Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 15]	τοῦ θεός» συνεχόμενον δὲ ἅπασι	πάθεσι,	μηδὲν δὲ αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν;
[2, 9, 6]	τρίτον· διαφορὰς δὲ ψυχῶν ἐν	πάθεσιν	ἢ ἐν φύσει ἰχνεύειν μηδὲν
[2, 9, 6]	τῇ ψυχῇ καὶ τὰ αὐτὰ	πάθη	διδόντες, ἅπερ καὶ τοῖς ἐν
[2, 9, 6]	μὲν γὰρ ψυχῆς ταῦτα λέγουσι	πάθη,	ὅταν ἐν μετανοίᾳ ᾖ, καὶ
[2, 9, 7]	Ὅλως γὰρ τὸ μὲν ἄλλου	πάθημα	τὸ ἐν αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης
[2, 9, 7]	εἰ τὸ πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο,	πάθοι	ἄν τι ἡ ψυχὴ ἡ
[2, 9, 7]	ἂν ὑπὸ τούτων οὐδ´ αὐτὴ	πάθοι.	~Τὸ δὲ διὰ τί ἐποίησε
[2, 9, 7]	ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν ἄλλῳ,	παθόντος	μὲν τοῦ ἐν ᾧ συμπέπονθεν,
[2, 9, 2]	Καὶ τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ τὸ	πάθος,	ὅτι μὴ ἔμεινεν ἐν τῷ
[2, 9, 16]	τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ οὗ δὴ	πάθους	καὶ κινοῦνται οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´
[2, 9, 17]	σῶμα αὐτῇ, ὡς οὐδὲν ἂν	παθούσης,	δούσης δὲ ἑτέρῳ, ὅτι μὴ
[2, 9, 16]	οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ τοὺς	παῖδας	ὧν τὸν πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ
[2, 9, 9]	δ´ ἄλλοι, οὓς ἐθαύμαζες, οὐ	παῖδες,	οὐδ´ ἃ τιμῶσιν ἐκ πατέρων
[2, 9, 17]	δὲ παντὶ οὐκ ἦν ποτε	παιδὶ	ὣς ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο
[2, 9, 9]	εἰ ἀκούσειε· σὺ εἶ θεοῦ	παῖς,	οἱ δ´ ἄλλοι, οὓς ἐθαύμαζες,
[2, 9, 17]	καλῶς ἂν ποιοῖεν τοῦ ἐν	παισὶ	καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς μὴ
[2, 9, 9]	οὐ νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ	παισὶν	ἀνήβοις; Εἰ δὲ γυμνάσιον εἴη
[2, 9, 6]	Ἐπεὶ τά γε εἰρημένα τοῖς	παλαιοῖς	περὶ τῶν νοητῶν πολλῷ ἀμείνω
[2, 9, 6]	εὐμενῶς δεχομένους τὰ ἐκείνων ὡς	παλαιοτέρων	καὶ ἃ καλῶς λέγουσι παρ´
[2, 9, 6]	τοῦ {πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους ἐκ	παλαιοῦ	οὐ παρὰ φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς
[2, 9, 10]	ἠμύνατο τοὺς διασύρειν τὰ τῶν	παλαιῶν	καὶ θείων ἀνδρῶν καλῶς καὶ
[2, 9, 15]	πολλὰ καὶ καλὰ τοῖς τῶν	παλαιῶν	λόγοις, μήτε ἐξ ὧν περιέσται
[2, 9, 13]	διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον	πάλιν	ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´ ὅτι μὴ
[2, 9, 13]	μὴ τοῦτο δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως	πάλιν	ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων,
[2, 9, 10]	καὶ αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι	πάλιν	αὖ μὴ κατελθεῖν, οἷον μὴ
[2, 9, 4]	ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν	πάλιν	πειραθείσας ἐν τῇ προτέρᾳ γενέσει
[2, 9, 2]	συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον· τὸ γὰρ	πᾶν	αὐτῆς οὐκ ἦν θέμις καθελκύσαι.
[2, 9, 1]	ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις καὶ πρώτη	πᾶν	γὰρ τὸ οὐ πρῶτον οὐχ
[2, 9, 9]	ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς τὸ	πᾶν	δεῖ βλέπειν· τιμῶν δὲ ἑκάστους
[2, 9, 6]	καὶ ὁ τόδε ποιῶν τὸ	πᾶν	διενοήθη σχεῖν» Οἱ δὲ οὐ
[2, 9, 16]	τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς τὸ	πᾶν;	Ἢ παραβάλλειν καὶ γελοῖον καὶ
[2, 9, 13]	τὰ πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ τὸ	πᾶν	καὶ μεγάλα μέρη ὄντα τοῦ
[2, 9, 13]	φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως πρὸς τὸ	πᾶν	καὶ πρὸς τὴν γῆν ἔχοντα,
[2, 9, 17]	τἄνδον· οὗ γὰρ τὸ ἔξω	πᾶν	καλόν, κρατήσαντός ἐστι τοῦ ἔνδον.
[2, 9, 16]	ὁτιοῦν ἔχων καὶ τὸ συγγενὲς	πᾶν	οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ τοὺς
[2, 9, 7]	ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´ εἰ τὸ	πᾶν	πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν τι
[2, 9, 1]	καὶ οὐκ ἐν ἄλλῳ, ὅτι	πᾶν	τὸ ἐν ἄλλῳ καὶ παρ´
[2, 9, 6]	καὶ τὸν διοικοῦντα τόδε τὸ	πᾶν	ψέγοντες καὶ εἰς ταὐτὸν ἄγοντες
[2, 9, 17]	εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ	πᾶν	ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ ἤδη
[2, 9, 8]	καὶ τοιοῦτόν ἐστι τόδε τὸ	πᾶν,	ὡς ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ καὶ
[2, 9, 9]	αἰτίας, φησίν, ἀποφεύξονται πρὸς ἀνθρώπων,	πάντα	ἄγοντες τάξει ἐξ ἀρχῆς εἰς
[2, 9, 3]	πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι	πάντα	ἀλλήλοις καὶ ἀεί, γενητὰ δὲ
[2, 9, 10]	οὖν καὶ ἄλλα, μᾶλλον δὲ	πάντα	ἄν τις ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι
[2, 9, 6]	τῷ μετὰ τὸ πρῶτον τὰ	πάντα	ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν πάντων
[2, 9, 8]	ἀθανάτων καὶ μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ	πάντα·	ἄστρα δὲ τά τε ἐν
[2, 9, 17]	προσετίθετο εἰς σῶμα. Πόθεν γάρ;	Πάντα	γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς
[2, 9, 5]	φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν δὲ οὐρανὸν	πάντα	καὶ τὰ ἐκεῖ ἄστρα μὴ
[2, 9, 9]	δὲ εἶναι τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ	{πάντα}	καὶ τὰ μὲν τυγχάνοντα μακάρια,
[2, 9, 16]	καὶ εἰ τὰ ἄλλα μὴ	πάντα	κακὸς εἴη, αὐτῷ τούτῳ ἂν
[2, 9, 13]	τοῦ κόσμου σφαίραις, αἳ δὴ	πάντα	μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς· τί γὰρ
[2, 9, 9]	ἀξίαν, σπεύδων δ´ ἀεὶ οὗ	πάντα	σπεύδει τὰ δυνάμενα πολλὰ δὲ
[2, 9, 6]	ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν αὐτῷ	πάντα	τὰ ὄντα, τὸν δὲ νοῦν
[2, 9, 10]	τὸν λόγον, ὃ δὴ καὶ	πάντα	ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ ἀτοπίαν
[2, 9, 15]	περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ	παντάπασι	τὸν περὶ τούτων λόγον, καὶ
[2, 9, 16]	ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ τινος καὶ	παντάπασιν	οὔτε αἴσθησιν οὔτε νοῦν ἔχοντος
[2, 9, 9]	μένων ὅς ἐστι πολλοὺς ποιῇ	πάντας	εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ δι´
[2, 9, 9]	μέν, ὅσῳ τις ἄριστος, πρὸς	πάντας	εὐμενῶς ἔχει καὶ πρὸς ἀνθρώπους·
[2, 9, 15]	αὐτὴν τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ	πάντας	νόμους τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ
[2, 9, 13]	Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον πάλιν ἀγαθοὺς	πάντας,	οὐδ´ ὅτι μὴ τοῦτο δυνατόν,
[2, 9, 2]	τὸν αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ	πανταχῇ,	μιμούμενον τὸν πατέρα καθ´ ὅσον
[2, 9, 3]	Εἰ δὲ μόνη καταλειφθήσεται, οὐ	πανταχοῦ,	ἀλλ´ ἔν τινι τόπῳ ἀφωρισμένῳ
[2, 9, 8]	καὶ ἐναργὴς καὶ πολλὴ καὶ	πανταχοῦ	ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς
[2, 9, 14]	ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο	πανταχοῦ,	ὡς τὸ μὲν παρ´ ἡμῶν
[2, 9, 6]	θέλουσι γενέσεις καὶ φθορὰς εἰσάγοντες	παντελεῖς	καὶ μεμφόμενοι τῷδε τῷ παντὶ
[2, 9, 17]	καὶ ὅλῳ καὶ πᾶσι καὶ	παντί·	εἶθ´ ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη
[2, 9, 7]	οὐδὲ ἡ σύστασις ὁμοίως τῷ	παντὶ	καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ
[2, 9, 6]	παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι τῷδε τῷ	παντὶ	καὶ τὴν πρὸς τὸ σῶμα
[2, 9, 17]	ἐλθεῖν εἰς τέλος. Τῷ δὲ	παντὶ	καλῷ ὄντι τί ἐμπόδιον ἦν
[2, 9, 13]	οὐ τυραννίδος ἕνεκα ἐν τῷ	παντὶ	ὄντα, ἀλλὰ κόσμον καὶ τάξιν
[2, 9, 17]	φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ δὲ	παντὶ	οὐκ ἦν ποτε παιδὶ ὣς
[2, 9, 2]	ἡμεῖς ἔτι μέρος, ἔδωκε τῷ	παντὶ	σώματι αὐτῷ τε ἔχειν ὅσον
[2, 9, 13]	καὶ μεγάλα μέρη ὄντα τοῦ	παντός.	Εἰ δ´ ἄνθρωποι τίμιόν τι
[2, 9, 18]	ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ	παντὸς	ἐν σώματι τῷ ὅλῳ. Ἔστι
[2, 9, 9]	ὁ θεός, τοῦ δὲ κόσμου	παντὸς	ἐν ᾧ καὶ αὐτοὶ διὰ
[2, 9, 18]	καὶ τοῦ ὃν τρόπον ψυχὴ	παντὸς	ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη τοῦ ἀψύχου.
[2, 9, 7]	τῆς ἡμετέρας καὶ τὴν τοῦ	παντὸς	λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς εἴ τις
[2, 9, 8]	γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ	παντὸς	τὴν διοίκησιν ὀρθῶς ἄν τις
[2, 9, 12]	περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις	παντὸς	τοῦ ζῴου. Διὰ τί οὖν
[2, 9, 15]	καὶ τὴν ἀρετὴν τὴν ἐκ	παντὸς	τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην τό τε
[2, 9, 4]	φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ ἡ τοῦ	παντὸς	τοῦτο πάσχει· εἰ δὲ σφαλεῖσαν
[2, 9, 7]	περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ ἡ τοῦ	παντὸς	ψυχὴ οὐκ ἂν δέοιτο ὑπὸ
[2, 9, 9]	μάλιστα τὸν ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ	παντός,	ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ ἤδη
[2, 9, 8]	μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς τοῦ	παντὸς	ψυχῆς ἦλθον, πῶς βελτίους αἱ
[2, 9, 8]	πρὸς τὸ κάτω, ὃ τῶν	πάντων	ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις δὲ θαυμαστὴ
[2, 9, 9]	ἐν τῷδε ὄντας κἀκεῖ βλέποντας,	πάντων	δὲ μάλιστα τὸν ἡγεμόνα τοῦδε
[2, 9, 6]	πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν	πάντων	ὄντος καὶ νοῦ τοῦ πρώτου
[2, 9, 1]	λεχθείσης οὕτως ἔχειν ἀρχῆς τῆς	πάντων	οὐδεὶς ἂν εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´
[2, 9, 14]	τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ	πάντων·	οὐδὲν γὰρ ἂν πλέον· οὕτω
[2, 9, 9]	εἴ τι ἐκ τῆς τῶν	πάντων	φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ
[2, 9, 13]	πρώτων, ἀλλὰ πράως συγχωρητέον τῇ	πάντων	φύσει αὐτὸν θέοντα πρὸς τὰ
[2, 9, 12]	ἐν τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον γὰρ	πάντως,	ἀλλ´ οὐχ ὡς αἱ τέχναι
[2, 9, 12]	οὕτως, οὐκ εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ	πάντως	ἀπὸ τῶν ἀρίστων τῆς δυνάμεως
[2, 9, 1]	ἀληθινοῦ νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ	πάντως	γε ὁ αὐτὸς ἔσται ὅσπερ
[2, 9, 12]	γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ	πάντως	ἔδει; Ἢ γὰρ κατὰ φύσιν
[2, 9, 13]	Εἰ δ´ ἄνθρωποι τίμιόν τι	παρ´	ἄλλα ζῷα, πολλῷ μᾶλλον ταῦτα
[2, 9, 1]	πᾶν τὸ ἐν ἄλλῳ καὶ	παρ´	ἄλλου. Εἰ οὖν μηδὲ παρ´
[2, 9, 1]	παρ´ ἄλλου. Εἰ οὖν μηδὲ	παρ´	ἄλλου μηδὲ ἐν ἄλλῳ μηδὲ
[2, 9, 3]	γενητὰ δὲ τὰ ἕτερα τῷ	παρ´	ἄλλων εἶναι. Οὐ τοίνυν ἐγένετο,
[2, 9, 1]	τίνες ἂν οὖν εἶεν φύσεις	παρ´	αὐτάς. Τῆς τε γὰρ λεχθείσης
[2, 9, 12]	τῇ ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ	παρ´	αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ ἥξει ὁ
[2, 9, 11]	νενευκέναι; Οὐ γάρ, εἴ τι	παρ´	αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον φῶς, ἤδη
[2, 9, 2]	αὐτῷ τε ἔχειν ὅσον δύναται	παρ´	αὐτῆς ἔχειν, μένει τε ἀπραγμόνως
[2, 9, 10]	λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον	παρ´	αὐτοῖς δημιουργὸν γεννῶσι καὶ ἀποστάντα
[2, 9, 5]	καὶ λύπας καὶ ὀργὰς τὴν	παρ´	αὐτοῖς δύναμιν μὴ ἀτιμάζειν, ἀλλ´
[2, 9, 6]	ὄντα, τὸν δὲ νοῦν ἕτερον	παρ´	αὐτὸν θεωροῦντα, τὸν δὲ διανοούμενον
[2, 9, 10]	τῆς μητρὸς ποιήσαντες τὸν κόσμον	παρ´	αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων,
[2, 9, 7]	δίδωσι τῷ σώματι ζωὴν οὐδὲν	παρ´	αὐτοῦ προσλαμβάνει. Ὅλως γὰρ τὸ
[2, 9, 6]	τοῖς ἀκούουσι ποιεῖν, ἀλλ´ αὐτὰ	παρ´	αὐτῶν δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα
[2, 9, 13]	παρέχοντα. Ἃ δὲ λέγεται γίνεσθαι	παρ´	αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν τῶν ἐσομένων
[2, 9, 9]	ἀνηρτημένους καὶ δι´ ἐκεῖνον καὶ	παρ´	ἐκείνου ὄντας. Καὶ ὁ κόσμος
[2, 9, 6]	παλαιοτέρων καὶ ἃ καλῶς λέγουσι	παρ´	ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς ἀθανασίαν, νοητὸν
[2, 9, 6]	ῥᾳδίως γνωσθήσεται τάδ´ ὕστερον τούτοις	παρ´	ἐκείνων ληφθέντα, προσθήκας δέ τινας
[2, 9, 14]	ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς τὸ μὲν	παρ´	ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς
[2, 9, 1]	παρὰ τοῦ νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ	παρὰ	ἄλλου τοῦ μεταξὺ τὸν λόγον·
[2, 9, 4]	πῦρ; Ἢ τίς γῆ ἄλλη	παρὰ	ταύτην μετὰ τὴν ἐκεῖ γῆν;
[2, 9, 6]	ἔχοντα, ὅσα ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε	παρὰ	τὴν ἐκείνων δόξαν λέγειν, εὐμενῶς
[2, 9, 4]	πῦρ βελτίων τοῦ ἐκεῖ πυρὸς	παρὰ	τὸ ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ τίς
[2, 9, 6]	ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν ἐν συστάσει	παρὰ	τοῖς ἀκούουσι ποιεῖν, ἀλλ´ αὐτὰ
[2, 9, 14]	παρὰ τοῖς πολλοῖς, οἳ τὰς	παρὰ	τοῖς μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς
[2, 9, 14]	σεμνότεροι μὲν ἂν εἶναι δόξαιεν	παρὰ	τοῖς πολλοῖς, οἳ τὰς παρὰ
[2, 9, 9]	ὦσι φίλοι, πράως μὲν τὰ	παρὰ	τοῦ κόσμου φέροντες, εἴ τι
[2, 9, 1]	ψυχὴν τοῦ νοεῖν, εἰ μὴ	παρὰ	τοῦ νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ
[2, 9, 6]	Ὅλως γὰρ τὰ μὲν αὐτοῖς	παρὰ	τοῦ Πλάτωνος εἴληπται, τὰ δέ,
[2, 9, 9]	δ´ ἄλλοις νομίζειν εἶναι χώραν	παρὰ	τῷ θεῷ καὶ μὴ αὐτὸν
[2, 9, 6]	εἰς οὐσίαν· ταῦτα γὰρ κείμενα	παρὰ	τῷ Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες
[2, 9, 14]	τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ δὲ	παρὰ	τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ
[2, 9, 6]	ἄνδρας κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ οὐ	παρὰ	φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν,
[2, 9, 12]	Ἢ γὰρ κατὰ φύσιν ἢ	παρὰ	φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ μὲν
[2, 9, 12]	φύσιν, ἀεὶ οὕτως· εἰ δὲ	παρὰ	φύσιν, καὶ ἐν τοῖς ἐκεῖ
[2, 9, 12]	ἐν τοῖς ἐκεῖ ἔσται τὸ	παρὰ	φύσιν, καὶ τὰ κακὰ πρὸ
[2, 9, 16]	ἀφρόνως, ὡς τὸ πᾶν; Ἢ	παραβάλλειν	καὶ γελοῖον καὶ πολλὴν τὴν
[2, 9, 14]	τὰ δὲ ἄλλα τῷ τοιούτῳ	παραβάλλειν.	Τὸ δὲ παρὰ τῶν ἄλλων
[2, 9, 16]	γε μὴ τοῦ λόγου ἕνεκα	παραβάλλων	οὐκ ἔξω ἂν τοῦ ἀσεβεῖν
[2, 9, 5]	πρὸς τὰ τῇδε τοῦ τὸ	παράδειγμα	πεποιηκότος. Εἰ μὲν οὖν ἐν
[2, 9, 5]	ὃν μισοῦσι; Πόθεν δὲ τὸ	παράδειγμα	τοῦτο; Τοῦτο γὰρ κατ´ αὐτοὺς
[2, 9, 5]	δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι ἐν	παραδείγματι	κόσμου, ὃν μισοῦσι; Πόθεν δὲ
[2, 9, 17]	γενομένου τῷ ἀμερεῖ τὸ τοῦ	παραδείγματος	εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ
[2, 9, 15]	ὅπερ ἦν λοιπόν, τοῦτο διώκειν	παρακελεύεται·	ὁ δὲ λόγος οὗτος ἔτι
[2, 9, 3]	Εἰ δὲ ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι	παρακολουθεῖν,	καὶ νῦν ἀνάγκη. Εἰ δὲ
[2, 9, 11]	ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον, εἰ γίνεται,	παρακολουθοῖ	ἂν τῷ ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον
[2, 9, 1]	λαβεῖν νοῦν νοοῦντα μόνον, μὴ	παρακολουθοῦντα	δὲ ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ· ὃ
[2, 9, 8]	ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ	παραλέλειπται	ὧν οἷόν τε ἦν καλὴν
[2, 9, 15]	μέτεστιν, οὐκ ἂν εἶεν τὸ	παράπαν	κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ
[2, 9, 5]	τὸν χείρω τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης,	παραχωρῆσαι	δὲ τοῦ βελτίονος τῇ θνητῇ
[2, 9, 5]	ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ καὶ ἡ	παρεισαγωγὴ	αὐτοῖς τῆς ἑτέρας ψυχῆς ταύτης,
[2, 9, 8]	γὰρ οὕτως εἰς τὸ ζῆν	παρελήλυθεν,	ὡς μὴ ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν
[2, 9, 18]	εἴη ἅτε καλῶς καὶ αὐτοῖς	παρεσκευασμένοις	φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς δὲ
[2, 9, 16]	ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς. Πᾶσιν οὖν	παρέσται	καὶ ἔσται ἐν τῷ κόσμῳ
[2, 9, 17]	μεμψαμένου τῷ σώματι οἷα ἐμπόδια	παρέχει	τῇ ψυχῇ καὶ πᾶσαν τὴν
[2, 9, 13]	ὄντα, ἀλλὰ κόσμον καὶ τάξιν	παρέχοντα.	Ἃ δὲ λέγεται γίνεσθαι παρ´
[2, 9, 6]	τί χρὴ λέγειν ἃς εἰσάγουσι,	παροικήσεις	καὶ ἀντιτύπους καὶ μετανοίας; Εἰ
[2, 9, 1]	Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ	παρόντι,	εἰ πλείω τῶν τριῶν τούτων,
[2, 9, 14]	αἴτιον γενέσθαι καὶ εὐθέως ὥσπερ	παρυποστῆναι	τῷ αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον
[2, 9, 9]	ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ βλέπει, καὶ	πᾶς	καὶ θεῶν ἕκαστος καὶ τὰ
[2, 9, 16]	ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι. Καὶ γὰρ	πᾶς	κακὸς καὶ πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν
[2, 9, 16]	ἂν θεῶν, καὶ μὴ πρότερον	{πᾶς	κακὸς} καταφρονήσας, καὶ εἰ τὰ
[2, 9, 8]	ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ μὲν δὴ	πᾶσα	ζῴων ποικίλων πλήρης καὶ ἀθανάτων
[2, 9, 16]	τὸν πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ	πᾶσα	πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ καὶ
[2, 9, 2]	δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ μὲν τὴν	πᾶσαν	συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ
[2, 9, 17]	ἐμπόδια παρέχει τῇ ψυχῇ καὶ	πᾶσαν	τὴν σωματικὴν φύσιν εἶπε χείρονα
[2, 9, 7]	δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν γὰρ τῇ	πάσῃ	ψυχῇ ἡ τοῦ σώματος φύσις
[2, 9, 17]	καὶ μέσα καὶ τέλος τῆς	πάσης	ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν ὡς οὔπω
[2, 9, 17]	ἐπὶ μέρει καὶ ὅλῳ καὶ	πᾶσι	καὶ παντί· εἶθ´ ὅτι ἐστὶ
[2, 9, 16]	ἵνα διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς.	Πᾶσιν	οὖν παρέσται καὶ ἔσται ἐν
[2, 9, 7]	οὐκ ἔστι κατὰ φύσιν, ταῦτα	πάσχει,	αὐτὰ δὲ καλῶς φέρεται ὡς
[2, 9, 4]	οὐχ ἡ τοῦ παντὸς τοῦτο	πάσχει·	εἰ δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι,
[2, 9, 18]	οὐ διώκουσι, μηδὲ τὸ αὐτὸ	πάσχειν	τοῖς οἰομένοις τὰ ἄστρα μὴ
[2, 9, 16]	καὶ τοὺς παῖδας ὧν τὸν	πατέρα	ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ πᾶσα πατρὸς
[2, 9, 2]	ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ, μιμούμενον τὸν	πατέρα	καθ´ ὅσον οἷόν τε αὐτῷ.
[2, 9, 9]	παῖδες, οὐδ´ ἃ τιμῶσιν ἐκ	πατέρων	λαβόντες, σὺ δὲ κρείττων καὶ
[2, 9, 7]	τῇ πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα	πατοῖτο	οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν τάξιν
[2, 9, 16]	πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ πᾶσα	πατρὸς	ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ καὶ ἐν
[2, 9, 13]	αὐτὸν θέοντα πρὸς τὰ πρῶτα	παυσάμενον	τῆς τραγῳδίας τῶν φοβερῶν, ὡς
[2, 9, 8]	ἡ φύσις τούτων, ὡς αὐτοὺς	παύσασθαι	τῆς εἰς τὰ τίμια λοιδορίας
[2, 9, 7]	μὲν οὖν οὔτε ἤρξατο οὔτε	παύσεται,	ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ καὶ ὅδε
[2, 9, 10]	οὐδὲν ἂν γίγνοιτο πρὸς τὸ	πείθειν	αὐτούς ἵνα μὴ πρὸς αὐτῶν
[2, 9, 14]	μέντοι εὖ φρονοῦντας οὐκ ἂν	πείθοιεν,	ὡς οὐχ αἱ νόσοι τὰς
[2, 9, 9]	ἤδη ἐστὶν ἔξω νοῦ πεσεῖν.	Πείθονται	δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις
[2, 9, 14]	καὶ ἔνδεια δὲ ἰάσατο. Ἢ	πεινήσαντος	τοῦ δαιμονίου καὶ τοῦ φαρμάκου
[2, 9, 5]	ὕλης τὸ εἶδος, ἤρκει ἡ	πεῖρα	ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς τὸ
[2, 9, 5]	εἶδος, ἤρκει ἡ πεῖρα ταῖς	πειραθείσαις	ψυχαῖς πρὸς τὸ φυλάξασθαι. Εἰ
[2, 9, 4]	μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλιν	πειραθείσας	ἐν τῇ προτέρᾳ γενέσει τῶν
[2, 9, 9]	χρὴ ὡς ἄριστον μὲν αὐτὸν	πειρᾶσθαι	γίνεσθαι, μὴ μόνον δὲ αὐτὸν
[2, 9, 15]	ἅπασι πάθεσι, μηδὲν δὲ αὐτῶν	πειρώμενον	ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν οὖν εἰς
[2, 9, 14]	ἢ γοητείας καὶ θέλξεις καὶ	πείσεις	λέγουσι καὶ λόγῳ ὑπακούειν καὶ
[2, 9, 15]	καὶ τῶν ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν	πεισθέντων.	Δυοῖν γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ
[2, 9, 9]	τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ καὶ	πενίας	εἴ τις μέμφοιτο καὶ τὸ
[2, 9, 9]	εἶναι νομίζοι, τοὺς δ´〉 ἄλλους	πενταπήχεις;	{εἶναι ἀκούοι; μόνον δὲ φαντάζοιτο
[2, 9, 13]	φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους λόγων καὶ	πεπαιδευμένης	ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ
[2, 9, 6]	τῶν νοητῶν πολλῷ ἀμείνω καὶ	πεπαιδευμένως	εἴρηται, καὶ τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις
[2, 9, 18]	ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα	πεποιηκέναι	λέγοντος, τὸν δὲ χρόνον ἀναμένοντος
[2, 9, 4]	οἷον πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν φήσουσι	πεποιηκέναι,	οὐχ ἡ τοῦ παντὸς τοῦτο
[2, 9, 17]	οἷα δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι τὸν	πεποιηκότα	καὶ πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν, καὶ
[2, 9, 5]	τὰ τῇδε τοῦ τὸ παράδειγμα	πεποιηκότος.	Εἰ μὲν οὖν ἐν αὐτῷ
[2, 9, 15]	τὸ μηδένα λόγον περὶ ἀρετῆς	πεποιῆσθαι,	ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι τὸν περὶ
[2, 9, 14]	διὰ τί; Τί γὰρ αὐτὸ	πέπονθεν;	Ἢ ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς
[2, 9, 15]	καὶ τόδε τὸ μηδένα λόγον	περὶ	ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι
[2, 9, 1]	κίνησις δὲ πρὸς αὐτὸν καὶ	περὶ	αὐτὸν ψυχῆς ἤδη ἔργον καὶ
[2, 9, 16]	οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ τι λέγειν	περὶ	αὐτοῦ οὐδὲ τῶν μετ´ αὐτόν.
[2, 9, 15]	καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ	περὶ	αὐτοὺς καὶ τὸ οὐ κοινὸν
[2, 9, 14]	γὰρ ἂν πλέον· οὕτω γὰρ	περὶ	αὐτῶν λέγειν ἡμῖν ἂν πρέποι.
[2, 9, 5]	εὔτακτον καὶ μάλιστα τὴν ἐνταῦθα	περὶ	γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ
[2, 9, 13]	γὰρ οἷόν τε ἦν ταὐτὰ	περὶ	ἑκάστους συμβαίνειν καὶ καιροῖς γενέσεων
[2, 9, 9]	ἣν ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων	περὶ	πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ
[2, 9, 16]	ἀσεβεῖν γένοιτο· οὐδὲ τὸ ζητεῖν	περὶ	τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ τινος
[2, 9, 15]	πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι τὸν	περὶ	τούτων λόγον, καὶ μήτε τί
[2, 9, 10]	τὰ νῦν εἰρημένα ἔσται καὶ	περὶ	τῶν ἄλλων ἁπάντων ὅπως ἔχει
[2, 9, 6]	τά γε εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς	περὶ	τῶν νοητῶν πολλῷ ἀμείνω καὶ
[2, 9, 17]	ταύτην τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν	περιαγομένην	ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν καὶ
[2, 9, 12]	ἕκαστον, εἶτα φύρασις τούτων, ἀλλὰ	περιβολὴ	καὶ περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ τοῖς
[2, 9, 12]	φύρασις τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ καὶ	περιγραφὴ	τυποῦσα ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις παντὸς
[2, 9, 12]	οὖν οὐ κἀκεῖ ἡ ὕλη	περιεγράφετο	τύπῳ κόσμου, ἐν ᾧ τύπῳ
[2, 9, 17]	φύσιν εἶπε χείρονα ἐχρῆν ταύτην	περιελόντας	τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ λοιπόν,
[2, 9, 15]	παλαιῶν λόγοις, μήτε ἐξ ὧν	περιέσται	καὶ κτήσεται, μήτε ὡς θεραπεύεται
[2, 9, 8]	ἐν τάξει φερόμενα καὶ κόσμῳ	περιιόντα;	Διὰ τί γὰρ οὐκ ἀρετὴν
[2, 9, 7]	δεδεμένη ἤδη συνδεῖ ὃ ἂν	περιλάβῃ·	αὐτὴ δὲ ἡ τοῦ παντὸς
[2, 9, 4]	ἐκεῖ τοῦ κόσμου τοῦ νοητοῦ	περιοχὴν	ἐν αὐτῷ; Ἄλλος δὲ ἥλιος
[2, 9, 4]	τοῦτο γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι	περιτιθέντων	αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν
[2, 9, 2]	οὔτε πλείω τούτων οὔτε ἐπινοίας	περιττὰς	ἐν ἐκείνοις, ἃς οὐ δέχονται,
[2, 9, 14]	πολλῆς καὶ εὐλαβείας καὶ πλείστης	περιωπῆς	ἔχουσα· τὰ δὲ ἄλλα τῷ
[2, 9, 9]	νοῦν ἤδη ἐστὶν ἔξω νοῦ	πεσεῖν.	Πείθονται δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς
[2, 9, 9]	μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι	πέτεσθαι	ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ ὅσον ἐστὶ
[2, 9, 9]	οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς	πήχεων	χιλίων εἶναι ἀκούοι, μόνον δὲ
[2, 9, 7]	ἐντὸς δεῖ κατέχειν οὔτε ἔξωθεν	πιέζουσαν	εἰς τὸ εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´
[2, 9, 17]	ὡς θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα καὶ	πιστεῦσαι,	ὡς ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον
[2, 9, 10]	γεγονέναι. Εἶτα τοῦ εἰδώλου εἴδωλον	πλάσαντες	ἐνταῦθά που δι´ ὕλης ἢ
[2, 9, 17]	εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς ψυχὴν	πλάσειεν	ἄν τις. Εἰ δ´ ἄρα
[2, 9, 11]	τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς τῷ	πλάσματι	πῶς ἡ ποίησις; Τουτὶ μὲν
[2, 9, 6]	ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα καὶ κατὰ	Πλάτωνα	τοῦτον οἴονται εἶναι τὸν δημιουργὸν
[2, 9, 6]	ταῦτα γὰρ κείμενα παρὰ τῷ	Πλάτωνι	σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν.
[2, 9, 6]	τὰ μὲν αὐτοῖς παρὰ τοῦ	Πλάτωνος	εἴληπται, τὰ δέ, ὅσα καινοτομοῦσιν,
[2, 9, 17]	τοῦ σώματος φύσιν, διότι ἀκηκόασι	Πλάτωνος	πολλὰ μεμψαμένου τῷ σώματι οἷα
[2, 9, 1]	τὸ αὔταρκες, ὅτι οὐκ ἐκ	πλειόνων·	οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ
[2, 9, 1]	ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον μὲν τῶν	πλειόνων	ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν,
[2, 9, 2]	γὰρ οὔσης μιᾶς ἐν δυνάμεσι	πλείοσιν	ὁτὲ μὲν τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι
[2, 9, 1]	καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις ποιεῖσθαι	πλείους.	Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν τοῖς μετὰ
[2, 9, 1]	Οὐ μὴν οὐδὲ διὰ τοῦτο	πλείους	νοῦς ποιεῖν, εἰ ὁ μὲν
[2, 9, 14]	ἀσφαλείας πολλῆς καὶ εὐλαβείας καὶ	πλείστης	περιωπῆς ἔχουσα· τὰ δὲ ἄλλα
[2, 9, 9]	συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον εἰ ἐν	πλείστοις	ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ
[2, 9, 13]	καὶ καιροῖς γενέσεων καὶ τόποις	πλεῖστον	ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ
[2, 9, 2]	ὅλως νοήσει. ~Οὐ τοίνυν οὔτε	πλείω	τούτων οὔτε ἐπινοίας περιττὰς ἐν
[2, 9, 1]	γὰρ τάξις κατὰ φύσιν μήτε	πλείω	τούτων τίθεσθαι ἐν τῷ νοητῷ
[2, 9, 1]	ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ παρόντι, εἰ	πλείω	τῶν τριῶν τούτων, τίνες ἂν
[2, 9, 18]	εἰ μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι,	πλέον	ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´
[2, 9, 10]	γνωρίμους, οὐ πρὸς αὐτοὺς λέγοντες	πλέον	γὰρ οὐδὲν ἂν γίγνοιτο πρὸς
[2, 9, 9]	τι νομίζει τοὺς πολλὰ κεκτημένους	πλέον	ἔχειν, οὐδὲ τοὺς δυναστεύοντας τῶν
[2, 9, 14]	διὰ πάντων· οὐδὲν γὰρ ἂν	πλέον·	οὕτω γὰρ περὶ αὐτῶν λέγειν
[2, 9, 18]	δὲ ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ τὰς	πληγὰς	ἀπωθοίμεθ´ ἂν ἤδη ὑπὸ μεγέθους
[2, 9, 9]	ἐκεῖ βασιλέα καὶ ἐν τῷ	πλήθει	μάλιστα τῶν θεῶν τὸ μέγα
[2, 9, 6]	ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται αὐτῷ τῷ	πλήθει	τὴν νοητὴν φύσιν τῇ αἰσθητικῇ
[2, 9, 6]	τῶν μακαρίων ἀνδρῶν μή. Καὶ	πλῆθος	νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι
[2, 9, 6]	Καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν δὲ	πλῆθος	ποιῆσαι, τὸ ὂν καὶ τὸν
[2, 9, 8]	μὲν δὴ πᾶσα ζῴων ποικίλων	πλήρης	καὶ ἀθανάτων καὶ μέχρις οὐρανοῦ
[2, 9, 14]	αἰτίας ἔχουσιν ἢ καμάτοις ἢ	πλησμοναῖς	ἢ ἐνδείαις ἢ σήψεσι καὶ
[2, 9, 18]	ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν οὖν οὐ	πλήττεται·	οὐ γὰρ ἔχει ὑπὸ τοῦ·
[2, 9, 18]	μὲν ἐλάττους, τὰς δὲ οὐδὲ	πληττούσας	ὑπὸ ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς δὲ
[2, 9, 9]	οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ;	~Πλούτους	δὲ καὶ πενίας εἴ τις
[2, 9, 16]	οὐ καὶ αὐτός ἐστιν ἐνθάδε;	Πόθεν	γὰρ γνώσεται, ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε;
[2, 9, 17]	τι καὶ προσετίθετο εἰς σῶμα.	Πόθεν	γάρ; Πάντα γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´
[2, 9, 4]	εἰ δὲ ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ;	Πόθεν	γὰρ ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν
[2, 9, 5]	ἐν παραδείγματι κόσμου, ὃν μισοῦσι;	Πόθεν	δὲ τὸ παράδειγμα τοῦτο; Τοῦτο
[2, 9, 12]	μαθεῖν ἐξ ὧν ἂν γένοιτο;	Πόθεν	δὴ καὶ πρῶτον πῦρ ποιῆσαι;
[2, 9, 12]	σκότος, φασίν, εἶδε καὶ κατέλαμψε.	Πόθεν	οὖν τοῦτο; Εἰ δ´ αὐτὴν
[2, 9, 11]	ἡ ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα ψυχικὰ	ποιεῖ,	ἀλλ´ οὐ σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς
[2, 9, 4]	ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν γὰρ	ποιεῖ	ἢ ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ;
[2, 9, 5]	θερμὸν ἢ ψυχρὸν ἢ μικτὸν	ποιεῖ,	ἢ ξηρὸν ἢ ὑγρὸν ἢ
[2, 9, 11]	πῶς δι´ ἀλαζονείαν καὶ τόλμαν	ποιεῖ;	Καὶ ὅλως τὸ διὰ φαντασίας
[2, 9, 8]	ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα	ποιεῖ	κακούς, οὐδ´ ἡ τοῦ σώματος
[2, 9, 13]	φύσει οὐκ οἶδεν ὅ τι	ποιεῖ,	οὐδ´ ὅπου τὸ θράσος αὐτοῦ
[2, 9, 4]	ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη	ποιεῖ,	οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ
[2, 9, 6]	ἐν συστάσει παρὰ τοῖς ἀκούουσι	ποιεῖν,	ἀλλ´ αὐτὰ παρ´ αὐτῶν δεικνύναι
[2, 9, 11]	μὴ τῷ ἐννοήματι δώσει τὸ	ποιεῖν;	Ἀλλὰ πρὸς τῷ πλάσματι πῶς
[2, 9, 1]	οὐδὲ διὰ τοῦτο πλείους νοῦς	ποιεῖν,	εἰ ὁ μὲν νοεῖ, ὁ
[2, 9, 12]	οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο	ποιεῖν	ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ τί ἐνθυμηθεὶς
[2, 9, 4]	ἐν τῇ φύσει ἦν τὸ	ποιεῖν	καὶ ἡ δύναμις ἡ ποιοῦσα
[2, 9, 18]	μὲν τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα	ποιεῖν	πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς δὲ ἡμετέρους
[2, 9, 1]	δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις	ποιεῖσθαι	πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν τοῖς
[2, 9, 18]	ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ καὶ μὴ	ποιεῖται	δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ κάλλος
[2, 9, 1]	ὅταν τις ἀπὸ τοῦ νοῦ	ποιῇ,	εἶτα ἀπὸ τούτου γίνεσθαι ἐν
[2, 9, 9]	ὅταν μένων ὅς ἐστι πολλοὺς	ποιῇ	πάντας εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ
[2, 9, 5]	τὸν νοητὸν ὃν ἔχει ἄλλον	ποιῆσαι	καὶ τί ἔδει; καὶ εἰ
[2, 9, 12]	χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ οὕτως ἠγνόει	ποιῆσαι.	Καίτοι προιδεῖν καὶ μέγεθος οὐρανοῦ,
[2, 9, 12]	τοῦτο; Εἰ δ´ αὐτὴν φήσουσι	ποιῆσαι	νεύσασαν, οὐκ ἦν δηλονότι ὅπου
[2, 9, 12]	Πόθεν δὴ καὶ πρῶτον πῦρ	ποιῆσαι;	Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο πρῶτον; Διὰ
[2, 9, 6]	ἐπὶ τῶν νοητῶν δὲ πλῆθος	ποιῆσαι,	τὸ ὂν καὶ τὸν νοῦν
[2, 9, 11]	ἐξ ὕλης καὶ εἰδώλου τὸν	ποιήσαντα;	Εἰ δ´ ἐννόημα, πρῶτον τὸ
[2, 9, 18]	ψέγοντος τὴν κατασκευὴν καὶ τὸν	ποιήσαντα	καὶ μένοντος οὐχ ἧττον ἐν
[2, 9, 18]	δὲ μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν	ποιήσαντα	τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν δὲ
[2, 9, 11]	οὐ κατήγαγεν εἰς νεῦσιν τοὺς	ποιήσαντας.	Ἔπειτα πῶς ἡ ὕλη φωτισθεῖσα
[2, 9, 10]	γεννῶσι καὶ ἀποστάντα τῆς μητρὸς	ποιήσαντες	τὸν κόσμον παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν
[2, 9, 11]	εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν τῷ	ποιήσαντι	καὶ συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα πότερον
[2, 9, 5]	μὲν οὖν ἐν αὐτῷ τῷ	ποιήσαντι	πολλὴ φροντὶς τοῦ κόσμον μετὰ
[2, 9, 14]	τοῦ δαιμονίου καὶ τοῦ φαρμάκου	ποιήσαντος	τήκεσθαι, ποτὲ δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος,
[2, 9, 12]	ἡ εἰς τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα	ποιήσει	ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς τοῦ κόσμου
[2, 9, 11]	πρὸς τῷ πλάσματι πῶς ἡ	ποίησις;	Τουτὶ μὲν πρῶτον, ἄλλο δὲ
[2, 9, 8]	Γῆ μὲν δὴ πᾶσα ζῴων	ποικίλων	πλήρης καὶ ἀθανάτων καὶ μέχρις
[2, 9, 17]	τοῦ τῇδε κάλλους, καλῶς ἂν	ποιοῖεν	τοῦ ἐν παισὶ καὶ γυναιξὶ
[2, 9, 8]	τὰ τίμια λοιδορίας ἣν εὐχερῶς	ποιοῦνται	ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως ἂν γενομένης
[2, 9, 4]	ποιεῖν καὶ ἡ δύναμις ἡ	ποιοῦσα	ἦν, πῶς ἂν κόσμον τόνδε
[2, 9, 4]	δὲ οὐ νεῦσίν φαμεν τὴν	ποιοῦσαν,	ἀλλὰ μᾶλλον μὴ νεῦσιν. Εἰ
[2, 9, 14]	οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς λόγους	ποιοῦσι	φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς τὸ
[2, 9, 14]	ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπάνω, τί	ποιοῦσιν	ἢ γοητείας καὶ θέλξεις καὶ
[2, 9, 6]	Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς	ποιοῦσιν.	Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς
[2, 9, 14]	~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ καὶ ἄλλως	ποιοῦσιν	οὐκ ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ. Ὅταν
[2, 9, 15]	μὴ λανθάνειν ἡμᾶς, τί ποτε	ποιοῦσιν	οὗτοι οἱ λόγοι εἰς τὰς
[2, 9, 1]	αὐτοῦ εἰς ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν	ποιῶν,	οὐκ ἄλλην τινὰ μεταξὺ νοῦ
[2, 9, 6]	καθορᾷ, τοσαύτας καὶ ὁ τόδε	ποιῶν	τὸ πᾶν διενοήθη σχεῖν» Οἱ
[2, 9, 9]	Πῶς οὖν ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι	πόλει	διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν; Οὗ
[2, 9, 7]	ἢ χαλκέων λαβὼν γένος ἐν	πόλει	εὖ οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν ψέγοι.
[2, 9, 9]	θέλεις. Εἰ δὲ ἤδη μέμφῃ,	πολιτεύεσθαι	ἀνάγκην οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ
[2, 9, 10]	τὸ δ´ ἄλλο λέγοντες, καὶ	πολλὰ	ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες οὗ λέγουσιν
[2, 9, 17]	εἶναι καλοῖς τὴν φύσιν οὖσι·	πολλὰ	γὰρ ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι
[2, 9, 9]	οὗ πάντα σπεύδει τὰ δυνάμενα	πολλὰ	δὲ εἶναι τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ
[2, 9, 4]	τόνδε τὸν κόσμον δοτέον τῷ	πολλὰ	εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο
[2, 9, 15]	μήτε πόσα μήτε ὅσα τεθεώρηται	πολλὰ	καὶ καλὰ τοῖς τῶν παλαιῶν
[2, 9, 6]	τρόπον τῆς δημιουργίας καὶ ἄλλα	πολλὰ	καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ
[2, 9, 9]	ζητεῖ, οὐδέ τι νομίζει τοὺς	πολλὰ	κεκτημένους πλέον ἔχειν, οὐδὲ τοὺς
[2, 9, 17]	σώματος φύσιν, διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος	πολλὰ	μεμψαμένου τῷ σώματι οἷα ἐμπόδια
[2, 9, 10]	ὃ αὐτοὶ μόνοι οὐκ ἔχουσι.	~Πολλὰ	μὲν οὖν καὶ ἄλλα, μᾶλλον
[2, 9, 6]	αὐτὸν θεωροῦντα, τὸν δὲ διανοούμενον	πολλάκις	δὲ αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ διανοουμένου
[2, 9, 1]	ἀλλ´ ὅτι ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη	πολλαχῇ.	Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ
[2, 9, 9]	μόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ θεῶν	πολλὴ	γὰρ ἐν ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια
[2, 9, 8]	τῶν ἐν αὐτῷ, ἃ τῇ	πολλῇ	ζωῇ τῇ ἐν αὐτῷ ἀεὶ
[2, 9, 8]	ἔστι συνεχὴς καὶ ἐναργὴς καὶ	πολλὴ	καὶ πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον
[2, 9, 5]	οὖν ἐν αὐτῷ τῷ ποιήσαντι	πολλὴ	φροντὶς τοῦ κόσμον μετὰ τὸν
[2, 9, 18]	κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς	πολλὴν	δύναμιν εἰς τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως
[2, 9, 16]	Ἢ παραβάλλειν καὶ γελοῖον καὶ	πολλὴν	τὴν ἀτοπίαν ἔχει, καὶ ὅ
[2, 9, 14]	μετὰ λόγου καὶ μετ´ ἀσφαλείας	πολλῆς	καὶ εὐλαβείας καὶ πλείστης περιωπῆς
[2, 9, 8]	λοιδορίας ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ	πολλῆς	προσηκόντως ἂν γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ
[2, 9, 14]	ἂν εἶναι δόξαιεν παρὰ τοῖς	πολλοῖς,	οἳ τὰς παρὰ τοῖς μάγοις
[2, 9, 9]	τοῖς σπουδαίοις, ὁ δὲ τοῖς	πολλοῖς	τῶν ἀνθρώπων, τοῖς μὲν σπουδαίοις
[2, 9, 18]	τοίχους καὶ ξύλων συνεστάναι καὶ	πολλοῦ	δεῖν τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν
[2, 9, 9]	εἰδότων, ὅταν μένων ὅς ἐστι	πολλοὺς	ποιῇ πάντας εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους
[2, 9, 6]	τοῖς παλαιοῖς περὶ τῶν νοητῶν	πολλῷ	ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ
[2, 9, 5]	μὴ τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ	πολλῷ	καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας
[2, 9, 13]	τίμιόν τι παρ´ ἄλλα ζῷα,	πολλῷ	μᾶλλον ταῦτα οὐ τυραννίδος ἕνεκα
[2, 9, 16]	καὶ οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται.	Πολὺ	γὰρ μᾶλλον τῶν ὅλων ἢ
[2, 9, 9]	ἔτι καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι,	πολὺ	δὲ μᾶλλον θεοὺς τούς τε
[2, 9, 16]	ἡ μέθεξις κἀκείνης τῆς ψυχῆς	πολὺ	μᾶλλον· δηλοῖ δὲ καὶ τὸ
[2, 9, 16]	ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ	πολὺ	μᾶλλον ἢ αἱ ἡμῶν. Πῶς
[2, 9, 9]	εἰς ἕν, ἀλλὰ τὸ δεῖξαι	πολὺ	τὸ θεῖον, ὅσον ἔδειξεν αὐτός,
[2, 9, 9]	κρείττων καὶ τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν	πονήσας	εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον
[2, 9, 7]	τάξει φερομένου ἐν μέσῃ τῇ	πορείᾳ	αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ
[2, 9, 16]	αἴσθησιν οὔτε νοῦν ἔχοντος καὶ	πόρρω	τοῦ νοητὸν κόσμον ἰδεῖν ὄντος,
[2, 9, 18]	τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα ποιεῖν	πόρρωθεν	μισοῦντας, τοὺς δὲ ἡμετέρους κατέχειν
[2, 9, 16]	ἐν τοῖς ἄστροις εἶδος καὶ	πόρρωθεν	οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ
[2, 9, 15]	μήτε τί ἐστιν εἰπεῖν μήτε	πόσα	μήτε ὅσα τεθεώρηται πολλὰ καὶ
[2, 9, 6]	καὶ αἱ δίκαι καὶ οἱ	ποταμοὶ	οἱ ἐν Ἅιδου καὶ αἱ
[2, 9, 14]	καὶ τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι,	ποτὲ	δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ μένοντος
[2, 9, 4]	τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν.	Πότε	δὲ ἐσφάλη; Εἰ μὲν γὰρ
[2, 9, 4]	πῶς ἂν κόσμον τόνδε ἐποίησε;	Πότε	δὲ καὶ φθερεῖ αὐτόν; εἰ
[2, 9, 12]	ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν	ποτε	εἶδον, τὸ δὲ εἴδωλον τοῦτο,
[2, 9, 13]	ἃ οὐκ ἂν οὐ γένοιτό	ποτε	ἔστ´ ἂν ᾖ τὰ πρῶτα,
[2, 9, 18]	ἂν τοῦ ἔξω ὅ τι	ποτέ	ἐστι τοῦτο ἂν λέγοιεν καὶ
[2, 9, 15]	καλόν, ἀλλὰ ἄλλο τι, ὅ	ποτε	μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν τοὺς ἤδη
[2, 9, 17]	τῷ δὲ παντὶ οὐκ ἦν	ποτε	παιδὶ ὣς ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ
[2, 9, 15]	δεῖ μὴ λανθάνειν ἡμᾶς, τί	ποτε	ποιοῦσιν οὗτοι οἱ λόγοι εἰς
[2, 9, 16]	γὰρ αὐτῶν προνοεῖν αὖ μόνων.	Πότερα	δὲ ἐκεῖ γενομένων ἢ καὶ
[2, 9, 11]	ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα	πότερον	οὐσία τοῦτο ἤ, ὥς φασιν,
[2, 9, 10]	τοῦ εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά	που	δι´ ὕλης ἢ ὑλότητος ἢ
[2, 9, 11]	μή που τὸ μὲν ἔκειτό	που	ἐν τῷ κάτω, ἡ δὲ
[2, 9, 3]	ὥσπερ εἰ πυρὸς ἐν μέσῳ	που	κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν τε.
[2, 9, 7]	ἡ φύσις μένει. Ἐὰν δέ	πού	τι αὐτῶν κατὰ φύσιν κινηθῇ,
[2, 9, 11]	αὐτὴν λέγειν προσήκει· εἰ μή	που	τὸ μὲν ἔκειτό που ἐν
[2, 9, 9]	ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ	πραγμάτων	θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ ὡς
[2, 9, 9]	οἳ ἂν θεῷ ὦσι φίλοι,	πράως	μὲν τὰ παρὰ τοῦ κόσμου
[2, 9, 13]	τοῖς χείροσι τῶν πρώτων, ἀλλὰ	πράως	συγχωρητέον τῇ πάντων φύσει αὐτὸν
[2, 9, 14]	περὶ αὐτῶν λέγειν ἡμῖν ἂν	πρέποι.	~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα δεῖ μὴ
[2, 9, 2]	διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ εἰς τὸ	πρὸ	αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ.
[2, 9, 7]	τῇ ψυχῇ κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ	πρὸ	αὐτῶν εἴρηται ὡς οὐκ ἄμεινον
[2, 9, 4]	δὲ ἤρξατο, διὰ τί οὐ	πρὸ	τοῦ; Ἡμεῖς δὲ οὐ νεῦσίν
[2, 9, 16]	Καὶ γὰρ πᾶς κακὸς καὶ	πρὸ	τοῦ καταφρονήσειεν ἂν θεῶν, καὶ
[2, 9, 5]	τί ἔδει; καὶ εἰ μὲν	πρὸ	τοῦ κόσμου, ἵνα τί; Ἵνα
[2, 9, 12]	παρὰ φύσιν, καὶ τὰ κακὰ	πρὸ	τοῦ κόσμου τοῦδε, καὶ οὐχ
[2, 9, 4]	Ἄλλος δὲ ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον	πρὸ	τούτου τοῦ ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´
[2, 9, 17]	κατὰ τὸ νοητὸν εἰς διάστασιν	προαγαγούσας,	ὡς τῷ μεγέθει τοῦ γενομένου
[2, 9, 12]	φύσις. Τοῦτο δὲ ταὐτὸν ταῖς	προηγησαμέναις	ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ τὰ πρῶτα
[2, 9, 12]	δὲ οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι	προιδεῖν	καὶ μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ
[2, 9, 15]	Ἀρετὴ μὲν οὖν εἰς τέλος	προιοῦσα	καὶ ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ
[2, 9, 6]	θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ μᾶλλον	προιούσας.	Ὅλως γὰρ τὰ μὲν αὐτοῖς
[2, 9, 9]	μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις ὑμῶν	προνοεῖ	ὁ θεός, τοῦ δὲ κόσμου
[2, 9, 16]	σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ αὐτῶν	προνοεῖν	αὖ μόνων. Πότερα δὲ ἐκεῖ
[2, 9, 16]	ὅλων ἢ τῶν μερῶν ἡ	πρόνοια	καὶ ἡ μέθεξις κἀκείνης τῆς
[2, 9, 16]	μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν	πρόνοιά	τις ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ
[2, 9, 15]	θεωρητέον, ὁ μὲν Ἐπίκουρος τὴν	πρόνοιαν	ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ
[2, 9, 15]	προνοίας κύριον καὶ αὐτὴν τὴν	πρόνοιαν	μεμψάμενος καὶ πάντας νόμους τοὺς
[2, 9, 16]	ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ καὶ τὸ	πρόνοιαν	μὴ διικνεῖσθαι εἰς τὰ τῇδε
[2, 9, 15]	οὗτος ἔτι νεανικώτερον τὸν τῆς	προνοίας	κύριον καὶ αὐτὴν τὴν πρόνοιαν
[2, 9, 9]	προϋπηργμένοις ἀκόλουθον· ἣν ὁ ἀγνοῶν	προπετέστερος	ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος.
[2, 9, 15]	αὐτοὺς καὶ τὸ οὐ κοινὸν	πρὸς	ἄλλους ἀνθρώπους καὶ τὸ τῆς
[2, 9, 9]	φαῦλος ὄχλος οἷον χειροτέχνης τῶν	πρὸς	ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ
[2, 9, 6]	τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ τοῦ	{πρὸς}	ἄνδρας κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ οὐ
[2, 9, 9]	πρὸς πάντας εὐμενῶς ἔχει καὶ	πρὸς	ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν δεῖ εἰς
[2, 9, 9]	οἳ ῥηιδίως αἰτίας, φησίν, ἀποφεύξονται	πρὸς	ἀνθρώπων, πάντα ἄγοντες τάξει ἐξ
[2, 9, 2]	κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ	πρὸς	αὐτῇ ἐστι, τόσῳ καλλίων καὶ
[2, 9, 11]	κάτω, ἡ δὲ ἦλθε τοπικῶς	πρὸς	αὐτὸ καὶ ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν.
[2, 9, 9]	γάρ, ὅτι οὐ σχολὴ αὐτῷ	πρὸς	αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ θέμις αὐτῷ
[2, 9, 1]	ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις δὲ	πρὸς	αὐτὸν καὶ περὶ αὐτὸν ψυχῆς
[2, 9, 9]	αὐτῷ πρὸς τὸ κάτω· καὶ	πρὸς	αὐτοὺς βλέπων διὰ τί οὐκ
[2, 9, 10]	ἡμεῖς πρὸς τοὺς γνωρίμους, οὐ	πρὸς	αὐτοὺς λέγοντες πλέον γὰρ οὐδὲν
[2, 9, 18]	δὲ ἡμετέρους κατέχειν τὴν ψυχὴν	πρὸς	αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ὅμοιον ἂν
[2, 9, 10]	τὸ πείθειν αὐτούς ἵνα μὴ	πρὸς	αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις κομιζόντων
[2, 9, 7]	γὰρ ἐκείνη. Διὸ καὶ ἀπαθὴς	πρὸς	αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ τούτων οὐ
[2, 9, 7]	ὁ αὐτὸς τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη.	Πρὸς	γὰρ αὖ ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς,
[2, 9, 14]	Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς	πρὸς	ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ μόνον πρὸς
[2, 9, 15]	ἂν εἶεν τὸ παράπαν κινηθέντες	πρὸς	ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς καὶ
[2, 9, 2]	δὲ ἡμῶν τὸ μὲν ἀεὶ	πρὸς	ἐκείνοις, τὸ δὲ πρὸς ταῦτα
[2, 9, 15]	γὰρ δὴ τὸ εἰπεῖν βλέπε	πρὸς	θεόν» προὔργου τι ἐργάζεται, ἐὰν
[2, 9, 8]	ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ τί κώλυμα	πρὸς	κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ γὰρ
[2, 9, 16]	γένοιτο· ὁ γὰρ τὸ φιλεῖν	πρὸς	ὁτιοῦν ἔχων καὶ τὸ συγγενὲς
[2, 9, 9]	πρῶτον μέν, ὅσῳ τις ἄριστος,	πρὸς	πάντας εὐμενῶς ἔχει καὶ πρὸς
[2, 9, 13]	τῇ πάντων φύσει αὐτὸν θέοντα	πρὸς	τὰ πρῶτα παυσάμενον τῆς τραγῳδίας
[2, 9, 5]	γὰρ κατ´ αὐτοὺς νενευκότος ἤδη	πρὸς	τὰ τῇδε τοῦ τὸ παράδειγμα
[2, 9, 2]	ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις, τὸ δὲ	πρὸς	ταῦτα ἔχειν, τὸ δ´ ἐν
[2, 9, 13]	συμμέτρως πρὸς τὸ πᾶν καὶ	πρὸς	τὴν γῆν ἔχοντα, εἰς δὲ
[2, 9, 10]	Αἰδὼς γάρ τις ἡμᾶς ἔχει	πρός	τινας τῶν φίλων, οἳ τούτῳ
[2, 9, 9]	τῶν ἀνθρώπων, τοῖς μὲν σπουδαίοις	πρὸς	τὸ ἀκρότατον καὶ τὸ ἄνω,
[2, 9, 6]	αὐτῶν καὶ οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως,	πρὸς	τὸ ἀληθὲς βλέποντας, οὐ τὴν
[2, 9, 18]	δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν	πρὸς	τὸ αὐτὸ καὶ τὰ αὐτὰ
[2, 9, 11]	γὰρ οὐσία, τίς ἡ διαφορὰ	πρὸς	τὸ ἀφ´ οὗ; Εἰ δ´
[2, 9, 9]	ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ γὰρ	πρὸς	τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς
[2, 9, 7]	κύριοι· τὸ δ´ ὅσον αὐτῆς	πρὸς	τὸ θεῖον τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον
[2, 9, 9]	αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ θέμις αὐτῷ	πρὸς	τὸ κάτω· καὶ πρὸς αὐτοὺς
[2, 9, 8]	γὰρ μόνου οὐδέν ἐστιν ἔτι	πρὸς	τὸ κάτω, ὃ τῶν πάντων
[2, 9, 13]	καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ	πρὸς	τὸ μικρότερον· οἷον εἴ τις
[2, 9, 14]	αἰτίου, τί δεῖ τοῦ δαίμονος	πρὸς	τὸ νοσεῖν; Τὸ γὰρ αἴτιον
[2, 9, 9]	πρὸς τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ	πρὸς	τὸ πᾶν δεῖ βλέπειν· τιμῶν
[2, 9, 13]	σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως	πρὸς	τὸ πᾶν καὶ πρὸς τὴν
[2, 9, 10]	πλέον γὰρ οὐδὲν ἂν γίγνοιτο	πρὸς	τὸ πείθειν αὐτούς ἵνα μὴ
[2, 9, 6]	τῷδε τῷ παντὶ καὶ τὴν	πρὸς	τὸ σῶμα κοινωνίαν τῇ ψυχῇ
[2, 9, 6]	τὴν ψυχὴν δεῖν φεύγειν τὴν	πρὸς	τὸ σῶμα ὁμιλίαν, τὸν χωρισμὸν
[2, 9, 7]	ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται. Τὴν δὲ	πρὸς	τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ κοινωνίαν
[2, 9, 5]	ἡ πεῖρα ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς	πρὸς	τὸ φυλάξασθαι. Εἰ δ´ ἐν
[2, 9, 6]	ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ	πρὸς	τὸ χεῖρον ἕλκουσι τὰς δόξας
[2, 9, 14]	παρ´ ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον	πρὸς	τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ
[2, 9, 9]	τί οὐκ ἔξω βλέπει καὶ	πρὸς	τὸν κόσμον δὲ βλέπει ἐν
[2, 9, 10]	ἃ δὴ λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς	πρὸς	τοὺς γνωρίμους, οὐ πρὸς αὐτοὺς
[2, 9, 16]	Καὶ γὰρ ἂν καὶ ἡ	πρὸς	τοὺς νοητοὺς θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς
[2, 9, 11]	ἐννοήματι δώσει τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ	πρὸς	τῷ πλάσματι πῶς ἡ ποίησις;
[2, 9, 14]	πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ μόνον	πρὸς	ψυχήν, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπάνω,
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ, ἀλλ´ οὖν μία	προσβολὴ	οὐκ ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς·
[2, 9, 17]	παιδὶ ὣς ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ	προσεγίνετο	αὐτῷ προσιόν τι καὶ προσετίθετο
[2, 9, 18]	μὲν καὶ τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι	προσεννέπειν,	ἥλιον δὲ καὶ τοὺς ἐν
[2, 9, 17]	προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν τι καὶ	προσετίθετο	εἰς σῶμα. Πόθεν γάρ; Πάντα
[2, 9, 11]	φῶς, ἤδη νενευκέναι αὐτὴν λέγειν	προσήκει·	εἰ μή που τὸ μὲν
[2, 9, 8]	ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς	προσηκόντως	ἂν γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ
[2, 9, 9]	ἀρετὴ τετίμηται, καὶ κακία τὴν	προσήκουσαν	ἀτιμίαν ἔχει, καὶ θεῶν οὐ
[2, 9, 9]	δὲ ὡς δυνατὸν ἔχει τὴν	προσήκουσαν	αὐτοῖς μοῖραν οὐχ αὑτῷ μόνῳ
[2, 9, 9]	εἰς τέλος μοῖραν ἑκάστῳ τὴν	προσήκουσαν	διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς βίων τοῖς
[2, 9, 6]	ληφθέντα, προσθήκας δέ τινας οὐδὲν	προσηκούσας	εἰληφότα, ἔν γε οἷς ἐναντιοῦσθαι
[2, 9, 6]	ὕστερον τούτοις παρ´ ἐκείνων ληφθέντα,	προσθήκας	δέ τινας οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα,
[2, 9, 17]	ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ	προσιόν	τι καὶ προσετίθετο εἰς σῶμα.
[2, 9, 7]	σώματι ζωὴν οὐδὲν παρ´ αὐτοῦ	προσλαμβάνει.	Ὅλως γὰρ τὸ μὲν ἄλλου
[2, 9, 18]	κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν	προσπίπτουσιν	ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ
[2, 9, 14]	οὑτωσὶ μέλη καὶ ἤχους καὶ	προσπνεύσεις	καὶ σιγμοὺς τῆς φωνῆς καὶ
[2, 9, 1]	ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο	προστησαμένους,	εἶτα νοῦν μετ´ αὐτὸ καὶ
[2, 9, 5]	γενομένη ἐξ αὐτῶν; Ὅταν δὲ	προστιθῶσι	καὶ ἀντίληψιν αὐτῇ καὶ βούλευσιν
[2, 9, 4]	ἤδη εἰθισμένη καὶ τῷ χρόνῳ	προσφιλεστέρα	γενομένη. Εἰ δὲ τὰς καθ´
[2, 9, 16]	ὁ μὲν ἰδὼν κάλλος ἐν	προσώπῳ	εὖ μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς
[2, 9, 4]	γένεσιν πάλιν πειραθείσας ἐν τῇ	προτέρᾳ	γενέσει τῶν τῇδε κακῶν· ὥστε
[2, 9, 17]	αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι	πρότερον	εἰπόντες καλόν· καὶ πῶς διατιθέντες;
[2, 9, 10]	οἳ τούτῳ τῷ λόγῳ ἐντυχόντες	πρότερον	ἢ ἡμῖν φίλοι γενέσθαι οὐκ
[2, 9, 16]	θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν καὶ	πρότερον·	νῦν δέ, ὅτι καὶ τῶν
[2, 9, 16]	καταφρονήσειεν ἂν θεῶν, καὶ μὴ	πρότερον	{πᾶς κακὸς} καταφρονήσας, καὶ εἰ
[2, 9, 9]	ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια καὶ ὁ	πρότερον	ταπεινὸς καὶ μέτριος καὶ ἰδιώτης
[2, 9, 9]	διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς βίων τοῖς	προϋπηργμένοις	ἀκόλουθον· ἣν ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος
[2, 9, 15]	τὸ εἰπεῖν βλέπε πρὸς θεόν»	προὔργου	τι ἐργάζεται, ἐὰν μὴ πῶς
[2, 9, 9]	θεῶν ἕκαστος καὶ τὰ ἐκείνου	προφητεύει	ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν ἃ ἐκείνοις
[2, 9, 1]	νοῦ καὶ τίς κίνησις καὶ	προφορὰ	ἂν εἴη ἢ τίς ἀργία
[2, 9, 13]	ὅτι μὴ τοῦτο δυνατόν, μέμφεσθαι	προχείρως	πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν ταῦτα
[2, 9, 12]	ἀναφέρων τὸν κόσμον ἐπὶ τὰ	πρῶτα.	Εἰ δὲ δή, καὶ ἡ
[2, 9, 12]	προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ τὰ	πρῶτα	ἡ αἰτία. ~Ὁ ἄρα μεμφόμενος
[2, 9, 15]	ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας δὲ	πρῶτα	κατορθοῦν ταῦτα ἐκ θείας φύσεως
[2, 9, 13]	φύσει αὐτὸν θέοντα πρὸς τὰ	πρῶτα	παυσάμενον τῆς τραγῳδίας τῶν φοβερῶν,
[2, 9, 13]	ποτε ἔστ´ ἂν ᾖ τὰ	πρῶτα,	συμπληροῦντα δὲ τὸ πᾶν καὶ
[2, 9, 17]	τοίνυν. Καὶ γὰρ διὰ τὰ	πρῶτα	ταῦτα. Εἰ οὖν μὴ ταῦτα,
[2, 9, 1]	τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις καὶ	πρώτη	πᾶν γὰρ τὸ οὐ πρῶτον
[2, 9, 6]	ὅσα ἄλλα καλὰ μετὰ τὴν	πρώτην	φύσιν. Ψυχῆς δὲ εἶδος τρίτον·
[2, 9, 1]	φήσουσιν, ἢ νοῦν καὶ τὸ	πρῶτον·	ἀλλ´ ὅτι ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη
[2, 9, 11]	πῶς ἡ ποίησις; Τουτὶ μὲν	πρῶτον,	ἄλλο δὲ μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´
[2, 9, 1]	ὡς οἷόν τε. Καὶ τὸ	πρῶτον	δὲ οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον, καὶ
[2, 9, 12]	πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο	πρῶτον;	Διὰ τί γὰρ οὐκ ἄλλο;
[2, 9, 9]	ἴσον ἐν τοῖς τοιούτοις ἅπασι,	πρῶτον	μὲν ἀγνοεῖ, ὡς ὁ σπουδαῖος
[2, 9, 8]	τί ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ	πρῶτον	μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ
[2, 9, 12]	πῦρ, διὰ τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον	πρῶτον	μὲν γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ
[2, 9, 8]	διοίκησιν ὀρθῶς ἄν τις μέμψαιτο	πρῶτον	μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς φύσεως
[2, 9, 9]	σεμνύνεις σαυτὸν ὡς οὐ χείρων,	πρῶτον	μέν, ὅσῳ τις ἄριστος, πρὸς
[2, 9, 11]	σφόδρα λοιδορήσηται ὁ τοῦτο γράψας.	~Πρῶτον	μὲν οὖν, εἰ μὴ κατῆλθεν,
[2, 9, 1]	νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι,	πρῶτον	μὲν τῶν πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται·
[2, 9, 1]	πρώτη πᾶν γὰρ τὸ οὐ	πρῶτον	οὐχ ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν ἔχον
[2, 9, 12]	γινόμενα ὑπὸ τῶν φύσεων οὐ	πρῶτον	πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα φύρασις
[2, 9, 11]	ἐξουσίας λέγοντες. Διὰ τί δὲ	πρῶτον	πῦρ; ~Καὶ ἄρτι γενόμενον πῶς
[2, 9, 12]	ἂν γένοιτο; Πόθεν δὴ καὶ	πρῶτον	πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο
[2, 9, 6]	διώκειν καὶ τῷ μετὰ τὸ	πρῶτον	τὰ πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου
[2, 9, 11]	τὸν ποιήσαντα; Εἰ δ´ ἐννόημα,	πρῶτον	τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα
[2, 9, 6]	ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον, θεὸν τὸν	πρῶτον,	τὸ τὴν ψυχὴν δεῖν φεύγειν
[2, 9, 6]	πάντων ὄντος καὶ νοῦ τοῦ	πρώτου	καὶ οὐσίας καὶ ὅσα ἄλλα
[2, 9, 13]	οὐ λοιδορητέον τοῖς χείροσι τῶν	πρώτων,	ἀλλὰ πράως συγχωρητέον τῇ πάντων
[2, 9, 13]	οὐκ ἴσασι τάξιν τῶν ἐφεξῆς	πρώτων	καὶ δευτέρων καὶ τρίτων καὶ
[2, 9, 3]	καὶ δευτέρως ἕως ἔστι τὸ	πρώτως.	Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι πάντα
[2, 9, 1]	μετ´ αὐτὸ καὶ τὸ νοοῦν	πρώτως,	εἶτα ψυχὴν μετὰ νοῦν αὕτη
[2, 9, 3]	εἰ μή τι μετὰ τοῦ	πρώτως	ζῆν ζῴη καὶ δευτέρως ἕως
[2, 9, 1]	νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε ἐν τῷ	πρώτως	νοεῖν ἔχοι ἂν καὶ τὸ
[2, 9, 4]	τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ οἷον	πτερορρυήσασαν	τὴν ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ
[2, 9, 7]	ἐν σοὶ πυρὸς τὸ ὅλον	πῦρ	ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´ εἰ τὸ
[2, 9, 7]	ἐπεὶ οὐδ´ εἰ τὸ πᾶν	πῦρ	ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν τι ἡ
[2, 9, 4]	εἰκὼν ἐκείνου; Τί γὰρ ἄλλο	πῦρ	βελτίων τοῦ ἐκεῖ πυρὸς παρὰ
[2, 9, 12]	Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς	πῦρ,	διὰ τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον
[2, 9, 12]	ὑπὸ τῶν φύσεων οὐ πρῶτον	πῦρ,	εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα φύρασις τούτων,
[2, 9, 3]	οἷς οἷόν τε. Καίτοι τὸ	πῦρ	ἐστιν ἐν μέτρῳ· ὅταν δὲ
[2, 9, 4]	ἐκεῖ πυρὸς παρὰ τὸ ἐνταῦθα	πῦρ;	Ἢ τίς γῆ ἄλλη παρὰ
[2, 9, 11]	λέγοντες. Διὰ τί δὲ πρῶτον	πῦρ;	~Καὶ ἄρτι γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ;
[2, 9, 12]	ᾧ τύπῳ καὶ γῆ καὶ	πῦρ	καὶ τὰ ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως
[2, 9, 12]	γένοιτο; Πόθεν δὴ καὶ πρῶτον	πῦρ	ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο πρῶτον;
[2, 9, 14]	νοσεῖν; Τὸ γὰρ αἴτιον τὸν	πυρετὸν	αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ
[2, 9, 13]	ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ γάρ, εἰ	πύρινα	τὰ σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ
[2, 9, 3]	καθ´ ὅσον δύναται· ὥσπερ εἰ	πυρὸς	ἐν μέσῳ που κειμένου ἀλεαίνοιντο
[2, 9, 4]	ἄλλο πῦρ βελτίων τοῦ ἐκεῖ	πυρὸς	παρὰ τὸ ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ
[2, 9, 7]	οὐδ´ ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν σοὶ	πυρὸς	τὸ ὅλον πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ
[2, 9, 6]	τῶν ὄντων, ἀλλὰ μὴ αὐτά	πω	τὰ ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν
[2, 9, 11]	γεννητικὴ αὕτη· εἰ δὲ τοῦτο,	πῶς	ἂν ἔτι, ἵνα τιμῷτο, καὶ
[2, 9, 4]	ἡ δύναμις ἡ ποιοῦσα ἦν,	πῶς	ἂν κόσμον τόνδε ἐποίησε; Πότε
[2, 9, 11]	κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ σκότος,	πῶς	ἂν ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ
[2, 9, 8]	τῆς τοῦ παντὸς ψυχῆς ἦλθον,	πῶς	βελτίους αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ
[2, 9, 10]	αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις κομιζόντων	πῶς	γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν,
[2, 9, 16]	πολὺ μᾶλλον ἢ αἱ ἡμῶν.	Πῶς	γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ
[2, 9, 5]	ἣν ἐκ τῶν στοιχείων συνιστᾶσι·	πῶς	γὰρ ἂν ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι
[2, 9, 16]	ὅδε ὁ κόσμος ἐκείνου ἦν;	πῶς	δὲ οἱ ἐν αὐτῷ θεοί;
[2, 9, 16]	γὰρ γνώσεται, ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε;	Πῶς	δέ, ὅτι ἐνθάδε ὄντες οὐκ
[2, 9, 16]	ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε;	Πῶς	δὲ οὐ καὶ αὐτός ἐστιν
[2, 9, 16]	ἢ εἰς ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές;	Πῶς	δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ
[2, 9, 5]	ὑγρὸν ἢ μῖγμα ἐκ τούτων.	Πῶς	δὲ συνοχὴ τῶν τεσσάρων ὑστέρα
[2, 9, 4]	τῶν ἐκεῖ· εἰ δὲ ἐπελάθετο,	πῶς	δημιουργεῖ; Πόθεν γὰρ ποιεῖ ἢ
[2, 9, 11]	ἂν ἔτι, ἵνα τιμῷτο, καὶ	πῶς	δι´ ἀλαζονείαν καὶ τόλμαν ποιεῖ;
[2, 9, 17]	καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες καλόν· καὶ	πῶς	διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι οὐ ταὐτὸν
[2, 9, 14]	Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔτι μένοντος,	πῶς	ἔνδον ὄντος οὐ νοσεῖ ἔτι;
[2, 9, 12]	πρῶτον πῦρ; ~Καὶ ἄρτι γενόμενον	πῶς	ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν εἶδεν. Ἀλλ´
[2, 9, 11]	τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα	πῶς	ἐστιν, εἰ μὴ τῷ ἐννοήματι
[2, 9, 16]	πῶς ἦλθον; Εἰ δὲ ἐνθάδε,	πῶς	ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δὲ
[2, 9, 16]	τὰ τῇδε ἢ εἰς ὁτιοῦν,	πῶς	εὐσεβές; Πῶς δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς;
[2, 9, 11]	ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς τῷ πλάσματι	πῶς	ἡ ποίησις; Τουτὶ μὲν πρῶτον,
[2, 9, 11]	εἰς νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα	πῶς	ἡ ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα ψυχικὰ
[2, 9, 16]	ὄντων; Εἰ μὲν γὰρ ἐκεῖ,	πῶς	ἦλθον; Εἰ δὲ ἐνθάδε, πῶς
[2, 9, 15]	προὔργου τι ἐργάζεται, ἐὰν μὴ	πῶς	καὶ βλέψῃ διδάξῃ. Τί γὰρ
[2, 9, 3]	ἐκ τῶν ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι,	πῶς	οἷόν τε εἶναι μέν, μηδὲν
[2, 9, 12]	μήτηρ, ἣν διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα	πῶς	οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν οὐκ
[2, 9, 9]	γυμνάσιον εἴη νικώντων καὶ ἡττωμένων,	πῶς	οὐ καὶ ταύτῃ καλῶς ἔχει;
[2, 9, 8]	ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα,	πῶς	οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ;
[2, 9, 8]	πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη,	πῶς	οὐκ ἄν τις ἄγαλμα ἐναργὲς
[2, 9, 9]	δίκας εἶναι ἐνθάδε καὶ κολάσεις.	Πῶς	οὖν ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι πόλει
[2, 9, 5]	τί; Ἵνα φυλάξωνται αἱ ψυχαί.	Πῶς	οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην
[2, 9, 14]	μὴ βούλονται τοῦτο λέγειν, ἀλλὰ	πῶς	φωναῖς τὰ ἀσώματα; Ὥστε οἳ