Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 14]	δαίμονος πρὸς τὸ νοσεῖν; Τὸ	γὰρ	αἴτιον τὸν πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν
[2, 9, 10]	ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις κομιζόντων πῶς	γάρ;	ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν, ἄλλου
[2, 9, 4]	ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου; Τί	γὰρ	ἄλλο πῦρ βελτίων τοῦ ἐκεῖ
[2, 9, 16]	μᾶλλον ἢ αἱ ἡμῶν. Πῶς	γὰρ	ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ κόσμος
[2, 9, 4]	ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί	γὰρ	ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι
[2, 9, 5]	ἐκ τῶν στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς	γὰρ	ἂν ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι ἡ
[2, 9, 1]	τὸν δὲ οἷον κινούμενον. Τίς	γὰρ	ἂν ἡσυχία νοῦ καὶ τίς
[2, 9, 16]	τούτῳ ἂν γεγονὼς εἴη. Καὶ	γὰρ	ἂν καὶ ἡ πρὸς τοὺς
[2, 9, 16]	ὃς τοῦτον οὐ βλέπει. Τίς	γὰρ	ἂν μουσικὸς ἀνὴρ εἴη, ὃς
[2, 9, 4]	μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ τί	γὰρ	ἂν οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν
[2, 9, 14]	ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ πάντων· οὐδὲν	γὰρ	ἂν πλέον· οὕτω γὰρ περὶ
[2, 9, 18]	ἀεὶ τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ	γὰρ	ἂν τοῦ ἔξω ὅ τι
[2, 9, 1]	ὅτι οὐκ ἐκ πλειόνων· οὕτω	γὰρ	ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ ἐξ ὧν·
[2, 9, 4]	εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο	γὰρ	ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ,
[2, 9, 7]	αὐτὸς τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς	γὰρ	αὖ ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ
[2, 9, 1]	ἡ φύσις ἡ αὐτή καὶ	γὰρ	αὕτη οὐκ ἄλλο, εἶτα ἕν,
[2, 9, 14]	δὲ ἐξελήλυθε, διὰ τί; Τί	γὰρ	αὐτὸ πέπονθεν; Ἢ ὅτι ἐτρέφετο
[2, 9, 8]	ἔσχατον τὸ νοητὸν εἶναι. Εἶναι	γὰρ	αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει διττήν, τὴν
[2, 9, 6]	τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος	γὰρ	αὐτοῦ ᾗπερ οὖν νοῦς ἐνούσας
[2, 9, 16]	Πῶς δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι	γὰρ	αὐτῶν προνοεῖν αὖ μόνων. Πότερα
[2, 9, 16]	καὶ αὐτός ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν	γὰρ	γνώσεται, ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς
[2, 9, 8]	πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ	γὰρ	δὴ ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ
[2, 9, 1]	ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ	γὰρ	δὴ τὴν μὲν δυνάμει, τὴν
[2, 9, 15]	ψυχὴ μήτε ὡς καθαίρεται. Οὐ	γὰρ	δὴ τὸ εἰπεῖν βλέπε πρὸς
[2, 9, 17]	τοίνυν· οὐδὲ θεὸν τοίνυν. Καὶ	γὰρ	διὰ τὰ πρῶτα ταῦτα. Εἰ
[2, 9, 12]	τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον μὲν	γὰρ	ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον οὐ
[2, 9, 1]	δὲ νοεῖ ὅτι νοεῖ. Καὶ	γὰρ	εἰ ἄλλο τὸ ἐν τούτοις
[2, 9, 4]	ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ	γὰρ	εἰ ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ μᾶλλον
[2, 9, 13]	ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ	γάρ,	εἰ πύρινα τὰ σώματα αὐτῶν,
