Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 14]	καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ	μαγεύειν	γέγραπται. Εἰ δὲ μὴ βούλονται
[2, 9, 14]	πολλοῖς, οἳ τὰς παρὰ τοῖς	μάγοις	δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι εὖ
[2, 9, 12]	καὶ {κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ	μαθεῖν	ἐξ ὧν ἂν γένοιτο; Πόθεν
[2, 9, 17]	καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ	μαθήματα,	οὐδὲ θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ θεὸν
[2, 9, 18]	οὐδὲ τὴν κόσμου ψυχὴν στόματι	μαινομένῳ;	Φαύλους μὲν οὖν ὄντας οὐ
[2, 9, 9]	{πάντα} καὶ τὰ μὲν τυγχάνοντα	μακάρια,	τὰ δὲ ὡς δυνατὸν ἔχει
[2, 9, 6]	δὲ καὶ τῶν ἄλλων τῶν	μακαρίων	ἀνδρῶν μή. Καὶ πλῆθος νοητῶν
[2, 9, 9]	ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ παντός, ψυχὴν	μακαριωτάτην·	ἐντεῦθεν δὲ ἤδη καὶ τοὺς
[2, 9, 14]	νοῦ καὶ οὗτος ἄλλου ἔλαττον.	~Μάλιστα	δὲ αὐτοὶ καὶ ἄλλως ποιοῦσιν
[2, 9, 15]	ἡμῖν ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ	μάλιστα	δεῖ μὴ λανθάνειν ἡμᾶς, τί
[2, 9, 6]	δέον ἐκεῖ τὸ ὡς ὅτι	μάλιστα	ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν διώκειν καὶ
[2, 9, 5]	καὶ εὔσχημον καὶ εὔτακτον καὶ	μάλιστα	τὴν ἐνταῦθα περὶ γῆν ἀταξίαν
[2, 9, 9]	ὄντας κἀκεῖ βλέποντας, πάντων δὲ	μάλιστα	τὸν ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ παντός,
[2, 9, 9]	βασιλέα καὶ ἐν τῷ πλήθει	μάλιστα	τῶν θεῶν τὸ μέγα αὐτοῦ
[2, 9, 10]	~Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα,	μᾶλλον	δὲ πάντα ἄν τις ἐξετάζων
[2, 9, 12]	Καίτοι προιδεῖν καὶ μέγεθος οὐρανοῦ,	μᾶλλον	δὲ τοσοῦτον εἶναι, καὶ τὴν
[2, 9, 16]	μέθεξις κἀκείνης τῆς ψυχῆς πολὺ	μᾶλλον·	δηλοῖ δὲ καὶ τὸ εἶναι
[2, 9, 16]	καὶ συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ πολὺ	μᾶλλον	ἢ αἱ ἡμῶν. Πῶς γὰρ
[2, 9, 9]	δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ δὲ	μᾶλλον	θεοὺς τούς τε ἐν τῷδε
[2, 9, 6]	κατὰ βραχὺ εἰς θέαν ἀληθεστέραν	μᾶλλον	καὶ μᾶλλον προιούσας. Ὅλως γὰρ
[2, 9, 5]	ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν τάξει	μᾶλλον	καὶ οὐκ ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ, ἔτι	μᾶλλον	καταφανὲς τὸ ἄτοπον. Καὶ διὰ
[2, 9, 4]	νεῦσίν φαμεν τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ	μᾶλλον	μὴ νεῦσιν. Εἰ δὲ ἔνευσε,
[2, 9, 4]	γὰρ εἰ ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ	μᾶλλον	νεύει ἐκεῖ, ἵνα μὴ ἀμυδρῶς
[2, 9, 5]	μᾶλλον καὶ οὐκ ἐν ἀλλοιώσει	μᾶλλον	οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα
[2, 9, 6]	εἰς θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ	μᾶλλον	προιούσας. Ὅλως γὰρ τὰ μὲν
[2, 9, 13]	τι παρ´ ἄλλα ζῷα, πολλῷ	μᾶλλον	ταῦτα οὐ τυραννίδος ἕνεκα ἐν
[2, 9, 11]	τὸ διὰ φαντασίας καὶ ἔτι	μᾶλλον	τοῦ λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί δ´
[2, 9, 16]	ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ γὰρ	μᾶλλον	τῶν ὅλων ἢ τῶν μερῶν
[2, 9, 15]	τὸ παράπαν κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα.	Μαρτυρεῖ	δὲ αὐτοῖς καὶ τόδε τὸ
[2, 9, 8]	βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα, πῶς οὐ	μαρτυρεῖ	ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ
[2, 9, 5]	Πῶς οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε	μάτην	ἐγένετο. Εἰ δὲ μετὰ τὸν
[2, 9, 9]	πλήθει μάλιστα τῶν θεῶν τὸ	μέγα	αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ τὸ
[2, 9, 17]	δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ ἐκεῖ	μέγα	ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ.
