HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

PLOTIN, Les Ennéades, II, livre IX

Liste des contextes (ordre alphabétique)

ε = 363 formes différentes pour 1109 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Ennéade, livre, chap.

[2, 9, 9]   ἀλλὰ τὴν τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς

[2, 9, 7]   ἀρχῆς αὐτῆς ἡ φύσις μένει. Ἐὰν δέ πού τι αὐτῶν κατὰ

[2, 9, 15]   πρὸς θεόν» προὔργου τι ἐργάζεται, ἐὰν μὴ πῶς καὶ βλέψῃ διδάξῃ.

[2, 9, 10]   εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν οὖν ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ γὰρ τοῖς ταῦτα

[2, 9, 10]   ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν λόγον, ὃ δὴ καὶ

[2, 9, 4]   μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ

[2, 9, 7]   εἰ μέντοι μετ´ ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν ἂν ὑπὸ τούτων οὐδ´

[2, 9, 1]   προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ

[2, 9, 16]   πῶς εὐσεβές; Πῶς δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ αὐτῶν προνοεῖν αὖ

[2, 9, 1]   ἀνάγκης ἐν τῷ νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν δ´

[2, 9, 9]   τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ ὅσον ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ

[2, 9, 1]   νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα,

[2, 9, 1]   καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ.

[2, 9, 6]   ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά

[2, 9, 1]   ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν τι, καὶ τοῦ

[2, 9, 1]   νοοῦντα μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ· ὃ καὶ ἐφ´

[2, 9, 8]   ἔδει διττήν, τὴν μὲν ἐν ἑαυτῷ, τὴν δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει

[2, 9, 7]   ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν τάξιν τὴν ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ

[2, 9, 17]   εἴτε κινουμένην ταύτην τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως

[2, 9, 15]   τέλος προιοῦσα καὶ ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ

[2, 9, 11]   ἦλθε τοπικῶς πρὸς αὐτὸ καὶ ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´

[2, 9, 18]   οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς δὲ γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´

[2, 9, 18]   οἰκεῖν δυναμένους ἐν αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ παντὸς

[2, 9, 18]   καὶ τὴν τῶν ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν

[2, 9, 3]   παρ´ ἄλλων εἶναι. Οὐ τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ γενήσεται, ὅσα

[2, 9, 4]   εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου; Τί

[2, 9, 5]   οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην ἐγένετο. Εἰ δὲ μετὰ τὸν κόσμον

[2, 9, 16]   ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο κακοί; Εἰ δὲ γινώσκει τοὺς

[2, 9, 3]   εἶναι. Οὐ τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ γενήσεται, ὅσα γενητὰ λέγεται·

[2, 9, 7]   οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι· οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν ἄλλῳ, παθόντος

[2, 9, 15]   μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν τοὺς ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας δὲ πρῶτα

[2, 9, 8]   εἶναι. Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει διττήν, τὴν μὲν ἐν ἑαυτῷ,

[2, 9, 12]   κόσμου αἰτίας. Τί γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ πάντως ἔδει; Ἢ

[2, 9, 11]   λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί δ´ ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ εἰδώλου

[2, 9, 12]   ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον μὲν γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον οὐ κόσμον

[2, 9, 12]   ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ πάντως ἔδει; Ἢ γὰρ κατὰ φύσιν ἢ

[2, 9, 5]   ἔχει ἄλλον ποιῆσαι καὶ τί ἔδει; καὶ εἰ μὲν πρὸ τοῦ

[2, 9, 4]   καθ´ ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλιν

[2, 9, 7]   εἴρηνται ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι ἡμεῖς μὲν ὑπὸ τοῦ

[2, 9, 8]   ἑαυτῷ, τὴν δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει οὖν εἶναί τι μετ´ αὐτό·

[2, 9, 9]   δεῖξαι πολὺ τὸ θεῖον, ὅσον ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ

[2, 9, 1]   πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν

[2, 9, 6]   ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ τὴν ἐκείνων δόξαν λέγειν,

[2, 9, 12]   γὰρ οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ τί

[2, 9, 2]   μηδὲ ἧς ἡμεῖς ἔτι μέρος, ἔδωκε τῷ παντὶ σώματι αὐτῷ τε

[2, 9, 9]   παῖς, οἱ δ´ ἄλλοι, οὓς ἐθαύμαζες, οὐ παῖδες, οὐδ´ ἃ τιμῶσιν

[2, 9, 10]   αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ

[2, 9, 17]   δεῖ, ὅτι οὐκ ἂν σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι

[2, 9, 9]   καὶ μέτριος καὶ ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε· σὺ εἶ θεοῦ παῖς,

[2, 9, 1]   νοεῖ ὅτι νοεῖ. Καὶ γὰρ εἰ ἄλλο τὸ ἐν τούτοις νοεῖν,

[2, 9, 4]   οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ εἰ ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ μᾶλλον νεύει

[2, 9, 4]   ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ

[2, 9, 4]   Πότε δὲ καὶ φθερεῖ αὐτόν; εἰ γὰρ μετέγνω, τί ἀναμένει; Εἰ

[2, 9, 8]   τῆς νοητῆς φύσεως τὸ μέγεθος. Εἰ γὰρ οὕτως εἰς τὸ ζῆν

[2, 9, 1]   ὃ καὶ ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν εἰ γίγνοιτο τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς

[2, 9, 11]   σκότους ἢ ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον, εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν τῷ ποιήσαντι

[2, 9, 9]   οὐ καὶ ταύτῃ καλῶς ἔχει; Εἰ δ´ ἀδικεῖ, τί δεινὸν τῷ

[2, 9, 11]   διαφορὰ πρὸς τὸ ἀφ´ οὗ; Εἰ δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς, εἰ

[2, 9, 13]   μεγάλα μέρη ὄντα τοῦ παντός. Εἰ δ´ ἄνθρωποι τίμιόν τι παρ´

[2, 9, 16]   καὶ μεθέξει αὐτοῦ ὁ κόσμος. Εἰ δ´ ἄπεστι τοῦ κόσμου, καὶ

[2, 9, 17]   ἄλλους εἶναι νομίζειν τοὺς καλούς· εἰ δ´ ἄρα, τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς

[2, 9, 17]   εἰς ψυχὴν πλάσειεν ἄν τις. Εἰ δ´ ἄρα τοῦτό τις αὐτοῖς

[2, 9, 12]   καὶ κατέλαμψε. Πόθεν οὖν τοῦτο; Εἰ δ´ αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν,

[2, 9, 8]   γὰρ ψυχαῖς τὸ κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ δ´ ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε εἰς

[2, 9, 5]   πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς τὸ φυλάξασθαι. Εἰ δ´ ἐν ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν

[2, 9, 11]   ὕλης καὶ εἰδώλου τὸν ποιήσαντα; Εἰ δ´ ἐννόημα, πρῶτον τὸ ὄνομα

[2, 9, 11]   αὐτὸ καὶ ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´ αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε

[2, 9, 9]   αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει. Εἰ δ´ ὑπερορᾶν θέλεις καὶ σεμνύνεις

[2, 9, 3]   τίς ἦν ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ δὲ ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν,

[2, 9, 8]   ἔστι τούτου ἀμείνων, τίς οὗτος; Εἰ δὲ ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος δὲ

[2, 9, 14]   διὰ τί οὐκ ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ δὲ γενομένου αἰτίου, τί δεῖ

[2, 9, 16]   ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο κακοί; Εἰ δὲ γινώσκει τοὺς μὴ γενομένους

[2, 9, 9]   ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις; Εἰ δὲ γυμνάσιον εἴη νικώντων καὶ

[2, 9, 1]   ἀπὸ τοῦ νοεῖν ὅτι νοεῖ; Εἰ δὲ δὴ καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν

[2, 9, 12]   τὸν κόσμον ἐπὶ τὰ πρῶτα. Εἰ δὲ δή, καὶ ἡ ὕλη,

[2, 9, 8]   ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ δὴ καὶ τοιοῦτόν ἐστι

[2, 9, 4]   ἢ ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ

[2, 9, 4]   ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον μὴ νεῦσιν. Εἰ δὲ ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι

[2, 9, 16]   μὲν γὰρ ἐκεῖ, πῶς ἦλθον; Εἰ δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν

[2, 9, 14]   ἔνδον ὄντος οὐ νοσεῖ ἔτι; Εἰ δὲ ἐξελήλυθε, διὰ τί; Τί

[2, 9, 4]   τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ· εἰ δὲ ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν

[2, 9, 9]   εἰ φονεύει, ἔχεις ὃ θέλεις. Εἰ δὲ ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην

[2, 9, 4]   κατὰ τὸν αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη· εἰ δὲ ἤρξατο, διὰ τί οὐ

[2, 9, 1]   οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ δὲ καὶ ἀεὶ νοῶν εἴη,

[2, 9, 3]   τί οὐ καὶ τὴν ὕλην; Εἰ δὲ καὶ τὴν ὕλην φήσει,

[2, 9, 5]   οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην ἐγένετο. Εἰ δὲ μετὰ τὸν κόσμον ἐκ

[2, 9, 14]   ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται. Εἰ δὲ μὴ βούλονται τοῦτο λέγειν,

[2, 9, 9]   δὲ βλέπει ἐν ᾧ εἰσιν; Εἰ δὲ μὴ ἔξω, ἵνα μὴ

[2, 9, 13]   τὸ αἰσθητικόν, ὅτι μὴ λόγος. Εἰ δὲ μή, κἀκεῖ τὰ κακὰ

[2, 9, 1]   ἐνόει ὁ νοῶν ὅτι νοεῖ. Εἰ δὲ μή, ὁ μὲν ἔσται

[2, 9, 9]   καὶ χρῶσιν ἃ ἐκείνοις φίλα. Εἰ δὲ μὴ τοῦτό εἰσιν, ὃ

[2, 9, 8]   καλὸν τῶν νοητῶν θεῶν εἴποι; Εἰ δὲ μιμούμενον μή ἐστιν ἐκεῖνο,

[2, 9, 3]   φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ νῦν ἀνάγκη. Εἰ δὲ μόνη καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ,

[2, 9, 4]   δὲ οὐχ οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ οἷον πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν

[2, 9, 4]   εἰ γὰρ μετέγνω, τί ἀναμένει; Εἰ δὲ οὔπω, οὐδ´ ἂν μεταγνοίη

[2, 9, 3]   θεῖα ἔσται καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ οὐχ οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται.

[2, 9, 12]   μὲν κατὰ φύσιν, ἀεὶ οὕτως· εἰ δὲ παρὰ φύσιν, καὶ ἐν

[2, 9, 4]   ἡ τοῦ παντὸς τοῦτο πάσχει· εἰ δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ

[2, 9, 17]   καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι λέγειν· εἰ δὲ τἄνδον φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν

[2, 9, 4]   καὶ τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ δὲ τὰς καθ´ ἕκαστον ψυχὰς

[2, 9, 3]   ἔχει εἰς ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ δέ τις εἰς ὕλην λέγοι,

[2, 9, 17]   καὶ τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν. Εἰ δέ τις φήσει ἑωρακέναι καλοὺς

[2, 9, 11]   ἂν φυτικὴ καὶ γεννητικὴ αὕτη· εἰ δὲ τοῦτο, πῶς ἂν ἔτι,

[2, 9, 11]   δυνατώτερα αὐτῆς ἐν τοῖς οὖσιν; Εἰ δὲ τῷ λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ

[2, 9, 9]   τῶν πρὸς ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ φονεύει τις ἢ ἡττᾶται

[2, 9, 10]   δὴ καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν

[2, 9, 4]   ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ εἰ διανοίᾳ ἐποίει καὶ μὴ ἐν

[2, 9, 18]   ὅμοιον ἂν εἴη, ὥσπερ ἂν εἰ δύο οἶκον καλὸν τὸν αὐτὸν

[2, 9, 7]   δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι· οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν ἄλλῳ,

[2, 9, 12]   τί γὰρ οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ

[2, 9, 11]   Εἰ δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς, εἰ ἐκείνη λογική, τάχ´ ἂν φυτικὴ

[2, 9, 9]   εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον εἰ ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν

[2, 9, 1]   οὐκ αὐτοῦ τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον μὲν τῶν

[2, 9, 8]   δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον οὖν αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς ἡ φύσις

[2, 9, 1]   ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν, εἰ καὶ αἱ ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι

[2, 9, 12]   εἶδον, τὸ δὲ εἴδωλον τοῦτο, εἰ καὶ ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν, ἀλλ´

[2, 9, 1]   ταῖς ὁρμαῖς καὶ ταῖς διανοήσεσιν, εἰ καὶ μετρίως σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν

[2, 9, 17]   κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ καὶ μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει τὴν

[2, 9, 8]   ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ αἱ ψυχαὶ εἰ μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς τοῦ

[2, 9, 16]   γενομένων ἢ καὶ ἐνθάδε ὄντων; Εἰ μὲν γὰρ ἐκεῖ, πῶς ἦλθον;

[2, 9, 4]   τὴν αἰτίαν. Πότε δὲ ἐσφάλη; Εἰ μὲν γὰρ ἐξ ἀιδίου, μένει

[2, 9, 9]   καὶ αὐτοὶ διὰ τί ἀμελεῖ; Εἰ μὲν γάρ, ὅτι οὐ σχολὴ

[2, 9, 11]   τοῦτο ἤ, ὥς φασιν, ἐννόημα; Εἰ μὲν γὰρ οὐσία, τίς ἡ

[2, 9, 6]   παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους καὶ μετανοίας; Εἰ μὲν γὰρ ψυχῆς ταῦτα λέγουσι

[2, 9, 8]   ἐκεῖ θεῖ· ὥστε καὶ εἰργάσατο. Εἰ μὲν δὴ ἄλλος κόσμος ἔστι

[2, 9, 14]   ἐξελθόντος, ἢ μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔτι μένοντος, πῶς ἔνδον

[2, 9, 17]   μὴ λοιδορούμενον δὲ τούτοις· καὶ εἰ μὲν καὶ τὰ ἔνδον καλά,

[2, 9, 12]   ἢ παρὰ φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ μὲν κατὰ φύσιν, ἀεὶ οὕτως·

[2, 9, 5]   τῇδε τοῦ τὸ παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ μὲν οὖν ἐν αὐτῷ τῷ

[2, 9, 5]   ποιῆσαι καὶ τί ἔδει; καὶ εἰ μὲν πρὸ τοῦ κόσμου, ἵνα

[2, 9, 7]   φυγεῖν τὴν τάξιν τοῦ χοροῦ· εἰ μέντοι μετ´ ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν,

[2, 9, 17]   τὰς ψυχὰς θείας οὔσας κινεῖ. Εἰ μὴ ἄρα αὐτοὶ φαῖεν μὴ

[2, 9, 11]   τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον μὲν οὖν, εἰ μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ

[2, 9, 12]   αἰτίας. Τί γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ πάντως ἔδει; Ἢ γὰρ

[2, 9, 1]   ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν τοῦ νοεῖν, εἰ μὴ παρὰ τοῦ νοῦ κομιεῖται,

[2, 9, 11]   ἤδη νενευκέναι αὐτὴν λέγειν προσήκει· εἰ μή που τὸ μὲν ἔκειτό

[2, 9, 3]   νοῦς, ἢ ψυχὴ μὴ τοῦτο, εἰ μή τι μετὰ τοῦ πρώτως

[2, 9, 15]   καὶ τὸ τῆς χρείας μόνον, εἰ μή τις τῇ φύσει τῇ

[2, 9, 11]   ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα πῶς ἐστιν, εἰ μὴ τῷ ἐννοήματι δώσει τὸ

[2, 9, 18]   ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ δή, εἰ μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον

[2, 9, 1]   διὰ τοῦτο πλείους νοῦς ποιεῖν, εἰ ὁ μὲν νοεῖ, ὁ δὲ

[2, 9, 7]   ἡ τοῦ σώματος σύστασις, καὶ εἰ οἷόν τε εἴη διὰ τῶν

[2, 9, 14]   ἑτέρα οὖσα τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς ὄντος αἰτίου εἴσεισι, διὰ

[2, 9, 17]   γὰρ διὰ τὰ πρῶτα ταῦτα. Εἰ οὖν μὴ ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα·

[2, 9, 1]   ἐν ἄλλῳ καὶ παρ´ ἄλλου. Εἰ οὖν μηδὲ παρ´ ἄλλου μηδὲ

[2, 9, 1]   δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ παρόντι, εἰ πλείω τῶν τριῶν τούτων, τίνες

[2, 9, 13]   καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ γάρ, εἰ πύρινα τὰ σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι

[2, 9, 3]   ζῆν καθ´ ὅσον δύναται· ὥσπερ εἰ πυρὸς ἐν μέσῳ που κειμένου

[2, 9, 16]   πρότερον {πᾶς κακὸς} καταφρονήσας, καὶ εἰ τὰ ἄλλα μὴ πάντα κακὸς

[2, 9, 7]   ὅλον πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´ εἰ τὸ πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι

[2, 9, 9]   τί δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ φονεύει, ἔχεις ὃ θέλεις. Εἰ

[2, 9, 9]   χίλια ἀριθμὸς μέγας〉 τί ἄν, εἰ χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι, τοὺς δ´〉

[2, 9, 7]   τοῦ ὅλου τάξιν φέρειν, οἷον εἰ χοροῦ μεγάλου ἐν τάξει φερομένου

[2, 9, 17]   ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι, ἔχειν, εἴ τι δύναται λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως

[2, 9, 9]   τὰ παρὰ τοῦ κόσμου φέροντες, εἴ τι ἐκ τῆς τῶν πάντων

[2, 9, 11]   ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ γάρ, εἴ τι παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον

[2, 9, 18]   προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ τι σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν

[2, 9, 14]   καὶ λόγῳ ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι, εἴ τις ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ

[2, 9, 9]   ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ καὶ πενίας εἴ τις μέμφοιτο καὶ τὸ οὐκ

[2, 9, 8]   ἑκόντες ἤλθετε διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ

[2, 9, 13]   ἀεὶ πρὸς τὸ μικρότερον· οἷον εἴ τις τὴν φύσιν κακὸν λέγοι,

[2, 9, 7]   τοῦ παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς εἴ τις τὸ τῶν χυτρέων ἢ

[2, 9, 9]   ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε· σὺ εἶ θεοῦ παῖς, οἱ δ´ ἄλλοι,

[2, 9, 7]   ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν.

[2, 9, 12]   ἤδη ὂν τὸ σκότος, φασίν, εἶδε καὶ κατέλαμψε. Πόθεν οὖν τοῦτο;

[2, 9, 12]   γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως οὐκ ἦν, ἵνα

[2, 9, 4]   γὰρ ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη

[2, 9, 16]   οὔτε ταῦτα κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ καὶ μισεῖν αὐτοῖς

[2, 9, 12]   οὐκ ἦν, ἵνα ἂν καὶ εἶδεν, οὔτε αὐτὸς οὔτε ἡ μήτηρ,

[2, 9, 17]   μὴ εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ, ὅτι οὐκ ἂν σεμνύνοιντο,

[2, 9, 10]   τῶν ἄλλων ἁπάντων ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν

[2, 9, 18]   θανάτου καταφρονεῖν καὶ τὰ ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν καὶ τοῖς ἄλλοις

[2, 9, 6]   εἶναι τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι τίς ὁ δημιουργός. Καὶ ὅλως

[2, 9, 1]   λόγον ἕξει, καὶ ὅλως οὐκ εἰδήσει νοῦν οὐδὲ ὅλως νοήσει. ~Οὐ

[2, 9, 12]   μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν ποτε εἶδον, τὸ δὲ εἴδωλον τοῦτο, εἰ

[2, 9, 17]   νοητὴν τὸ ἐπὶ τῷ κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν τάξει, ἄνευ

[2, 9, 5]   λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς ὕλης τὸ εἶδος, ἤρκει ἡ πεῖρα ταῖς πειραθείσαις

[2, 9, 16]   τὸ ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς ἄστροις εἶδος καὶ πόρρωθεν οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν

[2, 9, 5]   λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου τὸ εἶδος, τί τὸ καινὸν τοῦ λόγου;

[2, 9, 6]   τὴν πρώτην φύσιν. Ψυχῆς δὲ εἶδος τρίτον· διαφορὰς δὲ ψυχῶν ἐν

[2, 9, 14]   ὡς τὸ μὲν παρ´ ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς ἄλλοις

[2, 9, 11]   ἀφ´ οὗ; Εἰ δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς, εἰ ἐκείνη λογική, τάχ´

[2, 9, 9]   εἰ ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς πήχεων χιλίων

[2, 9, 6]   Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων καὶ σαφῶς τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως

[2, 9, 9]   αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ εἰδότων, ὅταν μένων ὅς ἐστι πολλοὺς

[2, 9, 11]   Ἔπειτα πῶς ἡ ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ σωμάτων

[2, 9, 12]   οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν οὐκ εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν

[2, 9, 10]   μόνον τῷ σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα

[2, 9, 1]   τοῦ μεταξὺ τὸν λόγον· καὶ εἴδωλον λόγου, ἀλλ´ οὐ λόγον ἕξει,

[2, 9, 11]   οὐ σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς δὲ εἴδωλον οὐδὲν ἂν δέοιτο σκότους ἢ

[2, 9, 10]   ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα τοῦ εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά που δι´ ὕλης

[2, 9, 12]   ὧν ποτε εἶδον, τὸ δὲ εἴδωλον τοῦτο, εἰ καὶ ἀμυδρῶς, ὡς

[2, 9, 12]   ἢ καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν, καὶ μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι

[2, 9, 10]   τῇ ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα τοῦ εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά που δι´

[2, 9, 12]   αἰτίας δι´ ἃς οὕτως, οὐκ εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ πάντως ἀπὸ τῶν

[2, 9, 11]   ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ εἰδώλου τὸν ποιήσαντα; Εἰ δ´ ἐννόημα,

[2, 9, 11]   ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε τὴν τῶν εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα καὶ ὁ λογισμὸς

[2, 9, 10]   παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται ὁ τοῦτο

[2, 9, 9]   ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς πήχεων χιλίων εἶναι ἀκούοι, μόνον

[2, 9, 1]   διανοήσεσιν, εἰ καὶ μετρίως σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν

[2, 9, 15]   ἀρετῆς μὴ μέτεστιν, οὐκ ἂν εἶεν τὸ παράπαν κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα.

[2, 9, 1]   τριῶν τούτων, τίνες ἂν οὖν εἶεν φύσεις παρ´ αὐτάς. Τῆς τε

[2, 9, 18]   ἂν ἐν θέᾳ καὶ ἡμῖν εἴη ἅτε καλῶς καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις

[2, 9, 16]   τὰ ἄλλα μὴ πάντα κακὸς εἴη, αὐτῷ τούτῳ ἂν γεγονὼς εἴη.

[2, 9, 7]   σύστασις, καὶ εἰ οἷόν τε εἴη διὰ τῶν λοιπῶν κόσμον τινὰ

[2, 9, 7]   ἔχοντι· οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν ἄλλῳ, παθόντος μὲν τοῦ

[2, 9, 1]   τίς κίνησις καὶ προφορὰ ἂν εἴη ἢ τίς ἀργία καὶ τοῦ

[2, 9, 16]   εἴη, αὐτῷ τούτῳ ἂν γεγονὼς εἴη. Καὶ γὰρ ἂν καὶ ἡ

[2, 9, 9]   παισὶν ἀνήβοις; Εἰ δὲ γυμνάσιον εἴη νικώντων καὶ ἡττωμένων, πῶς οὐ

[2, 9, 1]   Εἰ δὲ καὶ ἀεὶ νοῶν εἴη, ὅπερ ἔστι, τίς χώρα τῇ

[2, 9, 16]   Τίς γὰρ ἂν μουσικὸς ἀνὴρ εἴη, ὃς τὴν ἐν νοητῷ ἁρμονίαν

[2, 9, 15]   τῇ φύσει τῇ αὐτοῦ κρείττων εἴη τῶν λόγων τούτων· τούτων γὰρ

[2, 9, 18]   αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ὅμοιον ἂν εἴη, ὥσπερ ἂν εἰ δύο οἶκον

[2, 9, 12]   τῶν φύσεων οὐ πρῶτον πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα φύρασις τούτων, ἀλλὰ

[2, 9, 17]   ὅλῳ καὶ πᾶσι καὶ παντί· εἶθ´ ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη καὶ

[2, 9, 4]   οὐδ´ ἂν μεταγνοίη ἔτι ἤδη εἰθισμένη καὶ τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη.

