Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 18]	καὶ καθαροῖς γίνεσθαι καὶ τοῦ	θανάτου	καταφρονεῖν καὶ τὰ ἀμείνω εἰδέναι
[2, 9, 14]	οὐ τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ	θαρραλέον	μετὰ λόγου καὶ μετ´ ἀσφαλείας
[2, 9, 14]	τὰς παρὰ τοῖς μάγοις δυνάμεις	θαυμάζουσι,	τοὺς μέντοι εὖ φρονοῦντας οὐκ
[2, 9, 17]	ἐν μέρει, οἷα δαιμόνων, ὡς	θαυμάσαι	τὸν πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι, ὡς
[2, 9, 8]	πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις δὲ	θαυμαστὴ	ἐκεῖ θεῖ· ὥστε καὶ εἰργάσατο.
[2, 9, 2]	πρὸ αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει	θαυμαστῇ.	Ὅσον γὰρ πρὸς αὐτῇ ἐστι,
[2, 9, 12]	διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα πῶς οὐ	θαυμαστὸν	αὐτοὺς μὲν οὐκ εἴδωλα ψυχῶν
[2, 9, 9]	τῶν ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας, τί	θαυμαστὸν	καὶ ἁμαρτίας εἶναι οὐ νῷ,
[2, 9, 18]	καὶ τὰ αὐτὰ ἂν ἐν	θέᾳ	καὶ ἡμῖν εἴη ἅτε καλῶς
[2, 9, 2]	τῇ εἰς τὸ πρὸ αὐτῆς	θέᾳ	κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ
[2, 9, 6]	σπηλαίου καὶ κατὰ βραχὺ εἰς	θέαν	ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ μᾶλλον προιούσας.
[2, 9, 8]	ἐστι. Δύναμις δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ	θεῖ·	ὥστε καὶ εἰργάσατο. Εἰ μὲν
[2, 9, 3]	ἔν τινι τόπῳ ἀφωρισμένῳ τὰ	θεῖα	ἔσται καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ
[2, 9, 5]	μὲν αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον καὶ	θείαν	λέγειν καὶ τὴν τῶν φαυλοτάτων
[2, 9, 17]	ὃ καὶ αὐτὸ τὰς ψυχὰς	θείας	οὔσας κινεῖ. Εἰ μὴ ἄρα
[2, 9, 15]	δὲ πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα ἐκ	θείας	φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ τῆς
[2, 9, 18]	τοῖς οἰομένοις τὰ ἄστρα μὴ	θεῖν,	ὅτι αὐτοῖς ἡ αἴσθησις ἑστάναι
[2, 9, 9]	ἀλλὰ τὸ δεῖξαι πολὺ τὸ	θεῖον,	ὅσον ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό ἐστι
[2, 9, 7]	δ´ ὅσον αὐτῆς πρὸς τὸ	θεῖον	τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον μένει καὶ
[2, 9, 6]	ἐν φύσει ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς	θείους	ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους
[2, 9, 9]	ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων	θείων	ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ ὡς ἄριστον
[2, 9, 10]	διασύρειν τὰ τῶν παλαιῶν καὶ	θείων	ἀνδρῶν καλῶς καὶ τῆς ἀληθείας
[2, 9, 9]	Καὶ εἰ φονεύει, ἔχεις ὃ	θέλεις.	Εἰ δὲ ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι
[2, 9, 9]	φύσιν ἔχει. Εἰ δ´ ὑπερορᾶν	θέλεις	καὶ σεμνύνεις σαυτὸν ὡς οὐ
[2, 9, 14]	τί ποιοῦσιν ἢ γοητείας καὶ	θέλξεις	καὶ πείσεις λέγουσι καὶ λόγῳ
[2, 9, 6]	εἰληφότα, ἔν γε οἷς ἐναντιοῦσθαι	θέλουσι	γενέσεις καὶ φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς
[2, 9, 6]	οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς	θέλουσι	διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´