[2, 9, 13]	συμπληροῦντα δὲ τὸ πᾶν καὶ	μεγάλα	μέρη ὄντα τοῦ παντός. Εἰ
[2, 9, 16]	σύμπασαν δὲ συμμετρίαν καὶ τὴν	μεγάλην	εὐταξίαν ταύτην καὶ τὸ ἐμφαινόμενον
[2, 9, 7]	τάξιν φέρειν, οἷον εἰ χοροῦ	μεγάλου	ἐν τάξει φερομένου ἐν μέσῃ
[2, 9, 9]	ἐφ´ ἅπασι δὲ ἤδη τὸν	μέγαν	τὸν ἐκεῖ βασιλέα καὶ ἐν
[2, 9, 9]	φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς	μέγας.	Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις ὑμῶν προνοεῖ
[2, 9, 9]	φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς	μέγας〉	τί ἄν, εἰ χιλιόπηχυς εἶναι
[2, 9, 13]	Καίτοι καὶ τὰ σώματα αὐτῶν	μεγέθει	καὶ κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα καὶ
[2, 9, 17]	εἰς διάστασιν προαγαγούσας, ὡς τῷ	μεγέθει	τοῦ γενομένου τῷ ἀμερεῖ τὸ
[2, 9, 17]	ἐν τάξει, ἄνευ τῶν σωμάτων	μέγεθος	δούσας κατὰ τὸ νοητὸν εἰς
[2, 9, 8]	ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς φύσεως τὸ	μέγεθος.	Εἰ γὰρ οὕτως εἰς τὸ
[2, 9, 12]	ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν καὶ	μέγεθος	οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ τοσοῦτον εἶναι,
[2, 9, 18]	πληγὰς ἀπωθοίμεθ´ ἂν ἤδη ὑπὸ	μεγέθους	γνώμης τὰς μὲν ἐλάττους, τὰς
[2, 9, 8]	ἐν αὐτῷ ἀεὶ νύκτωρ καὶ	μεθ´	ἡμέραν γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς
[2, 9, 16]	ὅστις ὁ τρόπος· ὥστε καὶ	μεθέξει	αὐτοῦ ὁ κόσμος. Εἰ δ´
[2, 9, 16]	μερῶν ἡ πρόνοια καὶ ἡ	μέθεξις	κἀκείνης τῆς ψυχῆς πολὺ μᾶλλον·
[2, 9, 4]	αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ ἀξίωμα	μεῖζόν	ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι
[2, 9, 11]	ξένη λεγομένη γενομένη ὑπὸ τῶν	μειζόνων,	ὡς λέγουσιν αὐτοί, οὐ κατήγαγεν
[2, 9, 13]	κόσμου σφαίραις, αἳ δὴ πάντα	μείλιχα	τεύχουσιν αὐτοῖς· τί γὰρ φοβερὸν
[2, 9, 2]	ἐν τῷ καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ	μείνασα	ἡ μὴ μέρος, μηδὲ ἧς
[2, 9, 14]	τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ καὶ οὑτωσὶ	μέλη	καὶ ἤχους καὶ προσπνεύσεις καὶ
[2, 9, 10]	ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ	μέλη	τῆς σοφίας ταύτας μὲν ἐνδῦναι
[2, 9, 7]	κόσμον τινὰ εἶναι, οὐδὲν ἂν	μέλοι	τῇ ψυχῇ τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ
[2, 9, 16]	ἰδὼν κάλλος ἐν προσώπῳ εὖ	μεμιμημένον	φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ τίς
[2, 9, 8]	ἔτι μιμούμενον. Τὸ δὲ ἀνομοίως	μεμιμῆσθαι	ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται ὧν
[2, 9, 4]	εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων	μεμνημένη	ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ
[2, 9, 15]	ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι	μεμνημένον	μὲν ὀνόματος τοῦ θεός» συνεχόμενον
[2, 9, 9]	διττὸς αὖ ὢν ὁ μὲν	μεμνημένος	ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ τινος, ὁ
[2, 9, 9]	κολάσεις. Πῶς οὖν ὀρθῶς ἔχει	μέμφεσθαι	πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν;
[2, 9, 13]	οὐδ´ ὅτι μὴ τοῦτο δυνατόν,	μέμφεσθαι	προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν
[2, 9, 8]	κρεῖττον. Εἰ δ´ ἑκοῦσαι, τί	μέμφεσθε	εἰς ὃν ἑκόντες ἤλθετε διδόντος
[2, 9, 9]	ὃ θέλεις. Εἰ δὲ ἤδη	μέμφῃ,	πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται
[2, 9, 9]	δὲ καὶ πενίας εἴ τις	μέμφοιτο	καὶ τὸ οὐκ ἴσον ἐν
[2, 9, 6]	καὶ φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ	μεμφόμενοι	τῷδε τῷ παντὶ καὶ τὴν
[2, 9, 13]	πρῶτα ἡ αἰτία. ~Ὁ ἄρα	μεμφόμενος	τῇ τοῦ κόσμου φύσει οὐκ
[2, 9, 8]	τὴν διοίκησιν ὀρθῶς ἄν τις	μέμψαιτο	πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς
[2, 9, 15]	κύριον καὶ αὐτὴν τὴν πρόνοιαν	μεμψάμενος	καὶ πάντας νόμους τοὺς ἐνταῦθα
[2, 9, 17]	φύσιν, διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ	μεμψαμένου	τῷ σώματι οἷα ἐμπόδια παρέχει
[2, 9, 9]	ἐν τοῖς τοιούτοις ἅπασι, πρῶτον	μὲν	ἀγνοεῖ, ὡς ὁ σπουδαῖος ἐν
[2, 9, 2]	αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ ἡμῶν τὸ	μὲν	ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις, τὸ δὲ
[2, 9, 10]	ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι, τὰς	μὲν	ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ
[2, 9, 10]	ὅ τι ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ	μὲν	ἄλλο, τὸ δ´ ἄλλο λέγοντες,
[2, 9, 7]	αὐτοῦ προσλαμβάνει. Ὅλως γὰρ τὸ	μὲν	ἄλλου πάθημα τὸ ἐν αὐτῷ
[2, 9, 14]	φάσκοντες δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι	μὲν	ἂν εἶναι δόξαιεν παρὰ τοῖς
[2, 9, 14]	δὲ νόσων λέγοντες αὐτούς, λέγοντες	μὲν	ἂν σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ,
[2, 9, 8]	ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον	μὲν	ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ ἀεί·
[2, 9, 6]	μᾶλλον προιούσας. Ὅλως γὰρ τὰ	μὲν	αὐτοῖς παρὰ τοῦ Πλάτωνος εἴληπται,
[2, 9, 17]	ὄντας, αἰσχροὺς δὲ τἄνδον, οἶμαι	μὲν	αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους
[2, 9, 9]	ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ ὡς ἄριστον	μὲν	αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ μόνον
[2, 9, 5]	τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν	μὲν	αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον καὶ θείαν
[2, 9, 8]	Ἐπεὶ καὶ αἱ ψυχαὶ εἰ	μὲν	βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς τοῦ παντὸς
[2, 9, 12]	διὰ τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον	μὲν	γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον
[2, 9, 16]	ἢ καὶ ἐνθάδε ὄντων; Εἰ	μὲν	γὰρ ἐκεῖ, πῶς ἦλθον; Εἰ
[2, 9, 4]	αἰτίαν. Πότε δὲ ἐσφάλη; Εἰ	μὲν	γὰρ ἐξ ἀιδίου, μένει κατὰ
[2, 9, 8]	καλὴν εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον	μὲν	γὰρ ἦν εἶναι οὐκ ἐκ
[2, 9, 9]	αὐτοὶ διὰ τί ἀμελεῖ; Εἰ	μὲν	γάρ, ὅτι οὐ σχολὴ αὐτῷ
[2, 9, 11]	ἤ, ὥς φασιν, ἐννόημα; Εἰ	μὲν	γὰρ οὐσία, τίς ἡ διαφορὰ
[2, 9, 6]	καὶ ἀντιτύπους καὶ μετανοίας; Εἰ	μὲν	γὰρ ψυχῆς ταῦτα λέγουσι πάθη,
[2, 9, 8]	θεῖ· ὥστε καὶ εἰργάσατο. Εἰ	μὲν	δὴ ἄλλος κόσμος ἔστι τούτου
[2, 9, 8]	τὸ μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ	μὲν	δὴ πᾶσα ζῴων ποικίλων πλήρης
[2, 9, 1]	ἡντινοῦν. Οὐ γὰρ δὴ τὴν	μὲν	δυνάμει, τὴν δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι·
[2, 9, 11]	προσήκει· εἰ μή που τὸ	μὲν	ἔκειτό που ἐν τῷ κάτω,
[2, 9, 6]	Οἱ δὲ οὐ συνέντες τὸν	μὲν	ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν
[2, 9, 18]	ἤδη ὑπὸ μεγέθους γνώμης τὰς	μὲν	ἐλάττους, τὰς δὲ οὐδὲ πληττούσας
[2, 9, 8]	αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει διττήν, τὴν	μὲν	ἐν ἑαυτῷ, τὴν δὲ εἰς
[2, 9, 18]	τῶν λίθων. Δεῖ δὲ μένειν	μὲν	ἐν οἴκοις σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν
[2, 9, 8]	ὀρθῶς ἄν τις μέμψαιτο πρῶτον	μὲν	ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς φύσεως τὸ
[2, 9, 10]	καὶ μέλη τῆς σοφίας ταύτας	μὲν	ἐνδῦναι λέγουσι σώματα, οἷον τὰ
[2, 9, 15]	δὲ ἐν ἄλλοις θεωρητέον, ὁ	μὲν	Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν
[2, 9, 1]	νοεῖ. Εἰ δὲ μή, ὁ	μὲν	ἔσται νοῶν μόνον, ὁ δὲ
[2, 9, 14]	ἢ μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ	μὲν	ἔτι μένοντος, πῶς ἔνδον ὄντος
[2, 9, 16]	κινοῦνται οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ	μὲν	ἰδὼν κάλλος ἐν προσώπῳ εὖ
[2, 9, 16]	ἐν αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα	μὲν	καὶ πρότερον· νῦν δέ, ὅτι
[2, 9, 17]	λοιδορούμενον δὲ τούτοις· καὶ εἰ	μὲν	καὶ τὰ ἔνδον καλά, σύμφωνα
[2, 9, 18]	δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς	μὲν	καὶ τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν,
[2, 9, 12]	παρὰ φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ	μὲν	κατὰ φύσιν, ἀεὶ οὕτως· εἰ
[2, 9, 9]	ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ ὢν ὁ	μὲν	μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ τινος,
[2, 9, 3]	ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν τε εἶναι	μέν,	μηδὲν δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´
[2, 9, 1]	πλείους νοῦς ποιεῖν, εἰ ὁ	μὲν	νοεῖ, ὁ δὲ νοεῖ ὅτι
[2, 9, 15]	ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι μεμνημένον	μὲν	ὀνόματος τοῦ θεός» συνεχόμενον δὲ
[2, 9, 9]	σαυτὸν ὡς οὐ χείρων, πρῶτον	μέν,	ὅσῳ τις ἄριστος, πρὸς πάντας
[2, 9, 12]	Εἶτα πῶς οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς	μὲν	οὐκ εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας
[2, 9, 10]	ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως	μὲν	οὖν ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ γὰρ
[2, 9, 11]	λοιδορήσηται ὁ τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον	μὲν	οὖν, εἰ μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´
[2, 9, 15]	δὲ αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ	μὲν	οὖν εἰς τέλος προιοῦσα καὶ
[2, 9, 5]	τοῦ τὸ παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ	μὲν	οὖν ἐν αὐτῷ τῷ ποιήσαντι
[2, 9, 10]	αὐτοὶ μόνοι οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ	μὲν	οὖν καὶ ἄλλα, μᾶλλον δὲ
[2, 9, 18]	κόσμου ψυχὴν στόματι μαινομένῳ; Φαύλους	μὲν	οὖν ὄντας οὐ θεμιτὸν εἰς
[2, 9, 18]	εἴ τι σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη	μὲν	οὖν οὐ πλήττεται· οὐ γὰρ
[2, 9, 7]	καὶ τοῖς ἐν μέρει. ~Ὅτι	μὲν	οὖν οὔτε ἤρξατο οὔτε παύσεται,
[2, 9, 14]	θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς τὸ	μὲν	παρ´ ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον
[2, 9, 5]	καὶ τί ἔδει; καὶ εἰ	μὲν	πρὸ τοῦ κόσμου, ἵνα τί;
[2, 9, 11]	πλάσματι πῶς ἡ ποίησις; Τουτὶ	μὲν	πρῶτον, ἄλλο δὲ μετ´ ἐκεῖνο,
[2, 9, 9]	τοῖς πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων, τοῖς	μὲν	σπουδαίοις πρὸς τὸ ἀκρότατον καὶ
[2, 9, 5]	τοῦ ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς	μὲν	σῶμα ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι,
[2, 9, 16]	ἄλλο κινήσεται, ὥστε ὁρῶν σύμπαντα	μὲν	τὰ ἐν αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν
[2, 9, 9]	ἂν θεῷ ὦσι φίλοι, πράως	μὲν	τὰ παρὰ τοῦ κόσμου φέροντες,
[2, 9, 6]	δόξας τοῦ ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ	μὲν	τὴν νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου
[2, 9, 2]	μιᾶς ἐν δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ	μὲν	τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ
[2, 9, 15]	τοῦ τυχεῖν τοῦ τέλους, μιᾶς	μὲν	τῆς ἡδονὴν τὴν τοῦ σώματος
[2, 9, 1]	μετὰ ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν	μέν	τινα νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ τινί,
[2, 9, 5]	καὶ καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ	μὲν	τὸ τεταγμένον καὶ εὔσχημον καὶ
[2, 9, 9]	διττὸς ὁ ἐνθάδε βίος, ὁ	μὲν	τοῖς σπουδαίοις, ὁ δὲ τοῖς
[2, 9, 7]	τι εἴη ἐν ἄλλῳ, παθόντος	μὲν	τοῦ ἐν ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ
[2, 9, 18]	τι. ~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν ἐκείνους	μὲν	τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα ποιεῖν
[2, 9, 9]	σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα} καὶ τὰ	μὲν	τυγχάνοντα μακάρια, τὰ δὲ ὡς
[2, 9, 1]	Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον	μὲν	τῶν πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα
[2, 9, 7]	κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι ἡμεῖς	μὲν	ὑπὸ τοῦ σώματος δεδέμεθα ἤδη
[2, 9, 18]	καλὸν τὸν αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ	μὲν	ψέγοντος τὴν κατασκευὴν καὶ τὸν
[2, 9, 7]	ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς ἡ φύσις	μένει.	Ἐὰν δέ πού τι αὐτῶν
[2, 9, 7]	τὸ θεῖον τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον	μένει	καὶ οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ
[2, 9, 4]	Εἰ μὲν γὰρ ἐξ ἀιδίου,	μένει	κατὰ τὸν αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη·
[2, 9, 2]	ὅσον δύναται παρ´ αὐτῆς ἔχειν,	μένει	τε ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ ἐκ
[2, 9, 7]	ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα	μένειν,	ἐνταῦθα δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς
[2, 9, 18]	κάλλος τῶν λίθων. Δεῖ δὲ	μένειν	μὲν ἐν οἴκοις σῶμα ἔχοντας
[2, 9, 14]	ποτὲ δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ	μένοντος	ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔτι
[2, 9, 18]	κατασκευὴν καὶ τὸν ποιήσαντα καὶ	μένοντος	οὐχ ἧττον ἐν αὐτῷ, τοῦ
[2, 9, 14]	ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔτι	μένοντος,	πῶς ἔνδον ὄντος οὐ νοσεῖ
[2, 9, 11]	ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´ αὑτῆς	μένουσα	ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς τοῦτο ἐργασαμένη,
[2, 9, 10]	οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ	μένουσι.	Καίτοι αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι τὰ
[2, 9, 14]	τοῖς μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς	μέντοι	εὖ φρονοῦντας οὐκ ἂν πείθοιεν,
[2, 9, 7]	τὴν τάξιν τοῦ χοροῦ· εἰ	μέντοι	μετ´ ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν
[2, 9, 9]	ἐστι δύναμιν θεοῦ εἰδότων, ὅταν	μένων	ὅς ἐστι πολλοὺς ποιῇ πάντας
[2, 9, 17]	ὅτι οὐ ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ	μέρει	καὶ ὅλῳ καὶ πᾶσι καὶ
[2, 9, 17]	ἐν αἰσθητοῖς καὶ τοῖς ἐν	μέρει,	οἷα δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι τὸν
[2, 9, 6]	διδόντες, ἅπερ καὶ τοῖς ἐν	μέρει.	~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε ἤρξατο
[2, 9, 13]	δὲ τὸ πᾶν καὶ μεγάλα	μέρη	ὄντα τοῦ παντός. Εἰ δ´
[2, 9, 12]	καὶ νῦν καὶ τὰ κατὰ	μέρος	γινόμενα ὑπὸ τῶν φύσεων οὐ
[2, 9, 2]	μέρος, μηδὲ ἧς ἡμεῖς ἔτι	μέρος,	ἔδωκε τῷ παντὶ σώματι αὐτῷ
[2, 9, 2]	ὅπου ψυχὴ μείνασα ἡ μὴ	μέρος,	μηδὲ ἧς ἡμεῖς ἔτι μέρος,
[2, 9, 16]	μᾶλλον τῶν ὅλων ἢ τῶν	μερῶν	ἡ πρόνοια καὶ ἡ μέθεξις
[2, 9, 17]	ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν καὶ	μέσα	καὶ τέλος τῆς πάσης ἔχοντος,
[2, 9, 7]	μεγάλου ἐν τάξει φερομένου ἐν	μέσῃ	τῇ πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα
[2, 9, 2]	χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ	μέσον·	τὸ γὰρ πᾶν αὐτῆς οὐκ
[2, 9, 8]	καὶ ἀθανάτων καὶ μέχρις οὐρανοῦ	μεστὰ	πάντα· ἄστρα δὲ τά τε
[2, 9, 3]	δύναται· ὥσπερ εἰ πυρὸς ἐν	μέσῳ	που κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν
[2, 9, 2]	ταῦτα ἔχειν, τὸ δ´ ἐν	μέσῳ	τούτων· φύσεως γὰρ οὔσης μιᾶς
[2, 9, 14]	τὸ θαρραλέον μετὰ λόγου καὶ	μετ´	ἀσφαλείας πολλῆς καὶ εὐλαβείας καὶ
[2, 9, 2]	δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι τῷ	μετ´	αὐτὴν καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ
[2, 9, 8]	ἄλλο. Ἔδει οὖν εἶναί τι	μετ´	αὐτό· ἐκείνου γὰρ μόνου οὐδέν
[2, 9, 1]	ἀλλὰ τοῦτο προστησαμένους, εἶτα νοῦν	μετ´	αὐτὸ καὶ τὸ νοοῦν πρώτως,
[2, 9, 16]	λέγειν περὶ αὐτοῦ οὐδὲ τῶν	μετ´	αὐτόν. Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν πρόνοιά
[2, 9, 17]	οὖν μὴ ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα·	μετ´	ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα καλά. Ἀλλ´
[2, 9, 7]	τάξιν τοῦ χοροῦ· εἰ μέντοι	μετ´	ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν ἂν
[2, 9, 11]	Τουτὶ μὲν πρῶτον, ἄλλο δὲ	μετ´	ἐκεῖνο, ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἐξουσίας
[2, 9, 4]	ἐν αὐτῷ; Ἄλλος δὲ ἥλιος	μετ´	ἐκεῖνον πρὸ τούτου τοῦ ὁρωμένου
[2, 9, 9]	θεῷ καὶ μὴ αὐτὸν μόνον	μετ´	ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι
[2, 9, 14]	τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον	μετὰ	λόγου καὶ μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς
[2, 9, 1]	τὸ νοοῦν πρώτως, εἶτα ψυχὴν	μετὰ	νοῦν αὕτη γὰρ τάξις κατὰ
[2, 9, 9]	ἔπειτα σεμνὸν δεῖ εἰς μέτρον	μετὰ	οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα
[2, 9, 1]	πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν τοῖς	μετὰ	ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν μέν
[2, 9, 4]	τίς γῆ ἄλλη παρὰ ταύτην	μετὰ	τὴν ἐκεῖ γῆν; Τίς δὲ
[2, 9, 4]	σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ	μετὰ	τὴν ἐκεῖ τοῦ κόσμου τοῦ
[2, 9, 6]	οὐσίας καὶ ὅσα ἄλλα καλὰ	μετὰ	τὴν πρώτην φύσιν. Ψυχῆς δὲ
[2, 9, 6]	εἰς ἀριθμὸν διώκειν καὶ τῷ	μετὰ	τὸ πρῶτον τὰ πάντα ἀποδιδόντας
[2, 9, 5]	ὥστε μάτην ἐγένετο. Εἰ δὲ	μετὰ	τὸν κόσμον ἐκ τοῦ κόσμου