[2, 9, 4]   εἶναι τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ τίς ἂν ἐγένετο

[2, 9, 8]   ὧν οἷόν τε ἦν καλὴν εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ

[2, 9, 6]   ᾖ, καὶ ἀντιτύπους, ὅταν οἷον εἰκόνας τῶν ὄντων, ἀλλὰ μὴ αὐτά

[2, 9, 4]   τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου; Τί γὰρ ἄλλο πῦρ

[2, 9, 6]   τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ οὖν

[2, 9, 6]   μὲν αὐτοῖς παρὰ τοῦ Πλάτωνος εἴληπται, τὰ δέ, ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα

[2, 9, 6]   προσθήκας δέ τινας οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα, ἔν γε οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι

[2, 9, 9]   ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς πήχεων χιλίων εἶναι ἀκούοι, μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς

[2, 9, 9]   νομίζοι, τοὺς δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι; μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς

[2, 9, 10]   ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ καὶ οἰόμενοι

[2, 9, 8]   τίς οὗτος; Εἰ δὲ ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος δὲ οὐκ ἔστιν, οὗτός

[2, 9, 8]   ἦν ἔσχατον τὸ νοητὸν εἶναι. Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει διττήν,

[2, 9, 13]   αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν τῶν ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι δὲ τὰ γινόμενα διάφορα

[2, 9, 5]   τοῦ νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι, μὴ εἶναι δὲ ἐν ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν

[2, 9, 14]   καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν ἂν εἶναι δόξαιεν παρὰ τοῖς πολλοῖς, οἳ

[2, 9, 8]   τε ἦν ἔσχατον τὸ νοητὸν εἶναι. Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει

[2, 9, 17]   πολλὰ γὰρ ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος. Τῷ δὲ

[2, 9, 4]   τὸν κόσμον δοτέον τῷ πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ

[2, 9, 9]   ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ καὶ δίκας εἶναι ἐνθάδε καὶ κολάσεις. Πῶς οὖν

[2, 9, 18]   γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς φασιν εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ μή,

[2, 9, 6]   ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά γε εἰρημένα τοῖς

[2, 9, 17]   θέμις φθόνον ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι, ἔχειν, εἴ τι δύναται λαμβάνειν

[2, 9, 13]   κἀκεῖ τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι· καὶ γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον

[2, 9, 18]   δεήσοιτο, ὁ δὲ σοφώτερος οἴοιτο εἶναι καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε

[2, 9, 14]   δὲ ὑποστησάμενοι τὰς νόσους δαιμόνια εἶναι καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες

[2, 9, 12]   μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ τοσοῦτον εἶναι, καὶ τὴν λόξωσιν τῶν ζῳδίων

[2, 9, 16]   μᾶλλον· δηλοῖ δὲ καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ ἐμφρόνως εἶναι. Τίς

[2, 9, 13]   καὶ αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι. Καίτοι καὶ τὰ σώματα αὐτῶν

[2, 9, 17]   ἄρα, τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς τὴν φύσιν οὖσι· πολλὰ

[2, 9, 17]   καλῷ ὄντι τί ἐμπόδιον ἦν εἶναι καλῷ καὶ τἄνδον; Καὶ μὴν

[2, 9, 5]   ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ λόγον εἶναι κόσμου. Καίτοι τί δεῖ αὐτοῖς

[2, 9, 17]   τὰ ἔνδον καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι λέγειν· εἰ δὲ τἄνδον φαῦλα,

[2, 9, 15]   ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι μεμνημένον μὲν ὀνόματος τοῦ θεός»

[2, 9, 3]   ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν τε εἶναι μέν, μηδὲν δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν;

[2, 9, 17]   αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους εἶναι νομίζειν τοὺς καλούς· εἰ δ´

[2, 9, 9]   μέγας〉 τί ἄν, εἰ χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι, τοὺς δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις;

[2, 9, 18]   δυναμένους ἐν αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ παντὸς ἐν

[2, 9, 9]   ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας εἶναι οὐ νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ

[2, 9, 1]   μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι. Οὐ τοίνυν δεῖ ἐφ´ ἑτέρας

[2, 9, 3]   τὰ ἕτερα τῷ παρ´ ἄλλων εἶναι. Οὐ τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο

[2, 9, 17]   ἦν ποτε παιδὶ ὣς ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν τι

[2, 9, 7]   διὰ τῶν λοιπῶν κόσμον τινὰ εἶναι, οὐδὲν ἂν μέλοι τῇ ψυχῇ

[2, 9, 8]   ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ ἦν εἶναι οὐκ ἐκ διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως

[2, 9, 3]   τὸ πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι πάντα ἀλλήλοις καὶ ἀεί, γενητὰ

[2, 9, 9]   ἀρίστους, ἔτι καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ δὲ μᾶλλον θεοὺς τούς

[2, 9, 9]   σπεύδει τὰ δυνάμενα πολλὰ δὲ εἶναι τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα} καὶ

[2, 9, 17]   καλὸν ὂν τὰ ἔξω αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον· οὗ γὰρ τὸ ἔξω

[2, 9, 10]   σοφίας, εἴτε ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι, τὰς μὲν ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι

[2, 9, 8]   δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει οὖν εἶναί τι μετ´ αὐτό· ἐκείνου γὰρ

[2, 9, 16]   τὸ εἶναι καὶ τὸ ἐμφρόνως εἶναι. Τίς γὰρ οὕτω τεταγμένος ἢ

[2, 9, 6]   καὶ κατὰ Πλάτωνα τοῦτον οἴονται εἶναι τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι

[2, 9, 4]   αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα

[2, 9, 3]   φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ δὲ ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ νῦν ἀνάγκη.

[2, 9, 9]   ἀνιέναι, τοῖς δ´ ἄλλοις νομίζειν εἶναι χώραν παρὰ τῷ θεῷ καὶ

[2, 9, 6]   οὐ παρὰ φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους

[2, 9, 17]   καὶ πᾶσαν τὴν σωματικὴν φύσιν εἶπε χείρονα ἐχρῆν ταύτην περιελόντας τῇ

[2, 9, 12]   τὴν γῆν οὕτως, ὡς ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας δι´ ἃς οὕτως, οὐκ

[2, 9, 15]   καθαίρεται. Οὐ γὰρ δὴ τὸ εἰπεῖν βλέπε πρὸς θεόν» προὔργου τι

[2, 9, 15]   λόγον, καὶ μήτε τί ἐστιν εἰπεῖν μήτε πόσα μήτε ὅσα τεθεώρηται

[2, 9, 17]   ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ

[2, 9, 14]   ἄγεσθαι, εἴ τις ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ καὶ οὑτωσὶ μέλη καὶ

[2, 9, 18]   μὴ φέρειν τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ καὶ μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν

[2, 9, 16]   ἰδὼν δι´ ὀμμάτων οὐχ ἡσθήσεται; Εἴπερ οὐχ ὁμοίως τὰ αὐτὰ βλέπουσιν

[2, 9, 5]   ἄλλα μυρία, τί ἄν τις εἴποι; Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες ταύτην τὴν

[2, 9, 8]   καὶ καλὸν τῶν νοητῶν θεῶν εἴποι; Εἰ δὲ μιμούμενον μή ἐστιν

[2, 9, 15]   βλέψῃ διδάξῃ. Τί γὰρ κωλύει, εἴποι τις ἄν, βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς

[2, 9, 10]   ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν λόγον, ὃ δὴ

[2, 9, 17]   καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες καλόν· καὶ πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα,

[2, 9, 10]   ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες νεῦσαι κάτω καὶ σοφίαν τινά,

[2, 9, 10]   λέγοντες, καὶ πολλὰ ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες οὗ λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν, τὸν

[2, 9, 6]   ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ οὖν νοῦς

[2, 9, 8]   θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ· ὥστε καὶ εἰργάσατο. Εἰ μὲν δὴ ἄλλος κόσμος

[2, 9, 10]   πῶς γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν, ἄλλου ὄντος τρόπου, καθ´ ὃν

[2, 9, 10]   ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ νῦν εἰρημένα ἔσται καὶ περὶ τῶν ἄλλων

[2, 9, 6]   ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά γε εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς περὶ τῶν νοητῶν

[2, 9, 10]   καλῶς καὶ τῆς ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν οὖν ἐατέον

[2, 9, 7]   ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ μυρίαι εἴρηνται ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει

[2, 9, 14]   Ἀλλὰ γάρ, ὅπως καὶ ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς καὶ ὅτου χάριν, δῆλον·

[2, 9, 6]   νοητῶν πολλῷ ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν

[2, 9, 7]   κόσμος, ἕως ἂν ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται. Τὴν δὲ πρὸς τὸ σῶμα

[2, 9, 7]   κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν εἴρηται ὡς οὐκ ἄμεινον τῇ ψυχῇ·

[2, 9, 3]   φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ ὅσα ἔχει εἰς ἅ· ὃ δὲ μὴ ἔχει

[2, 9, 17]   καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς μὴ εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ,

[2, 9, 8]   μὲν ἐν ἑαυτῷ, τὴν δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει οὖν εἶναί τι

[2, 9, 16]   νοήσει κειμένου οἷον θορυβοῦνται καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ

[2, 9, 12]   τοῦ κόσμου κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν

[2, 9, 6]   τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται τάδ´

[2, 9, 1]   ἄτοπον. Καὶ διὰ τί οὐκ εἰς ἄπειρον οὕτω; Τὸν δὲ λόγον

[2, 9, 6]   τὸ ὡς ὅτι μάλιστα ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν διώκειν καὶ τῷ μετὰ

[2, 9, 9]   ὅς ἐστι πολλοὺς ποιῇ πάντας εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ δι´ ἐκεῖνον

[2, 9, 4]   ἀναμένει, ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλιν πειραθείσας ἐν τῇ

[2, 9, 13]   καὶ πρὸς τὴν γῆν ἔχοντα, εἰς δὲ τὰς ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν,

[2, 9, 17]   μέγεθος δούσας κατὰ τὸ νοητὸν εἰς διάστασιν προαγαγούσας, ὡς τῷ μεγέθει

[2, 9, 17]   τῷ ἀμερεῖ τὸ τοῦ παραδείγματος εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ ἐκεῖ

[2, 9, 18]   ψυχὴν καὶ τὴν τῶν ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν

[2, 9, 9]   ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ τὸ συστεῖλαι εἰς ἕν, ἀλλὰ τὸ δεῖξαι πολὺ

[2, 9, 17]   τι διοικούσης, καλῶς ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ πᾶν

[2, 9, 10]   ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες οὗ λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς

[2, 9, 5]   καινὴν αὐτοῖς γῆν φασι γεγονέναι, εἰς ἣν δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο

[2, 9, 6]   τοῦ σπηλαίου καὶ κατὰ βραχὺ εἰς θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ μᾶλλον

[2, 9, 15]   οἷς καὶ ἐκ θεοῦ καὶ εἰς θεὸν ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις, ὡς

[2, 9, 9]   πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν δεῖ εἰς μέτρον μετὰ οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ

[2, 9, 11]   ὡς λέγουσιν αὐτοί, οὐ κατήγαγεν εἰς νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς

[2, 9, 3]   ἅ· ὃ δὲ μὴ ἔχει εἰς ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ δέ

[2, 9, 6]   φύσιν τῇ αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον ἐκεῖ τὸ

[2, 9, 8]   Εἰ δ´ ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε εἰς ὃν ἑκόντες ἤλθετε διδόντος καὶ

[2, 9, 9]   ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι· δύναται δὲ εἰς ὅσον νοῦς ἄγει· τὸ δ´

[2, 9, 16]   διικνεῖσθαι εἰς τὰ τῇδε ἢ εἰς ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές; Πῶς δὲ

[2, 9, 16]   οὕτως ἔσται τὴν γνώμην καὶ εἰς οὐδὲν ἄλλο κινήσεται, ὥστε ὁρῶν

[2, 9, 6]   αὐτοῦ, τὸ ἐκ γενέσεως φεύγειν εἰς οὐσίαν· ταῦτα γὰρ κείμενα παρὰ

[2, 9, 18]   μὲν οὖν ὄντας οὐ θεμιτὸν εἰς συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ γενομένους

[2, 9, 6]   τὰ ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν εἰς σύστασιν τῆς ἰδίας αἱρέσεως· ὡς

[2, 9, 17]   αὐτῷ προσιόν τι καὶ προσετίθετο εἰς σῶμα. Πόθεν γάρ; Πάντα γὰρ

[2, 9, 1]   ἐκ πλειόνων· οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ ἐξ ὧν· καὶ οὐκ

[2, 9, 3]   διηνεκὲς ἔχουσα τὸ φῶς δίδωσιν εἰς τὰ ἐφεξῆς, τὰ δ´ ἀεὶ

[2, 9, 16]   καὶ τὸ πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι εἰς τὰ τῇδε ἢ εἰς ὁτιοῦν,

[2, 9, 8]   τούτων, ὡς αὐτοὺς παύσασθαι τῆς εἰς τὰ τίμια λοιδορίας ἣν εὐχερῶς

[2, 9, 15]   ποτε ποιοῦσιν οὗτοι οἱ λόγοι εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀκουόντων καὶ

[2, 9, 6]   τόδε τὸ πᾶν ψέγοντες καὶ εἰς ταὐτὸν ἄγοντες τὸν δημιουργὸν τῇ

[2, 9, 17]   τούτοις τάχ´ ἂν οὐκ ἐλθεῖν εἰς τέλος γένοιτο, ὥστε καὶ φαύλοις

[2, 9, 9]   πάντα ἄγοντες τάξει ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος μοῖραν ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν

[2, 9, 15]   πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν οὖν εἰς τέλος προιοῦσα καὶ ἐν ψυχῇ

[2, 9, 17]   ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος. Τῷ δὲ παντὶ καλῷ

[2, 9, 7]   μένειν, ἐνταῦθα δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν τάξιν τὴν ἑαυτῶν δέδεται

[2, 9, 18]   ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν εἰς τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ

[2, 9, 7]   δεῖ κατέχειν οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς τὸ εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου

[2, 9, 14]   ἢ φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε κάτω εἰς τὸ ἔξω τὸ νόσημα καὶ

[2, 9, 8]   τὸ μέγεθος. Εἰ γὰρ οὕτως εἰς τὸ ζῆν παρελήλυθεν, ὡς μὴ

[2, 9, 2]   οὐδέ τι διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ εἰς τὸ πρὸ αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα

[2, 9, 12]   ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ ἔλλαμψις ἡ εἰς τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν

[2, 9, 12]   οὐκ εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν κόσμον τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς

[2, 9, 11]   ἐφ´ αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ τί μόνη

[2, 9, 3]   οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ δέ τις εἰς ὕλην λέγοι, διὰ τί οὐ

[2, 9, 13]   ἄλλο τι ἢ τὸ ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ

[2, 9, 17]   Πάντα γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς ψυχὴν πλάσειεν ἄν τις. Εἰ

[2, 9, 1]   ἔργον καὶ λόγος ἀπ´ αὐτοῦ εἰς ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν ποιῶν, οὐκ

[2, 9, 8]   ἔπειτα οἴονται τραπέντα ἔκ τινος εἴς τι καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς

[2, 9, 6]   ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις καὶ φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι τῷδε τῷ

[2, 9, 6]   ὑποστάσεις τί χρὴ λέγειν ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους καὶ μετανοίας;

[2, 9, 14]   Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς ὄντος αἰτίου εἴσεισι, διὰ τί οὐκ ἀεὶ νοσεῖ;

[2, 9, 9]   κόσμον δὲ βλέπει ἐν ᾧ εἰσιν; Εἰ δὲ μὴ ἔξω, ἵνα

[2, 9, 16]   ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ γνώσεται, ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δέ, ὅτι ἐνθάδε

[2, 9, 16]   Εἰ δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δὲ οὐ καὶ

[2, 9, 9]   φίλα. Εἰ δὲ μὴ τοῦτό εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο

[2, 9, 7]   οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς τὸ εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν ἐξ

[2, 9, 10]   ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον τῷ σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ

[2, 9, 9]   ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις ὑμῶν προνοεῖ ὁ

[2, 9, 1]   εἶτα ἕν, οὐδὲ τοῦτο ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν τὸ ἕν,

[2, 9, 1]   τις ἀπὸ τοῦ νοῦ ποιῇ, εἶτα ἀπὸ τούτου γίνεσθαι ἐν ψυχῇ

[2, 9, 1]   καὶ γὰρ αὕτη οὐκ ἄλλο, εἶτα ἕν, οὐδὲ τοῦτο ἄλλο, εἶτα

[2, 9, 9]   καὶ τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον εἰ

[2, 9, 1]   ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο προστησαμένους, εἶτα νοῦν μετ´ αὐτὸ καὶ τὸ

[2, 9, 12]   ἡ μήτηρ, ἣν διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα πῶς οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν

[2, 9, 10]   εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα τοῦ εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά

[2, 9, 12]   οὐ πρῶτον πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα φύρασις τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ καὶ

[2, 9, 1]   αὐτὸ καὶ τὸ νοοῦν πρώτως, εἶτα ψυχὴν μετὰ νοῦν αὕτη γὰρ

[2, 9, 10]   τῆς τοιαύτης αἰτίας γενομένης σοφίας, εἴτε ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι, τὰς

[2, 9, 1]   ἐν τῷ νοητῷ μήτε ἐλάττω. Εἴτε γὰρ ἐλάττω, ἢ ψυχὴν καὶ

[2, 9, 17]   καὶ τέλος τῆς πάσης ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν ὡς οὔπω καὶ ἄλλο

[2, 9, 17]   δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ. Καὶ εἴτε κινουμένην ταύτην τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο

[2, 9, 16]   ὑμῖν πρόνοιά τις ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ τι βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ

[2, 9, 10]   τινά, εἴτε τῆς ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε τῆς τοιαύτης αἰτίας γενομένης σοφίας,

[2, 9, 10]   νεῦσαι κάτω καὶ σοφίαν τινά, εἴτε τῆς ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε τῆς

[2, 9, 16]   οὐδὲ τῶν μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν πρόνοιά τις ἔρχεται ἐκεῖθεν,

[2, 9, 17]   σῶμα. Πόθεν γάρ; Πάντα γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς ψυχὴν πλάσειεν

[2, 9, 17]   ἄλλο τι διοικούσης, καλῶς ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ

[2, 9, 6]   χωρισμὸν τὸν ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ ἐκ γενέσεως φεύγειν εἰς οὐσίαν· ταῦτα

[2, 9, 2]   μένει τε ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ ἐκ διανοίας διοικοῦσα οὐδέ τι διορθουμένη,

[2, 9, 8]   μὲν γὰρ ἦν εἶναι οὐκ ἐκ διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα·

[2, 9, 15]   διώκοντας δὲ πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα ἐκ θείας φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ

[2, 9, 15]   τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς καὶ ἐκ θεοῦ καὶ εἰς θεὸν ἀνήρτηται

[2, 9, 18]   ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε λέγειν ἐκ λίθων ἀψύχων τοὺς τοίχους καὶ

[2, 9, 15]   ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην ἐκ λόγου καὶ ἀσκήσεως καὶ ὅλως

[2, 9, 6]   ἐκ τοῦ {πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ οὐ παρὰ φαύλων ἀνδρῶν

[2, 9, 15]   ἀτιμάσας καὶ τὴν ἀρετὴν τὴν ἐκ παντὸς τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην τό

[2, 9, 9]   οὐ παῖδες, οὐδ´ ἃ τιμῶσιν ἐκ πατέρων λαβόντες, σὺ δὲ κρείττων

[2, 9, 1]   καὶ τὸ αὔταρκες, ὅτι οὐκ ἐκ πλειόνων· οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς

[2, 9, 5]   ἄστρα μὴ τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων ὄντα,

[2, 9, 9]   τοῦ κόσμου φέροντες, εἴ τι ἐκ τῆς τῶν πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον

[2, 9, 4]   ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ τὸ

[2, 9, 12]   ἀγαπητῶς ἕνα ἢ δύο αὐτῶν ἐκ τοῦ κόσμου κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας

[2, 9, 5]   Εἰ δὲ μετὰ τὸν κόσμον ἐκ τοῦ κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς

[2, 9, 11]   λαβεῖν αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ λογισμοῦ, διὰ τί οὐχ

[2, 9, 6]   βλέποντας, οὐ τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ τοῦ {πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους ἐκ

[2, 9, 6]   τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ τοῦ σπηλαίου καὶ κατὰ βραχὺ

[2, 9, 5]   ξηρὸν ἢ ὑγρὸν ἢ μῖγμα ἐκ τούτων. Πῶς δὲ συνοχὴ τῶν

[2, 9, 6]   δημιουργὸν ἄλλον καὶ τὴν ψυχήν, ἐκ τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων

[2, 9, 3]   δὲ δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ τῶν ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς

[2, 9, 5]   τῆς ἑτέρας ψυχῆς ταύτης, ἣν ἐκ τῶν στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς γὰρ

[2, 9, 5]   ἂν ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι ἡ ἐκ τῶν στοιχείων σύστασις; Ἡ γὰρ

[2, 9, 8]   τοῦ ἀεί· ἔπειτα οἴονται τραπέντα ἔκ τινος εἴς τι καὶ μεταβάλλοντα

[2, 9, 17]   ἔχειν, εἴ τι δύναται λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον,

[2, 9, 12]   φύσεων οὐ πρῶτον πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα φύρασις τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ

[2, 9, 10]   ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι ἂν καθ´ ἕκαστον λόγον δεικνὺς ὡς ἔχει. Αἰδὼς

[2, 9, 3]   δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον τὸ αὑτοῦ διδόναι καὶ ἄλλῳ,

[2, 9, 4]   γενομένη. Εἰ δὲ τὰς καθ´ ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη ἔδει μηκέτι

[2, 9, 9]   βλέπει, καὶ πᾶς καὶ θεῶν ἕκαστος καὶ τὰ ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις

[2, 9, 9]   πᾶν δεῖ βλέπειν· τιμῶν δὲ ἑκάστους κατ´ ἀξίαν, σπεύδων δ´ ἀεὶ

[2, 9, 13]   οἷόν τε ἦν ταὐτὰ περὶ ἑκάστους συμβαίνειν καὶ καιροῖς γενέσεων καὶ

[2, 9, 7]   ὁμοίως τῷ παντὶ καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα

[2, 9, 9]   συμβαίνει· οὐ γὰρ πρὸς τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς τὸ πᾶν

[2, 9, 9]   ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν; Οὗ καὶ ἀρετὴ

[2, 9, 9]   ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος μοῖραν ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς

[2, 9, 7]   ἄν τι ἡ ψυχὴ ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ τοῦ σώματος σύστασις,

[2, 9, 8]   Οὐ γὰρ δὴ ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς,

[2, 9, 16]   ἐν προσώπῳ εὖ μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ τίς οὕτως ἔσται

[2, 9, 5]   δὲ οὐρανὸν πάντα καὶ τὰ ἐκεῖ ἄστρα μὴ τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι

[2, 9, 9]   δὲ ἤδη τὸν μέγαν τὸν ἐκεῖ βασιλέα καὶ ἐν τῷ πλήθει

[2, 9, 5]   κόσμου. Καίτοι τί δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι ἐν παραδείγματι κόσμου, ὃν

[2, 9, 16]   προνοεῖν αὖ μόνων. Πότερα δὲ ἐκεῖ γενομένων ἢ καὶ ἐνθάδε ὄντων;

[2, 9, 4]   ἄλλη παρὰ ταύτην μετὰ τὴν ἐκεῖ γῆν; Τίς δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα

[2, 9, 7]   τὴν ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ οὐκ ἔχει ὅπου φύγῃ.

