Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 9]	βίων τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον· ἣν	ὁ	ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων
[2, 9, 1]	Ὅταν δὲ δὴ ὁ νοῦς	ὁ	ἀληθινὸς ἐν ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν
[2, 9, 13]	ἐπὶ τὰ πρῶτα ἡ αἰτία.	~Ὁ	ἄρα μεμφόμενος τῇ τοῦ κόσμου
[2, 9, 1]	τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως γε	ὁ	αὐτὸς ἔσται ὅσπερ ἐνόει ὁ
[2, 9, 7]	ὅλης ὅπως διοικεῖ, ὅτι μὴ	ὁ	αὐτὸς τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς
[2, 9, 16]	αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο·	ὁ	γὰρ τὸ φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν
[2, 9, 15]	ἦν λοιπόν, τοῦτο διώκειν παρακελεύεται·	ὁ	δὲ λόγος οὗτος ἔτι νεανικώτερον
[2, 9, 1]	ποιεῖν, εἰ ὁ μὲν νοεῖ,	ὁ	δὲ νοεῖ ὅτι νοεῖ. Καὶ
[2, 9, 1]	ὁ μὲν ἔσται νοῶν μόνον,	ὁ	δὲ ὅτι νοεῖ νοῶν ἄλλου
[2, 9, 18]	ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι οἴκου δεήσοιτο,	ὁ	δὲ σοφώτερος οἴοιτο εἶναι καὶ
[2, 9, 9]	βίος, ὁ μὲν τοῖς σπουδαίοις,	ὁ	δὲ τοῖς πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων,
[2, 9, 9]	μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ τινος,	ὁ	δὲ φαῦλος ὄχλος οἷον χειροτέχνης
[2, 9, 8]	ἔστι ψυχὴ καὶ διὰ τί	ὁ	δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον μὲν
[2, 9, 6]	δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι τίς	ὁ	δημιουργός. Καὶ ὅλως τὸν τρόπον
[2, 9, 9]	ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς	ὁ	ἐνθάδε βίος, ὁ μὲν τοῖς
[2, 9, 9]	Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις ὑμῶν προνοεῖ	ὁ	θεός, τοῦ δὲ κόσμου παντὸς
[2, 9, 12]	τοῦ κόσμου τοῦδε, καὶ οὐχ	ὁ	κόσμος αἴτιος τῶν κακῶν, ἀλλὰ
[2, 9, 9]	καὶ παρ´ ἐκείνου ὄντας. Καὶ	ὁ	κόσμος δὲ ὅδε δι´ ἐκεῖνόν
[2, 9, 9]	Ἀλλ´ οὐδὲν δέονται αὐτοῦ· ἀλλ´	ὁ	κόσμος δεῖται καὶ οἶδε τὴν
[2, 9, 16]	τρόπος· ὥστε καὶ μεθέξει αὐτοῦ	ὁ	κόσμος. Εἰ δ´ ἄπεστι τοῦ
[2, 9, 16]	Πῶς γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε	ὁ	κόσμος ἐκείνου ἦν; πῶς δὲ
[2, 9, 7]	ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ καὶ ὅδε	ὁ	κόσμος, ἕως ἂν ἐκεῖνα ᾖ,
[2, 9, 11]	τῶν εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα καὶ	ὁ	λογισμὸς ὁ τοῦ κόσμου, ἡ
[2, 9, 12]	παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ ἥξει	ὁ	λόγος ἀναφέρων τὸν κόσμον ἐπὶ
[2, 9, 15]	ὡς δὲ ἐν ἄλλοις θεωρητέον,	ὁ	μὲν Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ. Εἰ δὲ μή,	ὁ	μὲν ἔσται νοῶν μόνον, ὁ
[2, 9, 16]	καὶ κινοῦνται οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´	ὁ	μὲν ἰδὼν κάλλος ἐν προσώπῳ
[2, 9, 9]	δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ ὢν	ὁ	μὲν μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ
[2, 9, 1]	τοῦτο πλείους νοῦς ποιεῖν, εἰ	ὁ	μὲν νοεῖ, ὁ δὲ νοεῖ
[2, 9, 9]	ὡς διττὸς ὁ ἐνθάδε βίος,	ὁ	μὲν τοῖς σπουδαίοις, ὁ δὲ
[2, 9, 1]	ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν δὲ δὴ	ὁ	νοῦς ὁ ἀληθινὸς ἐν ταῖς
[2, 9, 3]	ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν ἔσται, ἢ	ὁ	νοῦς οὐ νοῦς, ἢ ψυχὴ
[2, 9, 1]	ὁ αὐτὸς ἔσται ὅσπερ ἐνόει	ὁ	νοῶν ὅτι νοεῖ. Εἰ δὲ
[2, 9, 9]	ἐν ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια καὶ	ὁ	πρότερον ταπεινὸς καὶ μέτριος καὶ
[2, 9, 9]	ἅπασι, πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ, ὡς	ὁ	σπουδαῖος ἐν τούτοις τὸ ἴσον
[2, 9, 8]	δὲ οὐκ ἔστιν, οὗτός ἐστιν	ὁ	τὸ μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ
[2, 9, 6]	ἔστι ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας καὶ	ὁ	τόδε ποιῶν τὸ πᾶν διενοήθη
[2, 9, 11]	γένεσιν; Ἔπειτα καὶ ὁ λογισμὸς	ὁ	τοῦ κόσμου, ἡ γῆ αὐτοῖς
[2, 9, 10]	ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται	ὁ	τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον μὲν οὖν,
[2, 9, 16]	ἐν τῷ κόσμῳ τῷδε, ὅστις	ὁ	τρόπος· ὥστε καὶ μεθέξει αὐτοῦ
[2, 9, 16]	εἴτε ὅ τι βούλεσθε, ἀλλ´	ὅ	γε κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει καὶ
[2, 9, 16]	πολλὴν τὴν ἀτοπίαν ἔχει, καὶ	ὅ	γε μὴ τοῦ λόγου ἕνεκα
[2, 9, 3]	ὃ δὲ μὴ ἔχει εἰς	ὅ,	οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ δέ τις
[2, 9, 15]	αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ ἄλλο τι,	ὅ	ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν τοὺς
[2, 9, 16]	πρόνοιά τις ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε	ὅ	τι βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ γε
[2, 9, 10]	δι´ ὕλης ἢ ὑλότητος ἢ	ὅ	τι ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ μὲν
[2, 9, 13]	τοῦ κόσμου φύσει οὐκ οἶδεν	ὅ	τι ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου τὸ
[2, 9, 18]	ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν τοῦ ἔξω	ὅ	τι ποτέ ἐστι τοῦτο ἂν
[2, 9, 7]	σώματος φύσις δεδεμένη ἤδη συνδεῖ	ὃ	ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ ἡ
[2, 9, 9]	οὐκ ἔχοντες καὶ μόνοι ἔχειν,	ὃ	αὐτοὶ μόνοι οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ
[2, 9, 7]	ἐν αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης δέχεται,	ὃ	δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ
[2, 9, 3]	ἢ ὅσα ἔχει εἰς ἅ·	ὃ	δὲ μὴ ἔχει εἰς ὅ,
[2, 9, 10]	δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν λόγον,	ὃ	δὴ καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ,
[2, 9, 9]	Εἰ δὲ μὴ τοῦτό εἰσιν,	ὃ	ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο κατὰ
[2, 9, 6]	νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ	ὃ	ἔστι ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας καὶ
[2, 9, 9]	ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ φονεύει, ἔχεις	ὃ	θέλεις. Εἰ δὲ ἤδη μέμφῃ,
[2, 9, 17]	ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους·	ὃ	καὶ αὐτὸ τὰς ψυχὰς θείας
[2, 9, 12]	τῶν ἀρίστων τῆς δυνάμεως ἐλθούσης·	ὃ	καὶ αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ
[2, 9, 1]	παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ·	ὃ	καὶ ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν εἰ
[2, 9, 9]	γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν,	ὃ	λέγει τις ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται
[2, 9, 8]	διὰ τί ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν.	Ὃ	πρῶτον μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ
[2, 9, 8]	ἐστιν ἔτι πρὸς τὸ κάτω,	ὃ	τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις
[2, 9, 17]	μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν	ὄγκῳ.	Καὶ εἴτε κινουμένην ταύτην τὴν
[2, 9, 9]	ὄντας. Καὶ ὁ κόσμος δὲ	ὅδε	δι´ ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ βλέπει,
[2, 9, 16]	ἡμῶν. Πῶς γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς	ὅδε	ὁ κόσμος ἐκείνου ἦν; πῶς
[2, 9, 7]	παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ καὶ	ὅδε	ὁ κόσμος, ἕως ἂν ἐκεῖνα
[2, 9, 11]	ἐννόημα, πρῶτον τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον	ὅθεν·	ἔπειτα πῶς ἐστιν, εἰ μὴ
[2, 9, 12]	δὲ δή, καὶ ἡ ὕλη,	ὅθεν	φανείη. Ἡ γὰρ ψυχὴ ἡ
[2, 9, 9]	ἀκούσειε· σὺ εἶ θεοῦ παῖς,	οἱ	δ´ ἄλλοι, οὓς ἐθαύμαζες, οὐ
[2, 9, 17]	καλόν, κρατήσαντός ἐστι τοῦ ἔνδον.	Οἱ	δὲ λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ
[2, 9, 6]	ποιῶν τὸ πᾶν διενοήθη σχεῖν»	Οἱ	δὲ οὐ συνέντες τὸν μὲν
[2, 9, 16]	βλέπουσιν οὐδ´ ἐν ταῖς γραφαῖς	οἱ	δι´ ὀμμάτων τὰ τῆς τέχνης
[2, 9, 6]	αἱ δίκαι καὶ οἱ ποταμοὶ	οἱ	ἐν Ἅιδου καὶ αἱ μετενσωματώσεις
[2, 9, 16]	κόσμος ἐκείνου ἦν; πῶς δὲ	οἱ	ἐν αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα
[2, 9, 9]	οἶδε τὴν τάξιν αὐτοῦ καὶ	οἱ	ἐν αὐτῷ ὅπως ἐν αὐτῷ
[2, 9, 16]	οὗ δὴ πάθους καὶ κινοῦνται	οἱ	ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ μὲν ἰδὼν
[2, 9, 15]	ἡμᾶς, τί ποτε ποιοῦσιν οὗτοι	οἱ	λόγοι εἰς τὰς ψυχὰς τῶν
[2, 9, 6]	Ἐπεὶ καὶ αἱ δίκαι καὶ	οἱ	ποταμοὶ οἱ ἐν Ἅιδου καὶ
[2, 9, 14]	διαίτῃ, ἔλεγον ἂν ὀρθῶς, καθάπερ	οἱ	φιλόσοφοι λέγουσι· νῦν δὲ ὑποστησάμενοι
[2, 9, 9]	καὶ ὅπως ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν	οἳ	ἂν θεῷ ὦσι φίλοι, πράως
[2, 9, 9]	ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες,	οἳ	ῥηιδίως αἰτίας, φησίν, ἀποφεύξονται πρὸς
[2, 9, 14]	πῶς φωναῖς τὰ ἀσώματα; Ὥστε	οἳ	σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς λόγους ποιοῦσι
[2, 9, 14]	εἶναι δόξαιεν παρὰ τοῖς πολλοῖς,	οἳ	τὰς παρὰ τοῖς μάγοις δυνάμεις
[2, 9, 10]	ἔχει πρός τινας τῶν φίλων,	οἳ	τούτῳ τῷ λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον
[2, 9, 16]	ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας αὐτὸν λαμβάνει,	οἷα	ἀφ´ οἵων; Οὐκ ἄρα οὔτε
[2, 9, 17]	αἰσθητοῖς καὶ τοῖς ἐν μέρει,	οἷα	δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα
[2, 9, 17]	Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου τῷ σώματι	οἷα	ἐμπόδια παρέχει τῇ ψυχῇ καὶ
[2, 9, 10]	ἢ ἡμῖν φίλοι γενέσθαι οὐκ	οἶδ´	ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι. Καίτοι
