Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 15]	λόγου καὶ ἀσκήσεως καὶ ὅλως	καθ´	ἃ σπουδαῖος ἄνθρωπος ἂν γένοιτο.
[2, 9, 10]	τις ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι ἂν	καθ´	ἕκαστον λόγον δεικνὺς ὡς ἔχει.
[2, 9, 4]	προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ δὲ τὰς	καθ´	ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη ἔδει
[2, 9, 10]	ταῦτα εἰρήκαμεν, ἄλλου ὄντος τρόπου,	καθ´	ὃν ἄν τις γράφων ἠμύνατο
[2, 9, 3]	φωτὶ καὶ ἀπολαύει τοῦ ζῆν	καθ´	ὅσον δύναται· ὥσπερ εἰ πυρὸς
[2, 9, 2]	ἀκλινῆ πανταχῇ, μιμούμενον τὸν πατέρα	καθ´	ὅσον οἷόν τε αὐτῷ. Ψυχῆς
[2, 9, 14]	αὑτοὺς τὸ σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι.	Καθαίρεσθαι	δὲ νόσων λέγοντες αὐτούς, λέγοντες
[2, 9, 15]	ὡς θεραπεύεται ψυχὴ μήτε ὡς	καθαίρεται.	Οὐ γὰρ δὴ τὸ εἰπεῖν
[2, 9, 14]	κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον ἂν ὀρθῶς,	καθάπερ	οἱ φιλόσοφοι λέγουσι· νῦν δὲ
[2, 9, 18]	οὖν καὶ μὴ φιλοσωματεῖν καὶ	καθαροῖς	γίνεσθαι καὶ τοῦ θανάτου καταφρονεῖν
[2, 9, 14]	τοῦ ἤθους μετὰ τοῦ φρονεῖν	καθαρῶς	ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν, οὐ τὸ
[2, 9, 5]	κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ καλλιόνων καὶ	καθαρωτέρων	ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν τὸ
[2, 9, 2]	πᾶν αὐτῆς οὐκ ἦν θέμις	καθελκύσαι.	Καὶ τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ τὸ
[2, 9, 2]	ὁτὲ δὲ τὸ χεῖρον αὐτῆς	καθελκυσθὲν	συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον· τὸ γὰρ
[2, 9, 6]	ἐν τῷ ὃ ἔστι ζῷον	καθορᾷ,	τοσαύτας καὶ ὁ τόδε ποιῶν
[2, 9, 6]	δεχομένους τὰ ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων	καὶ	ἃ καλῶς λέγουσι παρ´ ἐκείνων
[2, 9, 16]	καὶ ἐν τούτοις καὶ νοεραὶ	καὶ	ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ
[2, 9, 12]	τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις	καὶ	ἀγαπητῶς ἕνα ἢ δύο αὐτῶν
[2, 9, 14]	πείσεις λέγουσι καὶ λόγῳ ὑπακούειν	καὶ	ἄγεσθαι, εἴ τις ἡμῶν τεχνικώτερος
[2, 9, 3]	τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι πάντα ἀλλήλοις	καὶ	ἀεί, γενητὰ δὲ τὰ ἕτερα
[2, 9, 13]	πρώτων καὶ δευτέρων καὶ τρίτων	καὶ	ἀεὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων, καὶ
[2, 9, 1]	ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ δὲ	καὶ	ἀεὶ νοῶν εἴη, ὅπερ ἔστι,
[2, 9, 13]	εἰς φρόνησιν καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν	καὶ	ἀεὶ πρὸς τὸ μικρότερον· οἷον
[2, 9, 8]	δὴ πᾶσα ζῴων ποικίλων πλήρης	καὶ	ἀθανάτων καὶ μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ
[2, 9, 6]	ἔξω τῆς ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ	καὶ	αἱ δίκαι καὶ οἱ ποταμοὶ
[2, 9, 1]	ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν, εἰ	καὶ	αἱ ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι λαβεῖν
[2, 9, 14]	ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ	καὶ	αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν. Γαστρὸς γὰρ
[2, 9, 6]	οἱ ποταμοὶ οἱ ἐν Ἅιδου	καὶ	αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ
[2, 9, 8]	μὴ ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ	καὶ	αἱ ψυχαὶ εἰ μὲν βιασθεῖσαι
[2, 9, 14]	εἰς τὸ ἔξω τὸ νόσημα	καὶ	αἵματος ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια δὲ
[2, 9, 10]	οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν οὖν	καὶ	ἄλλα, μᾶλλον δὲ πάντα ἄν
[2, 9, 5]	καὶ ἀντίληψιν αὐτῇ καὶ βούλευσιν	καὶ	ἄλλα μυρία, τί ἄν τις
[2, 9, 6]	ὅλως τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας	καὶ	ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ
[2, 9, 17]	ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν ὡς οὔπω	καὶ	ἄλλο τι διοικούσης, καλῶς ἂν
[2, 9, 3]	ἀνάγκη ἕκαστον τὸ αὑτοῦ διδόναι	καὶ	ἄλλῳ, ἢ τὸ ἀγαθὸν οὐκ
[2, 9, 14]	ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ	καὶ	ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα τὰ
[2, 9, 9]	ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν	καὶ	ἁμαρτίας εἶναι οὐ νῷ, ἀλλὰ
[2, 9, 12]	τὸ δὲ εἴδωλον τοῦτο, εἰ	καὶ	ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν
[2, 9, 16]	ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς τὸ σύμμετρον	καὶ	ἀνάλογον καὶ τεταγμένον ἰδὼν δι´
[2, 9, 9]	ἐν αὐτῷ καὶ ὅπως ἐκεῖ,	καὶ	ἀνδρῶν οἳ ἂν θεῷ ὦσι
[2, 9, 9]	οὕτω γὰρ οὔπω ἄριστος ἀλλὰ	καὶ	ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους, ἔτι καὶ
[2, 9, 5]	ἐξ αὐτῶν; Ὅταν δὲ προστιθῶσι	καὶ	ἀντίληψιν αὐτῇ καὶ βούλευσιν καὶ
[2, 9, 6]	χρὴ λέγειν ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις	καὶ	ἀντιτύπους καὶ μετανοίας; Εἰ μὲν
[2, 9, 6]	πάθη, ὅταν ἐν μετανοίᾳ ᾖ,	καὶ	ἀντιτύπους, ὅταν οἷον εἰκόνας τῶν
[2, 9, 7]	δεδεμένων· ἄρχει γὰρ ἐκείνη. Διὸ	καὶ	ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ
[2, 9, 8]	εἰς ὃν ἑκόντες ἤλθετε διδόντος	καὶ	ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις μὴ ἀρέσκοιτο;
[2, 9, 3]	καὶ ἄρδεται τούτῳ τῷ φωτὶ	καὶ	ἀπολαύει τοῦ ζῆν καθ´ ὅσον
[2, 9, 10]	λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν γεννῶσι	καὶ	ἀποστάντα τῆς μητρὸς ποιήσαντες τὸν
[2, 9, 3]	ἐφεξῆς, τὰ δ´ ἀεὶ συνέχεται	καὶ	ἄρδεται τούτῳ τῷ φωτὶ καὶ
[2, 9, 9]	διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν; Οὗ	καὶ	ἀρετὴ τετίμηται, καὶ κακία τὴν
[2, 9, 16]	αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ τίς γεωμετρίας	καὶ	ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς τὸ σύμμετρον
[2, 9, 12]	Διὰ τί δὲ πρῶτον πῦρ;	~Καὶ	ἄρτι γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ
[2, 9, 15]	δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην ἐκ λόγου	καὶ	ἀσκήσεως καὶ ὅλως καθ´ ἃ
[2, 9, 1]	γὰρ ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι	καὶ	ἀύλοις τὸ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ
[2, 9, 10]	τὰ ἀνθρώπων· ἧς δὲ χάριν	καὶ	αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι πάλιν
[2, 9, 15]	νεανικώτερον τὸν τῆς προνοίας κύριον	καὶ	αὐτὴν τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ
[2, 9, 17]	αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους· ὃ	καὶ	αὐτὸ τὰς ψυχὰς θείας οὔσας
[2, 9, 12]	ἀρίστων τῆς δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ	καὶ	αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ
[2, 9, 9]	θεῶν οὐ μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ	καὶ	αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως
[2, 9, 13]	τὰς ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν, αἷς	καὶ	αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι.
[2, 9, 9]	δὲ κόσμου παντὸς ἐν ᾧ	καὶ	αὐτοὶ διὰ τί ἀμελεῖ; Εἰ
[2, 9, 18]	αὐτὰ λέγει. Διὰ τοῦτο γὰρ	καὶ	αὐτοὶ οὐκ οἴονται τὰ ἔξω
[2, 9, 18]	καὶ ἡμῖν εἴη ἅτε καλῶς	καὶ	αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις·
[2, 9, 16]	εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δὲ οὐ	καὶ	αὐτός ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ
[2, 9, 15]	τι ἐργάζεται, ἐὰν μὴ πῶς	καὶ	βλέψῃ διδάξῃ. Τί γὰρ κωλύει,
[2, 9, 5]	δὲ προστιθῶσι καὶ ἀντίληψιν αὐτῇ	καὶ	βούλευσιν καὶ ἄλλα μυρία, τί
[2, 9, 16]	αὐτῷ τούτῳ ἂν γεγονὼς εἴη.	Καὶ	γὰρ ἂν καὶ ἡ πρὸς
[2, 9, 1]	λεγομένου ἡ φύσις ἡ αὐτή	καὶ	γὰρ αὕτη οὐκ ἄλλο, εἶτα
[2, 9, 17]	θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ θεὸν τοίνυν.	Καὶ	γὰρ διὰ τὰ πρῶτα ταῦτα.
[2, 9, 1]	ὁ δὲ νοεῖ ὅτι νοεῖ.	Καὶ	γὰρ εἰ ἄλλο τὸ ἐν
[2, 9, 13]	τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι·	καὶ	γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον νοῦ
[2, 9, 16]	ἄλλων καλῶν ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι.	Καὶ	γὰρ πᾶς κακὸς καὶ πρὸ
[2, 9, 10]	Ἐκείνως μὲν οὖν ἐατέον ἐξετάζειν·	καὶ	γὰρ τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι
[2, 9, 16]	ὡς τὸ πᾶν; Ἢ παραβάλλειν	καὶ	γελοῖον καὶ πολλὴν τὴν ἀτοπίαν
[2, 9, 3]	Οὐ τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο	καὶ	γενήσεται, ὅσα γενητὰ λέγεται· οὐδὲ
[2, 9, 11]	ἐκείνη λογική, τάχ´ ἂν φυτικὴ	καὶ	γεννητικὴ αὕτη· εἰ δὲ τοῦτο,
[2, 9, 12]	τύπῳ κόσμου, ἐν ᾧ τύπῳ	καὶ	γῆ καὶ πῦρ καὶ τὰ
[2, 9, 17]	ἂν ποιοῖεν τοῦ ἐν παισὶ	καὶ	γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς μὴ εἰς
[2, 9, 9]	καὶ ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους, ἔτι	καὶ	δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ δὲ
[2, 9, 13]	ἴσασι τάξιν τῶν ἐφεξῆς πρώτων	καὶ	δευτέρων καὶ τρίτων καὶ ἀεὶ
[2, 9, 3]	μετὰ τοῦ πρώτως ζῆν ζῴη	καὶ	δευτέρως ἕως ἔστι τὸ πρώτως.