[2, 9, 1]   ὄν· καὶ οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ δὲ καὶ ἀεὶ

[2, 9, 4]   ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ,

[2, 9, 4]   ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ· εἰ δὲ ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ;

[2, 9, 7]   ἂν μέλοι τῇ ψυχῇ τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ σύστασις ὁμοίως

[2, 9, 12]   παρὰ φύσιν, καὶ ἐν τοῖς ἐκεῖ ἔσται τὸ παρὰ φύσιν, καὶ

[2, 9, 8]   ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ· ὥστε καὶ εἰργάσατο. Εἰ

[2, 9, 4]   ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ μᾶλλον νεύει ἐκεῖ, ἵνα μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ

[2, 9, 9]   ὅπως ἐν αὐτῷ καὶ ὅπως ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν οἳ ἂν θεῷ

[2, 9, 17]   ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον τούτων,

[2, 9, 14]   φωνῆς καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται. Εἰ δὲ μὴ

[2, 9, 17]   εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ ἐκεῖ μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν

[2, 9, 5]   καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν τὸ τεταγμένον καὶ εὔσχημον

[2, 9, 7]   παντὶ καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα

[2, 9, 14]   ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς

[2, 9, 9]   πολλὰ δὲ εἶναι τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα} καὶ τὰ μὲν τυγχάνοντα

[2, 9, 8]   πῶς οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ καὶ πενίας εἴ

[2, 9, 16]   καὶ ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον ἢ αἱ ἡμῶν.

[2, 9, 4]   γὰρ ἄλλο πῦρ βελτίων τοῦ ἐκεῖ πυρὸς παρὰ τὸ ἐνταῦθα πῦρ;

[2, 9, 16]   ἐνθάδε ὄντων; Εἰ μὲν γὰρ ἐκεῖ, πῶς ἦλθον; Εἰ δὲ ἐνθάδε,

[2, 9, 8]   ἡμῖν σοφία βελτίων ἔσται τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα τίς ἂν μὴ ἔκφρων

[2, 9, 6]   ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον ἐκεῖ τὸ ὡς ὅτι μάλιστα ὀλίγον

[2, 9, 4]   εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ μετὰ τὴν ἐκεῖ τοῦ κόσμου τοῦ νοητοῦ περιοχὴν

[2, 9, 13]   ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι· καὶ γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον νοῦ καὶ οὗτος

[2, 9, 10]   ἐλλάμψαι μόνον τῷ σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι.

[2, 9, 16]   εἴτε ὑμῖν πρόνοιά τις ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ τι βούλεσθε, ἀλλ´

[2, 9, 16]   βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ γε κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει καὶ οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´

[2, 9, 17]   τὸν πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ

[2, 9, 6]   ἐν Ἅιδου καὶ αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν δὲ

[2, 9, 16]   ἄρα οὔτε ταῦτα κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ καὶ μισεῖν

[2, 9, 12]   ἀλλ´ οὖν ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ,

[2, 9, 7]   ὅδε ὁ κόσμος, ἕως ἂν ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται. Τὴν δὲ πρὸς

[2, 9, 17]   τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον δὲ τούτοις·

[2, 9, 16]   συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ

[2, 9, 12]   ὑλικόν, καὶ μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν

[2, 9, 14]   γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ μόνον πρὸς ψυχήν,

[2, 9, 15]   εἶεν τὸ παράπαν κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς καὶ τόδε

[2, 9, 17]   Εἰ οὖν μὴ ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα καλά.

[2, 9, 8]   καὶ ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα, πῶς οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν

[2, 9, 17]   μὴ ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα καλά. Ἀλλ´ ὅταν

[2, 9, 7]   ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων· ἄρχει γὰρ ἐκείνη. Διὸ καὶ ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν,

[2, 9, 11]   δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς, εἰ ἐκείνη λογική, τάχ´ ἂν φυτικὴ καὶ

[2, 9, 18]   μηδ´ εἴ τι σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν οὖν οὐ πλήττεται· οὐ

[2, 9, 10]   δὲ χάριν καὶ αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι πάλιν αὖ μὴ κατελθεῖν,

[2, 9, 15]   ταῦτα ἐκ θείας φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ τῆς φύσεως καλοῦ ἐπαίειν,

[2, 9, 1]   καὶ μίαν λέγειν οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας δὲ ἡμῖν αὐτοῖς

[2, 9, 7]   τοῦ χοροῦ· εἰ μέντοι μετ´ ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν ἂν ὑπὸ

[2, 9, 11]   μὲν πρῶτον, ἄλλο δὲ μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες.

[2, 9, 8]   Εἰ δὲ μιμούμενον μή ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει·

[2, 9, 10]   ἄλλων ἁπάντων ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν λόγον,

[2, 9, 15]   αὐτῶν λέγειν ἡμῖν ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα δεῖ μὴ λανθάνειν

[2, 9, 14]   καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς τὸ μὲν παρ´

[2, 9, 7]   συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ

[2, 9, 2]   τούτων οὔτε ἐπινοίας περιττὰς ἐν ἐκείνοις, ἃς οὐ δέχονται, θετέον, ἀλλ´

[2, 9, 16]   δέ, ὅτι καὶ τῶν συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν,

[2, 9, 2]   ἡμῶν τὸ μὲν ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις, τὸ δὲ πρὸς ταῦτα ἔχειν,

[2, 9, 9]   προφητεύει ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν ἃ ἐκείνοις φίλα. Εἰ δὲ μὴ τοῦτό

[2, 9, 9]   ὁ κόσμος δὲ ὅδε δι´ ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ βλέπει, καὶ πᾶς

[2, 9, 9]   εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ δι´ ἐκεῖνον καὶ παρ´ ἐκείνου ὄντας. Καὶ

[2, 9, 4]   αὐτῷ; Ἄλλος δὲ ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον πρὸ τούτου τοῦ ὁρωμένου τίς;

[2, 9, 9]   καὶ μὴ αὐτὸν μόνον μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα

[2, 9, 12]   ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι

[2, 9, 9]   δὲ μὴ τοῦτό εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν

[2, 9, 12]   ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν καὶ {κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ μαθεῖν ἐξ ὧν

[2, 9, 8]   οὖν εἶναί τι μετ´ αὐτό· ἐκείνου γὰρ μόνου οὐδέν ἐστιν ἔτι

[2, 9, 8]   ἐστιν ὁ τὸ μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ μὲν δὴ πᾶσα ζῴων

[2, 9, 6]   μὲν τὴν νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ καὶ τῶν ἄλλων τῶν

[2, 9, 4]   τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη

[2, 9, 16]   ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ κόσμος ἐκείνου ἦν; πῶς δὲ οἱ ἐν

[2, 9, 12]   μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν καὶ {κόσμου ἐκείνου}

[2, 9, 9]   καὶ δι´ ἐκεῖνον καὶ παρ´ ἐκείνου ὄντας. Καὶ ὁ κόσμος δὲ

[2, 9, 9]   καὶ θεῶν ἕκαστος καὶ τὰ ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν ἃ

[2, 9, 4]   ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου; Τί γὰρ ἄλλο πῦρ βελτίων

[2, 9, 6]   πρῶτον τὰ πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν πάντων ὄντος καὶ νοῦ

[2, 9, 16]   ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ πᾶσα πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ καὶ ἐν τούτοις

[2, 9, 18]   κακόν τι. ~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν ἐκείνους μὲν τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα

[2, 9, 7]   ἀνάγκης δέχεται, ὃ δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ αὐτοῦ δίδωσιν οἰκείαν

[2, 9, 6]   ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά γε

[2, 9, 16]   γενομένους γινώσκει, ἵνα διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς. Πᾶσιν οὖν παρέσται καὶ

[2, 9, 14]   τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς τὸ σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ νόσων λέγοντες

[2, 9, 6]   ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ τὴν ἐκείνων δόξαν λέγειν, εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως

[2, 9, 6]   καὶ ἃ καλῶς λέγουσι παρ´ ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον,

[2, 9, 6]   γνωσθήσεται τάδ´ ὕστερον τούτοις παρ´ ἐκείνων ληφθέντα, προσθήκας δέ τινας οὐδὲν

[2, 9, 4]   ὧν εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν,

[2, 9, 13]   πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων, τό τε κακὸν μὴ νομίζειν

[2, 9, 6]   διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους τὰ ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων καὶ ἃ καλῶς

[2, 9, 10]   τῆς ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν οὖν ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ

[2, 9, 11]   εἰ μή που τὸ μὲν ἔκειτό που ἐν τῷ κάτω, ἡ

[2, 9, 15]   μηδένα λόγον περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι τὸν περὶ τούτων

[2, 9, 8]   ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε εἰς ὃν ἑκόντες ἤλθετε διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ

[2, 9, 8]   τὸ κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ δ´ ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε εἰς ὃν ἑκόντες

[2, 9, 8]   ἐκεῖ; Ταῦτα τίς ἂν μὴ ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ αἱ

[2, 9, 6]   δὲ οὐ συνέντες τὸν μὲν ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν αὐτῷ

[2, 9, 13]   τὸ ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ πρὸς τὸ

[2, 9, 13]   χεῖρον νοῦ καὶ οὗτος ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ καὶ ἄλλως

[2, 9, 6]   νοητὴν φύσιν τῇ αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον ἐκεῖ

[2, 9, 18]   ὑπὸ μεγέθους γνώμης τὰς μὲν ἐλάττους, τὰς δὲ οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ

[2, 9, 1]   τίθεσθαι ἐν τῷ νοητῷ μήτε ἐλάττω. Εἴτε γὰρ ἐλάττω, ἢ ψυχὴν

[2, 9, 1]   νοητῷ μήτε ἐλάττω. Εἴτε γὰρ ἐλάττω, ἢ ψυχὴν καὶ νοῦν ταὐτὸν

[2, 9, 14]   ἂν σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον ἂν ὀρθῶς, καθάπερ οἱ φιλόσοφοι

[2, 9, 4]   ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλιν πειραθείσας ἐν

[2, 9, 17]   φύσις, τούτοις τάχ´ ἂν οὐκ ἐλθεῖν εἰς τέλος γένοιτο, ὥστε καὶ

[2, 9, 17]   γὰρ ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος. Τῷ δὲ παντὶ

[2, 9, 5]   τῶν ἀπατώντων ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν μὲν αὐτῶν ψυχὴν

[2, 9, 12]   ἐκ τοῦ κόσμου κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν

[2, 9, 12]   μὲν οὐκ εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν κόσμον τόνδε, ἀλλὰ

[2, 9, 18]   ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν πρὸς τὸ αὐτὸ

[2, 9, 12]   ἀπὸ τῶν ἀρίστων τῆς δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ καὶ αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν.

[2, 9, 6]   αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ χεῖρον ἕλκουσι τὰς δόξας τοῦ ἀνδρὸς ὡς

[2, 9, 10]   ποιήσαντες τὸν κόσμον παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα σφόδρα

[2, 9, 12]   τοῦ κόσμου αἰτίας. Τί γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ πάντως ἔδει;

[2, 9, 2]   αὐτὴν καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς

[2, 9, 3]   ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς ἔχουσα τὸ φῶς

[2, 9, 2]   τῷ μετ´ αὐτὴν καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη

[2, 9, 3]   εἰ δὲ οὐχ οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ οἷον πτερορρυήσασαν τὴν

[2, 9, 11]   λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ λογισμοῦ, διὰ τί

[2, 9, 10]   κατελθεῖν, οἷον μὴ νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον τῷ σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν

[2, 9, 11]   λογισμοῦ, διὰ τί οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα καὶ κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε

[2, 9, 12]   αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ ἔλλαμψις ἡ εἰς τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα

[2, 9, 6]   λεγόντων, οὐδ´ ἐν τῷ τοὺς Ἕλληνας διασύρειν καὶ ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν

[2, 9, 6]   αἱρέσεως· ὡς γὰρ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων

[2, 9, 6]   σκευωροῦνται εἰδότων καὶ σαφῶς τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ τοῦ

[2, 9, 4]   Τί γὰρ ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον

[2, 9, 5]   ψυχῆς τὸν χείρω τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ τοῦ βελτίονος τῇ

[2, 9, 11]   ἐλλάμψασα καὶ κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε τὴν τῶν εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα

[2, 9, 2]   αὐτῇ τὸ πάθος, ὅτι μὴ ἔμεινεν ἐν τῷ καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ

[2, 9, 13]   λόγων καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ γάρ, εἰ πύρινα

[2, 9, 14]   ἧττον καὶ τούτων τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´ ἄλλα ὑμῖν καταλείπω

[2, 9, 16]   Ἢ τίς γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς τὸ σύμμετρον καὶ ἀνάλογον

[2, 9, 12]   ὅλον οὐ κόσμον ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα ἐν τῇ ἐνθυμήσει.

[2, 9, 17]   τὸ ἐπὶ τῷ κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν τάξει, ἄνευ τῶν

[2, 9, 17]   πολλὰ μεμψαμένου τῷ σώματι οἷα ἐμπόδια παρέχει τῇ ψυχῇ καὶ πᾶσαν

[2, 9, 7]   ὑπεράνω ἀκέραιον μένει καὶ οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ αὐτῆς δίδωσι τῷ

[2, 9, 17]   δὲ παντὶ καλῷ ὄντι τί ἐμπόδιον ἦν εἶναι καλῷ καὶ τἄνδον;

[2, 9, 11]   ἀνῄρηται. Τί δ´ ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ εἰδώλου τὸν

[2, 9, 16]   μεγάλην εὐταξίαν ταύτην καὶ τὸ ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς ἄστροις εἶδος καὶ

[2, 9, 16]   οὐδὲ τὸ ζητεῖν περὶ τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ τινος καὶ παντάπασιν

[2, 9, 16]   καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ ἐμφρόνως εἶναι. Τίς γὰρ οὕτω τεταγμένος

[2, 9, 16]   Τίς γὰρ οὕτω τεταγμένος ἢ ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς τὸ

[2, 9, 6]   δίκαι καὶ οἱ ποταμοὶ οἱ ἐν Ἅιδου καὶ αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν.

[2, 9, 17]   ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη καὶ ἐν αἰσθητοῖς καὶ τοῖς ἐν μέρει,

[2, 9, 16]   ὥστε ὁρῶν σύμπαντα μὲν τὰ ἐν αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν δὲ συμμετρίαν

[2, 9, 15]   ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις, ὡς δὲ ἐν ἄλλοις θεωρητέον, ὁ μὲν Ἐπίκουρος

[2, 9, 7]   ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ μυρίαι εἴρηνται ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι

[2, 9, 5]   ἐν τάξει μᾶλλον καὶ οὐκ ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν

[2, 9, 1]   ἐν ἄλλῳ, ὅτι πᾶν τὸ ἐν ἄλλῳ καὶ παρ´ ἄλλου. Εἰ

[2, 9, 1]   οὖν μηδὲ παρ´ ἄλλου μηδὲ ἐν ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις μηδεμία, ἀνάγκη

[2, 9, 1]   τὰ ἐξ ὧν· καὶ οὐκ ἐν ἄλλῳ, ὅτι πᾶν τὸ ἐν

[2, 9, 7]   οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν ἄλλῳ, παθόντος μὲν τοῦ ἐν

[2, 9, 9]   ἀλλὰ καὶ θεῶν πολλὴ γὰρ ἐν ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια καὶ ὁ

[2, 9, 18]   σώμασι καὶ οὕτως οἰκεῖν δυναμένους ἐν αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως

[2, 9, 8]   ἔχειν ὁποῖα τὰ σμικρότερα τῶν ἐν αὐτῷ, ἃ τῇ πολλῇ ζωῇ

[2, 9, 8]   ἃ τῇ πολλῇ ζωῇ τῇ ἐν αὐτῷ ἀεὶ νύκτωρ καὶ μεθ´

[2, 9, 4]   τοῦ κόσμου τοῦ νοητοῦ περιοχὴν ἐν αὐτῷ; Ἄλλος δὲ ἥλιος μετ´

[2, 9, 4]   κόσμον δοτέον τῷ πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ ἀξίωμα

[2, 9, 7]   τὸ μὲν ἄλλου πάθημα τὸ ἐν αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης δέχεται, ὃ

[2, 9, 16]   ἐκείνου ἦν; πῶς δὲ οἱ ἐν αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν

[2, 9, 9]   καὶ οἱ ἐν αὐτῷ ὅπως ἐν αὐτῷ καὶ ὅπως ἐκεῖ, καὶ

[2, 9, 8]   τόδε τὸ πᾶν, ὡς ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ καὶ σοφίαν ἔχειν καὶ

[2, 9, 16]   καταφρονῆσαι κόσμου καὶ θεῶν τῶν ἐν αὐτῷ καὶ τῶν ἄλλων καλῶν

[2, 9, 15]   καὶ τοῦ κόσμου καὶ τῶν ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ

[2, 9, 9]   τὴν τάξιν αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν αὐτῷ ὅπως ἐν αὐτῷ καὶ

[2, 9, 6]   μὲν ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν αὐτῷ πάντα τὰ ὄντα, τὸν

[2, 9, 18]   ποιήσαντα καὶ μένοντος οὐχ ἧττον ἐν αὐτῷ, τοῦ δὲ μὴ ψέγοντος,

[2, 9, 5]   παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ μὲν οὖν ἐν αὐτῷ τῷ ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς

[2, 9, 7]   σώματος δεδέμεθα ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν γὰρ τῇ πάσῃ ψυχῇ ἡ

[2, 9, 8]   ἦλθον, πῶς βελτίους αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ ψυχαῖς τὸ κρατῆσαν κρεῖττον.

[2, 9, 15]   ἀνηυρημένην τό τε σωφρονεῖν τοῦτο ἐν γέλωτι θέμενος, ἵνα μηδὲν καλὸν

[2, 9, 17]   ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ ἐκεῖ μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ. Καὶ

[2, 9, 2]   τούτων· φύσεως γὰρ οὔσης μιᾶς ἐν δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ μὲν τὴν

[2, 9, 1]   οὐχ ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν τι, καὶ

[2, 9, 8]   ἐνέργειαν ἔδει διττήν, τὴν μὲν ἐν ἑαυτῷ, τὴν δὲ εἰς ἄλλο.

[2, 9, 2]   πλείω τούτων οὔτε ἐπινοίας περιττὰς ἐν ἐκείνοις, ἃς οὐ δέχονται, θετέον,

[2, 9, 5]   λέγειν ἐξεῖναι, μὴ εἶναι δὲ ἐν ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν τάξει

[2, 9, 6]   οὐ συνέντες τὸν μὲν ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν αὐτῷ πάντα

[2, 9, 1]   ἐπινοεῖν τὸν μέν τινα νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ τινί, τὸν δὲ οἷον

[2, 9, 18]   αὐτὸ καὶ τὰ αὐτὰ ἂν ἐν θέᾳ καὶ ἡμῖν εἴη ἅτε

[2, 9, 17]   καὶ ἐν αἰσθητοῖς καὶ τοῖς ἐν μέρει, οἷα δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι

[2, 9, 6]   πάθη διδόντες, ἅπερ καὶ τοῖς ἐν μέρει. ~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε

[2, 9, 7]   χοροῦ μεγάλου ἐν τάξει φερομένου ἐν μέσῃ τῇ πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη

[2, 9, 3]   ὅσον δύναται· ὥσπερ εἰ πυρὸς ἐν μέσῳ που κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς

[2, 9, 2]   πρὸς ταῦτα ἔχειν, τὸ δ´ ἐν μέσῳ τούτων· φύσεως γὰρ οὔσης

[2, 9, 6]   ψυχῆς ταῦτα λέγουσι πάθη, ὅταν ἐν μετανοίᾳ ᾖ, καὶ ἀντιτύπους, ὅταν

[2, 9, 3]   τε. Καίτοι τὸ πῦρ ἐστιν ἐν μέτρῳ· ὅταν δὲ δυνάμεις μὴ

[2, 9, 16]   μίμημα ἐν τῷ αἰσθητῷ τοῦ ἐν νοήσει κειμένου οἷον θορυβοῦνται καὶ

[2, 9, 16]   μουσικὸς ἀνὴρ εἴη, ὃς τὴν ἐν νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ κινήσεται

[2, 9, 8]   συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ καὶ ἐν νῷ λαμβάνουσι τὸν θεὸν καὶ

[2, 9, 17]   ἐκεῖ μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ. Καὶ εἴτε κινουμένην ταύτην

[2, 9, 18]   λίθων. Δεῖ δὲ μένειν μὲν ἐν οἴκοις σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ

[2, 9, 6]   εἶδος τρίτον· διαφορὰς δὲ ψυχῶν ἐν πάθεσιν ἢ ἐν φύσει ἰχνεύειν

[2, 9, 17]   κάλλους, καλῶς ἂν ποιοῖεν τοῦ ἐν παισὶ καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς

[2, 9, 5]   τί δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι ἐν παραδείγματι κόσμου, ὃν μισοῦσι; Πόθεν

[2, 9, 9]   καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον εἰ ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν

[2, 9, 7]   χυτρέων ἢ χαλκέων λαβὼν γένος ἐν πόλει εὖ οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν

[2, 9, 16]   Ἀλλ´ ὁ μὲν ἰδὼν κάλλος ἐν προσώπῳ εὖ μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ,

[2, 9, 7]   ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν σοὶ πυρὸς τὸ ὅλον πῦρ

[2, 9, 6]   διασύρειν καὶ ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν ἐν συστάσει παρὰ τοῖς ἀκούουσι ποιεῖν,

[2, 9, 18]   μὴ σώματα ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς ἐν σώμασι καὶ οὕτως οἰκεῖν δυναμένους

[2, 9, 18]   εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ παντὸς ἐν σώματι τῷ ὅλῳ. Ἔστι δὲ

[2, 9, 16]   ὁμοίως τὰ αὐτὰ βλέπουσιν οὐδ´ ἐν ταῖς γραφαῖς οἱ δι´ ὀμμάτων

[2, 9, 1]   δὴ ὁ νοῦς ὁ ἀληθινὸς ἐν ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ καὶ

[2, 9, 13]   τραγῳδίας τῶν φοβερῶν, ὡς οἴονται, ἐν ταῖς τοῦ κόσμου σφαίραις, αἳ

[2, 9, 8]   πάντα· ἄστρα δὲ τά τε ἐν ταῖς ὑποκάτω σφαίραις τά τε

[2, 9, 5]   πρὸς τὸ φυλάξασθαι. Εἰ δ´ ἐν ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ

[2, 9, 17]   τῷ κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν τάξει, ἄνευ τῶν σωμάτων μέγεθος

[2, 9, 5]   δὲ ἐν ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν τάξει μᾶλλον καὶ οὐκ ἐν

[2, 9, 8]   ἀνωτάτω διὰ τί οὐ θεοὶ ἐν τάξει φερόμενα καὶ κόσμῳ περιιόντα;

[2, 9, 7]   φέρειν, οἷον εἰ χοροῦ μεγάλου ἐν τάξει φερομένου ἐν μέσῃ τῇ

[2, 9, 12]   ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα ἐν τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον γὰρ πάντως,

[2, 9, 4]   ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλιν πειραθείσας ἐν τῇ προτέρᾳ γενέσει τῶν τῇδε

[2, 9, 10]   τῷ σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα τοῦ

[2, 9, 4]   εἰ διανοίᾳ ἐποίει καὶ μὴ ἐν τῇ φύσει ἦν τὸ ποιεῖν

[2, 9, 16]   εὐταξίαν ταύτην καὶ τὸ ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς ἄστροις εἶδος καὶ πόρρωθεν