[2, 9, 5]	ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς τοῦ κόσμον	μετὰ	τὸν κόσμον τὸν νοητὸν ὃν
[2, 9, 3]	μὴ τοῦτο, εἰ μή τι	μετὰ	τοῦ πρώτως ζῆν ζῴη καὶ
[2, 9, 14]	καὶ τὴν ἁπλότητα τοῦ ἤθους	μετὰ	τοῦ φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ
[2, 9, 15]	προιοῦσα καὶ ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη	μετὰ	φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ δὲ
[2, 9, 8]	ἔκ τινος εἴς τι καὶ	μεταβάλλοντα	αἴτιον τῆς δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον
[2, 9, 14]	ἐνδείαις ἢ σήψεσι καὶ ὅλως	μεταβολαῖς	ἢ ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν ἢ
[2, 9, 4]	Εἰ δὲ οὔπω, οὐδ´ ἂν	μεταγνοίη	ἔτι ἤδη εἰθισμένη καὶ τῷ
[2, 9, 14]	μὲν παρ´ ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας	μεταδιωκόμενον	πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς
[2, 9, 14]	τὸ σεμνόν, οὐ τὸ αὔθαδες	μεταδιώκουσα,	τὸ θαρραλέον μετὰ λόγου καὶ
[2, 9, 15]	ἀλλὰ ἄλλο τι, ὅ ποτε	μεταδιώξουσι.	Καίτοι ἐχρῆν τοὺς ἤδη ἐγνωκότας
[2, 9, 3]	εἶναι μέν, μηδὲν δὲ αὐτῶν	μεταλαμβάνειν;	Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον τὸ αὑτοῦ
[2, 9, 6]	ταῦτα λέγουσι πάθη, ὅταν ἐν	μετανοίᾳ	ᾖ, καὶ ἀντιτύπους, ὅταν οἷον
[2, 9, 6]	εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους καὶ	μετανοίας;	Εἰ μὲν γὰρ ψυχῆς ταῦτα
[2, 9, 1]	νοερὰν ποιῶν, οὐκ ἄλλην τινὰ	μεταξὺ	νοῦ καὶ ψυχῆς φύσιν. Οὐ
[2, 9, 1]	κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ ἄλλου τοῦ	μεταξὺ	τὸν λόγον· καὶ εἴδωλον λόγου,
[2, 9, 1]	ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ λόγου, ἵνα	μεταξὺ	ψυχῆς καὶ νοῦ ᾖ οὗτος,
[2, 9, 4]	γὰρ τὸ ἵνα τιμῷτο, καὶ	μεταφερόντων	ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα.
[2, 9, 4]	καὶ φθερεῖ αὐτόν; εἰ γὰρ	μετέγνω,	τί ἀναμένει; Εἰ δὲ οὔπω,
[2, 9, 6]	οἱ ἐν Ἅιδου καὶ αἱ	μετενσωματώσεις	ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν
[2, 9, 15]	ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ ἀρετῆς μὴ	μέτεστιν,	οὐκ ἂν εἶεν τὸ παράπαν
[2, 9, 17]	ἐποίησεν, ὅσον ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι,	μετέχειν	κάλλους· ὃ καὶ αὐτὸ τὰς
[2, 9, 9]	ὢν ὁ μὲν μεμνημένος ἀρετῆς	μετίσχει	ἀγαθοῦ τινος, ὁ δὲ φαῦλος
[2, 9, 3]	μέτρῳ· ὅταν δὲ δυνάμεις μὴ	μετρηθεῖσαι	μὴ ἐκ τῶν ὄντων ὦσιν
[2, 9, 9]	καὶ ὁ πρότερον ταπεινὸς καὶ	μέτριος	καὶ ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε·
[2, 9, 1]	καὶ ταῖς διανοήσεσιν, εἰ καὶ	μετρίως	σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης
[2, 9, 9]	ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν δεῖ εἰς	μέτρον	μετὰ οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον
[2, 9, 3]	Καίτοι τὸ πῦρ ἐστιν ἐν	μέτρῳ·	ὅταν δὲ δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι
[2, 9, 13]	δευτέρων καὶ τρίτων καὶ ἀεὶ	μέχρι	τῶν ἐσχάτων, καὶ ὡς οὐ
[2, 9, 8]	ποικίλων πλήρης καὶ ἀθανάτων καὶ	μέχρις	οὐρανοῦ μεστὰ πάντα· ἄστρα δὲ
[2, 9, 18]	εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ	μή,	ἀεὶ τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ
[2, 9, 13]	τὴν φύσιν κακὸν λέγοι, ὅτι	μὴ	αἴσθησίς ἐστι, καὶ τὸ αἰσθητικόν,
[2, 9, 4]	Οὐ μᾶλλον νεύει ἐκεῖ, ἵνα	μὴ	ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ τί γὰρ
[2, 9, 17]	ψυχὰς θείας οὔσας κινεῖ. Εἰ	μὴ	ἄρα αὐτοὶ φαῖεν μὴ κινεῖσθαι,
[2, 9, 8]	διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις	μὴ	ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ δὴ καὶ
[2, 9, 5]	ὀργὰς τὴν παρ´ αὐτοῖς δύναμιν	μὴ	ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ
[2, 9, 6]	οἷον εἰκόνας τῶν ὄντων, ἀλλὰ	μὴ	αὐτά πω τὰ ὄντα θεωρῇ,
[2, 9, 9]	χώραν παρὰ τῷ θεῷ καὶ	μὴ	αὐτὸν μόνον μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα
[2, 9, 14]	ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται. Εἰ δὲ	μὴ	βούλονται τοῦτο λέγειν, ἀλλὰ πῶς
[2, 9, 16]	κακοί; Εἰ δὲ γινώσκει τοὺς	μὴ	γενομένους κακούς, καὶ τοὺς γενομένους
[2, 9, 16]	λόγῳ. Ἐπεὶ καὶ τὸ πρόνοιαν	μὴ	διικνεῖσθαι εἰς τὰ τῇδε ἢ
[2, 9, 4]	αὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ, ἀλλὰ	μὴ	εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ τίς ἂν
[2, 9, 5]	ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι,	μὴ	εἶναι δὲ ἐν ἡλίῳ ταύτης
[2, 9, 17]	παισὶ καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς	μὴ	εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι
[2, 9, 3]	ὅταν δὲ δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι	μὴ	ἐκ τῶν ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι,
[2, 9, 8]	τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα τίς ἂν	μὴ	ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ
[2, 9, 2]	συμβαίνει αὐτῇ τὸ πάθος, ὅτι	μὴ	ἔμεινεν ἐν τῷ καλλίστῳ, ὅπου
[2, 9, 4]	καὶ εἰ διανοίᾳ ἐποίει καὶ	μὴ	ἐν τῇ φύσει ἦν τὸ
[2, 9, 6]	καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ τοῖς	μὴ	ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους
[2, 9, 9]	ἐν ᾧ εἰσιν; Εἰ δὲ	μὴ	ἔξω, ἵνα μὴ τὸν κόσμον
[2, 9, 1]	ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ καὶ	μὴ	ἔξωθεν ᾖ τὸ νοητὸν αὐτοῦ,
[2, 9, 8]	θεῶν εἴποι; Εἰ δὲ μιμούμενον	μή	ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο κατὰ
[2, 9, 3]	ἔχει εἰς ἅ· ὃ δὲ	μὴ	ἔχει εἰς ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται.
