Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 15]	ὁ δὲ λόγος οὗτος ἔτι	νεανικώτερον	τὸν τῆς προνοίας κύριον καὶ
[2, 9, 11]	αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον φῶς, ἤδη	νενευκέναι	αὐτὴν λέγειν προσήκει· εἰ μή
[2, 9, 11]	σκότος, πῶς ἂν ὀρθῶς λέγοιτο	νενευκέναι;	Οὐ γάρ, εἴ τι παρ´
[2, 9, 5]	τοῦτο; Τοῦτο γὰρ κατ´ αὐτοὺς	νενευκότος	ἤδη πρὸς τὰ τῇδε τοῦ
[2, 9, 1]	ὄντος, ἀλλ´ οὐκ αὐτοῦ τοῦ	νενοηκότος.	Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον
[2, 9, 4]	εἰ ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ μᾶλλον	νεύει	ἐκεῖ, ἵνα μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ;
[2, 9, 10]	αὖ μὴ κατελθεῖν, οἷον μὴ	νεῦσαι,	ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον τῷ σκότῳ,
[2, 9, 10]	τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες	νεῦσαι	κάτω καὶ σοφίαν τινά, εἴτε
[2, 9, 12]	φανείη. Ἡ γὰρ ψυχὴ ἡ	νεύσασα	ἤδη ὂν τὸ σκότος, φασίν,
[2, 9, 12]	Εἰ δ´ αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι	νεύσασαν,	οὐκ ἦν δηλονότι ὅπου ἂν
[2, 9, 12]	αὐτὸ τὸ σκότος αἴτιον τῆς	νεύσεως,	ἀλλ´ αὐτὴ ἡ ψυχῆς φύσις.
[2, 9, 4]	τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον μὴ	νεῦσιν.	Εἰ δὲ ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι
[2, 9, 11]	λέγουσιν αὐτοί, οὐ κατήγαγεν εἰς	νεῦσιν	τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς ἡ
[2, 9, 4]	πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς δὲ οὐ	νεῦσίν	φαμεν τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον
[2, 9, 9]	ἀνήβοις; Εἰ δὲ γυμνάσιον εἴη	νικώντων	καὶ ἡττωμένων, πῶς οὐ καὶ
[2, 9, 1]	ἄλλο δὲ τὸ νοεῖν ὅτι	νοεῖ,	ἀλλ´ οὖν μία προσβολὴ οὐκ
[2, 9, 1]	νοεῖν ἀπὸ τοῦ νοεῖν ὅτι	νοεῖ;	Εἰ δὲ δὴ καὶ ἑτέραν
[2, 9, 1]	ὅσπερ ἐνόει ὁ νοῶν ὅτι	νοεῖ.	Εἰ δὲ μή, ὁ μὲν
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ ὅτι	νοεῖ,	ἔτι μᾶλλον καταφανὲς τὸ ἄτοπον.
[2, 9, 1]	νοεῖ, ὁ δὲ νοεῖ ὅτι	νοεῖ.	Καὶ γὰρ εἰ ἄλλο τὸ
[2, 9, 1]	νοῶν μόνον, ὁ δὲ ὅτι	νοεῖ	νοῶν ἄλλου ὄντος, ἀλλ´ οὐκ
[2, 9, 1]	νοῦς ποιεῖν, εἰ ὁ μὲν	νοεῖ,	ὁ δὲ νοεῖ ὅτι νοεῖ.