[2, 9, 12]   εἰ δὲ παρὰ φύσιν, καὶ ἐν τοῖς ἐκεῖ ἔσται τὸ παρὰ

[2, 9, 1]   δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον γὰρ ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ ἀύλοις

[2, 9, 15]   ἀνεῖλε τὸ σωφρονεῖν καὶ τὴν ἐν τοῖς ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν

[2, 9, 17]   ἑτέρῳ, ὅτι μὴ θέμις φθόνον ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι, ἔχειν, εἴ

[2, 9, 1]   φύσεις ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν

[2, 9, 11]   ἀλλ´ οὐ τὰ δυνατώτερα αὐτῆς ἐν τοῖς οὖσιν; Εἰ δὲ τῷ

[2, 9, 9]   μέμφοιτο καὶ τὸ οὐκ ἴσον ἐν τοῖς τοιούτοις ἅπασι, πρῶτον μὲν

[2, 9, 16]   πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ καὶ ἐν τούτοις καὶ νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ

[2, 9, 1]   Καὶ γὰρ εἰ ἄλλο τὸ ἐν τούτοις νοεῖν, ἄλλο δὲ τὸ

[2, 9, 9]   μὲν ἀγνοεῖ, ὡς ὁ σπουδαῖος ἐν τούτοις τὸ ἴσον οὐ ζητεῖ,

[2, 9, 16]   τέχνης βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν τῷ αἰσθητῷ τοῦ ἐν νοήσει

[2, 9, 8]   ταῖς ὑποκάτω σφαίραις τά τε ἐν τῷ ἀνωτάτω διὰ τί οὐ

[2, 9, 2]   τὸ πάθος, ὅτι μὴ ἔμεινεν ἐν τῷ καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ μείνασα

[2, 9, 11]   που τὸ μὲν ἔκειτό που ἐν τῷ κάτω, ἡ δὲ ἦλθε

[2, 9, 16]   Πᾶσιν οὖν παρέσται καὶ ἔσται ἐν τῷ κόσμῳ τῷδε, ὅστις ὁ

[2, 9, 1]   καὶ τὸ νοητόν, ἐξ ἀνάγκης ἐν τῷ νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν καὶ

[2, 9, 1]   φύσιν μήτε πλείω τούτων τίθεσθαι ἐν τῷ νοητῷ μήτε ἐλάττω. Εἴτε

[2, 9, 6]   ᾗπερ οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ ὃ ἔστι ζῷον καθορᾷ,

[2, 9, 18]   προσεννέπειν, ἥλιον δὲ καὶ τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν

[2, 9, 13]   μᾶλλον ταῦτα οὐ τυραννίδος ἕνεκα ἐν τῷ παντὶ ὄντα, ἀλλὰ κόσμον

[2, 9, 1]   ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ παρόντι, εἰ πλείω τῶν

[2, 9, 9]   μέγαν τὸν ἐκεῖ βασιλέα καὶ ἐν τῷ πλήθει μάλιστα τῶν θεῶν

[2, 9, 1]   ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε ἐν τῷ πρώτως νοεῖν ἔχοι ἂν

[2, 9, 6]   καὶ τὴν ψυχήν, ἐκ τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος

[2, 9, 6]   διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´ ἐν τῷ τοὺς Ἕλληνας διασύρειν καὶ

[2, 9, 9]   δὲ μᾶλλον θεοὺς τούς τε ἐν τῷδε ὄντας κἀκεῖ βλέποντας, πάντων

[2, 9, 16]   ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ κινήσεται τῆς ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ τίς

[2, 9, 6]   δὲ ψυχῶν ἐν πάθεσιν ἢ ἐν φύσει ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς θείους

[2, 9, 1]   ποιῇ, εἶτα ἀπὸ τούτου γίνεσθαι ἐν ψυχῇ ἄλλον ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ

[2, 9, 15]   οὖν εἰς τέλος προιοῦσα καὶ ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως θεὸν

[2, 9, 18]   χρόνον ἀναμένοντος ἕως ἂν ἥκῃ, ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι οἴκου

[2, 9, 9]   πρὸς τὸν κόσμον δὲ βλέπει ἐν ᾧ εἰσιν; Εἰ δὲ μὴ

[2, 9, 9]   θεός, τοῦ δὲ κόσμου παντὸς ἐν ᾧ καὶ αὐτοὶ διὰ τί

[2, 9, 7]   ἐν ἄλλῳ, παθόντος μὲν τοῦ ἐν ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν

[2, 9, 12]   ἡ ὕλη περιεγράφετο τύπῳ κόσμου, ἐν ᾧ τύπῳ καὶ γῆ καὶ

[2, 9, 6]   δέ τινας οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα, ἔν γε οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις

[2, 9, 3]   μόνη καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν τινι τόπῳ ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα

[2, 9, 9]   οὐ γὰρ τὸ συστεῖλαι εἰς ἕν, ἀλλὰ τὸ δεῖξαι πολὺ τὸ

[2, 9, 1]   εἶτα ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν τὸ ἕν, καὶ ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν

[2, 9, 1]   γὰρ αὕτη οὐκ ἄλλο, εἶτα ἕν, οὐδὲ τοῦτο ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν

[2, 9, 1]   οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν τι, καὶ τοῦ ἑνὸς λεγομένου

[2, 9, 1]   τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ ὡς ἓν ὄν· καὶ οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ

[2, 9, 12]   ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις καὶ ἀγαπητῶς ἕνα ἢ δύο αὐτῶν ἐκ τοῦ

[2, 9, 2]   ἃς οὐ δέχονται, θετέον, ἀλλ´ ἕνα νοῦν τὸν αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα,

[2, 9, 6]   δόξας τιθέντας αὐτῶν καὶ οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς τὸ ἀληθὲς βλέποντας,

[2, 9, 6]   προσηκούσας εἰληφότα, ἔν γε οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις καὶ φθορὰς εἰσάγοντες

[2, 9, 14]   Τὸ δὲ παρὰ τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ πάντων· οὐδὲν γὰρ

[2, 9, 8]   πῶς οὐκ ἄν τις ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ καλὸν τῶν νοητῶν θεῶν

[2, 9, 8]   γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς καὶ ἐναργὴς καὶ πολλὴ καὶ πανταχοῦ ζωὴ

[2, 9, 7]   μὴ ὁ αὐτὸς τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ αὖ ταῖς ἄλλαις

[2, 9, 13]   νομίζειν ἄλλο τι ἢ τὸ ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν

[2, 9, 14]   νόσημα καὶ αἵματος ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια δὲ ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος τοῦ

[2, 9, 14]   ἢ καμάτοις ἢ πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις ἢ σήψεσι καὶ ὅλως μεταβολαῖς

[2, 9, 8]   καὶ πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ ἄν τις ἄγαλμα

[2, 9, 8]   ἄν τις μέμψαιτο πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς φύσεως τὸ μέγεθος.

[2, 9, 9]   τῶν θεῶν τὸ μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ τὸ συστεῖλαι εἰς

[2, 9, 14]   ἤθους μετὰ τοῦ φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν, οὐ τὸ αὔθαδες

[2, 9, 17]   τέλος γένοιτο, ὥστε καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ δὲ παντὶ οὐκ

[2, 9, 14]   ἢ ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ καὶ αἱ

[2, 9, 14]   δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔτι μένοντος,

[2, 9, 17]   καὶ εἰ μὲν καὶ τὰ ἔνδον καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι λέγειν·

[2, 9, 17]   πᾶν καλόν, κρατήσαντός ἐστι τοῦ ἔνδον. Οἱ δὲ λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον

[2, 9, 14]   εἰ μὲν ἔτι μένοντος, πῶς ἔνδον ὄντος οὐ νοσεῖ ἔτι; Εἰ

[2, 9, 10]   μέλη τῆς σοφίας ταύτας μὲν ἐνδῦναι λέγουσι σώματα, οἷον τὰ ἀνθρώπων·

[2, 9, 13]   πολλῷ μᾶλλον ταῦτα οὐ τυραννίδος ἕνεκα ἐν τῷ παντὶ ὄντα, ἀλλὰ

[2, 9, 14]   ὅτου χάριν, δῆλον· τούτου γὰρ ἕνεκα οὐχ ἧττον καὶ τούτων τῶν

[2, 9, 16]   ὅ γε μὴ τοῦ λόγου ἕνεκα παραβάλλων οὐκ ἔξω ἂν τοῦ

[2, 9, 11]   Εἰ δ´ ἐφ´ αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ

[2, 9, 11]   οὖν, εἰ μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ σκότος, πῶς ἂν ὀρθῶς

[2, 9, 11]   ἐργασαμένη, διὰ τί μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ τὰ δυνατώτερα αὐτῆς

[2, 9, 11]   πρὸς αὐτὸ καὶ ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´ αὑτῆς μένουσα

[2, 9, 1]   καὶ ἀύλοις τὸ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´

[2, 9, 1]   ὡς ἔστι νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις δὲ πρὸς

[2, 9, 1]   φήσουσι· γελοῖον γὰρ ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ ἀύλοις τὸ δυνάμει

[2, 9, 1]   τὴν μὲν δυνάμει, τὴν δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον γὰρ ἐν τοῖς

[2, 9, 8]   νοητὸν εἶναι. Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει διττήν, τὴν μὲν ἐν

[2, 9, 1]   μία προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ ἐπὶ τοῦ

[2, 9, 4]   μᾶλλον μὴ νεῦσιν. Εἰ δὲ ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ·

[2, 9, 12]   οὐκ ἦν δηλονότι ὅπου ἂν ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ τὸ σκότος αἴτιον

[2, 9, 4]   ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ εἰ ἀμυδρῶς ἔχει.

[2, 9, 9]   καὶ καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς ὁ ἐνθάδε βίος, ὁ μὲν τοῖς σπουδαίοις,

[2, 9, 12]   αὐτοὺς μὲν οὐκ εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν κόσμον τόνδε,

[2, 9, 9]   Ὁμολογεῖται δὲ καὶ δίκας εἶναι ἐνθάδε καὶ κολάσεις. Πῶς οὖν ὀρθῶς

[2, 9, 18]   ἔχει ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ´

[2, 9, 16]   εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δέ, ὅτι ἐνθάδε ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ

[2, 9, 16]   δὲ ἐκεῖ γενομένων ἢ καὶ ἐνθάδε ὄντων; Εἰ μὲν γὰρ ἐκεῖ,

[2, 9, 16]   δὲ οὐ καὶ αὐτός ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ γνώσεται, ὅτι εἰσὶν

[2, 9, 16]   Πόθεν γὰρ γνώσεται, ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δέ, ὅτι ἐνθάδε ὄντες

[2, 9, 16]   δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δὲ οὐ καὶ αὐτός

[2, 9, 16]   ἐκεῖ, πῶς ἦλθον; Εἰ δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς

[2, 9, 17]   τὴν φύσιν οὖσι· πολλὰ γὰρ ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς

[2, 9, 17]   τόδε τὸ πᾶν ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ ἤδη καὶ τὸ σῶμα

[2, 9, 7]   μυρίαι εἴρηνται ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι ἡμεῖς μὲν ὑπὸ

[2, 9, 16]   καὶ πόρρωθεν οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας αὐτὸν λαμβάνει, οἷα

[2, 9, 12]   ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον μὲν γὰρ ἔδει

[2, 9, 12]   ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον

[2, 9, 12]   λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ καὶ τὴν μητέρα

[2, 9, 12]   εἴδωλον ὑλικόν, καὶ μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν

[2, 9, 12]   κόσμον πρῶτον μὲν γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον οὐ κόσμον ἀθρόως

[2, 9, 12]   Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα ἐν τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον γὰρ πάντως, ἀλλ´ οὐχ

[2, 9, 11]   οὐσία τοῦτο ἤ, ὥς φασιν, ἐννόημα; Εἰ μὲν γὰρ οὐσία, τίς

[2, 9, 11]   εἰδώλου τὸν ποιήσαντα; Εἰ δ´ ἐννόημα, πρῶτον τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν·

[2, 9, 11]   πῶς ἐστιν, εἰ μὴ τῷ ἐννοήματι δώσει τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς

[2, 9, 12]   ἐκεῖνα καὶ κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν καὶ {κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ

[2, 9, 17]   διοικούσης, καλῶς ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ πᾶν ψυχῆς

[2, 9, 1]   γε ὁ αὐτὸς ἔσται ὅσπερ ἐνόει ὁ νοῶν ὅτι νοεῖ. Εἰ

[2, 9, 1]   ἀλλὰ ἕν τι, καὶ τοῦ ἑνὸς λεγομένου ἡ φύσις ἡ αὐτή

[2, 9, 6]   γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ ὃ ἔστι

[2, 9, 10]   αὐτούς ἵνα μὴ πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις κομιζόντων πῶς γάρ;

[2, 9, 8]   οὐδ´ ἡ τοῦ σώματος κακία ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί δὲ

[2, 9, 8]   τοῦ σώματος κακία ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί δὲ οὐ συνιᾶσιν

[2, 9, 15]   μεμψάμενος καὶ πάντας νόμους τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ τὴν ἀρετὴν τὴν

[2, 9, 7]   ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν

[2, 9, 15]   γέλωτι θέμενος, ἵνα μηδὲν καλὸν ἐνταῦθα δὴ ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ

[2, 9, 17]   γὰρ ἐκεῖ μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ. Καὶ εἴτε κινουμένην

[2, 9, 4]   μεταφερόντων ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ εἰ διανοίᾳ ἐποίει

[2, 9, 12]   οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ ἥξει ὁ λόγος ἀναφέρων

[2, 9, 8]   αὐτῷ καὶ σοφίαν ἔχειν καὶ ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα, πῶς

[2, 9, 5]   καὶ εὔτακτον καὶ μάλιστα τὴν ἐνταῦθα περὶ γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους·

[2, 9, 8]   ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς, οὐδ´ ἡ τοῦ

[2, 9, 10]   Εἶτα τοῦ εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά που δι´ ὕλης ἢ ὑλότητος

[2, 9, 4]   τοῦ ἐκεῖ πυρὸς παρὰ τὸ ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ τίς γῆ ἄλλη

[2, 9, 12]   τούτῳ, καὶ τῇ ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ

[2, 9, 17]   καὶ πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν,

[2, 9, 5]   φασι γεγονέναι, εἰς ἣν δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ λόγον εἶναι

[2, 9, 9]   τοῦδε τοῦ παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ ἤδη καὶ τοὺς νοητοὺς

[2, 9, 15]   Καίτοι ἐχρῆν τοὺς ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας δὲ πρῶτα κατορθοῦν

[2, 9, 16]   εἶδος καὶ πόρρωθεν οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας αὐτὸν λαμβάνει,

[2, 9, 7]   ἔχει ὅπου φύγῃ. Οὔτε οὖν ἐντὸς δεῖ κατέχειν οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν

[2, 9, 10]   φίλων, οἳ τούτῳ τῷ λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον ἢ ἡμῖν φίλοι γενέσθαι

[2, 9, 4]   δὲ ἐσφάλη; Εἰ μὲν γὰρ ἐξ ἀιδίου, μένει κατὰ τὸν αὐτῶν

[2, 9, 7]   ἄλλου πάθημα τὸ ἐν αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης δέχεται, ὃ δ´ αὐτὸ

[2, 9, 1]   αὐτὸς ᾖ καὶ τὸ νοητόν, ἐξ ἀνάγκης ἐν τῷ νοεῖν ἔχει

[2, 9, 7]   εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς ἡ φύσις μένει.

[2, 9, 9]   πρὸς ἀνθρώπων, πάντα ἄγοντες τάξει ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος μοῖραν ἑκάστῳ

[2, 9, 17]   οἷς μὴ τὸ τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς ἡ φύσις, τούτοις τάχ´

[2, 9, 18]   φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς δὲ ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ δή, εἰ

[2, 9, 5]   συνοχὴ τῶν τεσσάρων ὑστέρα γενομένη ἐξ αὐτῶν; Ὅταν δὲ προστιθῶσι καὶ

[2, 9, 16]   εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ οὗ δὴ πάθους καὶ κινοῦνται

[2, 9, 11]   Τί δ´ ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ εἰδώλου τὸν ποιήσαντα;

[2, 9, 12]   {κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ μαθεῖν ἐξ ὧν ἂν γένοιτο; Πόθεν δὴ

[2, 9, 4]   δημιουργεῖ; Πόθεν γὰρ ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ δὲ

[2, 9, 1]   οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ ἐξ ὧν· καὶ οὐκ ἐν ἄλλῳ,

[2, 9, 15]   τοῖς τῶν παλαιῶν λόγοις, μήτε ἐξ ὧν περιέσται καὶ κτήσεται, μήτε

[2, 9, 15]   πάθεσι, μηδὲν δὲ αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν οὖν εἰς τέλος

[2, 9, 14]   νόσους δαιμόνια εἶναι καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι

[2, 9, 9]   ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς σὺ ἔσῃ βελτίων

[2, 9, 6]   πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην

[2, 9, 1]   εἴδωλον λόγου, ἀλλ´ οὐ λόγον ἕξει, καὶ ὅλως οὐκ εἰδήσει νοῦν

[2, 9, 8]   ἐστι τόδε τὸ πᾶν, ὡς ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ καὶ σοφίαν ἔχειν

[2, 9, 5]   ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι, μὴ εἶναι δὲ ἐν ἡλίῳ

[2, 9, 14]   οὐ νοσεῖ ἔτι; Εἰ δὲ ἐξελήλυθε, διὰ τί; Τί γὰρ αὐτὸ

[2, 9, 18]   οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς φασιν εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ μή, ἀεὶ

[2, 9, 18]   σοφώτερος οἴοιτο εἶναι καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε λέγειν ἐκ λίθων

[2, 9, 14]   ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ

[2, 9, 18]   ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν καὶ μὴ φιλοσωματεῖν καὶ

[2, 9, 10]   τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν οὖν ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ γὰρ τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς

[2, 9, 10]   μᾶλλον δὲ πάντα ἄν τις ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι ἂν καθ´ ἕκαστον

[2, 9, 12]   ἔλλαμψις ἡ εἰς τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς τοῦ

[2, 9, 6]   πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται αὐτῷ τῷ πλήθει

[2, 9, 8]   κατ´ ἐκεῖνα, πῶς οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ καὶ

[2, 9, 17]   τὸ τοῦ παραδείγματος εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ ἐκεῖ μέγα ἐν

[2, 9, 11]   μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες. Διὰ τί δὲ πρῶτον

[2, 9, 8]   Διὰ τί γὰρ οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ τί κώλυμα πρὸς κτῆσιν

[2, 9, 17]   ὄντως τι καλὸν ὂν τὰ ἔξω αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον· οὗ γὰρ

[2, 9, 16]   τοῦ λόγου ἕνεκα παραβάλλων οὐκ ἔξω ἂν τοῦ ἀσεβεῖν γένοιτο· οὐδὲ

[2, 9, 9]   αὐτοὺς βλέπων διὰ τί οὐκ ἔξω βλέπει καὶ πρὸς τὸν κόσμον

[2, 9, 18]   καὶ αὐτοὶ οὐκ οἴονται τὰ ἔξω βλέπειν τὴν τῶν ἄστρων φύσιν,

[2, 9, 9]   ᾧ εἰσιν; Εἰ δὲ μὴ ἔξω, ἵνα μὴ τὸν κόσμον ἐφορᾷ,

[2, 9, 17]   τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν. Εἰ δέ τις

[2, 9, 9]   δ´ ὑπὲρ νοῦν ἤδη ἐστὶν ἔξω νοῦ πεσεῖν. Πείθονται δὲ ἄνθρωποι

[2, 9, 18]   κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν τοῦ ἔξω ὅ τι ποτέ ἐστι τοῦτο

[2, 9, 17]   εἶναι τἄνδον· οὗ γὰρ τὸ ἔξω πᾶν καλόν, κρατήσαντός ἐστι τοῦ

[2, 9, 6]   ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται, ταῦτα ἔξω τῆς ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ

[2, 9, 14]   δοθέντος διεχώρησε κάτω εἰς τὸ ἔξω τὸ νόσημα καὶ αἵματος ἀφῃρημένου,

[2, 9, 1]   νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ καὶ μὴ ἔξωθεν ᾖ τὸ νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´

[2, 9, 18]   οὐχ ὁρῶσι τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἔξωθεν οὖσαν.

[2, 9, 7]   οὖν ἐντὸς δεῖ κατέχειν οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς τὸ εἴσω ὠθεῖν,

[2, 9, 18]   μὴ κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις, μηδ´

[2, 9, 14]   σήψεσι καὶ ὅλως μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις.

[2, 9, 10]   φίλοι γενέσθαι οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι. Καίτοι αὐτοὶ οὐκ

[2, 9, 17]   ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον δὲ

[2, 9, 11]   δὲ μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες. Διὰ τί δὲ

[2, 9, 10]   τὸν κόσμον παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται

[2, 9, 9]   τὸ δύνασθαι· οὐ γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν, ὃ λέγει τις

[2, 9, 14]   ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν ἂν εἶναι δόξαιεν

[2, 9, 15]   ἐκείνης γὰρ τῆς φύσεως καλοῦ ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης.

[2, 9, 1]   οὐδεὶς ἂν εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ γὰρ δὴ τὴν

[2, 9, 4]   οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ ἂν ἑαυτῇ καὶ

[2, 9, 14]   πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπάνω, τί ποιοῦσιν ἢ γοητείας καὶ

[2, 9, 14]   ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες,

[2, 9, 6]   ταῦτα ἔξω τῆς ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ αἱ δίκαι καὶ οἱ

[2, 9, 8]   ἂν μὴ ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ αἱ ψυχαὶ εἰ μὲν

[2, 9, 4]   ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ εἰ διανοίᾳ ἐποίει καὶ

[2, 9, 12]   καὶ τοῦ κόσμου αἱ τέχναι. Ἐπεὶ καὶ νῦν καὶ τὰ κατὰ

[2, 9, 16]   ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ καὶ τὸ πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι

[2, 9, 7]   ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν σοὶ

[2, 9, 7]   πυρὸς τὸ ὅλον πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´ εἰ τὸ πᾶν πῦρ

[2, 9, 7]   μέλοι τῇ ψυχῇ τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ σύστασις ὁμοίως τῷ

[2, 9, 8]   πολλῆς προσηκόντως ἂν γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ παντὸς τὴν διοίκησιν

[2, 9, 6]   λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά γε εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς

[2, 9, 1]   ~Ἐπειδὴ τοίνυν ἐφάνη ἡμῖν ἡ τοῦ

[2, 9, 1]   καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν τις τρίτην ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ τῇ

[2, 9, 1]   μὲν τῶν πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν, εἰ καὶ αἱ

[2, 9, 14]   νόσος ἑτέρα οὖσα τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς ὄντος αἰτίου εἴσεισι,

[2, 9, 11]   ἔμεινε τὴν τῶν εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα καὶ ὁ λογισμὸς ὁ τοῦ

[2, 9, 8]   ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ ἀεί· ἔπειτα οἴονται τραπέντα ἔκ τινος εἴς

[2, 9, 17]   εἰπόντες καλόν· καὶ πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι οὐ ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ

[2, 9, 11]   τῷ ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα πότερον οὐσία τοῦτο ἤ, ὥς

[2, 9, 11]   πρῶτον τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα πῶς ἐστιν, εἰ μὴ τῷ

[2, 9, 11]   κατήγαγεν εἰς νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς ἡ ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα

[2, 9, 9]   εὐμενῶς ἔχει καὶ πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν δεῖ εἰς μέτρον μετὰ

[2, 9, 4]   δηλονότι τῶν ἐκεῖ· εἰ δὲ ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν γὰρ ποιεῖ

[2, 9, 16]   δέ, ὅτι ἐνθάδε ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο κακοί; Εἰ

[2, 9, 4]   τῇδε κακῶν· ὥστε ἤδη ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ κακῶς γεγονέναι

[2, 9, 17]   ~Καίτοι, εἰ καὶ μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει τὴν τοῦ σώματος φύσιν, διότι

[2, 9, 17]   Ἔπειτα, ὅτι οὐ ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ μέρει καὶ ὅλῳ καὶ πᾶσι

[2, 9, 8]   Διὰ τί δὲ οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ καὶ ἐν νῷ

[2, 9, 12]   ὁ λόγος ἀναφέρων τὸν κόσμον ἐπὶ τὰ πρῶτα. Εἰ δὲ δή,

[2, 9, 12]   ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ τὰ πρῶτα ἡ αἰτία. ~Ὁ

[2, 9, 1]   ἐπίνοιάν τις τρίτην ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ νοεῖν

[2, 9, 5]   διὰ τοσούτων κωλυομένων τῶν ἀπατώντων ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν

[2, 9, 12]   ἀλλὰ περιβολὴ καὶ περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις παντὸς τοῦ ζῴου.