[2, 9, 17]	δὲ τἄνδον, οἶμαι μὲν αὐτὸν	μὴ	ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους εἶναι νομίζειν
[2, 9, 8]	εἰς τὸ ζῆν παρελήλυθεν, ὡς	μὴ	ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα τὰ
[2, 9, 18]	πάσχειν τοῖς οἰομένοις τὰ ἄστρα	μὴ	θεῖν, ὅτι αὐτοῖς ἡ αἴσθησις
[2, 9, 17]	παθούσης, δούσης δὲ ἑτέρῳ, ὅτι	μὴ	θέμις φθόνον ἐν τοῖς θεοῖς
[2, 9, 6]	τῶν ἄλλων τῶν μακαρίων ἀνδρῶν	μή.	Καὶ πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ
[2, 9, 13]	ὅτι μὴ λόγος. Εἰ δὲ	μή,	κἀκεῖ τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν
[2, 9, 10]	κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι πάλιν αὖ	μὴ	κατελθεῖν, οἷον μὴ νεῦσαι, ἀλλ´
[2, 9, 11]	γράψας. ~Πρῶτον μὲν οὖν, εἰ	μὴ	κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ σκότος,
[2, 9, 17]	Εἰ μὴ ἄρα αὐτοὶ φαῖεν	μὴ	κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ
[2, 9, 18]	ὅλῳ. Ἔστι δὲ τοῦτο τὸ	μὴ	κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν
[2, 9, 15]	πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα δεῖ	μὴ	λανθάνειν ἡμᾶς, τί ποτε ποιοῦσιν
[2, 9, 13]	ἐστι, καὶ τὸ αἰσθητικόν, ὅτι	μὴ	λόγος. Εἰ δὲ μή, κἀκεῖ
[2, 9, 17]	ἀπὸ τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα,	μὴ	λοιδορούμενον δὲ τούτοις· καὶ εἰ
[2, 9, 2]	καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ μείνασα ἡ	μὴ	μέρος, μηδὲ ἧς ἡμεῖς ἔτι
[2, 9, 15]	σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ ἀρετῆς	μὴ	μέτεστιν, οὐκ ἂν εἶεν τὸ
[2, 9, 3]	ἐν μέτρῳ· ὅταν δὲ δυνάμεις	μὴ	μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ τῶν ὄντων
[2, 9, 9]	ἄριστον μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι,	μὴ	μόνον δὲ αὐτὸν νομίζειν ἄριστον
[2, 9, 12]	μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν, καὶ	μὴ	μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ κόσμου
[2, 9, 10]	πάλιν αὖ μὴ κατελθεῖν, οἷον	μὴ	νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον τῷ
[2, 9, 4]	φαμεν τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον	μὴ	νεῦσιν. Εἰ δὲ ἔνευσε, τῷ
[2, 9, 13]	ταῦτα ἐκείνων, τό τε κακὸν	μὴ	νομίζειν ἄλλο τι ἢ τὸ
[2, 9, 7]	τῆς ὅλης ὅπως διοικεῖ, ὅτι	μὴ	ὁ αὐτὸς τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη.
[2, 9, 1]	νοῶν ὅτι νοεῖ. Εἰ δὲ	μή,	ὁ μὲν ἔσται νοῶν μόνον,
[2, 9, 16]	καταφρονήσας, καὶ εἰ τὰ ἄλλα	μὴ	πάντα κακὸς εἴη, αὐτῷ τούτῳ
[2, 9, 12]	Τί γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ	μὴ	πάντως ἔδει; Ἢ γὰρ κατὰ
[2, 9, 1]	τὴν ψυχὴν τοῦ νοεῖν, εἰ	μὴ	παρὰ τοῦ νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ
[2, 9, 1]	ἔχουσι λαβεῖν νοῦν νοοῦντα μόνον,	μὴ	παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ·
[2, 9, 18]	τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ καὶ	μὴ	ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ
[2, 9, 11]	νενευκέναι αὐτὴν λέγειν προσήκει· εἰ	μή	που τὸ μὲν ἔκειτό που
[2, 9, 10]	πρὸς τὸ πείθειν αὐτούς ἵνα	μὴ	πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις
[2, 9, 16]	τοῦ καταφρονήσειεν ἂν θεῶν, καὶ	μὴ	πρότερον {πᾶς κακὸς} καταφρονήσας, καὶ
[2, 9, 15]	θεόν» προὔργου τι ἐργάζεται, ἐὰν	μὴ	πῶς καὶ βλέψῃ διδάξῃ. Τί
[2, 9, 18]	συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ γενομένους καὶ	μὴ	σώματα ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς ἐν
[2, 9, 17]	τὰ πρῶτα ταῦτα. Εἰ οὖν	μὴ	ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα
[2, 9, 5]	πάντα καὶ τὰ ἐκεῖ ἄστρα	μὴ	τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ
[2, 9, 3]	ἢ ψυχὴ μὴ τοῦτο, εἰ	μή	τι μετὰ τοῦ πρώτως ζῆν
[2, 9, 15]	τὸ τῆς χρείας μόνον, εἰ	μή	τις τῇ φύσει τῇ αὐτοῦ
[2, 9, 17]	καὶ τἄνδον; Καὶ μὴν οἷς	μὴ	τὸ τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς
[2, 9, 9]	Εἰ δὲ μὴ ἔξω, ἵνα	μὴ	τὸν κόσμον ἐφορᾷ, οὐδὲ αὐτοὺς
[2, 9, 16]	ἀτοπίαν ἔχει, καὶ ὅ γε	μὴ	τοῦ λόγου ἕνεκα παραβάλλων οὐκ
[2, 9, 13]	πάλιν ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´ ὅτι	μὴ	τοῦτο δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως πάλιν
[2, 9, 3]	νοῦς οὐ νοῦς, ἢ ψυχὴ	μὴ	τοῦτο, εἰ μή τι μετὰ
[2, 9, 9]	ἃ ἐκείνοις φίλα. Εἰ δὲ	μὴ	τοῦτό εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός ἐστιν,
[2, 9, 11]	ὅθεν· ἔπειτα πῶς ἐστιν, εἰ	μὴ	τῷ ἐννοήματι δώσει τὸ ποιεῖν;
[2, 9, 18]	ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι τῷ	μὴ	φέρειν τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ
[2, 9, 18]	δυναμένοις διώκειν καὶ διώκουσιν ἀεὶ	μὴ	φθονεῖν ὡς οὐ διώκουσι, μηδὲ
