Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 6]	παρὰ φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι	ψέγειν,	λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι.
[2, 9, 7]	πόλει εὖ οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν	ψέγοι.	Δεῖ δὲ τὰς διαφορὰς λαμβάνειν
[2, 9, 6]	τὸν διοικοῦντα τόδε τὸ πᾶν	ψέγοντες	καὶ εἰς ταὐτὸν ἄγοντες τὸν
[2, 9, 18]	ἐν αὐτῷ, τοῦ δὲ μὴ	ψέγοντος,	ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι
[2, 9, 18]	τὸν αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ μὲν	ψέγοντος	τὴν κατασκευὴν καὶ τὸν ποιήσαντα
[2, 9, 17]	δὲ λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ	ψεῦδος	καὶ τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν.
[2, 9, 8]	μιμούμενον. Τὸ δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι	ψεῦδος·	οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται ὧν οἷόν
[2, 9, 16]	ψυχὴ δὲ πᾶσα πατρὸς ἐκείνου.	Ψυχαὶ	δὲ καὶ ἐν τούτοις καὶ
[2, 9, 8]	γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ αἱ	ψυχαὶ	εἰ μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς
[2, 9, 5]	ἵνα τί; Ἵνα φυλάξωνται αἱ	ψυχαί.	Πῶς οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε
[2, 9, 5]	φυλάξασθαι. Εἰ δ´ ἐν ταῖς	ψυχαῖς	λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου τὸ
[2, 9, 5]	ἤρκει ἡ πεῖρα ταῖς πειραθείσαις	ψυχαῖς	πρὸς τὸ φυλάξασθαι. Εἰ δ´
[2, 9, 8]	βελτίους αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ	ψυχαῖς	τὸ κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ δ´
[2, 9, 9]	ἁμαρτίας εἶναι οὐ νῷ, ἀλλὰ	ψυχαῖς	ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις; Εἰ δὲ
[2, 9, 4]	Εἰ δὲ τὰς καθ´ ἕκαστον	ψυχὰς	ἀναμένει, ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν
[2, 9, 13]	γῆν ἔχοντα, εἰς δὲ τὰς	ψυχὰς	αὐτῶν βλέπειν, αἷς καὶ αὐτοὶ
[2, 9, 18]	καὶ μὴ σώματα ὄντας, ἀλλὰ	ψυχὰς	ἐν σώμασι καὶ οὕτως οἰκεῖν
[2, 9, 17]	ἐπὶ τῷ κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν,	ψυχὰς	ἐν τάξει, ἄνευ τῶν σωμάτων
[2, 9, 17]	κάλλους· ὃ καὶ αὐτὸ τὰς	ψυχὰς	θείας οὔσας κινεῖ. Εἰ μὴ
[2, 9, 12]	τὸν κόσμον τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς	ψυχάς,	μόλις καὶ ἀγαπητῶς ἕνα ἢ
[2, 9, 10]	θέλουσιν εἶναι, τὰς μὲν ἄλλας	ψυχὰς	συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ μέλη τῆς
[2, 9, 15]	οὗτοι οἱ λόγοι εἰς τὰς	ψυχὰς	τῶν ἀκουόντων καὶ τοῦ κόσμου
[2, 9, 6]	πρὸς τὸ σῶμα κοινωνίαν τῇ	ψυχῇ	αἰτιώμενοι καὶ τὸν διοικοῦντα τόδε
[2, 9, 1]	εἶτα ἀπὸ τούτου γίνεσθαι ἐν	ψυχῇ	ἄλλον ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ λόγου,