[2, 9, 11]	ἂν ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ	γάρ,	εἴ τι παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν
[2, 9, 10]	δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν	γὰρ	εἰπόντες νεῦσαι κάτω καὶ σοφίαν
[2, 9, 17]	εἰς σῶμα. Πόθεν γάρ; Πάντα	γὰρ	εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς ψυχὴν
[2, 9, 17]	παραδείγματος εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ	γὰρ	ἐκεῖ μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα
[2, 9, 16]	καὶ ἐνθάδε ὄντων; Εἰ μὲν	γὰρ	ἐκεῖ, πῶς ἦλθον; Εἰ δὲ
[2, 9, 13]	κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι· καὶ	γὰρ	ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον νοῦ καὶ
[2, 9, 7]	τῶν ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων· ἄρχει	γὰρ	ἐκείνη. Διὸ καὶ ἀπαθὴς πρὸς
[2, 9, 1]	τῷ νοητῷ μήτε ἐλάττω. Εἴτε	γὰρ	ἐλάττω, ἢ ψυχὴν καὶ νοῦν
[2, 9, 12]	ἀληθεῖς τοῦ κόσμου αἰτίας. Τί	γὰρ	ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ πάντως
[2, 9, 12]	καὶ αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ	γὰρ	ἔλλαμψις ἡ εἰς τὸ σκότος
[2, 9, 9]	ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ θεῶν πολλὴ	γὰρ	ἐν ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια καὶ
[2, 9, 1]	τὴν δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον	γὰρ	ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ
[2, 9, 14]	καὶ ὅτου χάριν, δῆλον· τούτου	γὰρ	ἕνεκα οὐχ ἧττον καὶ τούτων
[2, 9, 17]	καλοῖς τὴν φύσιν οὖσι· πολλὰ	γὰρ	ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν
[2, 9, 4]	Πότε δὲ ἐσφάλη; Εἰ μὲν	γὰρ	ἐξ ἀιδίου, μένει κατὰ τὸν
[2, 9, 14]	οὐκ ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ. Ὅταν	γὰρ	ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς πρὸς ἐκεῖνα
[2, 9, 1]	ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον	γὰρ	ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ τοῦτο
[2, 9, 18]	μὲν οὖν οὐ πλήττεται· οὐ	γὰρ	ἔχει ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς δὲ
[2, 9, 9]	μόνῳ διδοὺς τὸ δύνασθαι· οὐ	γάρ,	ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν, ὃ
[2, 9, 8]	εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν	γὰρ	ἦν εἶναι οὐκ ἐκ διανοίας
[2, 9, 8]	τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει· οὐ	γὰρ	ἦν ἔτι μιμούμενον. Τὸ δὲ
[2, 9, 18]	ἑστάναι αὐτὰ λέγει. Διὰ τοῦτο	γὰρ	καὶ αὐτοὶ οὐκ οἴονται τὰ
[2, 9, 12]	οὐ κόσμον ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο	γὰρ	κἀκεῖνα ἐν τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον
[2, 9, 5]	δὲ τὸ παράδειγμα τοῦτο; Τοῦτο	γὰρ	κατ´ αὐτοὺς νενευκότος ἤδη πρὸς
[2, 9, 12]	εἰ μὴ πάντως ἔδει; Ἢ	γὰρ	κατὰ φύσιν ἢ παρὰ φύσιν
[2, 9, 6]	γενέσεως φεύγειν εἰς οὐσίαν· ταῦτα	γὰρ	κείμενα παρὰ τῷ Πλάτωνι σαφῶς
[2, 9, 15]	πῶς καὶ βλέψῃ διδάξῃ. Τί	γὰρ	κωλύει, εἴποι τις ἄν, βλέπειν
[2, 9, 1]	φύσεις παρ´ αὐτάς. Τῆς τε	γὰρ	λεχθείσης οὕτως ἔχειν ἀρχῆς τῆς
[2, 9, 16]	οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ	γὰρ	μᾶλλον τῶν ὅλων ἢ τῶν
[2, 9, 4]	δὲ καὶ φθερεῖ αὐτόν; εἰ	γὰρ	μετέγνω, τί ἀναμένει; Εἰ δὲ
[2, 9, 8]	εἶναί τι μετ´ αὐτό· ἐκείνου	γὰρ	μόνου οὐδέν ἐστιν ἔτι πρὸς
[2, 9, 8]	καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα· οὐ	γὰρ	οἷόν τε ἦν ἔσχατον τὸ
[2, 9, 13]	γινόμενα διάφορα καὶ τύχαις οὐ	γὰρ	οἷόν τε ἦν ταὐτὰ περὶ
[2, 9, 14]	τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ	γάρ,	ὅπως καὶ ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς
[2, 9, 9]	διὰ τί ἀμελεῖ; Εἰ μὲν	γάρ,	ὅτι οὐ σχολὴ αὐτῷ πρὸς
[2, 9, 10]	οὐ πρὸς αὐτοὺς λέγοντες πλέον	γὰρ	οὐδὲν ἂν γίγνοιτο πρὸς τὸ
[2, 9, 15]	εἴη τῶν λόγων τούτων· τούτων	γὰρ	οὐδὲν αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ ἄλλο
[2, 9, 12]	δεῖν τοῦτο πρῶτον; Διὰ τί	γὰρ	οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο
[2, 9, 8]	καὶ κόσμῳ περιιόντα; Διὰ τί	γὰρ	οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ τί
[2, 9, 9]	νομίζειν ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι οὕτω	γὰρ	οὔπω ἄριστος ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους
[2, 9, 2]	δ´ ἐν μέσῳ τούτων· φύσεως	γὰρ	οὔσης μιᾶς ἐν δυνάμεσι πλείοσιν
[2, 9, 11]	ὥς φασιν, ἐννόημα; Εἰ μὲν	γὰρ	οὐσία, τίς ἡ διαφορὰ πρὸς
[2, 9, 15]	ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν	γὰρ	οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν τοῦ
[2, 9, 16]	καὶ τὸ ἐμφρόνως εἶναι. Τίς	γὰρ	οὕτω τεταγμένος ἢ ἔμφρων τῶν
[2, 9, 8]	νοητῆς φύσεως τὸ μέγεθος. Εἰ	γὰρ	οὕτως εἰς τὸ ζῆν παρελήλυθεν,
[2, 9, 2]	καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον· τὸ	γὰρ	πᾶν αὐτῆς οὐκ ἦν θέμις
[2, 9, 17]	καὶ προσετίθετο εἰς σῶμα. Πόθεν	γάρ;	Πάντα γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ
[2, 9, 12]	κἀκεῖνα ἐν τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον	γὰρ	πάντως, ἀλλ´ οὐχ ὡς αἱ
[2, 9, 8]	δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν	γὰρ	παραλέλειπται ὧν οἷόν τε ἦν
[2, 9, 16]	καλῶν ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι. Καὶ	γὰρ	πᾶς κακὸς καὶ πρὸ τοῦ
[2, 9, 14]	οὐδὲν γὰρ ἂν πλέον· οὕτω	γὰρ	περὶ αὐτῶν λέγειν ἡμῖν ἂν
[2, 9, 4]	δὲ ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν	γὰρ	ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν εἶδεν
[2, 9, 2]	θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον	γὰρ	πρὸς αὐτῇ ἐστι, τόσῳ καλλίων
[2, 9, 9]	φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ	γὰρ	πρὸς τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ
[2, 9, 14]	καὶ αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν. Γαστρὸς	γὰρ	ῥυείσης ἢ φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε
[2, 9, 6]	μᾶλλον καὶ μᾶλλον προιούσας. Ὅλως	γὰρ	τὰ μὲν αὐτοῖς παρὰ τοῦ
[2, 9, 1]	εἶτα ψυχὴν μετὰ νοῦν αὕτη	γὰρ	τάξις κατὰ φύσιν μήτε πλείω
[2, 9, 7]	δεδέμεθα ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν	γὰρ	τῇ πάσῃ ψυχῇ ἡ τοῦ
[2, 9, 6]	σύστασιν τῆς ἰδίας αἱρέσεως· ὡς	γὰρ	τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι
[2, 9, 12]	ὡς αἱ τέχναι ἐποίει· ὕστεραι	γὰρ	τῆς φύσεως καὶ τοῦ κόσμου
[2, 9, 15]	ἐκ θείας φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης	γὰρ	τῆς φύσεως καλοῦ ἐπαίειν, τὴν
[2, 9, 10]	λόγον δεικνὺς ὡς ἔχει. Αἰδὼς	γάρ	τις ἡμᾶς ἔχει πρός τινας
[2, 9, 17]	ἔξω αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον· οὗ	γὰρ	τὸ ἔξω πᾶν καλόν, κρατήσαντός
[2, 9, 4]	γενέσθαι ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον	γὰρ	τὸ ἵνα τιμῷτο, καὶ μεταφερόντων
[2, 9, 7]	οὐδὲν παρ´ αὐτοῦ προσλαμβάνει. Ὅλως	γὰρ	τὸ μὲν ἄλλου πάθημα τὸ
[2, 9, 1]	ἁπλῆ φύσις καὶ πρώτη πᾶν	γὰρ	τὸ οὐ πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν
[2, 9, 9]	τὸ μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ	γὰρ	τὸ συστεῖλαι εἰς ἕν, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο· ὁ	γὰρ	τὸ φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν ἔχων
[2, 9, 10]	μὲν οὖν ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ	γὰρ	τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ
[2, 9, 5]	ἐκ τῶν στοιχείων σύστασις; Ἡ	γὰρ	τούτων κρᾶσις ἢ θερμὸν ἢ
[2, 9, 13]	πάντα μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς· τί	γὰρ	φοβερὸν ἔχουσιν αὗται, ὡς φοβοῦσι
[2, 9, 8]	πῶς βελτίους αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν	γὰρ	ψυχαῖς τὸ κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ
[2, 9, 12]	ἡ ὕλη, ὅθεν φανείη. Ἡ	γὰρ	ψυχὴ ἡ νεύσασα ἤδη ὂν
[2, 9, 6]	ἀντιτύπους καὶ μετανοίας; Εἰ μὲν	γὰρ	ψυχῆς ταῦτα λέγουσι πάθη, ὅταν
[2, 9, 1]	τοῦ ἑτέρου τί ἔργον; Ἔστι	γὰρ	ὡς ἔστι νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως
[2, 9, 14]	δὲ καὶ αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν.	Γαστρὸς	γὰρ ῥυείσης ἢ φαρμάκου δοθέντος
[2, 9, 6]	ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά	γε	εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς περὶ τῶν
[2, 9, 16]	ὅ τι βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ	γε	κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει καὶ οὐκ
[2, 9, 16]	τὴν ἀτοπίαν ἔχει, καὶ ὅ	γε	μὴ τοῦ λόγου ἕνεκα παραβάλλων
[2, 9, 1]	νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως	γε	ὁ αὐτὸς ἔσται ὅσπερ ἐνόει
[2, 9, 6]	τινας οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα, ἔν	γε	οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις καὶ
[2, 9, 8]	Ταῦτα τίς ἂν μὴ ἔκφρων	γεγενημένος	ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ αἱ ψυχαὶ
[2, 9, 7]	τοῦ σώματος δεδέμεθα ἤδη δεσμοῦ	γεγενημένου.	Ἐν γὰρ τῇ πάσῃ ψυχῇ
[2, 9, 8]	καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς δημιουργίας	γεγονέναι.	Διδακτέον οὖν αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως
[2, 9, 5]	γῆν καινὴν αὐτοῖς γῆν φασι	γεγονέναι,	εἰς ἣν δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται·
[2, 9, 10]	ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ	γεγονέναι.	Εἶτα τοῦ εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες
[2, 9, 4]	ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ κακῶς	γεγονέναι	τόνδε τὸν κόσμον δοτέον τῷ
[2, 9, 16]	κακὸς εἴη, αὐτῷ τούτῳ ἂν	γεγονὼς	εἴη. Καὶ γὰρ ἂν καὶ
[2, 9, 14]	τὰ ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν	γέγραπται.	Εἰ δὲ μὴ βούλονται τοῦτο
[2, 9, 1]	δυνάμει, τὴν δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι·	γελοῖον	γὰρ ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι
[2, 9, 1]	οὐκ ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς·	γελοῖον	γὰρ ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ
[2, 9, 4]	ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι;	Γελοῖον	γὰρ τὸ ἵνα τιμῷτο, καὶ
[2, 9, 14]	τὸν πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι.	Γελοῖον	δὲ τὸ ἅμα τὸ αἴτιον
[2, 9, 16]	τὸ πᾶν; Ἢ παραβάλλειν καὶ	γελοῖον	καὶ πολλὴν τὴν ἀτοπίαν ἔχει,
[2, 9, 15]	τό τε σωφρονεῖν τοῦτο ἐν	γέλωτι	θέμενος, ἵνα μηδὲν καλὸν ἐνταῦθα
[2, 9, 4]	πάλιν πειραθείσας ἐν τῇ προτέρᾳ	γενέσει	τῶν τῇδε κακῶν· ὥστε ἤδη
[2, 9, 6]	ἔν γε οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι	γενέσεις	καὶ φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ
[2, 9, 13]	περὶ ἑκάστους συμβαίνειν καὶ καιροῖς	γενέσεων	καὶ τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ
[2, 9, 6]	τὸν ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ ἐκ	γενέσεως	φεύγειν εἰς οὐσίαν· ταῦτα γὰρ
[2, 9, 9]	ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ	γενέσθαι·	δύναται δὲ εἰς ὅσον νοῦς
[2, 9, 3]	φήσει, τίς ἦν ἀνάγκη, φήσομεν,	γενέσθαι;	Εἰ δὲ ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι
[2, 9, 4]	γὰρ ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο	γενέσθαι	ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ
[2, 9, 5]	Καίτοι τί δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ	γενέσθαι	ἐν παραδείγματι κόσμου, ὃν μισοῦσι;
[2, 9, 16]	τῶν ἄλλων καλῶν ἀγαθόν ἐστι	γενέσθαι.	Καὶ γὰρ πᾶς κακὸς καὶ
[2, 9, 14]	δὲ τὸ ἅμα τὸ αἴτιον	γενέσθαι	καὶ εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ
[2, 9, 10]	ἐντυχόντες πρότερον ἢ ἡμῖν φίλοι	γενέσθαι	οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ
[2, 9, 9]	δὲ αὐτὸν νομίζειν ἄριστον δύνασθαι	γενέσθαι	οὕτω γὰρ οὔπω ἄριστος ἀλλὰ
[2, 9, 17]	γένοιτο, ὥστε καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι	γενέσθαι,	τῷ δὲ παντὶ οὐκ ἦν
[2, 9, 11]	ἀλλ´ ἔμεινε τὴν τῶν εἰδώλων	γένεσιν;	Ἔπειτα καὶ ὁ λογισμὸς ὁ
[2, 9, 4]	ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς	γένεσιν	πάλιν πειραθείσας ἐν τῇ προτέρᾳ
[2, 9, 3]	τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ	γενήσεται,	ὅσα γενητὰ λέγεται· οὐδὲ φθαρήσεται,
[2, 9, 3]	εἶναι πάντα ἀλλήλοις καὶ ἀεί,	γενητὰ	δὲ τὰ ἕτερα τῷ παρ´
[2, 9, 3]	ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ γενήσεται, ὅσα	γενητὰ	λέγεται· οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ
[2, 9, 8]	ἀεὶ νύκτωρ καὶ μεθ´ ἡμέραν	γεννᾶται	ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς καὶ ἐναργὴς
[2, 9, 11]	λογική, τάχ´ ἂν φυτικὴ καὶ	γεννητικὴ	αὕτη· εἰ δὲ τοῦτο, πῶς
[2, 9, 10]	τὸν λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν	γεννῶσι	καὶ ἀποστάντα τῆς μητρὸς ποιήσαντες
[2, 9, 16]	λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν	γένοιτο·	ὁ γὰρ τὸ φιλεῖν πρὸς
[2, 9, 16]	οὐκ ἔξω ἂν τοῦ ἀσεβεῖν	γένοιτο·	οὐδὲ τὸ ζητεῖν περὶ τούτων
[2, 9, 12]	καὶ μαθεῖν ἐξ ὧν ἂν	γένοιτο;	Πόθεν δὴ καὶ πρῶτον πῦρ
[2, 9, 13]	γιγνομένοις, ἃ οὐκ ἂν οὐ	γένοιτό	ποτε ἔστ´ ἂν ᾖ τὰ
[2, 9, 15]	καθ´ ἃ σπουδαῖος ἄνθρωπος ἂν	γένοιτο.	Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν
[2, 9, 17]	ἂν οὐκ ἐλθεῖν εἰς τέλος	γένοιτο,	ὥστε καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι,
[2, 9, 18]	δὲ οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος	γενομένας.	Ἐγγὺς δὲ γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου
[2, 9, 4]	εἰθισμένη καὶ τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα	γενομένη.	Εἰ δὲ τὰς καθ´ ἕκαστον
[2, 9, 11]	τοπικῶς πρὸς αὐτὸ καὶ ἐγγὺς	γενομένη	ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´ αὑτῆς
[2, 9, 5]	δὲ συνοχὴ τῶν τεσσάρων ὑστέρα	γενομένη	ἐξ αὐτῶν; Ὅταν δὲ προστιθῶσι
[2, 9, 11]	γῆ αὐτοῖς ἡ ξένη λεγομένη	γενομένη	ὑπὸ τῶν μειζόνων, ὡς λέγουσιν
[2, 9, 8]	ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως ἂν	γενομένης	εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ παντὸς
[2, 9, 10]	ἀρξάσης, εἴτε τῆς τοιαύτης αἰτίας	γενομένης	σοφίας, εἴτε ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν
[2, 9, 18]	ὑπὸ ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς δὲ	γενόμενοι	τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν τὴν
[2, 9, 11]	δέοιτο σκότους ἢ ὕλης, ἀλλὰ	γενόμενον,	εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν τῷ
[2, 9, 12]	ὡς λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν ἄρτι	γενόμενον	ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ καὶ τὴν
[2, 9, 12]	δὲ πρῶτον πῦρ; ~Καὶ ἄρτι	γενόμενον	πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν εἶδεν.
[2, 9, 14]	οὐκ ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ δὲ	γενομένου	αἰτίου, τί δεῖ τοῦ δαίμονος
[2, 9, 17]	προαγαγούσας, ὡς τῷ μεγέθει τοῦ	γενομένου	τῷ ἀμερεῖ τὸ τοῦ παραδείγματος
[2, 9, 16]	μὴ γενομένους κακούς, καὶ τοὺς	γενομένους	γινώσκει, ἵνα διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων
[2, 9, 18]	εἰς συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ	γενομένους	καὶ μὴ σώματα ὄντας, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	Εἰ δὲ γινώσκει τοὺς μὴ	γενομένους	κακούς, καὶ τοὺς γενομένους γινώσκει,
[2, 9, 16]	αὖ μόνων. Πότερα δὲ ἐκεῖ	γενομένων	ἢ καὶ ἐνθάδε ὄντων; Εἰ
[2, 9, 5]	ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν τῶν ἄρτι	γενομένων	καὶ διὰ τοσούτων κωλυομένων τῶν
[2, 9, 7]	τῶν χυτρέων ἢ χαλκέων λαβὼν	γένος	ἐν πόλει εὖ οἰκουμένῃ τὴν
[2, 9, 16]	φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ τίς	γεωμετρίας	καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς τὸ
[2, 9, 4]	τὸ ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ τίς	γῆ	ἄλλη παρὰ ταύτην μετὰ τὴν
[2, 9, 11]	λογισμὸς ὁ τοῦ κόσμου, ἡ	γῆ	αὐτοῖς ἡ ξένη λεγομένη γενομένη
[2, 9, 12]	κόσμου, ἐν ᾧ τύπῳ καὶ	γῆ	καὶ πῦρ καὶ τὰ ἄλλα;
[2, 9, 8]	ὁ τὸ μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου.	Γῆ	μὲν δὴ πᾶσα ζῴων ποικίλων
[2, 9, 5]	καὶ μάλιστα τὴν ἐνταῦθα περὶ	γῆν	ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς
[2, 9, 13]	τὸ πᾶν καὶ πρὸς τὴν	γῆν	ἔχοντα, εἰς δὲ τὰς ψυχὰς
[2, 9, 5]	τὴν δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε τὴν	γῆν	καινὴν αὐτοῖς γῆν φασι γεγονέναι,
[2, 9, 12]	αὐτὸν τὴν φορὰν καὶ τὴν	γῆν	οὕτως, ὡς ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας
[2, 9, 4]	παρὰ ταύτην μετὰ τὴν ἐκεῖ	γῆν;	Τίς δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ
[2, 9, 5]	τήνδε τὴν γῆν καινὴν αὐτοῖς	γῆν	φασι γεγονέναι, εἰς ἣν δὴ
[2, 9, 10]	λέγοντες πλέον γὰρ οὐδὲν ἂν	γίγνοιτο	πρὸς τὸ πείθειν αὐτούς ἵνα
[2, 9, 1]	καὶ ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν εἰ	γίγνοιτο	τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς
[2, 9, 13]	καὶ συνεργοῦντα τοῖς κατὰ φύσιν	γιγνομένοις,	ἃ οὐκ ἂν οὐ γένοιτό
[2, 9, 13]	σημεῖα νομίζειν τῶν ἐσομένων εἶναι,	γίνεσθαι	δὲ τὰ γινόμενα διάφορα καὶ
[2, 9, 1]	νοῦ ποιῇ, εἶτα ἀπὸ τούτου	γίνεσθαι	ἐν ψυχῇ ἄλλον ἀπ´ αὐτοῦ
[2, 9, 18]	καὶ μὴ φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς	γίνεσθαι	καὶ τοῦ θανάτου καταφρονεῖν καὶ
[2, 9, 9]	ὡς ἄριστον μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι	γίνεσθαι,	μὴ μόνον δὲ αὐτὸν νομίζειν
[2, 9, 13]	τάξιν παρέχοντα. Ἃ δὲ λέγεται	γίνεσθαι	παρ´ αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν τῶν
[2, 9, 11]	ἢ ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον, εἰ	γίνεται,	παρακολουθοῖ ἂν τῷ ποιήσαντι καὶ
[2, 9, 18]	δύνασθαι, πλέον ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς	γίνοιτο,	οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς φασιν εἶναι
[2, 9, 13]	ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι δὲ τὰ	γινόμενα	διάφορα καὶ τύχαις οὐ γὰρ
[2, 9, 12]	νῦν καὶ τὰ κατὰ μέρος	γινόμενα	ὑπὸ τῶν φύσεων οὐ πρῶτον
[2, 9, 16]	γενομένους κακούς, καὶ τοὺς γενομένους	γινώσκει,	ἵνα διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς.
[2, 9, 16]	καὶ ἐγένοντο κακοί; Εἰ δὲ	γινώσκει	τοὺς μὴ γενομένους κακούς, καὶ
[2, 9, 16]	δὲ τίς οὕτως ἔσται τὴν	γνώμην	καὶ εἰς οὐδὲν ἄλλο κινήσεται,
[2, 9, 18]	ἀπωθοίμεθ´ ἂν ἤδη ὑπὸ μεγέθους	γνώμης	τὰς μὲν ἐλάττους, τὰς δὲ
[2, 9, 10]	λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς τοὺς	γνωρίμους,	οὐ πρὸς αὐτοὺς λέγοντες πλέον
[2, 9, 16]	αὐτός ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ	γνώσεται,	ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δέ,
[2, 9, 13]	καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς	γνώσεως;	Οὐ γάρ, εἰ πύρινα τὰ
[2, 9, 6]	ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως	γνωσθήσεται	τάδ´ ὕστερον τούτοις παρ´ ἐκείνων
[2, 9, 14]	τὰ ἐπάνω, τί ποιοῦσιν ἢ	γοητείας	καὶ θέλξεις καὶ πείσεις λέγουσι
[2, 9, 16]	αὐτὰ βλέπουσιν οὐδ´ ἐν ταῖς	γραφαῖς	οἱ δι´ ὀμμάτων τὰ τῆς
[2, 9, 10]	τρόπου, καθ´ ὃν ἄν τις	γράφων	ἠμύνατο τοὺς διασύρειν τὰ τῶν
[2, 9, 14]	τὰ ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς	γράφωσιν	ὡς πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ
[2, 9, 10]	ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται ὁ τοῦτο	γράψας.	~Πρῶτον μὲν οὖν, εἰ μὴ
[2, 9, 9]	ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις; Εἰ δὲ	γυμνάσιον	εἴη νικώντων καὶ ἡττωμένων, πῶς
[2, 9, 17]	ποιοῖεν τοῦ ἐν παισὶ καὶ	γυναιξὶ	καταφρονοῦντες, ὡς μὴ εἰς ἀκολασίαν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010