[2, 9, 18]	τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν καὶ	μὴ	φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς γίνεσθαι καὶ
[2, 9, 18]	ἧττον ἐν αὐτῷ, τοῦ δὲ	μὴ	ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα
[2, 9, 18]	ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις,	μηδ´	εἴ τι σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη
[2, 9, 7]	ὅτι μὴ ὁ αὐτὸς τρόπος	μηδ´	ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ αὖ ταῖς
[2, 9, 17]	ἄρα αὐτοὶ φαῖεν μὴ κινεῖσθαι,	μηδὲ	διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ ὁρᾶν
[2, 9, 16]	τῶν συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι}	μηδὲ	ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ λόγῳ.
[2, 9, 1]	Εἰ οὖν μηδὲ παρ´ ἄλλου	μηδὲ	ἐν ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις μηδεμία,
[2, 9, 2]	ψυχὴ μείνασα ἡ μὴ μέρος,	μηδὲ	ἧς ἡμεῖς ἔτι μέρος, ἔδωκε
[2, 9, 1]	καὶ παρ´ ἄλλου. Εἰ οὖν	μηδὲ	παρ´ ἄλλου μηδὲ ἐν ἄλλῳ
[2, 9, 1]	παρ´ ἄλλου μηδὲ ἐν ἄλλῳ	μηδὲ	σύνθεσις μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ
[2, 9, 18]	μὴ φθονεῖν ὡς οὐ διώκουσι,	μηδὲ	τὸ αὐτὸ πάσχειν τοῖς οἰομένοις
[2, 9, 18]	δὲ τοῦτο τὸ μὴ κρούειν,	μηδὲ	ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν
[2, 9, 1]	μηδὲ ἐν ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις	μηδεμία,	ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι.
[2, 9, 15]	εἴποι τις ἄν, βλέπειν καὶ	μηδεμιᾶς	ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ
[2, 9, 3]	πῶς οἷόν τε εἶναι μέν,	μηδὲν	δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη
[2, 9, 15]	θεός» συνεχόμενον δὲ ἅπασι πάθεσι,	μηδὲν	δὲ αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ
[2, 9, 13]	δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι	μηδὲν	διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων, τό τε
[2, 9, 11]	δ´ ἐφ´ αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε	μηδὲν	εἰς τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ τί
[2, 9, 15]	τοῦτο ἐν γέλωτι θέμενος, ἵνα	μηδὲν	καλὸν ἐνταῦθα δὴ ὀφθείη ὑπάρχον,
[2, 9, 6]	πάθεσιν ἢ ἐν φύσει ἰχνεύειν	μηδὲν	τοὺς θείους ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´
[2, 9, 1]	ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις μηδεμία, ἀνάγκη	μηδὲν	ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι. Οὐ τοίνυν
[2, 9, 15]	δὲ αὐτοῖς καὶ τόδε τὸ	μηδένα	λόγον περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι
[2, 9, 4]	ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη ἔδει	μηκέτι	ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλιν πειραθείσας
[2, 9, 18]	ἥκῃ, ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ	μηκέτι	οἴκου δεήσοιτο, ὁ δὲ σοφώτερος
[2, 9, 17]	εἶναι καλῷ καὶ τἄνδον; Καὶ	μὴν	οἷς μὴ τὸ τέλειον ἀπέδωκεν
[2, 9, 1]	νοῦ καὶ ψυχῆς φύσιν. Οὐ	μὴν	οὐδὲ διὰ τοῦτο πλείους νοῦς
[2, 9, 17]	τἄνδον φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι.	Μήποτε	δὲ οὐδὲ ἔστιν ὄντως τι
[2, 9, 1]	τούτων τίθεσθαι ἐν τῷ νοητῷ	μήτε	ἐλάττω. Εἴτε γὰρ ἐλάττω, ἢ
[2, 9, 15]	καλὰ τοῖς τῶν παλαιῶν λόγοις,	μήτε	ἐξ ὧν περιέσται καὶ κτήσεται,
[2, 9, 15]	τί ἐστιν εἰπεῖν μήτε πόσα	μήτε	ὅσα τεθεώρηται πολλὰ καὶ καλὰ
[2, 9, 1]	αὕτη γὰρ τάξις κατὰ φύσιν	μήτε	πλείω τούτων τίθεσθαι ἐν τῷ
[2, 9, 15]	καὶ μήτε τί ἐστιν εἰπεῖν	μήτε	πόσα μήτε ὅσα τεθεώρηται πολλὰ
[2, 9, 15]	τὸν περὶ τούτων λόγον, καὶ	μήτε	τί ἐστιν εἰπεῖν μήτε πόσα
[2, 9, 15]	ἐξ ὧν περιέσται καὶ κτήσεται,	μήτε	ὡς θεραπεύεται ψυχὴ μήτε ὡς
[2, 9, 15]	κτήσεται, μήτε ὡς θεραπεύεται ψυχὴ	μήτε	ὡς καθαίρεται. Οὐ γὰρ δὴ
[2, 9, 12]	ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ καὶ τὴν	μητέρα	αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν, καὶ μὴ
[2, 9, 12]	εἶδεν, οὔτε αὐτὸς οὔτε ἡ	μήτηρ,	ἣν διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα πῶς
[2, 9, 10]	δημιουργὸν γεννῶσι καὶ ἀποστάντα τῆς	μητρὸς	ποιήσαντες τὸν κόσμον παρ´ αὐτοῦ
[2, 9, 1]	νοεῖν ὅτι νοεῖ, ἀλλ´ οὖν	μία	προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων
[2, 9, 1]	δεῖ νομίζειν τὴν φύσιν καὶ	μίαν	λέγειν οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν,
[2, 9, 2]	μέσῳ τούτων· φύσεως γὰρ οὔσης	μιᾶς	ἐν δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ μὲν
[2, 9, 15]	αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν τοῦ τέλους,	μιᾶς	μὲν τῆς ἡδονὴν τὴν τοῦ
[2, 9, 5]	ἢ ξηρὸν ἢ ὑγρὸν ἢ	μῖγμα	ἐκ τούτων. Πῶς δὲ συνοχὴ
[2, 9, 13]	ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ πρὸς τὸ	μικρότερον·	οἷον εἴ τις τὴν φύσιν
[2, 9, 5]	ἢ θερμὸν ἢ ψυχρὸν ἢ	μικτὸν	ποιεῖ, ἢ ξηρὸν ἢ ὑγρὸν
[2, 9, 8]	ἔστιν, οὗτός ἐστιν ὁ τὸ	μίμημα	ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ μὲν δὴ
[2, 9, 16]	τῆς τέχνης βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες	μίμημα	ἐν τῷ αἰσθητῷ τοῦ ἐν
[2, 9, 8]	ἐκ διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ	μίμημα·	οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν
[2, 9, 18]	Ἐγγὺς δὲ γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου	μιμοίμεθ´	ἂν τὴν τοῦ σύμπαντος ψυχὴν
[2, 9, 8]	νοητῶν θεῶν εἴποι; Εἰ δὲ	μιμούμενον	μή ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο
[2, 9, 8]	ἔχει· οὐ γὰρ ἦν ἔτι	μιμούμενον.	Τὸ δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος·
[2, 9, 2]	αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ,	μιμούμενον	τὸν πατέρα καθ´ ὅσον οἷόν
[2, 9, 17]	ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ καὶ	μισεῖν	αὐτοῖς ἐπῄει τὴν τοῦ σώματος
[2, 9, 18]	λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν	μισοῦντας,	τοὺς δὲ ἡμετέρους κατέχειν τὴν
[2, 9, 5]	γενέσθαι ἐν παραδείγματι κόσμου, ὃν	μισοῦσι;	Πόθεν δὲ τὸ παράδειγμα τοῦτο;
[2, 9, 12]	~Καὶ ἄρτι γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ;	Μνήμῃ	ὧν εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως οὐκ
[2, 9, 4]	ἂν οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν	μνήμην	ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ ἂν ἑαυτῇ
[2, 9, 9]	τάξει ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος	μοῖραν	ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν διδόντες κατὰ
[2, 9, 9]	δυνατὸν ἔχει τὴν προσήκουσαν αὐτοῖς	μοῖραν	οὐχ αὑτῷ μόνῳ διδοὺς τὸ
[2, 9, 12]	κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν	μόλις	ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν ποτε εἶδον,
[2, 9, 12]	κόσμον τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς,	μόλις	καὶ ἀγαπητῶς ἕνα ἢ δύο
[2, 9, 11]	εἰς τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ τί	μόνη	αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ τὰ
[2, 9, 3]	καὶ νῦν ἀνάγκη. Εἰ δὲ	μόνη	καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν
[2, 9, 9]	οἴονται ἔχειν οὐκ ἔχοντες καὶ	μόνοι	ἔχειν, ὃ αὐτοὶ μόνοι οὐκ
[2, 9, 18]	ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ δή, εἰ	μόνοι	λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον ἂν
[2, 9, 9]	καὶ μόνοι ἔχειν, ὃ αὐτοὶ	μόνοι	οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν οὖν
[2, 9, 9]	ἀτιμίαν ἔχει, καὶ θεῶν οὐ	μόνον	ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἄνωθεν
[2, 9, 9]	σὺ ἔσῃ βελτίων ἁπάντων οὐ	μόνον	ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ θεῶν πολλὴ
[2, 9, 9]	μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ	μόνον	δὲ αὐτὸν νομίζειν ἄριστον δύνασθαι
[2, 9, 9]	εἰδὼς πήχεων χιλίων εἶναι ἀκούοι,	μόνον	δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια
[2, 9, 9]	δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι;	μόνον	δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια
[2, 9, 15]	ἀνθρώπους καὶ τὸ τῆς χρείας	μόνον,	εἰ μή τις τῇ φύσει
[2, 9, 12]	αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν, καὶ μὴ	μόνον	ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ κόσμου ἐκείνου〉
[2, 9, 9]	τῷ θεῷ καὶ μὴ αὐτὸν	μόνον	μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι
[2, 9, 1]	χώραν ἔχουσι λαβεῖν νοῦν νοοῦντα	μόνον,	μὴ παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ ὅτι
[2, 9, 1]	μή, ὁ μὲν ἔσται νοῶν	μόνον,	ὁ δὲ ὅτι νοεῖ νοῶν
[2, 9, 14]	ὡς πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ	μόνον	πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ καὶ τὰ
[2, 9, 10]	οἷον μὴ νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι	μόνον	τῷ σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον
[2, 9, 8]	τι μετ´ αὐτό· ἐκείνου γὰρ	μόνου	οὐδέν ἐστιν ἔτι πρὸς τὸ
[2, 9, 9]	προσήκουσαν αὐτοῖς μοῖραν οὐχ αὑτῷ	μόνῳ	διδοὺς τὸ δύνασθαι· οὐ γάρ,
[2, 9, 16]	Λέγουσι γὰρ αὐτῶν προνοεῖν αὖ	μόνων.	Πότερα δὲ ἐκεῖ γενομένων ἢ
[2, 9, 16]	οὐ βλέπει. Τίς γὰρ ἂν	μουσικὸς	ἀνὴρ εἴη, ὃς τὴν ἐν
[2, 9, 5]	αὐτῇ καὶ βούλευσιν καὶ ἄλλα	μυρία,	τί ἄν τις εἴποι; Ἀλλὰ
[2, 9, 7]	αὖ ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ	μυρίαι	εἴρηνται ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010