[2, 9, 9]	ἑαυτὸν καὶ ὅσον ἐστὶ δυνατὸν	ψυχῇ	ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι· δύναται δὲ
[2, 9, 16]	παῖδας ὧν τὸν πατέρα ἀγαπᾷ·	ψυχὴ	δὲ πᾶσα πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ
[2, 9, 17]	τοσούτῳ διδόντας τῇ τοῦ κόσμου	ψυχῇ	δυνάμεως, ὅσῳ τὴν σώματος φύσιν
[2, 9, 15]	εἰς τέλος προιοῦσα καὶ ἐν	ψυχῇ	ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν·
[2, 9, 6]	δὲ αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ διανοουμένου	ψυχή	ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα καὶ κατὰ
[2, 9, 5]	δὲ τοῦ βελτίονος τῇ θνητῇ	ψυχῇ	ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ καὶ ἡ
[2, 9, 7]	ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν τι ἡ	ψυχὴ	ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ τοῦ
[2, 9, 12]	ὕλη, ὅθεν φανείη. Ἡ γὰρ	ψυχὴ	ἡ νεύσασα ἤδη ὂν τὸ
[2, 9, 7]	γεγενημένου. Ἐν γὰρ τῇ πάσῃ	ψυχῇ	ἡ τοῦ σώματος φύσις δεδεμένη
[2, 9, 8]	ταὐτὸν τῷ διὰ τί ἔστι	ψυχὴ	καὶ διὰ τί ὁ δημιουργὸς
[2, 9, 17]	σώματι οἷα ἐμπόδια παρέχει τῇ	ψυχῇ	καὶ πᾶσαν τὴν σωματικὴν φύσιν
[2, 9, 6]	ταὐτὸν ἄγοντες τὸν δημιουργὸν τῇ	ψυχῇ	καὶ τὰ αὐτὰ πάθη διδόντες,
[2, 9, 7]	δὲ πρὸς τὸ σῶμα τῇ	ψυχῇ	κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν
[2, 9, 2]	ἔμεινεν ἐν τῷ καλλίστῳ, ὅπου	ψυχὴ	μείνασα ἡ μὴ μέρος, μηδὲ
[2, 9, 3]	ὁ νοῦς οὐ νοῦς, ἢ	ψυχὴ	μὴ τοῦτο, εἰ μή τι
[2, 9, 15]	καὶ κτήσεται, μήτε ὡς θεραπεύεται	ψυχὴ	μήτε ὡς καθαίρεται. Οὐ γὰρ
[2, 9, 7]	αὐτὴ δὲ ἡ τοῦ παντὸς	ψυχὴ	οὐκ ἂν δέοιτο ὑπὸ τῶν
[2, 9, 12]	ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ, καὶ τῇ	ψυχῇ	οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς
[2, 9, 18]	λέγοιεν καὶ τοῦ ὃν τρόπον	ψυχὴ	παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη τοῦ
[2, 9, 7]	εἶναι, οὐδὲν ἂν μέλοι τῇ	ψυχῇ	τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ
[2, 9, 7]	εἴρηται ὡς οὐκ ἄμεινον τῇ	ψυχῇ·	τὸ δὲ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας
[2, 9, 13]	λέγειν εἶναι· καὶ γὰρ ἐκεῖ	ψυχὴ	χεῖρον νοῦ καὶ οὗτος ἄλλου
[2, 9, 12]	κόσμον ἐποίησαν ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ	ψυχῇ	χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ οὕτως ἠγνόει
[2, 9, 5]	ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν μὲν αὐτῶν	ψυχὴν	ἀθάνατον καὶ θείαν λέγειν καὶ
[2, 9, 14]	ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ μόνον πρὸς	ψυχήν,	ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπάνω, τί
[2, 9, 18]	φύσιν, ὅτι οὐχ ὁρῶσι τὴν	ψυχὴν	αὐτῶν ἔξωθεν οὖσαν.