[2, 9, 9]	ποιῇ πάντας εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους	καὶ	δι´ ἐκεῖνον καὶ παρ´ ἐκείνου
[2, 9, 8]	τῷ διὰ τί ἔστι ψυχὴ	καὶ	διὰ τί ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν.
[2, 9, 1]	ἔτι μᾶλλον καταφανὲς τὸ ἄτοπον.	Καὶ	διὰ τί οὐκ εἰς ἄπειρον
[2, 9, 5]	ἀμείνονα ἡμῶν τῶν ἄρτι γενομένων	καὶ	διὰ τοσούτων κωλυομένων τῶν ἀπατώντων
[2, 9, 13]	γενέσεων καὶ τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι	καὶ	διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον
[2, 9, 3]	ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη	καὶ	διηνεκὲς ἔχουσα τὸ φῶς δίδωσιν
[2, 9, 9]	ἀνάγκην οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ	καὶ	δίκας εἶναι ἐνθάδε καὶ κολάσεις.
[2, 9, 18]	τοῖς ἄλλοις τοῖς δυναμένοις διώκειν	καὶ	διώκουσιν ἀεὶ μὴ φθονεῖν ὡς
[2, 9, 2]	πρὸς αὐτῇ ἐστι, τόσῳ καλλίων	καὶ	δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι τῷ
[2, 9, 11]	δὲ ἦλθε τοπικῶς πρὸς αὐτὸ	καὶ	ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´
[2, 9, 16]	ἐνθάδε ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ	καὶ	ἐγένοντο κακοί; Εἰ δὲ γινώσκει
[2, 9, 4]	τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ	καὶ	εἰ διανοίᾳ ἐποίει καὶ μὴ
[2, 9, 17]	ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον δὲ τούτοις·	καὶ	εἰ μὲν καὶ τὰ ἔνδον
[2, 9, 5]	ἄλλον ποιῆσαι καὶ τί ἔδει;	καὶ	εἰ μὲν πρὸ τοῦ κόσμου,
[2, 9, 7]	ἀλλ´ ἡ τοῦ σώματος σύστασις,	καὶ	εἰ οἷόν τε εἴη διὰ
[2, 9, 16]	μὴ πρότερον {πᾶς κακὸς} καταφρονήσας,	καὶ	εἰ τὰ ἄλλα μὴ πάντα
[2, 9, 9]	ἀδικεῖ, τί δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ;	Καὶ	εἰ φονεύει, ἔχεις ὃ θέλεις.
[2, 9, 12]	ὅλως οὐκ ἦν, ἵνα ἂν	καὶ	εἶδεν, οὔτε αὐτὸς οὔτε ἡ
[2, 9, 1]	ἄλλου τοῦ μεταξὺ τὸν λόγον·	καὶ	εἴδωλον λόγου, ἀλλ´ οὐ λόγον
[2, 9, 11]	ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης	καὶ	εἰδώλου τὸν ποιήσαντα; Εἰ δ´
[2, 9, 8]	δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ· ὥστε	καὶ	εἰργάσατο. Εἰ μὲν δὴ ἄλλος
[2, 9, 16]	ἐν νοήσει κειμένου οἷον θορυβοῦνται	καὶ	εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς·
[2, 9, 15]	αἱρουμένης, οἷς καὶ ἐκ θεοῦ	καὶ	εἰς θεὸν ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις,
[2, 9, 16]	τίς οὕτως ἔσται τὴν γνώμην	καὶ	εἰς οὐδὲν ἄλλο κινήσεται, ὥστε
[2, 9, 6]	διοικοῦντα τόδε τὸ πᾶν ψέγοντες	καὶ	εἰς ταὐτὸν ἄγοντες τὸν δημιουργὸν
[2, 9, 17]	ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ.	Καὶ	εἴτε κινουμένην ταύτην τὴν σφαῖραν
[2, 9, 15]	καὶ τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς	καὶ	ἐκ θεοῦ καὶ εἰς θεὸν
[2, 9, 13]	ἢ τὸ ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν	καὶ	ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ πρὸς
[2, 9, 6]	τὴν νοητὴν φύσιν τῇ αἰσθητικῇ	καὶ	ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον
[2, 9, 12]	αὐτῶν ἐκ τοῦ κόσμου κινηθῆναι	καὶ〉	ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν
[2, 9, 4]	ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ ἂν ἑαυτῇ	καὶ	ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι;
[2, 9, 13]	ἀπείρους λόγων καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους	καὶ	ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ γάρ, εἰ
[2, 9, 17]	εἶθ´ ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη	καὶ	ἐν αἰσθητοῖς καὶ τοῖς ἐν
[2, 9, 8]	οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ	καὶ	ἐν νῷ λαμβάνουσι τὸν θεὸν
[2, 9, 12]	οὕτως· εἰ δὲ παρὰ φύσιν,	καὶ	ἐν τοῖς ἐκεῖ ἔσται τὸ
[2, 9, 16]	πᾶσα πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ	καὶ	ἐν τούτοις καὶ νοεραὶ καὶ
[2, 9, 9]	τὸν μέγαν τὸν ἐκεῖ βασιλέα	καὶ	ἐν τῷ πλήθει μάλιστα τῶν
[2, 9, 15]	μὲν οὖν εἰς τέλος προιοῦσα	καὶ	ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως
[2, 9, 8]	ἡμέραν γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς	καὶ	ἐναργὴς καὶ πολλὴ καὶ πανταχοῦ
[2, 9, 14]	τὸ νόσημα καὶ αἵματος ἀφῃρημένου,	καὶ	ἔνδεια δὲ ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος
[2, 9, 1]	οὖσι καὶ ἀύλοις τὸ δυνάμει	καὶ	ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις ποιεῖσθαι πλείους.
[2, 9, 16]	Πότερα δὲ ἐκεῖ γενομένων ἢ	καὶ	ἐνθάδε ὄντων; Εἰ μὲν γὰρ
[2, 9, 8]	ἡ τοῦ σώματος κακία ἐνοχλουμένη	καὶ	ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί δὲ οὐ
[2, 9, 8]	ἐν αὐτῷ καὶ σοφίαν ἔχειν	καὶ	ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα,
[2, 9, 17]	πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν,	καὶ	ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ κάλλος
[2, 9, 14]	ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι	καὶ	ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν ἂν εἶναι
[2, 9, 6]	Ἅιδου καὶ αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν.	Καὶ	ἐπὶ τῶν νοητῶν δὲ πλῆθος
[2, 9, 5]	σῶμα ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι,	καὶ	ἐπιθυμίαν καὶ λύπας καὶ ὀργὰς
[2, 9, 18]	καλῶς καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι	καὶ	ἐπιμελείαις· τοῖς δὲ ἐξ ἀρχῆς
[2, 9, 8]	ἦν εἶναι οὐκ ἐκ διανοίας	καὶ	ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα· οὐ γὰρ
[2, 9, 16]	ἐκείνων αὐτούς. Πᾶσιν οὖν παρέσται	καὶ	ἔσται ἐν τῷ κόσμῳ τῷδε,
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ; Εἰ δὲ δὴ	καὶ	ἑτέραν ἐπίνοιάν τις τρίτην ἐπεισάγοι
[2, 9, 11]	Καὶ ὅλως τὸ διὰ φαντασίας	καὶ	ἔτι μᾶλλον τοῦ λογίζεσθαι ἀνῄρηται.
[2, 9, 18]	ὁ δὲ σοφώτερος οἴοιτο εἶναι	καὶ	ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε λέγειν
[2, 9, 14]	τὸ ἅμα τὸ αἴτιον γενέσθαι	καὶ	εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ
[2, 9, 14]	λόγου καὶ μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς	καὶ	εὐλαβείας καὶ πλείστης περιωπῆς ἔχουσα·
[2, 9, 5]	ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν τὸ τεταγμένον	καὶ	εὔσχημον καὶ εὔτακτον καὶ μάλιστα
[2, 9, 5]	μὲν τὸ τεταγμένον καὶ εὔσχημον	καὶ	εὔτακτον καὶ μάλιστα τὴν ἐνταῦθα
[2, 9, 1]	δὲ ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ· ὃ	καὶ	ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν εἰ γίγνοιτο
[2, 9, 7]	ἡ σύστασις ὁμοίως τῷ παντὶ	καὶ	ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον
[2, 9, 4]	τῇ φύσει ἦν τὸ ποιεῖν	καὶ	ἡ δύναμις ἡ ποιοῦσα ἦν,
[2, 9, 16]	ἢ τῶν μερῶν ἡ πρόνοια	καὶ	ἡ μέθεξις κἀκείνης τῆς ψυχῆς
[2, 9, 5]	θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ	καὶ	ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς ἑτέρας
[2, 9, 16]	γεγονὼς εἴη. Καὶ γὰρ ἂν	καὶ	ἡ πρὸς τοὺς νοητοὺς θεοὺς
[2, 9, 12]	τὰ πρῶτα. Εἰ δὲ δή,	καὶ	ἡ ὕλη, ὅθεν φανείη. Ἡ
[2, 9, 18]	τὰ αὐτὰ ἂν ἐν θέᾳ	καὶ	ἡμῖν εἴη ἅτε καλῶς καὶ
[2, 9, 12]	ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα·	καὶ	ἥξει ὁ λόγος ἀναφέρων τὸν
[2, 9, 9]	Εἰ δὲ γυμνάσιον εἴη νικώντων	καὶ	ἡττωμένων, πῶς οὐ καὶ ταύτῃ
[2, 9, 14]	εἰπεῖν ταδὶ καὶ οὑτωσὶ μέλη	καὶ	ἤχους καὶ προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς
[2, 9, 5]	τὴν μὲν αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον	καὶ	θείαν λέγειν καὶ τὴν τῶν
[2, 9, 10]	τοὺς διασύρειν τὰ τῶν παλαιῶν	καὶ	θείων ἀνδρῶν καλῶς καὶ τῆς
[2, 9, 14]	ἐπάνω, τί ποιοῦσιν ἢ γοητείας	καὶ	θέλξεις καὶ πείσεις λέγουσι καὶ
[2, 9, 9]	ἐστι κἀκεῖ βλέπει, καὶ πᾶς	καὶ	θεῶν ἕκαστος καὶ τὰ ἐκείνου
[2, 9, 9]	κακία τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει,	καὶ	θεῶν οὐ μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ
[2, 9, 9]	ἁπάντων οὐ μόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ	καὶ	θεῶν πολλὴ γὰρ ἐν ἀνθρώποις
[2, 9, 16]	~Οὐδ´ αὖ τὸ καταφρονῆσαι κόσμου	καὶ	θεῶν τῶν ἐν αὐτῷ καὶ
[2, 9, 14]	ἄλλα ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι	καὶ	θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς τὸ
[2, 9, 9]	ὁ πρότερον ταπεινὸς καὶ μέτριος	καὶ	ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε· σὺ
[2, 9, 18]	Ἔξεστιν οὖν καὶ μὴ φιλοσωματεῖν	καὶ	καθαροῖς γίνεσθαι καὶ τοῦ θανάτου
[2, 9, 5]	ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ καλλιόνων	καὶ	καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν
[2, 9, 13]	ἦν ταὐτὰ περὶ ἑκάστους συμβαίνειν	καὶ	καιροῖς γενέσεων καὶ τόποις πλεῖστον
[2, 9, 9]	ἀξίαν; Οὗ καὶ ἀρετὴ τετίμηται,	καὶ	κακία τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει,
[2, 9, 17]	ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ διαφόρως αἰσχρὰ	καὶ	καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ μαθήματα,
[2, 9, 17]	μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ	καὶ	καλὰ ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´ οὕτως
[2, 9, 15]	πόσα μήτε ὅσα τεθεώρηται πολλὰ	καὶ	καλὰ τοῖς τῶν παλαιῶν λόγοις,
[2, 9, 13]	καὶ τὰ σώματα αὐτῶν μεγέθει	καὶ	κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα
[2, 9, 8]	οὐκ ἄν τις ἄγαλμα ἐναργὲς	καὶ	καλὸν τῶν νοητῶν θεῶν εἴποι;
[2, 9, 6]	λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ τοῦ σπηλαίου	καὶ	κατὰ βραχὺ εἰς θέαν ἀληθεστέραν
[2, 9, 6]	διανοουμένου ψυχή ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα	καὶ	κατὰ Πλάτωνα τοῦτον οἴονται εἶναι
[2, 9, 9]	τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ ἔχειν,	καὶ	καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς ὁ ἐνθάδε
[2, 9, 12]	ὂν τὸ σκότος, φασίν, εἶδε	καὶ	κατέλαμψε. Πόθεν οὖν τοῦτο; Εἰ
[2, 9, 16]	ἀληθοῦς· ἐξ οὗ δὴ πάθους	καὶ	κινοῦνται οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ
[2, 9, 9]	δὲ καὶ δίκας εἶναι ἐνθάδε	καὶ	κολάσεις. Πῶς οὖν ὀρθῶς ἔχει
[2, 9, 14]	αὐτούς, λέγοντες μὲν ἂν σωφροσύνῃ	καὶ	κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον ἂν ὀρθῶς,
[2, 9, 11]	διὰ τί οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα	καὶ	κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε τὴν
[2, 9, 12]	καὶ κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν	καὶ	{κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ μαθεῖν
[2, 9, 12]	καὶ μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα	καὶ	κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν καὶ
[2, 9, 8]	οὐ θεοὶ ἐν τάξει φερόμενα	καὶ	κόσμῳ περιιόντα; Διὰ τί γὰρ
[2, 9, 15]	λόγοις, μήτε ἐξ ὧν περιέσται	καὶ	κτήσεται, μήτε ὡς θεραπεύεται ψυχὴ
[2, 9, 1]	περὶ αὐτὸν ψυχῆς ἤδη ἔργον	καὶ	λόγος ἀπ´ αὐτοῦ εἰς ψυχὴν
[2, 9, 14]	καὶ θέλξεις καὶ πείσεις λέγουσι	καὶ	λόγῳ ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι, εἴ
[2, 9, 5]	οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν	καὶ	λύπας καὶ ὀργὰς τὴν παρ´
[2, 9, 12]	ἔννοιαν καὶ {κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ	καὶ	μαθεῖν ἐξ ὧν ἂν γένοιτο;
[2, 9, 5]	τεταγμένον καὶ εὔσχημον καὶ εὔτακτον	καὶ	μάλιστα τὴν ἐνταῦθα περὶ γῆν
[2, 9, 6]	βραχὺ εἰς θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον	καὶ	μᾶλλον προιούσας. Ὅλως γὰρ τὰ
[2, 9, 13]	πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ τὸ πᾶν	καὶ	μεγάλα μέρη ὄντα τοῦ παντός.