[2, 9, 9]   εἰς μέτρον μετὰ οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´ ὅσον ἡ

[2, 9, 1]   τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν,

[2, 9, 9]   τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις ὑμῶν προνοεῖ ὁ θεός,

[2, 9, 17]   τὸ λοιπόν, σφαῖραν νοητὴν τὸ ἐπὶ τῷ κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς

[2, 9, 6]   καὶ αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν δὲ πλῆθος ποιῆσαι,

[2, 9, 16]   τὰ τῆς τέχνης βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν τῷ αἰσθητῷ τοῦ

[2, 9, 9]   χειροτέχνης τῶν πρὸς ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ φονεύει τις ἢ

[2, 9, 7]   ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα δὲ ὡς

[2, 9, 6]   καὶ τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται

[2, 9, 5]   ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν καὶ λύπας καὶ ὀργὰς τὴν

[2, 9, 15]   ἐν ἄλλοις θεωρητέον, ὁ μὲν Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν

[2, 9, 17]   δ´ ἄρα, τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς τὴν φύσιν οὖσι·

[2, 9, 4]   νεῦσιν. Εἰ δὲ ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ· εἰ δὲ

[2, 9, 18]   καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς δὲ ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει.

[2, 9, 18]   τοῦ ὃν τρόπον ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν

[2, 9, 1]   ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν μέν τινα νοῦν ἐν

[2, 9, 1]   ἓν ὄν· καὶ οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ δὲ καὶ

[2, 9, 1]   ὅπερ ἔστι, τίς χώρα τῇ ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ τὸ νοεῖν ἀπὸ

[2, 9, 1]   αὐτοῦ τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον μὲν τῶν πλειόνων

[2, 9, 1]   δεῖ σκοπεῖν, εἰ καὶ αἱ ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι λαβεῖν νοῦν νοοῦντα

[2, 9, 1]   Εἰ δὲ δὴ καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν τις τρίτην ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ

[2, 9, 2]   τοίνυν οὔτε πλείω τούτων οὔτε ἐπινοίας περιττὰς ἐν ἐκείνοις, ἃς οὐ

[2, 9, 11]   δ´ ἐννόημα, πρῶτον τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα πῶς ἐστιν, εἰ

[2, 9, 1]   ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ παρόντι, εἰ πλείω

[2, 9, 14]   δ´ ἄλλα ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς

[2, 9, 10]   ὀνόματα εἰπόντες οὗ λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν

[2, 9, 1]   αὐτῶν εἰ γίγνοιτο τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς καὶ ταῖς διανοήσεσιν,

[2, 9, 8]   εἶναι οὐκ ἐκ διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα· οὐ γὰρ οἷόν

[2, 9, 5]   ἀθανάτου ψυχῆς τὸν χείρω τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ τοῦ βελτίονος

[2, 9, 17]   οὐδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας

[2, 9, 12]   πῦρ; ~Καὶ ἄρτι γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως

[2, 9, 12]   τὸ ὅλον οὐ κόσμον ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα ἐν τῇ

[2, 9, 4]   ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ εἰ διανοίᾳ ἐποίει καὶ μὴ ἐν τῇ φύσει

[2, 9, 12]   ἀλλ´ οὐχ ὡς αἱ τέχναι ἐποίει· ὕστεραι γὰρ τῆς φύσεως καὶ

[2, 9, 12]   Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ οὕτω κόσμον ἐποίησαν ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι,

[2, 9, 8]   πάθοι. ~Τὸ δὲ διὰ τί ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν τῷ διὰ τί

[2, 9, 4]   ἦν, πῶς ἂν κόσμον τόνδε ἐποίησε; Πότε δὲ καὶ φθερεῖ αὐτόν;

[2, 9, 11]   οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα καὶ κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε τὴν τῶν εἰδώλων

[2, 9, 8]   καὶ διὰ τί ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων

[2, 9, 17]   σώματος φύσιν οὐ καλὴν οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν

[2, 9, 15]   βλέπε πρὸς θεόν» προὔργου τι ἐργάζεται, ἐὰν μὴ πῶς καὶ βλέψῃ

[2, 9, 11]   μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ τί μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν,

[2, 9, 14]   αἴτιον τὸν πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ τὸ ἅμα τὸ

[2, 9, 1]   ἀργία καὶ τοῦ ἑτέρου τί ἔργον; Ἔστι γὰρ ὡς ἔστι νοῦς

[2, 9, 1]   καὶ περὶ αὐτὸν ψυχῆς ἤδη ἔργον καὶ λόγος ἀπ´ αὐτοῦ εἰς

[2, 9, 11]   γάρ, εἴ τι παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον φῶς, ἤδη νενευκέναι αὐτὴν

[2, 9, 16]   Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν πρόνοιά τις ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ τι βούλεσθε,

[2, 9, 16]   οἷον θορυβοῦνται καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ οὗ δὴ

[2, 9, 16]   δὴ πάθους καὶ κινοῦνται οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ μὲν ἰδὼν κάλλος

[2, 9, 9]   λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς σὺ ἔσῃ βελτίων ἁπάντων οὐ μόνον ἀνθρώπων,

[2, 9, 13]   παρ´ αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν τῶν ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι δὲ τὰ γινόμενα

[2, 9, 13]   οὐκ ἂν οὐ γένοιτό ποτε ἔστ´ ἂν ᾖ τὰ πρῶτα, συμπληροῦντα

[2, 9, 16]   αὐτούς. Πᾶσιν οὖν παρέσται καὶ ἔσται ἐν τῷ κόσμῳ τῷδε, ὅστις

[2, 9, 11]   ἂν τῷ ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα πότερον οὐσία τοῦτο ἤ,

[2, 9, 3]   ἢ τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν ἔσται, ἢ ὁ νοῦς οὐ νοῦς,

[2, 9, 3]   τινι τόπῳ ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα ἔσται καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ

[2, 9, 10]   ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ νῦν εἰρημένα ἔσται καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων

[2, 9, 1]   Εἰ δὲ μή, ὁ μὲν ἔσται νοῶν μόνον, ὁ δὲ ὅτι

[2, 9, 1]   ἀλλὰ πάντως γε ὁ αὐτὸς ἔσται ὅσπερ ἐνόει ὁ νοῶν ὅτι

[2, 9, 16]   ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ τίς οὕτως ἔσται τὴν γνώμην καὶ εἰς οὐδὲν

[2, 9, 12]   φύσιν, καὶ ἐν τοῖς ἐκεῖ ἔσται τὸ παρὰ φύσιν, καὶ τὰ

[2, 9, 8]   θεούς, ἀλλ´ ἡμῖν σοφία βελτίων ἔσται τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα τίς ἂν

[2, 9, 18]   θεῖν, ὅτι αὐτοῖς ἡ αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ λέγει. Διὰ τοῦτο γὰρ

[2, 9, 16]   καὶ τῶν ἄλλων καλῶν ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι. Καὶ γὰρ πᾶς κακὸς

[2, 9, 9]   θεῖον, ὅσον ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ εἰδότων, ὅταν μένων

[2, 9, 8]   κάτω, ὃ τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ·

[2, 9, 9]   πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ ὅσον ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι·

[2, 9, 13]   κακὸν λέγοι, ὅτι μὴ αἴσθησίς ἐστι, καὶ τὸ αἰσθητικόν, ὅτι μὴ

[2, 9, 9]   κόσμος δὲ ὅδε δι´ ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ βλέπει, καὶ πᾶς καὶ

[2, 9, 4]   δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι τὸν

[2, 9, 9]   θεοῦ εἰδότων, ὅταν μένων ὅς ἐστι πολλοὺς ποιῇ πάντας εἰς αὐτὸν

[2, 9, 8]   Εἰ δὲ δὴ καὶ τοιοῦτόν ἐστι τόδε τὸ πᾶν, ὡς ἐξεῖναι

[2, 9, 17]   πᾶσι καὶ παντί· εἶθ´ ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη καὶ ἐν αἰσθητοῖς

[2, 9, 2]   θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ πρὸς αὐτῇ ἐστι, τόσῳ καλλίων καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν

[2, 9, 8]   Ὃ πρῶτον μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ ἀεί· ἔπειτα οἴονται τραπέντα

[2, 9, 17]   τὸ ἔξω πᾶν καλόν, κρατήσαντός ἐστι τοῦ ἔνδον. Οἱ δὲ λεγόμενοι

[2, 9, 18]   τοῦ ἔξω ὅ τι ποτέ ἐστι τοῦτο ἂν λέγοιεν καὶ τοῦ

[2, 9, 1]   καὶ τοῦ ἑτέρου τί ἔργον; Ἔστι γὰρ ὡς ἔστι νοῦς ἀεὶ

[2, 9, 18]   παντὸς ἐν σώματι τῷ ὅλῳ. Ἔστι δὲ τοῦτο τὸ μὴ κρούειν,

[2, 9, 6]   ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ ὃ ἔστι ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας καὶ ὁ

[2, 9, 7]   κατὰ φύσιν κινηθῇ, οἷς οὐκ ἔστι κατὰ φύσιν, ταῦτα πάσχει, αὐτὰ

[2, 9, 1]   τί ἔργον; Ἔστι γὰρ ὡς ἔστι νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος

[2, 9, 8]   καὶ μεθ´ ἡμέραν γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς καὶ ἐναργὴς καὶ πολλὴ

[2, 9, 1]   καὶ ἀεὶ νοῶν εἴη, ὅπερ ἔστι, τίς χώρα τῇ ἐπινοίᾳ τῇ

[2, 9, 3]   ζῆν ζῴη καὶ δευτέρως ἕως ἔστι τὸ πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς

[2, 9, 8]   Εἰ μὲν δὴ ἄλλος κόσμος ἔστι τούτου ἀμείνων, τίς οὗτος; Εἰ

[2, 9, 8]   κόσμον ταὐτὸν τῷ διὰ τί ἔστι ψυχὴ καὶ διὰ τί ὁ

[2, 9, 9]   μὴ τοῦτό εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει.

[2, 9, 11]   ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα πῶς ἐστιν, εἰ μὴ τῷ ἐννοήματι δώσει

[2, 9, 15]   τούτων λόγον, καὶ μήτε τί ἐστιν εἰπεῖν μήτε πόσα μήτε ὅσα

[2, 9, 6]   πω τὰ ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν εἰς σύστασιν τῆς ἰδίας αἱρέσεως·

[2, 9, 8]   αὐτοῖς; Οὐ γὰρ δὴ ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ

[2, 9, 8]   εἴποι; Εἰ δὲ μιμούμενον μή ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν

[2, 9, 3]   οἷόν τε. Καίτοι τὸ πῦρ ἐστιν ἐν μέτρῳ· ὅταν δὲ δυνάμεις

[2, 9, 16]   Πῶς δὲ οὐ καὶ αὐτός ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ γνώσεται, ὅτι

[2, 9, 9]   τὸ δ´ ὑπὲρ νοῦν ἤδη ἐστὶν ἔξω νοῦ πεσεῖν. Πείθονται δὲ

[2, 9, 14]   γὰρ αἴτιον τὸν πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ τὸ ἅμα

[2, 9, 8]   αὐτό· ἐκείνου γὰρ μόνου οὐδέν ἐστιν ἔτι πρὸς τὸ κάτω, ὃ

[2, 9, 6]   αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ διανοουμένου ψυχή ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα καὶ κατὰ Πλάτωνα

[2, 9, 8]   ἄλλος δὲ οὐκ ἔστιν, οὗτός ἐστιν ὁ τὸ μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου.

[2, 9, 15]   ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς λεγόμενος ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ τὸ καταφρονῆσαι κόσμου

[2, 9, 7]   οὔτε ἤρξατο οὔτε παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ καὶ ὅδε ὁ κόσμος,

[2, 9, 17]   βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε δὲ οὐδὲ ἔστιν ὄντως τι καλὸν ὂν τὰ

[2, 9, 8]   ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος δὲ οὐκ ἔστιν, οὗτός ἐστιν ὁ τὸ μίμημα

[2, 9, 17]   τέλος τῆς πάσης ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν ὡς οὔπω καὶ ἄλλο τι

[2, 9, 1]   νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις δὲ πρὸς αὐτὸν καὶ

[2, 9, 4]   λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν. Πότε δὲ ἐσφάλη; Εἰ μὲν γὰρ ἐξ ἀιδίου,

[2, 9, 4]   μένει κατὰ τὸν αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη· εἰ δὲ ἤρξατο, διὰ τί

[2, 9, 10]   κόσμον παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται ὁ

[2, 9, 8]   οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν ἔσχατον τὸ νοητὸν εἶναι. Εἶναι γὰρ

[2, 9, 13]   τρίτων καὶ ἀεὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων, καὶ ὡς οὐ λοιδορητέον τοῖς

[2, 9, 14]   νόσου. Ἦν ἄρα ἡ νόσος ἑτέρα οὖσα τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ

[2, 9, 1]   καὶ τὸ πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ

[2, 9, 3]   καὶ ἀεί, γενητὰ δὲ τὰ ἕτερα τῷ παρ´ ἄλλων εἶναι. Οὐ

[2, 9, 1]   νοεῖ; Εἰ δὲ δὴ καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν τις τρίτην ἐπεισάγοι τὴν

[2, 9, 1]   εἶναι. Οὐ τοίνυν δεῖ ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο προστησαμένους,

[2, 9, 15]   τὴν τοῦ σώματος τέλος τιθεμένης, ἑτέρας δὲ τῆς τὸ καλὸν καὶ

[2, 9, 5]   καὶ ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς ἑτέρας ψυχῆς ταύτης, ἣν ἐκ τῶν

[2, 9, 6]   τὰ ὄντα, τὸν δὲ νοῦν ἕτερον παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα, τὸν δὲ

[2, 9, 1]   ἢ τίς ἀργία καὶ τοῦ ἑτέρου τί ἔργον; Ἔστι γὰρ ὡς

[2, 9, 17]   οὐδὲν ἂν παθούσης, δούσης δὲ ἑτέρῳ, ὅτι μὴ θέμις φθόνον ἐν

[2, 9, 11]   τοῦ λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί δ´ ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ

[2, 9, 14]   πῶς ἔνδον ὄντος οὐ νοσεῖ ἔτι; Εἰ δὲ ἐξελήλυθε, διὰ τί;

[2, 9, 16]   ἦλθον; Εἰ δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δὲ οὐ

[2, 9, 4]   δὲ οὔπω, οὐδ´ ἂν μεταγνοίη ἔτι ἤδη εἰθισμένη καὶ τῷ χρόνῳ

[2, 9, 11]   εἰ δὲ τοῦτο, πῶς ἂν ἔτι, ἵνα τιμῷτο, καὶ πῶς δι´

[2, 9, 9]   ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους, ἔτι καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ

[2, 9, 1]   νοεῖ ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ, ἔτι μᾶλλον καταφανὲς τὸ ἄτοπον. Καὶ

[2, 9, 11]   ὅλως τὸ διὰ φαντασίας καὶ ἔτι μᾶλλον τοῦ λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί

[2, 9, 14]   μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔτι μένοντος, πῶς ἔνδον ὄντος οὐ

[2, 9, 2]   μὴ μέρος, μηδὲ ἧς ἡμεῖς ἔτι μέρος, ἔδωκε τῷ παντὶ σώματι

[2, 9, 8]   φύσιν ἔχει· οὐ γὰρ ἦν ἔτι μιμούμενον. Τὸ δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι

[2, 9, 15]   παρακελεύεται· ὁ δὲ λόγος οὗτος ἔτι νεανικώτερον τὸν τῆς προνοίας κύριον

[2, 9, 8]   ἐκείνου γὰρ μόνου οὐδέν ἐστιν ἔτι πρὸς τὸ κάτω, ὃ τῶν

[2, 9, 14]   παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ γάρ, ὅπως καὶ

[2, 9, 18]   δὲ σοφώτερος οἴοιτο εἶναι καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε λέγειν ἐκ

[2, 9, 14]   γὰρ αὐτὸ πέπονθεν; Ἢ ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς νόσου. Ἦν ἄρα

[2, 9, 16]   μὲν ἰδὼν κάλλος ἐν προσώπῳ εὖ μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ

[2, 9, 7]   χαλκέων λαβὼν γένος ἐν πόλει εὖ οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ

[2, 9, 14]   μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι εὖ φρονοῦντας οὐκ ἂν πείθοιεν, ὡς

[2, 9, 8]   γεγονέναι. Διδακτέον οὖν αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς ἡ φύσις τούτων,

[2, 9, 6]   τὸ ἀληθὲς βλέποντας, οὐ τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ τοῦ {πρὸς} ἄνδρας

[2, 9, 14]   ἅμα τὸ αἴτιον γενέσθαι καὶ εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ τὸ

[2, 9, 8]   ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως ἂν γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ παντὸς τὴν

[2, 9, 14]   καὶ μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς καὶ εὐλαβείας καὶ πλείστης περιωπῆς ἔχουσα· τὰ

[2, 9, 6]   τοὺς θείους ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους τὰ ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων

[2, 9, 9]   ὅσῳ τις ἄριστος, πρὸς πάντας εὐμενῶς ἔχει καὶ πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα

[2, 9, 6]   παρὰ τὴν ἐκείνων δόξαν λέγειν, εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως αὐτὰς τὰς δόξας

[2, 9, 6]   θῶνται, ταῦτα ἔξω τῆς ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ αἱ δίκαι καὶ

[2, 9, 1]   ἀρχῆς τῆς πάντων οὐδεὶς ἂν εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ

[2, 9, 16]   τῇδε ἢ εἰς ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές; Πῶς δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι

[2, 9, 5]   ἐκεῖ μὲν τὸ τεταγμένον καὶ εὔσχημον καὶ εὔτακτον καὶ μάλιστα τὴν

[2, 9, 5]   τὸ τεταγμένον καὶ εὔσχημον καὶ εὔτακτον καὶ μάλιστα τὴν ἐνταῦθα περὶ

[2, 9, 4]   σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ μετὰ τὴν ἐκεῖ

[2, 9, 16]   δὲ συμμετρίαν καὶ τὴν μεγάλην εὐταξίαν ταύτην καὶ τὸ ἐμφαινόμενον ἐν

[2, 9, 8]   εἰς τὰ τίμια λοιδορίας ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως ἂν

[2, 9, 9]   καὶ τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´ ἅπασι δὲ ἤδη τὸν μέγαν

[2, 9, 11]   ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´ αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς

[2, 9, 1]   αὐτὸ εἶναι. Οὐ τοίνυν δεῖ ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο

[2, 9, 1]   ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ· ὃ καὶ ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν εἰ γίγνοιτο τῶν

[2, 9, 9]   οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´ ὅσον ἡ φύσις δύναται ἡμῶν,

[2, 9, 1]   ~Ἐπειδὴ τοίνυν ἐφάνη ἡμῖν ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ

[2, 9, 5]   αὐτοῖς δύναμιν μὴ ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι, μὴ

[2, 9, 3]   ἔστι τὸ πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι πάντα ἀλλήλοις καὶ ἀεί,

[2, 9, 13]   ὅτι οὐκ ἴσασι τάξιν τῶν ἐφεξῆς πρώτων καὶ δευτέρων καὶ τρίτων

[2, 9, 3]   τὸ φῶς δίδωσιν εἰς τὰ ἐφεξῆς, τὰ δ´ ἀεὶ συνέχεται καὶ

[2, 9, 5]   τοῦ βελτίονος τῇ θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ καὶ ἡ παρεισαγωγὴ

[2, 9, 9]   ἔξω, ἵνα μὴ τὸν κόσμον ἐφορᾷ, οὐδὲ αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´ οὐδὲν

[2, 9, 9]   ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως αἰτίας, φησίν, ἀποφεύξονται

[2, 9, 5]   αἱ ψυχαί. Πῶς οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην ἐγένετο. Εἰ δὲ

[2, 9, 10]   καθ´ ἕκαστον λόγον δεικνὺς ὡς ἔχει. Αἰδὼς γάρ τις ἡμᾶς ἔχει

[2, 9, 5]   τὸν κόσμον τὸν νοητὸν ὃν ἔχει ἄλλον ποιῆσαι καὶ τί ἔδει;

[2, 9, 1]   ἐξ ἀνάγκης ἐν τῷ νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν

[2, 9, 9]   πῶς οὐ καὶ ταύτῃ καλῶς ἔχει; Εἰ δ´ ἀδικεῖ, τί δεινὸν

[2, 9, 9]   ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει. Εἰ δ´ ὑπερορᾶν θέλεις καὶ

[2, 9, 10]   περὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον

[2, 9, 3]   οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ ὅσα ἔχει εἰς ἅ· ὃ δὲ μὴ

[2, 9, 3]   εἰς ἅ· ὃ δὲ μὴ ἔχει εἰς ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ

[2, 9, 9]   καὶ κακία τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει, καὶ θεῶν οὐ μόνον ἀγάλματα,

[2, 9, 16]   γελοῖον καὶ πολλὴν τὴν ἀτοπίαν ἔχει, καὶ ὅ γε μὴ τοῦ

[2, 9, 16]   ἀλλ´ ὅ γε κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει καὶ οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται.

[2, 9, 9]   τις ἄριστος, πρὸς πάντας εὐμενῶς ἔχει καὶ πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν

[2, 9, 9]   καὶ κολάσεις. Πῶς οὖν ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν

[2, 9, 7]   δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ οὐκ ἔχει ὅπου φύγῃ. Οὔτε οὖν ἐντὸς

[2, 9, 8]   ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει· οὐ γὰρ ἦν ἔτι μιμούμενον.

[2, 9, 4]   ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ εἰ ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ μᾶλλον νεύει ἐκεῖ, ἵνα

[2, 9, 10]   ἔχει. Αἰδὼς γάρ τις ἡμᾶς ἔχει πρός τινας τῶν φίλων, οἳ

[2, 9, 9]   μακάρια, τὰ δὲ ὡς δυνατὸν ἔχει τὴν προσήκουσαν αὐτοῖς μοῖραν οὐχ

[2, 9, 18]   οὖν οὐ πλήττεται· οὐ γὰρ ἔχει ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε

[2, 9, 9]   τὸ ἔχειν, ὃ λέγει τις ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται ἔχειν οὐκ ἔχοντες

[2, 9, 5]   ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν τῶν ἄρτι γενομένων

[2, 9, 8]   τε ἦν καλὴν εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ ἦν εἶναι

[2, 9, 1]   Τῆς τε γὰρ λεχθείσης οὕτως ἔχειν ἀρχῆς τῆς πάντων οὐδεὶς ἂν

[2, 9, 17]   φθόνον ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι, ἔχειν, εἴ τι δύναται λαμβάνειν ἕκαστα,

[2, 9, 12]   καὶ τὴν γῆν οὕτως, ὡς ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας δι´ ἃς οὕτως,

[2, 9, 7]   εἴασεν ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν

[2, 9, 8]   ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ καὶ σοφίαν ἔχειν καὶ ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν κατ´

[2, 9, 9]   τὴν τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς ὁ

[2, 9, 10]   καὶ οἰόμενοι τὰ αὐτῶν οὕτως ἔχειν λέγειν ἃ δὴ λέγουσιν· ἀλλ´

[2, 9, 2]   ἔχειν ὅσον δύναται παρ´ αὐτῆς ἔχειν, μένει τε ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ

[2, 9, 9]   ἔχειν οὐκ ἔχοντες καὶ μόνοι ἔχειν, ὃ αὐτοὶ μόνοι οὐκ ἔχουσι.

