Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 7]	τις τὸ τῶν χυτρέων ἢ	χαλκέων	λαβὼν γένος ἐν πόλει εὖ
[2, 9, 14]	ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς καὶ ὅτου	χάριν,	δῆλον· τούτου γὰρ ἕνεκα οὐχ
[2, 9, 10]	οἷον τὰ ἀνθρώπων· ἧς δὲ	χάριν	καὶ αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι
[2, 9, 17]	δ´ ἄρα τοῦτό τις αὐτοῖς	χαρίσαιτο,	ἀλλ´ οὐ κακόν τι. ~Ἀλλ´
[2, 9, 2]	τοῦ ὄντος, ὁτὲ δὲ τὸ	χεῖρον	αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον·
[2, 9, 6]	καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ	χεῖρον	ἕλκουσι τὰς δόξας τοῦ ἀνδρὸς
[2, 9, 13]	εἶναι· καὶ γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ	χεῖρον	νοῦ καὶ οὗτος ἄλλου ἔλαττον.
[2, 9, 17]	πᾶσαν τὴν σωματικὴν φύσιν εἶπε	χείρονα	ἐχρῆν ταύτην περιελόντας τῇ διανοίᾳ
[2, 9, 13]	καὶ ὡς οὐ λοιδορητέον τοῖς	χείροσι	τῶν πρώτων, ἀλλὰ πράως συγχωρητέον
[2, 9, 9]	ὁ δὲ φαῦλος ὄχλος οἷον	χειροτέχνης	τῶν πρὸς ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις.
[2, 9, 5]	ὥσπερ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς τὸν	χείρω	τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ
[2, 9, 9]	καὶ σεμνύνεις σαυτὸν ὡς οὐ	χείρων,	πρῶτον μέν, ὅσῳ τις ἄριστος,
[2, 9, 7]	ἐν μέσῃ τῇ πορείᾳ αὐτοῦ	χελώνη	ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν
[2, 9, 9]	μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ	χίλια	ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις
[2, 9, 9]	μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ	χίλια	ἀριθμὸς μέγας〉 τί ἄν, εἰ
[2, 9, 9]	ἀριθμὸς μέγας〉 τί ἄν, εἰ	χιλιόπηχυς	εἶναι νομίζοι, τοὺς δ´〉 ἄλλους
[2, 9, 9]	εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς πήχεων	χιλίων	εἶναι ἀκούοι, μόνον δὲ φαντάζοιτο
[2, 9, 7]	δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν τάξιν τοῦ	χοροῦ·	εἰ μέντοι μετ´ ἐκείνης τάξειεν
[2, 9, 7]	ὅλου τάξιν φέρειν, οἷον εἰ	χοροῦ	μεγάλου ἐν τάξει φερομένου ἐν
[2, 9, 15]	ἄλλους ἀνθρώπους καὶ τὸ τῆς	χρείας	μόνον, εἰ μή τις τῇ
[2, 9, 6]	~Τὰς δὲ ἄλλας ὑποστάσεις τί	χρὴ	λέγειν ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ
[2, 9, 9]	περὶ πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ	χρὴ	ὡς ἄριστον μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι
[2, 9, 18]	τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν δὲ	χρόνον	ἀναμένοντος ἕως ἂν ἥκῃ, ἐν
[2, 9, 15]	ἀρετὴν τὴν ἐκ παντὸς τοῦ	χρόνου	ἀνηυρημένην τό τε σωφρονεῖν τοῦτο
[2, 9, 4]	ἔτι ἤδη εἰθισμένη καὶ τῷ	χρόνῳ	προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ δὲ τὰς
[2, 9, 12]	ἐποίησαν ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ	χρώμενοι,	ἐκεῖνος δὲ οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι.
[2, 9, 9]	τὰ ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις καὶ	χρῶσιν	ἃ ἐκείνοις φίλα. Εἰ δὲ
[2, 9, 7]	ὡς εἴ τις τὸ τῶν	χυτρέων	ἢ χαλκέων λαβὼν γένος ἐν
[2, 9, 1]	νοῶν εἴη, ὅπερ ἔστι, τίς	χώρα	τῇ ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ τὸ
[2, 9, 1]	σκοπεῖν, εἰ καὶ αἱ ἐπίνοιαι	χώραν	ἔχουσι λαβεῖν νοῦν νοοῦντα μόνον,
[2, 9, 9]	τοῖς δ´ ἄλλοις νομίζειν εἶναι	χώραν	παρὰ τῷ θεῷ καὶ μὴ
[2, 9, 13]	ὅπου τὸ θράσος αὐτοῦ τοῦτο	χωρεῖ.	Τοῦτο δέ, ὅτι οὐκ ἴσασι
[2, 9, 1]	τίς χώρα τῇ ἐπινοίᾳ τῇ	χωριζούσῃ	τὸ νοεῖν ἀπὸ τοῦ νοεῖν
[2, 9, 6]	πρὸς τὸ σῶμα ὁμιλίαν, τὸν	χωρισμὸν	τὸν ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ ἐκ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010