| Ennéade, livre, chap. |
| [2, 9, 6] |
τῷ
τοὺς
Ἕλληνας
διασύρειν
καὶ
|
ὑβρίζειν |
τὰ
αὐτῶν
ἐν
συστάσει
παρὰ |
| [2, 9, 5] |
μικτὸν
ποιεῖ,
ἢ
ξηρὸν
ἢ
|
ὑγρὸν |
ἢ
μῖγμα
ἐκ
τούτων.
Πῶς |
| [2, 9, 10] |
εἶτ´
ἐκεῖθεν
εἴδωλον
ἐν
τῇ
|
ὕλῃ |
γεγονέναι.
Εἶτα
τοῦ
εἰδώλου
εἴδωλον |
| [2, 9, 12] |
Εἰ
δὲ
δή,
καὶ
ἡ
|
ὕλη, |
ὅθεν
φανείη.
Ἡ
γὰρ
ψυχὴ |
| [2, 9, 12] |
τί
οὖν
οὐ
κἀκεῖ
ἡ
|
ὕλη |
περιεγράφετο
τύπῳ
κόσμου,
ἐν
ᾧ |
| [2, 9, 11] |
τοὺς
ποιήσαντας.
Ἔπειτα
πῶς
ἡ
|
ὕλη |
φωτισθεῖσα
εἴδωλα
ψυχικὰ
ποιεῖ,
ἀλλ´ |
| [2, 9, 3] |
διὰ
τί
οὐ
καὶ
τὴν
|
ὕλην; |
Εἰ
δὲ
καὶ
τὴν
ὕλην |
| [2, 9, 3] |
φθαρήσεται.
Εἰ
δέ
τις
εἰς
|
ὕλην |
λέγοι,
διὰ
τί
οὐ
καὶ |
| [2, 9, 3] |
ὕλην;
Εἰ
δὲ
καὶ
τὴν
|
ὕλην |
φήσει,
τίς
ἦν
ἀνάγκη,
φήσομεν, |
| [2, 9, 11] |
οὐδὲν
ἂν
δέοιτο
σκότους
ἢ
|
ὕλης, |
ἀλλὰ
γενόμενον,
εἰ
γίνεται,
παρακολουθοῖ |
| [2, 9, 10] |
εἴδωλον
πλάσαντες
ἐνταῦθά
που
δι´
|
ὕλης |
ἢ
ὑλότητος
ἢ
ὅ
τι |
| [2, 9, 11] |
δ´
ἔτι
ἔδει
ἐμποιεῖν
ἐξ
|
ὕλης |
καὶ
εἰδώλου
τὸν
ποιήσαντα;
Εἰ |
| [2, 9, 5] |
τοῦ
κόσμου
λαβὼν
ἀποσυλήσας
τῆς
|
ὕλης |
τὸ
εἶδος,
ἤρκει
ἡ
πεῖρα |
| [2, 9, 12] |
καὶ
τὴν
μητέρα
αὐτοῦ,
εἴδωλον
|
ὑλικόν, |
καὶ
μὴ
μόνον
ἐνθυμηθῆναι
ἐκεῖνα |
| [2, 9, 10] |
ἐνταῦθά
που
δι´
ὕλης
ἢ
|
ὑλότητος |
ἢ
ὅ
τι
ὀνομάζειν
θέλουσι, |
| [2, 9, 14] |
δαιμονίων
ἐμνήσθημεν.
Τὰ
δ´
ἄλλα
|
ὑμῖν |
καταλείπω
ἀναγινώσκουσιν
ἐπισκοπεῖσθαι
καὶ
θεωρεῖν |
| [2, 9, 16] |
τῶν
μετ´
αὐτόν.
Ἀλλ´
εἴτε
|
ὑμῖν |
πρόνοιά
τις
ἔρχεται
ἐκεῖθεν,
εἴτε |
| [2, 9, 9] |
δὲ
ἤδη
καὶ
τοὺς
νοητοὺς
|
ὑμνεῖν |
θεούς,
ἐφ´
ἅπασι
δὲ
ἤδη |
| [2, 9, 16] |
δ´
ἄπεστι
τοῦ
κόσμου,
καὶ
|
ὑμῶν |
ἀπέσται,
καὶ
οὐδ´
ἂν
ἔχοιτέ |
| [2, 9, 9] |
ἀριθμὸς
μέγας.