[2, 9, 12]	οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν	καὶ	μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ τοσοῦτον
[2, 9, 8]	τῇ ἐν αὐτῷ ἀεὶ νύκτωρ	καὶ	μεθ´ ἡμέραν γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι
[2, 9, 16]	τῷδε, ὅστις ὁ τρόπος· ὥστε	καὶ	μεθέξει αὐτοῦ ὁ κόσμος. Εἰ
[2, 9, 10]	μὲν ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες	καὶ	μέλη τῆς σοφίας ταύτας μὲν
[2, 9, 6]	γενέσεις καὶ φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς	καὶ	μεμφόμενοι τῷδε τῷ παντὶ καὶ
[2, 9, 18]	τὴν κατασκευὴν καὶ τὸν ποιήσαντα	καὶ	μένοντος οὐχ ἧττον ἐν αὐτῷ,
[2, 9, 17]	περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν	καὶ	μέσα καὶ τέλος τῆς πάσης
[2, 9, 14]	μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον μετὰ λόγου	καὶ	μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς καὶ εὐλαβείας
[2, 9, 8]	τραπέντα ἔκ τινος εἴς τι	καὶ	μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς δημιουργίας γεγονέναι.
[2, 9, 6]	ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους	καὶ	μετανοίας; Εἰ μὲν γὰρ ψυχῆς
[2, 9, 4]	Γελοῖον γὰρ τὸ ἵνα τιμῷτο,	καὶ	μεταφερόντων ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν
[2, 9, 9]	αὐθάδεια καὶ ὁ πρότερον ταπεινὸς	καὶ	μέτριος καὶ ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ
[2, 9, 1]	ὁρμαῖς καὶ ταῖς διανοήσεσιν, εἰ	καὶ	μετρίως σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν ἂν
[2, 9, 8]	ζῴων ποικίλων πλήρης καὶ ἀθανάτων	καὶ	μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ πάντα· ἄστρα
[2, 9, 9]	εἶναι χώραν παρὰ τῷ θεῷ	καὶ	μὴ αὐτὸν μόνον μετ´ ἐκεῖνον
[2, 9, 4]	Ἐπεὶ καὶ εἰ διανοίᾳ ἐποίει	καὶ	μὴ ἐν τῇ φύσει ἦν
[2, 9, 1]	ἐν ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ	καὶ	μὴ ἔξωθεν ᾖ τὸ νοητὸν
[2, 9, 12]	τὴν μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν,	καὶ	μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ
[2, 9, 18]	φέρειν τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ	καὶ	μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ
[2, 9, 16]	πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν ἂν θεῶν,	καὶ	μὴ πρότερον {πᾶς κακὸς} καταφρονήσας,
[2, 9, 18]	συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ γενομένους	καὶ	μὴ σώματα ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς
[2, 9, 18]	ὅλη τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν	καὶ	μὴ φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς γίνεσθαι
[2, 9, 15]	κωλύει, εἴποι τις ἄν, βλέπειν	καὶ	μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ
[2, 9, 17]	ἦν εἶναι καλῷ καὶ τἄνδον;	Καὶ	μὴν οἷς μὴ τὸ τέλειον
[2, 9, 15]	παντάπασι τὸν περὶ τούτων λόγον,	καὶ	μήτε τί ἐστιν εἰπεῖν μήτε
[2, 9, 1]	αὐτὴν δεῖ νομίζειν τὴν φύσιν	καὶ	μίαν λέγειν οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης
[2, 9, 17]	οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ	καὶ	μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει τὴν τοῦ
[2, 9, 9]	ἀλλὰ οἴονται ἔχειν οὐκ ἔχοντες	καὶ	μόνοι ἔχειν, ὃ αὐτοὶ μόνοι
[2, 9, 16]	Ψυχαὶ δὲ καὶ ἐν τούτοις	καὶ	νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς
[2, 9, 1]	τοῦ λόγου, ἵνα μεταξὺ ψυχῆς	καὶ	νοῦ ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει τὴν
[2, 9, 6]	ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν πάντων ὄντος	καὶ	νοῦ τοῦ πρώτου καὶ οὐσίας
[2, 9, 1]	Εἴτε γὰρ ἐλάττω, ἢ ψυχὴν	καὶ	νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ νοῦν
[2, 9, 3]	δὲ ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν,	καὶ	νῦν ἀνάγκη. Εἰ δὲ μόνη
[2, 9, 12]	τοῦ κόσμου αἱ τέχναι. Ἐπεὶ	καὶ	νῦν καὶ τὰ κατὰ μέρος
[2, 9, 18]	ἐκ λίθων ἀψύχων τοὺς τοίχους	καὶ	ξύλων συνεστάναι καὶ πολλοῦ δεῖν
[2, 9, 9]	ἐκεῖνον καὶ παρ´ ἐκείνου ὄντας.	Καὶ	ὁ κόσμος δὲ ὅδε δι´
[2, 9, 11]	τὴν τῶν εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα	καὶ	ὁ λογισμὸς ὁ τοῦ κόσμου,
[2, 9, 9]	γὰρ ἐν ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια	καὶ	ὁ πρότερον ταπεινὸς καὶ μέτριος
[2, 9, 6]	ὃ ἔστι ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας	καὶ	ὁ τόδε ποιῶν τὸ πᾶν
[2, 9, 16]	καὶ πολλὴν τὴν ἀτοπίαν ἔχει,	καὶ	ὅ γε μὴ τοῦ λόγου
[2, 9, 7]	οὔτε παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ	καὶ	ὅδε ὁ κόσμος, ἕως ἂν
[2, 9, 9]	καὶ οἶδε τὴν τάξιν αὐτοῦ	καὶ	οἱ ἐν αὐτῷ ὅπως ἐν
[2, 9, 6]	εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ αἱ δίκαι	καὶ	οἱ ποταμοὶ οἱ ἐν Ἅιδου
[2, 9, 9]	αὐτοῦ· ἀλλ´ ὁ κόσμος δεῖται	καὶ	οἶδε τὴν τάξιν αὐτοῦ καὶ
[2, 9, 10]	δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ	καὶ	οἰόμενοι τὰ αὐτῶν οὕτως ἔχειν
[2, 9, 3]	τόπῳ ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα ἔσται	καὶ	οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ οὐχ
[2, 9, 6]	αὐτὰς τὰς δόξας τιθέντας αὐτῶν	καὶ	οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς τὸ
[2, 9, 17]	οὐ ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ μέρει	καὶ	ὅλῳ καὶ πᾶσι καὶ παντί·
[2, 9, 15]	τελειουμένην ἐκ λόγου καὶ ἀσκήσεως	καὶ	ὅλως καθ´ ἃ σπουδαῖος ἄνθρωπος
[2, 9, 14]	πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις ἢ σήψεσι	καὶ	ὅλως μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν τὴν
[2, 9, 1]	λόγου, ἀλλ´ οὐ λόγον ἕξει,	καὶ	ὅλως οὐκ εἰδήσει νοῦν οὐδὲ
[2, 9, 11]	δι´ ἀλαζονείαν καὶ τόλμαν ποιεῖ;	Καὶ	ὅλως τὸ διὰ φαντασίας καὶ
[2, 9, 6]	τοῦ εἰδέναι τίς ὁ δημιουργός.	Καὶ	ὅλως τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας
[2, 9, 9]	ἐν αὐτῷ ὅπως ἐν αὐτῷ	καὶ	ὅπως ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν οἳ
[2, 9, 1]	ἐν τῷ νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν	καὶ	ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν
[2, 9, 5]	ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν καὶ λύπας	καὶ	ὀργὰς τὴν παρ´ αὐτοῖς δύναμιν
[2, 9, 6]	νοῦ τοῦ πρώτου καὶ οὐσίας	καὶ	ὅσα ἄλλα καλὰ μετὰ τὴν
[2, 9, 9]	ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν	καὶ	ὅσον ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου
[2, 9, 1]	ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν τὸ ἕν,	καὶ	ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν
[2, 9, 14]	ὅπως καὶ ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς	καὶ	ὅτου χάριν, δῆλον· τούτου γὰρ
[2, 9, 16]	τοῦ κόσμου, καὶ ὑμῶν ἀπέσται,	καὶ	οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ τι λέγειν
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ ὡς ἓν ὄν·	καὶ	οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν.