[2, 9, 10]	εἰ δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν.	Ψυχὴν	γὰρ εἰπόντες νεῦσαι κάτω καὶ
[2, 9, 6]	θεὸν τὸν πρῶτον, τὸ τὴν	ψυχὴν	δεῖν φεύγειν τὴν πρὸς τὸ
[2, 9, 6]	τὸν δημιουργὸν ἄλλον καὶ τὴν	ψυχήν,	ἐκ τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ
[2, 9, 1]	ἐλάττω. Εἴτε γὰρ ἐλάττω, ἢ	ψυχὴν	καὶ νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ
[2, 9, 18]	μιμοίμεθ´ ἂν τὴν τοῦ σύμπαντος	ψυχὴν	καὶ τὴν τῶν ἄστρων, εἰς
[2, 9, 9]	τὸν ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ παντός,	ψυχὴν	μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ ἤδη καὶ
[2, 9, 1]	καὶ τὸ νοοῦν πρώτως, εἶτα	ψυχὴν	μετὰ νοῦν αὕτη γὰρ τάξις
[2, 9, 1]	λόγος ἀπ´ αὐτοῦ εἰς ψυχὴν	ψυχὴν	νοερὰν ποιῶν, οὐκ ἄλλην τινὰ
[2, 9, 17]	γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς	ψυχὴν	πλάσειεν ἄν τις. Εἰ δ´
[2, 9, 18]	τοὺς δὲ ἡμετέρους κατέχειν τὴν	ψυχὴν	πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ὅμοιον
[2, 9, 18]	ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ τὴν κόσμου	ψυχὴν	στόματι μαινομένῳ; Φαύλους μὲν οὖν
[2, 9, 1]	νοῦ ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει τὴν	ψυχὴν	τοῦ νοεῖν, εἰ μὴ παρὰ
[2, 9, 4]	~Εἰ δὲ οἷον πτερορρυήσασαν τὴν	ψυχὴν	φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ ἡ τοῦ
[2, 9, 1]	καὶ λόγος ἀπ´ αὐτοῦ εἰς	ψυχὴν	ψυχὴν νοερὰν ποιῶν, οὐκ ἄλλην
[2, 9, 18]	οἴκοις σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ	ψυχῆς	ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν εἰς
[2, 9, 6]	καλῶς λέγουσι παρ´ ἐκείνων λαβόντας,	ψυχῆς	ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον, θεὸν τὸν
[2, 9, 10]	καὶ σοφίαν τινά, εἴτε τῆς	ψυχῆς	ἀρξάσης, εἴτε τῆς τοιαύτης αἰτίας
[2, 9, 6]	καλὰ μετὰ τὴν πρώτην φύσιν.	Ψυχῆς	δὲ εἶδος τρίτον· διαφορὰς δὲ
[2, 9, 11]	ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ σωμάτων φύσιν;	Ψυχῆς	δὲ εἴδωλον οὐδὲν ἂν δέοιτο
[2, 9, 2]	καθ´ ὅσον οἷόν τε αὐτῷ.	Ψυχῆς	δὲ ἡμῶν τὸ μὲν ἀεὶ
[2, 9, 17]	ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ πᾶν	ψυχῆς	διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ ἤδη καὶ
[2, 9, 11]	οὗ; Εἰ δ´ ἄλλο εἶδος	ψυχῆς,	εἰ ἐκείνη λογική, τάχ´ ἂν
[2, 9, 1]	πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ αὐτὸν	ψυχῆς	ἤδη ἔργον καὶ λόγος ἀπ´
[2, 9, 8]	βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς τοῦ παντὸς	ψυχῆς	ἦλθον, πῶς βελτίους αἱ βιασθεῖσαι;
[2, 9, 1]	αὐτοῦ τοῦ λόγου, ἵνα μεταξὺ	ψυχῆς	καὶ νοῦ ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει
[2, 9, 16]	καὶ ἡ μέθεξις κἀκείνης τῆς	ψυχῆς	πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ δὲ καὶ
[2, 9, 6]	καὶ μετανοίας; Εἰ μὲν γὰρ	ψυχῆς	ταῦτα λέγουσι πάθη, ὅταν ἐν
[2, 9, 5]	ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς ἑτέρας	ψυχῆς	ταύτης, ἣν ἐκ τῶν στοιχείων
[2, 9, 5]	αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς ἀθανάτου	ψυχῆς	τὸν χείρω τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης,
[2, 9, 18]	αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως	ψυχῆς	τοῦ παντὸς ἐν σώματι τῷ
[2, 9, 1]	ἄλλην τινὰ μεταξὺ νοῦ καὶ	ψυχῆς	φύσιν. Οὐ μὴν οὐδὲ διὰ
[2, 9, 12]	τῆς νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ ἡ	ψυχῆς	φύσις. Τοῦτο δὲ ταὐτὸν ταῖς
[2, 9, 11]	πῶς ἡ ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα	ψυχικὰ	ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ σωμάτων φύσιν;
[2, 9, 5]	τούτων κρᾶσις ἢ θερμὸν ἢ	ψυχρὸν	ἢ μικτὸν ποιεῖ, ἢ ξηρὸν
[2, 9, 6]	δὲ εἶδος τρίτον· διαφορὰς δὲ	ψυχῶν	ἐν πάθεσιν ἢ ἐν φύσει
[2, 9, 12]	θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν οὐκ εἴδωλα	ψυχῶν	ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν κόσμον
[2, 9, 13]	τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι	ψυχῶν.	Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον πάλιν ἀγαθοὺς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010