Εἶτ´
ἐπὶ
τούτοις
|
ὑμῶν |
προνοεῖ
ὁ
θεός,
τοῦ
δὲ |
| [2, 9, 7] |
οὐκ
ἂν
δέοιτο
ὑπὸ
τῶν
|
ὑπ´ |
αὐτῆς
δεδεμένων·
ἄρχει
γὰρ
ἐκείνη. |
| [2, 9, 12] |
λόξωσιν
τῶν
ζῳδίων
καὶ
τῶν
|
ὑπ´ |
αὐτὸν
τὴν
φορὰν
καὶ
τὴν |
| [2, 9, 14] |
καὶ
πείσεις
λέγουσι
καὶ
λόγῳ
|
ὑπακούειν |
καὶ
ἄγεσθαι,
εἴ
τις
ἡμῶν |
| [2, 9, 18] |
τοῦτο
τὸ
μὴ
κρούειν,
μηδὲ
|
ὑπακούειν |
τοῖς
ἔξωθεν
προσπίπτουσιν
ἡδέσιν
ἢ |
| [2, 9, 18] |
ἐπιμελείαις·
τοῖς
δὲ
ἐξ
ἀρχῆς
|
ὑπάρχει. |
Οὐ
δή,
εἰ
μόνοι
λέγοιεν |
| [2, 9, 15] |
μηδὲν
καλὸν
ἐνταῦθα
δὴ
ὀφθείη
|
ὑπάρχον, |
ἀνεῖλε
τὸ
σωφρονεῖν
καὶ
τὴν |
| [2, 9, 7] |
κελεύσασα
μένειν,
ἐνταῦθα
δὲ
ὡς
|
ὑπεκφεύγοντα |
εἰς
τὴν
τάξιν
τὴν
ἑαυτῶν |
| [2, 9, 1] |
μηδὲ
σύνθεσις
μηδεμία,
ἀνάγκη
μηδὲν
|
ὑπὲρ |
αὐτὸ
εἶναι.
Οὐ
τοίνυν
δεῖ |
| [2, 9, 9] |
ὅσον
νοῦς
ἄγει·
τὸ
δ´
|
ὑπὲρ |
νοῦν
ἤδη
ἐστὶν
ἔξω
νοῦ |
| [2, 9, 7] |
αὐτῆς
πρὸς
τὸ
θεῖον
τὸ
|
ὑπεράνω |
ἀκέραιον
μένει
καὶ
οὐκ
ἐμποδίζεται, |
| [2, 9, 10] |
λόγον,
ὃ
δὴ
καὶ
πάντα
|
ὑπερβέβληκεν |
ἀτοπίᾳ,
εἰ
δεῖ
ἀτοπίαν
τοῦτο |
| [2, 9, 9] |
κατὰ
φύσιν
ἔχει.
Εἰ
δ´
|
ὑπερορᾶν |
θέλεις
καὶ
σεμνύνεις
σαυτὸν
ὡς |
| [2, 9, 16] |
οὕτω
τεταγμένος
ἢ
ἔμφρων
τῶν
|
ὑπερφρονούντων |
ἀφρόνως,
ὡς
τὸ
πᾶν;
Ἢ |
| [2, 9, 9] |
τις
ἢ
ἡττᾶται
τῶν
ἡδονῶν
|
ὑπὸ |
ἀδυναμίας,
τί
θαυμαστὸν
καὶ
ἁμαρτίας |
| [2, 9, 17] |
τὴν
σφαῖραν
ἐβούλοντο
νοεῖν
περιαγομένην
|
ὑπὸ |
θεοῦ
δυνάμεως
ἀρχὴν
καὶ
μέσα |
| [2, 9, 18] |
ἐλάττους,
τὰς
δὲ
οὐδὲ
πληττούσας
|
ὑπὸ |
ἰσχύος
γενομένας.