[2, 9, 9]   οὐ γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν, ὃ λέγει τις ἔχειν, ἀλλὰ

[2, 9, 8]   παρελήλυθεν, ὡς μὴ ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα τὰ σμικρότερα τῶν ἐν

[2, 9, 2]   τῷ παντὶ σώματι αὐτῷ τε ἔχειν ὅσον δύναται παρ´ αὐτῆς ἔχειν,

[2, 9, 9]   νομίζει τοὺς πολλὰ κεκτημένους πλέον ἔχειν, οὐδὲ τοὺς δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν,

[2, 9, 9]   λέγει τις ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται ἔχειν οὐκ ἔχοντες καὶ μόνοι ἔχειν,

[2, 9, 2]   ἐκείνοις, τὸ δὲ πρὸς ταῦτα ἔχειν, τὸ δ´ ἐν μέσῳ τούτων·

[2, 9, 9]   τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ φονεύει, ἔχεις ὃ θέλεις. Εἰ δὲ ἤδη

[2, 9, 9]   ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ καὶ δίκας εἶναι

[2, 9, 10]   πάντα ἄν τις ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι ἂν καθ´ ἕκαστον λόγον δεικνὺς

[2, 9, 1]   Ὥστε ἐν τῷ πρώτως νοεῖν ἔχοι ἂν καὶ τὸ νοεῖν ὅτι

[2, 9, 5]   πῶς γὰρ ἂν ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι ἡ ἐκ τῶν στοιχείων σύστασις;

[2, 9, 1]   σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν δὲ δὴ ὁ νοῦς

[2, 9, 16]   ὑμῶν ἀπέσται, καὶ οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ τι λέγειν περὶ αὐτοῦ οὐδὲ

[2, 9, 17]   τὸ ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ τούτων ἐπ´

[2, 9, 10]   ἀνδρῶν καλῶς καὶ τῆς ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν οὖν

[2, 9, 1]   πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν τι,

[2, 9, 2]   ἕνα νοῦν τὸν αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ, μιμούμενον τὸν πατέρα

[2, 9, 13]   πᾶν καὶ πρὸς τὴν γῆν ἔχοντα, εἰς δὲ τὰς ψυχὰς αὐτῶν

[2, 9, 6]   τὸν μὲν ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν αὐτῷ πάντα τὰ ὄντα,

[2, 9, 6]   αὐτὰ παρ´ αὐτῶν δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ

[2, 9, 18]   μένειν μὲν ἐν οἴκοις σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς

[2, 9, 5]   τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν σῶμα ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν

[2, 9, 9]   ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται ἔχειν οὐκ ἔχοντες καὶ μόνοι ἔχειν, ὃ αὐτοὶ

[2, 9, 7]   τὸ αὐτοῦ δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι· οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν τι εἴη

[2, 9, 17]   μέσα καὶ τέλος τῆς πάσης ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν ὡς οὔπω καὶ

[2, 9, 16]   παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν οὔτε νοῦν ἔχοντος καὶ πόρρω τοῦ νοητὸν κόσμον

[2, 9, 2]   τόσῳ καλλίων καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι τῷ μετ´ αὐτὴν καὶ

[2, 9, 4]   τί γὰρ ἂν οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ

[2, 9, 14]   καὶ εὐλαβείας καὶ πλείστης περιωπῆς ἔχουσα· τὰ δὲ ἄλλα τῷ τοιούτῳ

[2, 9, 3]   ~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς ἔχουσα τὸ φῶς δίδωσιν εἰς τὰ

[2, 9, 18]   δύναμιν εἰς τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς μὲν καὶ τοὺς

[2, 9, 1]   εἰ καὶ αἱ ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι λαβεῖν νοῦν νοοῦντα μόνον, μὴ

[2, 9, 9]   ἔχειν, ὃ αὐτοὶ μόνοι οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα,

[2, 9, 5]   αὐτοὺς μὲν σῶμα ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν καὶ λύπας

[2, 9, 13]   τεύχουσιν αὐτοῖς· τί γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν αὗται, ὡς φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους

[2, 9, 17]   ψεῦδος καὶ τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν. Εἰ δέ τις φήσει ἑωρακέναι

[2, 9, 14]   οὐχ αἱ νόσοι τὰς αἰτίας ἔχουσιν ἢ καμάτοις ἢ πλησμοναῖς ἢ

[2, 9, 17]   τὴν σωματικὴν φύσιν εἶπε χείρονα ἐχρῆν ταύτην περιελόντας τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν

[2, 9, 15]   τι, ὅ ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν τοὺς ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν,

[2, 9, 16]   γὰρ τὸ φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν ἔχων καὶ τὸ συγγενὲς πᾶν οὗ

[2, 9, 17]   τἄνδον, οἶμαι μὲν αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους εἶναι νομίζειν τοὺς

[2, 9, 17]   ἔχουσιν. Εἰ δέ τις φήσει ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς δὲ

[2, 9, 7]   ἀεὶ καὶ ὅδε ὁ κόσμος, ἕως ἂν ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται. Τὴν

[2, 9, 18]   λέγοντος, τὸν δὲ χρόνον ἀναμένοντος ἕως ἂν ἥκῃ, ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται,

[2, 9, 3]   πρώτως ζῆν ζῴη καὶ δευτέρως ἕως ἔστι τὸ πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν

Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 9]	ἀλλὰ τὴν τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους	ἐᾷ	ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς
[2, 9, 7]	ἀρχῆς αὐτῆς ἡ φύσις μένει.	Ἐὰν	δέ πού τι αὐτῶν κατὰ
[2, 9, 15]	πρὸς θεόν» προὔργου τι ἐργάζεται,	ἐὰν	μὴ πῶς καὶ βλέψῃ διδάξῃ.
[2, 9, 10]	εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν οὖν	ἐατέον	ἐξετάζειν· καὶ γὰρ τοῖς ταῦτα
[2, 9, 10]	ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα	ἐατέον	τὸν λόγον, ὃ δὴ καὶ
[2, 9, 4]	μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ ἂν	ἑαυτῇ	καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ
[2, 9, 7]	εἰ μέντοι μετ´ ἐκείνης τάξειεν	ἑαυτήν,	οὐδὲν ἂν ὑπὸ τούτων οὐδ´
[2, 9, 1]	προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων	ἑαυτῆς·	γελοῖον γὰρ ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ
[2, 9, 16]	πῶς εὐσεβές; Πῶς δὲ σύμφωνον	ἑαυτοῖς;	Λέγουσι γὰρ αὐτῶν προνοεῖν αὖ
[2, 9, 1]	ἀνάγκης ἐν τῷ νοεῖν ἔχει	ἑαυτὸν	καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν δ´
[2, 9, 9]	τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα	ἑαυτὸν	καὶ ὅσον ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ
[2, 9, 1]	νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ	ἑαυτόν·	ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα,
[2, 9, 1]	καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν δ´	ἑαυτὸν	οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ.
[2, 9, 6]	ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν, λέγοντας	ἑαυτοὺς	ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά
[2, 9, 1]	ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν ἔχον ἐν	ἑαυτῷ,	ἀλλὰ ἕν τι, καὶ τοῦ
[2, 9, 1]	νοοῦντα μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα δὲ	ἑαυτῷ	ὅτι νοεῖ· ὃ καὶ ἐφ´
[2, 9, 8]	ἔδει διττήν, τὴν μὲν ἐν	ἑαυτῷ,	τὴν δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει
[2, 9, 7]	ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν τάξιν τὴν	ἑαυτῶν	δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ
[2, 9, 17]	εἴτε κινουμένην ταύτην τὴν σφαῖραν	ἐβούλοντο	νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως
[2, 9, 15]	τέλος προιοῦσα καὶ ἐν ψυχῇ	ἐγγενομένη	μετὰ φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ
[2, 9, 11]	ἦλθε τοπικῶς πρὸς αὐτὸ καὶ	ἐγγὺς	γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´
[2, 9, 18]	οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος γενομένας.	Ἐγγὺς	δὲ γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´
[2, 9, 18]	οἰκεῖν δυναμένους ἐν αὐτοῖς, ὡς	ἐγγυτάτω	εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ παντὸς
[2, 9, 18]	καὶ τὴν τῶν ἄστρων, εἰς	ἐγγύτητα	δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν
[2, 9, 3]	παρ´ ἄλλων εἶναι. Οὐ τοίνυν	ἐγένετο,	ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ γενήσεται, ὅσα
[2, 9, 4]	εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ τίς ἂν	ἐγένετο	ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου; Τί
[2, 9, 5]	οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην	ἐγένετο.	Εἰ δὲ μετὰ τὸν κόσμον
[2, 9, 16]	ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ	ἐγένοντο	κακοί; Εἰ δὲ γινώσκει τοὺς
[2, 9, 3]	εἶναι. Οὐ τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´	ἐγίνετο	καὶ γενήσεται, ὅσα γενητὰ λέγεται·
[2, 9, 7]	οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι· οἷον εἰ	ἐγκεντρισθέν	τι εἴη ἐν ἄλλῳ, παθόντος
[2, 9, 15]	μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν τοὺς ἤδη	ἐγνωκότας	ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας δὲ πρῶτα
[2, 9, 8]	εἶναι. Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν	ἔδει	διττήν, τὴν μὲν ἐν ἑαυτῷ,
[2, 9, 12]	κόσμου αἰτίας. Τί γὰρ ἐλλάμπειν	ἔδει,	εἰ μὴ πάντως ἔδει; Ἢ
[2, 9, 11]	λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί δ´ ἔτι	ἔδει	ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ εἰδώλου
[2, 9, 12]	ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον μὲν γὰρ	ἔδει	ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον οὐ κόσμον
[2, 9, 12]	ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ πάντως	ἔδει;	Ἢ γὰρ κατὰ φύσιν ἢ
[2, 9, 5]	ἔχει ἄλλον ποιῆσαι καὶ τί	ἔδει;	καὶ εἰ μὲν πρὸ τοῦ
[2, 9, 4]	καθ´ ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη	ἔδει	μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλιν
[2, 9, 7]	εἴρηνται ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι	ἔδει	ὅτι ἡμεῖς μὲν ὑπὸ τοῦ
[2, 9, 8]	ἑαυτῷ, τὴν δὲ εἰς ἄλλο.	Ἔδει	οὖν εἶναί τι μετ´ αὐτό·
[2, 9, 9]	δεῖξαι πολὺ τὸ θεῖον, ὅσον	ἔδειξεν	αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ
[2, 9, 1]	πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι ἕτερα ἀλλήλων,	ἐδείχθη	πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν
[2, 9, 6]	ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα ἴδια αὐτοῖς	ἔδοξε	παρὰ τὴν ἐκείνων δόξαν λέγειν,
[2, 9, 12]	γὰρ οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ	ἐδύνατο	ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ τί
[2, 9, 2]	μηδὲ ἧς ἡμεῖς ἔτι μέρος,	ἔδωκε	τῷ παντὶ σώματι αὐτῷ τε
[2, 9, 9]	παῖς, οἱ δ´ ἄλλοι, οὓς	ἐθαύμαζες,	οὐ παῖδες, οὐδ´ ἃ τιμῶσιν
[2, 9, 10]	αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν	ἐθέλοντες	δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ
[2, 9, 17]	δεῖ, ὅτι οὐκ ἂν σεμνύνοιντο,	εἰ	αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι
[2, 9, 9]	καὶ μέτριος καὶ ἰδιώτης ἀνήρ,	εἰ	ἀκούσειε· σὺ εἶ θεοῦ παῖς,
[2, 9, 1]	νοεῖ ὅτι νοεῖ. Καὶ γὰρ	εἰ	ἄλλο τὸ ἐν τούτοις νοεῖν,
[2, 9, 4]	οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ	εἰ	ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ μᾶλλον νεύει
[2, 9, 4]	ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ,	εἰ	ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ
[2, 9, 4]	Πότε δὲ καὶ φθερεῖ αὐτόν;	εἰ	γὰρ μετέγνω, τί ἀναμένει; Εἰ
[2, 9, 8]	τῆς νοητῆς φύσεως τὸ μέγεθος.	Εἰ	γὰρ οὕτως εἰς τὸ ζῆν
[2, 9, 1]	ὃ καὶ ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν	εἰ	γίγνοιτο τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς
[2, 9, 11]	σκότους ἢ ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον,	εἰ	γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν τῷ ποιήσαντι
[2, 9, 9]	οὐ καὶ ταύτῃ καλῶς ἔχει;	Εἰ	δ´ ἀδικεῖ, τί δεινὸν τῷ
[2, 9, 11]	διαφορὰ πρὸς τὸ ἀφ´ οὗ;	Εἰ	δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς, εἰ
[2, 9, 13]	μεγάλα μέρη ὄντα τοῦ παντός.	Εἰ	δ´ ἄνθρωποι τίμιόν τι παρ´
[2, 9, 16]	καὶ μεθέξει αὐτοῦ ὁ κόσμος.	Εἰ	δ´ ἄπεστι τοῦ κόσμου, καὶ
[2, 9, 17]	ἄλλους εἶναι νομίζειν τοὺς καλούς·	εἰ	δ´ ἄρα, τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς
[2, 9, 17]	εἰς ψυχὴν πλάσειεν ἄν τις.	Εἰ	δ´ ἄρα τοῦτό τις αὐτοῖς
[2, 9, 12]	καὶ κατέλαμψε. Πόθεν οὖν τοῦτο;	Εἰ	δ´ αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν,
[2, 9, 8]	γὰρ ψυχαῖς τὸ κρατῆσαν κρεῖττον.	Εἰ	δ´ ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε εἰς
[2, 9, 5]	πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς τὸ φυλάξασθαι.	Εἰ	δ´ ἐν ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν
[2, 9, 11]	ὕλης καὶ εἰδώλου τὸν ποιήσαντα;	Εἰ	δ´ ἐννόημα, πρῶτον τὸ ὄνομα
[2, 9, 11]	αὐτὸ καὶ ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν.	Εἰ	δ´ ἐφ´ αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε
[2, 9, 9]	αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει.	Εἰ	δ´ ὑπερορᾶν θέλεις καὶ σεμνύνεις
[2, 9, 3]	τίς ἦν ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι;	Εἰ	δὲ ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν,
[2, 9, 8]	ἔστι τούτου ἀμείνων, τίς οὗτος;	Εἰ	δὲ ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος δὲ
[2, 9, 14]	διὰ τί οὐκ ἀεὶ νοσεῖ;	Εἰ	δὲ γενομένου αἰτίου, τί δεῖ
[2, 9, 16]	ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο κακοί;	Εἰ	δὲ γινώσκει τοὺς μὴ γενομένους
[2, 9, 9]	ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις;	Εἰ	δὲ γυμνάσιον εἴη νικώντων καὶ
[2, 9, 1]	ἀπὸ τοῦ νοεῖν ὅτι νοεῖ;	Εἰ	δὲ δὴ καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν
[2, 9, 12]	τὸν κόσμον ἐπὶ τὰ πρῶτα.	Εἰ	δὲ δή, καὶ ἡ ὕλη,
[2, 9, 8]	ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις μὴ ἀρέσκοιτο;	Εἰ	δὲ δὴ καὶ τοιοῦτόν ἐστι
[2, 9, 4]	ἢ ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ;	Εἰ	δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ
[2, 9, 4]	ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον μὴ νεῦσιν.	Εἰ	δὲ ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι
[2, 9, 16]	μὲν γὰρ ἐκεῖ, πῶς ἦλθον;	Εἰ	δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν
[2, 9, 14]	ἔνδον ὄντος οὐ νοσεῖ ἔτι;	Εἰ	δὲ ἐξελήλυθε, διὰ τί; Τί
[2, 9, 4]	τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ·	εἰ	δὲ ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν
[2, 9, 9]	εἰ φονεύει, ἔχεις ὃ θέλεις.	Εἰ	δὲ ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην
[2, 9, 4]	κατὰ τὸν αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη·	εἰ	δὲ ἤρξατο, διὰ τί οὐ
[2, 9, 1]	οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν.	Εἰ	δὲ καὶ ἀεὶ νοῶν εἴη,
[2, 9, 3]	τί οὐ καὶ τὴν ὕλην;	Εἰ	δὲ καὶ τὴν ὕλην φήσει,
[2, 9, 5]	οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην ἐγένετο.	Εἰ	δὲ μετὰ τὸν κόσμον ἐκ
[2, 9, 14]	ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται.	Εἰ	δὲ μὴ βούλονται τοῦτο λέγειν,
[2, 9, 9]	δὲ βλέπει ἐν ᾧ εἰσιν;	Εἰ	δὲ μὴ ἔξω, ἵνα μὴ
[2, 9, 13]	τὸ αἰσθητικόν, ὅτι μὴ λόγος.	Εἰ	δὲ μή, κἀκεῖ τὰ κακὰ
[2, 9, 1]	ἐνόει ὁ νοῶν ὅτι νοεῖ.	Εἰ	δὲ μή, ὁ μὲν ἔσται
[2, 9, 9]	καὶ χρῶσιν ἃ ἐκείνοις φίλα.	Εἰ	δὲ μὴ τοῦτό εἰσιν, ὃ
[2, 9, 8]	καλὸν τῶν νοητῶν θεῶν εἴποι;	Εἰ	δὲ μιμούμενον μή ἐστιν ἐκεῖνο,
[2, 9, 3]	φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ νῦν ἀνάγκη.	Εἰ	δὲ μόνη καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ,
[2, 9, 4]	δὲ οὐχ οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται.	~Εἰ	δὲ οἷον πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν
[2, 9, 4]	εἰ γὰρ μετέγνω, τί ἀναμένει;	Εἰ	δὲ οὔπω, οὐδ´ ἂν μεταγνοίη
[2, 9, 3]	θεῖα ἔσται καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα·	εἰ	δὲ οὐχ οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται.
[2, 9, 12]	μὲν κατὰ φύσιν, ἀεὶ οὕτως·	εἰ	δὲ παρὰ φύσιν, καὶ ἐν
[2, 9, 4]	ἡ τοῦ παντὸς τοῦτο πάσχει·	εἰ	δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ
[2, 9, 17]	καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι λέγειν·	εἰ	δὲ τἄνδον φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν
[2, 9, 4]	καὶ τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη.	Εἰ	δὲ τὰς καθ´ ἕκαστον ψυχὰς
[2, 9, 3]	ἔχει εἰς ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται.	Εἰ	δέ τις εἰς ὕλην λέγοι,
[2, 9, 17]	καὶ τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν.	Εἰ	δέ τις φήσει ἑωρακέναι καλοὺς
[2, 9, 11]	ἂν φυτικὴ καὶ γεννητικὴ αὕτη·	εἰ	δὲ τοῦτο, πῶς ἂν ἔτι,
[2, 9, 11]	δυνατώτερα αὐτῆς ἐν τοῖς οὖσιν;	Εἰ	δὲ τῷ λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ
[2, 9, 9]	τῶν πρὸς ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις.	Εἰ	δὲ φονεύει τις ἢ ἡττᾶται
[2, 9, 10]	δὴ καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ,	εἰ	δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν
[2, 9, 4]	ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ	εἰ	διανοίᾳ ἐποίει καὶ μὴ ἐν
[2, 9, 18]	ὅμοιον ἂν εἴη, ὥσπερ ἂν	εἰ	δύο οἶκον καλὸν τὸν αὐτὸν
[2, 9, 7]	δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι· οἷον	εἰ	ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν ἄλλῳ,
[2, 9, 12]	τί γὰρ οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´	εἰ	ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ
[2, 9, 11]	Εἰ δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς,	εἰ	ἐκείνη λογική, τάχ´ ἂν φυτικὴ
[2, 9, 9]	εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον	εἰ	ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν
[2, 9, 1]	οὐκ αὐτοῦ τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´	εἰ	ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον μὲν τῶν
[2, 9, 8]	δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον οὖν αὐτούς,	εἰ	εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς ἡ φύσις
[2, 9, 1]	ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν,	εἰ	καὶ αἱ ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι
[2, 9, 12]	εἶδον, τὸ δὲ εἴδωλον τοῦτο,	εἰ	καὶ ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν, ἀλλ´
[2, 9, 1]	ταῖς ὁρμαῖς καὶ ταῖς διανοήσεσιν,	εἰ	καὶ μετρίως σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν
[2, 9, 17]	κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι,	εἰ	καὶ μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει τὴν
[2, 9, 8]	ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ αἱ ψυχαὶ	εἰ	μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς τοῦ
[2, 9, 16]	γενομένων ἢ καὶ ἐνθάδε ὄντων;	Εἰ	μὲν γὰρ ἐκεῖ, πῶς ἦλθον;
[2, 9, 4]	τὴν αἰτίαν. Πότε δὲ ἐσφάλη;	Εἰ	μὲν γὰρ ἐξ ἀιδίου, μένει
[2, 9, 9]	καὶ αὐτοὶ διὰ τί ἀμελεῖ;	Εἰ	μὲν γάρ, ὅτι οὐ σχολὴ
[2, 9, 11]	τοῦτο ἤ, ὥς φασιν, ἐννόημα;	Εἰ	μὲν γὰρ οὐσία, τίς ἡ
[2, 9, 6]	παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους καὶ μετανοίας;	Εἰ	μὲν γὰρ ψυχῆς ταῦτα λέγουσι
[2, 9, 8]	ἐκεῖ θεῖ· ὥστε καὶ εἰργάσατο.	Εἰ	μὲν δὴ ἄλλος κόσμος ἔστι
[2, 9, 14]	ἐξελθόντος, ἢ μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´	εἰ	μὲν ἔτι μένοντος, πῶς ἔνδον
[2, 9, 17]	μὴ λοιδορούμενον δὲ τούτοις· καὶ	εἰ	μὲν καὶ τὰ ἔνδον καλά,
[2, 9, 12]	ἢ παρὰ φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´	εἰ	μὲν κατὰ φύσιν, ἀεὶ οὕτως·
[2, 9, 5]	τῇδε τοῦ τὸ παράδειγμα πεποιηκότος.	Εἰ	μὲν οὖν ἐν αὐτῷ τῷ
[2, 9, 5]	ποιῆσαι καὶ τί ἔδει; καὶ	εἰ	μὲν πρὸ τοῦ κόσμου, ἵνα
[2, 9, 7]	φυγεῖν τὴν τάξιν τοῦ χοροῦ·	εἰ	μέντοι μετ´ ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν,
[2, 9, 17]	τὰς ψυχὰς θείας οὔσας κινεῖ.	Εἰ	μὴ ἄρα αὐτοὶ φαῖεν μὴ
[2, 9, 11]	τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον μὲν οὖν,	εἰ	μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ
[2, 9, 12]	αἰτίας. Τί γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει,	εἰ	μὴ πάντως ἔδει; Ἢ γὰρ
[2, 9, 1]	ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν τοῦ νοεῖν,	εἰ	μὴ παρὰ τοῦ νοῦ κομιεῖται,
[2, 9, 11]	ἤδη νενευκέναι αὐτὴν λέγειν προσήκει·	εἰ	μή που τὸ μὲν ἔκειτό
[2, 9, 3]	νοῦς, ἢ ψυχὴ μὴ τοῦτο,	εἰ	μή τι μετὰ τοῦ πρώτως
[2, 9, 15]	καὶ τὸ τῆς χρείας μόνον,	εἰ	μή τις τῇ φύσει τῇ
[2, 9, 11]	ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα πῶς ἐστιν,	εἰ	μὴ τῷ ἐννοήματι δώσει τὸ
[2, 9, 18]	ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ δή,	εἰ	μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον
[2, 9, 1]	διὰ τοῦτο πλείους νοῦς ποιεῖν,	εἰ	ὁ μὲν νοεῖ, ὁ δὲ
[2, 9, 7]	ἡ τοῦ σώματος σύστασις, καὶ	εἰ	οἷόν τε εἴη διὰ τῶν
[2, 9, 14]	ἑτέρα οὖσα τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα,	εἰ	οὐδενὸς ὄντος αἰτίου εἴσεισι, διὰ
[2, 9, 17]	γὰρ διὰ τὰ πρῶτα ταῦτα.	Εἰ	οὖν μὴ ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα·
[2, 9, 1]	ἐν ἄλλῳ καὶ παρ´ ἄλλου.	Εἰ	οὖν μηδὲ παρ´ ἄλλου μηδὲ
[2, 9, 1]	δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ παρόντι,	εἰ	πλείω τῶν τριῶν τούτων, τίνες
[2, 9, 13]	καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ γάρ,	εἰ	πύρινα τὰ σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι
[2, 9, 3]	ζῆν καθ´ ὅσον δύναται· ὥσπερ	εἰ	πυρὸς ἐν μέσῳ που κειμένου
[2, 9, 16]	πρότερον {πᾶς κακὸς} καταφρονήσας, καὶ	εἰ	τὰ ἄλλα μὴ πάντα κακὸς
[2, 9, 7]	ὅλον πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´	εἰ	τὸ πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι
[2, 9, 9]	τί δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ	εἰ	φονεύει, ἔχεις ὃ θέλεις. Εἰ
[2, 9, 9]	χίλια ἀριθμὸς μέγας〉 τί ἄν,	εἰ	χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι, τοὺς δ´〉
[2, 9, 7]	τοῦ ὅλου τάξιν φέρειν, οἷον	εἰ	χοροῦ μεγάλου ἐν τάξει φερομένου
[2, 9, 17]	ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι, ἔχειν,	εἴ	τι δύναται λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως
[2, 9, 9]	τὰ παρὰ τοῦ κόσμου φέροντες,	εἴ	τι ἐκ τῆς τῶν πάντων
[2, 9, 11]	ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ γάρ,	εἴ	τι παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον
[2, 9, 18]	προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις, μηδ´	εἴ	τι σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν
[2, 9, 14]	καὶ λόγῳ ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι,	εἴ	τις ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ
[2, 9, 9]	ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ καὶ πενίας	εἴ	τις μέμφοιτο καὶ τὸ οὐκ
[2, 9, 8]	ἑκόντες ἤλθετε διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι,	εἴ	τις μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ
[2, 9, 13]	ἀεὶ πρὸς τὸ μικρότερον· οἷον	εἴ	τις τὴν φύσιν κακὸν λέγοι,
[2, 9, 7]	τοῦ παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς	εἴ	τις τὸ τῶν χυτρέων ἢ
[2, 9, 9]	ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε· σὺ	εἶ	θεοῦ παῖς, οἱ δ´ ἄλλοι,
[2, 9, 7]	ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν	εἴασεν	ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν.
[2, 9, 12]	ἤδη ὂν τὸ σκότος, φασίν,	εἶδε	καὶ κατέλαμψε. Πόθεν οὖν τοῦτο;
[2, 9, 12]	γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν	εἶδεν.	Ἀλλ´ ὅλως οὐκ ἦν, ἵνα
[2, 9, 4]	γὰρ ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν	εἶδεν	ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη
[2, 9, 16]	οὔτε ταῦτα κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα	εἶδεν.	~Καίτοι, εἰ καὶ μισεῖν αὐτοῖς
[2, 9, 12]	οὐκ ἦν, ἵνα ἂν καὶ	εἶδεν,	οὔτε αὐτὸς οὔτε ἡ μήτηρ,
[2, 9, 17]	μὴ εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´	εἰδέναι	δεῖ, ὅτι οὐκ ἂν σεμνύνοιντο,
[2, 9, 10]	τῶν ἄλλων ἁπάντων ὅπως ἔχει	εἰδέναι·	ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν
[2, 9, 18]	θανάτου καταφρονεῖν καὶ τὰ ἀμείνω	εἰδέναι	κἀκεῖνα διώκειν καὶ τοῖς ἄλλοις
[2, 9, 6]	εἶναι τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ	εἰδέναι	τίς ὁ δημιουργός. Καὶ ὅλως
[2, 9, 1]	λόγον ἕξει, καὶ ὅλως οὐκ	εἰδήσει	νοῦν οὐδὲ ὅλως νοήσει. ~Οὐ
[2, 9, 12]	μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν ποτε	εἶδον,	τὸ δὲ εἴδωλον τοῦτο, εἰ
[2, 9, 17]	νοητὴν τὸ ἐπὶ τῷ κόσμῳ	εἶδος	ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν τάξει, ἄνευ
[2, 9, 5]	λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς ὕλης τὸ	εἶδος,	ἤρκει ἡ πεῖρα ταῖς πειραθείσαις
[2, 9, 16]	τὸ ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς ἄστροις	εἶδος	καὶ πόρρωθεν οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν
[2, 9, 5]	λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου τὸ	εἶδος,	τί τὸ καινὸν τοῦ λόγου;
[2, 9, 6]	τὴν πρώτην φύσιν. Ψυχῆς δὲ	εἶδος	τρίτον· διαφορὰς δὲ ψυχῶν ἐν
[2, 9, 14]	ὡς τὸ μὲν παρ´ ἡμῶν	εἶδος	φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς ἄλλοις
[2, 9, 11]	ἀφ´ οὗ; Εἰ δ´ ἄλλο	εἶδος	ψυχῆς, εἰ ἐκείνη λογική, τάχ´
[2, 9, 9]	εἰ ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ	εἰδόσιν	ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς πήχεων χιλίων
[2, 9, 6]	Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται	εἰδότων	καὶ σαφῶς τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως
[2, 9, 9]	αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ	εἰδότων,	ὅταν μένων ὅς ἐστι πολλοὺς
[2, 9, 11]	Ἔπειτα πῶς ἡ ὕλη φωτισθεῖσα	εἴδωλα	ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ σωμάτων
[2, 9, 12]	οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν οὐκ	εἴδωλα	ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν
[2, 9, 10]	μόνον τῷ σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν	εἴδωλον	ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα
[2, 9, 1]	τοῦ μεταξὺ τὸν λόγον· καὶ	εἴδωλον	λόγου, ἀλλ´ οὐ λόγον ἕξει,
[2, 9, 11]	οὐ σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς δὲ	εἴδωλον	οὐδὲν ἂν δέοιτο σκότους ἢ
[2, 9, 10]	ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα τοῦ εἰδώλου	εἴδωλον	πλάσαντες ἐνταῦθά που δι´ ὕλης
[2, 9, 12]	ὧν ποτε εἶδον, τὸ δὲ	εἴδωλον	τοῦτο, εἰ καὶ ἀμυδρῶς, ὡς
[2, 9, 12]	ἢ καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ,	εἴδωλον	ὑλικόν, καὶ μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι
[2, 9, 10]	τῇ ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα τοῦ	εἰδώλου	εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά που δι´
[2, 9, 12]	αἰτίας δι´ ἃς οὕτως, οὐκ	εἰδώλου	ἦν, ἀλλὰ πάντως ἀπὸ τῶν
[2, 9, 11]	ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ	εἰδώλου	τὸν ποιήσαντα; Εἰ δ´ ἐννόημα,
[2, 9, 11]	ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε τὴν τῶν	εἰδώλων	γένεσιν; Ἔπειτα καὶ ὁ λογισμὸς
[2, 9, 10]	παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα	εἰδώλων,	ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται ὁ τοῦτο
[2, 9, 9]	ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ	εἰδὼς	πήχεων χιλίων εἶναι ἀκούοι, μόνον
[2, 9, 1]	διανοήσεσιν, εἰ καὶ μετρίως σπουδαῖοι	εἶεν,	αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν
[2, 9, 15]	ἀρετῆς μὴ μέτεστιν, οὐκ ἂν	εἶεν	τὸ παράπαν κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα.
[2, 9, 1]	τριῶν τούτων, τίνες ἂν οὖν	εἶεν	φύσεις παρ´ αὐτάς. Τῆς τε
[2, 9, 18]	ἂν ἐν θέᾳ καὶ ἡμῖν	εἴη	ἅτε καλῶς καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις
[2, 9, 16]	τὰ ἄλλα μὴ πάντα κακὸς	εἴη,	αὐτῷ τούτῳ ἂν γεγονὼς εἴη.
[2, 9, 7]	σύστασις, καὶ εἰ οἷόν τε	εἴη	διὰ τῶν λοιπῶν κόσμον τινὰ
[2, 9, 7]	ἔχοντι· οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν τι	εἴη	ἐν ἄλλῳ, παθόντος μὲν τοῦ
[2, 9, 1]	τίς κίνησις καὶ προφορὰ ἂν	εἴη	ἢ τίς ἀργία καὶ τοῦ
[2, 9, 16]	εἴη, αὐτῷ τούτῳ ἂν γεγονὼς	εἴη.	Καὶ γὰρ ἂν καὶ ἡ
[2, 9, 9]	παισὶν ἀνήβοις; Εἰ δὲ γυμνάσιον	εἴη	νικώντων καὶ ἡττωμένων, πῶς οὐ
[2, 9, 1]	Εἰ δὲ καὶ ἀεὶ νοῶν	εἴη,	ὅπερ ἔστι, τίς χώρα τῇ
[2, 9, 16]	Τίς γὰρ ἂν μουσικὸς ἀνὴρ	εἴη,	ὃς τὴν ἐν νοητῷ ἁρμονίαν
[2, 9, 15]	τῇ φύσει τῇ αὐτοῦ κρείττων	εἴη	τῶν λόγων τούτων· τούτων γὰρ
[2, 9, 18]	αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ὅμοιον ἂν	εἴη,	ὥσπερ ἂν εἰ δύο οἶκον
[2, 9, 12]	τῶν φύσεων οὐ πρῶτον πῦρ,	εἶθ´	ἕκαστον, εἶτα φύρασις τούτων, ἀλλὰ
[2, 9, 17]	ὅλῳ καὶ πᾶσι καὶ παντί·	εἶθ´	ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη καὶ
[2, 9, 4]	οὐδ´ ἂν μεταγνοίη ἔτι ἤδη	εἰθισμένη	καὶ τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη.
[2, 9, 4]	εἶναι τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ	εἰκόνα	ἐκείνου. Ἢ τίς ἂν ἐγένετο
[2, 9, 8]	ὧν οἷόν τε ἦν καλὴν	εἰκόνα	φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ
[2, 9, 6]	ᾖ, καὶ ἀντιτύπους, ὅταν οἷον	εἰκόνας	τῶν ὄντων, ἀλλὰ μὴ αὐτά
[2, 9, 4]	τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων	εἰκὼν	ἐκείνου; Τί γὰρ ἄλλο πῦρ
[2, 9, 6]	τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων	εἴληπται·	εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ οὖν
[2, 9, 6]	μὲν αὐτοῖς παρὰ τοῦ Πλάτωνος	εἴληπται,	τὰ δέ, ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα
[2, 9, 6]	προσθήκας δέ τινας οὐδὲν προσηκούσας	εἰληφότα,	ἔν γε οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι
[2, 9, 9]	ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς πήχεων χιλίων	εἶναι	ἀκούοι, μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς
[2, 9, 9]	νομίζοι, τοὺς δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις;	{εἶναι	ἀκούοι; μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς
[2, 9, 10]	ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν	εἶναι	ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ καὶ οἰόμενοι
[2, 9, 8]	τίς οὗτος; Εἰ δὲ ἀνάγκη	εἶναι,	ἄλλος δὲ οὐκ ἔστιν, οὗτός
[2, 9, 8]	ἦν ἔσχατον τὸ νοητὸν εἶναι.	Εἶναι	γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει διττήν,
[2, 9, 13]	αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν τῶν ἐσομένων	εἶναι,	γίνεσθαι δὲ τὰ γινόμενα διάφορα
[2, 9, 5]	τοῦ νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι, μὴ	εἶναι	δὲ ἐν ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν
[2, 9, 14]	καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν ἂν	εἶναι	δόξαιεν παρὰ τοῖς πολλοῖς, οἳ
[2, 9, 8]	τε ἦν ἔσχατον τὸ νοητὸν	εἶναι.	Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει
[2, 9, 17]	πολλὰ γὰρ ἐνθάδε τὰ κωλύματα	εἶναι	ἐλθεῖν εἰς τέλος. Τῷ δὲ
[2, 9, 4]	τὸν κόσμον δοτέον τῷ πολλὰ	εἶναι	ἐν αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ
[2, 9, 9]	ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ καὶ δίκας	εἶναι	ἐνθάδε καὶ κολάσεις. Πῶς οὖν
[2, 9, 18]	γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς φασιν	εἶναι	ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ μή,
[2, 9, 6]	ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους	εἶναι.	Ἐπεὶ τά γε εἰρημένα τοῖς
[2, 9, 17]	θέμις φθόνον ἐν τοῖς θεοῖς	εἶναι,	ἔχειν, εἴ τι δύναται λαμβάνειν
[2, 9, 13]	κἀκεῖ τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν	εἶναι·	καὶ γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον
[2, 9, 18]	δεήσοιτο, ὁ δὲ σοφώτερος οἴοιτο	εἶναι	καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε
[2, 9, 14]	δὲ ὑποστησάμενοι τὰς νόσους δαιμόνια	εἶναι	καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες
[2, 9, 12]	μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ τοσοῦτον	εἶναι,	καὶ τὴν λόξωσιν τῶν ζῳδίων
[2, 9, 16]	μᾶλλον· δηλοῖ δὲ καὶ τὸ	εἶναι	καὶ τὸ ἐμφρόνως εἶναι. Τίς
[2, 9, 13]	καὶ αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι	εἶναι.	Καίτοι καὶ τὰ σώματα αὐτῶν
[2, 9, 17]	ἄρα, τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον	εἶναι	καλοῖς τὴν φύσιν οὖσι· πολλὰ
[2, 9, 17]	καλῷ ὄντι τί ἐμπόδιον ἦν	εἶναι	καλῷ καὶ τἄνδον; Καὶ μὴν
[2, 9, 5]	ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ λόγον	εἶναι	κόσμου. Καίτοι τί δεῖ αὐτοῖς
[2, 9, 17]	τὰ ἔνδον καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις	εἶναι	λέγειν· εἰ δὲ τἄνδον φαῦλα,
[2, 9, 15]	ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ	εἶναι	μεμνημένον μὲν ὀνόματος τοῦ θεός»
[2, 9, 3]	ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν τε	εἶναι	μέν, μηδὲν δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν;
[2, 9, 17]	αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους	εἶναι	νομίζειν τοὺς καλούς· εἰ δ´
[2, 9, 9]	μέγας〉 τί ἄν, εἰ χιλιόπηχυς	εἶναι	νομίζοι, τοὺς δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις;