[2, 9, 18]	εἶναι καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι	οἶδε	λέγειν ἐκ λίθων ἀψύχων τοὺς
[2, 9, 9]	ἀλλ´ ὁ κόσμος δεῖται καὶ	οἶδε	τὴν τάξιν αὐτοῦ καὶ οἱ
[2, 9, 13]	τῇ τοῦ κόσμου φύσει οὐκ	οἶδεν	ὅ τι ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου
[2, 9, 12]	δὴ καὶ πρῶτον πῦρ ποιῆσαι;	Οἰηθέντα	δεῖν τοῦτο πρῶτον; Διὰ τί
[2, 9, 7]	ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ αὐτοῦ δίδωσιν	οἰκείαν	ζωὴν ἔχοντι· οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν
[2, 9, 18]	ψυχὰς ἐν σώμασι καὶ οὕτως	οἰκεῖν	δυναμένους ἐν αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω
[2, 9, 18]	καὶ πολλοῦ δεῖν τῆς ἀληθινῆς	οἰκήσεως,	ἀγνοῶν ὅτι τῷ μὴ φέρειν
[2, 9, 18]	ἐν αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω εἶναι	οἰκήσεως	ψυχῆς τοῦ παντὸς ἐν σώματι
[2, 9, 18]	Δεῖ δὲ μένειν μὲν ἐν	οἴκοις	σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς
[2, 9, 18]	εἴη, ὥσπερ ἂν εἰ δύο	οἶκον	καλὸν τὸν αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ
[2, 9, 18]	ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι	οἴκου	δεήσοιτο, ὁ δὲ σοφώτερος οἴοιτο
[2, 9, 7]	λαβὼν γένος ἐν πόλει εὖ	οἰκουμένῃ	τὴν ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ δὲ
[2, 9, 18]	δύο οἶκον καλὸν τὸν αὐτὸν	οἰκούντων,	τοῦ μὲν ψέγοντος τὴν κατασκευὴν
[2, 9, 17]	ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς δὲ τἄνδον,	οἶμαι	μὲν αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´
[2, 9, 18]	οἴκου δεήσοιτο, ὁ δὲ σοφώτερος	οἴοιτο	εἶναι καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι
[2, 9, 10]	εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ καὶ	οἰόμενοι	τὰ αὐτῶν οὕτως ἔχειν λέγειν
[2, 9, 18]	μηδὲ τὸ αὐτὸ πάσχειν τοῖς	οἰομένοις	τὰ ἄστρα μὴ θεῖν, ὅτι
[2, 9, 3]	ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα ἔσται καὶ	οἷον	ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ οὐχ οἷόν
[2, 9, 7]	αὐτοῦ δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι·	οἷον	εἰ ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν
[2, 9, 9]	πονήσας εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι;	Οἷον	εἰ ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ
[2, 9, 7]	τὴν τοῦ ὅλου τάξιν φέρειν,	οἷον	εἰ χοροῦ μεγάλου ἐν τάξει
[2, 9, 13]	καὶ ἀεὶ πρὸς τὸ μικρότερον·	οἷον	εἴ τις τὴν φύσιν κακὸν
[2, 9, 6]	μετανοίᾳ ᾖ, καὶ ἀντιτύπους, ὅταν	οἷον	εἰκόνας τῶν ὄντων, ἀλλὰ μὴ
[2, 9, 7]	καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ	οἷον	ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα δὲ
[2, 9, 5]	~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν σῶμα ἔχοντας,	οἷον	ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν καὶ
[2, 9, 16]	αἰσθητῷ τοῦ ἐν νοήσει κειμένου	οἷον	θορυβοῦνται καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται
[2, 9, 1]	ἐν ἡσυχίᾳ τινί, τὸν δὲ	οἷον	κινούμενον. Τίς γὰρ ἂν ἡσυχία
[2, 9, 10]	λέγουσι πάλιν αὖ μὴ κατελθεῖν,	οἷον	μὴ νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον
[2, 9, 4]	οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ	οἷον	πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι,
[2, 9, 10]	ταύτας μὲν ἐνδῦναι λέγουσι σώματα,	οἷον	τὰ ἀνθρώπων· ἧς δὲ χάριν
[2, 9, 2]	μιμούμενον τὸν πατέρα καθ´ ὅσον	οἷόν	τε αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ ἡμῶν
[2, 9, 7]	τοῦ σώματος σύστασις, καὶ εἰ	οἷόν	τε εἴη διὰ τῶν λοιπῶν
[2, 9, 3]	τῶν ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς	οἷόν	τε εἶναι μέν, μηδὲν δὲ
[2, 9, 3]	οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ οὐχ	οἷόν	τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ οἷον
[2, 9, 8]	ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα· οὐ γὰρ	οἷόν	τε ἦν ἔσχατον τὸ νοητὸν
[2, 9, 8]	ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται ὧν	οἷόν	τε ἦν καλὴν εἰκόνα φυσικὴν
[2, 9, 13]	διάφορα καὶ τύχαις οὐ γὰρ	οἷόν	τε ἦν ταὐτὰ περὶ ἑκάστους
[2, 9, 1]	δηλοῦντας δὲ ἡμῖν αὐτοῖς ὡς	οἷόν	τε. Καὶ τὸ πρῶτον δὲ
[2, 9, 3]	μέσῳ που κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς	οἷόν	τε. Καίτοι τὸ πῦρ ἐστιν
[2, 9, 11]	εἴ τι παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν	οἷον	φῶς, ἤδη νενευκέναι αὐτὴν λέγειν
[2, 9, 9]	τινος, ὁ δὲ φαῦλος ὄχλος	οἷον	χειροτέχνης τῶν πρὸς ἀνάγκην τοῖς
[2, 9, 6]	ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν	οἴονται	αὐτῷ τῷ πλήθει τὴν νοητὴν
[2, 9, 6]	δημιουργοῦσα καὶ κατὰ Πλάτωνα τοῦτον	οἴονται	εἶναι τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ
[2, 9, 13]	τῆς τραγῳδίας τῶν φοβερῶν, ὡς	οἴονται,	ἐν ταῖς τοῦ κόσμου σφαίραις,
[2, 9, 9]	ὃ λέγει τις ἔχειν, ἀλλὰ	οἴονται	ἔχειν οὐκ ἔχοντες καὶ μόνοι
[2, 9, 18]	τοῦτο γὰρ καὶ αὐτοὶ οὐκ	οἴονται	τὰ ἔξω βλέπειν τὴν τῶν
[2, 9, 8]	λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ ἀεί· ἔπειτα	οἴονται	τραπέντα ἔκ τινος εἴς τι
[2, 9, 15]	τὴν ἡδονὴν τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης.	Οἷς	δὲ ἀρετῆς μὴ μέτεστιν, οὐκ
[2, 9, 6]	τὰς δόξας τιθέντας αὐτῶν καὶ	οἷς	ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς τὸ ἀληθὲς
[2, 9, 6]	οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα, ἔν γε	οἷς	ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις καὶ φθορὰς
[2, 9, 6]	σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν.	Οἷς	θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς λεγόντων,
[2, 9, 15]	καλὸν καὶ τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης,	οἷς	καὶ ἐκ θεοῦ καὶ εἰς
[2, 9, 17]	καλῷ καὶ τἄνδον; Καὶ μὴν	οἷς	μὴ τὸ τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ
[2, 9, 3]	ἐν μέσῳ που κειμένου ἀλεαίνοιντο	οἷς	οἷόν τε. Καίτοι τὸ πῦρ
[2, 9, 7]	τι αὐτῶν κατὰ φύσιν κινηθῇ,	οἷς	οὐκ ἔστι κατὰ φύσιν, ταῦτα
[2, 9, 16]	σέβας αὐτὸν λαμβάνει, οἷα ἀφ´	οἵων;	Οὐκ ἄρα οὔτε ταῦτα κατενόησεν,
[2, 9, 10]	αὐτοῦ μένουσι. Καίτοι αὐτοὶ οὐκ	ὀκνοῦσι	τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι
[2, 9, 18]	τρόπον ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ	ὅλη	τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν καὶ
[2, 9, 7]	τὰς διαφορὰς λαμβάνειν τὰς τῆς	ὅλης	ὅπως διοικεῖ, ὅτι μὴ ὁ
[2, 9, 6]	ἐκεῖ τὸ ὡς ὅτι μάλιστα	ὀλίγον	εἰς ἀριθμὸν διώκειν καὶ τῷ
[2, 9, 12]	μὲν γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ	ὅλον	οὐ κόσμον ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο
[2, 9, 7]	τοῦ ἐν σοὶ πυρὸς τὸ	ὅλον	πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´ εἰ
[2, 9, 7]	δὲ καλῶς φέρεται ὡς τοῦ	ὅλου·	τὰ δὲ φθείρεται οὐ δυνάμενα
[2, 9, 7]	φθείρεται οὐ δυνάμενα τὴν τοῦ	ὅλου	τάξιν φέρειν, οἷον εἰ χοροῦ
[2, 9, 18]	τοῦ παντὸς ἐν σώματι τῷ	ὅλῳ.	Ἔστι δὲ τοῦτο τὸ μὴ
[2, 9, 17]	ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ μέρει καὶ	ὅλῳ	καὶ πᾶσι καὶ παντί· εἶθ´
[2, 9, 16]	ἀπολειφθήσεται. Πολὺ γὰρ μᾶλλον τῶν	ὅλων	ἢ τῶν μερῶν ἡ πρόνοια
[2, 9, 6]	ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ μᾶλλον προιούσας.	Ὅλως	γὰρ τὰ μὲν αὐτοῖς παρὰ
[2, 9, 7]	ζωὴν οὐδὲν παρ´ αὐτοῦ προσλαμβάνει.	Ὅλως	γὰρ τὸ μὲν ἄλλου πάθημα
[2, 9, 4]	δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ	ὅλως	ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ εἰ ἀμυδρῶς
[2, 9, 15]	ἐκ λόγου καὶ ἀσκήσεως καὶ	ὅλως	καθ´ ἃ σπουδαῖος ἄνθρωπος ἂν
[2, 9, 14]	ἢ ἐνδείαις ἢ σήψεσι καὶ	ὅλως	μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν
[2, 9, 1]	ὅλως οὐκ εἰδήσει νοῦν οὐδὲ	ὅλως	νοήσει. ~Οὐ τοίνυν οὔτε πλείω
[2, 9, 1]	ἀλλ´ οὐ λόγον ἕξει, καὶ	ὅλως	οὐκ εἰδήσει νοῦν οὐδὲ ὅλως
[2, 9, 12]	ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν εἶδεν. Ἀλλ´	ὅλως	οὐκ ἦν, ἵνα ἂν καὶ
[2, 9, 11]	ἀλαζονείαν καὶ τόλμαν ποιεῖ; Καὶ	ὅλως	τὸ διὰ φαντασίας καὶ ἔτι
[2, 9, 6]	εἰδέναι τίς ὁ δημιουργός. Καὶ	ὅλως	τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας καὶ
[2, 9, 6]	φεύγειν τὴν πρὸς τὸ σῶμα	ὁμιλίαν,	τὸν χωρισμὸν τὸν ἀπ´ αὐτοῦ,
[2, 9, 16]	ἀνάλογον καὶ τεταγμένον ἰδὼν δι´	ὀμμάτων	οὐχ ἡσθήσεται; Εἴπερ οὐχ ὁμοίως
[2, 9, 16]	ἐν ταῖς γραφαῖς οἱ δι´	ὀμμάτων	τὰ τῆς τέχνης βλέποντες, ἀλλ´
[2, 9, 18]	ψυχὴν πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο δὲ	ὅμοιον	ἂν εἴη, ὥσπερ ἂν εἰ
[2, 9, 7]	καὶ τὴν τοῦ παντὸς λαμβάνειν	ὅμοιον,	ὡς εἴ τις τὸ τῶν
[2, 9, 6]	τῇ αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι εἰς	ὁμοιότητα	ἄγοντες, δέον ἐκεῖ τὸ ὡς
[2, 9, 18]	τῶν ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα δὲ	ὁμοιότητος	ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν πρὸς τὸ
[2, 9, 16]	ὀμμάτων οὐχ ἡσθήσεται; Εἴπερ οὐχ	ὁμοίως	τὰ αὐτὰ βλέπουσιν οὐδ´ ἐν
[2, 9, 7]	ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ σύστασις	ὁμοίως	τῷ παντὶ καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ·
[2, 9, 12]	εἰς τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει	ὁμολογεῖν	τὰς ἀληθεῖς τοῦ κόσμου αἰτίας.