Ἐγγὺς
δὲ
γενόμενοι |
| [2, 9, 18] |
τὰς
πληγὰς
ἀπωθοίμεθ´
ἂν
ἤδη
|
ὑπὸ |
μεγέθους
γνώμης
τὰς
μὲν
ἐλάττους, |
| [2, 9, 14] |
αὐτὸ
πέπονθεν;
Ἢ
ὅτι
ἐτρέφετο
|
ὑπὸ |
τῆς
νόσου.
Ἦν
ἄρα
ἡ |
| [2, 9, 8] |
αἱ
ψυχαὶ
εἰ
μὲν
βιασθεῖσαι
|
ὑπὸ |
τῆς
τοῦ
παντὸς
ψυχῆς
ἦλθον, |
| [2, 9, 18] |
οὐ
πλήττεται·
οὐ
γὰρ
ἔχει
|
ὑπὸ |
τοῦ·
ἡμεῖς
δὲ
ἐνθάδε
ὄντες |
| [2, 9, 7] |
ἐνθυμεῖσθαι
ἔδει
ὅτι
ἡμεῖς
μὲν
|
ὑπὸ |
τοῦ
σώματος
δεδέμεθα
ἤδη
δεσμοῦ |
| [2, 9, 7] |
ἐκείνης
τάξειεν
ἑαυτήν,
οὐδὲν
ἂν
|
ὑπὸ |
τούτων
οὐδ´
αὐτὴ
πάθοι.
~Τὸ |
| [2, 9, 11] |
αὐτοῖς
ἡ
ξένη
λεγομένη
γενομένη
|
ὑπὸ |
τῶν
μειζόνων,
ὡς
λέγουσιν
αὐτοί, |
| [2, 9, 7] |
παντὸς
ψυχὴ
οὐκ
ἂν
δέοιτο
|
ὑπὸ |
τῶν
ὑπ´
αὐτῆς
δεδεμένων·
ἄρχει |
| [2, 9, 12] |
καὶ
τὰ
κατὰ
μέρος
γινόμενα
|
ὑπὸ |
τῶν
φύσεων
οὐ
πρῶτον
πῦρ, |
| [2, 9, 18] |
ἐν
οἴκοις
σῶμα
ἔχοντας
κατασκευασθεῖσιν
|
ὑπὸ |
ψυχῆς
ἀδελφῆς
ἀγαθῆς
πολλὴν
δύναμιν |
| [2, 9, 8] |
δὲ
τά
τε
ἐν
ταῖς
|
ὑποκάτω |
σφαίραις
τά
τε
ἐν
τῷ |
| [2, 9, 1] |
ἐπὶ
τοῦ
ἀληθινοῦ
νοῦ
τοῦτο
|
ὑπολαμβάνειν, |
ἀλλὰ
πάντως
γε
ὁ
αὐτὸς |
| [2, 9, 6] |
τοῦ
λόγου;
~Τὰς
δὲ
ἄλλας
|
ὑποστάσεις |
τί
χρὴ
λέγειν
ἃς
εἰσάγουσι, |
| [2, 9, 1] |
φήσουσι,
πρῶτον
μὲν
τῶν
πλειόνων
|
ὑποστάσεων |
ἀποστήσονται·
ἔπειτα
δεῖ
σκοπεῖν,
εἰ |
| [2, 9, 14] |
οἱ
φιλόσοφοι
λέγουσι·
νῦν
δὲ
|
ὑποστησάμενοι |
τὰς
νόσους
δαιμόνια
εἶναι
καὶ |
| [2, 9, 5] |
Πῶς
δὲ
συνοχὴ
τῶν
τεσσάρων
|
ὑστέρα |
γενομένη
ἐξ
αὐτῶν;
Ὅταν
δὲ |
| [2, 9, 12] |
οὐχ
ὡς
αἱ
τέχναι
ἐποίει·
|
ὕστεραι |
γὰρ
τῆς
φύσεως
καὶ
τοῦ |
| [2, 9, 6] |
ἀνθρώπους
ἀπάτην
ῥᾳδίως
γνωσθήσεται
τάδ´
|
ὕστερον |
τούτοις
παρ´
ἐκείνων
ληφθέντα,
προσθήκας |