[2, 9, 18]	δυναμένους ἐν αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω	εἶναι	οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ παντὸς ἐν
[2, 9, 9]	ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας	εἶναι	οὐ νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ
[2, 9, 1]	μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ	εἶναι.	Οὐ τοίνυν δεῖ ἐφ´ ἑτέρας
[2, 9, 3]	τὰ ἕτερα τῷ παρ´ ἄλλων	εἶναι.	Οὐ τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο
[2, 9, 17]	ἦν ποτε παιδὶ ὣς ἀτελεῖ	εἶναι	οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν τι
[2, 9, 7]	διὰ τῶν λοιπῶν κόσμον τινὰ	εἶναι,	οὐδὲν ἂν μέλοι τῇ ψυχῇ
[2, 9, 8]	ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ ἦν	εἶναι	οὐκ ἐκ διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως
[2, 9, 3]	τὸ πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς	εἶναι	πάντα ἀλλήλοις καὶ ἀεί, γενητὰ
[2, 9, 9]	ἀρίστους, ἔτι καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς	εἶναι,	πολὺ δὲ μᾶλλον θεοὺς τούς
[2, 9, 9]	σπεύδει τὰ δυνάμενα πολλὰ δὲ	εἶναι	τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα} καὶ
[2, 9, 17]	καλὸν ὂν τὰ ἔξω αἰσχρὸν	εἶναι	τἄνδον· οὗ γὰρ τὸ ἔξω
[2, 9, 10]	σοφίας, εἴτε ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν	εἶναι,	τὰς μὲν ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι
[2, 9, 8]	δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει οὖν	εἶναί	τι μετ´ αὐτό· ἐκείνου γὰρ
[2, 9, 16]	τὸ εἶναι καὶ τὸ ἐμφρόνως	εἶναι.	Τίς γὰρ οὕτω τεταγμένος ἢ
[2, 9, 6]	καὶ κατὰ Πλάτωνα τοῦτον οἴονται	εἶναι	τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι
[2, 9, 4]	αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν	εἶναι	τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα
[2, 9, 3]	φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ δὲ ἀναγκαῖον	εἶναι	φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ νῦν ἀνάγκη.
[2, 9, 9]	ἀνιέναι, τοῖς δ´ ἄλλοις νομίζειν	εἶναι	χώραν παρὰ τῷ θεῷ καὶ
[2, 9, 6]	οὐ παρὰ φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς	εἶναι	ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους
[2, 9, 17]	καὶ πᾶσαν τὴν σωματικὴν φύσιν	εἶπε	χείρονα ἐχρῆν ταύτην περιελόντας τῇ
[2, 9, 12]	τὴν γῆν οὕτως, ὡς ἔχειν	εἰπεῖν	αἰτίας δι´ ἃς οὕτως, οὐκ
[2, 9, 15]	καθαίρεται. Οὐ γὰρ δὴ τὸ	εἰπεῖν	βλέπε πρὸς θεόν» προὔργου τι
[2, 9, 15]	λόγον, καὶ μήτε τί ἐστιν	εἰπεῖν	μήτε πόσα μήτε ὅσα τεθεώρηται
[2, 9, 17]	ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ κάλλος	εἰπεῖν,	οὐκ ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ
[2, 9, 14]	ἄγεσθαι, εἴ τις ἡμῶν τεχνικώτερος	εἰπεῖν	ταδὶ καὶ οὑτωσὶ μέλη καὶ
[2, 9, 18]	μὴ φέρειν τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει,	εἴπερ	καὶ μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν
[2, 9, 16]	ἰδὼν δι´ ὀμμάτων οὐχ ἡσθήσεται;	Εἴπερ	οὐχ ὁμοίως τὰ αὐτὰ βλέπουσιν
[2, 9, 5]	ἄλλα μυρία, τί ἄν τις	εἴποι;	Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες ταύτην τὴν
[2, 9, 8]	καὶ καλὸν τῶν νοητῶν θεῶν	εἴποι;	Εἰ δὲ μιμούμενον μή ἐστιν
[2, 9, 15]	βλέψῃ διδάξῃ. Τί γὰρ κωλύει,	εἴποι	τις ἄν, βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς
[2, 9, 10]	ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ	εἰπόντα	ἐατέον τὸν λόγον, ὃ δὴ
[2, 9, 17]	καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον	εἰπόντες	καλόν· καὶ πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα,
[2, 9, 10]	ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν γὰρ	εἰπόντες	νεῦσαι κάτω καὶ σοφίαν τινά,
[2, 9, 10]	λέγοντες, καὶ πολλὰ ἄλλα ὀνόματα	εἰπόντες	οὗ λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν, τὸν
[2, 9, 6]	ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται·	εἰπόντος	γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ οὖν νοῦς
[2, 9, 8]	θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ· ὥστε καὶ	εἰργάσατο.	Εἰ μὲν δὴ ἄλλος κόσμος
[2, 9, 10]	πῶς γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα	εἰρήκαμεν,	ἄλλου ὄντος τρόπου, καθ´ ὃν
[2, 9, 10]	ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ νῦν	εἰρημένα	ἔσται καὶ περὶ τῶν ἄλλων
[2, 9, 6]	ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά γε	εἰρημένα	τοῖς παλαιοῖς περὶ τῶν νοητῶν
[2, 9, 10]	καλῶς καὶ τῆς ἀληθείας ἐχομένως	εἰρημένα	τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν οὖν ἐατέον
[2, 9, 7]	ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ μυρίαι	εἴρηνται	ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει
[2, 9, 14]	Ἀλλὰ γάρ, ὅπως καὶ ταῦτα	εἴρηται	αὐτοῖς καὶ ὅτου χάριν, δῆλον·
[2, 9, 6]	νοητῶν πολλῷ ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως	εἴρηται,	καὶ τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν
[2, 9, 7]	κόσμος, ἕως ἂν ἐκεῖνα ᾖ,	εἴρηται.	Τὴν δὲ πρὸς τὸ σῶμα
[2, 9, 7]	κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν	εἴρηται	ὡς οὐκ ἄμεινον τῇ ψυχῇ·
[2, 9, 3]	φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ ὅσα ἔχει	εἰς	ἅ· ὃ δὲ μὴ ἔχει
[2, 9, 17]	καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς μὴ	εἰς	ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ,
[2, 9, 8]	μὲν ἐν ἑαυτῷ, τὴν δὲ	εἰς	ἄλλο. Ἔδει οὖν εἶναί τι
[2, 9, 16]	νοήσει κειμένου οἷον θορυβοῦνται καὶ	εἰς	ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ
[2, 9, 12]	τοῦ κόσμου κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας	εἰς	ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν
[2, 9, 6]	τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν	εἰς	ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται τάδ´
[2, 9, 1]	ἄτοπον. Καὶ διὰ τί οὐκ	εἰς	ἄπειρον οὕτω; Τὸν δὲ λόγον
[2, 9, 6]	τὸ ὡς ὅτι μάλιστα ὀλίγον	εἰς	ἀριθμὸν διώκειν καὶ τῷ μετὰ
[2, 9, 9]	ὅς ἐστι πολλοὺς ποιῇ πάντας	εἰς	αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ δι´ ἐκεῖνον
[2, 9, 4]	ἀναμένει, ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν	εἰς	γένεσιν πάλιν πειραθείσας ἐν τῇ
[2, 9, 13]	καὶ πρὸς τὴν γῆν ἔχοντα,	εἰς	δὲ τὰς ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν,
[2, 9, 17]	μέγεθος δούσας κατὰ τὸ νοητὸν	εἰς	διάστασιν προαγαγούσας, ὡς τῷ μεγέθει
[2, 9, 17]	τῷ ἀμερεῖ τὸ τοῦ παραδείγματος	εἰς	δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ ἐκεῖ
[2, 9, 18]	ψυχὴν καὶ τὴν τῶν ἄστρων,	εἰς	ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν
[2, 9, 9]	ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ τὸ συστεῖλαι	εἰς	ἕν, ἀλλὰ τὸ δεῖξαι πολὺ
[2, 9, 17]	τι διοικούσης, καλῶς ἂν εἶχεν	εἰς	ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ πᾶν
[2, 9, 10]	ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες οὗ λέγουσιν	εἰς	ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς
[2, 9, 5]	καινὴν αὐτοῖς γῆν φασι γεγονέναι,	εἰς	ἣν δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο
[2, 9, 6]	τοῦ σπηλαίου καὶ κατὰ βραχὺ	εἰς	θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ μᾶλλον
[2, 9, 15]	οἷς καὶ ἐκ θεοῦ καὶ	εἰς	θεὸν ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις, ὡς
[2, 9, 9]	πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν δεῖ	εἰς	μέτρον μετὰ οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ
[2, 9, 11]	ὡς λέγουσιν αὐτοί, οὐ κατήγαγεν	εἰς	νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς
[2, 9, 3]	ἅ· ὃ δὲ μὴ ἔχει	εἰς	ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ δέ
[2, 9, 6]	φύσιν τῇ αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι	εἰς	ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον ἐκεῖ τὸ
[2, 9, 8]	Εἰ δ´ ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε	εἰς	ὃν ἑκόντες ἤλθετε διδόντος καὶ
[2, 9, 9]	ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι· δύναται δὲ	εἰς	ὅσον νοῦς ἄγει· τὸ δ´
[2, 9, 16]	διικνεῖσθαι εἰς τὰ τῇδε ἢ	εἰς	ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές; Πῶς δὲ
[2, 9, 16]	οὕτως ἔσται τὴν γνώμην καὶ	εἰς	οὐδὲν ἄλλο κινήσεται, ὥστε ὁρῶν
[2, 9, 6]	αὐτοῦ, τὸ ἐκ γενέσεως φεύγειν	εἰς	οὐσίαν· ταῦτα γὰρ κείμενα παρὰ
[2, 9, 18]	μὲν οὖν ὄντας οὐ θεμιτὸν	εἰς	συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ γενομένους
[2, 9, 6]	τὰ ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν	εἰς	σύστασιν τῆς ἰδίας αἱρέσεως· ὡς
[2, 9, 17]	αὐτῷ προσιόν τι καὶ προσετίθετο	εἰς	σῶμα. Πόθεν γάρ; Πάντα γὰρ
[2, 9, 1]	ἐκ πλειόνων· οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται	εἰς	τὰ ἐξ ὧν· καὶ οὐκ
[2, 9, 3]	διηνεκὲς ἔχουσα τὸ φῶς δίδωσιν	εἰς	τὰ ἐφεξῆς, τὰ δ´ ἀεὶ
[2, 9, 16]	καὶ τὸ πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι	εἰς	τὰ τῇδε ἢ εἰς ὁτιοῦν,
[2, 9, 8]	τούτων, ὡς αὐτοὺς παύσασθαι τῆς	εἰς	τὰ τίμια λοιδορίας ἣν εὐχερῶς
[2, 9, 15]	ποτε ποιοῦσιν οὗτοι οἱ λόγοι	εἰς	τὰς ψυχὰς τῶν ἀκουόντων καὶ
[2, 9, 6]	τόδε τὸ πᾶν ψέγοντες καὶ	εἰς	ταὐτὸν ἄγοντες τὸν δημιουργὸν τῇ
[2, 9, 17]	τούτοις τάχ´ ἂν οὐκ ἐλθεῖν	εἰς	τέλος γένοιτο, ὥστε καὶ φαύλοις
[2, 9, 9]	πάντα ἄγοντες τάξει ἐξ ἀρχῆς	εἰς	τέλος μοῖραν ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν
[2, 9, 15]	πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν οὖν	εἰς	τέλος προιοῦσα καὶ ἐν ψυχῇ
[2, 9, 17]	ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν	εἰς	τέλος. Τῷ δὲ παντὶ καλῷ
[2, 9, 7]	μένειν, ἐνταῦθα δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα	εἰς	τὴν τάξιν τὴν ἑαυτῶν δέδεται
[2, 9, 18]	ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν	εἰς	τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ
[2, 9, 7]	δεῖ κατέχειν οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν	εἰς	τὸ εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου
[2, 9, 14]	ἢ φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε κάτω	εἰς	τὸ ἔξω τὸ νόσημα καὶ
[2, 9, 8]	τὸ μέγεθος. Εἰ γὰρ οὕτως	εἰς	τὸ ζῆν παρελήλυθεν, ὡς μὴ
[2, 9, 2]	οὐδέ τι διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ	εἰς	τὸ πρὸ αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα
[2, 9, 12]	ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ ἔλλαμψις ἡ	εἰς	τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν
[2, 9, 12]	οὐκ εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας	εἰς	τὸν κόσμον τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς
[2, 9, 11]	ἐφ´ αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν	εἰς	τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ τί μόνη
[2, 9, 3]	οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ δέ τις	εἰς	ὕλην λέγοι, διὰ τί οὐ
[2, 9, 13]	ἄλλο τι ἢ τὸ ἐνδεέστερον	εἰς	φρόνησιν καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ
[2, 9, 17]	Πάντα γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ	εἰς	ψυχὴν πλάσειεν ἄν τις. Εἰ
[2, 9, 1]	ἔργον καὶ λόγος ἀπ´ αὐτοῦ	εἰς	ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν ποιῶν, οὐκ
[2, 9, 8]	ἔπειτα οἴονται τραπέντα ἔκ τινος	εἴς	τι καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς
[2, 9, 6]	ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις καὶ φθορὰς	εἰσάγοντες	παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι τῷδε τῷ
[2, 9, 6]	ὑποστάσεις τί χρὴ λέγειν ἃς	εἰσάγουσι,	παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους καὶ μετανοίας;
[2, 9, 14]	Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς ὄντος αἰτίου	εἴσεισι,	διὰ τί οὐκ ἀεὶ νοσεῖ;
[2, 9, 9]	κόσμον δὲ βλέπει ἐν ᾧ	εἰσιν;	Εἰ δὲ μὴ ἔξω, ἵνα
[2, 9, 16]	ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ γνώσεται, ὅτι	εἰσὶν	ἐνθάδε; Πῶς δέ, ὅτι ἐνθάδε
[2, 9, 16]	Εἰ δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι	εἰσὶν	ἐνθάδε; Πῶς δὲ οὐ καὶ
[2, 9, 9]	φίλα. Εἰ δὲ μὴ τοῦτό	εἰσιν,	ὃ ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο
[2, 9, 7]	οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς τὸ	εἴσω	ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν ἐξ
[2, 9, 10]	ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον τῷ σκότῳ,	εἶτ´	ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ
[2, 9, 9]	ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας.	Εἶτ´	ἐπὶ τούτοις ὑμῶν προνοεῖ ὁ
[2, 9, 1]	εἶτα ἕν, οὐδὲ τοῦτο ἄλλο,	εἶτα	ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν τὸ ἕν,
[2, 9, 1]	τις ἀπὸ τοῦ νοῦ ποιῇ,	εἶτα	ἀπὸ τούτου γίνεσθαι ἐν ψυχῇ
[2, 9, 1]	καὶ γὰρ αὕτη οὐκ ἄλλο,	εἶτα	ἕν, οὐδὲ τοῦτο ἄλλο, εἶτα
[2, 9, 9]	καὶ τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας	εἶτα	καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον εἰ
[2, 9, 1]	ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο προστησαμένους,	εἶτα	νοῦν μετ´ αὐτὸ καὶ τὸ
[2, 9, 12]	ἡ μήτηρ, ἣν διδόασιν αὐτῷ.	Εἶτα	πῶς οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν
[2, 9, 10]	εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι.	Εἶτα	τοῦ εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά
[2, 9, 12]	οὐ πρῶτον πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον,	εἶτα	φύρασις τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ καὶ
[2, 9, 1]	αὐτὸ καὶ τὸ νοοῦν πρώτως,	εἶτα	ψυχὴν μετὰ νοῦν αὕτη γὰρ
[2, 9, 10]	τῆς τοιαύτης αἰτίας γενομένης σοφίας,	εἴτε	ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι, τὰς
[2, 9, 1]	ἐν τῷ νοητῷ μήτε ἐλάττω.	Εἴτε	γὰρ ἐλάττω, ἢ ψυχὴν καὶ
[2, 9, 17]	καὶ τέλος τῆς πάσης ἔχοντος,	εἴτε	ἑστῶσαν ὡς οὔπω καὶ ἄλλο
[2, 9, 17]	δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ. Καὶ	εἴτε	κινουμένην ταύτην τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο
[2, 9, 16]	ὑμῖν πρόνοιά τις ἔρχεται ἐκεῖθεν,	εἴτε	ὅ τι βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ
[2, 9, 10]	τινά, εἴτε τῆς ψυχῆς ἀρξάσης,	εἴτε	τῆς τοιαύτης αἰτίας γενομένης σοφίας,
[2, 9, 10]	νεῦσαι κάτω καὶ σοφίαν τινά,	εἴτε	τῆς ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε τῆς
[2, 9, 16]	οὐδὲ τῶν μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´	εἴτε	ὑμῖν πρόνοιά τις ἔρχεται ἐκεῖθεν,
[2, 9, 17]	σῶμα. Πόθεν γάρ; Πάντα γὰρ	εἶχεν.	Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς ψυχὴν πλάσειεν
[2, 9, 17]	ἄλλο τι διοικούσης, καλῶς ἂν	εἶχεν	εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ
[2, 9, 6]	χωρισμὸν τὸν ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ	ἐκ	γενέσεως φεύγειν εἰς οὐσίαν· ταῦτα
[2, 9, 2]	μένει τε ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ	ἐκ	διανοίας διοικοῦσα οὐδέ τι διορθουμένη,
[2, 9, 8]	μὲν γὰρ ἦν εἶναι οὐκ	ἐκ	διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα·
[2, 9, 15]	διώκοντας δὲ πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα	ἐκ	θείας φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ
[2, 9, 15]	τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς καὶ	ἐκ	θεοῦ καὶ εἰς θεὸν ἀνήρτηται
[2, 9, 18]	ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε λέγειν	ἐκ	λίθων ἀψύχων τοὺς τοίχους καὶ
[2, 9, 15]	ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην	ἐκ	λόγου καὶ ἀσκήσεως καὶ ὅλως
[2, 9, 6]	ἐκ τοῦ {πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους	ἐκ	παλαιοῦ οὐ παρὰ φαύλων ἀνδρῶν
[2, 9, 15]	ἀτιμάσας καὶ τὴν ἀρετὴν τὴν	ἐκ	παντὸς τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην τό
[2, 9, 9]	οὐ παῖδες, οὐδ´ ἃ τιμῶσιν	ἐκ	πατέρων λαβόντες, σὺ δὲ κρείττων
[2, 9, 1]	καὶ τὸ αὔταρκες, ὅτι οὐκ	ἐκ	πλειόνων· οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς
[2, 9, 5]	ἄστρα μὴ τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι	ἐκ	πολλῷ καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων ὄντα,
[2, 9, 9]	τοῦ κόσμου φέροντες, εἴ τι	ἐκ	τῆς τῶν πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον
[2, 9, 4]	ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι	ἐκ	τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ τὸ
[2, 9, 12]	ἀγαπητῶς ἕνα ἢ δύο αὐτῶν	ἐκ	τοῦ κόσμου κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας
[2, 9, 5]	Εἰ δὲ μετὰ τὸν κόσμον	ἐκ	τοῦ κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς
[2, 9, 11]	λαβεῖν αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι	ἐκ	τοῦ λογισμοῦ, διὰ τί οὐχ
[2, 9, 6]	βλέποντας, οὐ τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους	ἐκ	τοῦ {πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους ἐκ
[2, 9, 6]	τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις	ἐκ	τοῦ σπηλαίου καὶ κατὰ βραχὺ
[2, 9, 5]	ξηρὸν ἢ ὑγρὸν ἢ μῖγμα	ἐκ	τούτων. Πῶς δὲ συνοχὴ τῶν
[2, 9, 6]	δημιουργὸν ἄλλον καὶ τὴν ψυχήν,	ἐκ	τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων
[2, 9, 3]	δὲ δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι μὴ	ἐκ	τῶν ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς
[2, 9, 5]	τῆς ἑτέρας ψυχῆς ταύτης, ἣν	ἐκ	τῶν στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς γὰρ
[2, 9, 5]	ἂν ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι ἡ	ἐκ	τῶν στοιχείων σύστασις; Ἡ γὰρ
[2, 9, 8]	τοῦ ἀεί· ἔπειτα οἴονται τραπέντα	ἔκ	τινος εἴς τι καὶ μεταβάλλοντα
[2, 9, 17]	ἔχειν, εἴ τι δύναται λαμβάνειν	ἕκαστα,	οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον,
[2, 9, 12]	φύσεων οὐ πρῶτον πῦρ, εἶθ´	ἕκαστον,	εἶτα φύρασις τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ
[2, 9, 10]	ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι ἂν καθ´	ἕκαστον	λόγον δεικνὺς ὡς ἔχει. Αἰδὼς
[2, 9, 3]	δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη	ἕκαστον	τὸ αὑτοῦ διδόναι καὶ ἄλλῳ,
[2, 9, 4]	γενομένη. Εἰ δὲ τὰς καθ´	ἕκαστον	ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη ἔδει μηκέτι
[2, 9, 9]	βλέπει, καὶ πᾶς καὶ θεῶν	ἕκαστος	καὶ τὰ ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις
[2, 9, 9]	πᾶν δεῖ βλέπειν· τιμῶν δὲ	ἑκάστους	κατ´ ἀξίαν, σπεύδων δ´ ἀεὶ
[2, 9, 13]	οἷόν τε ἦν ταὐτὰ περὶ	ἑκάστους	συμβαίνειν καὶ καιροῖς γενέσεων καὶ
[2, 9, 7]	ὁμοίως τῷ παντὶ καὶ ζῴῳ	ἑκάστῳ·	ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα
[2, 9, 9]	συμβαίνει· οὐ γὰρ πρὸς τὸ	ἑκάστῳ	καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς τὸ πᾶν
[2, 9, 9]	ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ	ἑκάστῳ	τὴν ἀξίαν; Οὗ καὶ ἀρετὴ
[2, 9, 9]	ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος μοῖραν	ἑκάστῳ	τὴν προσήκουσαν διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς
[2, 9, 7]	ἄν τι ἡ ψυχὴ ἡ	ἐκεῖ,	ἀλλ´ ἡ τοῦ σώματος σύστασις,
[2, 9, 8]	Οὐ γὰρ δὴ ταῦτά ἐστιν	ἐκεῖ,	ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς,
[2, 9, 16]	ἐν προσώπῳ εὖ μεμιμημένον φέρεται	ἐκεῖ,	ἀργὸς δὲ τίς οὕτως ἔσται
[2, 9, 5]	δὲ οὐρανὸν πάντα καὶ τὰ	ἐκεῖ	ἄστρα μὴ τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι
[2, 9, 9]	δὲ ἤδη τὸν μέγαν τὸν	ἐκεῖ	βασιλέα καὶ ἐν τῷ πλήθει
[2, 9, 5]	κόσμου. Καίτοι τί δεῖ αὐτοῖς	ἐκεῖ	γενέσθαι ἐν παραδείγματι κόσμου, ὃν
[2, 9, 16]	προνοεῖν αὖ μόνων. Πότερα δὲ	ἐκεῖ	γενομένων ἢ καὶ ἐνθάδε ὄντων;
[2, 9, 4]	ἄλλη παρὰ ταύτην μετὰ τὴν	ἐκεῖ	γῆν; Τίς δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα
[2, 9, 7]	τὴν ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ·	ἐκεῖ	δὲ οὐκ ἔχει ὅπου φύγῃ.
[2, 9, 1]	ὄν· καὶ οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ	ἐκεῖ	διπλοῦν. Εἰ δὲ καὶ ἀεὶ
[2, 9, 4]	ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν εἶδεν	ἐκεῖ;	Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ,
[2, 9, 4]	ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν	ἐκεῖ·	εἰ δὲ ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ;
[2, 9, 7]	ἂν μέλοι τῇ ψυχῇ τῇ	ἐκεῖ.	Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ σύστασις ὁμοίως
[2, 9, 12]	παρὰ φύσιν, καὶ ἐν τοῖς	ἐκεῖ	ἔσται τὸ παρὰ φύσιν, καὶ
[2, 9, 8]	ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις δὲ θαυμαστὴ	ἐκεῖ	θεῖ· ὥστε καὶ εἰργάσατο. Εἰ
[2, 9, 4]	ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ μᾶλλον νεύει	ἐκεῖ,	ἵνα μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ
[2, 9, 9]	ὅπως ἐν αὐτῷ καὶ ὅπως	ἐκεῖ,	καὶ ἀνδρῶν οἳ ἂν θεῷ
[2, 9, 17]	ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ	ἐκεῖ	κάλλος εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον τούτων,
[2, 9, 14]	φωνῆς καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα	ἐκεῖ	μαγεύειν γέγραπται. Εἰ δὲ μὴ
[2, 9, 17]	εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ	ἐκεῖ	μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν
[2, 9, 5]	καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας	ἐκεῖ	μὲν τὸ τεταγμένον καὶ εὔσχημον
[2, 9, 7]	παντὶ καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´	ἐκεῖ	οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα
[2, 9, 14]	ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα τὰ	ἐκεῖ.	Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς
[2, 9, 9]	πολλὰ δὲ εἶναι τὰ σπεύδοντα	ἐκεῖ	{πάντα} καὶ τὰ μὲν τυγχάνοντα
[2, 9, 8]	πῶς οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν	ἐκεῖ;	~Πλούτους δὲ καὶ πενίας εἴ
[2, 9, 16]	καὶ ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς τοῖς	ἐκεῖ	πολὺ μᾶλλον ἢ αἱ ἡμῶν.
[2, 9, 4]	γὰρ ἄλλο πῦρ βελτίων τοῦ	ἐκεῖ	πυρὸς παρὰ τὸ ἐνταῦθα πῦρ;
[2, 9, 16]	ἐνθάδε ὄντων; Εἰ μὲν γὰρ	ἐκεῖ,	πῶς ἦλθον; Εἰ δὲ ἐνθάδε,
[2, 9, 8]	ἡμῖν σοφία βελτίων ἔσται τῶν	ἐκεῖ;	Ταῦτα τίς ἂν μὴ ἔκφρων
[2, 9, 6]	ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον	ἐκεῖ	τὸ ὡς ὅτι μάλιστα ὀλίγον
[2, 9, 4]	εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ μετὰ τὴν	ἐκεῖ	τοῦ κόσμου τοῦ νοητοῦ περιοχὴν
[2, 9, 13]	ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι· καὶ γὰρ	ἐκεῖ	ψυχὴ χεῖρον νοῦ καὶ οὗτος
[2, 9, 10]	ἐλλάμψαι μόνον τῷ σκότῳ, εἶτ´	ἐκεῖθεν	εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι.
[2, 9, 16]	εἴτε ὑμῖν πρόνοιά τις ἔρχεται	ἐκεῖθεν,	εἴτε ὅ τι βούλεσθε, ἀλλ´
[2, 9, 16]	βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ γε κόσμος	ἐκεῖθεν	ἔχει καὶ οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´
[2, 9, 17]	τὸν πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι, ὡς	ἐκεῖθεν,	καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ
[2, 9, 6]	ἐν Ἅιδου καὶ αἱ μετενσωματώσεις	ἐκεῖθεν.	Καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν δὲ
[2, 9, 16]	ἄρα οὔτε ταῦτα κατενόησεν, οὔτε	ἐκεῖνα	εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ καὶ μισεῖν
[2, 9, 12]	ἀλλ´ οὖν ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι	ἐκεῖνα	ἢ καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ,
[2, 9, 7]	ὅδε ὁ κόσμος, ἕως ἂν	ἐκεῖνα	ᾖ, εἴρηται. Τὴν δὲ πρὸς
[2, 9, 17]	τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ τούτων ἐπ´	ἐκεῖνα	ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον δὲ τούτοις·
[2, 9, 16]	συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ	ἐκεῖνα	ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ
[2, 9, 12]	ὑλικόν, καὶ μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι	ἐκεῖνα	καὶ κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν
[2, 9, 14]	γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς πρὸς	ἐκεῖνα	λέγοντες, οὐ μόνον πρὸς ψυχήν,
[2, 9, 15]	εἶεν τὸ παράπαν κινηθέντες πρὸς	ἐκεῖνα.	Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς καὶ τόδε
[2, 9, 17]	Εἰ οὖν μὴ ταῦτα, οὐδὲ	ἐκεῖνα·	μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα καλά.
[2, 9, 8]	καὶ ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν κατ´	ἐκεῖνα,	πῶς οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν
[2, 9, 17]	μὴ ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´	ἐκεῖνα	τοίνυν ταῦτα καλά. Ἀλλ´ ὅταν
[2, 9, 7]	ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων· ἄρχει γὰρ	ἐκείνη.	Διὸ καὶ ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν,
[2, 9, 11]	δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς, εἰ	ἐκείνη	λογική, τάχ´ ἂν φυτικὴ καὶ
[2, 9, 18]	μηδ´ εἴ τι σκληρόν, ταράττεσθαι.	Ἐκείνη	μὲν οὖν οὐ πλήττεται· οὐ
[2, 9, 10]	δὲ χάριν καὶ αὐταὶ κατῆλθον,	ἐκείνην	λέγουσι πάλιν αὖ μὴ κατελθεῖν,
[2, 9, 15]	ταῦτα ἐκ θείας φύσεως ἥκοντας·	ἐκείνης	γὰρ τῆς φύσεως καλοῦ ἐπαίειν,
[2, 9, 1]	καὶ μίαν λέγειν οὐ κατηγοροῦντας	ἐκείνης	οὐδέν, δηλοῦντας δὲ ἡμῖν αὐτοῖς
[2, 9, 7]	τοῦ χοροῦ· εἰ μέντοι μετ´	ἐκείνης	τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν ἂν ὑπὸ
[2, 9, 11]	μὲν πρῶτον, ἄλλο δὲ μετ´	ἐκεῖνο,	ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες.
[2, 9, 8]	Εἰ δὲ μιμούμενον μή ἐστιν	ἐκεῖνο,	αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει·
[2, 9, 10]	ἄλλων ἁπάντων ὅπως ἔχει εἰδέναι·	ἐκεῖνο	δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν λόγον,
[2, 9, 15]	αὐτῶν λέγειν ἡμῖν ἂν πρέποι.	~Ἐκεῖνο	δὲ μάλιστα δεῖ μὴ λανθάνειν
[2, 9, 14]	καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν	ἐκεῖνο	πανταχοῦ, ὡς τὸ μὲν παρ´
[2, 9, 7]	συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν εἴασεν	ἐκεῖνο	τὴν αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ
[2, 9, 2]	τούτων οὔτε ἐπινοίας περιττὰς ἐν	ἐκείνοις,	ἃς οὐ δέχονται, θετέον, ἀλλ´
[2, 9, 16]	δέ, ὅτι καὶ τῶν συγγενῶν	ἐκείνοις	καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν,
[2, 9, 2]	ἡμῶν τὸ μὲν ἀεὶ πρὸς	ἐκείνοις,	τὸ δὲ πρὸς ταῦτα ἔχειν,
[2, 9, 9]	προφητεύει ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν ἃ	ἐκείνοις	φίλα. Εἰ δὲ μὴ τοῦτό
[2, 9, 9]	ὁ κόσμος δὲ ὅδε δι´	ἐκεῖνόν	ἐστι κἀκεῖ βλέπει, καὶ πᾶς
[2, 9, 9]	εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ δι´	ἐκεῖνον	καὶ παρ´ ἐκείνου ὄντας. Καὶ
[2, 9, 4]	αὐτῷ; Ἄλλος δὲ ἥλιος μετ´	ἐκεῖνον	πρὸ τούτου τοῦ ὁρωμένου τίς;
[2, 9, 9]	καὶ μὴ αὐτὸν μόνον μετ´	ἐκεῖνον	τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα
[2, 9, 12]	ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι,	ἐκεῖνος	δὲ οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι
[2, 9, 9]	δὲ μὴ τοῦτό εἰσιν, ὃ	ἐκεῖνός	ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν
[2, 9, 12]	ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν καὶ {κόσμου	ἐκείνου}	ἀλλὰ καὶ μαθεῖν ἐξ ὧν
[2, 9, 8]	οὖν εἶναί τι μετ´ αὐτό·	ἐκείνου	γὰρ μόνου οὐδέν ἐστιν ἔτι
[2, 9, 8]	ἐστιν ὁ τὸ μίμημα ἀποσῴζων	ἐκείνου.	Γῆ μὲν δὴ πᾶσα ζῴων
[2, 9, 6]	μὲν τὴν νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες,	ἐκείνου	δὲ καὶ τῶν ἄλλων τῶν
[2, 9, 4]	τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα	ἐκείνου.	Ἢ τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη
[2, 9, 16]	ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ κόσμος	ἐκείνου	ἦν; πῶς δὲ οἱ ἐν
[2, 9, 12]	μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ κόσμου	ἐκείνου〉	λαβεῖν ἔννοιαν καὶ {κόσμου ἐκείνου}
[2, 9, 9]	καὶ δι´ ἐκεῖνον καὶ παρ´	ἐκείνου	ὄντας. Καὶ ὁ κόσμος δὲ
[2, 9, 9]	καὶ θεῶν ἕκαστος καὶ τὰ	ἐκείνου	προφητεύει ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν ἃ
[2, 9, 4]	ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν	ἐκείνου;	Τί γὰρ ἄλλο πῦρ βελτίων

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 30/04/2010