[2, 9, 9]	μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ ἔχεις.	Ὁμολογεῖται	δὲ καὶ δίκας εἶναι ἐνθάδε
[2, 9, 12]	ἐλθούσης· ὃ καὶ αὐτοὶ ἄκοντες	ὁμολογοῦσιν.	Ἡ γὰρ ἔλλαμψις ἡ εἰς
[2, 9, 14]	τῷ αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον	ὄν.	Ἀλλὰ γάρ, ὅπως καὶ ταῦτα
[2, 9, 1]	νοεῖν ὅτι νοεῖ ὡς ἓν	ὄν·	καὶ οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ
[2, 9, 6]	νοητῶν δὲ πλῆθος ποιῆσαι, τὸ	ὂν	καὶ τὸν νοῦν καὶ τὸν
[2, 9, 17]	οὐδὲ ἔστιν ὄντως τι καλὸν	ὂν	τὰ ἔξω αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον·
[2, 9, 12]	γὰρ ψυχὴ ἡ νεύσασα ἤδη	ὂν	τὸ σκότος, φασίν, εἶδε καὶ
[2, 9, 10]	εἰρήκαμεν, ἄλλου ὄντος τρόπου, καθ´	ὃν	ἄν τις γράφων ἠμύνατο τοὺς
[2, 9, 8]	δ´ ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε εἰς	ὃν	ἑκόντες ἤλθετε διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι,
[2, 9, 5]	μετὰ τὸν κόσμον τὸν νοητὸν	ὃν	ἔχει ἄλλον ποιῆσαι καὶ τί
[2, 9, 5]	ἐκεῖ γενέσθαι ἐν παραδείγματι κόσμου,	ὃν	μισοῦσι; Πόθεν δὲ τὸ παράδειγμα
[2, 9, 18]	τοῦτο ἂν λέγοιεν καὶ τοῦ	ὃν	τρόπον ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ
[2, 9, 9]	μόνον μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ	ὀνείρασι	πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ ὅσον
[2, 9, 11]	Εἰ δ´ ἐννόημα, πρῶτον τὸ	ὄνομα	ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα πῶς ἐστιν,
[2, 9, 15]	δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς λεγόμενος	ὄνομά	ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ τὸ καταφρονῆσαι
[2, 9, 10]	ἢ ὑλότητος ἢ ὅ τι	ὀνομάζειν	θέλουσι, τὸ μὲν ἄλλο, τὸ
[2, 9, 6]	ἀνδρῶν μή. Καὶ πλῆθος νοητῶν	ὀνομάζοντες	τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται
[2, 9, 10]	ἄλλο λέγοντες, καὶ πολλὰ ἄλλα	ὀνόματα	εἰπόντες οὗ λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν,
[2, 9, 15]	ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι μεμνημένον μὲν	ὀνόματος	τοῦ θεός» συνεχόμενον δὲ ἅπασι
[2, 9, 13]	τυραννίδος ἕνεκα ἐν τῷ παντὶ	ὄντα,	ἀλλὰ κόσμον καὶ τάξιν παρέχοντα.
[2, 9, 6]	ἀλλὰ μὴ αὐτά πω τὰ	ὄντα	θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν εἰς σύστασιν
[2, 9, 5]	ἐκ πολλῷ καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων	ὄντα,	ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν τὸ τεταγμένον
[2, 9, 6]	ἔχοντα ἐν αὐτῷ πάντα τὰ	ὄντα,	τὸν δὲ νοῦν ἕτερον παρ´
[2, 9, 13]	τὸ πᾶν καὶ μεγάλα μέρη	ὄντα	τοῦ παντός. Εἰ δ´ ἄνθρωποι
[2, 9, 17]	τις φήσει ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως	ὄντας,	αἰσχροὺς δὲ τἄνδον, οἶμαι μὲν
[2, 9, 18]	δὲ γενομένους καὶ μὴ σώματα	ὄντας,	ἀλλὰ ψυχὰς ἐν σώμασι καὶ
[2, 9, 8]	καὶ σοφίαν ἔχειν καὶ ἐνταῦθα	ὄντας	βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα, πῶς οὐ
[2, 9, 9]	δι´ ἐκεῖνον καὶ παρ´ ἐκείνου	ὄντας.	Καὶ ὁ κόσμος δὲ ὅδε
[2, 9, 9]	θεοὺς τούς τε ἐν τῷδε	ὄντας	κἀκεῖ βλέποντας, πάντων δὲ μάλιστα
[2, 9, 18]	στόματι μαινομένῳ; Φαύλους μὲν οὖν	ὄντας	οὐ θεμιτὸν εἰς συγγένειαν συνάπτειν,
[2, 9, 18]	ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε	ὄντες	ἀρετῇ τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ´ ἂν
[2, 9, 16]	ἐνθάδε; Πῶς δέ, ὅτι ἐνθάδε	ὄντες	οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο
[2, 9, 17]	τέλος. Τῷ δὲ παντὶ καλῷ	ὄντι	τί ἐμπόδιον ἦν εἶναι καλῷ
[2, 9, 14]	τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς	ὄντος	αἰτίου εἴσεισι, διὰ τί οὐκ
[2, 9, 1]	δὲ ὅτι νοεῖ νοῶν ἄλλου	ὄντος,	ἀλλ´ οὐκ αὐτοῦ τοῦ νενοηκότος.
[2, 9, 6]	ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν πάντων	ὄντος	καὶ νοῦ τοῦ πρώτου καὶ
[2, 9, 16]	πόρρω τοῦ νοητὸν κόσμον ἰδεῖν	ὄντος,	ὃς τοῦτον οὐ βλέπει. Τίς
[2, 9, 2]	τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ τοῦ	ὄντος,	ὁτὲ δὲ τὸ χεῖρον αὐτῆς
[2, 9, 14]	μὲν ἔτι μένοντος, πῶς ἔνδον	ὄντος	οὐ νοσεῖ ἔτι; Εἰ δὲ
[2, 9, 10]	ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν, ἄλλου	ὄντος	τρόπου, καθ´ ὃν ἄν τις
[2, 9, 6]	ἀντιτύπους, ὅταν οἷον εἰκόνας τῶν	ὄντων,	ἀλλὰ μὴ αὐτά πω τὰ
[2, 9, 16]	ἐκεῖ γενομένων ἢ καὶ ἐνθάδε	ὄντων;	Εἰ μὲν γὰρ ἐκεῖ, πῶς
[2, 9, 3]	μὴ μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ τῶν	ὄντων	ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν τε
[2, 9, 17]	δέ τις φήσει ἑωρακέναι καλοὺς	ὄντως	ὄντας, αἰσχροὺς δὲ τἄνδον, οἶμαι
[2, 9, 17]	ἠλαττῶσθαι. Μήποτε δὲ οὐδὲ ἔστιν	ὄντως	τι καλὸν ὂν τὰ ἔξω
[2, 9, 1]	δὲ καὶ ἀεὶ νοῶν εἴη,	ὅπερ	ἔστι, τίς χώρα τῇ ἐπινοίᾳ
[2, 9, 15]	τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ ἥδεσθαι,	ὅπερ	ἦν λοιπόν, τοῦτο διώκειν παρακελεύεται·
[2, 9, 8]	ὡς μὴ ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν	ὁποῖα	τὰ σμικρότερα τῶν ἐν αὐτῷ,
[2, 9, 12]	ποιῆσαι νεύσασαν, οὐκ ἦν δηλονότι	ὅπου	ἂν ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ τὸ
[2, 9, 7]	εἰς τὸ εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´	ὅπου	ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς ἡ
[2, 9, 13]	οἶδεν ὅ τι ποιεῖ, οὐδ´	ὅπου	τὸ θράσος αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ.
[2, 9, 7]	δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ οὐκ ἔχει	ὅπου	φύγῃ. Οὔτε οὖν ἐντὸς δεῖ
[2, 9, 2]	μὴ ἔμεινεν ἐν τῷ καλλίστῳ,	ὅπου	ψυχὴ μείνασα ἡ μὴ μέρος,
[2, 9, 7]	διαφορὰς λαμβάνειν τὰς τῆς ὅλης	ὅπως	διοικεῖ, ὅτι μὴ ὁ αὐτὸς
[2, 9, 9]	αὐτῷ ὅπως ἐν αὐτῷ καὶ	ὅπως	ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν οἳ ἂν
[2, 9, 9]	αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν αὐτῷ	ὅπως	ἐν αὐτῷ καὶ ὅπως ἐκεῖ,
[2, 9, 10]	ἡμῖν φίλοι γενέσθαι οὐκ οἶδ´	ὅπως	ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι. Καίτοι αὐτοὶ
[2, 9, 10]	καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων	ὅπως	ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα
[2, 9, 14]	δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ γάρ,	ὅπως	καὶ ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς καὶ
[2, 9, 1]	τῷ νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν καὶ	ὁρᾷ	ἑαυτόν· ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν οὐκ
[2, 9, 1]	ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα	ὁρᾷ.	Ὥστε ἐν τῷ πρώτως νοεῖν
[2, 9, 17]	μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ	ὁρᾶν	σώματα· ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ διαφόρως
[2, 9, 5]	καὶ ἐπιθυμίαν καὶ λύπας καὶ	ὀργὰς	τὴν παρ´ αὐτοῖς δύναμιν μὴ
[2, 9, 15]	καὶ εἰς θεὸν ἀνήρτηται ἡ	ὄρεξις,	ὡς δὲ ἐν ἄλλοις θεωρητέον,
[2, 9, 8]	οὐδὲ τοῦ παντὸς τὴν διοίκησιν	ὀρθῶς	ἄν τις μέμψαιτο πρῶτον μὲν
[2, 9, 9]	ἐνθάδε καὶ κολάσεις. Πῶς οὖν	ὀρθῶς	ἔχει μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ
[2, 9, 6]	ἀλλ´ αὐτὰ παρ´ αὐτῶν δεικνύναι	ὀρθῶς	ἔχοντα, ὅσα ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε
[2, 9, 14]	καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον ἂν	ὀρθῶς,	καθάπερ οἱ φιλόσοφοι λέγουσι· νῦν
[2, 9, 11]	ἐνέλαμψε τὸ σκότος, πῶς ἂν	ὀρθῶς	λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ γάρ, εἴ
[2, 9, 1]	γίγνοιτο τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς	ὁρμαῖς	καὶ ταῖς διανοήσεσιν, εἰ καὶ
[2, 9, 18]	τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ	ὁρωμένοις,	μηδ´ εἴ τι σκληρόν, ταράττεσθαι.