[2, 9, 1]	τὸ οὐ πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν	καὶ	οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ
[2, 9, 13]	πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι ψυχῶν.	Καὶ	οὐκ ἀπαιτητέον πάλιν ἀγαθοὺς πάντας,
[2, 9, 16]	ὅ γε κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει	καὶ	οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ
[2, 9, 7]	θεῖον τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον μένει	καὶ	οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ αὐτῆς
[2, 9, 5]	ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν τάξει μᾶλλον	καὶ	οὐκ ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν,
[2, 9, 1]	ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ ἐξ ὧν·	καὶ	οὐκ ἐν ἄλλῳ, ὅτι πᾶν
[2, 9, 6]	ὄντος καὶ νοῦ τοῦ πρώτου	καὶ	οὐσίας καὶ ὅσα ἄλλα καλὰ
[2, 9, 13]	γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον νοῦ	καὶ	οὗτος ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ
[2, 9, 18]	ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς ἐν σώμασι	καὶ	οὕτως οἰκεῖν δυναμένους ἐν αὐτοῖς,
[2, 9, 14]	τις ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ	καὶ	οὑτωσὶ μέλη καὶ ἤχους καὶ
[2, 9, 12]	κακὰ πρὸ τοῦ κόσμου τοῦδε,	καὶ	οὐχ ὁ κόσμος αἴτιος τῶν
[2, 9, 10]	ἐατέον τὸν λόγον, ὃ δὴ	καὶ	πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ
[2, 9, 16]	τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ τινος	καὶ	παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν οὔτε νοῦν
[2, 9, 15]	καὶ αὐτὴν τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος	καὶ	πάντας νόμους τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας
[2, 9, 8]	συνεχὴς καὶ ἐναργὴς καὶ πολλὴ	καὶ	πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη,
[2, 9, 17]	μέρει καὶ ὅλῳ καὶ πᾶσι	καὶ	παντί· εἶθ´ ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα
[2, 9, 1]	ὅτι πᾶν τὸ ἐν ἄλλῳ	καὶ	παρ´ ἄλλου. Εἰ οὖν μηδὲ
[2, 9, 9]	αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ δι´ ἐκεῖνον	καὶ	παρ´ ἐκείνου ὄντας. Καὶ ὁ
[2, 9, 9]	δι´ ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ βλέπει,	καὶ	πᾶς καὶ θεῶν ἕκαστος καὶ
[2, 9, 17]	οἷα ἐμπόδια παρέχει τῇ ψυχῇ	καὶ	πᾶσαν τὴν σωματικὴν φύσιν εἶπε
[2, 9, 17]	κάλλος ἐπὶ μέρει καὶ ὅλῳ	καὶ	πᾶσι καὶ παντί· εἶθ´ ὅτι
[2, 9, 14]	ποιοῦσιν ἢ γοητείας καὶ θέλξεις	καὶ	πείσεις λέγουσι καὶ λόγῳ ὑπακούειν
[2, 9, 9]	ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ	καὶ	πενίας εἴ τις μέμφοιτο καὶ
[2, 9, 13]	ὡς φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους λόγων	καὶ	πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως;
[2, 9, 6]	περὶ τῶν νοητῶν πολλῷ ἀμείνω	καὶ	πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ τοῖς μὴ
[2, 9, 1]	ἑστώσῃ· κίνησις δὲ πρὸς αὐτὸν	καὶ	περὶ αὐτὸν ψυχῆς ἤδη ἔργον
[2, 9, 10]	λαβοῦσι τὰ νῦν εἰρημένα ἔσται	καὶ	περὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων ὅπως
[2, 9, 12]	εἶτα φύρασις τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ	καὶ	περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις
[2, 9, 17]	δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα	καὶ	πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν
[2, 9, 14]	μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς καὶ εὐλαβείας	καὶ	πλείστης περιωπῆς ἔχουσα· τὰ δὲ
[2, 9, 6]	ἄλλων τῶν μακαρίων ἀνδρῶν μή.	Καὶ	πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς
[2, 9, 10]	ἄλλο, τὸ δ´ ἄλλο λέγοντες,	καὶ	πολλὰ ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες οὗ
[2, 9, 8]	ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς καὶ ἐναργὴς	καὶ	πολλὴ καὶ πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν
[2, 9, 16]	πᾶν; Ἢ παραβάλλειν καὶ γελοῖον	καὶ	πολλὴν τὴν ἀτοπίαν ἔχει, καὶ
[2, 9, 18]	τοὺς τοίχους καὶ ξύλων συνεστάναι	καὶ	πολλοῦ δεῖν τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως,
[2, 9, 16]	οὔτε αἴσθησιν οὔτε νοῦν ἔχοντος	καὶ	πόρρω τοῦ νοητὸν κόσμον ἰδεῖν
[2, 9, 16]	ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς ἄστροις εἶδος	καὶ	πόρρωθεν οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται,
[2, 9, 16]	γενέσθαι. Καὶ γὰρ πᾶς κακὸς	καὶ	πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν ἂν θεῶν,
[2, 9, 9]	ἄριστος, πρὸς πάντας εὐμενῶς ἔχει	καὶ	πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν δεῖ
[2, 9, 9]	θέμις αὐτῷ πρὸς τὸ κάτω·	καὶ	πρὸς αὐτοὺς βλέπων διὰ τί
[2, 9, 13]	δεῖ συμμέτρως πρὸς τὸ πᾶν	καὶ	πρὸς τὴν γῆν ἔχοντα, εἰς
[2, 9, 6]	καὶ ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ	καὶ	πρὸς τὸ χεῖρον ἕλκουσι τὰς
[2, 9, 9]	διὰ τί οὐκ ἔξω βλέπει	καὶ	πρὸς τὸν κόσμον δὲ βλέπει
[2, 9, 17]	οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν τι	καὶ	προσετίθετο εἰς σῶμα. Πόθεν γάρ;
[2, 9, 14]	καὶ οὑτωσὶ μέλη καὶ ἤχους	καὶ	προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς τῆς φωνῆς
[2, 9, 16]	αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν	καὶ	πρότερον· νῦν δέ, ὅτι καὶ
[2, 9, 1]	ἡσυχία νοῦ καὶ τίς κίνησις	καὶ	προφορὰ ἂν εἴη ἢ τίς
[2, 9, 1]	ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις	καὶ	πρώτη πᾶν γὰρ τὸ οὐ
[2, 9, 12]	ὧν ἂν γένοιτο; Πόθεν δὴ	καὶ	πρῶτον πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν
[2, 9, 12]	ἐν ᾧ τύπῳ καὶ γῆ	καὶ	πῦρ καὶ τὰ ἄλλα; Ἀλλ´
[2, 9, 11]	πῶς ἂν ἔτι, ἵνα τιμῷτο,	καὶ	πῶς δι´ ἀλαζονείαν καὶ τόλμαν
[2, 9, 17]	ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες καλόν·	καὶ	πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι οὐ
[2, 9, 6]	οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων	καὶ	σαφῶς τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων
[2, 9, 16]	πόρρωθεν οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται,	καὶ	σέβας αὐτὸν λαμβάνει, οἷα ἀφ´
[2, 9, 4]	γῆν; Τίς δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα	καὶ	σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ
[2, 9, 9]	ἔχει. Εἰ δ´ ὑπερορᾶν θέλεις	καὶ	σεμνύνεις σαυτὸν ὡς οὐ χείρων,
[2, 9, 14]	μέλη καὶ ἤχους καὶ προσπνεύσεις	καὶ	σιγμοὺς τῆς φωνῆς καὶ τὰ
[2, 9, 8]	πᾶν, ὡς ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ	καὶ	σοφίαν ἔχειν καὶ ἐνταῦθα ὄντας
[2, 9, 10]	Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες νεῦσαι κάτω	καὶ	σοφίαν τινά, εἴτε τῆς ψυχῆς
[2, 9, 16]	τούτοις καὶ νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ	καὶ	συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον
[2, 9, 9]	τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας εἶτα	καὶ	συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον εἰ ἐν
[2, 9, 13]	μεγέθει καὶ κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα	καὶ	συνεργοῦντα τοῖς κατὰ φύσιν γιγνομένοις,
[2, 9, 11]	γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν τῷ ποιήσαντι	καὶ	συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα πότερον οὐσία
[2, 9, 12]	τύπῳ καὶ γῆ καὶ πῦρ	καὶ	τὰ ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ
[2, 9, 14]	προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς τῆς φωνῆς	καὶ	τὰ ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν
[2, 9, 18]	γίνεσθαι καὶ τοῦ θανάτου καταφρονεῖν	καὶ	τὰ ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν
[2, 9, 18]	σπεύδοιμεν ἂν πρὸς τὸ αὐτὸ	καὶ	τὰ αὐτὰ ἂν ἐν θέᾳ
[2, 9, 6]	ἄγοντες τὸν δημιουργὸν τῇ ψυχῇ	καὶ	τὰ αὐτὰ πάθη διδόντες, ἅπερ
[2, 9, 5]	ἀνθρώπων, τὸν δὲ οὐρανὸν πάντα	καὶ	τὰ ἐκεῖ ἄστρα μὴ τῆς
[2, 9, 9]	καὶ πᾶς καὶ θεῶν ἕκαστος	καὶ	τὰ ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις καὶ
[2, 9, 17]	δὲ τούτοις· καὶ εἰ μὲν	καὶ	τὰ ἔνδον καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις
[2, 9, 14]	οὐ μόνον πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ	καὶ	τὰ ἐπάνω, τί ποιοῦσιν ἢ
[2, 9, 12]	ἐκεῖ ἔσται τὸ παρὰ φύσιν,	καὶ	τὰ κακὰ πρὸ τοῦ κόσμου
[2, 9, 12]	αἱ τέχναι. Ἐπεὶ καὶ νῦν	καὶ	τὰ κατὰ μέρος γινόμενα ὑπὸ
[2, 9, 9]	εἶναι τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα}	καὶ	τὰ μὲν τυγχάνοντα μακάρια, τὰ
[2, 9, 13]	δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι. Καίτοι	καὶ	τὰ σώματα αὐτῶν μεγέθει καὶ
[2, 9, 1]	τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς	καὶ	ταῖς διανοήσεσιν, εἰ καὶ μετρίως
[2, 9, 17]	τί ἐμπόδιον ἦν εἶναι καλῷ	καὶ	τἄνδον; Καὶ μὴν οἷς μὴ
[2, 9, 13]	τῷ παντὶ ὄντα, ἀλλὰ κόσμον	καὶ	τάξιν παρέχοντα. Ἃ δὲ λέγεται
[2, 9, 14]	ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ γάρ, ὅπως	καὶ	ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς καὶ ὅτου
[2, 9, 14]	ὑποστησάμενοι τὰς νόσους δαιμόνια εἶναι	καὶ	ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι
[2, 9, 9]	νικώντων καὶ ἡττωμένων, πῶς οὐ	καὶ	ταύτῃ καλῶς ἔχει; Εἰ δ´
[2, 9, 17]	θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν καὶ μέσα	καὶ	τέλος τῆς πάσης ἔχοντος, εἴτε
[2, 9, 16]	ὃς τὸ σύμμετρον καὶ ἀνάλογον	καὶ	τεταγμένον ἰδὼν δι´ ὀμμάτων οὐχ
[2, 9, 12]	τῶν κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ,	καὶ	τῇ ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ
[2, 9, 14]	πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς	καὶ	τὴν ἁπλότητα τοῦ ἤθους μετὰ
[2, 9, 15]	ἑτέρας δὲ τῆς τὸ καλὸν	καὶ	τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς καὶ
[2, 9, 15]	πάντας νόμους τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας	καὶ	τὴν ἀρετὴν τὴν ἐκ παντὸς
[2, 9, 12]	τῶν ὑπ´ αὐτὸν τὴν φορὰν	καὶ	τὴν γῆν οὕτως, ὡς ἔχειν
[2, 9, 15]	ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ σωφρονεῖν	καὶ	τὴν ἐν τοῖς ἤθεσι σύμφυτον
[2, 9, 12]	οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ τοσοῦτον εἶναι,	καὶ	τὴν λόξωσιν τῶν ζῳδίων καὶ
[2, 9, 16]	αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν δὲ συμμετρίαν	καὶ	τὴν μεγάλην εὐταξίαν ταύτην καὶ
[2, 9, 12]	ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ	καὶ	τὴν μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν,
[2, 9, 6]	καὶ μεμφόμενοι τῷδε τῷ παντὶ	καὶ	τὴν πρὸς τὸ σῶμα κοινωνίαν
[2, 9, 7]	τὸ δὲ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας	καὶ	τὴν τοῦ παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον,
[2, 9, 18]	ἂν τὴν τοῦ σύμπαντος ψυχὴν	καὶ	τὴν τῶν ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα
[2, 9, 5]	ψυχὴν ἀθάνατον καὶ θείαν λέγειν	καὶ	τὴν τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν
[2, 9, 3]	ὕλην λέγοι, διὰ τί οὐ	καὶ	τὴν ὕλην; Εἰ δὲ καὶ
[2, 9, 3]	καὶ τὴν ὕλην; Εἰ δὲ	καὶ	τὴν ὕλην φήσει, τίς ἦν
[2, 9, 6]	νοῦν καὶ τὸν δημιουργὸν ἄλλον	καὶ	τὴν ψυχήν, ἐκ τῶν ἐν
[2, 9, 10]	παλαιῶν καὶ θείων ἀνδρῶν καλῶς	καὶ	τῆς ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας.
