Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 9]	καὶ ταύτῃ καλῶς ἔχει; Εἰ	δ´	ἀδικεῖ, τί δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ;
[2, 9, 9]	δὲ ἑκάστους κατ´ ἀξίαν, σπεύδων	δ´	ἀεὶ οὗ πάντα σπεύδει τὰ
[2, 9, 3]	δίδωσιν εἰς τὰ ἐφεξῆς, τὰ	δ´	ἀεὶ συνέχεται καὶ ἄρδεται τούτῳ
[2, 9, 14]	τούτων τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν. Τὰ	δ´	ἄλλα ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι
[2, 9, 11]	πρὸς τὸ ἀφ´ οὗ; Εἰ	δ´	ἄλλο εἶδος ψυχῆς, εἰ ἐκείνη
[2, 9, 10]	θέλουσι, τὸ μὲν ἄλλο, τὸ	δ´	ἄλλο λέγοντες, καὶ πολλὰ ἄλλα
[2, 9, 9]	σὺ εἶ θεοῦ παῖς, οἱ	δ´	ἄλλοι, οὓς ἐθαύμαζες, οὐ παῖδες,
[2, 9, 9]	φύσις δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς	δ´	ἄλλοις νομίζειν εἶναι χώραν παρὰ
[2, 9, 9]	εἰ χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι, τοὺς	δ´〉	ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι; μόνον
[2, 9, 13]	μέρη ὄντα τοῦ παντός. Εἰ	δ´	ἄνθρωποι τίμιόν τι παρ´ ἄλλα
[2, 9, 16]	μεθέξει αὐτοῦ ὁ κόσμος. Εἰ	δ´	ἄπεστι τοῦ κόσμου, καὶ ὑμῶν
[2, 9, 17]	εἶναι νομίζειν τοὺς καλούς· εἰ	δ´	ἄρα, τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον
[2, 9, 17]	ψυχὴν πλάσειεν ἄν τις. Εἰ	δ´	ἄρα τοῦτό τις αὐτοῖς χαρίσαιτο,
[2, 9, 12]	κατέλαμψε. Πόθεν οὖν τοῦτο; Εἰ	δ´	αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν, οὐκ
[2, 9, 7]	αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης δέχεται, ὃ	δ´	αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ αὐτοῦ
[2, 9, 1]	ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν	δ´	ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα
[2, 9, 8]	ψυχαῖς τὸ κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ	δ´	ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε εἰς ὃν
[2, 9, 2]	δὲ πρὸς ταῦτα ἔχειν, τὸ	δ´	ἐν μέσῳ τούτων· φύσεως γὰρ
[2, 9, 5]	ψυχαῖς πρὸς τὸ φυλάξασθαι. Εἰ	δ´	ἐν ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν ἀξιοῦσι
[2, 9, 11]	καὶ εἰδώλου τὸν ποιήσαντα; Εἰ	δ´	ἐννόημα, πρῶτον τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον
[2, 9, 11]	μᾶλλον τοῦ λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί	δ´	ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης
[2, 9, 11]	καὶ ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ	δ´	ἐφ´ αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν
[2, 9, 7]	δὲ τούτων οὐ κύριοι· τὸ	δ´	ὅσον αὐτῆς πρὸς τὸ θεῖον
[2, 9, 9]	εἰς ὅσον νοῦς ἄγει· τὸ	δ´	ὑπὲρ νοῦν ἤδη ἐστὶν ἔξω
[2, 9, 9]	τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει. Εἰ	δ´	ὑπερορᾶν θέλεις καὶ σεμνύνεις σαυτὸν
[2, 9, 9]	ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους, ἔτι καὶ	δαίμονας	ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ δὲ μᾶλλον
[2, 9, 14]	νῦν δὲ ὑποστησάμενοι τὰς νόσους	δαιμόνια	εἶναι καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ
[2, 9, 14]	ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ τὸ	δαιμόνιον	ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ γάρ, ὅπως
[2, 9, 14]	δὲ ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος τοῦ	δαιμονίου	καὶ τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι,
[2, 9, 14]	οὐχ ἧττον καὶ τούτων τῶν	δαιμονίων	ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´ ἄλλα ὑμῖν
[2, 9, 14]	ἡ νόσος ἑτέρα οὖσα τοῦ	δαίμονος.	Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς ὄντος αἰτίου
[2, 9, 14]	γενομένου αἰτίου, τί δεῖ τοῦ	δαίμονος	πρὸς τὸ νοσεῖν; Τὸ γὰρ
[2, 9, 17]	καὶ τοῖς ἐν μέρει, οἷα	δαιμόνων,	ὡς θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα καὶ
[2, 9, 14]	τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ	δὲ	ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ μένοντος ἔνδον;
[2, 9, 14]	καὶ πλείστης περιωπῆς ἔχουσα· τὰ	δὲ	ἄλλα τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ
[2, 9, 6]	τὸ καινὸν τοῦ λόγου; ~Τὰς	δὲ	ἄλλας ὑποστάσεις τί χρὴ λέγειν
[2, 9, 3]	ἦν ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ	δὲ	ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ
[2, 9, 8]	τούτου ἀμείνων, τίς οὗτος; Εἰ	δὲ	ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος δὲ οὐκ
[2, 9, 9]	ἀκρότατον καὶ τὸ ἄνω, τοῖς	δὲ	ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ ὢν ὁ
[2, 9, 9]	ἐστὶν ἔξω νοῦ πεσεῖν. Πείθονται	δὲ	ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις τῶν
[2, 9, 8]	γὰρ ἦν ἔτι μιμούμενον. Τὸ	δὲ	ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ
[2, 9, 15]	μὲν ὀνόματος τοῦ θεός» συνεχόμενον	δὲ	ἅπασι πάθεσι, μηδὲν δὲ αὐτῶν
[2, 9, 7]	οὐκ ἄμεινον τῇ ψυχῇ· τὸ	δὲ	ἀπὸ τῆς ἡμετέρας καὶ τὴν
[2, 9, 15]	μετὰ φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ	δὲ	ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς λεγόμενος ὄνομά
[2, 9, 15]	ἡδονὴν τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς	δὲ	ἀρετῆς μὴ μέτεστιν, οὐκ ἂν
[2, 9, 7]	μένει καὶ οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον	δὲ	αὐτῆς δίδωσι τῷ σώματι ζωὴν
[2, 9, 14]	καὶ οὗτος ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα	δὲ	αὐτοὶ καὶ ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ
[2, 9, 6]	θεωροῦντα, τὸν δὲ διανοούμενον πολλάκις	δὲ	αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ διανοουμένου ψυχή
[2, 9, 15]	παράπαν κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ	δὲ	αὐτοῖς καὶ τόδε τὸ μηδένα
[2, 9, 9]	αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ μόνον	δὲ	αὐτὸν νομίζειν ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι
[2, 9, 3]	οἷόν τε εἶναι μέν, μηδὲν	δὲ	αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον
[2, 9, 15]	συνεχόμενον δὲ ἅπασι πάθεσι, μηδὲν	δὲ	αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν
[2, 9, 9]	βλέπει καὶ πρὸς τὸν κόσμον	δὲ	βλέπει ἐν ᾧ εἰσιν; Εἰ
[2, 9, 18]	πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς	δὲ	γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν
[2, 9, 14]	τί οὐκ ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ	δὲ	γενομένου αἰτίου, τί δεῖ τοῦ
[2, 9, 18]	θεμιτὸν εἰς συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς	δὲ	γενομένους καὶ μὴ σώματα ὄντας,
[2, 9, 16]	αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο κακοί; Εἰ	δὲ	γινώσκει τοὺς μὴ γενομένους κακούς,
[2, 9, 9]	ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις; Εἰ	δὲ	γυμνάσιον εἴη νικώντων καὶ ἡττωμένων,
[2, 9, 1]	τοῦ νοεῖν ὅτι νοεῖ; Εἰ	δὲ	δὴ καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν τις
[2, 9, 12]	κόσμον ἐπὶ τὰ πρῶτα. Εἰ	δὲ	δή, καὶ ἡ ὕλη, ὅθεν
[2, 9, 8]	εἴ τις μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ	δὲ	δὴ καὶ τοιοῦτόν ἐστι τόδε
[2, 9, 1]	αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν	δὲ	δὴ ὁ νοῦς ὁ ἀληθινὸς