[2, 9, 4]	μετ´ ἐκεῖνον πρὸ τούτου τοῦ	ὁρωμένου	τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν σῶμα
[2, 9, 1]	ἔχει ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν·	ὁρῶν	δ´ ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	εἰς οὐδὲν ἄλλο κινήσεται, ὥστε	ὁρῶν	σύμπαντα μὲν τὰ ἐν αἰσθητῷ
[2, 9, 5]	πολλῷ καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων ὄντα,	ὁρῶντας	ἐκεῖ μὲν τὸ τεταγμένον καὶ
[2, 9, 18]	τῶν ἄστρων φύσιν, ὅτι οὐχ	ὁρῶσι	τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἔξωθεν οὖσαν.
[2, 9, 9]	δύναμιν θεοῦ εἰδότων, ὅταν μένων	ὅς	ἐστι πολλοὺς ποιῇ πάντας εἰς
[2, 9, 16]	γὰρ ἂν μουσικὸς ἀνὴρ εἴη,	ὃς	τὴν ἐν νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν
[2, 9, 16]	τίς γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος,	ὃς	τὸ σύμμετρον καὶ ἀνάλογον καὶ
[2, 9, 16]	τοῦ νοητὸν κόσμον ἰδεῖν ὄντος,	ὃς	τοῦτον οὐ βλέπει. Τίς γὰρ
[2, 9, 6]	τοῦ πρώτου καὶ οὐσίας καὶ	ὅσα	ἄλλα καλὰ μετὰ τὴν πρώτην
[2, 9, 3]	ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ γενήσεται,	ὅσα	γενητὰ λέγεται· οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´
[2, 9, 14]	τῆς φωνῆς καὶ τὰ ἄλλα,	ὅσα	ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται. Εἰ δὲ
[2, 9, 3]	λέγεται· οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ	ὅσα	ἔχει εἰς ἅ· ὃ δὲ
[2, 9, 6]	παρ´ αὐτῶν δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα,	ὅσα	ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ τὴν
[2, 9, 6]	τοῦ Πλάτωνος εἴληπται, τὰ δέ,	ὅσα	καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται,
[2, 9, 15]	ἐστιν εἰπεῖν μήτε πόσα μήτε	ὅσα	τεθεώρηται πολλὰ καὶ καλὰ τοῖς
[2, 9, 7]	τούτων οὐ κύριοι· τὸ δ´	ὅσον	αὐτῆς πρὸς τὸ θεῖον τὸ
[2, 9, 2]	αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ.	Ὅσον	γὰρ πρὸς αὐτῇ ἐστι, τόσῳ
[2, 9, 7]	ἀκέραιον μένει καὶ οὐκ ἐμποδίζεται,	ὅσον	δὲ αὐτῆς δίδωσι τῷ σώματι
[2, 9, 2]	παντὶ σώματι αὐτῷ τε ἔχειν	ὅσον	δύναται παρ´ αὐτῆς ἔχειν, μένει
[2, 9, 3]	καὶ ἀπολαύει τοῦ ζῆν καθ´	ὅσον	δύναται· ὥσπερ εἰ πυρὸς ἐν
[2, 9, 9]	τὸ δεῖξαι πολὺ τὸ θεῖον,	ὅσον	ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν
[2, 9, 9]	ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ	ὅσον	ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ
[2, 9, 9]	ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´	ὅσον	ἡ φύσις δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι,
[2, 9, 17]	φύσιν οὐ καλὴν οὖσαν ἐποίησεν,	ὅσον	ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους·
[2, 9, 9]	θεῷ γενέσθαι· δύναται δὲ εἰς	ὅσον	νοῦς ἄγει· τὸ δ´ ὑπὲρ
[2, 9, 2]	πανταχῇ, μιμούμενον τὸν πατέρα καθ´	ὅσον	οἷόν τε αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ
[2, 9, 1]	πάντως γε ὁ αὐτὸς ἔσται	ὅσπερ	ἐνόει ὁ νοῶν ὅτι νοεῖ.
[2, 9, 16]	ἔσται ἐν τῷ κόσμῳ τῷδε,	ὅστις	ὁ τρόπος· ὥστε καὶ μεθέξει
[2, 9, 17]	τῇ τοῦ κόσμου ψυχῇ δυνάμεως,	ὅσῳ	τὴν σώματος φύσιν οὐ καλὴν
[2, 9, 9]	ὡς οὐ χείρων, πρῶτον μέν,	ὅσῳ	τις ἄριστος, πρὸς πάντας εὐμενῶς
[2, 9, 14]	ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ.	Ὅταν	γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς πρὸς
[2, 9, 1]	εἶεν, αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν.	Ὅταν	δὲ δὴ ὁ νοῦς ὁ
[2, 9, 3]	τὸ πῦρ ἐστιν ἐν μέτρῳ·	ὅταν	δὲ δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι μὴ
[2, 9, 5]	τεσσάρων ὑστέρα γενομένη ἐξ αὐτῶν;	Ὅταν	δὲ προστιθῶσι καὶ ἀντίληψιν αὐτῇ
[2, 9, 6]	γὰρ ψυχῆς ταῦτα λέγουσι πάθη,	ὅταν	ἐν μετανοίᾳ ᾖ, καὶ ἀντιτύπους,
[2, 9, 1]	ὅταν λέγωμεν τὸ ἕν, καὶ	ὅταν	λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν δεῖ
[2, 9, 1]	οὐδὲ τοῦτο ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν	ὅταν	λέγωμεν τὸ ἕν, καὶ ὅταν
[2, 9, 17]	ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα καλά. Ἀλλ´	ὅταν	λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ τῇδε κάλλους,
[2, 9, 9]	τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ εἰδότων,	ὅταν	μένων ὅς ἐστι πολλοὺς ποιῇ
[2, 9, 6]	ἐν μετανοίᾳ ᾖ, καὶ ἀντιτύπους,	ὅταν	οἷον εἰκόνας τῶν ὄντων, ἀλλὰ
[2, 9, 1]	ἄπειρον οὕτω; Τὸν δὲ λόγον	ὅταν	τις ἀπὸ τοῦ νοῦ ποιῇ,
[2, 9, 2]	ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ τοῦ ὄντος,	ὁτὲ	δὲ τὸ χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν
[2, 9, 2]	οὔσης μιᾶς ἐν δυνάμεσι πλείοσιν	ὁτὲ	μὲν τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ
[2, 9, 1]	Καὶ τὸ πρῶτον δὲ οὕτως,	ὅτι	ἁπλούστατον, καὶ τὸ αὔταρκες, ὅτι
[2, 9, 18]	οἰομένοις τὰ ἄστρα μὴ θεῖν,	ὅτι	αὐτοῖς ἡ αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ
[2, 9, 18]	ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´	ὅτι	αὐτοῖς φασιν εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι,
[2, 9, 16]	ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ γνώσεται,	ὅτι	εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δέ, ὅτι
[2, 9, 16]	ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δέ,	ὅτι	ἐνθάδε ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ
[2, 9, 17]	καὶ πᾶσι καὶ παντί· εἶθ´	ὅτι	ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη καὶ ἐν
[2, 9, 1]	νοῦν καὶ τὸ πρῶτον· ἀλλ´	ὅτι	ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν
[2, 9, 14]	Τί γὰρ αὐτὸ πέπονθεν; Ἢ	ὅτι	ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς νόσου. Ἦν
[2, 9, 7]	ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει	ὅτι	ἡμεῖς μὲν ὑπὸ τοῦ σώματος
[2, 9, 16]	μὲν καὶ πρότερον· νῦν δέ,	ὅτι	καὶ τῶν συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες,
[2, 9, 17]	σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´	ὅτι	καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες καλόν· καὶ
[2, 9, 6]	ἄγοντες, δέον ἐκεῖ τὸ ὡς	ὅτι	μάλιστα ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν διώκειν
[2, 9, 7]	ἅπερ καὶ τοῖς ἐν μέρει.	~Ὅτι	μὲν οὖν οὔτε ἤρξατο οὔτε
[2, 9, 13]	τις τὴν φύσιν κακὸν λέγοι,	ὅτι	μὴ αἴσθησίς ἐστι, καὶ τὸ
[2, 9, 2]	τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ τὸ πάθος,	ὅτι	μὴ ἔμεινεν ἐν τῷ καλλίστῳ,
[2, 9, 17]	ἂν παθούσης, δούσης δὲ ἑτέρῳ,	ὅτι	μὴ θέμις φθόνον ἐν τοῖς
[2, 9, 13]	αἴσθησίς ἐστι, καὶ τὸ αἰσθητικόν,	ὅτι	μὴ λόγος. Εἰ δὲ μή,
[2, 9, 7]	τὰς τῆς ὅλης ὅπως διοικεῖ,	ὅτι	μὴ ὁ αὐτὸς τρόπος μηδ´
[2, 9, 13]	ἀπαιτητέον πάλιν ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´	ὅτι	μὴ τοῦτο δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως
[2, 9, 16]	καὶ τῶν συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες,	{ὅτι}	μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ
[2, 9, 1]	νοεῖν, ἄλλο δὲ τὸ νοεῖν	ὅτι	νοεῖ, ἀλλ´ οὖν μία προσβολὴ
[2, 9, 1]	τὸ νοεῖν ἀπὸ τοῦ νοεῖν	ὅτι	νοεῖ; Εἰ δὲ δὴ καὶ
[2, 9, 1]	ἔσται ὅσπερ ἐνόει ὁ νοῶν	ὅτι	νοεῖ. Εἰ δὲ μή, ὁ
[2, 9, 1]	λέγουσαν ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ	ὅτι	νοεῖ, ἔτι μᾶλλον καταφανὲς τὸ
[2, 9, 1]	μὲν νοεῖ, ὁ δὲ νοεῖ	ὅτι	νοεῖ. Καὶ γὰρ εἰ ἄλλο
[2, 9, 1]	ἔσται νοῶν μόνον, ὁ δὲ	ὅτι	νοεῖ νοῶν ἄλλου ὄντος, ἀλλ´
[2, 9, 1]	μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ	ὅτι	νοεῖ· ὃ καὶ ἐφ´ ἡμῶν
[2, 9, 1]	νοεῖ, τὴν λέγουσαν ὅτι νοεῖ	ὅτι	νοεῖ ὅτι νοεῖ, ἔτι μᾶλλον
[2, 9, 1]	νοεῖν ὅτι νοεῖ, τὴν λέγουσαν	ὅτι	νοεῖ ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ,
[2, 9, 1]	τῇ δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ νοεῖν	ὅτι	νοεῖ, τὴν λέγουσαν ὅτι νοεῖ
[2, 9, 1]	ἔχοι ἂν καὶ τὸ νοεῖν	ὅτι	νοεῖ ὡς ἓν ὄν· καὶ
[2, 9, 18]	οἴοιτο εἶναι καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν,	ὅτι	οἶδε λέγειν ἐκ λίθων ἀψύχων
[2, 9, 9]	τί ἀμελεῖ; Εἰ μὲν γάρ,	ὅτι	οὐ σχολὴ αὐτῷ πρὸς αὐτὸν
[2, 9, 17]	καλόν· καὶ πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα,	ὅτι	οὐ ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ μέρει
[2, 9, 17]	ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ,	ὅτι	οὐκ ἂν σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ
[2, 9, 1]	ὅτι ἁπλούστατον, καὶ τὸ αὔταρκες,	ὅτι	οὐκ ἐκ πλειόνων· οὕτω γὰρ
[2, 9, 13]	αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο δέ,	ὅτι	οὐκ ἴσασι τάξιν τῶν ἐφεξῆς
[2, 9, 18]	βλέπειν τὴν τῶν ἄστρων φύσιν,	ὅτι	οὐχ ὁρῶσι τὴν ψυχὴν αὐτῶν
[2, 9, 1]	ὧν· καὶ οὐκ ἐν ἄλλῳ,	ὅτι	πᾶν τὸ ἐν ἄλλῳ καὶ
[2, 9, 18]	δεῖν τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν	ὅτι	τῷ μὴ φέρειν τὰ ἀναγκαῖα
[2, 9, 16]	ὁ γὰρ τὸ φιλεῖν πρὸς	ὁτιοῦν	ἔχων καὶ τὸ συγγενὲς πᾶν
[2, 9, 16]	εἰς τὰ τῇδε ἢ εἰς	ὁτιοῦν,	πῶς εὐσεβές; Πῶς δὲ σύμφωνον
[2, 9, 14]	καὶ ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς καὶ	ὅτου	χάριν, δῆλον· τούτου γὰρ ἕνεκα
[2, 9, 16]	κόσμον ἰδεῖν ὄντος, ὃς τοῦτον	οὐ	βλέπει. Τίς γὰρ ἂν μουσικὸς