[2, 9, 5]	νοητὸν ὃν ἔχει ἄλλον ποιῆσαι	καὶ	τί ἔδει; καὶ εἰ μὲν
[2, 9, 1]	Τίς γὰρ ἂν ἡσυχία νοῦ	καὶ	τίς κίνησις καὶ προφορὰ ἂν
[2, 9, 13]	λέγοι, ὅτι μὴ αἴσθησίς ἐστι,	καὶ	τὸ αἰσθητικόν, ὅτι μὴ λόγος.
[2, 9, 9]	μὲν σπουδαίοις πρὸς τὸ ἀκρότατον	καὶ	τὸ ἄνω, τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις
[2, 9, 1]	πρῶτον δὲ οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον,	καὶ	τὸ αὔταρκες, ὅτι οὐκ ἐκ
[2, 9, 16]	ψυχῆς πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ δὲ	καὶ	τὸ εἶναι καὶ τὸ ἐμφρόνως
[2, 9, 16]	καὶ τὴν μεγάλην εὐταξίαν ταύτην	καὶ	τὸ ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς ἄστροις
[2, 9, 16]	δηλοῖ δὲ καὶ τὸ εἶναι	καὶ	τὸ ἐμφρόνως εἶναι. Τίς γὰρ
[2, 9, 17]	λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος	καὶ	τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν. Εἰ
[2, 9, 15]	τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν	καὶ	τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν λοιπόν,
[2, 9, 1]	τῷ πρώτως νοεῖν ἔχοι ἂν	καὶ	τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ ὡς
[2, 9, 1]	νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ	καὶ	τὸ νοητόν, ἐξ ἀνάγκης ἐν
[2, 9, 1]	προστησαμένους, εἶτα νοῦν μετ´ αὐτὸ	καὶ	τὸ νοοῦν πρώτως, εἶτα ψυχὴν
[2, 9, 15]	ἡδονὴν καὶ τὸ περὶ αὐτοὺς	καὶ	τὸ οὐ κοινὸν πρὸς ἄλλους
[2, 9, 9]	καὶ πενίας εἴ τις μέμφοιτο	καὶ	τὸ οὐκ ἴσον ἐν τοῖς
[2, 9, 15]	Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν	καὶ	τὸ περὶ αὐτοὺς καὶ τὸ
[2, 9, 16]	ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ	καὶ	τὸ πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι εἰς
[2, 9, 1]	νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ νοῦν	καὶ	τὸ πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι ἕτερα
[2, 9, 1]	ἡμῖν αὐτοῖς ὡς οἷόν τε.	Καὶ	τὸ πρῶτον δὲ οὕτως, ὅτι
[2, 9, 16]	τὸ φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν ἔχων	καὶ	τὸ συγγενὲς πᾶν οὗ φιλεῖ
[2, 9, 17]	ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ ἤδη	καὶ	τὸ σῶμα αὐτῇ, ὡς οὐδὲν
[2, 9, 15]	οὐ κοινὸν πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους	καὶ	τὸ τῆς χρείας μόνον, εἰ
[2, 9, 15]	πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς	καὶ	τόδε τὸ μηδένα λόγον περὶ
[2, 9, 8]	μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ δὴ	καὶ	τοιοῦτόν ἐστι τόδε τὸ πᾶν,
[2, 9, 18]	τὰ ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν	καὶ	τοῖς ἄλλοις τοῖς δυναμένοις διώκειν
[2, 9, 17]	τοιαῦτα κάλλη καὶ ἐν αἰσθητοῖς	καὶ	τοῖς ἐν μέρει, οἷα δαιμόνων,
[2, 9, 6]	τὰ αὐτὰ πάθη διδόντες, ἅπερ	καὶ	τοῖς ἐν μέρει. ~Ὅτι μὲν
[2, 9, 6]	πολλῷ ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται,	καὶ	τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν
[2, 9, 11]	τιμῷτο, καὶ πῶς δι´ ἀλαζονείαν	καὶ	τόλμαν ποιεῖ; Καὶ ὅλως τὸ
[2, 9, 6]	τὸ ὂν καὶ τὸν νοῦν	καὶ	τὸν δημιουργὸν ἄλλον καὶ τὴν
[2, 9, 6]	σῶμα κοινωνίαν τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι	καὶ	τὸν διοικοῦντα τόδε τὸ πᾶν
[2, 9, 6]	δὲ πλῆθος ποιῆσαι, τὸ ὂν	καὶ	τὸν νοῦν καὶ τὸν δημιουργὸν
[2, 9, 18]	τοῦ μὲν ψέγοντος τὴν κατασκευὴν	καὶ	τὸν ποιήσαντα καὶ μένοντος οὐχ
[2, 9, 13]	ἑκάστους συμβαίνειν καὶ καιροῖς γενέσεων	καὶ	τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι
[2, 9, 1]	ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν τι,	καὶ	τοῦ ἑνὸς λεγομένου ἡ φύσις
[2, 9, 1]	ἂν εἴη ἢ τίς ἀργία	καὶ	τοῦ ἑτέρου τί ἔργον; Ἔστι
[2, 9, 18]	μὴ φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς γίνεσθαι	καὶ	τοῦ θανάτου καταφρονεῖν καὶ τὰ
[2, 9, 12]	ἐποίει· ὕστεραι γὰρ τῆς φύσεως	καὶ	τοῦ κόσμου αἱ τέχναι. Ἐπεὶ
[2, 9, 15]	εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀκουόντων	καὶ	τοῦ κόσμου καὶ τῶν ἐν
[2, 9, 18]	ποτέ ἐστι τοῦτο ἂν λέγοιεν	καὶ	τοῦ ὃν τρόπον ψυχὴ παντὸς
[2, 9, 2]	πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς	καὶ	τοῦ ὄντος, ὁτὲ δὲ τὸ
[2, 9, 9]	πατέρων λαβόντες, σὺ δὲ κρείττων	καὶ	τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας εἶτα
[2, 9, 14]	ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου	καὶ	τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ
[2, 9, 8]	ἐν νῷ λαμβάνουσι τὸν θεὸν	καὶ	τοὺς ἄλλους τοὺς νοητοὺς θεούς,
[2, 9, 16]	γινώσκει τοὺς μὴ γενομένους κακούς,	καὶ	τοὺς γενομένους γινώσκει, ἵνα διακρίνῃ
[2, 9, 18]	φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον δὲ	καὶ	τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν
[2, 9, 9]	ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ ἤδη	καὶ	τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´
[2, 9, 16]	συγγενὲς πᾶν οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται	καὶ	τοὺς παῖδας ὧν τὸν πατέρα
[2, 9, 18]	ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς μὲν	καὶ	τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον
[2, 9, 2]	αὐτῆς οὐκ ἦν θέμις καθελκύσαι.	Καὶ	τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ τὸ πάθος,
[2, 9, 14]	τούτου γὰρ ἕνεκα οὐχ ἧττον	καὶ	τούτων τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν. Τὰ
[2, 9, 13]	τῶν ἐφεξῆς πρώτων καὶ δευτέρων	καὶ	τρίτων καὶ ἀεὶ μέχρι τῶν
[2, 9, 13]	γίνεσθαι δὲ τὰ γινόμενα διάφορα	καὶ	τύχαις οὐ γὰρ οἷόν τε
[2, 9, 6]	μάλιστα ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν διώκειν	καὶ	τῷ μετὰ τὸ πρῶτον τὰ
[2, 9, 4]	ἂν μεταγνοίη ἔτι ἤδη εἰθισμένη	καὶ	τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ
[2, 9, 16]	καὶ θεῶν τῶν ἐν αὐτῷ	καὶ	τῶν ἄλλων καλῶν ἀγαθόν ἐστι
[2, 9, 6]	νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ	καὶ	τῶν ἄλλων τῶν μακαρίων ἀνδρῶν
[2, 9, 15]	τῶν ἀκουόντων καὶ τοῦ κόσμου	καὶ	τῶν ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων.