[2, 9, 8]	τούτων οὐδ´ αὐτὴ πάθοι. ~Τὸ	δὲ	διὰ τί ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν
[2, 9, 6]	ἕτερον παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα, τὸν	δὲ	διανοούμενον πολλάκις δὲ αὐτοῖς ἀντὶ
[2, 9, 3]	πῦρ ἐστιν ἐν μέτρῳ· ὅταν	δὲ	δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ
[2, 9, 1]	νοῦν νοοῦντα μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα	δὲ	ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ· ὃ καὶ
[2, 9, 6]	μετὰ τὴν πρώτην φύσιν. Ψυχῆς	δὲ	εἶδος τρίτον· διαφορὰς δὲ ψυχῶν
[2, 9, 11]	ἀλλ´ οὐ σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς	δὲ	εἴδωλον οὐδὲν ἂν δέοιτο σκότους
[2, 9, 12]	λαβεῖν ὧν ποτε εἶδον, τὸ	δὲ	εἴδωλον τοῦτο, εἰ καὶ ἀμυδρῶς,
[2, 9, 9]	πάντα σπεύδει τὰ δυνάμενα πολλὰ	δὲ	εἶναι τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα}
[2, 9, 10]	ἁπάντων ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο	δὲ	εἰπόντα ἐατέον τὸν λόγον, ὃ
[2, 9, 8]	τὴν μὲν ἐν ἑαυτῷ, τὴν	δὲ	εἰς ἄλλο. Ἔδει οὖν εἶναί
[2, 9, 9]	ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι· δύναται	δὲ	εἰς ὅσον νοῦς ἄγει· τὸ
[2, 9, 9]	τὸ πᾶν δεῖ βλέπειν· τιμῶν	δὲ	ἑκάστους κατ´ ἀξίαν, σπεύδων δ´
[2, 9, 16]	αὐτῶν προνοεῖν αὖ μόνων. Πότερα	δὲ	ἐκεῖ γενομένων ἢ καὶ ἐνθάδε
[2, 9, 4]	ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ	δὲ	ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως
[2, 9, 15]	θεὸν ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις, ὡς	δὲ	ἐν ἄλλοις θεωρητέον, ὁ μὲν
[2, 9, 5]	νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι, μὴ εἶναι	δὲ	ἐν ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν
[2, 9, 1]	δὴ τὴν μὲν δυνάμει, τὴν	δὲ	ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον γὰρ ἐν
[2, 9, 4]	ἀλλὰ μᾶλλον μὴ νεῦσιν. Εἰ	δὲ	ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν
[2, 9, 18]	γὰρ ἔχει ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς	δὲ	ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ τὰς πληγὰς
[2, 9, 16]	γὰρ ἐκεῖ, πῶς ἦλθον; Εἰ	δὲ	ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε;
[2, 9, 18]	παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς	δὲ	ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ δή,
[2, 9, 14]	ὄντος οὐ νοσεῖ ἔτι; Εἰ	δὲ	ἐξελήλυθε, διὰ τί; Τί γὰρ
[2, 9, 4]	ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ· εἰ	δὲ	ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν γὰρ
[2, 9, 1]	ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν	δὲ	ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ παρόντι, εἰ
[2, 9, 4]	σφάλματος λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν. Πότε	δὲ	ἐσφάλη; Εἰ μὲν γὰρ ἐξ
[2, 9, 17]	ὡς οὐδὲν ἂν παθούσης, δούσης	δὲ	ἑτέρῳ, ὅτι μὴ θέμις φθόνον
[2, 9, 7]	συνδεῖ ὃ ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ	δὲ	ἡ τοῦ παντὸς ψυχὴ οὐκ
[2, 9, 17]	τὸ πᾶν ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας	δὲ	ἤδη καὶ τὸ σῶμα αὐτῇ,
[2, 9, 9]	τοῦ παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν	δὲ	ἤδη καὶ τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν
[2, 9, 9]	φονεύει, ἔχεις ὃ θέλεις. Εἰ	δὲ	ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ
[2, 9, 9]	νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´ ἅπασι	δὲ	ἤδη τὸν μέγαν τὸν ἐκεῖ
[2, 9, 11]	που ἐν τῷ κάτω, ἡ	δὲ	ἦλθε τοπικῶς πρὸς αὐτὸ καὶ
[2, 9, 4]	νοητοῦ περιοχὴν ἐν αὐτῷ; Ἄλλος	δὲ	ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον πρὸ τούτου
[2, 9, 18]	σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς	δὲ	ἡμετέρους κατέχειν τὴν ψυχὴν πρὸς
[2, 9, 1]	οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας	δὲ	ἡμῖν αὐτοῖς ὡς οἷόν τε.
[2, 9, 2]	ὅσον οἷόν τε αὐτῷ. Ψυχῆς	δὲ	ἡμῶν τὸ μὲν ἀεὶ πρὸς
[2, 9, 4]	τὸν αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη· εἰ	δὲ	ἤρξατο, διὰ τί οὐ πρὸ
[2, 9, 8]	τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις	δὲ	θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ· ὥστε καὶ
[2, 9, 14]	καὶ αἵματος ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια	δὲ	ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου
[2, 9, 1]	τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ	δὲ	καὶ ἀεὶ νοῶν εἴη, ὅπερ
[2, 9, 14]	ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι	δὲ	καὶ αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν. Γαστρὸς
[2, 9, 9]	πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται	δὲ	καὶ δίκας εἶναι ἐνθάδε καὶ
[2, 9, 16]	δὲ πᾶσα πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ	δὲ	καὶ ἐν τούτοις καὶ νοεραὶ
[2, 9, 5]	τῇ θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος	δὲ	καὶ ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς
[2, 9, 9]	μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους	δὲ	καὶ πενίας εἴ τις μέμφοιτο
[2, 9, 3]	οὐ καὶ τὴν ὕλην; Εἰ	δὲ	καὶ τὴν ὕλην φήσει, τίς
[2, 9, 16]	τῆς ψυχῆς πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ	δὲ	καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ
[2, 9, 18]	τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον	δὲ	καὶ τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ
[2, 9, 6]	τὴν νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου	δὲ	καὶ τῶν ἄλλων τῶν μακαρίων
[2, 9, 4]	ἂν κόσμον τόνδε ἐποίησε; Πότε	δὲ	καὶ φθερεῖ αὐτόν; εἰ γὰρ
[2, 9, 7]	κατὰ φύσιν, ταῦτα πάσχει, αὐτὰ	δὲ	καλῶς φέρεται ὡς τοῦ ὅλου·
[2, 9, 9]	ὑμῶν προνοεῖ ὁ θεός, τοῦ	δὲ	κόσμου παντὸς ἐν ᾧ καὶ
[2, 9, 9]	τιμῶσιν ἐκ πατέρων λαβόντες, σὺ	δὲ	κρείττων καὶ τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν
[2, 9, 13]	κόσμον καὶ τάξιν παρέχοντα. Ἃ	δὲ	λέγεται γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν, σημεῖα
[2, 9, 17]	κρατήσαντός ἐστι τοῦ ἔνδον. Οἱ	δὲ	λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος
[2, 9, 5]	ἣν δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο	δὲ	λόγον εἶναι κόσμου. Καίτοι τί
[2, 9, 1]	οὐκ εἰς ἄπειρον οὕτω; Τὸν	δὲ	λόγον ὅταν τις ἀπὸ τοῦ
[2, 9, 15]	λοιπόν, τοῦτο διώκειν παρακελεύεται· ὁ	δὲ	λόγος οὗτος ἔτι νεανικώτερον τὸν
[2, 9, 15]	λέγειν ἡμῖν ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο	δὲ	μάλιστα δεῖ μὴ λανθάνειν ἡμᾶς,
[2, 9, 9]	τῷδε ὄντας κἀκεῖ βλέποντας, πάντων	δὲ	μάλιστα τὸν ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ
[2, 9, 9]	καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ	δὲ	μᾶλλον θεοὺς τούς τε ἐν
[2, 9, 18]	τὸ κάλλος τῶν λίθων. Δεῖ	δὲ	μένειν μὲν ἐν οἴκοις σῶμα
[2, 9, 11]	ποίησις; Τουτὶ μὲν πρῶτον, ἄλλο	δὲ	μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ὡς ἐπ´
[2, 9, 5]	ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην ἐγένετο. Εἰ	δὲ	μετὰ τὸν κόσμον ἐκ τοῦ