[2, 9, 8]	κώλυμα πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς;	Οὐ	γὰρ δὴ ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ,
[2, 9, 1]	εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν.	Οὐ	γὰρ δὴ τὴν μὲν δυνάμει,
[2, 9, 15]	θεραπεύεται ψυχὴ μήτε ὡς καθαίρεται.	Οὐ	γὰρ δὴ τὸ εἰπεῖν βλέπε
[2, 9, 13]	πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως;	Οὐ	γάρ, εἰ πύρινα τὰ σώματα
[2, 9, 11]	πῶς ἂν ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι;	Οὐ	γάρ, εἴ τι παρ´ αὐτῆς
[2, 9, 18]	Ἐκείνη μὲν οὖν οὐ πλήττεται·	οὐ	γὰρ ἔχει ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς
[2, 9, 9]	αὑτῷ μόνῳ διδοὺς τὸ δύνασθαι·	οὐ	γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν,
[2, 9, 8]	αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει·	οὐ	γὰρ ἦν ἔτι μιμούμενον. Τὸ
[2, 9, 8]	διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα·	οὐ	γὰρ οἷόν τε ἦν ἔσχατον
[2, 9, 13]	τὰ γινόμενα διάφορα καὶ τύχαις	οὐ	γὰρ οἷόν τε ἦν ταὐτὰ
[2, 9, 9]	πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει·	οὐ	γὰρ πρὸς τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον,
[2, 9, 9]	θεῶν τὸ μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους·	οὐ	γὰρ τὸ συστεῖλαι εἰς ἕν,
[2, 9, 13]	φύσιν γιγνομένοις, ἃ οὐκ ἂν	οὐ	γένοιτό ποτε ἔστ´ ἂν ᾖ
[2, 9, 2]	ἐπινοίας περιττὰς ἐν ἐκείνοις, ἃς	οὐ	δέχονται, θετέον, ἀλλ´ ἕνα νοῦν
[2, 9, 18]	τοῖς δὲ ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει.	Οὐ	δή, εἰ μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν
[2, 9, 18]	διώκουσιν ἀεὶ μὴ φθονεῖν ὡς	οὐ	διώκουσι, μηδὲ τὸ αὐτὸ πάσχειν
[2, 9, 7]	τοῦ ὅλου· τὰ δὲ φθείρεται	οὐ	δυνάμενα τὴν τοῦ ὅλου τάξιν
[2, 9, 7]	πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο	οὐ	δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν τάξιν τοῦ
[2, 9, 9]	σπουδαῖος ἐν τούτοις τὸ ἴσον	οὐ	ζητεῖ, οὐδέ τι νομίζει τοὺς
[2, 9, 12]	ἣν διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα πῶς	οὐ	θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν οὐκ εἴδωλα
[2, 9, 18]	μαινομένῳ; Φαύλους μὲν οὖν ὄντας	οὐ	θεμιτὸν εἰς συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς
[2, 9, 8]	ἐν τῷ ἀνωτάτω διὰ τί	οὐ	θεοὶ ἐν τάξει φερόμενα καὶ
[2, 9, 16]	ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δὲ	οὐ	καὶ αὐτός ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν
[2, 9, 9]	εἴη νικώντων καὶ ἡττωμένων, πῶς	οὐ	καὶ ταύτῃ καλῶς ἔχει; Εἰ
[2, 9, 3]	εἰς ὕλην λέγοι, διὰ τί	οὐ	καὶ τὴν ὕλην; Εἰ δὲ
[2, 9, 12]	τοῦ ζῴου. Διὰ τί οὖν	οὐ	κἀκεῖ ἡ ὕλη περιεγράφετο τύπῳ
[2, 9, 17]	τοῦτό τις αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´	οὐ	κακόν τι. ~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν
[2, 9, 17]	δυνάμεως, ὅσῳ τὴν σώματος φύσιν	οὐ	καλὴν οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον ἦν
[2, 9, 11]	τῶν μειζόνων, ὡς λέγουσιν αὐτοί,	οὐ	κατήγαγεν εἰς νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας.
[2, 9, 1]	τὴν φύσιν καὶ μίαν λέγειν	οὐ	κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας δὲ
[2, 9, 16]	τὴν ἐν νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν	οὐ	κινήσεται τῆς ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς
[2, 9, 15]	τὸ περὶ αὐτοὺς καὶ τὸ	οὐ	κοινὸν πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ
[2, 9, 12]	γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον	οὐ	κόσμον ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ
[2, 9, 7]	πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ τούτων	οὐ	κύριοι· τὸ δ´ ὅσον αὐτῆς
[2, 9, 1]	λόγον· καὶ εἴδωλον λόγου, ἀλλ´	οὐ	λόγον ἕξει, καὶ ὅλως οὐκ
[2, 9, 13]	μέχρι τῶν ἐσχάτων, καὶ ὡς	οὐ	λοιδορητέον τοῖς χείροσι τῶν πρώτων,
[2, 9, 4]	οὐδὲ γὰρ εἰ ἀμυδρῶς ἔχει.	Οὐ	μᾶλλον νεύει ἐκεῖ, ἵνα μὴ
[2, 9, 8]	ὄντας βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα, πῶς	οὐ	μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους
[2, 9, 1]	μεταξὺ νοῦ καὶ ψυχῆς φύσιν.	Οὐ	μὴν οὐδὲ διὰ τοῦτο πλείους
[2, 9, 9]	προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει, καὶ θεῶν	οὐ	μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ
[2, 9, 9]	ὡς σὺ ἔσῃ βελτίων ἁπάντων	οὐ	μόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ θεῶν
[2, 9, 14]	γράφωσιν ὡς πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες,	οὐ	μόνον πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ καὶ
[2, 9, 4]	οὐ πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς δὲ	οὐ	νεῦσίν φαμεν τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ
[2, 9, 14]	ἔτι μένοντος, πῶς ἔνδον ὄντος	οὐ	νοσεῖ ἔτι; Εἰ δὲ ἐξελήλυθε,
[2, 9, 3]	ἀγαθὸν ἔσται, ἢ ὁ νοῦς	οὐ	νοῦς, ἢ ψυχὴ μὴ τοῦτο,
[2, 9, 9]	τί θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας εἶναι	οὐ	νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν
[2, 9, 9]	οἱ δ´ ἄλλοι, οὓς ἐθαύμαζες,	οὐ	παῖδες, οὐδ´ ἃ τιμῶσιν ἐκ
[2, 9, 3]	ἀνάγκη. Εἰ δὲ μόνη καταλειφθήσεται,	οὐ	πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν τινι τόπῳ
[2, 9, 6]	{πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ	οὐ	παρὰ φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι
[2, 9, 18]	σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν οὖν	οὐ	πλήττεται· οὐ γὰρ ἔχει ὑπὸ
[2, 9, 4]	εἰ δὲ ἤρξατο, διὰ τί	οὐ	πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς δὲ οὐ
[2, 9, 10]	ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς τοὺς γνωρίμους,	οὐ	πρὸς αὐτοὺς λέγοντες πλέον γὰρ
[2, 9, 1]	καὶ πρώτη πᾶν γὰρ τὸ	οὐ	πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν
[2, 9, 12]	μέρος γινόμενα ὑπὸ τῶν φύσεων	οὐ	πρῶτον πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα
[2, 9, 6]	πᾶν διενοήθη σχεῖν» Οἱ δὲ	οὐ	συνέντες τὸν μὲν ἔλαβον ἐν
[2, 9, 8]	καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί δὲ	οὐ	συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ καὶ
[2, 9, 9]	ἀμελεῖ; Εἰ μὲν γάρ, ὅτι	οὐ	σχολὴ αὐτῷ πρὸς αὐτὸν βλέπειν,
[2, 9, 11]	φωτισθεῖσα εἴδωλα ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´	οὐ	σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς δὲ εἴδωλον
[2, 9, 11]	τί μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´	οὐ	τὰ δυνατώτερα αὐτῆς ἐν τοῖς
[2, 9, 17]	καὶ πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι	οὐ	ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ μέρει καὶ
[2, 9, 6]	δικαίως, πρὸς τὸ ἀληθὲς βλέποντας,	οὐ	τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ τοῦ
[2, 9, 5]	τί ἄν τις εἴποι; Ἀλλὰ	οὐ	τιμῶντες ταύτην τὴν δημιουργίαν οὐδὲ
[2, 9, 14]	φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν,	οὐ	τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον
[2, 9, 1]	ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι.	Οὐ	τοίνυν δεῖ ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς
[2, 9, 3]	ἕτερα τῷ παρ´ ἄλλων εἶναι.	Οὐ	τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ
[2, 9, 2]	εἰδήσει νοῦν οὐδὲ ὅλως νοήσει.	~Οὐ	τοίνυν οὔτε πλείω τούτων οὔτε
[2, 9, 13]	ἄλλα ζῷα, πολλῷ μᾶλλον ταῦτα	οὐ	τυραννίδος ἕνεκα ἐν τῷ παντὶ
[2, 9, 9]	θέλεις καὶ σεμνύνεις σαυτὸν ὡς	οὐ	χείρων, πρῶτον μέν, ὅσῳ τις
[2, 9, 17]	τὰ ἔξω αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον·	οὗ	γὰρ τὸ ἔξω πᾶν καλόν,
[2, 9, 16]	ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ	οὗ	δὴ πάθους καὶ κινοῦνται οἱ
[2, 9, 11]	ἡ διαφορὰ πρὸς τὸ ἀφ´	οὗ;	Εἰ δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς,
[2, 9, 9]	πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν;	Οὗ	καὶ ἀρετὴ τετίμηται, καὶ κακία
[2, 9, 10]	καὶ πολλὰ ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες	οὗ	λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον
[2, 9, 18]	ἂν ἥκῃ, ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται,	οὗ	μηκέτι οἴκου δεήσοιτο, ὁ δὲ
[2, 9, 9]	κατ´ ἀξίαν, σπεύδων δ´ ἀεὶ	οὗ	πάντα σπεύδει τὰ δυνάμενα πολλὰ
[2, 9, 16]	ἔχων καὶ τὸ συγγενὲς πᾶν	οὗ	φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ τοὺς παῖδας
[2, 9, 9]	ἄλλοι, οὓς ἐθαύμαζες, οὐ παῖδες,	οὐδ´	ἃ τιμῶσιν ἐκ πατέρων λαβόντες,
[2, 9, 16]	κόσμου, καὶ ὑμῶν ἀπέσται, καὶ	οὐδ´	ἂν ἔχοιτέ τι λέγειν περὶ
[2, 9, 4]	τί ἀναμένει; Εἰ δὲ οὔπω,	οὐδ´	ἂν μεταγνοίη ἔτι ἤδη εἰθισμένη
[2, 9, 16]	ἐκεῖθεν ἔχει καὶ οὐκ ἀπολέλειπται	οὐδ´	ἀπολειφθήσεται. Πολὺ γὰρ μᾶλλον τῶν
[2, 9, 7]	τὴν αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ	οὐδ´	ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν σοὶ πυρὸς
[2, 9, 16]	ἀληθινῆς θεὸς λεγόμενος ὄνομά ἐστιν.	~Οὐδ´	αὖ τὸ καταφρονῆσαι κόσμου καὶ
[2, 9, 7]	ἑαυτήν, οὐδὲν ἂν ὑπὸ τούτων	οὐδ´	αὐτὴ πάθοι. ~Τὸ δὲ διὰ
[2, 9, 12]	ἦν δηλονότι ὅπου ἂν ἔνευσεν,	οὐδ´	αὐτὸ τὸ σκότος αἴτιον τῆς