[2, 9, 16]	καὶ πρότερον· νῦν δέ, ὅτι	καὶ	τῶν συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι}
[2, 9, 12]	καὶ τὴν λόξωσιν τῶν ζῳδίων	καὶ	τῶν ὑπ´ αὐτὸν τὴν φορὰν
[2, 9, 6]	ἐν τῷ τοὺς Ἕλληνας διασύρειν	καὶ	ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν ἐν συστάσει
[2, 9, 16]	Εἰ δ´ ἄπεστι τοῦ κόσμου,	καὶ	ὑμῶν ἀπέσται, καὶ οὐδ´ ἂν
[2, 9, 17]	ἐλθεῖν εἰς τέλος γένοιτο, ὥστε	καὶ	φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ δὲ
[2, 9, 4]	κόσμον τόνδε ἐποίησε; Πότε δὲ	καὶ	φθερεῖ αὐτόν; εἰ γὰρ μετέγνω,
[2, 9, 6]	γε οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις	καὶ	φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι
[2, 9, 6]	τὴν ἐκείνων δόξαν λέγειν, εὐμενῶς	καὶ	φιλοσόφως αὐτὰς τὰς δόξας τιθέντας
[2, 9, 9]	καὶ τὰ ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις	καὶ	χρῶσιν ἃ ἐκείνοις φίλα. Εἰ
[2, 9, 1]	οὐκ ἄλλην τινὰ μεταξὺ νοῦ	καὶ	ψυχῆς φύσιν. Οὐ μὴν οὐδὲ
[2, 9, 13]	καὶ ἀεὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων,	καὶ	ὡς οὐ λοιδορητέον τοῖς χείροσι
[2, 9, 2]	ἔχουσα δίδωσι τῷ μετ´ αὐτὴν	καὶ	ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ
[2, 9, 5]	δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε τὴν γῆν	καινὴν	αὐτοῖς γῆν φασι γεγονέναι, εἰς
[2, 9, 6]	αὐτά πω τὰ ὄντα θεωρῇ,	καινολογούντων	ἐστὶν εἰς σύστασιν τῆς ἰδίας
[2, 9, 5]	κόσμου τὸ εἶδος, τί τὸ	καινὸν	τοῦ λόγου; ~Τὰς δὲ ἄλλας
[2, 9, 6]	Πλάτωνος εἴληπται, τὰ δέ, ὅσα	καινοτομοῦσιν,	ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται, ταῦτα
[2, 9, 13]	ταὐτὰ περὶ ἑκάστους συμβαίνειν καὶ	καιροῖς	γενέσεων καὶ τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι
[2, 9, 10]	οἶδ´ ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι.	Καίτοι	αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν
[2, 9, 17]	ταῦτα κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν.	~Καίτοι,	εἰ καὶ μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει
[2, 9, 15]	ἄλλο τι, ὅ ποτε μεταδιώξουσι.	Καίτοι	ἐχρῆν τοὺς ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν
[2, 9, 13]	αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι.	Καίτοι	καὶ τὰ σώματα αὐτῶν μεγέθει
[2, 9, 12]	ἐκεῖνος δὲ οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι.	Καίτοι	προιδεῖν καὶ μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον
[2, 9, 5]	τοῦτο δὲ λόγον εἶναι κόσμου.	Καίτοι	τί δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι
[2, 9, 3]	κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν τε.	Καίτοι	τὸ πῦρ ἐστιν ἐν μέτρῳ·
[2, 9, 13]	Εἰ δὲ μή, κἀκεῖ τὰ	κακὰ	ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι· καὶ γὰρ
[2, 9, 12]	τὸ παρὰ φύσιν, καὶ τὰ	κακὰ	πρὸ τοῦ κόσμου τοῦδε, καὶ
[2, 9, 9]	δὲ ὅδε δι´ ἐκεῖνόν ἐστι	κἀκεῖ	βλέπει, καὶ πᾶς καὶ θεῶν
[2, 9, 9]	τούς τε ἐν τῷδε ὄντας	κἀκεῖ	βλέποντας, πάντων δὲ μάλιστα τὸν
[2, 9, 12]	ζῴου. Διὰ τί οὖν οὐ	κἀκεῖ	ἡ ὕλη περιεγράφετο τύπῳ κόσμου,
[2, 9, 13]	μὴ λόγος. Εἰ δὲ μή,	κἀκεῖ	τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι·
[2, 9, 2]	ἐστι, τόσῳ καλλίων καὶ δυνατωτέρα·	κἀκεῖθεν	ἔχουσα δίδωσι τῷ μετ´ αὐτὴν
[2, 9, 18]	καταφρονεῖν καὶ τὰ ἀμείνω εἰδέναι	κἀκεῖνα	διώκειν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς
[2, 9, 12]	κόσμον ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ	κἀκεῖνα	ἐν τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον γὰρ
[2, 9, 16]	ἡ πρόνοια καὶ ἡ μέθεξις	κἀκείνης	τῆς ψυχῆς πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ
[2, 9, 7]	αἳ μυρίαι εἴρηνται ἐν ἄλλοις,	κἀκεῖνο	ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι ἡμεῖς μὲν
[2, 9, 8]	κακούς, οὐδ´ ἡ τοῦ σώματος	κακία	ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί
[2, 9, 9]	Οὗ καὶ ἀρετὴ τετίμηται, καὶ	κακία	τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει, καὶ
[2, 9, 16]	οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο	κακοί;	Εἰ δὲ γινώσκει τοὺς μὴ
[2, 9, 13]	οἷον εἴ τις τὴν φύσιν	κακὸν	λέγοι, ὅτι μὴ αἴσθησίς ἐστι,
[2, 9, 13]	διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων, τό τε	κακὸν	μὴ νομίζειν ἄλλο τι ἢ
[2, 9, 17]	τις αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´ οὐ	κακόν	τι. ~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν ἐκείνους
[2, 9, 16]	εἰ τὰ ἄλλα μὴ πάντα	κακὸς	εἴη, αὐτῷ τούτῳ ἂν γεγονὼς
[2, 9, 16]	ἐστι γενέσθαι. Καὶ γὰρ πᾶς	κακὸς	καὶ πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν ἂν
[2, 9, 16]	θεῶν, καὶ μὴ πρότερον {πᾶς	κακὸς}	καταφρονήσας, καὶ εἰ τὰ ἄλλα
[2, 9, 16]	δὲ γινώσκει τοὺς μὴ γενομένους	κακούς,	καὶ τοὺς γενομένους γινώσκει, ἵνα
[2, 9, 8]	ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ	κακούς,	οὐδ´ ἡ τοῦ σώματος κακία
[2, 9, 12]	οὐχ ὁ κόσμος αἴτιος τῶν	κακῶν,	ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ, καὶ τῇ
[2, 9, 4]	τῇ προτέρᾳ γενέσει τῶν τῇδε	κακῶν·	ὥστε ἤδη ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι.
[2, 9, 4]	ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ	κακῶς	γεγονέναι τόνδε τὸν κόσμον δοτέον
[2, 9, 17]	ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα	καλά.	Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ
[2, 9, 17]	οὕτως οὐδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ	καλὰ	ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ μαθήματα, οὐδὲ
[2, 9, 17]	αἰσχρὰ καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ	καλὰ	μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ
[2, 9, 6]	καὶ οὐσίας καὶ ὅσα ἄλλα	καλὰ	μετὰ τὴν πρώτην φύσιν. Ψυχῆς
[2, 9, 17]	κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ	καλὰ	ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ
[2, 9, 17]	εἰ μὲν καὶ τὰ ἔνδον	καλά,	σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι λέγειν· εἰ
[2, 9, 15]	μήτε ὅσα τεθεώρηται πολλὰ καὶ	καλὰ	τοῖς τῶν παλαιῶν λόγοις, μήτε
[2, 9, 8]	παραλέλειπται ὧν οἷόν τε ἦν	καλὴν	εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν
[2, 9, 17]	ὅσῳ τὴν σώματος φύσιν οὐ	καλὴν	οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον ἦν αὐτῇ
[2, 9, 13]	τὰ σώματα αὐτῶν μεγέθει καὶ	κάλλει	διαφέροντα συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα τοῖς
[2, 9, 17]	παντί· εἶθ´ ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα	κάλλη	καὶ ἐν αἰσθητοῖς καὶ τοῖς
[2, 9, 16]	σύμπαντα μὲν τὰ ἐν αἰσθητῷ	κάλλη,	σύμπασαν δὲ συμμετρίαν καὶ τὴν
[2, 9, 5]	τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ	καλλιόνων	καὶ καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ
[2, 9, 2]	ὅτι μὴ ἔμεινεν ἐν τῷ	καλλίστῳ,	ὅπου ψυχὴ μείνασα ἡ μὴ
[2, 9, 4]	Ἢ τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη	καλλίων	εἰκὼν ἐκείνου; Τί γὰρ ἄλλο
[2, 9, 2]	γὰρ πρὸς αὐτῇ ἐστι, τόσῳ	καλλίων	καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι
[2, 9, 17]	καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ	κάλλος	εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´
[2, 9, 16]	ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ μὲν ἰδὼν	κάλλος	ἐν προσώπῳ εὖ μεμιμημένον φέρεται
[2, 9, 17]	διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι οὐ ταὐτὸν	κάλλος	ἐπὶ μέρει καὶ ὅλῳ καὶ
[2, 9, 17]	αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ τὸ ἔξω	κάλλος	ἔχουσιν. Εἰ δέ τις φήσει
[2, 9, 18]	ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ	κάλλος	τῶν λίθων. Δεῖ δὲ μένειν
[2, 9, 17]	ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ τῇδε	κάλλους,	καλῶς ἂν ποιοῖεν τοῦ ἐν
[2, 9, 17]	ὅσον ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν	κάλλους·	ὃ καὶ αὐτὸ τὰς ψυχὰς
[2, 9, 17]	οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον ἦν αὐτῇ	καλλύνεσθαι,	μετέχειν κάλλους· ὃ καὶ αὐτὸ
[2, 9, 17]	τοῦ ἔνδον. Οἱ δὲ λεγόμενοι	καλοὶ	τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ τὸ
[2, 9, 17]	τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι	καλοῖς	τὴν φύσιν οὖσι· πολλὰ γὰρ
[2, 9, 15]	τούτων· τούτων γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς	καλόν,	ἀλλὰ ἄλλο τι, ὅ ποτε
[2, 9, 15]	ἐν γέλωτι θέμενος, ἵνα μηδὲν	καλὸν	ἐνταῦθα δὴ ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε
[2, 9, 17]	ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες	καλόν·	καὶ πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι
[2, 9, 15]	τιθεμένης, ἑτέρας δὲ τῆς τὸ	καλὸν	καὶ τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς
[2, 9, 17]	οὗ γὰρ τὸ ἔξω πᾶν	καλόν,	κρατήσαντός ἐστι τοῦ ἔνδον. Οἱ
[2, 9, 17]	δὲ οὐδὲ ἔστιν ὄντως τι	καλὸν	ὂν τὰ ἔξω αἰσχρὸν εἶναι
[2, 9, 18]	ὥσπερ ἂν εἰ δύο οἶκον	καλὸν	τὸν αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ μὲν
[2, 9, 8]	ἄν τις ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ	καλὸν	τῶν νοητῶν θεῶν εἴποι; Εἰ
[2, 9, 15]	ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ τῆς φύσεως	καλοῦ	ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν τοῦ σώματος
[2, 9, 17]	ἀλλ´ ἄλλους εἶναι νομίζειν τοὺς	καλούς·	εἰ δ´ ἄρα, τὸ αἰσχρὸν
[2, 9, 17]	Εἰ δέ τις φήσει ἑωρακέναι	καλοὺς	ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς δὲ τἄνδον,
[2, 9, 17]	ὄντι τί ἐμπόδιον ἦν εἶναι	καλῷ	καὶ τἄνδον; Καὶ μὴν οἷς
[2, 9, 17]	εἰς τέλος. Τῷ δὲ παντὶ	καλῷ	ὄντι τί ἐμπόδιον ἦν εἶναι
[2, 9, 16]	ἐν αὐτῷ καὶ τῶν ἄλλων	καλῶν	ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι. Καὶ γὰρ
[2, 9, 17]	οὔπω καὶ ἄλλο τι διοικούσης,	καλῶς	ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς
[2, 9, 17]	λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ τῇδε κάλλους,	καλῶς	ἂν ποιοῖεν τοῦ ἐν παισὶ
[2, 9, 9]	ἡττωμένων, πῶς οὐ καὶ ταύτῃ	καλῶς	ἔχει; Εἰ δ´ ἀδικεῖ, τί
[2, 9, 18]	θέᾳ καὶ ἡμῖν εἴη ἅτε	καλῶς	καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ
[2, 9, 10]	τῶν παλαιῶν καὶ θείων ἀνδρῶν	καλῶς	καὶ τῆς ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα
[2, 9, 6]	ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων καὶ ἃ	καλῶς	λέγουσι παρ´ ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς
[2, 9, 6]	τῷ Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες	καλῶς	ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος
[2, 9, 7]	φύσιν, ταῦτα πάσχει, αὐτὰ δὲ	καλῶς	φέρεται ὡς τοῦ ὅλου· τὰ
[2, 9, 14]	νόσοι τὰς αἰτίας ἔχουσιν ἢ	καμάτοις	ἢ πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις ἢ
[2, 9, 9]	δεῖ βλέπειν· τιμῶν δὲ ἑκάστους	κατ´	ἀξίαν, σπεύδων δ´ ἀεὶ οὗ
[2, 9, 5]	τὸ παράδειγμα τοῦτο; Τοῦτο γὰρ	κατ´	αὐτοὺς νενευκότος ἤδη πρὸς τὰ
[2, 9, 8]	ἔχειν καὶ ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν	κατ´	ἐκεῖνα, πῶς οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι
[2, 9, 9]	μοῖραν ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν διδόντες	κατὰ	ἀμοιβὰς βίων τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον·
[2, 9, 6]	ἀναβάσεις ἐκ τοῦ σπηλαίου καὶ	κατὰ	βραχὺ εἰς θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον
[2, 9, 17]	λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι	κατὰ	κόσμον, τοσούτῳ διδόντας τῇ τοῦ
[2, 9, 12]	Ἐπεὶ καὶ νῦν καὶ τὰ	κατὰ	μέρος γινόμενα ὑπὸ τῶν φύσεων
[2, 9, 6]	ψυχή ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα καὶ	κατὰ	Πλάτωνα τοῦτον οἴονται εἶναι τὸν
[2, 9, 17]	ἄνευ τῶν σωμάτων μέγεθος δούσας	κατὰ	τὸ νοητὸν εἰς διάστασιν προαγαγούσας,
[2, 9, 4]	μὲν γὰρ ἐξ ἀιδίου, μένει	κατὰ	τὸν αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη· εἰ
[2, 9, 12]	φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ μὲν	κατὰ	φύσιν, ἀεὶ οὕτως· εἰ δὲ
[2, 9, 13]	διαφέροντα συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα τοῖς	κατὰ	φύσιν γιγνομένοις, ἃ οὐκ ἂν
[2, 9, 9]	ὃ ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο	κατὰ	φύσιν ἔχει. Εἰ δ´ ὑπερορᾶν
[2, 9, 8]	μή ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο	κατὰ	φύσιν ἔχει· οὐ γὰρ ἦν
[2, 9, 12]	μὴ πάντως ἔδει; Ἢ γὰρ	κατὰ	φύσιν ἢ παρὰ φύσιν ἀνάγκη.
