποτε ἔστ´ ἂν
[2, 9, 17]	ἀρχῆς ἡ φύσις, τούτοις τάχ´	ἂν	οὐκ ἐλθεῖν εἰς τέλος γένοιτο,
[2, 9, 4]	ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ τί γὰρ	ἂν	οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην
[2, 9, 1]	πλείω τῶν τριῶν τούτων, τίνες	ἂν	οὖν εἶεν φύσεις παρ´ αὐτάς.
[2, 9, 17]	τὸ σῶμα αὐτῇ, ὡς οὐδὲν	ἂν	παθούσης, δούσης δὲ ἑτέρῳ, ὅτι
[2, 9, 14]	τοὺς μέντοι εὖ φρονοῦντας οὐκ	ἂν	πείθοιεν, ὡς οὐχ αἱ νόσοι
[2, 9, 7]	φύσις δεδεμένη ἤδη συνδεῖ ὃ	ἂν	περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ ἡ τοῦ
[2, 9, 14]	κατεσκεύασται διὰ πάντων· οὐδὲν γὰρ	ἂν	πλέον· οὕτω γὰρ περὶ αὐτῶν
[2, 9, 17]	καταφρονεῖν τοῦ τῇδε κάλλους, καλῶς	ἂν	ποιοῖεν τοῦ ἐν παισὶ καὶ
[2, 9, 14]	γὰρ περὶ αὐτῶν λέγειν ἡμῖν	ἂν	πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα δεῖ
[2, 9, 18]	ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν	ἂν	πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ τὰ
[2, 9, 17]	Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ, ὅτι οὐκ	ἂν	σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´
[2, 9, 14]	νόσων λέγοντες αὐτούς, λέγοντες μὲν	ἂν	σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον
[2, 9, 18]	δὲ γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´	ἂν	τὴν τοῦ σύμπαντος ψυχὴν καὶ
[2, 9, 16]	λόγου ἕνεκα παραβάλλων οὐκ ἔξω	ἂν	τοῦ ἀσεβεῖν γένοιτο· οὐδὲ τὸ
[2, 9, 18]	τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ	ἂν	τοῦ ἔξω ὅ τι ποτέ
[2, 9, 11]	ἀλλὰ γενόμενον, εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ	ἂν	τῷ ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον ἔσται.
[2, 9, 7]	μετ´ ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν	ἂν	ὑπὸ τούτων οὐδ´ αὐτὴ πάθοι.
[2, 9, 11]	ψυχῆς, εἰ ἐκείνη λογική, τάχ´	ἂν	φυτικὴ καὶ γεννητικὴ αὕτη· εἰ
[2, 9, 6]	σαφῶς τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων	ἀναβάσεις	ἐκ τοῦ σπηλαίου καὶ κατὰ
[2, 9, 14]	Τὰ δ´ ἄλλα ὑμῖν καταλείπω	ἀναγινώσκουσιν	ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ,
[2, 9, 18]	ὅτι τῷ μὴ φέρειν τὰ	ἀναγκαῖα	διαφέρει, εἴπερ καὶ μὴ ποιεῖται
[2, 9, 9]	ἐκ τῆς τῶν πάντων φορᾶς	ἀναγκαῖον	αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ γὰρ πρὸς
[2, 9, 3]	ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ δὲ	ἀναγκαῖον	εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ νῦν
[2, 9, 8]	ἦν καλὴν εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν.	Ἀναγκαῖον	μὲν γὰρ ἦν εἶναι οὐκ
[2, 9, 12]	Τοῦτο δὲ ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις	ἀνάγκαις·	ὥστε ἐπὶ τὰ πρῶτα ἡ
[2, 9, 13]	δὲ μή, κἀκεῖ τὰ κακὰ	ἀναγκασθήσονται	λέγειν εἶναι· καὶ γὰρ ἐκεῖ
[2, 9, 12]	κατὰ φύσιν ἢ παρὰ φύσιν	ἀνάγκη.	Ἀλλ´ εἰ μὲν κατὰ φύσιν,
[2, 9, 3]	εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ νῦν	ἀνάγκη.	Εἰ δὲ μόνη καταλειφθήσεται, οὐ
[2, 9, 8]	ἀμείνων, τίς οὗτος; Εἰ δὲ	ἀνάγκη	εἶναι, ἄλλος δὲ οὐκ ἔστιν,
[2, 9, 3]	μηδὲν δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´	ἀνάγκη	ἕκαστον τὸ αὑτοῦ διδόναι καὶ
[2, 9, 1]	ἐν ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις μηδεμία,	ἀνάγκη	μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι. Οὐ
[2, 9, 3]	δευτέρως ἕως ἔστι τὸ πρώτως.	Ἀνάγκη	τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι πάντα ἀλλήλοις
[2, 9, 3]	τὴν ὕλην φήσει, τίς ἦν	ἀνάγκη,	φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ δὲ ἀναγκαῖον
[2, 9, 9]	Εἰ δὲ ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι	ἀνάγκην	οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ καὶ
[2, 9, 9]	ὄχλος οἷον χειροτέχνης τῶν πρὸς	ἀνάγκην	τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ φονεύει
[2, 9, 7]	πάθημα τὸ ἐν αὐτῷ ἐξ	ἀνάγκης	δέχεται, ὃ δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ
[2, 9, 1]	ᾖ καὶ τὸ νοητόν, ἐξ	ἀνάγκης	ἐν τῷ νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν
[2, 9, 1]	ἀλλ´ οὖν μία προσβολὴ οὐκ	ἀναίσθητος	τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ
[2, 9, 16]	ἔμπειρος, ὃς τὸ σύμμετρον καὶ	ἀνάλογον	καὶ τεταγμένον ἰδὼν δι´ ὀμμάτων
[2, 9, 4]	αὐτόν; εἰ γὰρ μετέγνω, τί	ἀναμένει;	Εἰ δὲ οὔπω, οὐδ´ ἂν
[2, 9, 4]	δὲ τὰς καθ´ ἕκαστον ψυχὰς	ἀναμένει,	ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς
[2, 9, 18]	πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν δὲ χρόνον	ἀναμένοντος	ἕως ἂν ἥκῃ, ἐν ᾧ
[2, 9, 16]	κειμένου οἷον θορυβοῦνται καὶ εἰς	ἀνάμνησιν	ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ οὗ
[2, 9, 12]	κόσμου κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας εἰς	ἀνάμνησιν	μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν ποτε
[2, 9, 12]	καὶ〉 ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν μόλις	ἀναπόλησιν	λαβεῖν ὧν ποτε εἶδον, τὸ
[2, 9, 1]	οὐκ ἐκ πλειόνων· οὕτω γὰρ	ἀναρτηθήσεται	εἰς τὰ ἐξ ὧν· καὶ
[2, 9, 8]	τίς ἂν μὴ ἔκφρων γεγενημένος	ἀνάσχοιτο;	Ἐπεὶ καὶ αἱ ψυχαὶ εἰ
[2, 9, 12]	ἐνταῦθα· καὶ ἥξει ὁ λόγος	ἀναφέρων	τὸν κόσμον ἐπὶ τὰ πρῶτα.