[2, 9, 7]	τὸ ὅλον πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ	οὐδ´	εἰ τὸ πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο,
[2, 9, 16]	οὐχ ὁμοίως τὰ αὐτὰ βλέπουσιν	οὐδ´	ἐν ταῖς γραφαῖς οἱ δι´
[2, 9, 6]	θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς λεγόντων,	οὐδ´	ἐν τῷ τοὺς Ἕλληνας διασύρειν
[2, 9, 1]	πάντων οὐδεὶς ἂν εὕροι ἁπλουστέραν	οὐδ´	ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ γὰρ δὴ
[2, 9, 1]	οὐδὲ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα·	οὐδ´	ἐπινοεῖν τὸν μέν τινα νοῦν
[2, 9, 8]	ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς,	οὐδ´	ἡ τοῦ σώματος κακία ἐνοχλουμένη
[2, 9, 13]	οὐκ οἶδεν ὅ τι ποιεῖ,	οὐδ´	ὅπου τὸ θράσος αὐτοῦ τοῦτο
[2, 9, 18]	πλέον ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς γίνοιτο,	οὐδ´	ὅτι αὐτοῖς φασιν εἶναι ἐξελθεῖν
[2, 9, 13]	οὐκ ἀπαιτητέον πάλιν ἀγαθοὺς πάντας,	οὐδ´	ὅτι μὴ τοῦτο δυνατόν, μέμφεσθαι
[2, 9, 9]	ἵνα μὴ τὸν κόσμον ἐφορᾷ,	οὐδὲ	αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´ οὐδὲν δέονται
[2, 9, 4]	μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν,	οὐδὲ	γὰρ εἰ ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ
[2, 9, 1]	καὶ ψυχῆς φύσιν. Οὐ μὴν	οὐδὲ	διὰ τοῦτο πλείους νοῦς ποιεῖν,
[2, 9, 17]	καλὰ ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´ οὕτως	οὐδὲ	διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα
[2, 9, 17]	γάρ; Πάντα γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´	οὐδὲ	εἰς ψυχὴν πλάσειεν ἄν τις.
[2, 9, 17]	ταῦτα. Εἰ οὖν μὴ ταῦτα,	οὐδὲ	ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα
[2, 9, 1]	διαιρουμένους φύσεις ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´	οὐδὲ	ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα· οὐδ´
[2, 9, 17]	τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε δὲ	οὐδὲ	ἔστιν ὄντως τι καλὸν ὂν
[2, 9, 7]	τῇ ψυχῇ τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ	οὐδὲ	ἡ σύστασις ὁμοίως τῷ παντὶ
[2, 9, 9]	σχολὴ αὐτῷ πρὸς αὐτὸν βλέπειν,	οὐδὲ	θέμις αὐτῷ πρὸς τὸ κάτω·
[2, 9, 17]	καλὰ μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας τοίνυν·	οὐδὲ	θεὸν τοίνυν. Καὶ γὰρ διὰ
[2, 9, 17]	καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ μαθήματα,	οὐδὲ	θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ θεὸν τοίνυν.
[2, 9, 17]	διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα	οὐδὲ	καλὰ μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας τοίνυν·
[2, 9, 4]	Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ,	οὐδὲ	ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ εἰ
[2, 9, 1]	καὶ ὅλως οὐκ εἰδήσει νοῦν	οὐδὲ	ὅλως νοήσει. ~Οὐ τοίνυν οὔτε
[2, 9, 18]	τὰς μὲν ἐλάττους, τὰς δὲ	οὐδὲ	πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς
[2, 9, 17]	ποτε παιδὶ ὣς ἀτελεῖ εἶναι	οὐδὲ	προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν τι καὶ
[2, 9, 1]	νοεῖ ὡς ἓν ὄν· καὶ	οὐδὲ	τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ
[2, 9, 18]	τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν	οὐδὲ	τὴν κόσμου ψυχὴν στόματι μαινομένῳ;
[2, 9, 5]	ἀπατώντων ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν·	οὐδὲ	τὴν μὲν αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον
[2, 9, 5]	οὐ τιμῶντες ταύτην τὴν δημιουργίαν	οὐδὲ	τήνδε τὴν γῆν καινὴν αὐτοῖς
[2, 9, 2]	αὐτὴ οὐκ ἐκ διανοίας διοικοῦσα	οὐδέ	τι διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ εἰς
[2, 9, 9]	τούτοις τὸ ἴσον οὐ ζητεῖ,	οὐδέ	τι νομίζει τοὺς πολλὰ κεκτημένους
[2, 9, 16]	ἔξω ἂν τοῦ ἀσεβεῖν γένοιτο·	οὐδὲ	τὸ ζητεῖν περὶ τούτων ἔμφρονος,
[2, 9, 4]	ὥστε ἤδη ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι.	Οὐδὲ	τὸ κακῶς γεγονέναι τόνδε τὸν
[2, 9, 8]	προσηκόντως ἂν γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ	οὐδὲ	τοῦ παντὸς τὴν διοίκησιν ὀρθῶς
[2, 9, 9]	τοὺς πολλὰ κεκτημένους πλέον ἔχειν,	οὐδὲ	τοὺς δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ
[2, 9, 1]	αὕτη οὐκ ἄλλο, εἶτα ἕν,	οὐδὲ	τοῦτο ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν ὅταν
[2, 9, 16]	ἔχοιτέ τι λέγειν περὶ αὐτοῦ	οὐδὲ	τῶν μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´ εἴτε
[2, 9, 3]	καὶ γενήσεται, ὅσα γενητὰ λέγεται·	οὐδὲ	φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ ὅσα ἔχει
[2, 9, 3]	δὲ μὴ ἔχει εἰς ὅ,	οὐδὲ	φθαρήσεται. Εἰ δέ τις εἰς
[2, 9, 5]	οὐκ ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν,	οὐδὲ	φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν τῶν
[2, 9, 1]	οὕτως ἔχειν ἀρχῆς τῆς πάντων	οὐδεὶς	ἂν εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν
[2, 9, 6]	ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος	οὐδεὶς	λεγόντων, οὐδ´ ἐν τῷ τοὺς
[2, 9, 16]	ἔσται τὴν γνώμην καὶ εἰς	οὐδὲν	ἄλλο κινήσεται, ὥστε ὁρῶν σύμπαντα
[2, 9, 10]	πρὸς αὐτοὺς λέγοντες πλέον γὰρ	οὐδὲν	ἂν γίγνοιτο πρὸς τὸ πείθειν
[2, 9, 11]	σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς δὲ εἴδωλον	οὐδὲν	ἂν δέοιτο σκότους ἢ ὕλης,
[2, 9, 7]	τῶν λοιπῶν κόσμον τινὰ εἶναι,	οὐδὲν	ἂν μέλοι τῇ ψυχῇ τῇ
[2, 9, 17]	καὶ τὸ σῶμα αὐτῇ, ὡς	οὐδὲν	ἂν παθούσης, δούσης δὲ ἑτέρῳ,
[2, 9, 7]	μέντοι μετ´ ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν,	οὐδὲν	ἂν ὑπὸ τούτων οὐδ´ αὐτὴ
[2, 9, 15]	τῶν λόγων τούτων· τούτων γὰρ	οὐδὲν	αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ ἄλλο τι,
[2, 9, 14]	ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ πάντων·	οὐδὲν	γὰρ ἂν πλέον· οὕτω γὰρ
[2, 9, 8]	Τὸ δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος·	οὐδὲν	γὰρ παραλέλειπται ὧν οἷόν τε
[2, 9, 9]	ἐφορᾷ, οὐδὲ αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´	οὐδὲν	δέονται αὐτοῦ· ἀλλ´ ὁ κόσμος
[2, 9, 1]	μίαν λέγειν οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης	οὐδέν,	δηλοῦντας δὲ ἡμῖν αὐτοῖς ὡς
[2, 9, 8]	μετ´ αὐτό· ἐκείνου γὰρ μόνου	οὐδέν	ἐστιν ἔτι πρὸς τὸ κάτω,
[2, 9, 1]	οὐ πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν καὶ	οὐδὲν	ἔχον ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν
[2, 9, 7]	αὐτῆς δίδωσι τῷ σώματι ζωὴν	οὐδὲν	παρ´ αὐτοῦ προσλαμβάνει. Ὅλως γὰρ
[2, 9, 9]	δὲ κρείττων καὶ τοῦ οὐρανοῦ	οὐδὲν	πονήσας εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι;
[2, 9, 6]	ἐκείνων ληφθέντα, προσθήκας δέ τινας	οὐδὲν	προσηκούσας εἰληφότα, ἔν γε οἷς
[2, 9, 14]	οὖσα τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ	οὐδενὸς	ὄντος αἰτίου εἴσεισι, διὰ τί
[2, 9, 3]	καὶ ἄλλῳ, ἢ τὸ ἀγαθὸν	οὐκ	ἀγαθὸν ἔσται, ἢ ὁ νοῦς
[2, 9, 9]	σεμνὸν δεῖ εἰς μέτρον μετὰ	οὐκ	ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´
[2, 9, 14]	ὄντος αἰτίου εἴσεισι, διὰ τί	οὐκ	ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ δὲ γενομένου
[2, 9, 14]	δὲ αὐτοὶ καὶ ἄλλως ποιοῦσιν	οὐκ	ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ
[2, 9, 1]	εἰς ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν ποιῶν,	οὐκ	ἄλλην τινὰ μεταξὺ νοῦ καὶ
[2, 9, 12]	τοῦτο πρῶτον; Διὰ τί γὰρ	οὐκ	ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο ποιεῖν
[2, 9, 1]	ἡ αὐτή καὶ γὰρ αὕτη	οὐκ	ἄλλο, εἶτα ἕν, οὐδὲ τοῦτο
[2, 9, 7]	ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν εἴρηται ὡς	οὐκ	ἄμεινον τῇ ψυχῇ· τὸ δὲ
[2, 9, 8]	ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς	οὐκ	ἄν τις ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ
[2, 9, 7]	δὲ ἡ τοῦ παντὸς ψυχὴ	οὐκ	ἂν δέοιτο ὑπὸ τῶν ὑπ´
[2, 9, 15]	Οἷς δὲ ἀρετῆς μὴ μέτεστιν,	οὐκ	ἂν εἶεν τὸ παράπαν κινηθέντες
[2, 9, 13]	τοῖς κατὰ φύσιν γιγνομένοις, ἃ	οὐκ	ἂν οὐ γένοιτό ποτε ἔστ´
[2, 9, 14]	θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι εὖ φρονοῦντας	οὐκ	ἂν πείθοιεν, ὡς οὐχ αἱ
[2, 9, 17]	ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ, ὅτι	οὐκ	ἂν σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν,
[2, 9, 1]	νοεῖ, ἀλλ´ οὖν μία προσβολὴ	οὐκ	ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον
[2, 9, 1]	ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν	οὐκ	ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε
[2, 9, 13]	ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ	οὐκ	ἀπαιτητέον πάλιν ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´
[2, 9, 10]	ἵνα μὴ πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο	οὐκ	ἀποδείξεις κομιζόντων πῶς γάρ; ἀλλ´
[2, 9, 16]	γε κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει καὶ	οὐκ	ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ γὰρ
[2, 9, 16]	αὐτὸν λαμβάνει, οἷα ἀφ´ οἵων;	Οὐκ	ἄρα οὔτε ταῦτα κατενόησεν, οὔτε
[2, 9, 8]	κόσμῳ περιιόντα; Διὰ τί γὰρ	οὐκ	ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ τί κώλυμα
[2, 9, 1]	νοεῖ νοῶν ἄλλου ὄντος, ἀλλ´	οὐκ	αὐτοῦ τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ
[2, 9, 1]	οὐ λόγον ἕξει, καὶ ὅλως	οὐκ	εἰδήσει νοῦν οὐδὲ ὅλως νοήσει.