[2, 9, 18]	φασιν εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς	δὲ	μή, ἀεὶ τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν·
[2, 9, 14]	ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται. Εἰ	δὲ	μὴ βούλονται τοῦτο λέγειν, ἀλλὰ
[2, 9, 9]	βλέπει ἐν ᾧ εἰσιν; Εἰ	δὲ	μὴ ἔξω, ἵνα μὴ τὸν
[2, 9, 3]	ὅσα ἔχει εἰς ἅ· ὃ	δὲ	μὴ ἔχει εἰς ὅ, οὐδὲ
[2, 9, 13]	αἰσθητικόν, ὅτι μὴ λόγος. Εἰ	δὲ	μή, κἀκεῖ τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται
[2, 9, 1]	ὁ νοῶν ὅτι νοεῖ. Εἰ	δὲ	μή, ὁ μὲν ἔσται νοῶν
[2, 9, 9]	χρῶσιν ἃ ἐκείνοις φίλα. Εἰ	δὲ	μὴ τοῦτό εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός
[2, 9, 18]	οὐχ ἧττον ἐν αὐτῷ, τοῦ	δὲ	μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα
[2, 9, 8]	τῶν νοητῶν θεῶν εἴποι; Εἰ	δὲ	μιμούμενον μή ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ
[2, 9, 3]	παρακολουθεῖν, καὶ νῦν ἀνάγκη. Εἰ	δὲ	μόνη καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´
[2, 9, 1]	εἰ ὁ μὲν νοεῖ, ὁ	δὲ	νοεῖ ὅτι νοεῖ. Καὶ γὰρ
[2, 9, 14]	τὸ σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι	δὲ	νόσων λέγοντες αὐτούς, λέγοντες μὲν
[2, 9, 6]	αὐτῷ πάντα τὰ ὄντα, τὸν	δὲ	νοῦν ἕτερον παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα,
[2, 9, 7]	τοῦ ἐν ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ	δὲ	ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ
[2, 9, 9]	ἐκείνου ὄντας. Καὶ ὁ κόσμος	δὲ	ὅδε δι´ ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ
[2, 9, 16]	ὁ κόσμος ἐκείνου ἦν; πῶς	δὲ	οἱ ἐν αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ
[2, 9, 1]	νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ τινί, τὸν	δὲ	οἷον κινούμενον. Τίς γὰρ ἂν
[2, 9, 4]	οὐχ οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ	δὲ	οἷον πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν φήσουσι
[2, 9, 18]	τὴν ψυχὴν πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο	δὲ	ὅμοιον ἂν εἴη, ὥσπερ ἂν
[2, 9, 18]	τὴν τῶν ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα	δὲ	ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν πρὸς
[2, 9, 6]	παρὰ τοῦ Πλάτωνος εἴληπται, τὰ	δέ,	ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν
[2, 9, 16]	γνώσεται, ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς	δέ,	ὅτι ἐνθάδε ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο
[2, 9, 16]	ταῦτα μὲν καὶ πρότερον· νῦν	δέ,	ὅτι καὶ τῶν συγγενῶν ἐκείνοις
[2, 9, 1]	μὲν ἔσται νοῶν μόνον, ὁ	δὲ	ὅτι νοεῖ νοῶν ἄλλου ὄντος,
[2, 9, 13]	θράσος αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο	δέ,	ὅτι οὐκ ἴσασι τάξιν τῶν
[2, 9, 16]	πῶς ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς	δὲ	οὐ καὶ αὐτός ἐστιν ἐνθάδε;
[2, 9, 4]	τί οὐ πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς	δὲ	οὐ νεῦσίν φαμεν τὴν ποιοῦσαν,
[2, 9, 6]	τὸ πᾶν διενοήθη σχεῖν» Οἱ	δὲ	οὐ συνέντες τὸν μὲν ἔλαβον
[2, 9, 8]	ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί	δὲ	οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ
[2, 9, 17]	φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε	δὲ	οὐδὲ ἔστιν ὄντως τι καλὸν
[2, 9, 18]	γνώμης τὰς μὲν ἐλάττους, τὰς	δὲ	οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος γενομένας.
[2, 9, 8]	Εἰ δὲ ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος	δὲ	οὐκ ἔστιν, οὗτός ἐστιν ὁ
[2, 9, 7]	ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ	δὲ	οὐκ ἔχει ὅπου φύγῃ. Οὔτε
[2, 9, 4]	γὰρ μετέγνω, τί ἀναμένει; Εἰ	δὲ	οὔπω, οὐδ´ ἂν μεταγνοίη ἔτι
[2, 9, 5]	τὴν τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν	δὲ	οὐρανὸν πάντα καὶ τὰ ἐκεῖ
[2, 9, 12]	ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος	δὲ	οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν
[2, 9, 1]	οἷόν τε. Καὶ τὸ πρῶτον	δὲ	οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον, καὶ τὸ
[2, 9, 3]	ἔσται καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ	δὲ	οὐχ οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ
[2, 9, 10]	μὲν οὖν καὶ ἄλλα, μᾶλλον	δὲ	πάντα ἄν τις ἐξετάζων ἀφθονίαν
[2, 9, 15]	λόγον περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι	δὲ	παντάπασι τὸν περὶ τούτων λόγον,
[2, 9, 17]	εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος. Τῷ	δὲ	παντὶ καλῷ ὄντι τί ἐμπόδιον
[2, 9, 17]	καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ	δὲ	παντὶ οὐκ ἦν ποτε παιδὶ
[2, 9, 14]	ἄλλα τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ	δὲ	παρὰ τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται
[2, 9, 12]	κατὰ φύσιν, ἀεὶ οὕτως· εἰ	δὲ	παρὰ φύσιν, καὶ ἐν τοῖς
[2, 9, 16]	ὧν τὸν πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ	δὲ	πᾶσα πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ
[2, 9, 6]	ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν	δὲ	πλῆθος ποιῆσαι, τὸ ὂν καὶ
[2, 9, 7]	αὐτῆς ἡ φύσις μένει. Ἐὰν	δέ	πού τι αὐτῶν κατὰ φύσιν
[2, 9, 1]	ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις	δὲ	πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ αὐτὸν
[2, 9, 2]	μὲν ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις, τὸ	δὲ	πρὸς ταῦτα ἔχειν, τὸ δ´
[2, 9, 7]	ἂν ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται. Τὴν	δὲ	πρὸς τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ
[2, 9, 5]	ὑστέρα γενομένη ἐξ αὐτῶν; Ὅταν	δὲ	προστιθῶσι καὶ ἀντίληψιν αὐτῇ καὶ
[2, 9, 15]	ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας	δὲ	πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα ἐκ θείας
[2, 9, 11]	ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες. Διὰ τί	δὲ	πρῶτον πῦρ; ~Καὶ ἄρτι γενόμενον
[2, 9, 18]	οὗ μηκέτι οἴκου δεήσοιτο, ὁ	δὲ	σοφώτερος οἴοιτο εἶναι καὶ ἑτοιμότερος
[2, 9, 16]	τὰ ἐν αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν	δὲ	συμμετρίαν καὶ τὴν μεγάλην εὐταξίαν
[2, 9, 16]	εἰς ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές; Πῶς	δὲ	σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ αὐτῶν
[2, 9, 5]	ἢ μῖγμα ἐκ τούτων. Πῶς	δὲ	συνοχὴ τῶν τεσσάρων ὑστέρα γενομένη
[2, 9, 4]	μετὰ τὴν ἐκεῖ γῆν; Τίς	δὲ	σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα ἢ
[2, 9, 4]	τοῦ παντὸς τοῦτο πάσχει· εἰ	δὲ	σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ σφάλματος
[2, 9, 13]	νομίζειν τῶν ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι	δὲ	τὰ γινόμενα διάφορα καὶ τύχαις
[2, 9, 3]	πάντα ἀλλήλοις καὶ ἀεί, γενητὰ	δὲ	τὰ ἕτερα τῷ παρ´ ἄλλων
[2, 9, 8]	μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ πάντα· ἄστρα	δὲ	τά τε ἐν ταῖς ὑποκάτω
[2, 9, 17]	ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς	δὲ	τἄνδον, οἶμαι μὲν αὐτὸν μὴ
[2, 9, 17]	σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι λέγειν· εἰ	δὲ	τἄνδον φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι.
[2, 9, 7]	οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ	δὲ	τὰς διαφορὰς λαμβάνειν τὰς τῆς
[2, 9, 4]	τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ	δὲ	τὰς καθ´ ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει,
[2, 9, 13]	πρὸς τὴν γῆν ἔχοντα, εἰς	δὲ	τὰς ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν, αἷς
[2, 9, 12]	αὐτὴ ἡ ψυχῆς φύσις. Τοῦτο	δὲ	ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε
[2, 9, 15]	τοῦ σώματος τέλος τιθεμένης, ἑτέρας	δὲ	τῆς τὸ καλὸν καὶ τὴν
[2, 9, 6]	τούτοις παρ´ ἐκείνων ληφθέντα, προσθήκας	δέ	τινας οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα, ἔν
[2, 9, 3]	εἰς ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ	δέ	τις εἰς ὕλην λέγοι, διὰ
[2, 9, 16]	εὖ μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς	δὲ	τίς οὕτως ἔσται τὴν γνώμην
[2, 9, 17]	τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν. Εἰ	δέ	τις φήσει ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως
[2, 9, 14]	πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον	δὲ	τὸ ἅμα τὸ αἴτιον γενέσθαι
[2, 9, 1]	τὸ ἐν τούτοις νοεῖν, ἄλλο	δὲ	τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ, ἀλλ´
[2, 9, 13]	ἂν ᾖ τὰ πρῶτα, συμπληροῦντα	δὲ	τὸ πᾶν καὶ μεγάλα μέρη
[2, 9, 5]	παραδείγματι κόσμου, ὃν μισοῦσι; Πόθεν	δὲ	τὸ παράδειγμα τοῦτο; Τοῦτο γὰρ
[2, 9, 2]	αὐτῆς καὶ τοῦ ὄντος, ὁτὲ	δὲ	τὸ χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι
[2, 9, 9]	ὁ μὲν τοῖς σπουδαίοις, ὁ	δὲ	τοῖς πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων, τοῖς
[2, 9, 12]	προιδεῖν καὶ μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον	δὲ	τοσοῦτον εἶναι, καὶ τὴν λόξωσιν
[2, 9, 5]	χείρω τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι	δὲ	τοῦ βελτίονος τῇ θνητῇ ψυχῇ
[2, 9, 11]	φυτικὴ καὶ γεννητικὴ αὕτη· εἰ	δὲ	τοῦτο, πῶς ἂν ἔτι, ἵνα
[2, 9, 18]	ἐν σώματι τῷ ὅλῳ. Ἔστι	δὲ	τοῦτο τὸ μὴ κρούειν, μηδὲ
[2, 9, 17]	ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον	δὲ	τούτοις· καὶ εἰ μὲν καὶ
[2, 9, 7]	καὶ ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς	δὲ	τούτων οὐ κύριοι· τὸ δ´
[2, 9, 11]	αὐτῆς ἐν τοῖς οὖσιν; Εἰ	δὲ	τῷ λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ κόσμου
[2, 9, 14]	καθάπερ οἱ φιλόσοφοι λέγουσι· νῦν	δὲ	ὑποστησάμενοι τὰς νόσους δαιμόνια εἶναι
[2, 9, 9]	πήχεων χιλίων εἶναι ἀκούοι, μόνον	δὲ	φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς
[2, 9, 9]	ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι; μόνον	δὲ	φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς
[2, 9, 9]	ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ τινος, ὁ	δὲ	φαῦλος ὄχλος οἷον χειροτέχνης τῶν
[2, 9, 7]	φέρεται ὡς τοῦ ὅλου· τὰ	δὲ	φθείρεται οὐ δυνάμενα τὴν τοῦ
[2, 9, 9]	πρὸς ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ	δὲ	φονεύει τις ἢ ἡττᾶται τῶν
[2, 9, 10]	σώματα, οἷον τὰ ἀνθρώπων· ἧς	δὲ	χάριν καὶ αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην
[2, 9, 18]	ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν	δὲ	χρόνον ἀναμένοντος ἕως ἂν ἥκῃ,
[2, 9, 6]	Ψυχῆς δὲ εἶδος τρίτον· διαφορὰς	δὲ	ψυχῶν ἐν πάθεσιν ἢ ἐν
[2, 9, 9]	τὰ μὲν τυγχάνοντα μακάρια, τὰ	δὲ	ὡς δυνατὸν ἔχει τὴν προσήκουσαν
[2, 9, 7]	οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα	δὲ	ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν τάξιν
[2, 9, 7]	ἡμεῖς μὲν ὑπὸ τοῦ σώματος	δεδέμεθα	ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν γὰρ
[2, 9, 7]	ψυχῇ ἡ τοῦ σώματος φύσις	δεδεμένη	ἤδη συνδεῖ ὃ ἂν περιλάβῃ·
[2, 9, 7]	δέοιτο ὑπὸ τῶν ὑπ´ αὐτῆς	δεδεμένων·	ἄρχει γὰρ ἐκείνη. Διὸ καὶ
[2, 9, 7]	εἰς τὴν τάξιν τὴν ἑαυτῶν	δέδεται	δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ οὐκ
[2, 9, 18]	ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι οἴκου	δεήσοιτο,	ὁ δὲ σοφώτερος οἴοιτο εἶναι
[2, 9, 10]	καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ	δεῖ	ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν γὰρ
[2, 9, 5]	λόγον εἶναι κόσμου. Καίτοι τί	δεῖ	αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι ἐν παραδείγματι
[2, 9, 9]	καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς τὸ πᾶν	δεῖ	βλέπειν· τιμῶν δὲ ἑκάστους κατ´
[2, 9, 18]	ἡσυχῇ τὸ κάλλος τῶν λίθων.	Δεῖ	δὲ μένειν μὲν ἐν οἴκοις
[2, 9, 7]	εὖ οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν ψέγοι.	Δεῖ	δὲ τὰς διαφορὰς λαμβάνειν τὰς
[2, 9, 9]	καὶ πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν	δεῖ	εἰς μέτρον μετὰ οὐκ ἀγροικίας,
[2, 9, 1]	ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι. Οὐ τοίνυν	δεῖ	ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ
[2, 9, 7]	ὅπου φύγῃ. Οὔτε οὖν ἐντὸς	δεῖ	κατέχειν οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς
[2, 9, 15]	ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα	δεῖ	μὴ λανθάνειν ἡμᾶς, τί ποτε
[2, 9, 1]	ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν	δεῖ	νομίζειν τὴν φύσιν καὶ μίαν
[2, 9, 17]	εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι	δεῖ,	ὅτι οὐκ ἂν σεμνύνοιντο, εἰ