[2, 9, 10]	ὑλότητος ἢ ὅ τι ὀνομάζειν	θέλουσι,	τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δ´
[2, 9, 10]	γενομένης σοφίας, εἴτε ἄμφω ταὐτὸν	θέλουσιν	εἶναι, τὰς μὲν ἄλλας ψυχὰς
[2, 9, 15]	τε σωφρονεῖν τοῦτο ἐν γέλωτι	θέμενος,	ἵνα μηδὲν καλὸν ἐνταῦθα δὴ
[2, 9, 9]	αὐτῷ πρὸς αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ	θέμις	αὐτῷ πρὸς τὸ κάτω· καὶ
[2, 9, 2]	γὰρ πᾶν αὐτῆς οὐκ ἦν	θέμις	καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ
[2, 9, 17]	δούσης δὲ ἑτέρῳ, ὅτι μὴ	θέμις	φθόνον ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι,
[2, 9, 18]	Φαύλους μὲν οὖν ὄντας οὐ	θεμιτὸν	εἰς συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ
[2, 9, 16]	πῶς δὲ οἱ ἐν αὐτῷ	θεοί;	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν καὶ πρότερον·
[2, 9, 8]	τῷ ἀνωτάτω διὰ τί οὐ	θεοὶ	ἐν τάξει φερόμενα καὶ κόσμῳ
[2, 9, 17]	μὴ θέμις φθόνον ἐν τοῖς	θεοῖς	εἶναι, ἔχειν, εἴ τι δύναται
[2, 9, 15]	καὶ ἐκ θεοῦ καὶ εἰς	θεὸν	ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις, ὡς δὲ
[2, 9, 15]	ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως	θεὸν	δείκνυσιν· ἄνευ δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς
[2, 9, 8]	καὶ ἐν νῷ λαμβάνουσι τὸν	θεὸν	καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς νοητοὺς
[2, 9, 15]	δὴ τὸ εἰπεῖν βλέπε πρὸς	θεόν»	προὔργου τι ἐργάζεται, ἐὰν μὴ
[2, 9, 17]	μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ	θεὸν	τοίνυν. Καὶ γὰρ διὰ τὰ
[2, 9, 6]	λαβόντας, ψυχῆς ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον,	θεὸν	τὸν πρῶτον, τὸ τὴν ψυχὴν
[2, 9, 13]	συγχωρητέον τῇ πάντων φύσει αὐτὸν	θέοντα	πρὸς τὰ πρῶτα παυσάμενον τῆς
[2, 9, 15]	δείκνυσιν· ἄνευ δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς	θεὸς	λεγόμενος ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ
[2, 9, 15]	εἶναι μεμνημένον μὲν ὀνόματος τοῦ	θεός»	συνεχόμενον δὲ ἅπασι πάθεσι, μηδὲν
[2, 9, 9]	ἐπὶ τούτοις ὑμῶν προνοεῖ ὁ	θεός,	τοῦ δὲ κόσμου παντὸς ἐν
[2, 9, 17]	σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ	θεοῦ	δυνάμεως ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ
[2, 9, 9]	ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν	θεοῦ	εἰδότων, ὅταν μένων ὅς ἐστι
[2, 9, 15]	ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς καὶ ἐκ	θεοῦ	καὶ εἰς θεὸν ἀνήρτηται ἡ
[2, 9, 9]	ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε· σὺ εἶ	θεοῦ	παῖς, οἱ δ´ ἄλλοι, οὓς
[2, 9, 8]	καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς νοητοὺς	θεούς,	ἀλλ´ ἡμῖν σοφία βελτίων ἔσται
[2, 9, 9]	ἤδη καὶ τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν	θεούς,	ἐφ´ ἅπασι δὲ ἤδη τὸν
[2, 9, 16]	καὶ ἡ πρὸς τοὺς νοητοὺς	θεοὺς	λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν
[2, 9, 9]	ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ δὲ μᾶλλον	θεοὺς	τούς τε ἐν τῷδε ὄντας
[2, 9, 14]	λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ καὶ αἱ	θεραπεῖαι	αὐτῶν. Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης ἢ
[2, 9, 15]	περιέσται καὶ κτήσεται, μήτε ὡς	θεραπεύεται	ψυχὴ μήτε ὡς καθαίρεται. Οὐ
[2, 9, 5]	Ἡ γὰρ τούτων κρᾶσις ἢ	θερμὸν	ἢ ψυχρὸν ἢ μικτὸν ποιεῖ,
[2, 9, 2]	ἐν ἐκείνοις, ἃς οὐ δέχονται,	θετέον,	ἀλλ´ ἕνα νοῦν τὸν αὐτὸν
[2, 9, 9]	ὅσον ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου	θεῷ	γενέσθαι· δύναται δὲ εἰς ὅσον
[2, 9, 9]	νομίζειν εἶναι χώραν παρὰ τῷ	θεῷ	καὶ μὴ αὐτὸν μόνον μετ´
[2, 9, 9]	ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν οἳ ἂν	θεῷ	ὦσι φίλοι, πράως μὲν τὰ
[2, 9, 8]	ἐναργὲς καὶ καλὸν τῶν νοητῶν	θεῶν	εἴποι; Εἰ δὲ μιμούμενον μή
[2, 9, 9]	κἀκεῖ βλέπει, καὶ πᾶς καὶ	θεῶν	ἕκαστος καὶ τὰ ἐκείνου προφητεύει
[2, 9, 16]	καὶ πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν ἂν	θεῶν,	καὶ μὴ πρότερον {πᾶς κακὸς}
[2, 9, 9]	τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει, καὶ	θεῶν	οὐ μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ
[2, 9, 9]	οὐ μόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ	θεῶν	πολλὴ γὰρ ἐν ἀνθρώποις ἡ
[2, 9, 9]	ἐν τῷ πλήθει μάλιστα τῶν	θεῶν	τὸ μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ
[2, 9, 16]	αὖ τὸ καταφρονῆσαι κόσμου καὶ	θεῶν	τῶν ἐν αὐτῷ καὶ τῶν
[2, 9, 18]	λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον ἂν	θεωρεῖν	αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς
[2, 9, 18]	Οὐ δή, εἰ μόνοι λέγοιεν	θεωρεῖν	δύνασθαι, πλέον ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς
[2, 9, 14]	ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ	θεωρεῖν	ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς τὸ μὲν
[2, 9, 6]	μὴ αὐτά πω τὰ ὄντα	θεωρῇ,	καινολογούντων ἐστὶν εἰς σύστασιν τῆς
[2, 9, 15]	ὄρεξις, ὡς δὲ ἐν ἄλλοις	θεωρητέον,	ὁ μὲν Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν
[2, 9, 17]	ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ μαθήματα, οὐδὲ	θεωρίας	τοίνυν· οὐδὲ θεὸν τοίνυν. Καὶ
[2, 9, 6]	δὲ νοῦν ἕτερον παρ´ αὐτὸν	θεωροῦντα,	τὸν δὲ διανοούμενον πολλάκις δὲ
[2, 9, 6]	ἀληθὲς βλέποντας, οὐ τὴν εὐδοκίμησιν	θηρωμένους	ἐκ τοῦ {πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους
[2, 9, 5]	παραχωρῆσαι δὲ τοῦ βελτίονος τῇ	θνητῇ	ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ καὶ
[2, 9, 16]	τοῦ ἐν νοήσει κειμένου οἷον	θορυβοῦνται	καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ
[2, 9, 13]	τι ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου τὸ	θράσος	αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο δέ,
[2, 9, 15]	μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ	θυμοῦ	εἶναι μεμνημένον μὲν ὀνόματος τοῦ
[2, 9, 6]	ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν	θῶνται,	ταῦτα ἔξω τῆς ἀληθείας εὕρηται.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010