[2, 9, 9]	Οἷον εἰ ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν	οὐκ	εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς πήχεων
[2, 9, 12]	πῶς οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν	οὐκ	εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς
[2, 9, 12]	εἰπεῖν αἰτίας δι´ ἃς οὕτως,	οὐκ	εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ πάντως ἀπὸ
[2, 9, 9]	πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν	οὐκ	εἰδὼς πήχεων χιλίων εἶναι ἀκούοι,
[2, 9, 1]	τὸ ἄτοπον. Καὶ διὰ τί	οὐκ	εἰς ἄπειρον οὕτω; Τὸν δὲ
[2, 9, 2]	ἔχειν, μένει τε ἀπραγμόνως αὐτὴ	οὐκ	ἐκ διανοίας διοικοῦσα οὐδέ τι
[2, 9, 8]	Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ ἦν εἶναι	οὐκ	ἐκ διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ
[2, 9, 1]	ἁπλούστατον, καὶ τὸ αὔταρκες, ὅτι	οὐκ	ἐκ πλειόνων· οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται
[2, 9, 17]	ἡ φύσις, τούτοις τάχ´ ἂν	οὐκ	ἐλθεῖν εἰς τέλος γένοιτο, ὥστε
[2, 9, 7]	τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον μένει καὶ	οὐκ	ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ αὐτῆς δίδωσι
[2, 9, 5]	ἀπαθεστέραν ἐν τάξει μᾶλλον καὶ	οὐκ	ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ
[2, 9, 1]	εἰς τὰ ἐξ ὧν· καὶ	οὐκ	ἐν ἄλλῳ, ὅτι πᾶν τὸ
[2, 9, 12]	τἀκεῖ τούτῳ, καὶ τῇ ψυχῇ	οὐκ	ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα·
[2, 9, 16]	ἄστροις εἶδος καὶ πόρρωθεν οὖσιν	οὐκ	ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας αὐτὸν
[2, 9, 16]	μὴ τοῦ λόγου ἕνεκα παραβάλλων	οὐκ	ἔξω ἂν τοῦ ἀσεβεῖν γένοιτο·
[2, 9, 9]	πρὸς αὐτοὺς βλέπων διὰ τί	οὐκ	ἔξω βλέπει καὶ πρὸς τὸν
[2, 9, 16]	Πῶς δέ, ὅτι ἐνθάδε ὄντες	οὐκ	ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο κακοί;
[2, 9, 7]	αὐτῶν κατὰ φύσιν κινηθῇ, οἷς	οὐκ	ἔστι κατὰ φύσιν, ταῦτα πάσχει,
[2, 9, 8]	δὲ ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος δὲ	οὐκ	ἔστιν, οὗτός ἐστιν ὁ τὸ
[2, 9, 5]	φυλάξωνται αἱ ψυχαί. Πῶς οὖν;	οὐκ	ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην ἐγένετο. Εἰ
[2, 9, 7]	δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ	οὐκ	ἔχει ὅπου φύγῃ. Οὔτε οὖν
[2, 9, 9]	δὲ ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην	οὐκ	ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ καὶ δίκας
[2, 9, 17]	ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν,	οὐκ	ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ τούτων
[2, 9, 9]	τις ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται ἔχειν	οὐκ	ἔχοντες καὶ μόνοι ἔχειν, ὃ
[2, 9, 9]	μόνοι ἔχειν, ὃ αὐτοὶ μόνοι	οὐκ	ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν οὖν καὶ
[2, 9, 4]	ἴδῃ; Διὰ τί γὰρ ἂν	οὐκ	ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν;
[2, 9, 12]	δ´ αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν,	οὐκ	ἦν δηλονότι ὅπου ἂν ἔνευσεν,
[2, 9, 2]	μέσον· τὸ γὰρ πᾶν αὐτῆς	οὐκ	ἦν θέμις καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο
[2, 9, 12]	Μνήμῃ ὧν εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως	οὐκ	ἦν, ἵνα ἂν καὶ εἶδεν,
[2, 9, 17]	ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ δὲ παντὶ	οὐκ	ἦν ποτε παιδὶ ὣς ἀτελεῖ
[2, 9, 13]	τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο δέ, ὅτι	οὐκ	ἴσασι τάξιν τῶν ἐφεξῆς πρώτων
[2, 9, 9]	εἴ τις μέμφοιτο καὶ τὸ	οὐκ	ἴσον ἐν τοῖς τοιούτοις ἅπασι,
[2, 9, 10]	πρότερον ἢ ἡμῖν φίλοι γενέσθαι	οὐκ	οἶδ´ ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι.
[2, 9, 13]	μεμφόμενος τῇ τοῦ κόσμου φύσει	οὐκ	οἶδεν ὅ τι ποιεῖ, οὐδ´
[2, 9, 18]	Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ αὐτοὶ	οὐκ	οἴονται τὰ ἔξω βλέπειν τὴν
[2, 9, 10]	ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι. Καίτοι αὐτοὶ	οὐκ	ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν
[2, 9, 7]	δέχεται, ὃ δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ	οὐκέτι	τὸ αὐτοῦ δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν
[2, 9, 12]	καὶ ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν, ἀλλ´	οὖν	ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ
[2, 9, 8]	αἴτιον τῆς δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον	οὖν	αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς
[2, 9, 10]	ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν	οὖν	ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ γὰρ τοῖς
[2, 9, 11]	ὁ τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον μὲν	οὖν,	εἰ μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε
[2, 9, 1]	τῶν τριῶν τούτων, τίνες ἂν	οὖν	εἶεν φύσεις παρ´ αὐτάς. Τῆς
[2, 9, 8]	τὴν δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει	οὖν	εἶναί τι μετ´ αὐτό· ἐκείνου
[2, 9, 15]	αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν	οὖν	εἰς τέλος προιοῦσα καὶ ἐν
[2, 9, 3]	ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ	οὖν	ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς ἔχουσα τὸ
[2, 9, 5]	τὸ παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ μὲν	οὖν	ἐν αὐτῷ τῷ ποιήσαντι πολλὴ
[2, 9, 7]	οὐκ ἔχει ὅπου φύγῃ. Οὔτε	οὖν	ἐντὸς δεῖ κατέχειν οὔτε ἔξωθεν
[2, 9, 10]	μόνοι οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν	οὖν	καὶ ἄλλα, μᾶλλον δὲ πάντα
[2, 9, 18]	ἡ ὅλη τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν	οὖν	καὶ μὴ φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς
[2, 9, 17]	διὰ τὰ πρῶτα ταῦτα. Εἰ	οὖν	μὴ ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´
[2, 9, 1]	ἄλλῳ καὶ παρ´ ἄλλου. Εἰ	οὖν	μηδὲ παρ´ ἄλλου μηδὲ ἐν
[2, 9, 1]	τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ, ἀλλ´	οὖν	μία προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος τῶν
[2, 9, 6]	εἴληπται· εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ	οὖν	νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ
[2, 9, 18]	ψυχὴν στόματι μαινομένῳ; Φαύλους μὲν	οὖν	ὄντας οὐ θεμιτὸν εἰς συγγένειαν
[2, 9, 9]	εἶναι ἐνθάδε καὶ κολάσεις. Πῶς	οὖν	ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ
[2, 9, 12]	παντὸς τοῦ ζῴου. Διὰ τί	οὖν	οὐ κἀκεῖ ἡ ὕλη περιεγράφετο
[2, 9, 18]	τι σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν	οὖν	οὐ πλήττεται· οὐ γὰρ ἔχει
[2, 9, 5]	Ἵνα φυλάξωνται αἱ ψυχαί. Πῶς	οὖν;	οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην ἐγένετο.