[2, 9, 1]	τῶν πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα	δεῖ	σκοπεῖν, εἰ καὶ αἱ ἐπίνοιαι
[2, 9, 13]	πύρινα τὰ σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι	δεῖ	συμμέτρως πρὸς τὸ πᾶν καὶ
[2, 9, 14]	Εἰ δὲ γενομένου αἰτίου, τί	δεῖ	τοῦ δαίμονος πρὸς τὸ νοσεῖν;
[2, 9, 6]	ποιεῖν, ἀλλ´ αὐτὰ παρ´ αὐτῶν	δεικνύναι	ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα ἴδια αὐτοῖς
[2, 9, 10]	ἔχοι ἂν καθ´ ἕκαστον λόγον	δεικνὺς	ὡς ἔχει. Αἰδὼς γάρ τις
[2, 9, 15]	ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως θεὸν	δείκνυσιν·	ἄνευ δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς
[2, 9, 18]	καὶ ξύλων συνεστάναι καὶ πολλοῦ	δεῖν	τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι
[2, 9, 12]	καὶ πρῶτον πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα	δεῖν	τοῦτο πρῶτον; Διὰ τί γὰρ
[2, 9, 6]	τὸν πρῶτον, τὸ τὴν ψυχὴν	δεῖν	φεύγειν τὴν πρὸς τὸ σῶμα
[2, 9, 9]	ἔχει; Εἰ δ´ ἀδικεῖ, τί	δεινὸν	τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ φονεύει,
[2, 9, 9]	συστεῖλαι εἰς ἕν, ἀλλὰ τὸ	δεῖξαι	πολὺ τὸ θεῖον, ὅσον ἔδειξεν
[2, 9, 9]	δέονται αὐτοῦ· ἀλλ´ ὁ κόσμος	δεῖται	καὶ οἶδε τὴν τάξιν αὐτοῦ
[2, 9, 11]	Ψυχῆς δὲ εἴδωλον οὐδὲν ἂν	δέοιτο	σκότους ἢ ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον,
[2, 9, 7]	τοῦ παντὸς ψυχὴ οὐκ ἂν	δέοιτο	ὑπὸ τῶν ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων·
[2, 9, 6]	καὶ ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες,	δέον	ἐκεῖ τὸ ὡς ὅτι μάλιστα
[2, 9, 9]	οὐδὲ αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´ οὐδὲν	δέονται	αὐτοῦ· ἀλλ´ ὁ κόσμος δεῖται
[2, 9, 7]	ὑπὸ τοῦ σώματος δεδέμεθα ἤδη	δεσμοῦ	γεγενημένου. Ἐν γὰρ τῇ πάσῃ
[2, 9, 7]	τὴν τάξιν τὴν ἑαυτῶν δέδεται	δεσμῷ	δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ οὐκ ἔχει
[2, 9, 1]	τρίτην ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ τῇ	δευτέρᾳ	τῇ λεγούσῃ νοεῖν ὅτι νοεῖ,
[2, 9, 7]	τάξιν τὴν ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ	δευτέρῳ·	ἐκεῖ δὲ οὐκ ἔχει ὅπου
[2, 9, 13]	τάξιν τῶν ἐφεξῆς πρώτων καὶ	δευτέρων	καὶ τρίτων καὶ ἀεὶ μέχρι
[2, 9, 3]	τοῦ πρώτως ζῆν ζῴη καὶ	δευτέρως	ἕως ἔστι τὸ πρώτως. Ἀνάγκη
[2, 9, 7]	τὸ ἐν αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης	δέχεται,	ὃ δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι
[2, 9, 6]	θείους ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς	δεχομένους	τὰ ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων καὶ
[2, 9, 2]	περιττὰς ἐν ἐκείνοις, ἃς οὐ	δέχονται,	θετέον, ἀλλ´ ἕνα νοῦν τὸν
[2, 9, 8]	ὥστε καὶ εἰργάσατο. Εἰ μὲν	δὴ	ἄλλος κόσμος ἔστι τούτου ἀμείνων,
[2, 9, 18]	δὲ ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ	δή,	εἰ μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι,
[2, 9, 5]	γῆν φασι γεγονέναι, εἰς ἣν	δὴ	ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ λόγον
[2, 9, 1]	νοεῖν ὅτι νοεῖ; Εἰ δὲ	δὴ	καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν τις τρίτην
[2, 9, 12]	ἐπὶ τὰ πρῶτα. Εἰ δὲ	δή,	καὶ ἡ ὕλη, ὅθεν φανείη.
[2, 9, 10]	εἰπόντα ἐατέον τὸν λόγον, ὃ	δὴ	καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ
[2, 9, 12]	ἐξ ὧν ἂν γένοιτο; Πόθεν	δὴ	καὶ πρῶτον πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα
[2, 9, 8]	τις μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ	δὴ	καὶ τοιοῦτόν ἐστι τόδε τὸ
[2, 9, 10]	αὐτῶν οὕτως ἔχειν λέγειν ἃ	δὴ	λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς τοὺς
[2, 9, 1]	ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν δὲ	δὴ	ὁ νοῦς ὁ ἀληθινὸς ἐν
[2, 9, 15]	θέμενος, ἵνα μηδὲν καλὸν ἐνταῦθα	δὴ	ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ σωφρονεῖν
[2, 9, 16]	ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ οὗ	δὴ	πάθους καὶ κινοῦνται οἱ ἔρωτες.
[2, 9, 13]	ταῖς τοῦ κόσμου σφαίραις, αἳ	δὴ	πάντα μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς· τί
[2, 9, 8]	μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ μὲν	δὴ	πᾶσα ζῴων ποικίλων πλήρης καὶ
[2, 9, 8]	κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ γὰρ	δὴ	ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς
[2, 9, 1]	οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ γὰρ	δὴ	τὴν μὲν δυνάμει, τὴν δὲ
[2, 9, 15]	μήτε ὡς καθαίρεται. Οὐ γὰρ	δὴ	τὸ εἰπεῖν βλέπε πρὸς θεόν»
[2, 9, 16]	κἀκείνης τῆς ψυχῆς πολὺ μᾶλλον·	δηλοῖ	δὲ καὶ τὸ εἶναι καὶ
[2, 9, 14]	εἴρηται αὐτοῖς καὶ ὅτου χάριν,	δῆλον·	τούτου γὰρ ἕνεκα οὐχ ἧττον
[2, 9, 12]	φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν, οὐκ ἦν	δηλονότι	ὅπου ἂν ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ
[2, 9, 4]	Εἰ δὲ ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι	δηλονότι	τῶν ἐκεῖ· εἰ δὲ ἐπελάθετο,
[2, 9, 1]	λέγειν οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν,	δηλοῦντας	δὲ ἡμῖν αὐτοῖς ὡς οἷόν
[2, 9, 14]	τὴν ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις.	Δηλοῦσι	δὲ καὶ αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν.
[2, 9, 4]	ἐκεῖ· εἰ δὲ ἐπελάθετο, πῶς	δημιουργεῖ;	Πόθεν γὰρ ποιεῖ ἢ ἐξ
[2, 9, 18]	ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν εἰς τὸ	δημιουργεῖν	ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς μὲν
[2, 9, 5]	Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες ταύτην τὴν	δημιουργίαν	οὐδὲ τήνδε τὴν γῆν καινὴν
[2, 9, 8]	τι καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς	δημιουργίας	γεγονέναι. Διδακτέον οὖν αὐτούς, εἰ
[2, 9, 6]	Καὶ ὅλως τὸν τρόπον τῆς	δημιουργίας	καὶ ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ
[2, 9, 6]	καὶ τὸν νοῦν καὶ τὸν	δημιουργὸν	ἄλλον καὶ τὴν ψυχήν, ἐκ
[2, 9, 6]	Πλάτωνα τοῦτον οἴονται εἶναι τὸν	δημιουργὸν	ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι τίς ὁ
[2, 9, 10]	ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς	δημιουργὸν	γεννῶσι καὶ ἀποστάντα τῆς μητρὸς
[2, 9, 6]	καὶ εἰς ταὐτὸν ἄγοντες τὸν	δημιουργὸν	τῇ ψυχῇ καὶ τὰ αὐτὰ
[2, 9, 8]	ψυχὴ καὶ διὰ τί ὁ	δημιουργὸς	ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον μὲν ἀρχὴν
[2, 9, 6]	ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι τίς ὁ	δημιουργός.	Καὶ ὅλως τὸν τρόπον τῆς
[2, 9, 6]	τοῦ διανοουμένου ψυχή ἐστιν ἡ	δημιουργοῦσα	καὶ κατὰ Πλάτωνα τοῦτον οἴονται
[2, 9, 13]	αὐτῶν βλέπειν, αἷς καὶ αὐτοὶ	δήπουθεν	ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι. Καίτοι καὶ
[2, 9, 11]	ἔτι, ἵνα τιμῷτο, καὶ πῶς	δι´	ἀλαζονείαν καὶ τόλμαν ποιεῖ; Καὶ
[2, 9, 12]	οὕτως, ὡς ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας	δι´	ἃς οὕτως, οὐκ εἰδώλου ἦν,
[2, 9, 9]	Καὶ ὁ κόσμος δὲ ὅδε	δι´	ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ βλέπει, καὶ
[2, 9, 9]	πάντας εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ	δι´	ἐκεῖνον καὶ παρ´ ἐκείνου ὄντας.
[2, 9, 16]	καὶ ἀνάλογον καὶ τεταγμένον ἰδὼν	δι´	ὀμμάτων οὐχ ἡσθήσεται; Εἴπερ οὐχ
[2, 9, 16]	οὐδ´ ἐν ταῖς γραφαῖς οἱ	δι´	ὀμμάτων τὰ τῆς τέχνης βλέποντες,
[2, 9, 10]	εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά που	δι´	ὕλης ἢ ὑλότητος ἢ ὅ
[2, 9, 14]	παρὰ τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται	διὰ	πάντων· οὐδὲν γὰρ ἂν πλέον·
[2, 9, 17]	οὐδὲ θεὸν τοίνυν. Καὶ γὰρ	διὰ	τὰ πρῶτα ταῦτα. Εἰ οὖν
[2, 9, 9]	παντὸς ἐν ᾧ καὶ αὐτοὶ	διὰ	τί ἀμελεῖ; Εἰ μὲν γάρ,
[2, 9, 4]	ἐκεῖ, ἵνα μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ;	Διὰ	τί γὰρ ἂν οὐκ ἠθέλησεν
[2, 9, 12]	ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο πρῶτον;	Διὰ	τί γὰρ οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´
[2, 9, 8]	τάξει φερόμενα καὶ κόσμῳ περιιόντα;	Διὰ	τί γὰρ οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν
[2, 9, 8]	σώματος κακία ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα.	Διὰ	τί δὲ οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ
[2, 9, 11]	ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες.	Διὰ	τί δὲ πρῶτον πῦρ; ~Καὶ
[2, 9, 12]	εἰ ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ,	διὰ	τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον μὲν
[2, 9, 8]	οὐδ´ αὐτὴ πάθοι. ~Τὸ δὲ	διὰ	τί ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν τῷ
[2, 9, 8]	τί ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν τῷ	διὰ	τί ἔστι ψυχὴ καὶ διὰ
[2, 9, 11]	ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς τοῦτο ἐργασαμένη,	διὰ	τί μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´
[2, 9, 8]	διὰ τί ἔστι ψυχὴ καὶ	διὰ	τί ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ
[2, 9, 8]	τά τε ἐν τῷ ἀνωτάτω	διὰ	τί οὐ θεοὶ ἐν τάξει
[2, 9, 3]	δέ τις εἰς ὕλην λέγοι,	διὰ	τί οὐ καὶ τὴν ὕλην;
[2, 9, 4]	λόγον ἐσφαλμένη· εἰ δὲ ἤρξατο,	διὰ	τί οὐ πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς
[2, 9, 14]	εἰ οὐδενὸς ὄντος αἰτίου εἴσεισι,	διὰ	τί οὐκ ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ
[2, 9, 1]	μᾶλλον καταφανὲς τὸ ἄτοπον. Καὶ	διὰ	τί οὐκ εἰς ἄπειρον οὕτω;
[2, 9, 9]	κάτω· καὶ πρὸς αὐτοὺς βλέπων	διὰ	τί οὐκ ἔξω βλέπει καὶ
[2, 9, 12]	τοῖς καταμηνίοις παντὸς τοῦ ζῴου.	Διὰ	τί οὖν οὐ κἀκεῖ ἡ
[2, 9, 11]	ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ λογισμοῦ,	διὰ	τί οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα καὶ
[2, 9, 14]	νοσεῖ ἔτι; Εἰ δὲ ἐξελήλυθε,	διὰ	τί; Τί γὰρ αὐτὸ πέπονθεν;
[2, 9, 5]	ἡμῶν τῶν ἄρτι γενομένων καὶ	διὰ	τοσούτων κωλυομένων τῶν ἀπατώντων ἐπὶ
[2, 9, 18]	ἡ αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ λέγει.	Διὰ	τοῦτο γὰρ καὶ αὐτοὶ οὐκ
[2, 9, 1]	ψυχῆς φύσιν. Οὐ μὴν οὐδὲ	διὰ	τοῦτο πλείους νοῦς ποιεῖν, εἰ
[2, 9, 7]	καὶ εἰ οἷόν τε εἴη	διὰ	τῶν λοιπῶν κόσμον τινὰ εἶναι,
[2, 9, 11]	τόλμαν ποιεῖ; Καὶ ὅλως τὸ	διὰ	φαντασίας καὶ ἔτι μᾶλλον τοῦ
[2, 9, 13]	καὶ τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ	διαθέσεσι	ψυχῶν. Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον πάλιν
[2, 9, 1]	ἀύλοις τὸ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ	διαιρουμένους	φύσεις ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ
[2, 9, 14]	μὲν ἂν σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ	διαίτῃ,	ἔλεγον ἂν ὀρθῶς, καθάπερ οἱ
[2, 9, 16]	καὶ τοὺς γενομένους γινώσκει, ἵνα	διακρίνῃ	ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς. Πᾶσιν οὖν
[2, 9, 17]	δύναται λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς	διανοεῖσθαι	κατὰ κόσμον, τοσούτῳ διδόντας τῇ
[2, 9, 1]	ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς καὶ ταῖς	διανοήσεσιν,	εἰ καὶ μετρίως σπουδαῖοι εἶεν,
[2, 9, 4]	τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ εἰ	διανοίᾳ	ἐποίει καὶ μὴ ἐν τῇ
[2, 9, 17]	χείρονα ἐχρῆν ταύτην περιελόντας τῇ	διανοίᾳ	ἰδεῖν τὸ λοιπόν, σφαῖραν νοητὴν
[2, 9, 2]	τε ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ ἐκ	διανοίας	διοικοῦσα οὐδέ τι διορθουμένη, ἀλλὰ
[2, 9, 8]	γὰρ ἦν εἶναι οὐκ ἐκ	διανοίας	καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα· οὐ
[2, 9, 6]	παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα, τὸν δὲ	διανοούμενον	πολλάκις δὲ αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ
[2, 9, 6]	πολλάκις δὲ αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ	διανοουμένου	ψυχή ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα καὶ
[2, 9, 17]	δούσας κατὰ τὸ νοητὸν εἰς	διάστασιν	προαγαγούσας, ὡς τῷ μεγέθει τοῦ
[2, 9, 6]	οὐδ´ ἐν τῷ τοὺς Ἕλληνας	διασύρειν	καὶ ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν ἐν
[2, 9, 10]	ἄν τις γράφων ἠμύνατο τοὺς	διασύρειν	τὰ τῶν παλαιῶν καὶ θείων
[2, 9, 6]	ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς θείους ἄνδρας	διασύροντας,	ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους τὰ ἐκείνων
[2, 9, 17]	πρότερον εἰπόντες καλόν· καὶ πῶς	διατιθέντες;	Ἔπειτα, ὅτι οὐ ταὐτὸν κάλλος
[2, 9, 18]	τῷ μὴ φέρειν τὰ ἀναγκαῖα	διαφέρει,	εἴπερ καὶ μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν
[2, 9, 13]	μέμφεσθαι προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν	διαφέρειν	ταῦτα ἐκείνων, τό τε κακὸν
[2, 9, 13]	σώματα αὐτῶν μεγέθει καὶ κάλλει	διαφέροντα	συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα τοῖς κατὰ
[2, 9, 13]	εἶναι, γίνεσθαι δὲ τὰ γινόμενα	διάφορα	καὶ τύχαις οὐ γὰρ οἷόν
[2, 9, 11]	μὲν γὰρ οὐσία, τίς ἡ	διαφορὰ	πρὸς τὸ ἀφ´ οὗ; Εἰ
[2, 9, 7]	Πρὸς γὰρ αὖ ταῖς ἄλλαις	διαφοραῖς,	αἳ μυρίαι εἴρηνται ἐν ἄλλοις,
[2, 9, 6]	φύσιν. Ψυχῆς δὲ εἶδος τρίτον·	διαφορὰς	δὲ ψυχῶν ἐν πάθεσιν ἢ
[2, 9, 7]	ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ δὲ τὰς	διαφορὰς	λαμβάνειν τὰς τῆς ὅλης ὅπως
[2, 9, 17]	ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ	διαφόρως	αἰσχρὰ καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ
[2, 9, 17]	αὐτοὶ φαῖεν μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ	διαφόρως	αἰσχρὰ καὶ καλὰ ὁρᾶν σώματα·
[2, 9, 6]	λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι	διαφωνεῖν	φθόνος οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´ ἐν
[2, 9, 8]	μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς δημιουργίας γεγονέναι.	Διδακτέον	οὖν αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο,
[2, 9, 15]	ἐὰν μὴ πῶς καὶ βλέψῃ	διδάξῃ.	Τί γὰρ κωλύει, εἴποι τις
[2, 9, 12]	αὐτὸς οὔτε ἡ μήτηρ, ἣν	διδόασιν	αὐτῷ. Εἶτα πῶς οὐ θαυμαστὸν
[2, 9, 3]	Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον τὸ αὑτοῦ	διδόναι	καὶ ἄλλῳ, ἢ τὸ ἀγαθὸν
[2, 9, 17]	αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον, τοσούτῳ	διδόντας	τῇ τοῦ κόσμου ψυχῇ δυνάμεως,
[2, 9, 6]	ψυχῇ καὶ τὰ αὐτὰ πάθη	διδόντες,	ἅπερ καὶ τοῖς ἐν μέρει.
[2, 9, 9]	τέλος μοῖραν ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν	διδόντες	κατὰ ἀμοιβὰς βίων τοῖς προϋπηργμένοις
[2, 9, 8]	μέμφεσθε εἰς ὃν ἑκόντες ἤλθετε	διδόντος	καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις μὴ
[2, 9, 9]	αὐτοῖς μοῖραν οὐχ αὑτῷ μόνῳ	διδοὺς	τὸ δύνασθαι· οὐ γάρ, ᾗ
[2, 9, 9]	οὖν ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι πόλει	διδούσῃ	ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν; Οὗ καὶ
[2, 9, 2]	καλλίων καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα	δίδωσι	τῷ μετ´ αὐτὴν καὶ ὥσπερ
[2, 9, 7]	οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ αὐτῆς	δίδωσι	τῷ σώματι ζωὴν οὐδὲν παρ´
[2, 9, 3]	καὶ διηνεκὲς ἔχουσα τὸ φῶς	δίδωσιν	εἰς τὰ ἐφεξῆς, τὰ δ´
[2, 9, 7]	αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ αὐτοῦ	δίδωσιν	οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι· οἷον εἰ
[2, 9, 6]	ὁ τόδε ποιῶν τὸ πᾶν	διενοήθη	σχεῖν» Οἱ δὲ οὐ συνέντες
[2, 9, 14]	γὰρ ῥυείσης ἢ φαρμάκου δοθέντος	διεχώρησε	κάτω εἰς τὸ ἔξω τὸ
[2, 9, 3]	ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη καὶ	διηνεκὲς	ἔχουσα τὸ φῶς δίδωσιν εἰς
[2, 9, 16]	Ἐπεὶ καὶ τὸ πρόνοιαν μὴ	διικνεῖσθαι	εἰς τὰ τῇδε ἢ εἰς
[2, 9, 6]	ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ αἱ	δίκαι	καὶ οἱ ποταμοὶ οἱ ἐν
[2, 9, 15]	τὴν ἐν τοῖς ἤθεσι σύμφυτον	δικαιοσύνην	τὴν τελειουμένην ἐκ λόγου καὶ
[2, 9, 6]	τιθέντας αὐτῶν καὶ οἷς ἐναντιοῦνται	δικαίως,	πρὸς τὸ ἀληθὲς βλέποντας, οὐ
[2, 9, 9]	οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ καὶ	δίκας	εἶναι ἐνθάδε καὶ κολάσεις. Πῶς
[2, 9, 7]	αὐτῆς δεδεμένων· ἄρχει γὰρ ἐκείνη.	Διὸ	καὶ ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς
[2, 9, 7]	λαμβάνειν τὰς τῆς ὅλης ὅπως	διοικεῖ,	ὅτι μὴ ὁ αὐτὸς τρόπος
[2, 9, 8]	Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ παντὸς τὴν	διοίκησιν	ὀρθῶς ἄν τις μέμψαιτο πρῶτον
[2, 9, 6]	τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ τὸν	διοικοῦντα	τόδε τὸ πᾶν ψέγοντες καὶ
[2, 9, 2]	ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ ἐκ διανοίας	διοικοῦσα	οὐδέ τι διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ
[2, 9, 17]	τῆς τόδε τὸ πᾶν ψυχῆς	διοικούσης.	Ἐνθέντας δὲ ἤδη καὶ τὸ
[2, 9, 17]	ὡς οὔπω καὶ ἄλλο τι	διοικούσης,	καλῶς ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν
[2, 9, 2]	ἐκ διανοίας διοικοῦσα οὐδέ τι	διορθουμένη,	ἀλλὰ τῇ εἰς τὸ πρὸ
[2, 9, 17]	ἐπῄει τὴν τοῦ σώματος φύσιν,	διότι	ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου τῷ
[2, 9, 1]	καὶ οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ	διπλοῦν.	Εἰ δὲ καὶ ἀεὶ νοῶν
[2, 9, 8]	Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει	διττήν,	τὴν μὲν ἐν ἑαυτῷ, τὴν
[2, 9, 9]	τὸ ἄνω, τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις	διττὸς	αὖ ὢν ὁ μὲν μεμνημένος
[2, 9, 9]	ἐᾷ ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν ὡς	διττὸς	ὁ ἐνθάδε βίος, ὁ μὲν
[2, 9, 15]	ἐχρῆν τοὺς ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν	διώκειν,	διώκοντας δὲ πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα
[2, 9, 18]	καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς δυναμένοις	διώκειν	καὶ διώκουσιν ἀεὶ μὴ φθονεῖν
[2, 9, 18]	καὶ τὰ ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα	διώκειν	καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς δυναμένοις
[2, 9, 6]	ὅτι μάλιστα ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν	διώκειν	καὶ τῷ μετὰ τὸ πρῶτον
[2, 9, 15]	ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν λοιπόν, τοῦτο	διώκειν	παρακελεύεται· ὁ δὲ λόγος οὗτος
[2, 9, 15]	τοὺς ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν,	διώκοντας	δὲ πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα ἐκ
[2, 9, 18]	ἀεὶ μὴ φθονεῖν ὡς οὐ	διώκουσι,	μηδὲ τὸ αὐτὸ πάσχειν τοῖς
[2, 9, 18]	ἄλλοις τοῖς δυναμένοις διώκειν καὶ	διώκουσιν	ἀεὶ μὴ φθονεῖν ὡς οὐ
[2, 9, 14]	Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης ἢ φαρμάκου	δοθέντος	διεχώρησε κάτω εἰς τὸ ἔξω
[2, 9, 10]	οὐκ ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες	δοκεῖν	εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ καὶ
[2, 9, 14]	ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν ἂν εἶναι	δόξαιεν	παρὰ τοῖς πολλοῖς, οἳ τὰς
[2, 9, 6]	αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ τὴν ἐκείνων	δόξαν	λέγειν, εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως αὐτὰς
[2, 9, 6]	εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως αὐτὰς τὰς	δόξας	τιθέντας αὐτῶν καὶ οἷς ἐναντιοῦνται
[2, 9, 6]	πρὸς τὸ χεῖρον ἕλκουσι τὰς	δόξας	τοῦ ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ μὲν
[2, 9, 6]	νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι	δόξειν	οἴονται αὐτῷ τῷ πλήθει τὴν
[2, 9, 4]	κακῶς γεγονέναι τόνδε τὸν κόσμον	δοτέον	τῷ πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ
[2, 9, 17]	τάξει, ἄνευ τῶν σωμάτων μέγεθος	δούσας	κατὰ τὸ νοητὸν εἰς διάστασιν
[2, 9, 17]	αὐτῇ, ὡς οὐδὲν ἂν παθούσης,	δούσης	δὲ ἑτέρῳ, ὅτι μὴ θέμις
[2, 9, 17]	τὸ γὰρ ἐκεῖ μέγα ἐν	δυνάμει	ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ. Καὶ εἴτε
[2, 9, 2]	τὸ πρὸ αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα	δυνάμει	θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ πρὸς αὐτῇ
[2, 9, 1]	ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ ἀύλοις τὸ	δυνάμει	καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις ποιεῖσθαι
[2, 9, 1]	Οὐ γὰρ δὴ τὴν μὲν	δυνάμει,	τὴν δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον
[2, 9, 14]	οἳ τὰς παρὰ τοῖς μάγοις	δυνάμεις	θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι εὖ φρονοῦντας
[2, 9, 3]	ἐστιν ἐν μέτρῳ· ὅταν δὲ	δυνάμεις	μὴ μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ τῶν
[2, 9, 9]	ἀεὶ οὗ πάντα σπεύδει τὰ	δυνάμενα	πολλὰ δὲ εἶναι τὰ σπεύδοντα
[2, 9, 7]	ὅλου· τὰ δὲ φθείρεται οὐ	δυνάμενα	τὴν τοῦ ὅλου τάξιν φέρειν,
[2, 9, 18]	διώκειν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς	δυναμένοις	διώκειν καὶ διώκουσιν ἀεὶ μὴ
[2, 9, 18]	ἐν σώμασι καὶ οὕτως οἰκεῖν	δυναμένους	ἐν αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω εἶναι
[2, 9, 2]	φύσεως γὰρ οὔσης μιᾶς ἐν	δυνάμεσι	πλείοσιν ὁτὲ μὲν τὴν πᾶσαν
[2, 9, 17]	ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ	δυνάμεως	ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ τέλος
[2, 9, 12]	πάντως ἀπὸ τῶν ἀρίστων τῆς	δυνάμεως	ἐλθούσης· ὃ καὶ αὐτοὶ ἄκοντες
[2, 9, 17]	διδόντας τῇ τοῦ κόσμου ψυχῇ	δυνάμεως,	ὅσῳ τὴν σώματος φύσιν οὐ
[2, 9, 18]	ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν	δύναμιν	εἰς τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης.
[2, 9, 17]	ἀμερεῖ τὸ τοῦ παραδείγματος εἰς	δύναμιν	ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ ἐκεῖ μέγα
[2, 9, 9]	ὅσον ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό ἐστι	δύναμιν	θεοῦ εἰδότων, ὅταν μένων ὅς
[2, 9, 5]	καὶ ὀργὰς τὴν παρ´ αὐτοῖς	δύναμιν	μὴ ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ
[2, 9, 8]	ὃ τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι.	Δύναμις	δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ· ὥστε
[2, 9, 4]	ἦν τὸ ποιεῖν καὶ ἡ	δύναμις	ἡ ποιοῦσα ἦν, πῶς ἂν
[2, 9, 9]	μόνον δὲ αὐτὸν νομίζειν ἄριστον	δύνασθαι	γενέσθαι οὕτω γὰρ οὔπω ἄριστος
[2, 9, 14]	καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες	δύνασθαι	καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν ἂν
[2, 9, 9]	οὐχ αὑτῷ μόνῳ διδοὺς τὸ	δύνασθαι·	οὐ γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ
[2, 9, 18]	δή, εἰ μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν	δύνασθαι,	πλέον ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς γίνοιτο,
[2, 9, 9]	κεκτημένους πλέον ἔχειν, οὐδὲ τοὺς	δυναστεύοντας	τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν τοιαύτην
[2, 9, 9]	δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι·	δύναται	δὲ εἰς ὅσον νοῦς ἄγει·
[2, 9, 9]	ἰόντα ἐφ´ ὅσον ἡ φύσις	δύναται	ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς δ´ ἄλλοις
[2, 9, 17]	θεοῖς εἶναι, ἔχειν, εἴ τι	δύναται	λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι
[2, 9, 2]	σώματι αὐτῷ τε ἔχειν ὅσον	δύναται	παρ´ αὐτῆς ἔχειν, μένει τε
[2, 9, 3]	ἀπολαύει τοῦ ζῆν καθ´ ὅσον	δύναται·	ὥσπερ εἰ πυρὸς ἐν μέσῳ
[2, 9, 9]	τυγχάνοντα μακάρια, τὰ δὲ ὡς	δυνατὸν	ἔχει τὴν προσήκουσαν αὐτοῖς μοῖραν
[2, 9, 13]	πάντας, οὐδ´ ὅτι μὴ τοῦτο	δυνατόν,	μέμφεσθαι προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν
[2, 9, 9]	ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ ὅσον ἐστὶ	δυνατὸν	ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι· δύναται
[2, 9, 11]	αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ τὰ	δυνατώτερα	αὐτῆς ἐν τοῖς οὖσιν; Εἰ
[2, 9, 2]	αὐτῇ ἐστι, τόσῳ καλλίων καὶ	δυνατωτέρα·	κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι τῷ μετ´
[2, 9, 7]	αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ	δυνηθεῖσα	φυγεῖν τὴν τάξιν τοῦ χοροῦ·
[2, 9, 12]	μόλις καὶ ἀγαπητῶς ἕνα ἢ	δύο	αὐτῶν ἐκ τοῦ κόσμου κινηθῆναι
[2, 9, 18]	ἂν εἴη, ὥσπερ ἂν εἰ	δύο	οἶκον καλὸν τὸν αὐτὸν οἰκούντων,
[2, 9, 15]	τῶν ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων.	Δυοῖν	γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν
[2, 9, 18]	διαφέρει, εἴπερ καὶ μὴ ποιεῖται	δυσχεραίνειν	ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ κάλλος τῶν
[2, 9, 4]	τῷ πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ	δυσχερῆ·	τοῦτο γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι
[2, 9, 11]	ἐστιν, εἰ μὴ τῷ ἐννοήματι	δώσει	τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς τῷ