[2, 9, 1]	μὴ παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ ὅτι	νοεῖ·	ὃ καὶ ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν
[2, 9, 1]	τὴν λέγουσαν ὅτι νοεῖ ὅτι	νοεῖ	ὅτι νοεῖ, ἔτι μᾶλλον καταφανὲς
[2, 9, 1]	ὁ μὲν νοεῖ, ὁ δὲ	νοεῖ	ὅτι νοεῖ. Καὶ γὰρ εἰ
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ, τὴν λέγουσαν ὅτι	νοεῖ	ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ, ἔτι
[2, 9, 1]	δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ νοεῖν ὅτι	νοεῖ,	τὴν λέγουσαν ὅτι νοεῖ ὅτι
[2, 9, 1]	ἂν καὶ τὸ νοεῖν ὅτι	νοεῖ	ὡς ἓν ὄν· καὶ οὐδὲ
[2, 9, 1]	εἰ ἄλλο τὸ ἐν τούτοις	νοεῖν,	ἄλλο δὲ τὸ νοεῖν ὅτι
[2, 9, 1]	τῇ ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ τὸ	νοεῖν	ἀπὸ τοῦ νοεῖν ὅτι νοεῖ;
[2, 9, 1]	οὗτος, ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν τοῦ	νοεῖν,	εἰ μὴ παρὰ τοῦ νοῦ
[2, 9, 1]	νοητόν, ἐξ ἀνάγκης ἐν τῷ	νοεῖν	ἔχει ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν·
[2, 9, 1]	ὁρᾷ. Ὥστε ἐν τῷ πρώτως	νοεῖν	ἔχοι ἂν καὶ τὸ νοεῖν
[2, 9, 1]	τούτοις νοεῖν, ἄλλο δὲ τὸ	νοεῖν	ὅτι νοεῖ, ἀλλ´ οὖν μία
[2, 9, 1]	χωριζούσῃ τὸ νοεῖν ἀπὸ τοῦ	νοεῖν	ὅτι νοεῖ; Εἰ δὲ δὴ
[2, 9, 1]	ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ	νοεῖν	ὅτι νοεῖ, τὴν λέγουσαν ὅτι
[2, 9, 1]	νοεῖν ἔχοι ἂν καὶ τὸ	νοεῖν	ὅτι νοεῖ ὡς ἓν ὄν·
[2, 9, 17]	κινουμένην ταύτην τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο	νοεῖν	περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν
[2, 9, 16]	δὲ καὶ ἐν τούτοις καὶ	νοεραὶ	καὶ ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς τοῖς
[2, 9, 1]	ἀπ´ αὐτοῦ εἰς ψυχὴν ψυχὴν	νοερὰν	ποιῶν, οὐκ ἄλλην τινὰ μεταξὺ
[2, 9, 1]	ἀληθινὸς ἐν ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν	νοῇ	καὶ μὴ ἔξωθεν ᾖ τὸ
[2, 9, 16]	ἐν τῷ αἰσθητῷ τοῦ ἐν	νοήσει	κειμένου οἷον θορυβοῦνται καὶ εἰς
[2, 9, 1]	οὐκ εἰδήσει νοῦν οὐδὲ ὅλως	νοήσει.	~Οὐ τοίνυν οὔτε πλείω τούτων
[2, 9, 1]	νοῦς ὁ ἀληθινὸς ἐν ταῖς	νοήσεσιν	αὑτὸν νοῇ καὶ μὴ ἔξωθεν
[2, 9, 17]	διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ λοιπόν, σφαῖραν	νοητὴν	τὸ ἐπὶ τῷ κόσμῳ εἶδος
[2, 9, 6]	ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ μὲν τὴν	νοητὴν	φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ καὶ
[2, 9, 6]	οἴονται αὐτῷ τῷ πλήθει τὴν	νοητὴν	φύσιν τῇ αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι
[2, 9, 8]	μέμψαιτο πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς	νοητῆς	φύσεως τὸ μέγεθος. Εἰ γὰρ
[2, 9, 1]	καὶ μὴ ἔξωθεν ᾖ τὸ	νοητὸν	αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ καὶ
[2, 9, 8]	οἷόν τε ἦν ἔσχατον τὸ	νοητὸν	εἶναι. Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν
[2, 9, 17]	σωμάτων μέγεθος δούσας κατὰ τὸ	νοητὸν	εἰς διάστασιν προαγαγούσας, ὡς τῷ
[2, 9, 1]	ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ καὶ τὸ	νοητόν,	ἐξ ἀνάγκης ἐν τῷ νοεῖν
[2, 9, 6]	παρ´ ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς ἀθανασίαν,	νοητὸν	κόσμον, θεὸν τὸν πρῶτον, τὸ
[2, 9, 16]	νοῦν ἔχοντος καὶ πόρρω τοῦ	νοητὸν	κόσμον ἰδεῖν ὄντος, ὃς τοῦτον
[2, 9, 5]	κόσμον μετὰ τὸν κόσμον τὸν	νοητὸν	ὃν ἔχει ἄλλον ποιῆσαι καὶ
[2, 9, 5]	μὴ ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ	νοητοῦ	λέγειν ἐξεῖναι, μὴ εἶναι δὲ
[2, 9, 4]	τὴν ἐκεῖ τοῦ κόσμου τοῦ	νοητοῦ	περιοχὴν ἐν αὐτῷ; Ἄλλος δὲ
[2, 9, 8]	θεὸν καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς	νοητοὺς	θεούς, ἀλλ´ ἡμῖν σοφία βελτίων
[2, 9, 16]	ἂν καὶ ἡ πρὸς τοὺς	νοητοὺς	θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς
[2, 9, 9]	ἐντεῦθεν δὲ ἤδη καὶ τοὺς	νοητοὺς	ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´ ἅπασι δὲ
[2, 9, 4]	ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ	νοητῷ,	ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ
[2, 9, 16]	ἀνὴρ εἴη, ὃς τὴν ἐν	νοητῷ	ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ κινήσεται τῆς
[2, 9, 1]	πλείω τούτων τίθεσθαι ἐν τῷ	νοητῷ	μήτε ἐλάττω. Εἴτε γὰρ ἐλάττω,
[2, 9, 6]	μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ τῶν	νοητῶν	δὲ πλῆθος ποιῆσαι, τὸ ὂν
[2, 9, 8]	ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ καλὸν τῶν	νοητῶν	θεῶν εἴποι; Εἰ δὲ μιμούμενον
[2, 9, 6]	μακαρίων ἀνδρῶν μή. Καὶ πλῆθος	νοητῶν	ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν
[2, 9, 6]	εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς περὶ τῶν	νοητῶν	πολλῷ ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται,
[2, 9, 9]	ἴσον οὐ ζητεῖ, οὐδέ τι	νομίζει	τοὺς πολλὰ κεκτημένους πλέον ἔχειν,
[2, 9, 13]	ἐκείνων, τό τε κακὸν μὴ	νομίζειν	ἄλλο τι ἢ τὸ ἐνδεέστερον
[2, 9, 9]	γίνεσθαι, μὴ μόνον δὲ αὐτὸν	νομίζειν	ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι οὕτω γὰρ
[2, 9, 9]	ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς δ´ ἄλλοις	νομίζειν	εἶναι χώραν παρὰ τῷ θεῷ
[2, 9, 1]	λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν δεῖ	νομίζειν	τὴν φύσιν καὶ μίαν λέγειν
[2, 9, 17]	μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους εἶναι	νομίζειν	τοὺς καλούς· εἰ δ´ ἄρα,
[2, 9, 13]	λέγεται γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν, σημεῖα	νομίζειν	τῶν ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι δὲ
[2, 9, 9]	τί ἄν, εἰ χιλιόπηχυς εἶναι	νομίζοι,	τοὺς δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι
[2, 9, 15]	τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ πάντας	νόμους	τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ τὴν
[2, 9, 1]	νοῦν μετ´ αὐτὸ καὶ τὸ	νοοῦν	πρώτως, εἶτα ψυχὴν μετὰ νοῦν
[2, 9, 1]	ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι λαβεῖν νοῦν	νοοῦντα	μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ
[2, 9, 1]	δ´ ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ	νοοῦντα	ὁρᾷ. Ὥστε ἐν τῷ πρώτως
[2, 9, 14]	εἴσεισι, διὰ τί οὐκ ἀεὶ	νοσεῖ;	Εἰ δὲ γενομένου αἰτίου, τί
[2, 9, 14]	μένοντος, πῶς ἔνδον ὄντος οὐ	νοσεῖ	ἔτι; Εἰ δὲ ἐξελήλυθε, διὰ
[2, 9, 14]	δεῖ τοῦ δαίμονος πρὸς τὸ	νοσεῖν;	Τὸ γὰρ αἴτιον τὸν πυρετὸν
[2, 9, 14]	κάτω εἰς τὸ ἔξω τὸ	νόσημα	καὶ αἵματος ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια
[2, 9, 14]	ἂν πείθοιεν, ὡς οὐχ αἱ	νόσοι	τὰς αἰτίας ἔχουσιν ἢ καμάτοις
[2, 9, 14]	τῆς νόσου. Ἦν ἄρα ἡ	νόσος	ἑτέρα οὖσα τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα,
[2, 9, 14]	Ἢ ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς	νόσου.	Ἦν ἄρα ἡ νόσος ἑτέρα
[2, 9, 14]	λέγουσι· νῦν δὲ ὑποστησάμενοι τὰς	νόσους	δαιμόνια εἶναι καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν
[2, 9, 14]	σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ	νόσων	λέγοντες αὐτούς, λέγοντες μὲν ἂν
[2, 9, 1]	λόγου, ἵνα μεταξὺ ψυχῆς καὶ	νοῦ	ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν
[2, 9, 13]	καὶ γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον	νοῦ	καὶ οὗτος ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα
[2, 9, 1]	κινούμενον. Τίς γὰρ ἂν ἡσυχία	νοῦ	καὶ τίς κίνησις καὶ προφορὰ
[2, 9, 1]	ποιῶν, οὐκ ἄλλην τινὰ μεταξὺ	νοῦ	καὶ ψυχῆς φύσιν. Οὐ μὴν
[2, 9, 1]	νοεῖν, εἰ μὴ παρὰ τοῦ	νοῦ	κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ ἄλλου τοῦ
[2, 9, 9]	ὑπὲρ νοῦν ἤδη ἐστὶν ἔξω	νοῦ	πεσεῖν. Πείθονται δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι
[2, 9, 1]	λόγον ὅταν τις ἀπὸ τοῦ	νοῦ	ποιῇ, εἶτα ἀπὸ τούτου γίνεσθαι
[2, 9, 6]	ἐκείνου τῶν πάντων ὄντος καὶ	νοῦ	τοῦ πρώτου καὶ οὐσίας καὶ
[2, 9, 1]	γελοῖον γὰρ ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ	νοῦ	τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως γε
[2, 9, 1]	νοοῦν πρώτως, εἶτα ψυχὴν μετὰ	νοῦν	αὕτη γὰρ τάξις κατὰ φύσιν
[2, 9, 1]	οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν μέν τινα	νοῦν	ἐν ἡσυχίᾳ τινί, τὸν δὲ
[2, 9, 6]	πάντα τὰ ὄντα, τὸν δὲ	νοῦν	ἕτερον παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα, τὸν
[2, 9, 16]	καὶ παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν οὔτε	νοῦν	ἔχοντος καὶ πόρρω τοῦ νοητὸν
[2, 9, 9]	νοῦς ἄγει· τὸ δ´ ὑπὲρ	νοῦν	ἤδη ἐστὶν ἔξω νοῦ πεσεῖν.
[2, 9, 1]	καὶ νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ	νοῦν	καὶ τὸ πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι
[2, 9, 6]	ποιῆσαι, τὸ ὂν καὶ τὸν	νοῦν	καὶ τὸν δημιουργὸν ἄλλον καὶ
[2, 9, 1]	ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο προστησαμένους, εἶτα	νοῦν	μετ´ αὐτὸ καὶ τὸ νοοῦν
[2, 9, 1]	αἱ ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι λαβεῖν	νοῦν	νοοῦντα μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα δὲ
[2, 9, 1]	ἕξει, καὶ ὅλως οὐκ εἰδήσει	νοῦν	οὐδὲ ὅλως νοήσει. ~Οὐ τοίνυν
[2, 9, 1]	γὰρ ἐλάττω, ἢ ψυχὴν καὶ	νοῦν	ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ νοῦν καὶ
[2, 9, 2]	οὐ δέχονται, θετέον, ἀλλ´ ἕνα	νοῦν	τὸν αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ
[2, 9, 9]	γενέσθαι· δύναται δὲ εἰς ὅσον	νοῦς	ἄγει· τὸ δ´ ὑπὲρ νοῦν
[2, 9, 1]	ἔργον; Ἔστι γὰρ ὡς ἔστι	νοῦς	ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ·
[2, 9, 6]	εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ οὖν	νοῦς	ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ ὃ
[2, 9, 3]	ἔσται, ἢ ὁ νοῦς οὐ	νοῦς,	ἢ ψυχὴ μὴ τοῦτο, εἰ
[2, 9, 1]	ἔχοιεν. Ὅταν δὲ δὴ ὁ	νοῦς	ὁ ἀληθινὸς ἐν ταῖς νοήσεσιν
[2, 9, 3]	οὐκ ἀγαθὸν ἔσται, ἢ ὁ	νοῦς	οὐ νοῦς, ἢ ψυχὴ μὴ
[2, 9, 1]	μὴν οὐδὲ διὰ τοῦτο πλείους	νοῦς	ποιεῖν, εἰ ὁ μὲν νοεῖ,
[2, 9, 1]	μόνον, ὁ δὲ ὅτι νοεῖ	νοῶν	ἄλλου ὄντος, ἀλλ´ οὐκ αὐτοῦ
[2, 9, 1]	διπλοῦν. Εἰ δὲ καὶ ἀεὶ	νοῶν	εἴη, ὅπερ ἔστι, τίς χώρα
[2, 9, 1]	δὲ μή, ὁ μὲν ἔσται	νοῶν	μόνον, ὁ δὲ ὅτι νοεῖ
[2, 9, 1]	αὐτὸς ἔσται ὅσπερ ἐνόει ὁ	νοῶν	ὅτι νοεῖ. Εἰ δὲ μή,
[2, 9, 8]	ζωῇ τῇ ἐν αὐτῷ ἀεὶ	νύκτωρ	καὶ μεθ´ ἡμέραν γεννᾶται ἀλλ´
[2, 9, 3]	ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ	νῦν	ἀνάγκη. Εἰ δὲ μόνη καταλειφθήσεται,
[2, 9, 16]	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν καὶ πρότερον·	νῦν	δέ, ὅτι καὶ τῶν συγγενῶν
[2, 9, 14]	ὀρθῶς, καθάπερ οἱ φιλόσοφοι λέγουσι·	νῦν	δὲ ὑποστησάμενοι τὰς νόσους δαιμόνια
[2, 9, 10]	τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ	νῦν	εἰρημένα ἔσται καὶ περὶ τῶν
[2, 9, 12]	κόσμου αἱ τέχναι. Ἐπεὶ καὶ	νῦν	καὶ τὰ κατὰ μέρος γινόμενα
[2, 9, 9]	θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας εἶναι οὐ	νῷ,	ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις;
[2, 9, 8]	ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ καὶ ἐν	νῷ	λαμβάνουσι τὸν θεὸν καὶ τοὺς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010