[2, 9, 7]	τοῖς ἐν μέρει. ~Ὅτι μὲν	οὖν	οὔτε ἤρξατο οὔτε παύσεται, ἀλλ´
[2, 9, 16]	διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς. Πᾶσιν	οὖν	παρέσται καὶ ἔσται ἐν τῷ
[2, 9, 12]	φασίν, εἶδε καὶ κατέλαμψε. Πόθεν	οὖν	τοῦτο; Εἰ δ´ αὐτὴν φήσουσι
[2, 9, 9]	ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι οὕτω γὰρ	οὔπω	ἄριστος ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους ἄλλους
[2, 9, 17]	πάσης ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν ὡς	οὔπω	καὶ ἄλλο τι διοικούσης, καλῶς
[2, 9, 4]	μετέγνω, τί ἀναμένει; Εἰ δὲ	οὔπω,	οὐδ´ ἂν μεταγνοίη ἔτι ἤδη
[2, 9, 18]	τοῖς δὲ μή, ἀεὶ τὸν	οὐρανὸν	κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν τοῦ
[2, 9, 5]	τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν δὲ	οὐρανὸν	πάντα καὶ τὰ ἐκεῖ ἄστρα
[2, 9, 12]	ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν καὶ μέγεθος	οὐρανοῦ,	μᾶλλον δὲ τοσοῦτον εἶναι, καὶ
[2, 9, 8]	πλήρης καὶ ἀθανάτων καὶ μέχρις	οὐρανοῦ	μεστὰ πάντα· ἄστρα δὲ τά
[2, 9, 9]	σὺ δὲ κρείττων καὶ τοῦ	οὐρανοῦ	οὐδὲν πονήσας εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν
[2, 9, 18]	δὲ καὶ τοὺς ἐν τῷ	οὐρανῷ	ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ τὴν
[2, 9, 9]	θεοῦ παῖς, οἱ δ´ ἄλλοι,	οὓς	ἐθαύμαζες, οὐ παῖδες, οὐδ´ ἃ
[2, 9, 14]	Ἦν ἄρα ἡ νόσος ἑτέρα	οὖσα	τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς
[2, 9, 18]	ὁρῶσι τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἔξωθεν	οὖσαν.
[2, 9, 17]	τὴν σώματος φύσιν οὐ καλὴν	οὖσαν	ἐποίησεν, ὅσον ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι,
[2, 9, 5]	καὶ οὐκ ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον	οὖσαν,	οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν
[2, 9, 17]	καὶ αὐτὸ τὰς ψυχὰς θείας	οὔσας	κινεῖ. Εἰ μὴ ἄρα αὐτοὶ
[2, 9, 2]	ἐν μέσῳ τούτων· φύσεως γὰρ	οὔσης	μιᾶς ἐν δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ
[2, 9, 1]	γελοῖον γὰρ ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ	οὖσι	καὶ ἀύλοις τὸ δυνάμει καὶ
[2, 9, 17]	ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς τὴν φύσιν	οὖσι·	πολλὰ γὰρ ἐνθάδε τὰ κωλύματα
[2, 9, 11]	φασιν, ἐννόημα; Εἰ μὲν γὰρ	οὐσία,	τίς ἡ διαφορὰ πρὸς τὸ
[2, 9, 11]	καὶ συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα πότερον	οὐσία	τοῦτο ἤ, ὥς φασιν, ἐννόημα;
[2, 9, 6]	τὸ ἐκ γενέσεως φεύγειν εἰς	οὐσίαν·	ταῦτα γὰρ κείμενα παρὰ τῷ
[2, 9, 6]	καὶ νοῦ τοῦ πρώτου καὶ	οὐσίας	καὶ ὅσα ἄλλα καλὰ μετὰ
[2, 9, 11]	τὰ δυνατώτερα αὐτῆς ἐν τοῖς	οὖσιν;	Εἰ δὲ τῷ λογισμὸν λαβεῖν
[2, 9, 16]	τοῖς ἄστροις εἶδος καὶ πόρρωθεν	οὖσιν	οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας
[2, 9, 15]	αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ	οὐσῶν	αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν τοῦ τέλους,
[2, 9, 16]	ἀλλὰ τυφλοῦ τινος καὶ παντάπασιν	οὔτε	αἴσθησιν οὔτε νοῦν ἔχοντος καὶ
[2, 9, 12]	ἦν, ἵνα ἂν καὶ εἶδεν,	οὔτε	αὐτὸς οὔτε ἡ μήτηρ, ἣν
[2, 9, 16]	Οὐκ ἄρα οὔτε ταῦτα κατενόησεν,	οὔτε	ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ καὶ
[2, 9, 7]	Οὔτε οὖν ἐντὸς δεῖ κατέχειν	οὔτε	ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς τὸ εἴσω
[2, 9, 2]	~Οὐ τοίνυν οὔτε πλείω τούτων	οὔτε	ἐπινοίας περιττὰς ἐν ἐκείνοις, ἃς
[2, 9, 12]	ἂν καὶ εἶδεν, οὔτε αὐτὸς	οὔτε	ἡ μήτηρ, ἣν διδόασιν αὐτῷ.
[2, 9, 7]	ἐν μέρει. ~Ὅτι μὲν οὖν	οὔτε	ἤρξατο οὔτε παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν
[2, 9, 16]	τινος καὶ παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν	οὔτε	νοῦν ἔχοντος καὶ πόρρω τοῦ
[2, 9, 7]	δὲ οὐκ ἔχει ὅπου φύγῃ.	Οὔτε	οὖν ἐντὸς δεῖ κατέχειν οὔτε
[2, 9, 7]	~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε ἤρξατο	οὔτε	παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ καὶ
[2, 9, 2]	οὐδὲ ὅλως νοήσει. ~Οὐ τοίνυν	οὔτε	πλείω τούτων οὔτε ἐπινοίας περιττὰς
[2, 9, 16]	οἷα ἀφ´ οἵων; Οὐκ ἄρα	οὔτε	ταῦτα κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν.
[2, 9, 15]	λανθάνειν ἡμᾶς, τί ποτε ποιοῦσιν	οὗτοι	οἱ λόγοι εἰς τὰς ψυχὰς
[2, 9, 13]	ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον νοῦ καὶ	οὗτος	ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ
[2, 9, 1]	μεταξὺ ψυχῆς καὶ νοῦ ᾖ	οὗτος,	ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν τοῦ νοεῖν,
[2, 9, 8]	κόσμος ἔστι τούτου ἀμείνων, τίς	οὗτος;	Εἰ δὲ ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος
[2, 9, 8]	εἶναι, ἄλλος δὲ οὐκ ἔστιν,	οὗτός	ἐστιν ὁ τὸ μίμημα ἀποσῴζων
[2, 9, 15]	διώκειν παρακελεύεται· ὁ δὲ λόγος	οὗτος	ἔτι νεανικώτερον τὸν τῆς προνοίας
[2, 9, 1]	αὔταρκες, ὅτι οὐκ ἐκ πλειόνων·	οὕτω	γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ ἐξ
[2, 9, 9]	αὐτὸν νομίζειν ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι	οὕτω	γὰρ οὔπω ἄριστος ἀλλὰ καὶ
[2, 9, 14]	πάντων· οὐδὲν γὰρ ἂν πλέον·	οὕτω	γὰρ περὶ αὐτῶν λέγειν ἡμῖν
[2, 9, 12]	τὰ ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ	οὕτω	κόσμον ἐποίησαν ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ
[2, 9, 16]	τὸ ἐμφρόνως εἶναι. Τίς γὰρ	οὕτω	τεταγμένος ἢ ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων
[2, 9, 1]	διὰ τί οὐκ εἰς ἄπειρον	οὕτω;	Τὸν δὲ λόγον ὅταν τις
[2, 9, 17]	εἴ τι δύναται λαμβάνειν ἕκαστα,	οὕτως	αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον, τοσούτῳ
[2, 9, 12]	εἰ μὲν κατὰ φύσιν, ἀεὶ	οὕτως·	εἰ δὲ παρὰ φύσιν, καὶ
[2, 9, 8]	φύσεως τὸ μέγεθος. Εἰ γὰρ	οὕτως	εἰς τὸ ζῆν παρελήλυθεν, ὡς
[2, 9, 16]	φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ τίς	οὕτως	ἔσται τὴν γνώμην καὶ εἰς
[2, 9, 1]	αὐτάς. Τῆς τε γὰρ λεχθείσης	οὕτως	ἔχειν ἀρχῆς τῆς πάντων οὐδεὶς
[2, 9, 10]	ἢ καὶ οἰόμενοι τὰ αὐτῶν	οὕτως	ἔχειν λέγειν ἃ δὴ λέγουσιν·
[2, 9, 12]	ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ	οὕτως	ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν καὶ
[2, 9, 18]	ἀλλὰ ψυχὰς ἐν σώμασι καὶ	οὕτως	οἰκεῖν δυναμένους ἐν αὐτοῖς, ὡς
[2, 9, 1]	τε. Καὶ τὸ πρῶτον δὲ	οὕτως,	ὅτι ἁπλούστατον, καὶ τὸ αὔταρκες,
[2, 9, 17]	καὶ καλὰ ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´	οὕτως	οὐδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ
[2, 9, 12]	ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας δι´ ἃς	οὕτως,	οὐκ εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ πάντως
[2, 9, 12]	τὴν φορὰν καὶ τὴν γῆν	οὕτως,	ὡς ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας δι´
[2, 9, 6]	κείμενα παρὰ τῷ Πλάτωνι σαφῶς	οὑτωσὶ	λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι
[2, 9, 14]	ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ καὶ	οὑτωσὶ	μέλη καὶ ἤχους καὶ προσπνεύσεις
[2, 9, 14]	φρονοῦντας οὐκ ἂν πείθοιεν, ὡς	οὐχ	αἱ νόσοι τὰς αἰτίας ἔχουσιν
[2, 9, 11]	ἐκ τοῦ λογισμοῦ, διὰ τί	οὐχ	ἅμα ἐλλάμψασα καὶ κόσμον ἐποίησεν,
[2, 9, 1]	πᾶν γὰρ τὸ οὐ πρῶτον	οὐχ	ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν ἔχον ἐν
[2, 9, 6]	ὡς γὰρ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς	οὐχ	ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων καὶ
[2, 9, 9]	ἔχει τὴν προσήκουσαν αὐτοῖς μοῖραν	οὐχ	αὑτῷ μόνῳ διδοὺς τὸ δύνασθαι·
[2, 9, 4]	πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι,	οὐχ	ἡ τοῦ παντὸς τοῦτο πάσχει·
[2, 9, 16]	καὶ τεταγμένον ἰδὼν δι´ ὀμμάτων	οὐχ	ἡσθήσεται; Εἴπερ οὐχ ὁμοίως τὰ
[2, 9, 18]	καὶ τὸν ποιήσαντα καὶ μένοντος	οὐχ	ἧττον ἐν αὐτῷ, τοῦ δὲ
[2, 9, 14]	χάριν, δῆλον· τούτου γὰρ ἕνεκα	οὐχ	ἧττον καὶ τούτων τῶν δαιμονίων
[2, 9, 12]	πρὸ τοῦ κόσμου τοῦδε, καὶ	οὐχ	ὁ κόσμος αἴτιος τῶν κακῶν,
[2, 9, 3]	καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ	οὐχ	οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ
[2, 9, 16]	δι´ ὀμμάτων οὐχ ἡσθήσεται; Εἴπερ	οὐχ	ὁμοίως τὰ αὐτὰ βλέπουσιν οὐδ´
[2, 9, 18]	τὴν τῶν ἄστρων φύσιν, ὅτι	οὐχ	ὁρῶσι τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἔξωθεν
[2, 9, 12]	ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον γὰρ πάντως, ἀλλ´	οὐχ	ὡς αἱ τέχναι ἐποίει· ὕστεραι
[2, 9, 15]	ἵνα μηδὲν καλὸν ἐνταῦθα δὴ	ὀφθείη	ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ σωφρονεῖν καὶ
[2, 9, 9]	ἀγαθοῦ τινος, ὁ δὲ φαῦλος	ὄχλος	οἷον χειροτέχνης τῶν πρὸς ἀνάγκην