[2, 9, 7]	Ἐὰν δέ πού τι αὐτῶν	κατὰ	φύσιν κινηθῇ, οἷς οὐκ ἔστι
[2, 9, 1]	μετὰ νοῦν αὕτη γὰρ τάξις	κατὰ	φύσιν μήτε πλείω τούτων τίθεσθαι
[2, 9, 7]	φύσιν κινηθῇ, οἷς οὐκ ἔστι	κατὰ	φύσιν, ταῦτα πάσχει, αὐτὰ δὲ
[2, 9, 9]	οὐ γὰρ πρὸς τὸ ἑκάστῳ	καταθύμιον,	ἀλλὰ πρὸς τὸ πᾶν δεῖ
[2, 9, 2]	εἰς τὸ πρὸ αὐτῆς θέᾳ	κατακοσμοῦσα	δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ πρὸς
[2, 9, 15]	ἄνθρωπος ἂν γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς	καταλείπεσθαι	τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ περὶ
[2, 9, 14]	ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´ ἄλλα ὑμῖν	καταλείπω	ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο
[2, 9, 3]	νῦν ἀνάγκη. Εἰ δὲ μόνη	καταλειφθήσεται,	οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν τινι
[2, 9, 9]	σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ ἔχειν, καὶ	καταμεμάθηκεν	ὡς διττὸς ὁ ἐνθάδε βίος,
[2, 9, 12]	καὶ περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ τοῖς	καταμηνίοις	παντὸς τοῦ ζῴου. Διὰ τί
[2, 9, 6]	αὐτοὶ μὲν τὴν νοητὴν φύσιν	κατανενοηκότες,	ἐκείνου δὲ καὶ τῶν ἄλλων
[2, 9, 18]	μὲν ἐν οἴκοις σῶμα ἔχοντας	κατασκευασθεῖσιν	ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν
[2, 9, 18]	οἰκούντων, τοῦ μὲν ψέγοντος τὴν	κατασκευὴν	καὶ τὸν ποιήσαντα καὶ μένοντος
[2, 9, 1]	νοεῖ ὅτι νοεῖ, ἔτι μᾶλλον	καταφανὲς	τὸ ἄτοπον. Καὶ διὰ τί
[2, 9, 18]	καθαροῖς γίνεσθαι καὶ τοῦ θανάτου	καταφρονεῖν	καὶ τὰ ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα
[2, 9, 15]	κόσμου καὶ τῶν ἐν αὐτῷ	καταφρονεῖν	πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων
[2, 9, 17]	ταῦτα καλά. Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι	καταφρονεῖν	τοῦ τῇδε κάλλους, καλῶς ἂν
[2, 9, 16]	ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ τὸ	καταφρονῆσαι	κόσμου καὶ θεῶν τῶν ἐν
[2, 9, 16]	καὶ μὴ πρότερον {πᾶς κακὸς}	καταφρονήσας,	καὶ εἰ τὰ ἄλλα μὴ
[2, 9, 16]	πᾶς κακὸς καὶ πρὸ τοῦ	καταφρονήσειεν	ἂν θεῶν, καὶ μὴ πρότερον
[2, 9, 17]	οὐκ ἂν σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ	καταφρονοῖεν,	ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες
[2, 9, 16]	ὅτι καὶ τῶν συγγενῶν ἐκείνοις	καταφρονοῦντες,	{ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´
[2, 9, 17]	τοῦ ἐν παισὶ καὶ γυναιξὶ	καταφρονοῦντες,	ὡς μὴ εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι.
[2, 9, 17]	εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι	καταφρονοῦσι	πρότερον εἰπόντες καλόν· καὶ πῶς
[2, 9, 6]	τῆς δημιουργίας καὶ ἄλλα πολλὰ	καταψεύδονται	αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ χεῖρον
[2, 9, 12]	τὸ σκότος, φασίν, εἶδε καὶ	κατέλαμψε.	Πόθεν οὖν τοῦτο; Εἰ δ´
[2, 9, 10]	ἐκείνην λέγουσι πάλιν αὖ μὴ	κατελθεῖν,	οἷον μὴ νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι
[2, 9, 16]	οἵων; Οὐκ ἄρα οὔτε ταῦτα	κατενόησεν,	οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ
[2, 9, 14]	δὲ παρὰ τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα	κατεσκεύασται	διὰ πάντων· οὐδὲν γὰρ ἂν
[2, 9, 7]	φύγῃ. Οὔτε οὖν ἐντὸς δεῖ	κατέχειν	οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς τὸ
[2, 9, 18]	πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς δὲ ἡμετέρους	κατέχειν	τὴν ψυχὴν πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο
[2, 9, 11]	μειζόνων, ὡς λέγουσιν αὐτοί, οὐ	κατήγαγεν	εἰς νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα
[2, 9, 1]	φύσιν καὶ μίαν λέγειν οὐ	κατηγοροῦντας	ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας δὲ ἡμῖν
[2, 9, 11]	~Πρῶτον μὲν οὖν, εἰ μὴ	κατῆλθεν,	ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ σκότος, πῶς
[2, 9, 10]	ἧς δὲ χάριν καὶ αὐταὶ	κατῆλθον,	ἐκείνην λέγουσι πάλιν αὖ μὴ
[2, 9, 15]	ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας δὲ πρῶτα	κατορθοῦν	ταῦτα ἐκ θείας φύσεως ἥκοντας·
[2, 9, 14]	ῥυείσης ἢ φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε	κάτω	εἰς τὸ ἔξω τὸ νόσημα
[2, 9, 11]	μὲν ἔκειτό που ἐν τῷ	κάτω,	ἡ δὲ ἦλθε τοπικῶς πρὸς
[2, 9, 9]	οὐδὲ θέμις αὐτῷ πρὸς τὸ	κάτω·	καὶ πρὸς αὐτοὺς βλέπων διὰ
[2, 9, 10]	λέγειν. Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες νεῦσαι	κάτω	καὶ σοφίαν τινά, εἴτε τῆς
[2, 9, 8]	οὐδέν ἐστιν ἔτι πρὸς τὸ	κάτω,	ὃ τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι.