[2, 9, 6]	φύσει ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς θείους	ἄνδρας	διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους τὰ
[2, 9, 6]	εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ τοῦ {πρὸς}	ἄνδρας	κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ οὐ παρὰ
[2, 9, 6]	χεῖρον ἕλκουσι τὰς δόξας τοῦ	ἀνδρὸς	ὡς αὐτοὶ μὲν τὴν νοητὴν
[2, 9, 6]	ἐκ παλαιοῦ οὐ παρὰ φαύλων	ἀνδρῶν	ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς
[2, 9, 10]	τὰ τῶν παλαιῶν καὶ θείων	ἀνδρῶν	καλῶς καὶ τῆς ἀληθείας ἐχομένως
[2, 9, 6]	καὶ τῶν ἄλλων τῶν μακαρίων	ἀνδρῶν	μή. Καὶ πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες
[2, 9, 9]	αὐτῷ καὶ ὅπως ἐκεῖ, καὶ	ἀνδρῶν	οἳ ἂν θεῷ ὦσι φίλοι,
[2, 9, 15]	καλὸν ἐνταῦθα δὴ ὀφθείη ὑπάρχον,	ἀνεῖλε	τὸ σωφρονεῖν καὶ τὴν ἐν
[2, 9, 15]	ὁ μὲν Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν	ἀνελὼν	τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ ἥδεσθαι,
[2, 9, 15]	ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν·	ἄνευ	δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς λεγόμενος
[2, 9, 17]	εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν τάξει,	ἄνευ	τῶν σωμάτων μέγεθος δούσας κατὰ
[2, 9, 8]	Διδακτέον οὖν αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως	ἀνέχοιντο,	τίς ἡ φύσις τούτων, ὡς
[2, 9, 9]	νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν	ἀνήβοις;	Εἰ δὲ γυμνάσιον εἴη νικώντων
[2, 9, 13]	τοὺς ἀπείρους λόγων καὶ πεπαιδευμένης	ἀνηκόους	καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ γάρ,
[2, 9, 9]	ταπεινὸς καὶ μέτριος καὶ ἰδιώτης	ἀνήρ,	εἰ ἀκούσειε· σὺ εἶ θεοῦ
[2, 9, 16]	βλέπει. Τίς γὰρ ἂν μουσικὸς	ἀνὴρ	εἴη, ὃς τὴν ἐν νοητῷ
[2, 9, 3]	μὴ ἐκ τῶν ὄντων ὦσιν	ἀνῃρημέναι,	πῶς οἷόν τε εἶναι μέν,
[2, 9, 11]	καὶ ἔτι μᾶλλον τοῦ λογίζεσθαι	ἀνῄρηται.	Τί δ´ ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν
[2, 9, 9]	πολλοὺς ποιῇ πάντας εἰς αὐτὸν	ἀνηρτημένους	καὶ δι´ ἐκεῖνον καὶ παρ´
[2, 9, 15]	ἐκ θεοῦ καὶ εἰς θεὸν	ἀνήρτηται	ἡ ὄρεξις, ὡς δὲ ἐν
[2, 9, 15]	τὴν ἐκ παντὸς τοῦ χρόνου	ἀνηυρημένην	τό τε σωφρονεῖν τοῦτο ἐν
[2, 9, 9]	καὶ τὸ ἄνω, τοῖς δὲ	ἀνθρωπικωτέροις	διττὸς αὖ ὢν ὁ μὲν
[2, 9, 9]	ἔξω νοῦ πεσεῖν. Πείθονται δὲ	ἄνθρωποι	ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων
[2, 9, 5]	μὲν σῶμα ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν	ἄνθρωποι,	καὶ ἐπιθυμίαν καὶ λύπας καὶ
[2, 9, 13]	ὄντα τοῦ παντός. Εἰ δ´	ἄνθρωποι	τίμιόν τι παρ´ ἄλλα ζῷα,
[2, 9, 9]	καὶ θεῶν πολλὴ γὰρ ἐν	ἀνθρώποις	ἡ αὐθάδεια καὶ ὁ πρότερον
[2, 9, 9]	ἕκαστος καὶ τὰ ἐκείνου προφητεύει	ἀνθρώποις	καὶ χρῶσιν ἃ ἐκείνοις φίλα.
[2, 9, 15]	καὶ ὅλως καθ´ ἃ σπουδαῖος	ἄνθρωπος	ἂν γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι
[2, 9, 9]	καὶ ὅσον ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ	ἀνθρώπου	θεῷ γενέσθαι· δύναται δὲ εἰς
[2, 9, 9]	γὰρ οὔπω ἄριστος ἀλλὰ καὶ	ἀνθρώπους	ἄλλους ἀρίστους, ἔτι καὶ δαίμονας
[2, 9, 6]	μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς	ἀνθρώπους	ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται τάδ´ ὕστερον
[2, 9, 9]	πάντας εὐμενῶς ἔχει καὶ πρὸς	ἀνθρώπους·	ἔπειτα σεμνὸν δεῖ εἰς μέτρον
[2, 9, 15]	τὸ οὐ κοινὸν πρὸς ἄλλους	ἀνθρώπους	καὶ τὸ τῆς χρείας μόνον,
[2, 9, 9]	ἔσῃ βελτίων ἁπάντων οὐ μόνον	ἀνθρώπων,	ἀλλὰ καὶ θεῶν πολλὴ γὰρ
[2, 9, 10]	ἐνδῦναι λέγουσι σώματα, οἷον τὰ	ἀνθρώπων·	ἧς δὲ χάριν καὶ αὐταὶ
[2, 9, 9]	ῥηιδίως αἰτίας, φησίν, ἀποφεύξονται πρὸς	ἀνθρώπων,	πάντα ἄγοντες τάξει ἐξ ἀρχῆς
[2, 9, 9]	ἀκόλουθον· ἣν ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος	ἀνθρώπων	περὶ πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ
[2, 9, 9]	ὁ δὲ τοῖς πολλοῖς τῶν	ἀνθρώπων,	τοῖς μὲν σπουδαίοις πρὸς τὸ
[2, 9, 5]	λέγειν καὶ τὴν τῶν φαυλοτάτων	ἀνθρώπων,	τὸν δὲ οὐρανὸν πάντα καὶ
[2, 9, 9]	ὅσον ἡ φύσις δύναται ἡμῶν,	ἀνιέναι,	τοῖς δ´ ἄλλοις νομίζειν εἶναι
[2, 9, 1]	ἑαυτόν· ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν οὐκ	ἀνοηταίνοντα,	ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε ἐν
[2, 9, 9]	νοῦ πεσεῖν. Πείθονται δὲ ἄνθρωποι	ἀνόητοι	τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων ἐξαίφνης
[2, 9, 8]	ἦν ἔτι μιμούμενον. Τὸ δὲ	ἀνομοίως	μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται
[2, 9, 8]	τίμια λοιδορίας ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται	ἀντὶ	πολλῆς προσηκόντως ἂν γενομένης εὐλαβείας.
[2, 9, 6]	δὲ διανοούμενον πολλάκις δὲ αὐτοῖς	ἀντὶ	τοῦ διανοουμένου ψυχή ἐστιν ἡ
[2, 9, 5]	αὐτῶν; Ὅταν δὲ προστιθῶσι καὶ	ἀντίληψιν	αὐτῇ καὶ βούλευσιν καὶ ἄλλα
[2, 9, 6]	λέγειν ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ	ἀντιτύπους	καὶ μετανοίας; Εἰ μὲν γὰρ
[2, 9, 6]	ὅταν ἐν μετανοίᾳ ᾖ, καὶ	ἀντιτύπους,	ὅταν οἷον εἰκόνας τῶν ὄντων,
[2, 9, 9]	πρὸς τὸ ἀκρότατον καὶ τὸ	ἄνω,	τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ
[2, 9, 9]	μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ	ἄνωθεν	ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως αἰτίας, φησίν,
[2, 9, 8]	σφαίραις τά τε ἐν τῷ	ἀνωτάτω	διὰ τί οὐ θεοὶ ἐν
[2, 9, 9]	μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν	ἀξίαν;	Οὗ καὶ ἀρετὴ τετίμηται, καὶ
[2, 9, 9]	βλέπειν· τιμῶν δὲ ἑκάστους κατ´	ἀξίαν,	σπεύδων δ´ ἀεὶ οὗ πάντα
[2, 9, 10]	αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ	ἀξιοπίστως	ἢ καὶ οἰόμενοι τὰ αὐτῶν
[2, 9, 13]	τοῦτο δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως πάλιν	ἀξιοῦσι	μηδὲν διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων, τό
[2, 9, 18]	ἀδελφοὺς μὲν καὶ τοὺς φαυλοτάτους	ἀξιοῦσι	προσεννέπειν, ἥλιον δὲ καὶ τοὺς
[2, 9, 13]	βλέπειν, αἷς καὶ αὐτοὶ δήπουθεν	ἀξιοῦσι	τίμιοι εἶναι. Καίτοι καὶ τὰ
[2, 9, 4]	μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ	ἀξιοῦσι	τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ,
[2, 9, 5]	δ´ ἐν ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν	ἀξιοῦσι	τοῦ κόσμου τὸ εἶδος, τί
[2, 9, 4]	ἐν αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ	ἀξίωμα	μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ
[2, 9, 1]	ψυχῆς ἤδη ἔργον καὶ λόγος	ἀπ´	αὐτοῦ εἰς ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν
[2, 9, 6]	σῶμα ὁμιλίαν, τὸν χωρισμὸν τὸν	ἀπ´	αὐτοῦ, τὸ ἐκ γενέσεως φεύγειν
[2, 9, 1]	τούτου γίνεσθαι ἐν ψυχῇ ἄλλον	ἀπ´	αὐτοῦ τοῦ λόγου, ἵνα μεταξὺ
[2, 9, 16]	τοὺς γενομένους γινώσκει, ἵνα διακρίνῃ	ἀπ´	ἐκείνων αὐτούς. Πᾶσιν οὖν παρέσται
[2, 9, 5]	εἶναι δὲ ἐν ἡλίῳ ταύτης	ἀπαθεστέραν	ἐν τάξει μᾶλλον καὶ οὐκ
[2, 9, 7]	ἄρχει γὰρ ἐκείνη. Διὸ καὶ	ἀπαθὴς	πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ τούτων
[2, 9, 13]	καὶ διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ οὐκ	ἀπαιτητέον	πάλιν ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´ ὅτι
[2, 9, 18]	ἕως ἂν ἥκῃ, ἐν ᾧ	ἀπαλλάξεται,	οὗ μηκέτι οἴκου δεήσοιτο, ὁ
[2, 9, 8]	ὃν ἑκόντες ἤλθετε διδόντος καὶ	ἀπαλλάττεσθαι,	εἴ τις μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ
[2, 9, 10]	ἔσται καὶ περὶ τῶν ἄλλων	ἁπάντων	ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ
[2, 9, 9]	ἀκούοντες ὡς σὺ ἔσῃ βελτίων	ἁπάντων	οὐ μόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ
[2, 9, 18]	καὶ τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ	ἀπαξιοῦσιν	ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ τὴν κόσμου
[2, 9, 7]	ἐν πόλει εὖ οἰκουμένῃ τὴν	ἅπασαν	ψέγοι. Δεῖ δὲ τὰς διαφορὰς
[2, 9, 9]	τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´	ἅπασι	δὲ ἤδη τὸν μέγαν τὸν
[2, 9, 15]	ὀνόματος τοῦ θεός» συνεχόμενον δὲ	ἅπασι	πάθεσι, μηδὲν δὲ αὐτῶν πειρώμενον
[2, 9, 9]	οὐκ ἴσον ἐν τοῖς τοιούτοις	ἅπασι,	πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ, ὡς ὁ
[2, 9, 14]	φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς ἄλλοις	ἅπασιν	ἀγαθοῖς καὶ τὴν ἁπλότητα τοῦ
[2, 9, 6]	ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους	ἀπάτην	ῥᾳδίως γνωσθήσεται τάδ´ ὕστερον τούτοις
[2, 9, 5]	καὶ διὰ τοσούτων κωλυομένων τῶν	ἀπατώντων	ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ
[2, 9, 10]	ἀποδείξεις κομιζόντων πῶς γάρ; ἀλλ´	ἀπαυθαδιζομένων,	ταῦτα εἰρήκαμεν, ἄλλου ὄντος τρόπου,
[2, 9, 17]	μὴν οἷς μὴ τὸ τέλειον	ἀπέδωκεν	ἐξ ἀρχῆς ἡ φύσις, τούτοις
[2, 9, 18]	μή, ἀεὶ τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν·	ἀπειρίᾳ	γὰρ ἂν τοῦ ἔξω ὅ
[2, 9, 1]	Καὶ διὰ τί οὐκ εἰς	ἄπειρον	οὕτω; Τὸν δὲ λόγον ὅταν
[2, 9, 13]	ἔχουσιν αὗται, ὡς φοβοῦσι τοὺς	ἀπείρους	λόγων καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ
[2, 9, 5]	γεγονέναι, εἰς ἣν δὴ ἐντεῦθεν	ἀπελεύσονται·	τοῦτο δὲ λόγον εἶναι κόσμου.
[2, 9, 6]	καὶ τὰ αὐτὰ πάθη διδόντες,	ἅπερ	καὶ τοῖς ἐν μέρει. ~Ὅτι
[2, 9, 8]	γὰρ δὴ ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ,	ἅπερ	τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς, οὐδ´
[2, 9, 7]	σοὶ πυρὸς τὸ ὅλον πῦρ	ἀπέσβη·	ἐπεὶ οὐδ´ εἰ τὸ πᾶν
[2, 9, 16]	ἄπεστι τοῦ κόσμου, καὶ ὑμῶν	ἀπέσται,	καὶ οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ τι
[2, 9, 16]	αὐτοῦ ὁ κόσμος. Εἰ δ´	ἄπεστι	τοῦ κόσμου, καὶ ὑμῶν ἀπέσται,
[2, 9, 15]	τις ἄν, βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς	ἀπέχεσθαι	ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι
[2, 9, 6]	τὸ πρῶτον τὰ πάντα ἀποδιδόντας	ἀπηλλάχθαι,	ἐκείνου τῶν πάντων ὄντος καὶ
[2, 9, 1]	ἐφάνη ἡμῖν ἡ τοῦ ἀγαθοῦ	ἁπλῆ	φύσις καὶ πρώτη πᾶν γὰρ
[2, 9, 18]	γενομένας. Ἐγγὺς δὲ γενόμενοι τοῦ	ἀπλήκτου	μιμοίμεθ´ ἂν τὴν τοῦ σύμπαντος
[2, 9, 14]	ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ τὴν	ἁπλότητα	τοῦ ἤθους μετὰ τοῦ φρονεῖν
[2, 9, 1]	γὰρ τὸ οὐ πρῶτον οὐχ	ἁπλοῦν	καὶ οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ,
[2, 9, 1]	τὸ πρῶτον δὲ οὕτως, ὅτι	ἁπλούστατον,	καὶ τὸ αὔταρκες, ὅτι οὐκ
[2, 9, 1]	τῆς πάντων οὐδεὶς ἂν εὕροι	ἁπλουστέραν	οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ γὰρ
[2, 9, 7]	ἄμεινον τῇ ψυχῇ· τὸ δὲ	ἀπὸ	τῆς ἡμετέρας καὶ τὴν τοῦ
[2, 9, 1]	ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ τὸ νοεῖν	ἀπὸ	τοῦ νοεῖν ὅτι νοεῖ; Εἰ
[2, 9, 1]	Τὸν δὲ λόγον ὅταν τις	ἀπὸ	τοῦ νοῦ ποιῇ, εἶτα ἀπὸ
[2, 9, 1]	ἀπὸ τοῦ νοῦ ποιῇ, εἶτα	ἀπὸ	τούτου γίνεσθαι ἐν ψυχῇ ἄλλον
[2, 9, 17]	εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´	ἀπὸ	τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ
[2, 9, 4]	τὸ ἵνα τιμῷτο, καὶ μεταφερόντων	ἀπὸ	τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ
[2, 9, 12]	οὐκ εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ πάντως	ἀπὸ	τῶν ἀρίστων τῆς δυνάμεως ἐλθούσης·
[2, 9, 10]	μὴ πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ	ἀποδείξεις	κομιζόντων πῶς γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων,
[2, 9, 6]	μετὰ τὸ πρῶτον τὰ πάντα	ἀποδιδόντας	ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν πάντων ὄντος
[2, 9, 18]	ὅτι αὐτοῖς φασιν εἶναι ἐξελθεῖν	ἀποθανοῦσι,	τοῖς δὲ μή, ἀεὶ τὸν
[2, 9, 3]	ἄρδεται τούτῳ τῷ φωτὶ καὶ	ἀπολαύει	τοῦ ζῆν καθ´ ὅσον δύναται·
[2, 9, 16]	ἔχει καὶ οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´	ἀπολειφθήσεται.	Πολὺ γὰρ μᾶλλον τῶν ὅλων
[2, 9, 16]	κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει καὶ οὐκ	ἀπολέλειπται	οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ γὰρ μᾶλλον
[2, 9, 7]	οὐδ´ εἰ τὸ πᾶν πῦρ	ἀπόλοιτο,	πάθοι ἄν τι ἡ ψυχὴ
[2, 9, 18]	πολλὴν δύναμιν εἰς τὸ δημιουργεῖν	ἀπόνως	ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς μὲν καὶ
[2, 9, 7]	αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´	ἀποσβεννυμένου	τοῦ ἐν σοὶ πυρὸς τὸ
[2, 9, 10]	παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν γεννῶσι καὶ	ἀποστάντα	τῆς μητρὸς ποιήσαντες τὸν κόσμον
[2, 9, 1]	ψυχῆς καὶ νοῦ ᾖ οὗτος,	ἀποστερήσει	τὴν ψυχὴν τοῦ νοεῖν, εἰ
[2, 9, 9]	ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι	ἀποστεροῦντα	ἑαυτὸν καὶ ὅσον ἐστὶ δυνατὸν
[2, 9, 1]	πρῶτον μὲν τῶν πλειόνων ὑποστάσεων	ἀποστήσονται·	ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν, εἰ καὶ
[2, 9, 5]	κόσμον ἐκ τοῦ κόσμου λαβὼν	ἀποσυλήσας	τῆς ὕλης τὸ εἶδος, ἤρκει
[2, 9, 8]	οὗτός ἐστιν ὁ τὸ μίμημα	ἀποσῴζων	ἐκείνου. Γῆ μὲν δὴ πᾶσα
[2, 9, 3]	τὰ θεῖα ἔσται καὶ οἷον	ἀποτετειχισμένα·	εἰ δὲ οὐχ οἷόν τε,
[2, 9, 16]	αἱ ἡμῶν. Πῶς γὰρ ἂν	ἀποτμηθεὶς	ὅδε ὁ κόσμος ἐκείνου ἦν;
[2, 9, 9]	ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως αἰτίας, φησίν,	ἀποφεύξονται	πρὸς ἀνθρώπων, πάντα ἄγοντες τάξει
[2, 9, 2]	παρ´ αὐτῆς ἔχειν, μένει τε	ἀπραγμόνως	αὐτὴ οὐκ ἐκ διανοίας διοικοῦσα
[2, 9, 6]	γὰρ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ	ἁπτόμενοι	ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων καὶ σαφῶς
[2, 9, 18]	ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ τὰς πληγὰς	ἀπωθοίμεθ´	ἂν ἤδη ὑπὸ μεγέθους γνώμης
[2, 9, 17]	θείας οὔσας κινεῖ. Εἰ μὴ	ἄρα	αὐτοὶ φαῖεν μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ
[2, 9, 14]	ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς νόσου. Ἦν	ἄρα	ἡ νόσος ἑτέρα οὖσα τοῦ
[2, 9, 13]	τὰ πρῶτα ἡ αἰτία. ~Ὁ	ἄρα	μεμφόμενος τῇ τοῦ κόσμου φύσει
[2, 9, 16]	λαμβάνει, οἷα ἀφ´ οἵων; Οὐκ	ἄρα	οὔτε ταῦτα κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα
[2, 9, 17]	νομίζειν τοὺς καλούς· εἰ δ´	ἄρα,	τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι
[2, 9, 17]	πλάσειεν ἄν τις. Εἰ δ´	ἄρα	τοῦτό τις αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´
[2, 9, 1]	προφορὰ ἂν εἴη ἢ τίς	ἀργία	καὶ τοῦ ἑτέρου τί ἔργον;
[2, 9, 16]	προσώπῳ εὖ μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ,	ἀργὸς	δὲ τίς οὕτως ἔσται τὴν
[2, 9, 3]	τὰ δ´ ἀεὶ συνέχεται καὶ	ἄρδεται	τούτῳ τῷ φωτὶ καὶ ἀπολαύει
[2, 9, 8]	καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις μὴ	ἀρέσκοιτο;	Εἰ δὲ δὴ καὶ τοιοῦτόν
[2, 9, 15]	μηδὲν δὲ αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν;	Ἀρετὴ	μὲν οὖν εἰς τέλος προιοῦσα
[2, 9, 18]	τοῦ· ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε ὄντες	ἀρετῇ	τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ´ ἂν ἤδη
[2, 9, 9]	ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν; Οὗ καὶ	ἀρετὴ	τετίμηται, καὶ κακία τὴν προσήκουσαν
[2, 9, 15]	τῆς τὸ καλὸν καὶ τὴν	ἀρετὴν	αἱρουμένης, οἷς καὶ ἐκ θεοῦ
[2, 9, 8]	περιιόντα; Διὰ τί γὰρ οὐκ	ἀρετὴν	ἕξουσιν ἢ τί κώλυμα πρὸς
[2, 9, 15]	τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ τὴν	ἀρετὴν	τὴν ἐκ παντὸς τοῦ χρόνου
[2, 9, 15]	φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ δὲ	ἀρετῆς	ἀληθινῆς θεὸς λεγόμενος ὄνομά ἐστιν.
[2, 9, 8]	ἢ τί κώλυμα πρὸς κτῆσιν	ἀρετῆς	αὐτοῖς; Οὐ γὰρ δὴ ταῦτά
[2, 9, 9]	αὖ ὢν ὁ μὲν μεμνημένος	ἀρετῆς	μετίσχει ἀγαθοῦ τινος, ὁ δὲ
[2, 9, 15]	τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ	ἀρετῆς	μὴ μέτεστιν, οὐκ ἂν εἶεν
[2, 9, 15]	τόδε τὸ μηδένα λόγον περὶ	ἀρετῆς	πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι τὸν
[2, 9, 9]	ἄλλοι; Οἷον εἰ ἐν πλείστοις	ἀριθμεῖν	οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς
[2, 9, 9]	ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν	ἀριθμεῖν	οὐκ εἰδὼς πήχεων χιλίων εἶναι
[2, 9, 6]	ὡς ὅτι μάλιστα ὀλίγον εἰς	ἀριθμὸν	διώκειν καὶ τῷ μετὰ τὸ
[2, 9, 9]	δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια	ἀριθμὸς	μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις ὑμῶν
[2, 9, 9]	δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια	ἀριθμὸς	μέγας〉 τί ἄν, εἰ χιλιόπηχυς
[2, 9, 16]	ἀκούων; Ἢ τίς γεωμετρίας καὶ	ἀριθμῶν	ἔμπειρος, ὃς τὸ σύμμετρον καὶ
[2, 9, 9]	μὴ μόνον δὲ αὐτὸν νομίζειν	ἄριστον	δύνασθαι γενέσθαι οὕτω γὰρ οὔπω
[2, 9, 9]	θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ ὡς	ἄριστον	μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ
[2, 9, 9]	δύνασθαι γενέσθαι οὕτω γὰρ οὔπω	ἄριστος	ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους,
[2, 9, 9]	χείρων, πρῶτον μέν, ὅσῳ τις	ἄριστος,	πρὸς πάντας εὐμενῶς ἔχει καὶ
[2, 9, 9]	ἄριστος ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους ἄλλους	ἀρίστους,	ἔτι καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι,
[2, 9, 2]	μὲν τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ	ἀρίστῳ	αὐτῆς καὶ τοῦ ὄντος, ὁτὲ
[2, 9, 12]	ἦν, ἀλλὰ πάντως ἀπὸ τῶν	ἀρίστων	τῆς δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ καὶ
[2, 9, 16]	εἴη, ὃς τὴν ἐν νοητῷ	ἁρμονίαν	ἰδὼν οὐ κινήσεται τῆς ἐν
[2, 9, 10]	σοφίαν τινά, εἴτε τῆς ψυχῆς	ἀρξάσης,	εἴτε τῆς τοιαύτης αἰτίας γενομένης
[2, 9, 12]	ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν	ἄρτι	γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ καὶ
[2, 9, 12]	τί δὲ πρῶτον πῦρ; ~Καὶ	ἄρτι	γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν
[2, 9, 5]	φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν τῶν	ἄρτι	γενομένων καὶ διὰ τοσούτων κωλυομένων
[2, 9, 6]	ἰδίας αἱρέσεως· ὡς γὰρ τῆς	ἀρχαίας	Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται
[2, 9, 1]	Οὐ τοίνυν δεῖ ἐφ´ ἑτέρας	ἀρχὰς	ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο προστησαμένους, εἶτα
[2, 9, 7]	ὑπὸ τῶν ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων·	ἄρχει	γὰρ ἐκείνη. Διὸ καὶ ἀπαθὴς
[2, 9, 14]	ὅλως μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν τὴν	ἀρχὴν	ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ
[2, 9, 17]	νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως	ἀρχὴν	καὶ μέσα καὶ τέλος τῆς
[2, 9, 8]	δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον μὲν	ἀρχὴν	λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ ἀεί· ἔπειτα
[2, 9, 7]	ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν ἐξ	ἀρχῆς	αὐτῆς ἡ φύσις μένει. Ἐὰν
[2, 9, 9]	ἀνθρώπων, πάντα ἄγοντες τάξει ἐξ	ἀρχῆς	εἰς τέλος μοῖραν ἑκάστῳ τὴν
[2, 9, 17]	μὴ τὸ τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ	ἀρχῆς	ἡ φύσις, τούτοις τάχ´ ἂν
[2, 9, 1]	τε γὰρ λεχθείσης οὕτως ἔχειν	ἀρχῆς	τῆς πάντων οὐδεὶς ἂν εὕροι
[2, 9, 18]	καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς δὲ ἐξ	ἀρχῆς	ὑπάρχει. Οὐ δή, εἰ μόνοι
[2, 9, 6]	ἄλλας ὑποστάσεις τί χρὴ λέγειν	ἃς	εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους καὶ
[2, 9, 2]	οὔτε ἐπινοίας περιττὰς ἐν ἐκείνοις,	ἃς	οὐ δέχονται, θετέον, ἀλλ´ ἕνα
[2, 9, 12]	ὡς ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας δι´	ἃς	οὕτως, οὐκ εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	παραβάλλων οὐκ ἔξω ἂν τοῦ	ἀσεβεῖν	γένοιτο· οὐδὲ τὸ ζητεῖν περὶ
[2, 9, 15]	τὴν τελειουμένην ἐκ λόγου καὶ	ἀσκήσεως	καὶ ὅλως καθ´ ἃ σπουδαῖος
[2, 9, 16]	τὸ συγγενὲς πᾶν οὗ φιλεῖ	ἀσπάζεται	καὶ τοὺς παῖδας ὧν τὸν
[2, 9, 8]	καὶ μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ πάντα·	ἄστρα	δὲ τά τε ἐν ταῖς
[2, 9, 18]	αὐτὸ πάσχειν τοῖς οἰομένοις τὰ	ἄστρα	μὴ θεῖν, ὅτι αὐτοῖς ἡ
[2, 9, 5]	οὐρανὸν πάντα καὶ τὰ ἐκεῖ	ἄστρα	μὴ τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ
[2, 9, 16]	καὶ τὸ ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς	ἄστροις	εἶδος καὶ πόρρωθεν οὖσιν οὐκ
[2, 9, 18]	σύμπαντος ψυχὴν καὶ τὴν τῶν	ἄστρων,	εἰς ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες
[2, 9, 18]	τὰ ἔξω βλέπειν τὴν τῶν	ἄστρων	φύσιν, ὅτι οὐχ ὁρῶσι τὴν
[2, 9, 16]	νοητοὺς θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ	ἀσυμπαθὴς	ἂν γένοιτο· ὁ γὰρ τὸ
[2, 9, 14]	θαρραλέον μετὰ λόγου καὶ μετ´	ἀσφαλείας	πολλῆς καὶ εὐλαβείας καὶ πλείστης
[2, 9, 14]	λέγειν, ἀλλὰ πῶς φωναῖς τὰ	ἀσώματα;	Ὥστε οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς
[2, 9, 5]	μάλιστα τὴν ἐνταῦθα περὶ γῆν	ἀταξίαν	αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς ἀθανάτου
[2, 9, 18]	ἐν θέᾳ καὶ ἡμῖν εἴη	ἅτε	καλῶς καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι
[2, 9, 17]	οὐκ ἦν ποτε παιδὶ ὣς	ἀτελεῖ	εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν
[2, 9, 5]	τὴν παρ´ αὐτοῖς δύναμιν μὴ	ἀτιμάζειν,	ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ λέγειν
[2, 9, 15]	ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν τοῦ σώματος	ἀτιμαζούσης.	Οἷς δὲ ἀρετῆς μὴ μέτεστιν,
[2, 9, 15]	καὶ πάντας νόμους τοὺς ἐνταῦθα	ἀτιμάσας	καὶ τὴν ἀρετὴν τὴν ἐκ
[2, 9, 9]	τετίμηται, καὶ κακία τὴν προσήκουσαν	ἀτιμίαν	ἔχει, καὶ θεῶν οὐ μόνον
[2, 9, 10]	ὃ δὴ καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν	ἀτοπίᾳ,	εἰ δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν.
[2, 9, 16]	καὶ γελοῖον καὶ πολλὴν τὴν	ἀτοπίαν	ἔχει, καὶ ὅ γε μὴ
[2, 9, 10]	πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ	ἀτοπίαν	τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες
[2, 9, 1]	νοεῖ, ἔτι μᾶλλον καταφανὲς τὸ	ἄτοπον.	Καὶ διὰ τί οὐκ εἰς
[2, 9, 6]	εἰδότων καὶ σαφῶς τῶν Ἑλλήνων	ἀτύφως	λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ τοῦ σπηλαίου
[2, 9, 10]	αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι πάλιν	αὖ	μὴ κατελθεῖν, οἷον μὴ νεῦσαι,
[2, 9, 16]	ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ αὐτῶν προνοεῖν	αὖ	μόνων. Πότερα δὲ ἐκεῖ γενομένων
[2, 9, 7]	τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ	αὖ	ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ μυρίαι
[2, 9, 16]	θεὸς λεγόμενος ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´	αὖ	τὸ καταφρονῆσαι κόσμου καὶ θεῶν
[2, 9, 9]	ἄνω, τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς	αὖ	ὢν ὁ μὲν μεμνημένος ἀρετῆς
[2, 9, 9]	πολλὴ γὰρ ἐν ἀνθρώποις ἡ	αὐθάδεια	καὶ ὁ πρότερον ταπεινὸς καὶ
[2, 9, 14]	ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν, οὐ τὸ	αὔθαδες	μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον μετὰ λόγου
[2, 9, 1]	ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ	ἀύλοις	τὸ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους
[2, 9, 18]	πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ τὰ	αὐτὰ	ἂν ἐν θέᾳ καὶ ἡμῖν
[2, 9, 16]	ἡσθήσεται; Εἴπερ οὐχ ὁμοίως τὰ	αὐτὰ	βλέπουσιν οὐδ´ ἐν ταῖς γραφαῖς
[2, 9, 7]	ἔστι κατὰ φύσιν, ταῦτα πάσχει,	αὐτὰ	δὲ καλῶς φέρεται ὡς τοῦ
[2, 9, 18]	ὅτι αὐτοῖς ἡ αἴσθησις ἑστάναι	αὐτὰ	λέγει. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ
[2, 9, 6]	δημιουργὸν τῇ ψυχῇ καὶ τὰ	αὐτὰ	πάθη διδόντες, ἅπερ καὶ τοῖς
[2, 9, 6]	παρὰ τοῖς ἀκούουσι ποιεῖν, ἀλλ´	αὐτὰ	παρ´ αὐτῶν δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα,
[2, 9, 6]	εἰκόνας τῶν ὄντων, ἀλλὰ μὴ	αὐτά	πω τὰ ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων
[2, 9, 10]	ἀνθρώπων· ἧς δὲ χάριν καὶ	αὐταὶ	κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι πάλιν αὖ
[2, 9, 13]	αὐτοῖς· τί γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν	αὗται,	ὡς φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους λόγων
[2, 9, 14]	Τὸ γὰρ αἴτιον τὸν πυρετὸν	αὔταρκές	ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ τὸ
[2, 9, 1]	οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον, καὶ τὸ	αὔταρκες,	ὅτι οὐκ ἐκ πλειόνων· οὕτω
[2, 9, 6]	δόξαν λέγειν, εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως	αὐτὰς	τὰς δόξας τιθέντας αὐτῶν καὶ
[2, 9, 1]	ἂν οὖν εἶεν φύσεις παρ´	αὐτάς.	Τῆς τε γὰρ λεχθείσης οὕτως
[2, 9, 7]	ἤδη συνδεῖ ὃ ἂν περιλάβῃ·	αὐτὴ	δὲ ἡ τοῦ παντὸς ψυχὴ
[2, 9, 11]	τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ τί μόνη	αὐτὴ	ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ τὰ δυνατώτερα
[2, 9, 2]	δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ πρὸς	αὐτῇ	ἐστι, τόσῳ καλλίων καὶ δυνατωτέρα·
[2, 9, 12]	σκότος αἴτιον τῆς νεύσεως, ἀλλ´	αὐτὴ	ἡ ψυχῆς φύσις. Τοῦτο δὲ
[2, 9, 5]	Ὅταν δὲ προστιθῶσι καὶ ἀντίληψιν	αὐτῇ	καὶ βούλευσιν καὶ ἄλλα μυρία,
[2, 9, 1]	ἑνὸς λεγομένου ἡ φύσις ἡ	αὐτή	καὶ γὰρ αὕτη οὐκ ἄλλο,
[2, 9, 17]	καλὴν οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον ἦν	αὐτῇ	καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους· ὃ καὶ
[2, 9, 11]	Εἰ δὲ τῷ λογισμὸν λαβεῖν	αὐτῇ	κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ
[2, 9, 2]	αὐτῆς ἔχειν, μένει τε ἀπραγμόνως	αὐτὴ	οὐκ ἐκ διανοίας διοικοῦσα οὐδέ
[2, 9, 7]	οὐδὲν ἂν ὑπὸ τούτων οὐδ´	αὐτὴ	πάθοι. ~Τὸ δὲ διὰ τί
[2, 9, 2]	θέμις καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο συμβαίνει	αὐτῇ	τὸ πάθος, ὅτι μὴ ἔμεινεν
[2, 9, 17]	δὲ ἤδη καὶ τὸ σῶμα	αὐτῇ,	ὡς οὐδὲν ἂν παθούσης, δούσης
[2, 9, 1]	πρώτως, εἶτα ψυχὴν μετὰ νοῦν	αὕτη	γὰρ τάξις κατὰ φύσιν μήτε
[2, 9, 11]	τάχ´ ἂν φυτικὴ καὶ γεννητικὴ	αὕτη·	εἰ δὲ τοῦτο, πῶς ἂν
[2, 9, 1]	φύσις ἡ αὐτή καὶ γὰρ	αὕτη	οὐκ ἄλλο, εἶτα ἕν, οὐδὲ
[2, 9, 1]	καὶ ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν	αὐτὴν	δεῖ νομίζειν τὴν φύσιν καὶ
[2, 9, 2]	κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι τῷ μετ´	αὐτὴν	καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται.
[2, 9, 11]	ἔρρευσεν οἷον φῶς, ἤδη νενευκέναι	αὐτὴν	λέγειν προσήκει· εἰ μή που
[2, 9, 15]	τὸν τῆς προνοίας κύριον καὶ	αὐτὴν	τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ πάντας
[2, 9, 12]	Πόθεν οὖν τοῦτο; Εἰ δ´	αὐτὴν	φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν, οὐκ ἦν
[2, 9, 7]	ἂν δέοιτο ὑπὸ τῶν ὑπ´	αὐτῆς	δεδεμένων· ἄρχει γὰρ ἐκείνη. Διὸ
[2, 9, 7]	καὶ οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ	αὐτῆς	δίδωσι τῷ σώματι ζωὴν οὐδὲν
[2, 9, 11]	ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ τὰ δυνατώτερα	αὐτῆς	ἐν τοῖς οὖσιν; Εἰ δὲ
[2, 9, 12]	ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´	αὐτῆς	ἐνταῦθα· καὶ ἥξει ὁ λόγος
[2, 9, 11]	Οὐ γάρ, εἴ τι παρ´	αὐτῆς	ἔρρευσεν οἷον φῶς, ἤδη νενευκέναι
[2, 9, 2]	τε ἔχειν ὅσον δύναται παρ´	αὐτῆς	ἔχειν, μένει τε ἀπραγμόνως αὐτὴ
[2, 9, 7]	ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς	αὐτῆς	ἡ φύσις μένει. Ἐὰν δέ
[2, 9, 2]	ἀλλὰ τῇ εἰς τὸ πρὸ	αὐτῆς	θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον
[2, 9, 2]	ὄντος, ὁτὲ δὲ τὸ χεῖρον	αὐτῆς	καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον· τὸ
[2, 9, 2]	τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ	αὐτῆς	καὶ τοῦ ὄντος, ὁτὲ δὲ
[2, 9, 2]	τὸ μέσον· τὸ γὰρ πᾶν	αὐτῆς	οὐκ ἦν θέμις καθελκύσαι. Καὶ
[2, 9, 7]	οὐ κύριοι· τὸ δ´ ὅσον	αὐτῆς	πρὸς τὸ θεῖον τὸ ὑπεράνω
[2, 9, 11]	γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´	αὑτῆς	μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς τοῦτο
[2, 9, 7]	μὲν τοῦ ἐν ᾧ συμπέπονθεν,	αὐτὸ	δὲ ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο τὴν
[2, 9, 1]	σύνθεσις μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ	αὐτὸ	εἶναι. Οὐ τοίνυν δεῖ ἐφ´
[2, 9, 8]	Ἔδει οὖν εἶναί τι μετ´	αὐτό·	ἐκείνου γὰρ μόνου οὐδέν ἐστιν
[2, 9, 7]	ἐξ ἀνάγκης δέχεται, ὃ δ´	αὐτὸ	ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ αὐτοῦ δίδωσιν
[2, 9, 11]	ἡ δὲ ἦλθε τοπικῶς πρὸς	αὐτὸ	καὶ ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ
[2, 9, 18]	ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν πρὸς τὸ	αὐτὸ	καὶ τὰ αὐτὰ ἂν ἐν
[2, 9, 1]	τοῦτο προστησαμένους, εἶτα νοῦν μετ´	αὐτὸ	καὶ τὸ νοοῦν πρώτως, εἶτα
[2, 9, 18]	ὡς οὐ διώκουσι, μηδὲ τὸ	αὐτὸ	πάσχειν τοῖς οἰομένοις τὰ ἄστρα
[2, 9, 14]	ἐξελήλυθε, διὰ τί; Τί γὰρ	αὐτὸ	πέπονθεν; Ἢ ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ
[2, 9, 17]	καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους· ὃ καὶ	αὐτὸ	τὰς ψυχὰς θείας οὔσας κινεῖ.
[2, 9, 12]	δηλονότι ὅπου ἂν ἔνευσεν, οὐδ´	αὐτὸ	τὸ σκότος αἴτιον τῆς νεύσεως,
[2, 9, 9]	τοῦτό εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός ἐστιν,	αὐτὸ	τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει. Εἰ
[2, 9, 8]	δὲ μιμούμενον μή ἐστιν ἐκεῖνο,	αὐτὸ	τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει· οὐ
[2, 9, 12]	τῆς δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ καὶ	αὐτοὶ	ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ ἔλλαμψις
[2, 9, 9]	οὐ μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ	αὐτοὶ	ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως αἰτίας,
[2, 9, 13]	ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν, αἷς καὶ	αὐτοὶ	δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι. Καίτοι
[2, 9, 9]	κόσμου παντὸς ἐν ᾧ καὶ	αὐτοὶ	διὰ τί ἀμελεῖ; Εἰ μὲν
[2, 9, 14]	οὗτος ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ	αὐτοὶ	καὶ ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα
[2, 9, 6]	τὰς δόξας τοῦ ἀνδρὸς ὡς	αὐτοὶ	μὲν τὴν νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες,
[2, 9, 9]	ἔχοντες καὶ μόνοι ἔχειν, ὃ	αὐτοὶ	μόνοι οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν
[2, 9, 11]	ὑπὸ τῶν μειζόνων, ὡς λέγουσιν	αὐτοί,	οὐ κατήγαγεν εἰς νεῦσιν τοὺς
[2, 9, 18]	λέγει. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ	αὐτοὶ	οὐκ οἴονται τὰ ἔξω βλέπειν
[2, 9, 10]	ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι. Καίτοι	αὐτοὶ	οὐκ ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες
[2, 9, 12]	καὶ τὰ ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως	αὐτοὶ	οὕτω κόσμον ἐποίησαν ὡς ἂν
[2, 9, 17]	οὔσας κινεῖ. Εἰ μὴ ἄρα	αὐτοὶ	φαῖεν μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως
[2, 9, 4]	τοῦτο πάσχει· εἰ δὲ σφαλεῖσαν	αὐτοὶ	φήσουσι, τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν τὴν
[2, 9, 6]	τὸν δὲ διανοούμενον πολλάκις δὲ	αὐτοῖς	ἀντὶ τοῦ διανοουμένου ψυχή ἐστιν
[2, 9, 5]	οὐδὲ τήνδε τὴν γῆν καινὴν	αὐτοῖς	γῆν φασι γεγονέναι, εἰς ἣν
[2, 9, 18]	θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον ἂν θεωρεῖν	αὐτοῖς	γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς φασιν
[2, 9, 10]	εἰς ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον παρ´	αὐτοῖς	δημιουργὸν γεννῶσι καὶ ἀποστάντα τῆς
[2, 9, 5]	λύπας καὶ ὀργὰς τὴν παρ´	αὐτοῖς	δύναμιν μὴ ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι
[2, 9, 6]	δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα ἴδια	αὐτοῖς	ἔδοξε παρὰ τὴν ἐκείνων δόξαν
[2, 9, 5]	εἶναι κόσμου. Καίτοι τί δεῖ	αὐτοῖς	ἐκεῖ γενέσθαι ἐν παραδείγματι κόσμου,
[2, 9, 17]	εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ καὶ μισεῖν	αὐτοῖς	ἐπῄει τὴν τοῦ σώματος φύσιν,
[2, 9, 17]	εἰ δ´ ἄρα, τὸ αἰσχρὸν	αὐτοῖς	ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς τὴν φύσιν
[2, 9, 18]	τὰ ἄστρα μὴ θεῖν, ὅτι	αὐτοῖς	ἡ αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ λέγει.
[2, 9, 11]	ὁ τοῦ κόσμου, ἡ γῆ	αὐτοῖς	ἡ ξένη λεγομένη γενομένη ὑπὸ
[2, 9, 14]	γάρ, ὅπως καὶ ταῦτα εἴρηται	αὐτοῖς	καὶ ὅτου χάριν, δῆλον· τούτου
[2, 9, 15]	κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ	αὐτοῖς	καὶ τόδε τὸ μηδένα λόγον
[2, 9, 15]	λόγων τούτων· τούτων γὰρ οὐδὲν	αὐτοῖς	καλόν, ἀλλὰ ἄλλο τι, ὅ
[2, 9, 15]	σπουδαῖος ἄνθρωπος ἂν γένοιτο. Ὥστε	αὐτοῖς	καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ
[2, 9, 9]	ὡς δυνατὸν ἔχει τὴν προσήκουσαν	αὐτοῖς	μοῖραν οὐχ αὑτῷ μόνῳ διδοὺς
[2, 9, 8]	τί κώλυμα πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς	αὐτοῖς;	Οὐ γὰρ δὴ ταῦτά ἐστιν
[2, 9, 6]	προιούσας. Ὅλως γὰρ τὰ μὲν	αὐτοῖς	παρὰ τοῦ Πλάτωνος εἴληπται, τὰ
[2, 9, 18]	ἡμῖν εἴη ἅτε καλῶς καὶ	αὐτοῖς	παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς
[2, 9, 9]	τῆς τῶν πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον	αὐτοῖς	συμβαίνει· οὐ γὰρ πρὸς τὸ
[2, 9, 5]	Ἄλογος δὲ καὶ ἡ παρεισαγωγὴ	αὐτοῖς	τῆς ἑτέρας ψυχῆς ταύτης, ἣν
[2, 9, 13]	αἳ δὴ πάντα μείλιχα τεύχουσιν	αὐτοῖς·	τί γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν αὗται,
[2, 9, 16]	πρὸς τοὺς νοητοὺς θεοὺς λεγομένη	αὐτοῖς	τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο· ὁ
[2, 9, 18]	θεωρεῖν αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι	αὐτοῖς	φασιν εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς
[2, 9, 17]	Εἰ δ´ ἄρα τοῦτό τις	αὐτοῖς	χαρίσαιτο, ἀλλ´ οὐ κακόν τι.
[2, 9, 18]	καὶ οὕτως οἰκεῖν δυναμένους ἐν	αὐτοῖς,	ὡς ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς
[2, 9, 1]	ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας δὲ ἡμῖν	αὐτοῖς	ὡς οἷόν τε. Καὶ τὸ
[2, 9, 16]	περὶ αὐτοῦ οὐδὲ τῶν μετ´	αὐτόν.	Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν πρόνοιά τις
[2, 9, 9]	ἐστι πολλοὺς ποιῇ πάντας εἰς	αὐτὸν	ἀνηρτημένους καὶ δι´ ἐκεῖνον καὶ
[2, 9, 9]	ὅτι οὐ σχολὴ αὐτῷ πρὸς	αὐτὸν	βλέπειν, οὐδὲ θέμις αὐτῷ πρὸς
[2, 9, 4]	ἐποίησε; Πότε δὲ καὶ φθερεῖ	αὐτόν;	εἰ γὰρ μετέγνω, τί ἀναμένει;
[2, 9, 4]	περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι τὸν	αὐτὸν	εἶναι τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ
[2, 9, 13]	πράως συγχωρητέον τῇ πάντων φύσει	αὐτὸν	θέοντα πρὸς τὰ πρῶτα παυσάμενον
[2, 9, 6]	τὸν δὲ νοῦν ἕτερον παρ´	αὐτὸν	θεωροῦντα, τὸν δὲ διανοούμενον πολλάκις
[2, 9, 1]	κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις δὲ πρὸς	αὐτὸν	καὶ περὶ αὐτὸν ψυχῆς ἤδη
[2, 9, 16]	οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας	αὐτὸν	λαμβάνει, οἷα ἀφ´ οἵων; Οὐκ
[2, 9, 17]	αἰσχροὺς δὲ τἄνδον, οἶμαι μὲν	αὐτὸν	μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους εἶναι
[2, 9, 9]	παρὰ τῷ θεῷ καὶ μὴ	αὐτὸν	μόνον μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ
[2, 9, 9]	πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ μόνον δὲ	αὐτὸν	νομίζειν ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι οὕτω
[2, 9, 18]	εἰ δύο οἶκον καλὸν τὸν	αὐτὸν	οἰκούντων, τοῦ μὲν ψέγοντος τὴν
[2, 9, 9]	Ἀλλὰ χρὴ ὡς ἄριστον μὲν	αὐτὸν	πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ μόνον δὲ
[2, 9, 12]	τῶν ζῳδίων καὶ τῶν ὑπ´	αὐτὸν	τὴν φορὰν καὶ τὴν γῆν
[2, 9, 1]	δὲ πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ	αὐτὸν	ψυχῆς ἤδη ἔργον καὶ λόγος
[2, 9, 2]	θετέον, ἀλλ´ ἕνα νοῦν τὸν	αὐτὸν	ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ, μιμούμενον
[2, 9, 1]	ὁ ἀληθινὸς ἐν ταῖς νοήσεσιν	αὑτὸν	νοῇ καὶ μὴ ἔξωθεν ᾖ
[2, 9, 1]	ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως γε ὁ	αὐτὸς	ἔσται ὅσπερ ἐνόει ὁ νοῶν
[2, 9, 16]	ἐνθάδε; Πῶς δὲ οὐ καὶ	αὐτός	ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ γνώσεται,
[2, 9, 1]	ᾖ τὸ νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´	αὐτὸς	ᾖ καὶ τὸ νοητόν, ἐξ
[2, 9, 12]	ἵνα ἂν καὶ εἶδεν, οὔτε	αὐτὸς	οὔτε ἡ μήτηρ, ἣν διδόασιν
[2, 9, 9]	πολὺ τὸ θεῖον, ὅσον ἔδειξεν	αὐτός,	τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ εἰδότων,
[2, 9, 7]	ὅπως διοικεῖ, ὅτι μὴ ὁ	αὐτὸς	τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ
[2, 9, 1]	μὴ ἔξωθεν ᾖ τὸ νοητὸν	αὐτοῦ,	ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ καὶ τὸ
[2, 9, 9]	αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´ οὐδὲν δέονται	αὐτοῦ·	ἀλλ´ ὁ κόσμος δεῖται καὶ
[2, 9, 7]	δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ	αὐτοῦ	δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι· οἷον
[2, 9, 12]	ἐκεῖνα ἢ καὶ τὴν μητέρα	αὐτοῦ,	εἴδωλον ὑλικόν, καὶ μὴ μόνον
[2, 9, 1]	ἤδη ἔργον καὶ λόγος ἀπ´	αὐτοῦ	εἰς ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν ποιῶν,
[2, 9, 10]	μητρὸς ποιήσαντες τὸν κόσμον παρ´	αὐτοῦ	ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα
[2, 9, 9]	μάλιστα τῶν θεῶν τὸ μέγα	αὐτοῦ	ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ τὸ συστεῖλαι
[2, 9, 8]	τὸ νοητὸν εἶναι. Εἶναι γὰρ	αὐτοῦ	ἐνέργειαν ἔδει διττήν, τὴν μὲν
[2, 9, 7]	δὲ ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο τὴν	αὐτοῦ	ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου
[2, 9, 6]	Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος γὰρ	αὐτοῦ	ᾗπερ οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας
[2, 9, 16]	ὅτι ἐνθάδε ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο	αὐτοῦ	καὶ ἐγένοντο κακοί; Εἰ δὲ
[2, 9, 9]	δεῖται καὶ οἶδε τὴν τάξιν	αὐτοῦ	καὶ οἱ ἐν αὐτῷ ὅπως
[2, 9, 6]	δημιουργίας καὶ ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται	αὐτοῦ	καὶ πρὸς τὸ χεῖρον ἕλκουσι
[2, 9, 15]	μή τις τῇ φύσει τῇ	αὐτοῦ	κρείττων εἴη τῶν λόγων τούτων·
[2, 9, 10]	γενέσθαι οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐπ´	αὐτοῦ	μένουσι. Καίτοι αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι
[2, 9, 16]	ὁ τρόπος· ὥστε καὶ μεθέξει	αὐτοῦ	ὁ κόσμος. Εἰ δ´ ἄπεστι
[2, 9, 16]	ἂν ἔχοιτέ τι λέγειν περὶ	αὐτοῦ	οὐδὲ τῶν μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´
[2, 9, 7]	τῷ σώματι ζωὴν οὐδὲν παρ´	αὐτοῦ	προσλαμβάνει. Ὅλως γὰρ τὸ μὲν
[2, 9, 6]	ὁμιλίαν, τὸν χωρισμὸν τὸν ἀπ´	αὐτοῦ,	τὸ ἐκ γενέσεως φεύγειν εἰς
[2, 9, 1]	γίνεσθαι ἐν ψυχῇ ἄλλον ἀπ´	αὐτοῦ	τοῦ λόγου, ἵνα μεταξὺ ψυχῆς
[2, 9, 1]	νοῶν ἄλλου ὄντος, ἀλλ´ οὐκ	αὐτοῦ	τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ
[2, 9, 13]	ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου τὸ θράσος	αὐτοῦ	τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο δέ, ὅτι
[2, 9, 7]	φερομένου ἐν μέσῃ τῇ πορείᾳ	αὐτοῦ	χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα
[2, 9, 3]	μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον τὸ	αὑτοῦ	διδόναι καὶ ἄλλῳ, ἢ τὸ
[2, 9, 5]	τὴν ἐνταῦθα περὶ γῆν ἀταξίαν	αὐτοὺς	αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς
[2, 9, 9]	μὴ τὸν κόσμον ἐφορᾷ, οὐδὲ	αὐτοὺς	βλέπει. Ἀλλ´ οὐδὲν δέονται αὐτοῦ·
[2, 9, 9]	πρὸς τὸ κάτω· καὶ πρὸς	αὐτοὺς	βλέπων διὰ τί οὐκ ἔξω
[2, 9, 17]	τι δύναται λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως	αὐτοὺς	διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον, τοσούτῳ διδόντας
[2, 9, 8]	τῆς δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον οὖν	αὐτούς,	εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς ἡ
[2, 9, 10]	ἂν γίγνοιτο πρὸς τὸ πείθειν	αὐτούς	ἵνα μὴ πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο
[2, 9, 15]	τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ περὶ	αὐτοὺς	καὶ τὸ οὐ κοινὸν πρὸς
[2, 9, 14]	ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ νόσων λέγοντες	αὐτούς,	λέγοντες μὲν ἂν σωφροσύνῃ καὶ
[2, 9, 10]	πρὸς τοὺς γνωρίμους, οὐ πρὸς	αὐτοὺς	λέγοντες πλέον γὰρ οὐδὲν ἂν
[2, 9, 12]	αὐτῷ. Εἶτα πῶς οὐ θαυμαστὸν	αὐτοὺς	μὲν οὐκ εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε
[2, 9, 5]	τούτου τοῦ ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´	αὐτοὺς	μὲν σῶμα ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν
[2, 9, 5]	παράδειγμα τοῦτο; Τοῦτο γὰρ κατ´	αὐτοὺς	νενευκότος ἤδη πρὸς τὰ τῇδε
[2, 9, 16]	γινώσκει, ἵνα διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων	αὐτούς.	Πᾶσιν οὖν παρέσται καὶ ἔσται
[2, 9, 8]	τίς ἡ φύσις τούτων, ὡς	αὐτοὺς	παύσασθαι τῆς εἰς τὰ τίμια
[2, 9, 14]	λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν	αὑτοὺς	τὸ σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι
[2, 9, 8]	ὁποῖα τὰ σμικρότερα τῶν ἐν	αὐτῷ,	ἃ τῇ πολλῇ ζωῇ τῇ
[2, 9, 8]	τῇ πολλῇ ζωῇ τῇ ἐν	αὐτῷ	ἀεὶ νύκτωρ καὶ μεθ´ ἡμέραν
[2, 9, 4]	κόσμου τοῦ νοητοῦ περιοχὴν ἐν	αὐτῷ;	Ἄλλος δὲ ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον
[2, 9, 4]	δοτέον τῷ πολλὰ εἶναι ἐν	αὐτῷ	δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν
[2, 9, 4]	γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων	αὐτῷ,	εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι
[2, 9, 12]	οὔτε ἡ μήτηρ, ἣν διδόασιν	αὐτῷ.	Εἶτα πῶς οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς
[2, 9, 7]	μὲν ἄλλου πάθημα τὸ ἐν	αὐτῷ	ἐξ ἀνάγκης δέχεται, ὃ δ´
[2, 9, 16]	ἦν; πῶς δὲ οἱ ἐν	αὐτῷ	θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν καὶ
[2, 9, 9]	οἱ ἐν αὐτῷ ὅπως ἐν	αὐτῷ	καὶ ὅπως ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν
[2, 9, 8]	τὸ πᾶν, ὡς ἐξεῖναι ἐν	αὐτῷ	καὶ σοφίαν ἔχειν καὶ ἐνταῦθα
[2, 9, 16]	κόσμου καὶ θεῶν τῶν ἐν	αὐτῷ	καὶ τῶν ἄλλων καλῶν ἀγαθόν
[2, 9, 15]	τοῦ κόσμου καὶ τῶν ἐν	αὐτῷ	καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ οὐσῶν
[2, 9, 9]	τάξιν αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν	αὐτῷ	ὅπως ἐν αὐτῷ καὶ ὅπως
[2, 9, 6]	ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν	αὐτῷ	πάντα τὰ ὄντα, τὸν δὲ
[2, 9, 9]	μὲν γάρ, ὅτι οὐ σχολὴ	αὐτῷ	πρὸς αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ θέμις
[2, 9, 9]	πρὸς αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ θέμις	αὐτῷ	πρὸς τὸ κάτω· καὶ πρὸς
[2, 9, 17]	ὣς ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο	αὐτῷ	προσιόν τι καὶ προσετίθετο εἰς
[2, 9, 2]	μέρος, ἔδωκε τῷ παντὶ σώματι	αὐτῷ	τε ἔχειν ὅσον δύναται παρ´
[2, 9, 18]	καὶ μένοντος οὐχ ἧττον ἐν	αὐτῷ,	τοῦ δὲ μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ
[2, 9, 18]	ἡμετέρους κατέχειν τὴν ψυχὴν πρὸς	αὐτῷ.	Τοῦτο δὲ ὅμοιον ἂν εἴη,
[2, 9, 16]	ἄλλα μὴ πάντα κακὸς εἴη,	αὐτῷ	τούτῳ ἂν γεγονὼς εἴη. Καὶ
[2, 9, 6]	τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται	αὐτῷ	τῷ πλήθει τὴν νοητὴν φύσιν
[2, 9, 5]	πεποιηκότος. Εἰ μὲν οὖν ἐν	αὐτῷ	τῷ ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς τοῦ
[2, 9, 2]	πατέρα καθ´ ὅσον οἷόν τε	αὐτῷ.	Ψυχῆς δὲ ἡμῶν τὸ μὲν
[2, 9, 9]	τὴν προσήκουσαν αὐτοῖς μοῖραν οὐχ	αὑτῷ	μόνῳ διδοὺς τὸ δύνασθαι· οὐ
[2, 9, 13]	ἔχοντα, εἰς δὲ τὰς ψυχὰς	αὐτῶν	βλέπειν, αἷς καὶ αὐτοὶ δήπουθεν
[2, 9, 14]	Δηλοῦσι δὲ καὶ αἱ θεραπεῖαι	αὐτῶν.	Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης ἢ φαρμάκου
[2, 9, 6]	ἀκούουσι ποιεῖν, ἀλλ´ αὐτὰ παρ´	αὐτῶν	δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα ἴδια
[2, 9, 10]	Καίτοι αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι τὰ	αὐτῶν	ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως
[2, 9, 1]	νοεῖ· ὃ καὶ ἐφ´ ἡμῶν	αὐτῶν	εἰ γίγνοιτο τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων
[2, 9, 7]	ψυχῇ κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ	αὐτῶν	εἴρηται ὡς οὐκ ἄμεινον τῇ
[2, 9, 12]	καὶ ἀγαπητῶς ἕνα ἢ δύο	αὐτῶν	ἐκ τοῦ κόσμου κινηθῆναι καὶ〉
[2, 9, 6]	Ἕλληνας διασύρειν καὶ ὑβρίζειν τὰ	αὐτῶν	ἐν συστάσει παρὰ τοῖς ἀκούουσι
[2, 9, 10]	πείθειν αὐτούς ἵνα μὴ πρὸς	αὐτῶν	ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις κομιζόντων πῶς
[2, 9, 18]	ὅτι οὐχ ὁρῶσι τὴν ψυχὴν	αὐτῶν	ἔξωθεν οὖσαν.
[2, 9, 7]	ἐκείνη. Διὸ καὶ ἀπαθὴς πρὸς	αὐτῶν,	ἡμεῖς δὲ τούτων οὐ κύριοι·
[2, 9, 6]	φιλοσόφως αὐτὰς τὰς δόξας τιθέντας	αὐτῶν	καὶ οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς
[2, 9, 7]	μένει. Ἐὰν δέ πού τι	αὐτῶν	κατὰ φύσιν κινηθῇ, οἷς οὐκ
[2, 9, 14]	ἂν πλέον· οὕτω γὰρ περὶ	αὐτῶν	λέγειν ἡμῖν ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο
[2, 9, 4]	ἐξ ἀιδίου, μένει κατὰ τὸν	αὐτῶν	λόγον ἐσφαλμένη· εἰ δὲ ἤρξατο,
[2, 9, 13]	εἶναι. Καίτοι καὶ τὰ σώματα	αὐτῶν	μεγέθει καὶ κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα
[2, 9, 3]	τε εἶναι μέν, μηδὲν δὲ	αὐτῶν	μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον τὸ
[2, 9, 5]	τῶν τεσσάρων ὑστέρα γενομένη ἐξ	αὐτῶν;	Ὅταν δὲ προστιθῶσι καὶ ἀντίληψιν
[2, 9, 10]	ἀξιοπίστως ἢ καὶ οἰόμενοι τὰ	αὐτῶν	οὕτως ἔχειν λέγειν ἃ δὴ
[2, 9, 15]	δὲ ἅπασι πάθεσι, μηδὲν δὲ	αὐτῶν	πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν οὖν
[2, 9, 16]	δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ	αὐτῶν	προνοεῖν αὖ μόνων. Πότερα δὲ
[2, 9, 13]	Ἃ δὲ λέγεται γίνεσθαι παρ´	αὐτῶν,	σημεῖα νομίζειν τῶν ἐσομένων εἶναι,
[2, 9, 14]	τὰ ἀσώματα; Ὥστε οἳ σεμνοτέρους	αὐτῶν	τοὺς λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις
[2, 9, 13]	γάρ, εἰ πύρινα τὰ σώματα	αὐτῶν,	φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως πρὸς τὸ
[2, 9, 5]	ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν μὲν	αὐτῶν	ψυχὴν ἀθάνατον καὶ θείαν λέγειν
[2, 9, 16]	καὶ σέβας αὐτὸν λαμβάνει, οἷα	ἀφ´	οἵων; Οὐκ ἄρα οὔτε ταῦτα
[2, 9, 11]	τίς ἡ διαφορὰ πρὸς τὸ	ἀφ´	οὗ; Εἰ δ´ ἄλλο εἶδος
[2, 9, 14]	λελήθασιν αὑτοὺς τὸ σεμνὸν ἐκείνων	ἀφαιρούμενοι.	Καθαίρεσθαι δὲ νόσων λέγοντες αὐτούς,
[2, 9, 13]	καιροῖς γενέσεων καὶ τόποις πλεῖστον	ἀφεστηκόσι	καὶ διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ οὐκ
[2, 9, 6]	τοῦτον οἴονται εἶναι τὸν δημιουργὸν	ἀφεστηκότες	τοῦ εἰδέναι τίς ὁ δημιουργός.
[2, 9, 14]	ἔξω τὸ νόσημα καὶ αἵματος	ἀφῃρημένου,	καὶ ἔνδεια δὲ ἰάσατο. Ἢ
[2, 9, 10]	δὲ πάντα ἄν τις ἐξετάζων	ἀφθονίαν	ἔχοι ἂν καθ´ ἕκαστον λόγον
[2, 9, 16]	τεταγμένος ἢ ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων	ἀφρόνως,	ὡς τὸ πᾶν; Ἢ παραβάλλειν
[2, 9, 1]	μετρίως σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν ἂν	ἀφροσύνης	ἔχοιεν. Ὅταν δὲ δὴ ὁ
[2, 9, 3]	πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν τινι τόπῳ	ἀφωρισμένῳ	τὰ θεῖα ἔσται καὶ οἷον
[2, 9, 18]	παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη τοῦ	ἀψύχου.	Ἔξεστιν οὖν καὶ μὴ φιλοσωματεῖν
[2, 9, 18]	ὅτι οἶδε λέγειν ἐκ λίθων	ἀψύχων	τοὺς τοίχους καὶ ξύλων συνεστάναι