[2, 9, 6]	φεύγειν εἰς οὐσίαν· ταῦτα γὰρ	κείμενα	παρὰ τῷ Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ
[2, 9, 1]	ἔστι νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ	κείμενος	ἑστώσῃ· κίνησις δὲ πρὸς αὐτὸν
[2, 9, 3]	εἰ πυρὸς ἐν μέσῳ που	κειμένου	ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν τε. Καίτοι
[2, 9, 16]	τῷ αἰσθητῷ τοῦ ἐν νοήσει	κειμένου	οἷον θορυβοῦνται καὶ εἰς ἀνάμνησιν
[2, 9, 5]	ἐκεῖ ἄστρα μὴ τῆς ἀθανάτου	κεκοινωνηκέναι	ἐκ πολλῷ καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων
[2, 9, 6]	θηρωμένους ἐκ τοῦ {πρὸς} ἄνδρας	κεκριμένους	ἐκ παλαιοῦ οὐ παρὰ φαύλων
[2, 9, 9]	οὐδέ τι νομίζει τοὺς πολλὰ	κεκτημένους	πλέον ἔχειν, οὐδὲ τοὺς δυναστεύοντας
[2, 9, 7]	ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ	κελεύσασα	μένειν, ἐνταῦθα δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα
[2, 9, 17]	αὐτὸ τὰς ψυχὰς θείας οὔσας	κινεῖ.	Εἰ μὴ ἄρα αὐτοὶ φαῖεν
[2, 9, 17]	μὴ ἄρα αὐτοὶ φαῖεν μὴ	κινεῖσθαι,	μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ
[2, 9, 15]	οὐκ ἂν εἶεν τὸ παράπαν	κινηθέντες	πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς
[2, 9, 7]	πού τι αὐτῶν κατὰ φύσιν	κινηθῇ,	οἷς οὐκ ἔστι κατὰ φύσιν,
[2, 9, 12]	δύο αὐτῶν ἐκ τοῦ κόσμου	κινηθῆναι	καὶ〉 ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν μόλις
[2, 9, 16]	ἐν νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ	κινήσεται	τῆς ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων;
[2, 9, 16]	γνώμην καὶ εἰς οὐδὲν ἄλλο	κινήσεται,	ὥστε ὁρῶν σύμπαντα μὲν τὰ
[2, 9, 1]	ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ·	κίνησις	δὲ πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ
[2, 9, 1]	ἂν ἡσυχία νοῦ καὶ τίς	κίνησις	καὶ προφορὰ ἂν εἴη ἢ
[2, 9, 17]	ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ. Καὶ εἴτε	κινουμένην	ταύτην τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν
[2, 9, 1]	ἡσυχίᾳ τινί, τὸν δὲ οἷον	κινούμενον.	Τίς γὰρ ἂν ἡσυχία νοῦ
[2, 9, 16]	ἐξ οὗ δὴ πάθους καὶ	κινοῦνται	οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ μὲν
[2, 9, 15]	περὶ αὐτοὺς καὶ τὸ οὐ	κοινὸν	πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ τὸ
[2, 9, 7]	πρὸς τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ	κοινωνίαν	τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν εἴρηται
[2, 9, 6]	καὶ τὴν πρὸς τὸ σῶμα	κοινωνίαν	τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ τὸν
[2, 9, 9]	καὶ δίκας εἶναι ἐνθάδε καὶ	κολάσεις.	Πῶς οὖν ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι
[2, 9, 1]	εἰ μὴ παρὰ τοῦ νοῦ	κομιεῖται,	ἀλλὰ παρὰ ἄλλου τοῦ μεταξὺ
[2, 9, 10]	πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις	κομιζόντων	πῶς γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα
[2, 9, 14]	λέγοντες μὲν ἂν σωφροσύνῃ καὶ	κοσμίᾳ	διαίτῃ, ἔλεγον ἂν ὀρθῶς, καθάπερ
[2, 9, 12]	ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον οὐ	κόσμον	ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα
[2, 9, 9]	ἔξω βλέπει καὶ πρὸς τὸν	κόσμον	δὲ βλέπει ἐν ᾧ εἰσιν;
[2, 9, 4]	τὸ κακῶς γεγονέναι τόνδε τὸν	κόσμον	δοτέον τῷ πολλὰ εἶναι ἐν
[2, 9, 5]	ἐγένετο. Εἰ δὲ μετὰ τὸν	κόσμον	ἐκ τοῦ κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας
[2, 9, 12]	ἥξει ὁ λόγος ἀναφέρων τὸν	κόσμον	ἐπὶ τὰ πρῶτα. Εἰ δὲ
[2, 9, 12]	ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ οὕτω	κόσμον	ἐποίησαν ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ
[2, 9, 11]	τί οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα καὶ	κόσμον	ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε τὴν τῶν
[2, 9, 9]	μὴ ἔξω, ἵνα μὴ τὸν	κόσμον	ἐφορᾷ, οὐδὲ αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´
[2, 9, 6]	ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς ἀθανασίαν, νοητὸν	κόσμον,	θεὸν τὸν πρῶτον, τὸ τὴν
[2, 9, 16]	ἔχοντος καὶ πόρρω τοῦ νοητὸν	κόσμον	ἰδεῖν ὄντος, ὃς τοῦτον οὐ
[2, 9, 13]	ἐν τῷ παντὶ ὄντα, ἀλλὰ	κόσμον	καὶ τάξιν παρέχοντα. Ἃ δὲ
[2, 9, 5]	τῷ ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς τοῦ	κόσμον	μετὰ τὸν κόσμον τὸν νοητὸν
[2, 9, 10]	ἀποστάντα τῆς μητρὸς ποιήσαντες τὸν	κόσμον	παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα
[2, 9, 12]	ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ τί ἐνθυμηθεὶς	κόσμον	πρῶτον μὲν γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι
[2, 9, 8]	~Τὸ δὲ διὰ τί ἐποίησε	κόσμον	ταὐτὸν τῷ διὰ τί ἔστι
[2, 9, 7]	τε εἴη διὰ τῶν λοιπῶν	κόσμον	τινὰ εἶναι, οὐδὲν ἂν μέλοι
[2, 9, 5]	φροντὶς τοῦ κόσμον μετὰ τὸν	κόσμον	τὸν νοητὸν ὃν ἔχει ἄλλον
[2, 9, 12]	ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν	κόσμον	τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις
[2, 9, 4]	ἡ ποιοῦσα ἦν, πῶς ἂν	κόσμον	τόνδε ἐποίησε; Πότε δὲ καὶ
[2, 9, 17]	ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ	κόσμον,	τοσούτῳ διδόντας τῇ τοῦ κόσμου
[2, 9, 4]	καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ	κοσμοποιῆσαι;	Γελοῖον γὰρ τὸ ἵνα τιμῷτο,
[2, 9, 12]	κόσμου τοῦδε, καὶ οὐχ ὁ	κόσμος	αἴτιος τῶν κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ
[2, 9, 9]	παρ´ ἐκείνου ὄντας. Καὶ ὁ	κόσμος	δὲ ὅδε δι´ ἐκεῖνόν ἐστι
[2, 9, 9]	οὐδὲν δέονται αὐτοῦ· ἀλλ´ ὁ	κόσμος	δεῖται καὶ οἶδε τὴν τάξιν
[2, 9, 16]	ὥστε καὶ μεθέξει αὐτοῦ ὁ	κόσμος.	Εἰ δ´ ἄπεστι τοῦ κόσμου,
[2, 9, 16]	τι βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ γε	κόσμος	ἐκεῖθεν ἔχει καὶ οὐκ ἀπολέλειπται
[2, 9, 16]	γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ	κόσμος	ἐκείνου ἦν; πῶς δὲ οἱ
[2, 9, 8]	εἰργάσατο. Εἰ μὲν δὴ ἄλλος	κόσμος	ἔστι τούτου ἀμείνων, τίς οὗτος;
[2, 9, 7]	ἔστιν ἀεὶ καὶ ὅδε ὁ	κόσμος,	ἕως ἂν ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται.
[2, 9, 12]	γὰρ τῆς φύσεως καὶ τοῦ	κόσμου	αἱ τέχναι. Ἐπεὶ καὶ νῦν
[2, 9, 12]	ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς τοῦ	κόσμου	αἰτίας. Τί γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει,
[2, 9, 12]	κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν καὶ	{κόσμου	ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ μαθεῖν ἐξ
[2, 9, 12]	μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ	κόσμου	ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν καὶ {κόσμου
[2, 9, 12]	κἀκεῖ ἡ ὕλη περιεγράφετο τύπῳ	κόσμου,	ἐν ᾧ τύπῳ καὶ γῆ
[2, 9, 11]	καὶ ὁ λογισμὸς ὁ τοῦ	κόσμου,	ἡ γῆ αὐτοῖς ἡ ξένη
[2, 9, 11]	δὲ τῷ λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ	κόσμου	ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ λογισμοῦ,
[2, 9, 5]	καὶ εἰ μὲν πρὸ τοῦ	κόσμου,	ἵνα τί; Ἵνα φυλάξωνται αἱ
[2, 9, 16]	ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ τὸ καταφρονῆσαι	κόσμου	καὶ θεῶν τῶν ἐν αὐτῷ
[2, 9, 15]	ψυχὰς τῶν ἀκουόντων καὶ τοῦ	κόσμου	καὶ τῶν ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν
[2, 9, 16]	κόσμος. Εἰ δ´ ἄπεστι τοῦ	κόσμου,	καὶ ὑμῶν ἀπέσται, καὶ οὐδ´
[2, 9, 5]	ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ λόγον εἶναι	κόσμου.	Καίτοι τί δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ
[2, 9, 12]	ἢ δύο αὐτῶν ἐκ τοῦ	κόσμου	κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν
[2, 9, 5]	μετὰ τὸν κόσμον ἐκ τοῦ	κόσμου	λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς ὕλης τὸ
[2, 9, 5]	αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι ἐν παραδείγματι	κόσμου,	ὃν μισοῦσι; Πόθεν δὲ τὸ
[2, 9, 9]	προνοεῖ ὁ θεός, τοῦ δὲ	κόσμου	παντὸς ἐν ᾧ καὶ αὐτοὶ
[2, 9, 13]	ὡς οἴονται, ἐν ταῖς τοῦ	κόσμου	σφαίραις, αἳ δὴ πάντα μείλιχα
[2, 9, 5]	ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ	κόσμου	τὸ εἶδος, τί τὸ καινὸν
[2, 9, 4]	φορᾷ μετὰ τὴν ἐκεῖ τοῦ	κόσμου	τοῦ νοητοῦ περιοχὴν ἐν αὐτῷ;
[2, 9, 12]	καὶ τὰ κακὰ πρὸ τοῦ	κόσμου	τοῦδε, καὶ οὐχ ὁ κόσμος
[2, 9, 9]	πράως μὲν τὰ παρὰ τοῦ	κόσμου	φέροντες, εἴ τι ἐκ τῆς
[2, 9, 13]	~Ὁ ἄρα μεμφόμενος τῇ τοῦ	κόσμου	φύσει οὐκ οἶδεν ὅ τι
[2, 9, 17]	κόσμον, τοσούτῳ διδόντας τῇ τοῦ	κόσμου	ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ τὴν σώματος
[2, 9, 18]	ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ τὴν	κόσμου	ψυχὴν στόματι μαινομένῳ; Φαύλους μὲν
[2, 9, 18]	δὲ μή, ἀεὶ τὸν οὐρανὸν	κοσμοῦσιν·	ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν τοῦ ἔξω
[2, 9, 17]	σφαῖραν νοητὴν τὸ ἐπὶ τῷ	κόσμῳ	εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν τάξει,
[2, 9, 8]	θεοὶ ἐν τάξει φερόμενα καὶ	κόσμῳ	περιιόντα; Διὰ τί γὰρ οὐκ
[2, 9, 16]	παρέσται καὶ ἔσται ἐν τῷ	κόσμῳ	τῷδε, ὅστις ὁ τρόπος· ὥστε
[2, 9, 5]	στοιχείων σύστασις; Ἡ γὰρ τούτων	κρᾶσις	ἢ θερμὸν ἢ ψυχρὸν ἢ
[2, 9, 8]	βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ ψυχαῖς τὸ	κρατῆσαν	κρεῖττον. Εἰ δ´ ἑκοῦσαι, τί
[2, 9, 17]	γὰρ τὸ ἔξω πᾶν καλόν,	κρατήσαντός	ἐστι τοῦ ἔνδον. Οἱ δὲ
[2, 9, 8]	Ἐν γὰρ ψυχαῖς τὸ κρατῆσαν	κρεῖττον.	Εἰ δ´ ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε
[2, 9, 15]	τις τῇ φύσει τῇ αὐτοῦ	κρείττων	εἴη τῶν λόγων τούτων· τούτων
[2, 9, 9]	ἐκ πατέρων λαβόντες, σὺ δὲ	κρείττων	καὶ τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας
[2, 9, 18]	Ἔστι δὲ τοῦτο τὸ μὴ	κρούειν,	μηδὲ ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν
[2, 9, 15]	μήτε ἐξ ὧν περιέσται καὶ	κτήσεται,	μήτε ὡς θεραπεύεται ψυχὴ μήτε
[2, 9, 8]	ἕξουσιν ἢ τί κώλυμα πρὸς	κτῆσιν	ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ γὰρ δὴ
[2, 9, 7]	αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ τούτων οὐ	κύριοι·	τὸ δ´ ὅσον αὐτῆς πρὸς
[2, 9, 15]	ἔτι νεανικώτερον τὸν τῆς προνοίας	κύριον	καὶ αὐτὴν τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος
[2, 9, 15]	καὶ βλέψῃ διδάξῃ. Τί γὰρ	κωλύει,	εἴποι τις ἄν, βλέπειν καὶ
[2, 9, 8]	οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ τί	κώλυμα	πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ
[2, 9, 17]	οὖσι· πολλὰ γὰρ ἐνθάδε τὰ	κωλύματα	εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος. Τῷ
[2, 9, 5]	ἄρτι γενομένων καὶ διὰ τοσούτων	κωλυομένων	τῶν ἀπατώντων ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν