Page
[619]	ἀπαγγελλομένων οὐ μόνον ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν	~ἄν,	ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε
[608]	ἐστὶν ~ἄλλα. ~Τί δ’ ἄν,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἔν γε ὀλίγῳ
[608]	οὐ χαλεπὸν τοῦτο. ~Ακούοις ἄν,	ἦν	δ’ ἐγώ. ~Λέγε μόνον, ἔφη.
[609]	κακὸν μήτε ἀγαθόν. ~Πῶς γὰρ	ἄν;	ἔφη. ~Εὰν ἄρα τι εὑρίσκωμεν
[614]	τοῦ λόγου ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις	ἄν,	ἔφη, ὡς οὐ πολλὰ ἄλλ’
[596]	ἁπάντων ~ποιητής, τινὶ δὲ οὐκ	ἄν;	ἢ οὐκ αἰσθάνῃ ὅτι κἂν
[608]	μείζω ἐστὶν ~ἄλλα. ~Τί δ’	ἄν,	ἦν δ’ ἐγώ, ἔν γε
[608]	τὸ οὐ χαλεπὸν τοῦτο. ~Ακούοις	ἄν,	ἦν δ’ ἐγώ. ~Λέγε μόνον,
[605]	μὴ ἀξιοῖ εἶναι ἀλλ’ αἰσχύνοιτο	ἄν,	μὴ βδελύττεσθαι ~ἀλλὰ χαίρειν τε
[595]	ἀποκρίνου. ~Ερώτα. ~Μίμησιν ὅλως ἔχοις	ἄν	μοι εἰπεῖν ὅτι ποτ’ ἐστίν;
[611]	λόγος καὶ οἱ ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν	ἄν·	οἷον δ’ ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ,
[604]	εἴ τις ~αὐτοῦ ἀκούοι αἰσχύνοιτ’	ἄν,	πολλὰ δὲ ποιήσει, ἃ οὐκ
[611]	~εἶεν αἱ αὐταί. οὔτε γὰρ	ἄν	που ἐλάττους γένοιντο μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης,
[596]	μοι εἰπέ, τὸ παράπαν οὐκ	ἄν	σοι δοκεῖ εἶναι ~τοιοῦτος δημιουργός,
[603]	ἄρα τούτῳ ἐναντιούμενον τῶν φαύλων	ἄν	τι εἴη ἐν ἡμῖν. ~Ανάγκη.
[610]	μᾶλλόν ποτε ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, πρὶν	ἄν	τις ἀποδείξῃ ὡς ~διὰ ταῦτα
[604]	ἰατρικῇ θρηνῳδίαν ἀφανίζοντα. ~Ορθότατα γοῦν	ἄν	τις, ἔφη, πρὸς τὰς τύχας
[612]	εὐδαιμόνων λεγομένων ~ἑστιάσεων. καὶ τότ’	ἄν	τις ἴδοι αὐτῆς τὴν ἀληθῆ
[597]	τῇ φύσει ~οὖσα, ἣν φαῖμεν	ἄν,	ὡς ἐγᾦμαι, θεὸν ἐργάσασθαι. ἢ
[597]	εἴ τις φαίη, κινδυνεύει οὐκ	ἂν	ἀληθῆ λέγειν; ~Οὔκουν, ἔφη, ὥς
[609]	εἰ μὴ τοῦτο ἀπολεῖ, οὐκ	ἂν	ἄλλο γε αὐτὸ ἔτι (διαφθείρειεν.
[597]	ἂν μία ἀναφανείη ἧς ~ἐκεῖναι	ἂν	αὖ ἀμφότεραι τὸ εἶδος ἔχοιεν,
[605]	εὐμίμητον εἶναι. ~Δῆλον. ~Οὐκοῦν δικαίως	ἂν	αὐτοῦ ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ τιθεῖμεν
[600]	περιιόντας εἴων, καὶ οὐχὶ μᾶλλον	ἂν	~αὐτῶν ἀντείχοντο ἢ τοῦ χρυσοῦ
[613]	τὰς ἀρχάς, γαμοῦσί τε ~ὁπόθεν	ἂν	βούλωνται, ἐκδιδόασί τε εἰς οὓς
[613]	τῇ αὑτῶν πόλει ἄρχουσί τε	ἂν	βούλωνται τὰς ἀρχάς, γαμοῦσί τε
[600]	τοῦ Ομήρου ἑταῖρος, τοῦ ὀνόματος	ἂν	γελοιότερος ἔτι πρὸς ~παιδείαν φανείη,
[611]	τῷ ἀεὶ ~ὄντι, καὶ οἵα	ἂν	γένοιτο τῷ τοιούτῳ πᾶσα ἐπισπομένη
[611]	οἶσθ’ ὅτι ἐκ ~τοῦ θνητοῦ	ἂν	γίγνοιτο καὶ πάντα ἂν εἴη
[606]	ἡγεῖται, τὴν ~ἡδονήν, καὶ οὐκ	ἂν	δέξαιτο αὐτῆς στερηθῆναι καταφρονήσας ὅλου
[604]	πολλὰ δὲ ποιήσει, ἃ οὐκ	ἂν	δέξαιτό τινα ἰδεῖν ~δρῶντα. ~Οὕτως
[605]	ὡμοίωται. καὶ οὕτως ἤδη ἂν	ἐν	δίκῃ οὐ ~παραδεχοίμεθα εἰς μέλλουσαν
[597]	λέγειν; ~Οὔκουν, ἔφη, ὥς γ’	ἂν	δόξειεν τοῖς περὶ τοὺς τοιούσδε
[605]	ὅτι ἐπὶ τῷ ~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα,	ἂν	δυνώμεθα ἡσυχίαν ἄγειν (καὶ καρτερεῖν,
[613]	βούλωνται, ἐκδιδόασί τε εἰς οὓς	ἂν	ἐθέλωσι· καὶ πάντα ἃ σὺ
[616]	ἔλεγεν τοιόνδε αὐτὸν εἶναι, ~ὥσπερ	ἂν	εἰ ἐν ἑνὶ μεγάλῳ σφονδύλῳ
[611]	δ’ ἔχει, ἐννοεῖς ὅτι ἀεὶ	ἂν	~εἶεν αἱ αὐταί. οὔτε γὰρ
[614]	αὐτὴ παρείχετο ἡ δικαιοσύνη, τοιαῦτ’	ἂν	εἴη. ~Καὶ μάλ’ ἔφη, καλά
[610]	~ἔσται τῷ λαμβάνοντι— ἀπαλλαγὴ γὰρ	ἂν	εἴη κακῶν— ἀλλὰ μᾶλλον οἶμαι
[613]	δὴ παρὰ θεῶν τοιαῦτ’ ἄττ’	ἂν	εἴη νικητήρια τῷ δικαίῳ. ~Κατὰ
[612]	μὴ λανθάνετον, ὁ μὲν θεοφιλὴς	ἂν	εἴη, ὁ δὲ θεομισής, ὥσπερ
[602]	ἢ πονηρίαν. ~Οὐκ ἔοικεν. ~Χαρίεις	ἂν	εἴη ὁ ἐν τῇ ποιήσει
[608]	πρὸς πάντα ὀλίγος πού τις	ἂν	εἴη. ~Οὐδὲν μὲν οὖν, ἔφη.
[603]	ψυχῆς τῷ κατὰ τὰμέτρα ~οὐκ	ἂν	εἴη ταὐτόν. ~Οὐ γὰρ οὖν.
[611]	θνητοῦ ἂν γίγνοιτο καὶ πάντα	ἂν	εἴη τελευτῶντα ἀθάνατα. ~Αληθῆ λέγεις.
[603]	γε καὶ λογισμῷ πιστεῦον βέλτιστον	ἂν	εἴη τῆς ~ψυχῆς. ~Τί μήν;
[602]	μὴν τοῦτό γε τοῦ λογιστικοῦ	ἂν	εἴη τοῦ ἐν ψυχῇ ἔργον.
[609]	φθείρει αὐτὴν ~καὶ μαραίνει, ἕως	ἂν	εἰς θάνατον ἀγαγοῦσα τοῦ σώματος
[621]	τὴν ψυχὴν οὐ μιανθησόμεθα. ἀλλ’	ἂν	ἐμοὶ πειθώμεθα, ~νομίζοντες ἀθάνατον ψυχὴν
[605]	ταύτῃ ὡμοίωται. καὶ οὕτως ἤδη	ἂν	ἐν δίκῃ οὐ ~παραδεχοίμεθα εἰς
[600]	ἢ εἰ μὴ ἔπειθον, αὐτοὶ	ἂν	ἐπαιδαγώγουν ὅπῃ ᾖσαν, ἕως ἱκανῶς
[620]	εἰπεῖν ἰδοῦσαν ὅτι τὰ αὐτὰ	~ἂν	ἔπραξεν καὶ πρώτη λαχοῦσα, καὶ
[611]	τὸν (θαλάττιον Γλαῦκον ~ὁρῶντες οὐκ	ἂν	ἔτι ῥᾳδίως αὐτοῦ ἴδοιεν τὴν
[604]	ὅπῃ ὁ λόγος ~αἱρεῖ βέλτιστ’	ἂν	ἔχειν, ἀλλὰ μὴ προσπταίσαντας καθάπερ
[610]	οὐ καλῶς λέγομεν, ἢ (ἕως	ἂν	ᾖ ~ἀνέλεγκτα, μή ποτε φῶμεν
[609]	τῆς τῶν σιτίων ~πονηρίας, ἣ	ἂν	ᾖ αὐτῶν ἐκείνων, εἴτε παλαιότης
[619]	ἔχοντα εἰς Αιδου ἰέναι, ὅπως	~ἂν	ᾖ καὶ ἐκεῖ ἀνέκπληκτος ὑπὸ
[608]	χαλεπόν. ~Εμοιγ’ ἔφη· σοῦ δ’	ἂν	ἡδέως ἀκούσαιμι τὸ οὐ χαλεπὸν
[605]	ἐπαινοῦμεν ὡς ἀγαθὸν ~ποιητήν, ὃς	ἂν	ἡμᾶς ὅτι μάλιστα οὕτω διαθῇ.
[615]	εἰπεῖν, ~Οὐχ ἥκει, φάναι, οὐδ’	ἂν	ἥξει δεῦρο. ἐθεασάμεθα γὰρ οὖν
[613]	δρῶσιν ὅπερ οἱ δρομῆς ὅσοι	ἂν	θέωσιν εὖ ~ἀπὸ τῶν κάτω,
[607]	οὖν. ~Δοῖμεν δέ γέ που	ἂν	καὶ τοῖς προστάταις αὐτῆς, ὅσοι
[607]	εἶναι ἐν πόλει εὐνομουμένῃ, ἅσμενοι	ἂν	~καταδεχοίμεθα, ὡς σύνισμέν γε ἡμῖν
[599]	καταλιπεῖν ~μνημεῖα, καὶ εἶναι προθυμοῖτ’	ἂν	μᾶλλον ὁ ἐγκωμιαζόμενος ἢ ὁ
[608]	βελτίστην καὶ ἀληθεστάτην, ἕως δ’	ἂν	μὴ οἵα τ’ ᾖ ~ἀπολογήσασθαι,
[597]	εἰ δύο μόνας ποιήσειεν, πάλιν	ἂν	μία ἀναφανείη ἧς ~ἐκεῖναι ἂν
[597]	τὸ εἶδος ἔχοιεν, καὶ εἴη	ἂν	ὃ ἔστιν κλίνη ἐκείνη ~ἀλλ’
[621]	ἀπώλετο, (καὶ ἡμᾶς ~ἂν σώσειεν,	ἂν	πειθώμεθα αὐτῷ, καὶ τὸν τῆς
[600]	ὀνῆσαι ~ἀνθρώπους, ἢ Ησίοδον ῥαψῳδεῖν	ἂν	περιιόντας εἴων, καὶ οὐχὶ μᾶλλον
[599]	ἐπὶ τοῖς ~μιμήμασι, καὶ πειρῷτο	ἂν	πολλὰ καὶ καλὰ ἔργα ἑαυτοῦ
[600]	ἀλλὰ γιγνώσκειν δυνάμενος, οὐκ ἄρ’	ἂν	πολλοὺς ~ἑταίρους ἐποιήσατο καὶ ἐτιμᾶτο
[613]	γε ~θεῶν ποτε ἀμελεῖται ὃς	ἂν	προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ δίκαιος γίγνεσθαι καὶ
[596]	οὕτως· ἀλλὰ σοῦ παρόντος οὐδ’	ἂν	προθυμηθῆναι οἷός τε ~εἴην εἰπεῖν,
[597]	δ’ ὅς, ἔμοιγε δοκεῖ μετριώτατ’	ἂν	προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς οὗ ἐκεῖνοι δημιουργοί.
[599]	τῶν εἰδώλων δημιουργίᾳ ἑαυτὸν ἀφεῖναι	ἂν	σπουδάζειν ~καὶ τοῦτο προστήσασθαι τοῦ
[599]	πολὺ πρότερον ἐν τοῖς ἔργοις	ἂν	σπουδάσειεν ἢ ἐπὶ τοῖς ~μιμήμασι,
[621]	καὶ οὐκ ἀπώλετο, (καὶ ἡμᾶς	~ἂν	σώσειεν, ἂν πειθώμεθα αὐτῷ, καὶ
[598]	εἰ ἀγαθὸς εἴη ζωγράφος, ~γράψας	ἂν	τέκτονα καὶ πόρρωθεν ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ
[597]	μὴ ὃ ἔστιν ποιεῖ, οὐκ	ἂν	τὸ ὂν ποιοῖ, ἀλλά τι
[596]	ἢ τινὶ μὲν τρόπῳ γενέσθαι	ἂν	τούτων ἁπάντων ~ποιητής, τινὶ δὲ
[598]	τέκτονα καὶ πόρρωθεν ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ	ἂν	τῷ δοκεῖν ὡς ~ἀληθῶς τέκτονα
[601]	(ἐξαγγέλλει περὶ τῶν αὐλῶν, οἳ	ἂν	~ὑπηρετῶσιν ἐν τῷ αὐλεῖν, καὶ
[619]	καὶ δεῦρο πάλιν πορείαν οὐκ	ἂν	χθονίαν ~καὶ τραχεῖαν πορεύεσθαι, ἀλλὰ
[606]	καὶ περὶ τοῦ γελοίου; ὅτι,	ἃν	αὐτὸς ~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν, ἐν μιμήσει
[613]	δὴ ὅτι οἱ μὲν δίκαιοι,	ἐπειδὰν	πρεσβύτεροι γένωνται, ~ἐν τῇ αὑτῶν
[621]	αὐτοῦ τε μένοντες ἐνθάδε, καὶ	ἐπειδὰν	τὰ ἆθλα (αὐτῆς ~κομιζώμεθα, ὥσπερ
[612]	~τε ἔτι τοῦ ἀνθρώπου καὶ	ἐπειδὰν	τελευτήσῃ; ~Παντάπασι μὲν οὖν, ἦ
[598]	περὶ πάντων τῶν τοιούτων ~διανοεῖσθαι·	ἐπειδάν	τις ἡμῖν ἀπαγγέλλῃ περί του,
[599]	ἀγαθὸν γεγονέναι καὶ σφᾶς ὠφεληκέναι;	Χαρώνδαν	μὲν γὰρ ~Ιταλία καὶ Σικελία,
[609]	ἀγαθόν. ~Πῶς γὰρ ἄν; ἔφη.	~Εὰν	ἄρα τι εὑρίσκωμεν τῶν ὄντων,
[610]	ψυχαὶ διὰ τὸν θάνατον γίγνονται.	~Εὰν	δέ γέ τις, ἔφην ἐγώ,
[607]	ὥσπερ οἱ ποτέ του ἐρασθέντες,	ἐὰν	~ἡγήσωνται μὴ ὠφέλιμον εἶναι τὸν
[609]	οἰόμεθα δεῖν σῶμα ἀπόλλυσθαι· ἀλλ’	ἐὰν	μὲν ἐμποιῇ ἡ ~αὐτῶν πονηρία
[607]	(ἀκου( σόμεθα. κερδανοῦμεν γάρ που	ἐὰν	μὴ μόνον ἡδεῖα ~φανῇ ἀλλὰ
[600]	αὑτῶν διοικεῖν οἷοί τ’ ἔσονται,	ἐὰν	μὴ σφεῖς ~αὐτῶν ἐπιστατήσωσιν τῆς
[610]	τοίνυν λόγον, ἦν δ’ ἐγώ,	ἐὰν	μὴ σώματος πονηρία ~ψυχῇ ψυχῆς
[613]	ὅτι οἱ ~πολλοὶ αὐτῶν, καὶ	ἐὰν	νέοι ὄντες λάθωσιν, ἐπὶ τέλους
[618]	καὶ ζητητὴς καὶ ~μαθητὴς ἔσται,	ἐάν	ποθεν οἷός τ’ ᾖ μαθεῖν
[617]	πλὴν οὗ, ἓ δὲ οὐκ	ἐᾶν·	~τῷ δὲ ἀνελομένῳ δῆλον εἶναι
[596]	οὐ γάρ που τήν γε	ἰδέαν	αὐτὴν ~δημιουργεῖ οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν·
[596]	ἑκατέρου τοῦ σκεύους ~πρὸς τὴν	ἰδέαν	βλέπων οὕτω ποιεῖ ὁ μὲν
[619]	~Ταύτην γὰρ δὴ ἔφη τὴν	θέαν	ἀξίαν εἶναι ἰδεῖν, ~ὡς ἕκασται
[611]	ἔτι ῥᾳδίως αὐτοῦ ἴδοιεν τὴν	ἀρχαίαν	φύσιν, ὑπὸ τοῦ τά τε
[602]	περὶ ὧν μιμεῖται, ἀλλ’ εἶναι	παιδιάν	~τινα καὶ οὐ σπουδὴν τὴν
[598]	μετὰ τοῦτο ἐπισκεπτέον τήν τε	τραγῳδίαν	καὶ τὸν ~ἡγεμόνα αὐτῆς Ομηρον,
[604]	~πεσόν τε καὶ νοσῆσαν, ἰατρικῇ	θρηνῳδίαν	ἀφανίζοντα. ~Ορθότατα γοῦν ἄν τις,
[606]	καὶ πρὸς διοίκησίν ~τε καὶ	παιδείαν	τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἄξιος ἀναλαβόντι
[600]	ὀνόματος ἂν γελοιότερος ἔτι πρὸς	~παιδείαν	φανείη, εἰ τὰ λεγόμενα περὶ
[605]	γὰρ τῷ φαῦλα ποιεῖν πρὸς	ἀλήθειαν	~ἔοικεν αὐτῷ, καὶ τῷ πρὸς
[597]	ἀμυδρόν τι τυγχάνει ὂν πρὸς	~ἀλήθειαν.	~(Μὴ γάρ. ~Βούλει οὖν, ἔφην,
[599]	ῥᾴδια ποιεῖν μὴ εἰδότι τὴν	ἀλήθειαν—	φαντάσματα γὰρ ἀλλ’ ~οὐκ ὄντα
[620]	καὶ γελοίαν καὶ θαυμασίαν. ~κατὰ	συνήθειαν	γὰρ τοῦ προτέρου βίου τὰ
[619]	χθονίαν ~καὶ τραχεῖαν πορεύεσθαι, ἀλλὰ	λείαν	τε καὶ οὐρανίαν. ~Ταύτην γὰρ
[619]	ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ δεῦρο πάλιν	πορείαν	οὐκ ἂν χθονίαν ~καὶ τραχεῖαν
[615]	~γῆς πορείᾳ— εἶναι δὲ τὴν	πορείαν	χιλιέτη— τὰς δ’ αὖ ἐκ
[601]	πρὸς ἄλλο τι ἢ τὴν	χρείαν	ἐστίν, πρὸς ἣν ἂν ἕκαστον
[611]	ἄρτι λόγος καὶ οἱ ἄλλοι	~ἀναγκάσειαν	ἄν· οἷον δ’ ἐστὶν τῇ
[614]	μεταξὺ τούτων καθῆσθαι, οὕς, ἐπειδὴ	~διαδικάσειαν,	τοὺς μὲν δικαίους κελεύειν πορεύεσθαι
[605]	τὸν μιμητικὸν ποιητὴν φήσομεν κακὴν	~πολιτείαν	ἰδίᾳ ἑκάστου τῇ ψυχῇ ἐμποιεῖν,
[619]	πορείαν οὐκ ἂν χθονίαν ~καὶ	τραχεῖαν	πορεύεσθαι, ἀλλὰ λείαν τε καὶ
[598]	ἀνθρώπεια τὰ πρὸς ἀρετὴν καὶ	κακίαν,	~καὶ τά γε θεῖα· ἀνάγκη
[612]	ἕνεκα, ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη ~πρὸς	ἀδικίαν	αὐτὴν (κριθείη. ἢ οὐ μνημονεύεις;
[610]	~λέγει ὁ ταῦτα λέγων, τὴν	ἀδικίαν	εἶναι θανάσιμον τῷ ἔχοντι ὥσπερ
[600]	ἰδίᾳ (συγγιγνό( μενοι ~ὡς οὔτε	οἰκίαν	οὔτε πόλιν τὴν αὑτῶν διοικεῖν
[607]	καί τινα ~σκληρότητα ἡμῶν καὶ	ἀγροικίαν	καταγνῷ, ὅτι παλαιὰ μέν τις
[617]	ἐκ πασῶν δὲ ὀκτὼ ~οὐσῶν	μίαν	ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας δὲ (καθη(
[597]	ἀνάγκη ἐπῆν μὴ πλέον ~ἢ	μίαν	ἐν τῇ φύσει ἀπεργάσασθαι αὐτὸν
[617]	ἑκάστου βεβηκέναι Σειρῆνα ~συμπεριφερομένην, φωνὴν	μίαν	ἱεῖσαν, ἕνα τόνον· ἐκ πασῶν
[597]	ἀπεργάσασθαι αὐτὸν κλίνην, οὕτως ἐποίησεν	μίαν	~μόνον αὐτὴν ἐκείνην ὃ ἔστιν
[597]	κλίνης τινὸς μηδὲ κλινοποιός τις,	μίαν	~φύσει αὐτὴν ἔφυσεν. ~Εοικεν. ~Βούλει
[609]	καὶ ἀγαθὸν λέγεις; ~οἷον (ὀφθαλμοῖς	~ὀφθαλμίαν	καὶ σύμπαντι τῷ σώματι νόσον,
[619]	πορεύεσθαι, ἀλλὰ λείαν τε καὶ	οὐρανίαν.	~Ταύτην γὰρ δὴ ἔφη τὴν
[619]	δεῦρο πάλιν πορείαν οὐκ ἂν	χθονίαν	~καὶ τραχεῖαν πορεύεσθαι, ἀλλὰ λείαν
[617]	ὑμνεῖν πρὸς τὴν τῶν Σειρήνων	ἁρμονίαν,	Λάχεσιν ~μὲν τὰ γεγονότα, Κλωθὼ
[617]	πασῶν δὲ ὀκτὼ ~οὐσῶν μίαν	ἁρμονίαν	συμφωνεῖν. ἄλλας δὲ (καθη( μένας
[618]	τὴν ἄλλην ἰσχύν (τε καὶ	ἀγωνίαν,	τοὺς ~δ’ ἐπὶ γένεσιν καὶ
[619]	γὰρ δὴ ἔφη τὴν θέαν	ἀξίαν	εἶναι ἰδεῖν, ~ὡς ἕκασται (αἱ
[615]	γεγονότες εἶεν, κατὰ ~ταὐτὰ (τὴν	ἀξίαν	κομίζοιντο. τῶν δὲ εὐθὺς γενομένων
[614]	δικαίους κελεύειν πορεύεσθαι τὴν εἰς	δεξιάν	τε καὶ ~ἄνω διὰ τοῦ
[620]	τε γὰρ ἰδεῖν εἶναι καὶ	γελοίαν	καὶ θαυμασίαν. ~κατὰ συνήθειαν γὰρ
[618]	ἀναγκαίως ἔχειν ~ἄλλον ἑλομένην βίον	ἀλλοίαν	γίγνεσθαι· τὰ δ’ ἄλλα ἀλλήλοις
[609]	τῶν σιτίων τῷ σώματι σώματος	μοχθηρίαν,	φήσομεν αὐτὸ ~δι’ ἐκεῖνα ὑπὸ
[609]	δ’ ἐγώ, τὴν μὲν ἄλλου	πονηρίαν	~ἀπολλύναι τι, τὴν δὲ αὑτοῦ
[610]	μὴ σώματος πονηρία ~ψυχῇ ψυχῆς	πονηρίαν	ἐμποιῇ, μή ποτε ἀξιῶμεν ὑπὸ
[615]	τῶν οὕτως ἀνιάτως ἐχόντων ~εἰς	πονηρίαν	ἢ μὴ ἱκανῶς δεδωκὼς δίκην
[602]	ἂν μιμῆται ~πρὸς κάλλος ἢ	πονηρίαν.	~Οὐκ ἔοικεν. ~Χαρίεις ἂν εἴη
[620]	ἰδεῖν εἶναι καὶ γελοίαν καὶ	θαυμασίαν.	~κατὰ συνήθειαν γὰρ τοῦ προτέρου
[616]	καθαρώτερον· εἰς ὃ ἀφικέσθαι προελθόντες	~ἡμερησίαν	ὁδόν, καὶ ἰδεῖν αὐτόθι κατὰ
[617]	μὲν ἐντὸς ἑπτὰ κύκλους ~τὴν	ἐναντίαν	τῷ ὅλῳ ἠρέμα περιφέρεσθαι, αὐτῶν
[620]	δὲ ~τῶν προτέρων πόνων φιλοτιμίας	λελωφηκυῖαν	ζητεῖν περιιοῦσαν χρόνον ~πολὺν βίον
[602]	ἐν τῇ ποιήσει μιμητικὸς πρὸς	σοφίαν	περὶ ὧν ἂν ~ποιῇ. ~Οὐ
[611]	ἦ δ’ ὅς. ~(Εἰς τὴν	φιλοσοφίαν	αὐτῆς, καὶ ἐννοεῖν ὧν ἅπτεται
[604]	νόμος ὅτι κάλλιστον ὅτι μάλιστα	ἡσυχίαν	ἄγειν ἐν ταῖς ~συμφοραῖς καὶ
[605]	τῷ ~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα, ἂν δυνώμεθα	ἡσυχίαν	ἄγειν (καὶ καρτερεῖν, ~ὡς τοῦτο
[596]	ἄν; ἢ οὐκ αἰσθάνῃ ὅτι	κἂν	αὐτὸς οἷός τ’ εἴης πάντα
[612]	ἄδικον δίκαιον· ~ὑμεῖς γὰρ ᾐτεῖσθε,	κἂν	εἰ μὴ δυνατὸν εἴη ταῦτα
[610]	μᾶλλον οἶμαι ~αὐτὴν φανήσεσθαι πᾶν	(τοὐναν(	τίον τοὺς ἄλλους ἀποκτεινῦσαν, εἴπερ
[614]	τῷ ὄπισθεν σημεῖα πάντων ὧν	(ἔπραξαν.	ἑαυτοῦ δὲ ~προσελθόντος εἰπεῖν ὅτι
[606]	ἐν σαυτῷ βουλόμενον γελωτοποιεῖν, ~φοβούμενος	δόξαν	βωμολοχίας, τότ’ αὖ ἀνιεῖς, καὶ
[613]	τῷ δικαίῳ. ~Κατὰ γοῦν ἐμὴν	δόξαν,	ἔφη. ~Τί δέ, ἦν δ’
[619]	~ἀδαμαντίνως δὴ (δεῖ ταύτην τὴν	δόξαν	ἔχοντα εἰς Αιδου ἰέναι, ὅπως
[602]	καὶ ὀρθὰ εἴτε μή, ἢ	δόξαν	ὀρθὴν διὰ τὸ ἐξ ἀνάγκης
[604]	~ἐχομένους τοῦ πληγέντος ἐν τῷ	βοᾶν	διατρίβειν, ἀλλ’ ἀεὶ ἐθίζειν τὴν
[608]	~Τὸ μὲν ἀπολλύον καὶ διαφθεῖρον	πᾶν	τὸ κακὸν εἶναι, τὸ δὲ
[610]	ἀλλὰ μᾶλλον οἶμαι ~αὐτὴν φανήσεσθαι	πᾶν	(τοὐναν( τίον τοὺς ἄλλους ἀποκτεινῦσαν,
[596]	ἐγώ. καί μοι εἰπέ, τὸ	παράπαν	οὐκ ἄν σοι δοκεῖ εἶναι
[618]	~ἀμείνω δὲ ὅστις εἰς τὸ	δικαιοτέραν.	τὰ δὲ ἄλλα πάντα χαίρειν
[614]	τοὺς δὲ ἀδίκους τὴν εἰς	ἀριστεράν	τε καὶ κάτω, ἔχοντας καὶ
[618]	αὐτὴν ἐκεῖσε ἄξει, εἰς τὸ	ἀδικωτέραν	γίγνεσθαι, ~ἀμείνω δὲ ὅστις εἰς
[620]	δίνης, κυροῦντα ἣν λαχὼν ~εἵλετο	μοῖραν·	ταύτης δ’ ἐφαψάμενον αὖθις ἐπὶ
[605]	ἡρώων ἐν ~πένθει ὄντα καὶ	μακρὰν	ῥῆσιν ἀποτεί νοντα ἐν τοῖς
[614]	πάντα τὰ ἐν τῷ τόπῳ.	~ὁρᾶν	δὴ ταύτῃ μὲν καθ’ ἑκάτερον
[616]	πορεύεσθαι, καὶ ~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους ὅθεν	καθορᾶν	ἄνωθεν διὰ παντὸς τοῦ οὐρανοῦ
[617]	ἄτρακτον ὅλον μὲν τὴν ~αὐτὴν	φοράν,	ἐν δὲ τῷ ὅλῳ περιφερομένῳ
[617]	συνεπιστρέφειν τοῦ ἀτράκτου τὴν ~ἔξω	περιφοράν,	διαλείπουσαν χρόνον, τὴν δὲ Ατροπον
[616]	τριήρων, οὕτω πᾶσαν συνέχον τὴν	~περιφοράν—	ἐκ δὲ τῶν ἄκρων τεταμένον
[616]	τὰ ὑποζώματα τῶν τριήρων, οὕτω	πᾶσαν	συνέχον τὴν ~περιφοράν— ἐκ δὲ
[615]	οἷον εἴ τινες ~πολλοῖς θανάτων	ἦσαν	αἴτιοι, ἢ πόλεις προδόντες ἢ
[615]	τι αὐτῶν τοὺς πλείστους τυράννους·	ἦσαν	δὲ καὶ ἰδιῶταί ~τινες τῶν
[600]	ἔπειθον, αὐτοὶ ἂν ἐπαιδαγώγουν ὅπῃ	ᾖσαν,	ἕως ἱκανῶς ~παιδείας μεταλάβοιεν; ~Παντάπασιν,
[597]	δὲ τοιαῦται ἢ πλείους οὔτε	~ἐφυτεύθησαν	ὑπὸ τοῦ θεοῦ οὔτε μὴ
[615]	τόδε ~εἶναι, ὅσα πώποτέ τινα	ἠδίκησαν	καὶ ὅσους ἕκαστοι, ὑπὲρ ἁπάντων
[602]	ἱστάναι βοήθειαι χαριέσταται ~πρὸς αὐτὰ	ἐφάνησαν,	ὥστε μὴ ἄρχειν ἐν ἡμῖν
[602]	βαρύτερον, ἀλλὰ τὸ λογισάμενον καὶ	μετρῆσαν	ἢ καὶ ~στῆσαν; ~Πῶς γὰρ
[604]	ἐπανορθοῦν τὸ ~πεσόν τε καὶ	νοσῆσαν,	ἰατρικῇ θρηνῳδίαν ἀφανίζοντα. ~Ορθότατα γοῦν
[602]	λογισάμενον καὶ μετρῆσαν ἢ καὶ	~στῆσαν;	~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Αλλὰ μὴν
[620]	θάνατον οὐκ ~ἐθέλουσαν ἐν γυναικὶ	γεννηθεῖσαν	γενέσθαι· ἰδεῖν δὲ τὴν Θαμύρου
[617]	βεβηκέναι Σειρῆνα ~συμπεριφερομένην, φωνὴν μίαν	ἱεῖσαν,	ἕνα τόνον· ἐκ πασῶν δὲ
[600]	καὶ τοῖς ~ὑστέροις ὁδόν τινα	παρέδοσαν	βίου Ομηρικήν, ὥσπερ Πυθαγόρας αὐτός
[610]	πᾶν (τοὐναν( τίον τοὺς ἄλλους	ἀποκτεινῦσαν,	εἴπερ ~οἷόν τε, τὸν δ’
[607]	ἐκ τῆς πόλεως ἀπεστέλλομεν ~τοιαύτην	οὖσαν·	ὁ γὰρ λόγος ἡμᾶς ᾕρει.
[620]	δὲ τὴν Αἴαντος τοῦ Τελαμωνίου,	~φεύγουσαν	ἄνθρωπον γενέσθαι, μεμνημένην τῆς τῶν
[620]	(ὑπὸ τῶν ἄλλων, καὶ εἰπεῖν	ἰδοῦσαν	ὅτι τὰ αὐτὰ ~ἂν ἔπραξεν
[620]	δὲ λαχοῦσαν τὴν ~Αταλάντης ψυχήν,	κατιδοῦσαν	μεγάλας τιμὰς ἀθλητοῦ ἀνδρός, οὐ
[620]	~τοῦ Πανοπέως εἰς τεχνικῆς γυναικὸς	ἰοῦσαν	φύσιν· πόρρω δ’ ἐν ὑστάτοις
[620]	προτέρων πόνων φιλοτιμίας λελωφηκυῖαν ζητεῖν	περιιοῦσαν	χρόνον ~πολὺν βίον ἀνδρὸς ἰδιώτου
[620]	τὸν ὑπ’ ἐκείνων θάνατον οὐκ	~ἐθέλουσαν	ἐν γυναικὶ γεννηθεῖσαν γενέσθαι· ἰδεῖν
[605]	ἐν δίκῃ οὐ ~παραδεχοίμεθα εἰς	μέλλουσαν	εὐνομεῖσθαι πόλιν, ὅτι τοῦτο ἐγείρει
[607]	πόλιν· εἰ δὲ τὴν ~ἡδυσμένην	Μοῦσαν	παραδέξῃ ἐν μέλεσιν ἢ ἔπεσιν,
[619]	ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι, ἀλλ’ (αὐτὸν λαθεῖν	ἐνοῦσαν	~εἱμαρμένην παίδων αὑτοῦ βρώσεις καὶ
[617]	τοῦ ἀτράκτου τὴν ~ἔξω περιφοράν,	διαλείπουσαν	χρόνον, τὴν δὲ Ατροπον τῇ
[601]	τινὰς τρεῖς τέχνας εἶναι, χρησομένην,	~ποιήσουσαν,	μιμησομένην; ~Ναί. ~Οὐκοῦν ἀρετὴ καὶ
[620]	κατὰ τύχην δὲ ~τὴν Οδυσσέως	λαχοῦσαν	πασῶν ὑστάτην αἱρησομένην ἰέναι, μνήμῃ
[620]	διαλλάξαι βίον. ἐν μέσοις δὲ	λαχοῦσαν	τὴν ~Αταλάντης ψυχήν, κατιδοῦσαν μεγάλας
[620]	ζῷα μουσικὰ ὡσαύτως. (εἰκοστὴν δὲ	λαχοῦσαν	~ψυχὴν ἑλέσθαι λέοντος βίον· εἶναι
[610]	δ’ ἔχοντα καὶ μάλα ζωτικὸν	παρέχουσαν,	καὶ πρός γ’ ἔτι τῷ
[612]	(κριθείη. ἢ οὐ μνημονεύεις; ~Αδικοίην	μεντἄν,	ἔφη, εἰ μή. ~Επειδὴ τοίνυν,
[605]	διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς δ’ οὔ;	~Οταν	δὲ οἰκεῖόν τινι ἡμῶν κῆδος
[601]	δὲ μή, ~οἷα γίγνεται ἰδεῖν	ὅταν	αὐτὰ τὸ ἄνθος προλίπῃ; ~Παντάπασιν,
[607]	~αὐτῆς (καὶ σύ, καὶ μάλιστα	ὅταν	δι’ Ομήρου θεωρῇς αὐτήν; ~Πολύ
[604]	ὁρᾶται ὑπὸ τῶν ὁμοίων, ἢ	ὅταν	ἐν ~ἐρημίᾳ μόνος αὐτὸς καθ’
[609]	τὸν ἄδικον ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον,	ὅταν	ληφθῇ ~ἀδικῶν, τότε ἀπολωλέναι ὑπὸ
[606]	ὅς. ~(Οὐκοῦν, εἶπον, ὦ Γλαύκων,	ὅταν	Ομήρου ἐπαινέταις ἐντύχῃς ~λέγουσιν ὡς
[604]	γίγνηται; ~Πολύ που, ἔφη, διοίσει,	ὅταν	ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς δέ γε οἶμαι
[604]	~λύπῃ μαχεῖσθαί τε καὶ ἀντιτείνειν,	ὅταν	ὁρᾶται ὑπὸ τῶν ὁμοίων, ἢ
[605]	τὸ λογιστικόν, ὥσπερ ἐν ~πόλει	ὅταν	τις μοχθηροὺς ἐγκρατεῖς ποιῶν παραδιδῷ
[609]	καὶ νόσημα; ~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν	ὅταν	τῴ τι τούτων προσγένηται, πονηρόν
[607]	καὶ γὰρ ἡ λακέρυζα πρὸς	δεσπόταν	κύων” ~ἐκείνη κραυγάζουσα” καὶ μέγας
[599]	(παιδείας πέρι ἀνθρώπου, δίκαιόν που	ἐρωτᾶν	~αὐτὸν πυνθανομένους· Ω φίλε Ομηρε,
[596]	τὰ ἐν οὐρανῷ καὶ τὰ	ἐν	~Αιδου ὑπὸ γῆς ἅπαντα ἐργάζεται.
[616]	γὰρ εἶναι τοὺς σύμπαντας σφονδύλους,	ἐν	~ἀλλήλοις ἐγκειμένους, (κύκλους ἄνωθεν τὰ
[610]	~ἀνοσιωτέρα γίγνεται· ἀλλοτρίου δὲ κακοῦ	ἐν	ἄλλῳ γιγνομένου, τοῦ δὲ ~ἰδίου
[603]	παρὰ ταῦτα; ~Οὐδέν. ~Αρ’ οὖν	ἐν	ἅπασι τούτοις ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος (διάκει(
[609]	αὐτὸν τρόπον σκόπει. ἆρα ἐνοῦσα	ἐν	~αὐτῇ ἀδικία καὶ ἡ ἄλλη
[618]	~ἀνθρωπίνους ἅπαντας. τυραννίδας τε γὰρ	ἐν	αὐτοῖς εἶναι, τὰς μὲν ~διατελεῖς,
[604]	μεγάλης σπουδῆς, ὅ τε δεῖ	~ἐν	αὐτοῖς ὅτι τάχιστα παραγίγνεσθαι ἡμῖν,
[608]	ὂν τῷ ἀκροωμένῳ, περὶ τῆς	ἐν	αὑτῷ ~πολιτείας δεδιότι, καὶ νομιστέα
[607]	κύων” ~ἐκείνη κραυγάζουσα” καὶ μέγας	ἐν	ἀφρόνων (κενε( αγορίαισι” καὶ ὁ
[603]	νῦν οὐδὲν δεῖ ἡμᾶς ~διομολογεῖσθαι·	ἐν	γὰρ τοῖς ἄνω λόγοις ἱκανῶς
[620]	ὑπ’ ἐκείνων θάνατον οὐκ ~ἐθέλουσαν	ἐν	γυναικὶ γεννηθεῖσαν γενέσθαι· ἰδεῖν δὲ
[617]	ὅλον μὲν τὴν ~αὐτὴν φοράν,	ἐν	δὲ τῷ ὅλῳ περιφερομένῳ τοὺς
[603]	ὄψιν ἐστασίαζεν καὶ ἐναντίας εἶχεν	ἐν	ἑαυτῷ δόξας ἅμα ~περὶ τῶν
[606]	εἰς τὰ οἰκεῖα· θρέψαντα γὰρ	ἐν	ἐκείνοις ~ἰσχυρὸν τὸ ἐλεινὸν οὐ
[616]	αὐτὸν εἶναι, ~ὥσπερ ἂν εἰ	ἐν	ἑνὶ μεγάλῳ σφονδύλῳ κοίλῳ καὶ
[602]	ποιήσεως ~ἁπτομένους ἐν ἰαμβείοις καὶ	ἐν	ἔπεσι πάντας εἶναι μιμητικοὺς ὡς
[604]	ὑπὸ τῶν ὁμοίων, ἢ ὅταν	ἐν	~ἐρημίᾳ μόνος αὐτὸς καθ’ αὑτὸν
[603]	τῶν φαύλων ἄν τι εἴη	ἐν	ἡμῖν. ~Ανάγκη. ~Τοῦτο τοίνυν διομολογήσασθαι
[603]	δ’ αὖ φρονήσεως ὄντι τῷ	(ἐν	ἡμῖν προσομιλεῖ τε καὶ ἑταίρα
[602]	αὐτὰ ἐφάνησαν, ὥστε μὴ ἄρχειν	ἐν	ἡμῖν τὸ φαινόμενον μεῖζον ἢ
[617]	μένας πέριξ δι’ ἴσου ~τρεῖς,	ἐν	θρόνῳ ἑκάστην, θυγατέρας τῆς Ανάγκης,
[602]	τε τῆς τραγικῆς ποιήσεως ~ἁπτομένους	ἐν	ἰαμβείοις καὶ ἐν ἔπεσι πάντας
[607]	δικαία ἐστὶν οὕτω κατιέναι, ἀπολογησαμένη	ἐν	μέλει ἤ τινι ~ἄλλῳ μέτρῳ;
[607]	δὲ τὴν ~ἡδυσμένην Μοῦσαν παραδέξῃ	ἐν	μέλεσιν ἢ ἔπεσιν, ἡδονή σοι
[617]	αὖ ὡσαύτως· τὴν δὲ Λάχεσιν	(ἐν	μέρει ἑκατέρας ἑκατέρᾳ τῇ χειρὶ
[615]	ἕκαστοι, ὑπὲρ ἁπάντων δίκην ~δεδωκέναι	ἐν	μέρει, ὑπὲρ ἑκάστου δεκάκις— τοῦτο
[620]	τὰ πάθη ἀετοῦ διαλλάξαι βίον.	ἐν	μέσοις δὲ λαχοῦσαν τὴν ~Αταλάντης
[601]	~ἐάντε περὶ σκυτοτομίας τις λέγῃ	ἐν	μέτρῳ καὶ ῥυθμῷ καὶ ἁρμονίᾳ,
[606]	ὅτι, ἃν αὐτὸς ~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν,	ἐν	μιμήσει δὲ κωμῳδικῇ ἢ καὶ
[613]	ἐάντ’ ἐν πενίᾳ ~γίγνηται ἐάντ’	ἐν	νόσοις ἤ τινι ἄλλῳ τῶν
[596]	καὶ θεοὺς καὶ πάντα τὰ	ἐν	οὐρανῷ καὶ τὰ ἐν ~Αιδου
[614]	~εἰς τὸν λειμῶνα ἀπιούσας οἷον	ἐν	πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι, καὶ ~ἀσπάζεσθαί τε
[619]	βίῳ κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ	ἐν	παντὶ τῷ ἔπειτα· ~οὕτω γὰρ
[605]	τραγῳδοποιῶν μιμουμένου (τινὰ τῶν ἡρώων	ἐν	~πένθει ὄντα καὶ μακρὰν ῥῆσιν
[613]	περὶ τοῦ δικαίου ἀνδρός, ἐάντ’	ἐν	πενίᾳ ~γίγνηται ἐάντ’ ἐν νόσοις
[607]	μίμησις, ὡς χρὴ αὐτὴν εἶναι	ἐν	πόλει εὐνομουμένῃ, ἅσμενοι ἂν ~καταδεχοίμεθα,
[605]	ποιῶν ἀπόλλυσι τὸ λογιστικόν, ὥσπερ	ἐν	~πόλει ὅταν τις μοχθηροὺς ἐγκρατεῖς
[614]	τὸ γένος Παμφύλου· ὅς ποτε	ἐν	~πολέμῳ τελευτήσας, ἀναιρεθέντων δεκαταίων τῶν
[604]	περὶ τὸ γεγονὸς καὶ ὥσπερ	ἐν	πτώσει ~κύβων πρὸς τὰ πεπτωκότα
[606]	γὰρ τῷ λόγῳ αὖ κατεῖχες	ἐν	σαυτῷ βουλόμενον γελωτοποιεῖν, ~φοβούμενος δόξαν
[606]	ὅτι τὸ βίᾳ κατεχόμενον τότε	ἐν	ταῖς οἰκείαις συμφοραῖς ~καὶ πεπεινηκὸς
[603]	~περὶ τῶν αὐτῶν, οὕτω καὶ	ἐν	ταῖς πράξεσι στασιάζει τε καὶ
[604]	κάλλιστον ὅτι μάλιστα ἡσυχίαν ἄγειν	ἐν	ταῖς ~συμφοραῖς καὶ μὴ ἀγανακτεῖν,
[617]	οὖν τινα σφᾶς πρῶτον μὲν	ἐν	τάξει διαστῆσαι, ἔπειτα ~λαβόντα ἐκ
[620]	τοὺς βίους ᾑρῆσθαι, ὥσπερ ἔλαχον	~ἐν	τάξει προσιέναι πρὸς τὴν Λάχεσιν·
[619]	κλῆρος αὐτῷ τῆς αἱρέσεως μὴ	ἐν	τελευταίοις πίπτοι, ~κινδυνεύει ἐκ τῶν
[619]	τῶν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡκόντων,	ἐν	τεταγμένῃ πολιτείᾳ ἐν τῷ προτέρῳ
[613]	μὲν δίκαιοι, ἐπειδὰν πρεσβύτεροι γένωνται,	~ἐν	τῇ αὑτῶν πόλει ἄρχουσί τε
[602]	ἔοικεν. ~Χαρίεις ἂν εἴη ὁ	ἐν	τῇ ποιήσει μιμητικὸς πρὸς σοφίαν
[607]	ἔπεσιν, ἡδονή σοι καὶ λύπη	ἐν	~τῇ πόλει βασιλεύσετον ἀντὶ νόμου
[615]	καὶ οἷα πάθοιεν καὶ ἴδοιεν	ἐν	τῇ ὑπὸ ~γῆς πορείᾳ— εἶναι
[597]	ἐπῆν μὴ πλέον ~ἢ μίαν	ἐν	τῇ φύσει ἀπεργάσασθαι αὐτὸν κλίνην,
[598]	τόδε· πότερα ἐκεῖνο αὐτὸ τὸ	ἐν	τῇ φύσει ἕκαστον δοκεῖ σοι
[597]	αὗται γίγνονται· μία μὲν ἡ	ἐν	τῇ φύσει ~οὖσα, ἣν φαῖμεν
[621]	νικηφόροι περιαγειρόμενοι, καὶ ἐνθάδε καὶ	ἐν	τῇ ~χιλιέτει πορείᾳ, ἣν διεληλύθαμεν,
[601]	οἷα ἀγαθὰ ἢ κακὰ ποιεῖ	ἐν	τῇ χρείᾳ ᾧ ~χρῆται· οἷον
[606]	τε καὶ λυπηρῶν καὶ ἡδέων	ἐν	τῇ ψυχῇ, ἃ δή φαμεν
[602]	ταραχὴ δήλη (ἡμῖν ἐνοῦσα αὕτη	ἐν	τῇ ψυχῇ· ᾧ δὴ ἡμῶν
[600]	βίου διαφανεῖς πῃ δοκοῦσιν ~εἶναι	ἐν	τοῖς ἄλλοις; ~Οὐδ’ αὖ, ἔφη,
[606]	~ἰσχυρὸν τὸ ἐλεινὸν οὐ ῥᾴδιον	ἐν	τοῖς αὑτοῦ πάθεσι κατέχειν. ~(Αληθέστατα,
[606]	ὡς πονηρά, ταὐτὸν ποιεῖς ὅπερ	ἐν	τοῖς ἐλέοις; ~ὃ γὰρ τῷ
[599]	ἅπερ καὶ ~μιμεῖται, πολὺ πρότερον	ἐν	τοῖς ἔργοις ἂν σπουδάσειεν ἢ
[605]	καὶ μακρὰν ῥῆσιν ἀποτεί νοντα	ἐν	τοῖς ὀδυρμοῖς ἢ καὶ ~ᾄδοντάς
[606]	ἐκεῖ νεανικὸν ποιήσας ~ἔλαθες πολλάκις	ἐν	τοῖς οἰκείοις ἐξενεχθεὶς ὥστε κωμῳδοποιὸς
[605]	ἀρέσκειν πέπηγεν, εἰ μέλλει ~εὐδοκιμήσειν	ἐν	τοῖς πολλοῖς, ἀλλὰ πρὸς τὸ
[617]	τὸν ~δεύτερον. στρέφεσθαι δὲ αὐτὸν	ἐν	τοῖς τῆς Ανάγκης γόνασιν. ἐπὶ
[619]	καὶ ~εἰπεῖν, οὐκ ἐλάττους εἶναι	ἐν	τοῖς τοιούτοις ἁλισκομένους τοὺς ἐκ
[603]	οἰομένους ἢ ~κακῶς πεπραγέναι, καὶ	ἐν	τούτοις δὴ πᾶσιν ἢ λυπουμένους
[612]	καὶ ὅπως· νῦν δὲ τὰ	ἐν	τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ πάθη ~τε
[604]	~Αληθῆ. ~Εναντίας δὲ ἀγωγῆς γιγνομένης	ἐν	τῷ ἀνθρώπῳ περὶ τὸ αὐτὸ
[614]	ἀλλήλοιν καὶ τοῦ οὐρανοῦ αὖ	ἐν	τῷ ἄνω ἄλλα ~καταντικρύ. δικαστὰς
[601]	τῶν αὐλῶν, οἳ ἂν ~ὑπηρετῶσιν	ἐν	τῷ αὐλεῖν, καὶ ἐπιτάξει οἵους
[604]	καθάπερ παῖδας ~ἐχομένους τοῦ πληγέντος	ἐν	τῷ βοᾶν διατρίβειν, ἀλλ’ ἀεὶ
[616]	~ταύταις ἀντιστρόφους. ἐπειδὴ δὲ τοῖς	ἐν	τῷ λειμῶνι ἑκάστοις ἑπτὰ ἡμέραι
[612]	ἐγώ, τά τε ἄλλα ἀπελυσάμεθα	ἐν	τῷ λόγῳ, (καὶ οὐ ~τοὺς
[612]	οὖν ἀποδώσετέ μοι ἃ ἐδανείσασθε	ἐν	τῷ λόγῳ; ~Τί μάλιστα; ~Εδωκα
[614]	καὶ κάτω, ἔχοντας καὶ ~τούτους	ἐν	τῷ ὄπισθεν σημεῖα πάντων ὧν
[596]	μὲν ἥλιον ποιήσεις καὶ τὰ	ἐν	τῷ οὐρανῷ, ταχὺ δὲ γῆν,
[611]	μὲν ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ, οἷον	ἐν	τῷ παρόντι φαίνεται· ~τεθεάμεθα μέντοι
[614]	οὐρανοῦ, σημεῖα περιάψαντας τῶν δεδικασμένων	ἐν	τῷ ~πρόσθεν, τοὺς δὲ ἀδίκους
[619]	οὐρανοῦ ἡκόντων, ἐν τεταγμένῃ πολιτείᾳ	ἐν	τῷ προτέρῳ ~βίῳ βεβιωκότα, ἔθει
[614]	τε καὶ θεᾶσθαι πάντα τὰ	ἐν	τῷ τόπῳ. ~ὁρᾶν δὴ ταύτῃ
[619]	φεύγειν τὰ ὑπερβάλλοντα ~ἑκατέρωσε καὶ	ἐν	τῷδε τῷ βίῳ κατὰ τὸ
[602]	ταὐτὰ καμπύλα τε καὶ εὐθέα	ἐν	ὕδατί τε θεωμένοις καὶ ἔξω,
[620]	γυναικὸς ἰοῦσαν φύσιν· πόρρω δ’	ἐν	ὑστάτοις ~ἰδεῖν τὴν τοῦ γελωτοποιοῦ
[602]	τοῦ λογιστικοῦ ἂν εἴη τοῦ	ἐν	ψυχῇ ἔργον. ~Τούτου γὰρ οὖν.
[611]	~ὁρμῆς ἐκκομισθεῖσα ἐκ τοῦ πόντου	ἐν	ᾧ νῦν ἐστίν, ~καὶ περικρουσθεῖσα
[614]	σφᾶς εἰς τόπον τινὰ δαιμόνιον,	ἐν	ᾧ τῆς τε γῆς ~δύ’
[608]	δ’ ἄν, ἦν δ’ ἐγώ,	ἔν	γε ὀλίγῳ χρόνῳ μέγα γένοιτο;
[615]	δὲ Αρδιαῖος οὗτος τῆς Παμφυλίας	ἔν	τινι πόλει ~τύραννος ἐγεγόνει, ἤδη
[596]	~μεθόδου; εἶδος γάρ πού τι	ἓν	ἕκαστον εἰώθαμεν τίθεσθαι περὶ ἕκαστα
[614]	πυρᾷ κείμενος ἀνεβίω, ἀναβιοὺς δ’	ἔλεγεν	~ἃ ἐκεῖ ἴδοι. ἔφη δέ,
[615]	ὀλίγον ~χρόνον βιούντων πέρι ἄλλα	ἔλεγεν	οὐκ ἄξια μνήμης. εἰς δὲ
[616]	νοῆσαι δὲ δεῖ ἐξ ὧν	ἔλεγεν	τοιόνδε αὐτὸν εἶναι, ~ὥσπερ ἂν
[605]	ἡ σοφία αὐτοῦ τούτῳ ἀρέσκειν	πέπηγεν,	εἰ μέλλει ~εὐδοκιμήσειν ἐν τοῖς
[597]	περὶ τοὺς τοιούσδε λόγους ~διατρίβουσιν.	~Μηδὲν	ἄρα θαυμάζωμεν εἰ καὶ τοῦτο
[602]	ἡμῖν διωμολόγηται, τόν τε ~μιμητικὸν	μηδὲν	εἰδέναι ἄξιον λόγου περὶ ὧν
[602]	εἶναι τοῖς ~πολλοῖς τε καὶ	μηδὲν	εἰδόσιν, τοῦτο μιμήσεται. ~Τί γὰρ
[610]	μένου, μήτε ψυχὴν μήτε ἄλλο	μηδὲν	ἐῶμεν ~φάναι τινὰ ἀπόλλυσθαι. ~Αλλὰ
[610]	τὸ σῶμα κατατέμοι, ἕνεκα ~τούτων	μηδὲν	μᾶλλόν ποτε ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, πρὶν
[598]	τἆλλα πάντα ὅσα εἷς ἕκαστος	~οἶδεν,	οὐδὲν ὅτι οὐχὶ (ἀκριβέστερον ὁτουοῦν
[606]	ἀλλότρια πάθη θεωροῦν καὶ ~ἑαυτῷ	οὐδὲν	αἰσχρὸν ὂν εἰ ἄλλος ἀνὴρ
[600]	Αναχάρσιος τοῦ Σκύθου; ~Οὐδαμῶς τοιοῦτον	οὐδέν.	~Αλλὰ δὴ εἰ μὴ δημοσίᾳ,
[602]	φύσεως ἡ σκιαγραφία ἐπιθεμένη γοητείας	οὐδὲν	ἀπολείπει, ~καὶ ἡ θαυματοποιία καὶ
[603]	τι ἄλλο ἦν παρὰ ταῦτα;	~Οὐδέν.	~Αρ’ οὖν ἐν ἅπασι τούτοις
[603]	δέ γε τόδ’ ἐπισκεψώμεθα, πότερον	οὐδὲν	ἀχθέσεται, ἢ τοῦτο μὲν ~ἀδύνατον,
[608]	ἔφην. οἶμαι δὲ καὶ σύ·	οὐδὲν	γὰρ χαλεπόν. ~Εμοιγ’ ἔφη· σοῦ
[595]	που ἄρ’ ἔφη, ἐγὼ συννοήσω.	~Οὐδέν	γε, ἦν δ’ ἐγώ, ἄτοπον,
[603]	δὲ ὅτι τοῦτό γε νῦν	οὐδὲν	δεῖ ἡμᾶς ~διομολογεῖσθαι· ἐν γὰρ
[601]	μιμητής, φαμέν, τοῦ μὲν ~ὄντος	οὐδὲν	ἐπαΐει, τοῦ δὲ φαινομένου· οὐχ
[614]	~Ταῦτα τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,	οὐδέν	ἐστι πλήθει οὐδὲ μεγέθει πρὸς
[600]	ἄλλοις; ~Οὐδ’ αὖ, ἔφη, τοιοῦτον	οὐδὲν	λέγεται. ὁ γὰρ Κρεώφυλος, ὦ
[608]	ὀλίγος πού τις ἂν εἴη.	~Οὐδὲν	μὲν οὖν, ἔφη. ~Τί οὖν;
[598]	πάντα ὅσα εἷς ἕκαστος ~οἶδεν,	οὐδὲν	ὅτι οὐχὶ (ἀκριβέστερον ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ,
[604]	τοιούτων, οὔτε εἰς τὸ πρόσθεν	οὐδὲν	προβαῖνον τῷ χαλεπῶς ~φέροντι, οὔτε
[621]	ποταμόν, οὗ τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον	οὐδὲν	~στέγειν. μέτρον μὲν οὖν τι
[598]	~Οὕτως, ἔφη· φαίνεται, διαφέρει δ’	οὐδέν.	~(Τοῦτο δὴ αὐτὸ σκόπει· πρὸς
[598]	αὐτὴ ἑαυτῆς, ἢ διαφέρει μὲν	οὐδέν,	φαίνεται δὲ ἀλλοία; καὶ ~τἆλλα
[603]	ἢ ~ὥσπερ κατὰ τὴν ὄψιν	ἐστασίαζεν	καὶ ἐναντίας εἶχεν ἐν ἑαυτῷ
[618]	τί κάλλος πενίᾳ ἢ πλούτῳ	κραθὲν	καὶ ~(μετὰ ποίας τινὸς ψυχῆς
[601]	~Μὴ τοίνυν ἡμίσεως αὐτὸ καταλίπωμεν	ῥηθέν,	ἀλλ’ ἱκανῶς ἴδωμεν. ~Λέγε, ἔφη.
[619]	δὴ οὖν καὶ τότε ὁ	ἐκεῖθεν	ἄγγελος ἤγγελλε τὸν μὲν προφήτην
[619]	τελευταίοις πίπτοι, ~κινδυνεύει ἐκ τῶν	ἐκεῖθεν	ἀπαγγελλομένων οὐ μόνον ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν
[616]	ὀγδόῃ πορεύεσθαι, καὶ ~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους	ὅθεν	καθορᾶν ἄνωθεν διὰ παντὸς τοῦ
[618]	ζητητὴς καὶ ~μαθητὴς ἔσται, ἐάν	ποθεν	οἷός τ’ ᾖ μαθεῖν καὶ
[613]	βούλωνται τὰς ἀρχάς, γαμοῦσί τε	~ὁπόθεν	ἂν βούλωνται, ἐκδιδόασί τε εἰς
[614]	ἔχοντας καὶ ~τούτους ἐν τῷ	ὄπισθεν	σημεῖα πάντων ὧν (ἔπραξαν. ἑαυτοῦ
[604]	τῶν τοιούτων, οὔτε εἰς τὸ	πρόσθεν	οὐδὲν προβαῖνον τῷ χαλεπῶς ~φέροντι,
[618]	τῶν ~βίων παραδείγματα εἰς τὸ	πρόσθεν	σφῶν θεῖναι ἐπὶ τὴν γῆν,
[614]	περιάψαντας τῶν δεδικασμένων ἐν τῷ	~πρόσθεν,	τοὺς δὲ ἀδίκους τὴν εἰς
[602]	τοιοῦδε· ταὐτόν που ἡμῖν μέγεθος	ἐγγύθεν	τε καὶ πόρρωθεν διὰ ~τῆς
[621]	~νῆσιν, ἀμετάστροφα τὰ ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα·	~ἐντεῦθεν	δὲ δὴ ἀμεταστρεπτὶ ὑπὸ τὸν
[616]	ἑκάστοις ἑπτὰ ἡμέραι ~γένοιντο, ἀναστάντας	ἐντεῦθεν	δεῖν τῇ ὀγδόῃ πορεύεσθαι, καὶ
[621]	τε καὶ σεισμὸν γενέσθαι, καὶ	ἐντεῦθεν	ἐξαπίνης ἄλλον ~ἄλλῃ φέρεσθαι ἄνω
[621]	εἰδέναι, ἀλλ’ ἐξαίφνης ἀναβλέψας ἰδεῖν	ἕωθεν	αὑτὸν ~κείμενον ἐπὶ τῇ πυρᾷ.
[616]	καὶ ~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους ὅθεν καθορᾶν	ἄνωθεν	διὰ παντὸς τοῦ οὐρανοῦ ~καὶ
[617]	ἐπὶ δὲ τῶν ~κύκλων αὐτοῦ	ἄνωθεν	ἐφ’ ἑκάστου βεβηκέναι Σειρῆνα ~συμπεριφερομένην,
[616]	σφονδύλους, ἐν ~ἀλλήλοις ἐγκειμένους, (κύκλους	ἄνωθεν	τὰ χείλη φαίνοντας, νῶτον ~συνεχὲς
[602]	ἡμῖν μέγεθος ἐγγύθεν τε καὶ	πόρρωθεν	διὰ ~τῆς ὄψεως οὐκ ἴσον
[598]	ζωγράφος, ~γράψας ἂν τέκτονα καὶ	πόρρωθεν	ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ ἂν τῷ δοκεῖν
[611]	ἔχει, ἐννοεῖς ὅτι ἀεὶ ἂν	~εἶεν	αἱ αὐταί. οὔτε γὰρ ἄν
[597]	προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς οὗ ἐκεῖνοι δημιουργοί.	~Εἶεν,	ἦν δ’ ἐγώ· τὸν τοῦ
[615]	καὶ δίκαιοι καὶ ὅσιοι γεγονότες	εἶεν,	κατὰ ~ταὐτὰ (τὴν ἀξίαν κομίζοιντο.
[597]	~Οὔκουν, ἔφη, ὥς γ’ ἂν	δόξειεν	τοῖς περὶ τοὺς τοιούσδε λόγους
[609]	ἂν ἄλλο γε αὐτὸ ἔτι	(διαφθείρειεν.	οὐ γὰρ τό ~γε ἀγαθὸν
[599]	πρότερον ἐν τοῖς ἔργοις ἂν	σπουδάσειεν	ἢ ἐπὶ τοῖς ~μιμήμασι, καὶ
[597]	δ’ ἐγώ, εἰ δύο μόνας	ποιήσειεν,	πάλιν ἂν μία ἀναφανείη ἧς
[621]	οὐκ ἀπώλετο, (καὶ ἡμᾶς ~ἂν	σώσειεν,	ἂν πειθώμεθα αὐτῷ, καὶ τὸν
[600]	ὅπῃ ᾖσαν, ἕως ἱκανῶς ~παιδείας	μεταλάβοιεν;	~Παντάπασιν, ἔφη, δοκεῖς μοι, ὦ
[615]	τε καὶ οἷα πάθοιεν καὶ	ἴδοιεν	ἐν τῇ ὑπὸ ~γῆς πορείᾳ—
[611]	οὐκ ἂν ἔτι ῥᾳδίως αὐτοῦ	ἴδοιεν	τὴν ἀρχαίαν φύσιν, ὑπὸ τοῦ
[615]	ἀναμιμνῃσκομένας ὅσα τε καὶ οἷα	πάθοιεν	καὶ ἴδοιεν ἐν τῇ ὑπὸ
[615]	δεκαπλάσιον τὸ ἔκτεισμα τοῦ ἀδικήματος	ἐκτίνοιεν,	καὶ οἷον εἴ τινες ~πολλοῖς
[597]	ἂν αὖ ἀμφότεραι τὸ εἶδος	ἔχοιεν,	καὶ εἴη ἂν ὃ ἔστιν
[597]	καὶ τοῦτο καὶ τἆλλα πάντα	~πεποίηκεν.	~Τί δὲ τὸν τέκτονα; ἆρ’
[597]	τις, μίαν ~φύσει αὐτὴν ἔφυσεν.	~Εοικεν.	~Βούλει οὖν τοῦτον μὲν φυτουργὸν
[603]	συγγιγνομένη φαῦλα γεννᾷ ἡ μιμητική.	~Εοικεν.	~Πότερον, ἦν δ’ ἐγώ, ἡ
[605]	τῷ φαῦλα ποιεῖν πρὸς ἀλήθειαν	~ἔοικεν	αὐτῷ, καὶ τῷ πρὸς ἕτερον
[598]	ἡ μιμητική ἐστιν καί, ὡς	ἔοικεν,	διὰ ~τοῦτο πάντα ἀπεργάζεται, ὅτι
[595]	ἄλλους ἅπαντας τοὺς μιμητικούς— λώβη	~ἔοικεν	εἶναι πάντα τὰ τοιαῦτα τῆς
[598]	εὐήθης τις ἄνθρωπος, καί, ὡς	ἔοικεν,	~ἐντυχὼν γόητί τινι καὶ μιμητῇ
[610]	ἄγρυπνον· οὕτω πόρρω που, ὡς	ἔοικεν,	ἐσκήνηται τοῦ θανάσιμος ~εἶναι. ~Καλῶς,
[605]	τὸν Δί’ ἔφη, οὐκ εὐλόγῳ	ἔοικεν.	~(Ναί, ἦν δ’ ἐγώ, εἰ
[602]	~πονηρὸν ἢ χρηστόν· ἀλλ’ ὡς	ἔοικεν,	οἷον φαίνεται καλὸν εἶναι τοῖς
[601]	ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,	ἔοικεν	τοῖς τῶν ὡραίων προσώποις, καλῶν
[602]	~πρὸς κάλλος ἢ πονηρίαν. ~Οὐκ	ἔοικεν.	~Χαρίεις ἂν εἴη ὁ ἐν
[618]	~μεσοῦν τούτων. ἔνθα δή, ὡς	ἔοικεν,	ὦ φίλε Γλαύκων, ὁ πᾶς
[606]	ἐντύχῃς ~λέγουσιν ὡς τὴν Ελλάδα	πεπαίδευκεν	οὗτος ὁ ποιητὴς καὶ πρὸς
[612]	καὶ πετρώδη πολλὰ καὶ ἄγρια	περιπέφυκεν	ὑπὸ τῶν εὐδαιμόνων λεγομένων ~ἑστιάσεων.
[620]	ἀποπληρωτὴν τῶν ~αἱρεθέντων. ὃν πρῶτον	μὲν	ἄγειν αὐτὴν πρὸς τὴν Κλωθὼ
[620]	ἰέναι καὶ εἰς ἄλληλα, τὰ	μὲν	ἄδικα εἰς ~τὰ ἄγρια, τὰ
[603]	πότερον οὐδὲν ἀχθέσεται, ἢ τοῦτο	μὲν	~ἀδύνατον, μετριάσει δέ πως πρὸς
[611]	νῦν διήλθομεν. ~νῦν δὲ εἴπομεν	μὲν	ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ, οἷον ἐν
[609]	ἄλογον, ἦν δ’ ἐγώ, τὴν	μὲν	ἄλλου πονηρίαν ~ἀπολλύναι τι, τὴν
[614]	γε ἀπόλογον ἐρῶ, ἀλλ’ ~ἀλκίμου	μὲν	ἀνδρός, Ηρὸς τοῦ Αρμενίου, τὸ
[605]	ἄγειν (καὶ καρτερεῖν, ~ὡς τοῦτο	μὲν	ἀνδρὸς ὄν, ἐκεῖνο δὲ γυναικός,
[614]	τῶν νεκρῶν ἤδη ~διεφθαρμένων, ὑγιὴς	μὲν	ἀνῃρέθη, κομισθεὶς δ’ οἴκαδε μέλλων
[604]	~Οὕτως ἔχει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τὸ	μὲν	ἀντιτείνειν διακελευόμενον λόγος καὶ νόμος
[608]	αὐτῶν διανοῇ; ~Τὸ ποῖον; ~Τὸ	μὲν	ἀπολλύον καὶ διαφθεῖρον πᾶν τὸ
[600]	ἠγαπᾶτο ὑπ’ αὐτῶν, ἀλλὰ ~Πρωταγόρας	μὲν	ἄρα ὁ Αβδηρίτης καὶ Πρόδικος
[604]	οὕτω προσφέροιτο. ~Οὐκοῦν, φαμέν, τὸ	μὲν	βέλτιστον τούτῳ τῷ λογισμῷ ἐθέλει
[599]	γεγονέναι καὶ σφᾶς ὠφεληκέναι; Χαρώνδαν	μὲν	γὰρ ~Ιταλία καὶ Σικελία, καὶ
[595]	~περὶ Ομήρου ἀποκωλύει λέγειν. ἔοικε	μὲν	(γὰρ τῶν καλῶν ἁπάντων ~τούτων
[620]	βίου τὰ πολλὰ αἱρεῖσθαι. ~ἰδεῖν	μὲν	γὰρ ψυχὴν ἔφη τήν ποτε
[613]	τὸ ὂν τιθέναι; ~οὐχ οἱ	μὲν	δεινοί τε καὶ ἄδικοι δρῶσιν
[616]	ἕκαστον σιγήσαντος ἀναβῆναι. καὶ τὰς	μὲν	~δὴ δίκας τε καὶ τιμωρίας
[597]	εἴδεσι ~κλινῶν. ~Ναὶ τρεῖς. ~(Ο	μὲν	δὴ θεός, εἴτε οὐκ ἐβούλετο,
[597]	οἱ ἄλλοι μιμηταί. ~Κινδυνεύει. ~Τὸν	μὲν	δὴ μιμητὴν ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ δέ
[613]	δεῖ διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα γε. ~Τὰ	μὲν	δὴ παρὰ θεῶν τοιαῦτ’ ἄττ’
[602]	μιμήσεται. ~Τί γὰρ ἄλλο; ~Ταῦτα	μὲν	δή, ὥς γε φαίνεται, ἐπιεικῶς
[615]	καὶ καταμανθάνοντες τὸ ~φθέγμα, τοὺς	μὲν	διαλαβόντες ἦγον, ~τὸν δὲ Αρδιαῖον
[618]	γὰρ ἐν αὐτοῖς εἶναι, τὰς	μὲν	~διατελεῖς, τὰς δὲ καὶ μεταξὺ
[613]	ἐρῶ γὰρ δὴ ὅτι οἱ	μὲν	δίκαιοι, ἐπειδὰν πρεσβύτεροι γένωνται, ~ἐν
[614]	καθῆσθαι, οὕς, ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν, τοὺς	μὲν	δικαίους κελεύειν πορεύεσθαι τὴν εἰς
[601]	~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν ὁ	μὲν	εἰδὼς ἐξαγγέλλει περὶ χρηστῶν καὶ
[611]	~παλαιὰ τοῦ σώματος μέρη τὰ	μὲν	ἐκκεκλάσθαι, τὰ δὲ συντετρῖφθαι καὶ
[609]	δεῖν σῶμα ἀπόλλυσθαι· ἀλλ’ ἐὰν	μὲν	ἐμποιῇ ἡ ~αὐτῶν πονηρία τῶν
[617]	προφήτην οὖν τινα σφᾶς πρῶτον	μὲν	ἐν τάξει διαστῆσαι, ἔπειτα ~λαβόντα
[617]	δὲ τῷ ὅλῳ περιφερομένῳ τοὺς	μὲν	ἐντὸς ἑπτὰ κύκλους ~τὴν ἐναντίαν
[618]	καὶ δοκίμων ἀνδρῶν βίους, τοὺς	μὲν	~ἐπὶ εἴδεσιν καὶ κατὰ κάλλη
[619]	καὶ ἄλλας τοιαύτας πράξεις πολλὰ	μὲν	~ἐργάσηται καὶ ἀνήκεστα κακά, ἔτι
[607]	~ἡμεῖς οὕτως, διὰ τὸν ἐγγεγονότα	μὲν	ἔρωτα τῆς τοιαύτης ποιήσεως ~ὑπὸ
[608]	τῶν καλῶν (πολιτειῶν τροφῆς, εὖνοι	μὲν	ἐσόμεθα φανῆναι ~αὐτὴν ὡς βελτίστην
[604]	~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν τὸ	μὲν	ἕτερον τῷ νόμῳ ἕτοιμον πείθεσθαι,
[597]	τινες κλῖναι αὗται γίγνονται· μία	μὲν	ἡ ἐν τῇ φύσει ~οὖσα,
[616]	~ἐπιστρέφεσθαι τὰς περιφοράς· οὗ τὴν	μὲν	ἠλακάτην τε καὶ τὸ ἄγκιστρον
[596]	λαβὼν κάτοπτρον (περιφέρειν πανταχῇ· ~ταχὺ	μὲν	ἥλιον ποιήσεις καὶ τὰ ἐν
[612]	~Εἰ δὲ μὴ λανθάνετον, ὁ	μὲν	θεοφιλὴς ἂν εἴη, ὁ δὲ
[617]	περιφέρεσθαι, αὐτῶν δὲ τούτων τάχιστα	μὲν	~ἰέναι τὸν ὄγδοον, δευτέρους δὲ
[614]	τῷ τόπῳ. ~ὁρᾶν δὴ ταύτῃ	μὲν	καθ’ ἑκάτερον τὸ χάσμα τοῦ
[595]	μήν, ἦν δ’ ἐγώ, πολλὰ	μὲν	καὶ ἄλλα περὶ αὐτῆς ἐννοῶ,
[621]	ἀθάνατον ψυχὴν καὶ δυνατὴν πάντα	μὲν	κακὰ ἀνέχεσθαι, ~πάντα δὲ ἀγαθά,
[609]	εὑρίσκωμεν τῶν ὄντων, ᾧ ἔστι	μὲν	κακὸν ὃ ποιεῖ αὐτὸ ~μοχθηρόν,
[618]	καὶ τὸν ἀμείνω (βίον, ~χείρω	μὲν	καλοῦντα ὃς αὐτὴν ἐκεῖσε ἄξει,
[596]	ταῦτα τὰ σκεύη δύο, μία	μὲν	κλίνης, μία δὲ τραπέζης. ~Ναί.
[617]	δὲ τὰ μέλλοντα. καὶ τὴν	~μὲν	Κλωθὼ τῇ δεξιᾷ χειρὶ ἐφαπτομένην
[610]	~ἀποθνῄσκειν τοὺς λαμβάνοντας αὐτό, τοὺς	μὲν	μάλιστα θᾶττον, τοὺς δ’ ~ἧττον
[605]	διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ τὰ ~αὐτὰ τοτὲ	μὲν	μεγάλα ἡγουμένῳ, τοτὲ δὲ σμικρά,
[615]	ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι δὲ ἀλλήλαις τὰς	(μὲν	ὀδυρομένας τε καὶ ~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας
[607]	ὠφέλιμον εἶναι τὸν ἔρωτα, βίᾳ	μέν,	ὅμως δὲ ἀπέχονται, καὶ ~ἡμεῖς
[601]	ποιητής, ὁ μιμητής, φαμέν, τοῦ	μὲν	~ὄντος οὐδὲν ἐπαΐει, τοῦ δὲ
[598]	διαφέρει αὐτὴ ἑαυτῆς, ἢ διαφέρει	μὲν	οὐδέν, φαίνεται δὲ ἀλλοία; καὶ
[607]	ἤ τινι ~ἄλλῳ μέτρῳ; ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Δοῖμεν δέ γέ που
[595]	ἀλλ’ ὃ λέγω, ῥητέον. ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Ακουε δή, μᾶλλον
[599]	τοῖς πολλοῖς εὖ λέγειν. ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη, ἐξεταστέον. ~Οἴει οὖν,
[612]	ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς αὐτῆς διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’
[608]	πού τις ἂν εἴη. ~Οὐδὲν	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Τί οὖν; οἴει
[597]	τῆς φύσεως ~μιμητὴν καλεῖς; ~Πάνυ	μὲν	οὖν, ἔφη. ~Τοῦτ’ ἄρα ἔσται
[612]	ἀνθρώπου καὶ ἐπειδὰν τελευτήσῃ; ~Παντάπασι	μὲν	οὖν, ἦ δ’ ὅς. ~Αρ’
[605]	ἡ μίμησις αὐτοῖς ~γίγνεται. ~(Παντάπασι	μὲν	οὖν. ~Ο δὴ μιμητικὸς ποιητὴς
[605]	ἀληθοῦς πόρρω πάνυ ἀφεστῶτα. ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Οὐ μέντοι πω τό
[604]	~ἀργὸν καὶ δειλίας φίλον; ~Φήσομεν	μὲν	οὖν. ~(Οὐκοῦν τὸ μὲν πολλὴν
[601]	δὲ καὶ σχημάτων ~θεωροῦσιν; ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Οὕτω δὴ οἶμαι καὶ
[613]	ἐκ ~προτέρας ἁμαρτίας ὑπῆρχεν; ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~Οὕτως ἄρα ὑποληπτέον περὶ
[615]	θέας ἀμηχάνους τὸ κάλλος. τὰ	μὲν	οὖν πολλά, ~ὦ Γλαύκων, πολλοῦ
[602]	ὡς οἷόν τε ~μάλιστα. ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~(Πρὸς Διός, ἦν δ’
[616]	τοῦ ὀγδόου διαμπερὲς ἐληλάσθαι. τὸν	μὲν	οὖν πρῶτόν τε καὶ ~ἐξωτάτω
[621]	ὕδωρ ἀγγεῖον οὐδὲν ~στέγειν. μέτρον	μὲν	οὖν τι τοῦ ὕδατος πᾶσιν
[601]	~Τοῦ αὐτοῦ ἄρα σκεύους ὁ	μὲν	ποιητὴς πίστιν ὀρθὴν ἕξει περὶ
[604]	~Φήσομεν μὲν οὖν. ~(Οὐκοῦν τὸ	μὲν	πολλὴν μίμησιν καὶ ποικίλην ἔχει,
[595]	ψυχῆς (εἴδη. ~Πῶς λέγεις; ~Ως	μὲν	πρὸς ὑμᾶς εἰρῆσθαι— οὐ γάρ
[619]	ὁ ἐκεῖθεν ἄγγελος ἤγγελλε τὸν	μὲν	προφήτην ~οὕτως εἰπεῖν· Καὶ τελευταίῳ
[613]	δὲ τῶν ἄνω μή; τὸ	μὲν	πρῶτον ὀξέως ἀποπηδῶσιν, ~τελευτῶντες (δὲ
[616]	σφονδύλου φύσιν εἶναι τοιάνδε· τὸ	μὲν	σχῆμα ~οἵαπερ ἡ τοῦ ἐνθάδε,
[617]	τὴν τῶν Σειρήνων ἁρμονίαν, Λάχεσιν	~μὲν	τὰ γεγονότα, Κλωθὼ δὲ τὰ
[596]	ἰδέαν βλέπων οὕτω ποιεῖ ὁ	μὲν	τὰς κλίνας, ὁ δὲ τὰς
[598]	τινων (ἀκούομεν ὅτι οὗτοι πάσας	μὲν	~τέχνας ἐπίστανται, πάντα δὲ τὰ
[617]	δὴ στρεφόμενον τὸν ἄτρακτον ὅλον	μὲν	τὴν ~αὐτὴν φοράν, ἐν δὲ
[603]	καὶ ~ὅλως ἡ μιμητικὴ πόρρω	μὲν	τῆς ἀληθείας ὂν τὸ αὑτῆς
[602]	μιμεῖσθαι τοῦτο οὐ περὶ τρίτον	μέν	~τί ἐστιν ἀπὸ τῆς ἀληθείας;
[607]	καὶ ἀγροικίαν καταγνῷ, ὅτι παλαιὰ	μέν	τις διαφορὰ ~φιλοσοφίᾳ τε καὶ
[611]	ψυχή. ~Οὔκουν εἰκός γε. ~Οτι	μὲν	τοίνυν ἀθάνατον ψυχή, καὶ ὁ
[599]	τιμὴ καὶ ἡ ὠφελία. ~Τῶν	μὲν	τοίνυν ἄλλων πέρι μὴ ἀπαιτῶμεν
[614]	ἔφη· δίκαια γὰρ λέγεις. ~Α	μὲν	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, ζῶντι
[611]	ὄν, ἀθάνατον. ~Ανάγκη, ἔφη. ~Τοῦτο	μὲν	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, οὕτως
[604]	~Μονωθεὶς δέ γε οἶμαι πολλὰ	μὲν	τολμήσει φθέγξασθαι, ἃ εἴ τις
[614]	κατὰ δὲ τὼ ἑτέρω ἐκ	μὲν	~τοῦ ἀνιέναι ἐκ τῆς γῆς
[616]	τὸν τοῦ δευτέρου. καὶ τὸν	μὲν	τοῦ μεγίστου ~ποικίλον, τὸν δὲ
[612]	~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, πρῶτον	μὲν	τοῦτο ἀποδώσετε, ὅτι θεούς γε
[596]	εἶναι ~τοιοῦτος δημιουργός, ἢ τινὶ	μὲν	τρόπῳ γενέσθαι ἂν τούτων ἁπάντων
[621]	ὥσπερ ἀστέρας. αὐτὸς δὲ ~τοῦ	μὲν	ὕδατος κωλυθῆναι πιεῖν· ὅπῃ μέντοι
[597]	ἔφυσεν. ~Εοικεν. ~Βούλει οὖν τοῦτον	μὲν	φυτουργὸν τούτου προσαγορεύωμεν, ἤ τι
[607]	αὑτοῦ βίον ~κατασκευασάμενον ζῆν, ~(φιλεῖν	μὲν	χρὴ καὶ ἀσπάζεσθαι ὡς ὄντας
[608]	ἀρετῆς καὶ προκείμενα ~ἆθλα οὐ	διεληλύθαμεν.	~Αμήχανόν τι, ἔφη, λέγεις μέγεθος,
[621]	ἐν τῇ ~χιλιέτει πορείᾳ, ἣν	διεληλύθαμεν,	εὖ πράττωμεν.
[608]	~Σύμφημί σοι, ἔφη, ἐξ ὧν	διεληλύθαμεν·	οἶμαι δὲ καὶ ἄλλον ὁντινοῦν.
[612]	εἴδη, ὡς ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς αὐτῆς	διεληλύθαμεν.	~Παντάπασι μὲν οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν,
[596]	δὲ τραπέζης. ~Ναί. ~Οὐκοῦν καὶ	εἰώθαμεν	λέγειν ὅτι ὁ δημιουργὸς ἑκατέρου
[596]	γάρ πού τι ἓν ἕκαστον	εἰώθαμεν	τίθεσθαι περὶ ἕκαστα τὰ ~πολλά,
[618]	δὲ ἄλλα πάντα χαίρειν ἐάσει·	~ἑωράκαμεν	γὰρ ὅτι ζῶντί τε καὶ
[612]	μισθοὺς οὐδὲ τὰς δόξας δικαιοσύνης	ἐπῃνέκαμεν,	ὥσπερ Ησίοδόν τε ~καὶ Ομηρον
[597]	~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν δὴ μιμητὴν	ὡμολογήκαμεν.	~εἰπὲ δέ μοι περὶ (τοῦ
[608]	~πολιτείας δεδιότι, καὶ νομιστέα ἅπερ	εἰρήκαμεν	περὶ ποιήσεως. ~Παντάπασιν, ἦ δ’
[605]	μέντοι πω τό γε μέγιστον	κατηγορήκαμεν	αὐτῆς. τὸ γὰρ καὶ τοὺς
[603]	χρή. ~Ωδε δὴ προθώμεθα· πράττοντας,	φαμέν,	ἀνθρώπους μιμεῖται ἡ ~μιμητικὴ βιαίους
[604]	περὶ τὸ αὐτὸ ἅμα, ~δύο	φαμὲν	αὐτὼ ἀναγκαῖον εἶναι. ~Πῶς δ’
[597]	τὸ εἶδος ποιεῖ, ~ὃ δή	φαμεν	εἶναι ὃ ἔστι κλίνη, ἀλλὰ
[598]	τοῦτο ~εἴδωλον. οἷον ὁ ζωγράφος,	φαμέν,	ζωγραφήσει ἡμῖν σκυτοτόμον, τέκτονα, ~τοὺς
[601]	ἱκανῶς ἴδωμεν. ~Λέγε, ἔφη. ~Ζωγράφος,	φαμέν,	ἡνίας τε γράψει καὶ χαλινόν;
[606]	ἐν τῇ ψυχῇ, ἃ δή	φαμεν	πάσῃ ~πράξει ἡμῖν ἕπεσθαι, ὅτι
[604]	τὰς τύχας οὕτω προσφέροιτο. ~Οὐκοῦν,	φαμέν,	τὸ μὲν βέλτιστον τούτῳ τῷ
[601]	τοῦ εἰδώλου ποιητής, ὁ μιμητής,	φαμέν,	τοῦ μὲν ~ὄντος οὐδὲν ἐπαΐει,
[602]	ἀδύνατον ~εἶναι; ~Καὶ ὀρθῶς γ’	ἔφαμεν.	~(Τὸ παρὰ τὰ μέτρα ἄρα
[602]	ἅμα περὶ ταὐτά. ~Ναί. ~Οὐκοῦν	ἔφαμεν	τῷ αὐτῷ ἅμα περὶ ταὐτὰ
[615]	θεαμάτων· ἐπειδὴ ἐγγὺς τοῦ στομίου	ἦμεν	μέλλοντες ἀνιέναι ~καὶ τἆλλα πάντα
[609]	~Καὶ μάλα, ἔφη· ἃ νυνδὴ	διῇμεν	πάντα, ἀδικία τε καὶ (ἀκολασία
[597]	ἐν τῇ φύσει ~οὖσα, ἣν	φαῖμεν	ἄν, ὡς ἐγᾦμαι, θεὸν ἐργάσασθαι.
[605]	ἂν αὐτοῦ ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ	τιθεῖμεν	~ἀντίστροφον αὐτὸν τῷ ζωγράφῳ· καὶ
[607]	~ἄλλῳ μέτρῳ; ~Πάνυ μὲν οὖν.	~Δοῖμεν	δέ γέ που ἂν καὶ
[610]	ταῦτα ἐξελέγξωμεν ὅτι οὐ καλῶς	λέγομεν,	ἢ (ἕως ἂν ᾖ ~ἀνέλεγκτα,
[608]	αὐτοῖς τοῦτον τὸν ~λόγον, ὃν	λέγομεν,	καὶ ταύτην τὴν ἐπῳδήν, εὐλαβούμενοι
[609]	σῶμα εἶναι, καὶ ἃ νυνδὴ	ἐλέγομεν	(ἅπαντα ὑπὸ τῆς ~οἰκείας κακίας,
[600]	οὐχ ἅπτεσθαι, ἀλλ’ ὥσπερ νυνδὴ	ἐλέγομεν,	~ὁ ζωγράφος σκυτοτόμον ποιήσει δοκοῦντα
[603]	ἄλλο ὧν περὶ πλείστου ποιεῖται,	ἐλέγομέν	που καὶ τότε ὅτι ῥᾷστα
[615]	τἆλλα πάντα πεπονθότες, ἐκεῖνόν τε	κατείδομεν	ἐξαίφνης καὶ ~ἄλλους— σχεδόν τι
[603]	τὴν ἀκοήν, ἣν ~δὴ ποίησιν	ὀνομάζομεν;	~Εἰκός γ’ ἔφη, καὶ ταύτην.
[595]	ὡς ~παντὸς ἄρα μᾶλλον ὀρθῶς	ᾠκίζομεν	τὴν πόλιν, οὐχ ἥκιστα δὲ
[611]	διόψεται καὶ πάντα ἃ νῦν	διήλθομεν.	~νῦν δὲ εἴπομεν μὲν ἀληθῆ
[607]	καὶ ὠφελίμη. ~Πῶς δ’ οὐ	μέλλομεν,	ἔφη, κερδαίνειν; ~Εἰ δέ γε
[607]	τότε αὐτὴν ἐκ τῆς πόλεως	ἀπεστέλλομεν	~τοιαύτην οὖσαν· ὁ γὰρ λόγος
[611]	ἃ νῦν διήλθομεν. ~νῦν δὲ	εἴπομεν	μὲν ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ, οἷον
[603]	δ’ ἐγώ· ἀλλ’ ὃ τότε	ἀπελίπομεν,	νῦν μοι (δοκεῖ ~ἀναγκαῖον εἶναι
[596]	τὰ ~πολλά, οἷς ταὐτὸν ὄνομα	ἐπιφέρομεν.	ἢ οὐ μανθάνεις; ~Μανθάνω. ~Θῶμεν
[605]	τε καὶ κοπτομένους, οἶσθ’ ὅτι	χαίρομέν	τε καὶ ἐνδόντες ἡμᾶς ~αὐτοὺς
[612]	αὐτὸ δικαιοσύνην αὐτῇ ψυχῇ ἄριστον	~ηὕρομεν,	καὶ ποιητέον εἶναι αὐτῇ τὰ
[612]	ταῦτα. ~Τῷ δὲ θεοφιλεῖ οὐχ	ὁμολογήσομεν,	~ὅσα γε ἀπὸ θεῶν (γίγνεται,
[609]	σιτίων τῷ σώματι σώματος μοχθηρίαν,	φήσομεν	αὐτὸ ~δι’ ἐκεῖνα ὑπὸ τῆς
[604]	αὐτῶν ἆρ’ οὐκ ἀλόγιστόν τε	φήσομεν	εἶναι καὶ ~ἀργὸν καὶ δειλίας
[601]	οὖν οὐ περὶ πάντα οὕτω	φήσομεν	ἔχειν; ~Πῶς; ~(Περὶ ἕκαστον ταύτας
[605]	ταὐτὸν καὶ τὸν μιμητικὸν ποιητὴν	φήσομεν	κακὴν ~πολιτείαν ἰδίᾳ ἑκάστου τῇ
[604]	καὶ ~ἀργὸν καὶ δειλίας φίλον;	~Φήσομεν	μὲν οὖν. ~(Οὐκοῦν τὸ μὲν
[601]	δὴ οἶμαι καὶ τὸν ποιητικὸν	φήσομεν	χρώματα ἄττα ἑκάστων ~τῶν τεχνῶν
[621]	δικαιοσύνην μετὰ ~φρονήσεως παντὶ τρόπῳ	ἐπιτηδεύσομεν,	ἵνα καὶ ἡμῖν αὐτοῖς φίλοι
[612]	~λανθάνει ἑκάτερος αὐτῶν οἷός ἐστιν;	~Αποδώσομεν,	ἔφη. ~Εἰ δὲ μὴ λανθάνετον,
[610]	ἐμποιήσαντος τὸ ἔμφυτον κακόν, οὐδέποτε	ἀξιώσομεν	διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’ αὖ, ἔφη, λέγεις.
[610]	~ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς ψυχὰς ὁμολογεῖν,	ἀξιώσομέν	που, εἰ ἀληθῆ ~λέγει ὁ
[598]	~ἡγεμόνα αὐτῆς Ομηρον, ἐπειδή τινων	(ἀκούομεν	ὅτι οὗτοι πάσας μὲν ~τέχνας
[607]	εὐνομουμένῃ, ἅσμενοι ἂν ~καταδεχοίμεθα, ὡς	σύνισμέν	γε ἡμῖν αὐτοῖς κηλουμένοις ὑπ’
[612]	θεομισής, ὥσπερ ~καὶ κατ’ ἀρχὰς	ὡμολογοῦμεν.	~Εστι ταῦτα. ~Τῷ δὲ θεοφιλεῖ
[607]	ἐστιν· ~καὶ εὐμενῶς (ἀκου( σόμεθα.	κερδανοῦμεν	γάρ που ἐὰν μὴ μόνον
[605]	ἐκεῖνο δὲ γυναικός, ὃ τότε	ἐπῃνοῦμεν.	~Εννοῶ, ἔφη. ~Η καλῶς οὖν,
[605]	~αὐτοὺς ἑπόμεθα συμπάσχοντες καὶ σπουδάζοντες	ἐπαινοῦμεν	ὡς ἀγαθὸν ~ποιητήν, ὃς ἂν
[621]	ἵνα καὶ ἡμῖν αὐτοῖς φίλοι	ὦμεν	~καὶ τοῖς θεοῖς, αὐτοῦ τε
[601]	αὐτὸ καταλίπωμεν ῥηθέν, ἀλλ’ ἱκανῶς	ἴδωμεν.	~Λέγε, ἔφη. ~Ζωγράφος, φαμέν, ἡνίας
[603]	ἡ τῆς ~ποιήσεως μιμητική, καὶ	ἴδωμεν	φαῦλον ἢ σπουδαῖόν ἐστιν. ~Αλλὰ
[599]	~ἄλλας τέχνας αὐτοὺς ἐρωτῶμεν, ἀλλ’	ἐῶμεν·	περὶ δὲ ὧν μεγίστων τε
[610]	μήτε ψυχὴν μήτε ἄλλο μηδὲν	ἐῶμεν	~φάναι τινὰ ἀπόλλυσθαι. ~Αλλὰ μέντοι,
[597]	τοιούσδε λόγους ~διατρίβουσιν. ~Μηδὲν ἄρα	θαυμάζωμεν	εἰ καὶ τοῦτο ἀμυδρόν τι
[596]	ἐπιφέρομεν. ἢ οὐ μανθάνεις; ~Μανθάνω.	~Θῶμεν	δὴ καὶ νῦν ὅτι βούλει
[609]	καὶ ἀπόλλυσι; καὶ ἐννόει μὴ	~ἐξαπατηθῶμεν	οἰηθέντες τὸν ἄδικον ἄνθρωπον καὶ
[600]	ὦ Σώκρατες, ἀληθῆ λέγειν. ~Οὐκοῦν	τιθῶμεν	ἀπὸ Ομήρου ἀρξαμένους πάντας τοὺς
[603]	~ἀλλὰ καὶ ἐπ’ αὐτὸ αὖ	ἔλθωμεν	τῆς διανοίας (τοῦτο ᾧ προσομιλεῖ
[610]	ψυχῆς πονηρίαν ἐμποιῇ, μή ποτε	ἀξιῶμεν	ὑπὸ ἀλλοτρίου κακοῦ ~ἄνευ τῆς
[609]	ἄν; ἔφη. ~Εὰν ἄρα τι	εὑρίσκωμεν	τῶν ὄντων, ᾧ ἔστι μὲν
[610]	ἔφη, λόγον. ~Η τοίνυν ταῦτα	ἐξελέγξωμεν	ὅτι οὐ καλῶς λέγομεν, ἢ
[607]	ὁ γὰρ λόγος ἡμᾶς ᾕρει.	προσείπωμεν	δὲ αὐτῇ, μὴ καί τινα
[601]	~Ναί. ~Μὴ τοίνυν ἡμίσεως αὐτὸ	καταλίπωμεν	ῥηθέν, ἀλλ’ ἱκανῶς ἴδωμεν. ~Λέγε,
[597]	οὖν, ἔφην, ἐπ’ αὐτῶν τούτων	ζητήσωμεν	τὸν μιμητὴν τοῦτον, ~τίς ποτ’
[603]	δ’ ἐγώ, τῷ εἰκότι μόνον	πιστεύσωμεν	ἐκ τῆς γραφικῆς, ~ἀλλὰ καὶ
[599]	μὲν τοίνυν ἄλλων πέρι μὴ	ἀπαιτῶμεν	λόγον (Ομη( ρον ἢ ~ἄλλον
[621]	~χιλιέτει πορείᾳ, ἣν διεληλύθαμεν, εὖ	πράττωμεν.
[599]	περὶ τὰς ~ἄλλας τέχνας αὐτοὺς	ἐρωτῶμεν,	ἀλλ’ ἐῶμεν· περὶ δὲ ὧν
[597]	οὖν τοῦτον μὲν φυτουργὸν τούτου	προσαγορεύωμεν,	ἤ τι ~τοιοῦτον; ~Δίκαιον γοῦν,
[610]	ἂν ᾖ ~ἀνέλεγκτα, μή ποτε	φῶμεν	ὑπὸ πυρετοῦ μηδ’ αὖ ὑπ’
[620]	ἰδοῦσαν ὅτι τὰ αὐτὰ ~ἂν	ἔπραξεν	καὶ πρώτη λαχοῦσα, καὶ ἁσμένην
[598]	τινι καὶ μιμητῇ ἐξηπατήθη, ὥστε	ἔδοξεν	αὐτῷ πάσσοφος ~εἶναι, διὰ τὸ
[609]	καὶ τελευτῶν ὅλον διέλυσεν καὶ	ἀπώλεσεν;	~Πῶς γὰρ οὔ; ~Τὸ σύμφυτον
[597]	φύσει ἀπεργάσασθαι αὐτὸν κλίνην, οὕτως	ἐποίησεν	μίαν ~μόνον αὐτὴν ἐκείνην ὃ
[599]	τῶν πόλεων διὰ ~σὲ βέλτιον	ᾤκησεν,	ὥσπερ διὰ Λυκοῦργον Λακεδαίμων καὶ
[609]	ᾧ ~προσεγένετο, καὶ τελευτῶν ὅλον	διέλυσεν	καὶ ἀπώλεσεν; ~Πῶς γὰρ οὔ;
[597]	κλινοποιός τις, μίαν ~φύσει αὐτὴν	ἔφυσεν.	~Εοικεν. ~Βούλει οὖν τοῦτον μὲν
[603]	τὴν ὄψιν ἐστασίαζεν καὶ ἐναντίας	εἶχεν	ἐν ἑαυτῷ δόξας ἅμα ~περὶ
[613]	αὐτῷ κακὸν ἐκ ~προτέρας ἁμαρτίας	ὑπῆρχεν;	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτως ἄρα
[598]	ἡμῖν ἀπαγγέλλῃ περί του, ὡς	ἐνέτυχεν	ἀνθρώπῳ ~πάσας ἐπισταμένῳ τὰς δημιουργίας
[611]	~Πῶς λέγεις; ἔφη. ~Οὐ ῥᾴδιον,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἀίδιον εἶναι σύνθετόν
[614]	ἀκούοντι. ~Αλλ’ οὐ μέντοι σοι,	ἦν	δ’ ἐγώ, Αλκίνου γε ἀπόλογον
[603]	ἡμῶν. ~Ορθῶς, ἔφη. ~Ορθῶς γάρ,	ἦν	δ’ ἐγώ· ἀλλ’ ὃ τότε
[600]	ὅτε ἔζη. ~Λέγεται γὰρ οὖν,	ἦν	δ’ ἐγώ. ἀλλ’ οἴει, ὦ
[596]	ὁ τρόπος οὗτος; ~Οὐ χαλεπός,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἀλλὰ πολλαχῇ καὶ
[595]	ἔφη, ἐγὼ συννοήσω. ~Οὐδέν γε,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἄτοπον, ~ἐπεὶ πολλά
[610]	~Κατὰ τὸν αὐτὸν τοίνυν λόγον,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἐὰν μὴ σώματος
[597]	φυῶσιν. ~Πῶς δή; ἔφη. ~Οτι,	ἦν	δ’ ἐγώ, εἰ δύο μόνας
[606]	ἔφη, οὐκ εὐλόγῳ ἔοικεν. ~(Ναί,	ἦν	δ’ ἐγώ, εἰ ἐκείνῃ γ’
[601]	γάρ που. ~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἔοικεν τοῖς τῶν
[603]	διεξελθεῖν. ~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Ανήρ,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἐπιεικὴς τοιᾶσδε τύχης
[614]	γὰρ λέγεις. ~Α μὲν τοίνυν,	ἦν	δ’ ἐγώ, ζῶντι τῷ δικαίῳ
[603]	γεννᾷ ἡ μιμητική. ~Εοικεν. ~Πότερον,	ἦν	δ’ ἐγώ, ἡ κατὰ τὴν
[596]	γέ που τῇ ἀληθείᾳ. ~Καλῶς,	ἦν	δ’ ἐγώ, καὶ εἰς δέον
[596]	θαυμαστόν, ἔφη, λέγεις σοφιστήν. ~Απιστεῖς;	ἦν	δ’ ἐγώ. καί μοι εἰπέ,
[595]	δή, ἔφη, διανοούμενος λέγεις; ~Ρητέον,	ἦν	δ’ ἐγώ· καίτοι φιλία γέ
[612]	ἔφη, εἰ μή. ~Επειδὴ τοίνυν,	ἦν	δ’ ἐγώ, κεκριμέναι εἰσί, πάλιν
[610]	ἐσκήνηται τοῦ θανάσιμος ~εἶναι. ~Καλῶς,	ἦν	δ’ ἐγώ, λέγεις. ὁπότε γὰρ
[598]	~μίμησιν ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα, ἔφη. ~Οὐκοῦν,	ἦν	δ’ ἐγώ, μετὰ τοῦτο ἐπισκεπτέον
[611]	τελευτῶντα ἀθάνατα. ~Αληθῆ λέγεις. ~Αλλ’	ἦν	δ’ ἐγώ, μήτε τοῦτο οἰώμεθα—
[608]	τί τοῦτο λέγεις; ~Οὐκ ᾔσθησαι,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὅτι ἀθάνατος ἡμῶν
[614]	τε καὶ βέβαια. ~Ταῦτα τοίνυν,	ἦν	δ’ ἐγώ, οὐδέν ἐστι πλήθει
[605]	~Εννοῶ, ἔφη. ~Η καλῶς οὖν,	ἦν	δ’ ἐγώ, οὗτος ὁ ἔπαινος
[611]	~Ανάγκη, ἔφη. ~Τοῦτο μὲν τοίνυν,	ἦν	δ’ ἐγώ, οὕτως ἐχέτω· εἰ
[613]	ἐμὴν δόξαν, ἔφη. ~Τί δέ,	ἦν	δ’ ἐγώ, παρ’ ἀνθρώπων; ἆρ’
[604]	δ’ ὅς, λέγεις; ~Τῷ βουλεύεσθαι,	ἦν	δ’ ἐγώ, περὶ τὸ γεγονὸς
[595]	~Πολιτεία Ι. ~(Καὶ μήν,	ἦν	δ’ ἐγώ, πολλὰ μὲν καὶ
[612]	αὐτήν. ~(Δίκαια, ἔφη, αἰτῇ. ~Οὐκοῦν,	ἦν	δ’ ἐγώ, πρῶτον μὲν τοῦτο
[608]	καὶ ἄλλον ὁντινοῦν. ~(Καὶ μήν,	ἦν	δ’ ἐγώ, τά γε μέγιστα
[612]	~Παντάπασι μὲν οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν,	ἦν	δ’ ἐγώ, τά τε ἄλλα
[609]	~Αλλὰ μέντοι ἐκεῖνό γε ἄλογον,	ἦν	δ’ ἐγώ, τὴν μὲν ἄλλου
[602]	~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Πρὸς Διός,	ἦν	δ’ ἐγώ, τὸ δὲ δὴ
[597]	~μιμητὴς οὗ ἐκεῖνοι δημιουργοί. ~Εἶεν,	ἦν	δ’ ἐγώ· τὸν τοῦ τρίτου
[603]	ἔφη, καὶ ταύτην. ~Μὴ τοίνυν,	ἦν	δ’ ἐγώ, τῷ εἰκότι μόνον
[609]	~Οὕτως, ἔφη, εἰκός. ~Τί οὖν;	ἦν	δ’ ἐγώ· ψυχῇ ἆρ’ οὐκ
[612]	~Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις. ~Αρ’ οὖν,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων, νῦν
[609]	αὑτοῦ μή. ~Αλογον. ~(Εννόει γάρ,	ἦν	δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων, ὅτι
[600]	~πολλή τις ἀμέλεια περὶ (αὐτὸν	ἦν	ἐπ’ αὐτοῦ ἐκείνου, ὅτε ἔζη.
[609]	τοῦ πεφυκότος οὕτως ὄλεθρος οὐκ	ἦν;	~Οὕτως, ἔφη, εἰκός. ~Τί οὖν;
[600]	εἰ τῷ ὄντι οἷός τ’	ἦν	~παιδεύειν ἀνθρώπους καὶ βελτίους ἀπεργάζεσθαι
[603]	ἢ χαίροντας. ~μή τι ἄλλο	ἦν	παρὰ ταῦτα; ~Οὐδέν. ~Αρ’ οὖν
[600]	ἐπ’ ἐκείνου, εἴπερ οἷός τ’	ἦν	πρὸς ἀρετὴν ὀνῆσαι ~ἀνθρώπους, ἢ
[599]	τῶν ποιητῶν, ἐρωτῶντες εἰ ἰατρικὸς	ἦν	τις αὐτῶν ἀλλὰ μὴ ~μιμητὴς
[611]	μᾶλλον θηρίῳ ἐοικέναι ἢ οἷος	ἦν	~φύσει, οὕτω καὶ τὴν ψυχὴν
[601]	ἢ τὴν χρείαν ἐστίν, πρὸς	ἣν	ἂν ἕκαστον ᾖ ~πεποιημένον ἢ
[603]	ἢ καὶ κατὰ τὴν ἀκοήν,	ἣν	~δὴ ποίησιν ὀνομάζομεν; ~Εἰκός γ’
[621]	καὶ ἐν τῇ ~χιλιέτει πορείᾳ,	ἣν	διεληλύθαμεν, εὖ πράττωμεν.
[601]	τὴν χρείαν ἐστίν, πρὸς ἣν	ἂν	ἕκαστον ᾖ ~πεποιημένον ἢ πεφυκός;
[602]	τοῦ ἀνθρώπου ἔχον τὴν δύναμιν	ἣν	~ἔχει; ~Τοῦ ποίου τινὸς πέρι
[620]	τῆς τοῦ ἀτράκτου δίνης, κυροῦντα	ἣν	λαχὼν ~εἵλετο μοῖραν· ταύτης δ’
[597]	τέκτων. ~Ναί, ἔφη. ~Μία δὲ	ἣν	ὁ ζωγράφος. ἦ γάρ; ~Εστω.
[597]	~Οὐδένα, οἶμαι. ~Μία δέ γε	ἣν	ὁ τέκτων. ~Ναί, ἔφη. ~Μία
[617]	ἐξ ἀνάγκης. ἀρετὴ δὲ ἀδέσποτον,	ἣν	τιμῶν καὶ ~ἀτιμάζων πλέον καὶ
[597]	ἡ ἐν τῇ φύσει ~οὖσα,	ἣν	φαῖμεν ἄν, ὡς ἐγᾦμαι, θεὸν
[609]	τῷ σώματι νόσον, σίτῳ τε	ἐρυσίβην,	σηπεδόνα ~τε ξύλοις, χαλκῷ δὲ
[612]	ὄστρεα ἃ νῦν αὐτῇ, ἅτε	γῆν	ἑστιωμένῃ, ~γεηρὰ καὶ πετρώδη πολλὰ
[596]	καὶ ἑαυτόν, καὶ πρὸς ~τούτοις	γῆν	καὶ οὐρανὸν καὶ θεοὺς καὶ
[618]	πρόσθεν σφῶν θεῖναι ἐπὶ τὴν	γῆν,	πολὺ πλείω τῶν ~παρόντων. εἶναι
[596]	ἐν τῷ οὐρανῷ, ταχὺ δὲ	γῆν,	ταχὺ δὲ ~σαυτόν τε καὶ
[602]	εἶναι παιδιάν ~τινα καὶ οὐ	σπουδὴν	τὴν μίμησιν, τούς τε τῆς
[608]	ὃν λέγομεν, καὶ ταύτην τὴν	ἐπῳδήν,	εὐλαβούμενοι πάλιν ἐμπεσεῖν ~εἰς τὸν
[606]	πάντα τὸν αὑτοῦ βίον ~κατασκευασάμενον	ζῆν,	~(φιλεῖν μὲν χρὴ καὶ ἀσπάζεσθαι
[602]	ὀρθὰ εἴτε μή, ἢ δόξαν	ὀρθὴν	διὰ τὸ ἐξ ἀνάγκης ~συνεῖναι
[601]	σκεύους ὁ μὲν ποιητὴς πίστιν	ὀρθὴν	ἕξει περὶ ~κάλλους τε καὶ
[596]	οὐδ’ ἂν προθυμηθῆναι οἷός τε	~εἴην	εἰπεῖν, εἴ τί μοι καταφαίνεται,
[612]	αὐτὴν (κριθείη. ἢ οὐ μνημονεύεις;	~Αδικοίην	μεντἄν, ἔφη, εἰ μή. ~Επειδὴ
[609]	ἔστιν ὃ ποιεῖ αὐτὴν αὐτὴν	κακήν;	~Καὶ μάλα, ἔφη· ἃ νυνδὴ
[605]	καὶ τὸν μιμητικὸν ποιητὴν φήσομεν	κακὴν	~πολιτείαν ἰδίᾳ ἑκάστου τῇ ψυχῇ
[606]	λόγῳ οὐδὲ ἔθει, ἀνίησιν τὴν	~φυλακὴν	τοῦ (θρηνώδους τούτου, ἅτε ἀλλότρια
[615]	καὶ ὅσους ἕκαστοι, ὑπὲρ ἁπάντων	δίκην	~δεδωκέναι ἐν μέρει, ὑπὲρ ἑκάστου
[610]	νῦν διὰ τοῦτο ὑπ’ ἄλλων	δίκην	~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν οἱ ἄδικοι. ~Μὰ
[615]	πονηρίαν ἢ μὴ ἱκανῶς δεδωκὼς	δίκην	ἐπιχειροῖ ἀνιέναι. ἐνταῦθα δὴ ~ἄνδρες,
[600]	~ὑστέροις ὁδόν τινα παρέδοσαν βίου	Ομηρικήν,	ὥσπερ Πυθαγόρας αὐτός ~τε διαφερόντως
[601]	(ὁτουοῦν· ~οὕτω φύσει αὐτὰ ταῦτα	μεγάλην	τινὰ κήλησιν ἔχειν. ἐπεὶ γυμνωθέντα
[616]	χεῖράς τε καὶ πόδας ~καὶ	κεφαλήν,	καταβαλόντες καὶ ἐκδείραντες, εἷλκον παρὰ
[604]	τὸ μὲν πολλὴν μίμησιν καὶ	ποικίλην	ἔχει, τὸ ~ἀγανακτητικόν, τὸ δὲ
[618]	καὶ κατὰ κάλλη καὶ τὴν	ἄλλην	ἰσχύν (τε καὶ ἀγωνίαν, τοὺς
[604]	μὲν οὖν. ~(Οὐκοῦν τὸ μὲν	πολλὴν	μίμησιν καὶ ποικίλην ἔχει, τὸ
[619]	αἱρέσεις ποιεῖσθαι. διὸ δὴ καὶ	μεταβολὴν	τῶν κακῶν καὶ ~τῶν ἀγαθῶν
[619]	ἄλλα κακά· ἐπειδὴ δὲ κατὰ	σχολὴν	~σκέψασθαι, κόπτεσθαί τε καὶ ὀδύρεσθαι
[610]	ψυχὴν ἤ τι ἄλλο ἀπολεῖ,	πλὴν	ἐφ’ ᾧ ~τέτακται. ~Σχολῇ γ’
[617]	παρ’ αὑτὸν ~πεσόντα ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι	πλὴν	οὗ, ἓ δὲ οὐκ ἐᾶν·
[595]	~Πολιτεία Ι. ~(Καὶ	μήν,	ἦν δ’ ἐγώ, πολλὰ μὲν
[608]	δὲ καὶ ἄλλον ὁντινοῦν. ~(Καὶ	μήν,	ἦν δ’ ἐγώ, τά γε
[603]	ἂν εἴη τῆς ~ψυχῆς. ~Τί	μήν;	~Τὸ ἄρα τούτῳ ἐναντιούμενον τῶν
[603]	ταὐτόν. ~Οὐ γὰρ οὖν. ~Αλλὰ	μὴν	τὸ μέτρῳ γε καὶ λογισμῷ
[602]	~στῆσαν; ~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Αλλὰ	μὴν	τοῦτό γε τοῦ λογιστικοῦ ἂν
[613]	νικητήρια τῷ δικαίῳ. ~Κατὰ γοῦν	ἐμὴν	δόξαν, ἔφη. ~Τί δέ, ἦν
[602]	μιμητὴς πότερον ἐκ τοῦ χρῆσθαι	ἐπιστήμην	ἕξει περὶ ὧν ἂν ~γράφῃ,
[598]	αὐτὸς μὴ οἷός τ’ εἶναι	ἐπιστήμην	καὶ ἀνεπιστημοσύνην καὶ ~μίμησιν ἐξετάσαι.
[602]	τοῦ εἰδότος, ὁ δὲ χρώμενος	ἐπιστήμην.	~Πάνυ γε. ~Ο δὲ μιμητὴς
[605]	τὸ γὰρ καὶ τοὺς ~ἐπιεικεῖς	ἱκανὴν	εἶναι λωβᾶσθαι, ἐκτὸς πάνυ τινῶν
[602]	τὴν περὶ τὰ χρώματα αὖ	πλάνην	τῆς ὄψεως, ~καὶ πᾶσά τις
[620]	τοῦ Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν ἄνθρωπον γενέσθαι,	μεμνημένην	τῆς τῶν ὅπλων κρίσεως. τὴν
[611]	καὶ τὴν ψυχὴν ἡμεῖς θεώμεθα	διακειμένην	ὑπὸ μυρίων ~κακῶν. ἀλλὰ δεῖ,
[618]	διὰ τὸ ἀναγκαίως ἔχειν ~ἄλλον	ἑλομένην	βίον ἀλλοίαν γίγνεσθαι· τὰ δ’
[620]	ἰδεῖν δὲ τὴν Θαμύρου ~ἀηδόνος	ἑλομένην·	ἰδεῖν δὲ καὶ κύκνον μεταβάλλοντα
[620]	ψυχὴν ἔφη τήν ποτε Ορφέως	γενομένην	κύκνου βίον ~αἱρουμένην, μίσει τοῦ
[596]	ποιεῖ· ἢ οὔ; ~Ναί, ἔφη,	φαινομένην	γε καὶ οὗτος. ~(Τί δὲ
[617]	ἄνωθεν ἐφ’ ἑκάστου βεβηκέναι Σειρῆνα	~συμπεριφερομένην,	φωνὴν μίαν ἱεῖσαν, ἕνα τόνον·
[601]	τρεῖς τέχνας εἶναι, χρησομένην, ~ποιήσουσαν,	μιμησομένην;	~Ναί. ~Οὐκοῦν ἀρετὴ καὶ κάλλος
[620]	~τὴν Οδυσσέως λαχοῦσαν πασῶν ὑστάτην	αἱρησομένην	ἰέναι, μνήμῃ δὲ ~τῶν προτέρων
[601]	ταύτας τινὰς τρεῖς τέχνας εἶναι,	χρησομένην,	~ποιήσουσαν, μιμησομένην; ~Ναί. ~Οὐκοῦν ἀρετὴ
[617]	~μὲν Κλωθὼ τῇ δεξιᾷ χειρὶ	ἐφαπτομένην	συνεπιστρέφειν τοῦ ἀτράκτου τὴν ~ἔξω
[620]	τὴν τοῦ γελωτοποιοῦ Θερσίτου πίθηκον	ἐνδυομένην.	κατὰ τύχην δὲ ~τὴν Οδυσσέως
[619]	ἑλέσθαι, ἀλλ’ (αὐτὸν λαθεῖν ἐνοῦσαν	~εἱμαρμένην	παίδων αὑτοῦ βρώσεις καὶ ἄλλα
[620]	ἔπραξεν καὶ πρώτη λαχοῦσα, καὶ	ἁσμένην	ἑλέσθαι. καὶ ἐκ τῶν ἄλλων
[607]	εἰς πόλιν· εἰ δὲ τὴν	~ἡδυσμένην	Μοῦσαν παραδέξῃ ἐν μέλεσιν ἢ
[620]	ποτε Ορφέως γενομένην κύκνου βίον	~αἱρουμένην,	μίσει τοῦ γυναικείου γένους διὰ
[620]	τάξει προσιέναι πρὸς τὴν Λάχεσιν·	ἐκείνην	δ’ ἑκάστῳ ὃν εἵλετο ~δαίμονα,
[616]	σφονδύλου ἀπεργαζομένους περὶ τὴν ἠλακάτην·	ἐκείνην	δὲ ~διὰ μέσου τοῦ ὀγδόου
[597]	οὕτως ἐποίησεν μίαν ~μόνον αὐτὴν	ἐκείνην	ὃ ἔστιν κλίνη· δύο δὲ
[620]	(αἱ ψυχαὶ ᾑροῦντο τοὺς βίους·	~ἐλεινήν	τε γὰρ ἰδεῖν εἶναι καὶ
[597]	ἐν τῇ φύσει ἀπεργάσασθαι αὐτὸν	κλίνην,	οὕτως ἐποίησεν μίαν ~μόνον αὐτὴν
[596]	γέ ~τινι καὶ ὁ ζωγράφος	κλίνην	ποιεῖ· ἢ οὔ; ~Ναί, ἔφη,
[597]	εἶναι ὃ ἔστι κλίνη, ἀλλὰ	κλίνην	τινά; ~Ελεγον γάρ. ~Οὐκοῦν εἰ
[606]	ἀλλ’ ἐκεῖνο κερδαίνειν ἡγεῖται, τὴν	~ἡδονήν,	καὶ οὐκ ἂν δέξαιτο αὐτῆς
[607]	ἔχοι λόγον εἰπεῖν ἡ πρὸς	ἡδονὴν	ποιητικὴ ~καὶ ἡ μίμησις, ὡς
[612]	πρὸς τοιούτῳ δακτυλίῳ τὴν Αιδος	κυνῆν;	~Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις. ~Αρ’ οὖν,
[612]	Ομηρον ὑμεῖς ἔφατε, ἀλλ’ αὐτὸ	δικαιοσύνην	αὐτῇ ψυχῇ ἄριστον ~ηὕρομεν, καὶ
[621]	ἄνω ὁδοῦ ἀεὶ ἑξόμεθα καὶ	δικαιοσύνην	μετὰ ~φρονήσεως παντὶ τρόπῳ ἐπιτηδεύσομεν,
[598]	οἷός τ’ εἶναι ἐπιστήμην καὶ	ἀνεπιστημοσύνην	καὶ ~μίμησιν ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα, ἔφη.
[617]	ἐφ’ ἑκάστου βεβηκέναι Σειρῆνα ~συμπεριφερομένην,	φωνὴν	μίαν ἱεῖσαν, ἕνα τόνον· ἐκ
[603]	μόνον, ἢ καὶ κατὰ τὴν	ἀκοήν,	ἣν ~δὴ ποίησιν ὀνομάζομεν; ~Εἰκός
[597]	οὐκ ἐβούλετο, εἴτε τις ἀνάγκη	ἐπῆν	μὴ πλέον ~ἢ μίαν ἐν
[603]	~ἀδύνατον, μετριάσει δέ πως πρὸς	λύπην.	~Οὕτω μᾶλλον, ἔφη, τό γε
[610]	ἀληθῆ ~λέγει ὁ ταῦτα λέγων,	τὴν	ἀδικίαν εἶναι θανάσιμον τῷ ἔχοντι
[620]	ἑλέσθαι λέοντος βίον· εἶναι δὲ	τὴν	Αἴαντος τοῦ Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν ἄνθρωπον
[612]	μή, καὶ πρὸς τοιούτῳ δακτυλίῳ	τὴν	Αιδος κυνῆν; ~Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις.
[619]	~σκέψασθαι, κόπτεσθαί τε καὶ ὀδύρεσθαι	τὴν	αἵρεσιν, οὐκ ἐμμένοντα τοῖς ~προρρηθεῖσιν
[603]	ὄψιν μόνον, ἢ καὶ κατὰ	τὴν	ἀκοήν, ἣν ~δὴ ποίησιν ὀνομάζομεν;
[599]	καὶ ῥᾴδια ποιεῖν μὴ εἰδότι	τὴν	ἀλήθειαν— φαντάσματα γὰρ ἀλλ’ ~οὐκ
[612]	τότ’ ἄν τις ἴδοι αὐτῆς	τὴν	ἀληθῆ φύσιν, εἴτε πολυειδὴς εἴτε
[618]	εἴδεσιν καὶ κατὰ κάλλη καὶ	τὴν	ἄλλην ἰσχύν (τε καὶ ἀγωνίαν,
[615]	ὅσιοι γεγονότες εἶεν, κατὰ ~ταὐτὰ	(τὴν	ἀξίαν κομίζοιντο. τῶν δὲ εὐθὺς
[611]	ἂν ἔτι ῥᾳδίως αὐτοῦ ἴδοιεν	τὴν	ἀρχαίαν φύσιν, ὑπὸ τοῦ τά
[620]	βίον. ἐν μέσοις δὲ λαχοῦσαν	τὴν	~Αταλάντης ψυχήν, κατιδοῦσαν μεγάλας τιμὰς
[617]	στρεφόμενον τὸν ἄτρακτον ὅλον μὲν	τὴν	~αὐτὴν φοράν, ἐν δὲ τῷ
[600]	~ὡς οὔτε οἰκίαν οὔτε πόλιν	τὴν	αὑτῶν διοικεῖν οἷοί τ’ ἔσονται,
[596]	κατὰ ταὐτά; οὐ γάρ που	τήν	γε ἰδέαν αὐτὴν ~δημιουργεῖ οὐδεὶς
[621]	ἄλλον ~ἄλλῃ φέρεσθαι ἄνω εἰς	τὴν	γένεσιν, ᾄττοντας ὥσπερ ἀστέρας. αὐτὸς
[618]	τὸ πρόσθεν σφῶν θεῖναι ἐπὶ	τὴν	γῆν, πολὺ πλείω τῶν ~παρόντων.
[620]	μεμνημένην τῆς τῶν ὅπλων κρίσεως.	τὴν	~δ’ ἐπὶ τούτῳ Αγαμέμνονος· ἔχθρᾳ
[617]	τὴν ~ἔξω περιφοράν, διαλείπουσαν χρόνον,	τὴν	δὲ Ατροπον τῇ ἀριστερᾷ τὰς
[609]	μὲν ἄλλου πονηρίαν ~ἀπολλύναι τι,	τὴν	δὲ αὑτοῦ μή. ~Αλογον. ~(Εννόει
[617]	ἀριστερᾷ τὰς ~ἐντὸς αὖ ὡσαύτως·	τὴν	δὲ Λάχεσιν (ἐν μέρει ἑκατέρας
[616]	τε τούτου καὶ ἄλλων ~γενῶν.	τὴν	δὲ (τοῦ σφονδύλου φύσιν εἶναι
[619]	αἵρεσις. ~ἀδαμαντίνως δὴ (δεῖ ταύτην	τὴν	δόξαν ἔχοντα εἰς Αιδου ἰέναι,
[602]	ἐστιν τῶν τοῦ ἀνθρώπου ἔχον	τὴν	δύναμιν ἣν ~ἔχει; ~Τοῦ ποίου
[614]	τῷ ~πρόσθεν, τοὺς δὲ ἀδίκους	τὴν	εἰς ἀριστεράν τε καὶ κάτω,
[614]	τοὺς μὲν δικαίους κελεύειν πορεύεσθαι	τὴν	εἰς δεξιάν τε καὶ ~ἄνω
[620]	αὐτὴν πρὸς τὴν Κλωθὼ ὑπὸ	τὴν	ἐκείνης ~χεῖρά τε καὶ ἐπιστροφὴν
[606]	Ομήρου ἐπαινέταις ἐντύχῃς ~λέγουσιν ὡς	τὴν	Ελλάδα πεπαίδευκεν οὗτος ὁ ποιητὴς
[617]	τοὺς μὲν ἐντὸς ἑπτὰ κύκλους	~τὴν	ἐναντίαν τῷ ὅλῳ ἠρέμα περιφέρεσθαι,
[619]	ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν ~ἄν, ἀλλὰ καὶ	τὴν	ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ δεῦρο πάλιν
[617]	χειρὶ ἐφαπτομένην συνεπιστρέφειν τοῦ ἀτράκτου	τὴν	~ἔξω περιφοράν, διαλείπουσαν χρόνον, τὴν
[620]	λαβεῖν. μετὰ (δὲ ταύτην ἰδεῖν	τὴν	Επειοῦ ~τοῦ Πανοπέως εἰς τεχνικῆς
[608]	~λόγον, ὃν λέγομεν, καὶ ταύτην	τὴν	ἐπῳδήν, εὐλαβούμενοι πάλιν ἐμπεσεῖν ~εἰς
[606]	ἐλεεῖν, ἀλλ’ ἐκεῖνο κερδαίνειν ἡγεῖται,	τὴν	~ἡδονήν, καὶ οὐκ ἂν δέξαιτο
[607]	παραδεκτέον εἰς πόλιν· εἰ δὲ	τὴν	~ἡδυσμένην Μοῦσαν παραδέξῃ ἐν μέλεσιν
[616]	~συνεχὲς ἑνὸς σφονδύλου ἀπεργαζομένους περὶ	τὴν	ἠλακάτην· ἐκείνην δὲ ~διὰ μέσου
[620]	γυναικὶ γεννηθεῖσαν γενέσθαι· ἰδεῖν δὲ	τὴν	Θαμύρου ~ἀηδόνος ἑλομένην· ἰδεῖν δὲ
[619]	οὐρανίαν. ~Ταύτην γὰρ δὴ ἔφη	τὴν	θέαν ἀξίαν εἶναι ἰδεῖν, ~ὡς
[596]	δημιουργὸς ἑκατέρου τοῦ σκεύους ~πρὸς	τὴν	ἰδέαν βλέπων οὕτω ποιεῖ ὁ
[620]	πρῶτον μὲν ἄγειν αὐτὴν πρὸς	τὴν	Κλωθὼ ὑπὸ τὴν ἐκείνης ~χεῖρά
[620]	ἔλαχον ~ἐν τάξει προσιέναι πρὸς	τὴν	Λάχεσιν· ἐκείνην δ’ ἑκάστῳ ὃν
[617]	ἀφικέσθαι, εὐθὺς δεῖν ἰέναι πρὸς	τὴν	~Λάχεσιν. προφήτην οὖν τινα σφᾶς
[619]	πρῶτον λαχόντα ἔφη εὐθὺς ἐπιόντα	τὴν	~μεγίστην τυραννίδα ἑλέσθαι, καὶ ὑπὸ
[609]	γε ἄλογον, ἦν δ’ ἐγώ,	τὴν	μὲν ἄλλου πονηρίαν ~ἀπολλύναι τι,
[616]	πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι τὰς περιφοράς· οὗ	τὴν	μὲν ἠλακάτην τε καὶ τὸ
[617]	Ατροπον δὲ τὰ μέλλοντα. καὶ	τὴν	~μὲν Κλωθὼ τῇ δεξιᾷ χειρὶ
[602]	παιδιάν ~τινα καὶ οὐ σπουδὴν	τὴν	μίμησιν, τούς τε τῆς τραγικῆς
[616]	καταβαλόντες καὶ ἐκδείραντες, εἷλκον παρὰ	τὴν	ὁδὸν ἐκτὸς ~ἐπ’ ἀσπαλάθων κνάμπτοντες,
[620]	πίθηκον ἐνδυομένην. κατὰ τύχην δὲ	~τὴν	Οδυσσέως λαχοῦσαν πασῶν ὑστάτην αἱρησομένην
[603]	(διάκει( ται; ἢ ~ὥσπερ κατὰ	τὴν	ὄψιν ἐστασίαζεν καὶ ἐναντίας εἶχεν
[603]	ἦν δ’ ἐγώ, ἡ κατὰ	τὴν	ὄψιν μόνον, ἢ καὶ κατὰ
[602]	τε δὴ καὶ ἐξέχοντα διὰ	τὴν	περὶ τὰ χρώματα αὖ πλάνην
[616]	τῶν τριήρων, οὕτω πᾶσαν συνέχον	τὴν	~περιφοράν— ἐκ δὲ τῶν ἄκρων
[595]	~παντὸς ἄρα μᾶλλον ὀρθῶς ᾠκίζομεν	τὴν	πόλιν, οὐχ ἥκιστα δὲ ἐνθυμηθεὶς
[605]	τις μοχθηροὺς ἐγκρατεῖς ποιῶν παραδιδῷ	τὴν	πόλιν, τοὺς δὲ ~χαριεστέρους φθείρῃ·
[615]	ὑπὸ ~γῆς πορείᾳ— εἶναι δὲ	τὴν	πορείαν χιλιέτη— τὰς δ’ αὖ
[620]	~ἰδεῖν μὲν γὰρ ψυχὴν ἔφη	τήν	ποτε Ορφέως γενομένην κύκνου βίον
[617]	καὶ Ατροπον, ὑμνεῖν πρὸς τὴν	τῶν	Σειρήνων ἁρμονίαν, Λάχεσιν ~μὲν τὰ
[598]	δ’ ἐγώ, μετὰ τοῦτο ἐπισκεπτέον	τήν	τε τραγῳδίαν καὶ τὸν ~ἡγεμόνα
[620]	ταύτης δ’ ἐφαψάμενον αὖθις ἐπὶ	τὴν	τῆς Ατρόπου ἄγειν ~νῆσιν, ἀμετάστροφα
[618]	δυνατὸν εἶναι συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι, πρὸς	~τὴν	τῆς ψυχῆς φύσιν ἀποβλέποντα, τόν
[620]	πόρρω δ’ ἐν ὑστάτοις ~ἰδεῖν	τὴν	τοῦ γελωτοποιοῦ Θερσίτου πίθηκον ἐνδυομένην.
[619]	τῶν ψυχῶν γίγνεσθαι καὶ διὰ	τὴν	τοῦ κλήρου ~τύχην· ἐπεὶ εἴ
[617]	~Κλωθὼ καὶ Ατροπον, ὑμνεῖν πρὸς	τὴν	τῶν Σειρήνων ἁρμονίαν, Λάχεσιν ~μὲν
[611]	~Ποῖ; ἦ δ’ ὅς. ~(Εἰς	τὴν	φιλοσοφίαν αὐτῆς, καὶ ἐννοεῖν ὧν
[606]	πεπαιδευμένον λόγῳ οὐδὲ ἔθει, ἀνίησιν	τὴν	~φυλακὴν τοῦ (θρηνώδους τούτου, ἅτε
[601]	οὐ πρὸς ἄλλο τι ἢ	τὴν	χρείαν ἐστίν, πρὸς ἣν ἂν
[611]	οἷος ἦν ~φύσει, οὕτω καὶ	τὴν	ψυχὴν ἡμεῖς θεώμεθα διακειμένην ὑπὸ
[604]	βοᾶν διατρίβειν, ἀλλ’ ἀεὶ ἐθίζειν	τὴν	~ψυχὴν ὅτι (τάχιστα γίγνεσθαι πρὸς
[621]	Λήθης ποταμὸν εὖ ~διαβησόμεθα καὶ	τὴν	ψυχὴν οὐ μιανθησόμεθα. ἀλλ’ ἂν
[614]	ἔφη δέ, ἐπειδὴ οὗ ἐκβῆναι,	τὴν	ψυχὴν πορεύεσθαι (μετὰ ~πολλῶν, καὶ
[616]	ἑνὸς σφονδύλου ἀπεργαζομένους περὶ τὴν	ἠλακάτην·	ἐκείνην δὲ ~διὰ μέσου τοῦ
[616]	τὰς περιφοράς· οὗ τὴν μὲν	ἠλακάτην	τε καὶ τὸ ἄγκιστρον ~εἶναι
[621]	πειθώμεθα, ~νομίζοντες ἀθάνατον ψυχὴν καὶ	δυνατὴν	πάντα μὲν κακὰ ἀνέχεσθαι, ~πάντα
[608]	φανῆναι ~αὐτὴν ὡς βελτίστην καὶ	ἀληθεστάτην,	ἕως δ’ ἂν μὴ οἵα
[620]	δὲ ~τὴν Οδυσσέως λαχοῦσαν πασῶν	ὑστάτην	αἱρησομένην ἰέναι, μνήμῃ δὲ ~τῶν
[599]	σὲ δὲ τίς αἰτιᾶται πόλις	~νομοθέτην	ἀγαθὸν γεγονέναι καὶ σφᾶς ὠφεληκέναι;
[618]	συντιθέμενα ἀλλήλοις καὶ διαιρούμενα πρὸς	~ἀρετὴν	βίου πῶς ἔχει, εἰδέναι τί
[613]	ἐθέλῃ δίκαιος γίγνεσθαι καὶ ~ἐπιτηδεύων	(ἀρετὴν	εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι
[598]	δὲ τὰ ἀνθρώπεια τὰ πρὸς	ἀρετὴν	καὶ κακίαν, ~καὶ τά γε
[600]	εἴπερ οἷός τ’ ἦν πρὸς	ἀρετὴν	ὀνῆσαι ~ἀνθρώπους, ἢ Ησίοδον ῥαψῳδεῖν
[598]	θεῖα· ἀνάγκη γὰρ τὸν ἀγαθὸν	ποιητήν,	εἰ μέλλει περὶ ὧν ἂν
[605]	καὶ σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν ὡς ἀγαθὸν	~ποιητήν,	ὃς ἂν ἡμᾶς ὅτι μάλιστα
[606]	τε καὶ κατὰ τοῦτον τὸν	ποιητὴν	πάντα τὸν αὑτοῦ βίον ~κατασκευασάμενον
[597]	καὶ τὸν ζωγράφον δημιουργὸν καὶ	ποιητὴν	τοῦ τοιούτου; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλὰ τί
[605]	φθείρῃ· ταὐτὸν καὶ τὸν μιμητικὸν	ποιητὴν	φήσομεν κακὴν ~πολιτείαν ἰδίᾳ ἑκάστου
[597]	ἄρα γεννήματος ἀπὸ τῆς φύσεως	~μιμητὴν	καλεῖς; ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.
[597]	ἐπ’ αὐτῶν τούτων ζητήσωμεν τὸν	μιμητὴν	τοῦτον, ~τίς ποτ’ ἐστίν; ~Εἰ
[597]	μιμηταί. ~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν δὴ	μιμητὴν	ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ δέ μοι περὶ
[599]	πέρι, εἰδώλου δημιουργός, ὃν δὴ	μιμητὴν	ὡρισάμεθα, ἀλλὰ καὶ ~δεύτερος, καὶ
[617]	δεῖν ἰέναι πρὸς τὴν ~Λάχεσιν.	προφήτην	οὖν τινα σφᾶς πρῶτον μὲν
[619]	ἐκεῖθεν ἄγγελος ἤγγελλε τὸν μὲν	προφήτην	~οὕτως εἰπεῖν· Καὶ τελευταίῳ ἐπιόντι,
[621]	κοιμηθῆναι καὶ μέσας νύκτας ~γενέσθαι,	βροντήν	τε καὶ σεισμὸν γενέσθαι, καὶ
[617]	δι’ ἴσου ~τρεῖς, ἐν θρόνῳ	ἑκάστην,	θυγατέρας τῆς Ανάγκης, Μοίρας, ~λευχειμονούσας,
[615]	τοῦτο δ’ εἶναι κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα	(ἑκάστην,	ὡς βίου ὄντος τοσούτου τοῦ
[619]	λαχόντα ἔφη εὐθὺς ἐπιόντα τὴν	~μεγίστην	τυραννίδα ἑλέσθαι, καὶ ὑπὸ ἀφροσύνης
[608]	μὲν ἐσόμεθα φανῆναι ~αὐτὴν ὡς	βελτίστην	καὶ ἀληθεστάτην, ἕως δ’ ἂν
[596]	ἐργάζεται. ~(Πάνυ θαυμαστόν, ἔφη, λέγεις	σοφιστήν.	~Απιστεῖς; ἦν δ’ ἐγώ. καί
[620]	καὶ ἄλλα ζῷα μουσικὰ ὡσαύτως.	(εἰκοστὴν	δὲ λαχοῦσαν ~ψυχὴν ἑλέσθαι λέοντος
[609]	ἆρ’ οὐκ ἔστιν ὃ ποιεῖ	αὐτὴν	αὐτὴν κακήν; ~Καὶ μάλα, ἔφη·
[596]	γάρ που τήν γε ἰδέαν	αὐτὴν	~δημιουργεῖ οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν· πῶς
[609]	ἀμαθία. ~Η οὖν τι τούτων	αὐτὴν	διαλύει τε καὶ ἀπόλλυσι; καὶ
[612]	ἐξαπατῶσα τοὺς τῷ ~ὄντι λαμβάνοντας	αὐτήν.	~(Δίκαια, ἔφη, αἰτῇ. ~Οὐκοῦν, ἦν
[607]	~καὶ ἡ μίμησις, ὡς χρὴ	αὐτὴν	εἶναι ἐν πόλει εὐνομουμένῃ, ἅσμενοι
[607]	~ποιήσεως, ὅτι εἰκότως ἄρα τότε	αὐτὴν	ἐκ τῆς πόλεως ἀπεστέλλομεν ~τοιαύτην
[597]	κλίνην, οὕτως ἐποίησεν μίαν ~μόνον	αὐτὴν	ἐκείνην ὃ ἔστιν κλίνη· δύο
[618]	(βίον, ~χείρω μὲν καλοῦντα ὃς	αὐτὴν	ἐκεῖσε ἄξει, εἰς τὸ ἀδικωτέραν
[612]	κτωμένη ἃ δίδωσι τοῖς ἔχουσιν	αὐτήν,	ἐπειδὴ ~καὶ τὰ ἀπὸ τοῦ
[597]	μηδὲ κλινοποιός τις, μίαν ~φύσει	αὐτὴν	ἔφυσεν. ~Εοικεν. ~Βούλει οὖν τοῦτον
[598]	~Ωδε· κλίνη, ἐάντε ἐκ πλαγίου	αὐτὴν	θεᾷ ἐάντε καταντικρὺ ἢ ὁπῃοῦν,
[609]	τῷ ἐνεῖναι καὶ προσκαθῆσθαι φθείρει	αὐτὴν	~καὶ μαραίνει, ἕως ἂν εἰς
[609]	οὐκ ἔστιν ὃ ποιεῖ αὐτὴν	αὐτὴν	κακήν; ~Καὶ μάλα, ἔφη· ἃ
[612]	ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη ~πρὸς ἀδικίαν	αὐτὴν	(κριθείη. ἢ οὐ μνημονεύεις; ~Αδικοίην
[608]	ἁπτομένῃ καὶ ~σπουδαίᾳ, ἀλλ’ εὐλαβητέον	(αὐτὴν	ὂν τῷ ἀκροωμένῳ, περὶ τῆς
[607]	μάλιστα ὅταν δι’ Ομήρου θεωρῇς	αὐτήν;	~Πολύ γε. ~Οὐκοῦν δικαία ἐστὶν
[620]	~αἱρεθέντων. ὃν πρῶτον μὲν ἄγειν	αὐτὴν	πρὸς τὴν Κλωθὼ ὑπὸ τὴν
[610]	εἴη κακῶν— ἀλλὰ μᾶλλον οἶμαι	~αὐτὴν	φανήσεσθαι πᾶν (τοὐναν( τίον τοὺς
[617]	τὸν ἄτρακτον ὅλον μὲν τὴν	~αὐτὴν	φοράν, ἐν δὲ τῷ ὅλῳ
[608]	τροφῆς, εὖνοι μὲν ἐσόμεθα φανῆναι	~αὐτὴν	ὡς βελτίστην καὶ ἀληθεστάτην, ἕως
[607]	αὐτὴν ἐκ τῆς πόλεως ἀπεστέλλομεν	~τοιαύτην	οὖσαν· ὁ γὰρ λόγος ἡμᾶς
[619]	ἀλλὰ λείαν τε καὶ οὐρανίαν.	~Ταύτην	γὰρ δὴ ἔφη τὴν θέαν
[620]	παρελθεῖν, ἀλλὰ λαβεῖν. μετὰ (δὲ	ταύτην	ἰδεῖν τὴν Επειοῦ ~τοῦ Πανοπέως
[603]	ὀνομάζομεν; ~Εἰκός γ’ ἔφη, καὶ	ταύτην.	~Μὴ τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[619]	κρατίστη αἵρεσις. ~ἀδαμαντίνως δὴ (δεῖ	ταύτην	τὴν δόξαν ἔχοντα εἰς Αιδου
[608]	τὸν ~λόγον, ὃν λέγομεν, καὶ	ταύτην	τὴν ἐπῳδήν, εὐλαβούμενοι πάλιν ἐμπεσεῖν
[620]	τούτῳ Αγαμέμνονος· ἔχθρᾳ δὲ καὶ	ταύτην	τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ~διὰ τὰ
[620]	(συμ( πέμπειν τοῦ βίου καὶ	ἀποπληρωτὴν	τῶν ~αἱρεθέντων. ὃν πρῶτον μὲν
[607]	λόγου. ~Αληθέστατα, ἔφη. ~(Ταῦτα δή,	ἔφην,	ἀπολελογήσθω ἡμῖν ἀναμνησθεῖσιν περὶ ~ποιήσεως,
[610]	γίγνονται. ~Εὰν δέ γέ τις,	ἔφην	ἐγώ, ὁμόσε τῷ λόγῳ τολμᾷ
[597]	~ἀλήθειαν. ~(Μὴ γάρ. ~Βούλει οὖν,	ἔφην,	ἐπ’ αὐτῶν τούτων ζητήσωμεν τὸν
[608]	δ’ ὅς, σύμφημι. ~Μέγας γάρ,	ἔφην,	ὁ ἀγών, ὦ φίλε Γλαύκων,
[608]	λέγειν; ~Εἰ μὴ ἀδικῶ γ’	ἔφην.	οἶμαι δὲ καὶ σύ· οὐδὲν
[620]	τὴν ἐκείνης ~χεῖρά τε καὶ	ἐπιστροφὴν	τῆς τοῦ ἀτράκτου δίνης, κυροῦντα
[620]	γελωτοποιοῦ Θερσίτου πίθηκον ἐνδυομένην. κατὰ	τύχην	δὲ ~τὴν Οδυσσέως λαχοῦσαν πασῶν
[619]	καὶ διὰ τὴν τοῦ κλήρου	~τύχην·	ἐπεὶ εἴ τις ἀεί, ὁπότε
[619]	ἑαυτὸν αἰτιᾶσθαι τῶν κακῶν, ~ἀλλὰ	τύχην	τε καὶ δαίμονας καὶ πάντα
[610]	ἕνεκα ~τούτων μηδὲν μᾶλλόν ποτε	ψυχὴν	ἀπόλλυσθαι, πρὶν ἄν τις ἀποδείξῃ
[610]	κακοῦ ~ἄνευ τῆς ἰδίας πονηρίας	ψυχὴν	ἀπόλλυσθαι, τῷ ἑτέρου κακῷ ἕτερον.
[620]	μουσικὰ ὡσαύτως. (εἰκοστὴν δὲ λαχοῦσαν	~ψυχὴν	ἑλέσθαι λέοντος βίον· εἶναι δὲ
[620]	πολλὰ αἱρεῖσθαι. ~ἰδεῖν μὲν γὰρ	ψυχὴν	ἔφη τήν ποτε Ορφέως γενομένην
[610]	ἐπ’ ~ἄλλου ὀλέθρῳ τεταγμένον κακὸν	ψυχὴν	ἤ τι ἄλλο ἀπολεῖ, πλὴν
[611]	ἦν ~φύσει, οὕτω καὶ τὴν	ψυχὴν	ἡμεῖς θεώμεθα διακειμένην ὑπὸ μυρίων
[621]	ἂν ἐμοὶ πειθώμεθα, ~νομίζοντες ἀθάνατον	ψυχὴν	καὶ δυνατὴν πάντα μὲν κακὰ
[609]	οὕτω; ~Ναί. ~Ιθι δή, καὶ	ψυχὴν	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον σκόπει.
[620]	μέσοις δὲ λαχοῦσαν τὴν ~Αταλάντης	ψυχήν,	κατιδοῦσαν μεγάλας τιμὰς ἀθλητοῦ ἀνδρός,
[610]	ἑκάστῳ μὴ (ἐγγιγνο( μένου, μήτε	ψυχὴν	μήτε ἄλλο μηδὲν ἐῶμεν ~φάναι
[618]	τὰ τοιαῦτα τῶν φύσει περὶ	ψυχὴν	~ὄντων καὶ τῶν ἐπικτήτων τί
[604]	διατρίβειν, ἀλλ’ ἀεὶ ἐθίζειν τὴν	~ψυχὴν	ὅτι (τάχιστα γίγνεσθαι πρὸς τὸ
[621]	ποταμὸν εὖ ~διαβησόμεθα καὶ τὴν	ψυχὴν	οὐ μιανθησόμεθα. ἀλλ’ ἂν ἐμοὶ
[614]	δέ, ἐπειδὴ οὗ ἐκβῆναι, τὴν	ψυχὴν	πορεύεσθαι (μετὰ ~πολλῶν, καὶ ἀφικνεῖσθαι
[610]	οἰκεῖον κακὸν ἀποκτεῖναι καὶ ἀπολέσαι	ψυχήν,	σχολῇ τό γε ἐπ’ ~ἄλλου
[611]	τῇ ἀληθεστάτῃ φύσει τοιοῦτον εἶναι	ψυχήν,	ὥστε πολλῆς ~ποικιλίας καὶ ἀνομοιότητός
[620]	ἀνδρός, οὐ ~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ	λαβεῖν.	μετὰ (δὲ ταύτην ἰδεῖν τὴν
[604]	τοῦ πληγέντος ἐν τῷ βοᾶν	διατρίβειν,	ἀλλ’ ἀεὶ ἐθίζειν τὴν ~ψυχὴν
[620]	τῶν ~αἱρεθέντων. ὃν πρῶτον μὲν	ἄγειν	αὐτὴν πρὸς τὴν Κλωθὼ ὑπὸ
[604]	ὅτι κάλλιστον ὅτι μάλιστα ἡσυχίαν	ἄγειν	ἐν ταῖς ~συμφοραῖς καὶ μὴ
[605]	~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα, ἂν δυνώμεθα ἡσυχίαν	ἄγειν	(καὶ καρτερεῖν, ~ὡς τοῦτο μὲν
[620]	αὖθις ἐπὶ τὴν τῆς Ατρόπου	ἄγειν	~νῆσιν, ἀμετάστροφα τὰ ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα·
[608]	ἔγωγε· σὺ δὲ ~τοῦτ’ ἔχεις	λέγειν;	~Εἰ μὴ ἀδικῶ γ’ ἔφην.
[595]	παιδὸς ἔχουσα ~περὶ Ομήρου ἀποκωλύει	λέγειν.	ἔοικε μὲν (γὰρ τῶν καλῶν
[599]	μεγίστων τε καὶ ~καλλίστων ἐπιχειρεῖ	λέγειν	Ομηρος, πολέμων τε πέρι καὶ
[596]	τραπέζης. ~Ναί. ~Οὐκοῦν καὶ εἰώθαμεν	λέγειν	ὅτι ὁ δημιουργὸς ἑκατέρου τοῦ
[600]	δοκεῖς μοι, ὦ Σώκρατες, ἀληθῆ	λέγειν.	~Οὐκοῦν τιθῶμεν ἀπὸ Ομήρου ἀρξαμένους
[597]	φαίη, κινδυνεύει οὐκ ἂν ἀληθῆ	λέγειν;	~Οὔκουν, ἔφη, ὥς γ’ ἂν
[599]	ὧν δοκοῦσιν τοῖς πολλοῖς εὖ	λέγειν.	~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη, ἐξεταστέον.
[610]	τῷ λόγῳ τολμᾷ ἰέναι καὶ	λέγειν	ὡς ~πονηρότερος καὶ ἀδικώτερος γίγνεται
[621]	οὗ τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον οὐδὲν	~στέγειν.	μέτρον μὲν οὖν τι τοῦ
[610]	μὴ ~ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς ψυχὰς	ὁμολογεῖν,	ἀξιώσομέν που, εἰ ἀληθῆ ~λέγει
[612]	καὶ παρ’ ἀνθρώπων, καὶ ~ἡμᾶς	ὁμολογεῖν	περὶ αὐτῆς δοκεῖσθαι οὕτω, ἵνα
[619]	τῶν τοιούτων βίον αἱρεῖσθαι καὶ	φεύγειν	τὰ ὑπερβάλλοντα ~ἑκατέρωσε καὶ ἐν
[617]	σφᾶς οὖν, ἐπειδὴ ἀφικέσθαι, εὐθὺς	δεῖν	ἰέναι πρὸς τὴν ~Λάχεσιν. προφήτην
[609]	εἴτε ~ἡτισοῦν οὖσα, οὐκ οἰόμεθα	δεῖν	σῶμα ἀπόλλυσθαι· ἀλλ’ ἐὰν μὲν
[616]	ἑπτὰ ἡμέραι ~γένοιντο, ἀναστάντας ἐντεῦθεν	δεῖν	τῇ ὀγδόῃ πορεύεσθαι, καὶ ~ἀφικνεῖσθαι
[608]	οἴει ἀθανάτῳ πράγματι ὑπὲρ τοσούτου	δεῖν	(χρόνου ~ἐσπουδακέναι, ἀλλ’ οὐχ ὑπὲρ
[616]	ἀφικέσθαι προελθόντες ~ἡμερησίαν ὁδόν, καὶ	ἰδεῖν	αὐτόθι κατὰ (μέσον τὸ φῶς
[620]	δὲ τὴν Θαμύρου ~ἀηδόνος ἑλομένην·	ἰδεῖν	δὲ καὶ κύκνον μεταβάλλοντα εἰς
[620]	~ἐθέλουσαν ἐν γυναικὶ γεννηθεῖσαν γενέσθαι·	ἰδεῖν	δὲ τὴν Θαμύρου ~ἀηδόνος ἑλομένην·
[604]	ἃ οὐκ ἂν δέξαιτό τινα	ἰδεῖν	~δρῶντα. ~Οὕτως ἔχει, ἔφη. ~Οὐκοῦν
[620]	τοὺς βίους· ~ἐλεινήν τε γὰρ	ἰδεῖν	εἶναι καὶ γελοίαν καὶ θαυμασίαν.
[621]	οὐκ εἰδέναι, ἀλλ’ ἐξαίφνης ἀναβλέψας	ἰδεῖν	ἕωθεν αὑτὸν ~κείμενον ἐπὶ τῇ
[620]	προτέρου βίου τὰ πολλὰ αἱρεῖσθαι.	~ἰδεῖν	μὲν γὰρ ψυχὴν ἔφη τήν
[601]	καλῶν δὲ μή, ~οἷα γίγνεται	ἰδεῖν	ὅταν αὐτὰ τὸ ἄνθος προλίπῃ;
[615]	δὴ ~ἄνδρες, ἔφη, ἄγριοι, διάπυροι	ἰδεῖν,	παρεστῶτες καὶ καταμανθάνοντες τὸ ~φθέγμα,
[620]	ἀλλὰ λαβεῖν. μετὰ (δὲ ταύτην	ἰδεῖν	τὴν Επειοῦ ~τοῦ Πανοπέως εἰς
[620]	φύσιν· πόρρω δ’ ἐν ὑστάτοις	~ἰδεῖν	τὴν τοῦ γελωτοποιοῦ Θερσίτου πίθηκον
[619]	ἔφη τὴν θέαν ἀξίαν εἶναι	ἰδεῖν,	~ὡς ἕκασται (αἱ ψυχαὶ ᾑροῦντο
[600]	ἀρετὴν ὀνῆσαι ~ἀνθρώπους, ἢ Ησίοδον	ῥαψῳδεῖν	ἂν περιιόντας εἴων, καὶ οὐχὶ
[606]	ἀκαίρως ~πενθεῖ, τοῦτον ἐπαινεῖν καὶ	ἐλεεῖν,	ἀλλ’ ἐκεῖνο κερδαίνειν ἡγεῖται, τὴν
[599]	εἰδώλων δημιουργίᾳ ἑαυτὸν ἀφεῖναι ἂν	σπουδάζειν	~καὶ τοῦτο προστήσασθαι τοῦ (ἑαυτοῦ
[602]	αὐτῷ ἅμα περὶ ταὐτὰ ἐναντία	δοξάζειν	ἀδύνατον ~εἶναι; ~Καὶ ὀρθῶς γ’
[604]	τῷ βοᾶν διατρίβειν, ἀλλ’ ἀεὶ	ἐθίζειν	τὴν ~ψυχὴν ὅτι (τάχιστα γίγνεσθαι
[601]	τεχνῶν τοῖς ὀνόμασι καὶ ῥήμασιν	ἐπιχρωματίζειν	αὐτὸν οὐκ ἐπαΐοντα ~ἀλλ’ ἢ
[619]	ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι, ἀλλ’ (αὐτὸν	λαθεῖν	ἐνοῦσαν ~εἱμαρμένην παίδων αὑτοῦ βρώσεις
[618]	ἐάν ποθεν οἷός τ’ ᾖ	μαθεῖν	καὶ ἐξευρεῖν τίς αὐτὸν ποιήσει
[604]	ῥᾴδιον μιμήσασθαι οὔτε μιμουμένου εὐπετὲς	~καταμαθεῖν,	ἄλλως τε καὶ πανηγύρει καὶ
[603]	νῦν μοι (δοκεῖ ~ἀναγκαῖον εἶναι	διεξελθεῖν.	~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Ανήρ, ἦν
[620]	τιμὰς ἀθλητοῦ ἀνδρός, οὐ ~δύνασθαι	παρελθεῖν,	ἀλλὰ λαβεῖν. μετὰ (δὲ ταύτην
[596]	φήσεις οὐκ ἀληθῆ οἶμαι αὐτὸν	ποιεῖν	ἃ ποιεῖ. καίτοι τρόπῳ γέ
[598]	ἢ μὴ οἷόν τε εἶναι	ποιεῖν.	δεῖ δὴ ~ἐπισκέψασθαι πότερον μιμηταῖς
[598]	ποιῇ ~καλῶς ποιήσειν, εἰδότα ἄρα	ποιεῖν,	ἢ μὴ οἷόν τε εἶναι
[599]	ἀπέχοντα τοῦ ~ὄντος καὶ ῥᾴδια	ποιεῖν	μὴ εἰδότι τὴν ἀλήθειαν— φαντάσματα
[601]	αὐλεῖν, καὶ ἐπιτάξει οἵους δεῖ	ποιεῖν,	ὁ δ’ ὑπηρετήσει. ~Πῶς δ’
[605]	ζωγράφῳ· καὶ γὰρ τῷ φαῦλα	ποιεῖν	πρὸς ἀλήθειαν ~ἔοικεν αὐτῷ, καὶ
[599]	οὖν, εἴ τις ἀμφότερα δύναιτο	ποιεῖν,	τό τε μιμηθησόμενον καὶ τὸ
[605]	~πολιτείαν ἰδίᾳ ἑκάστου τῇ ψυχῇ	ἐμποιεῖν,	τῷ ἀνοήτῳ αὐτῆς ~(χαριζόμενον καὶ
[606]	αὖ κατεῖχες ἐν σαυτῷ βουλόμενον	γελωτοποιεῖν,	~φοβούμενος δόξαν βωμολοχίας, τότ’ αὖ
[621]	δὲ ~τοῦ μὲν ὕδατος κωλυθῆναι	πιεῖν·	ὅπῃ μέντοι καὶ ὅπως εἰς
[621]	τοῦ ὕδατος πᾶσιν ἀναγκαῖον εἶναι	πιεῖν,	τοὺς ~δὲ φρονήσει μὴ σῳζομένους
[614]	ὥσπερ ἐκ πολλῆς πορείας φαίνεσθαι	ἥκειν,	καὶ ἁσμένας ~εἰς τὸν λειμῶνα
[600]	οἰκίαν οὔτε πόλιν τὴν αὑτῶν	διοικεῖν	οἷοί τ’ ἔσονται, ἐὰν μὴ
[612]	μάλιστα; ~Εδωκα ὑμῖν τὸν δίκαιον	δοκεῖν	ἄδικον εἶναι καὶ τὸν ἄδικον
[601]	τοιούτοις ἐκ τῶν λόγων θεωροῦσι	δοκεῖν,	~ἐάντε περὶ σκυτοτομίας τις λέγῃ
[612]	τὰ νικητήρια ~κομίσηται, ἀπὸ τοῦ	δοκεῖν	κτωμένη ἃ δίδωσι τοῖς ἔχουσιν
[601]	ῥυθμῷ καὶ ἁρμονίᾳ, πάνυ ~εὖ	δοκεῖν	λέγεσθαι, ἐάντε περὶ στρατηγίας ἐάντε
[598]	πόρρωθεν ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ ἂν τῷ	δοκεῖν	ὡς ~ἀληθῶς τέκτονα εἶναι. ~Τί
[605]	καὶ ἡ σοφία αὐτοῦ τούτῳ	ἀρέσκειν	πέπηγεν, εἰ μέλλει ~εὐδοκιμήσειν ἐν
[610]	τοῦ ἀποκτεινύντος τῇ ἑαυτοῦ φύσει,	~ἀποθνῄσκειν	τοὺς λαμβάνοντας αὐτό, τοὺς μὲν
[600]	περὶ ~τούτων οὐ μιμεῖσθαι ἀλλὰ	γιγνώσκειν	δυνάμενος, οὐκ ἄρ’ ἂν πολλοὺς
[599]	~δεύτερος, καὶ οἷός τε ἦσθα	γιγνώσκειν	ποῖα ἐπιτηδεύματα βελτίους ἢ ~χείρους
[605]	τῷ πρὸς ἕτερον (τοι( οῦτον	ὁμιλεῖν	τῆς ψυχῆς ἀλλὰ μὴ ~πρὸς
[607]	τὸν αὑτοῦ βίον ~κατασκευασάμενον ζῆν,	~(φιλεῖν	μὲν χρὴ καὶ ἀσπάζεσθαι ὡς
[616]	καὶ παντοδαπῶν ~σφίσι γεγονότων, τοῦτον	ὑπερβάλλειν,	μὴ γένοιτο ἑκάστῳ τὸ φθέγμα
[601]	οἳ ἂν ~ὑπηρετῶσιν ἐν τῷ	αὐλεῖν,	καὶ ἐπιτάξει οἵους δεῖ ποιεῖν,
[611]	καὶ ἀνομοιότητός τε καὶ διαφορᾶς	γέμειν	αὐτὸ πρὸς αὑτό. ~Πῶς λέγεις;
[602]	οὖν οὐ τὸ μετρεῖν καὶ	ἀριθμεῖν	καὶ ἱστάναι βοήθειαι χαριέσταται ~πρὸς
[606]	φύσει ὂν τοιοῦτον οἷον τούτων	ἐπιθυμεῖν,	τότ’ ἐστὶν τοῦτο ~τὸ ὑπὸ
[606]	~τρέφει γὰρ ταῦτα ἄρδουσα, δέον	αὐχμεῖν,	καὶ ἄρχοντα ἡμῖν καθίστησιν, ~δέον
[598]	ὅτι οὐχὶ (ἀκριβέστερον ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ,	~ὑπολαμβάνειν	δεῖ τῷ τοιούτῳ ὅτι εὐήθης
[612]	εἰ μὴ δυνατὸν εἴη ταῦτα	λανθάνειν	καὶ θεοὺς καὶ ~ἀνθρώπους, ὅμως
[606]	τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἄξιος ἀναλαβόντι	~μανθάνειν	τε καὶ κατὰ τοῦτον τὸν
[614]	κόνεως, ἐκ δὲ τοῦ ἑτέρου	~καταβαίνειν	ἑτέρας ἐκ τοῦ (οὐρανοῦ καθαράς.
[607]	~Πῶς δ’ οὐ μέλλομεν, ἔφη,	κερδαίνειν;	~Εἰ δέ γε μή, ὦ
[606]	ἐπαινεῖν καὶ ἐλεεῖν, ἀλλ’ ἐκεῖνο	κερδαίνειν	ἡγεῖται, τὴν ~ἡδονήν, καὶ οὐκ
[606]	φάσκων εἶναι ἀκαίρως ~πενθεῖ, τοῦτον	ἐπαινεῖν	καὶ ἐλεεῖν, ἀλλ’ ἐκεῖνο κερδαίνειν
[605]	βδελύττεσθαι ~ἀλλὰ χαίρειν τε καὶ	ἐπαινεῖν;	~Οὐ μὰ τὸν Δί’ ἔφη,
[604]	ἔχει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τὸ μὲν	ἀντιτείνειν	διακελευόμενον λόγος καὶ νόμος ~(ἐστίν,
[604]	τῇ ~λύπῃ μαχεῖσθαί τε καὶ	ἀντιτείνειν,	ὅταν ὁρᾶται ὑπὸ τῶν ὁμοίων,
[621]	~δὲ φρονήσει μὴ σῳζομένους πλέον	πίνειν	τοῦ μέτρου· τὸν δὲ ἀεὶ
[617]	τε καὶ ~Κλωθὼ καὶ Ατροπον,	ὑμνεῖν	πρὸς τὴν τῶν Σειρήνων ἁρμονίαν,
[619]	ἐκεῖθεν ἀπαγγελλομένων οὐ μόνον ἐνθάδε	εὐδαιμονεῖν	~ἄν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνθένδε
[617]	δὲ ὀκτὼ ~οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν	συμφωνεῖν.	ἄλλας δὲ (καθη( μένας πέριξ
[611]	~(Εἰς τὴν φιλοσοφίαν αὐτῆς, καὶ	ἐννοεῖν	ὧν ἅπτεται καὶ οἵων ~ἐφίεται
[611]	ἀλλὰ δεῖ, ὦ Γλαύκων, ἐκεῖσε	βλέπειν.	~Ποῖ; ἦ δ’ ὅς. ~(Εἰς
[617]	ἀναβάντα ἐπί τι βῆμα ὑψηλὸν	εἰπεῖν—	~Ανάγκης θυγατρὸς κόρης Λαχέσεως λόγος.
[596]	ἂν προθυμηθῆναι οἷός τε ~εἴην	εἰπεῖν,	εἴ τί μοι καταφαίνεται, ἀλλ’
[607]	γε, εἴ τινα ἔχοι λόγον	εἰπεῖν	ἡ πρὸς ἡδονὴν ποιητικὴ ~καὶ
[620]	παρημελημένον (ὑπὸ τῶν ἄλλων, καὶ	εἰπεῖν	ἰδοῦσαν ὅτι τὰ αὐτὰ ~ἂν
[619]	ἤγγελλε τὸν μὲν προφήτην ~οὕτως	εἰπεῖν·	Καὶ τελευταίῳ ἐπιόντι, ξὺν νῷ
[614]	ὧν (ἔπραξαν. ἑαυτοῦ δὲ ~προσελθόντος	εἰπεῖν	ὅτι δέοι αὐτὸν ἄγγελον ἀνθρώποις
[595]	~Μίμησιν ὅλως ἔχοις ἄν μοι	εἰπεῖν	ὅτι ποτ’ ἐστίν; οὐδὲ γάρ
[619]	ἀρετῆς μετειληφότα. ὡς δὲ καὶ	~εἰπεῖν,	οὐκ ἐλάττους εἶναι ἐν τοῖς
[599]	σὲ δὲ τίς; ἕξει τινὰ	εἰπεῖν;	~Οὐκ οἶμαι, ἔφη ὁ Γλαύκων·
[615]	ἐλέγετο. ἔφη οὖν τὸν ἐρωτώμενον	εἰπεῖν,	~Οὐχ ἥκει, φάναι, οὐδ’ ἂν
[607]	ἄνευ μέτρου λόγον ὑπὲρ αὐτῆς	εἰπεῖν,	ὡς οὐ μόνον ἡδεῖα ~ἀλλὰ
[599]	πολλὰ καὶ καλὰ ἔργα ἑαυτοῦ	καταλιπεῖν	~μνημεῖα, καὶ εἶναι προθυμοῖτ’ ἂν
[620]	εἵλετο ~δαίμονα, τοῦτον φύλακα (συμ(	πέμπειν	τοῦ βίου καὶ ἀποπληρωτὴν τῶν
[605]	ἂν δυνώμεθα ἡσυχίαν ἄγειν (καὶ	καρτερεῖν,	~ὡς τοῦτο μὲν ἀνδρὸς ὄν,
[596]	που, εἰ θέλεις λαβὼν κάτοπτρον	(περιφέρειν	πανταχῇ· ~ταχὺ μὲν ἥλιον ποιήσεις
[618]	δικαιοτέραν. τὰ δὲ ἄλλα πάντα	χαίρειν	ἐάσει· ~ἑωράκαμεν γὰρ ὅτι ζῶντί
[605]	αἰσχύνοιτο ἄν, μὴ βδελύττεσθαι ~ἀλλὰ	χαίρειν	τε καὶ ἐπαινεῖν; ~Οὐ μὰ
[598]	τῇ φύσει ἕκαστον δοκεῖ σοι	~ἐπιχειρεῖν	μιμεῖσθαι ἢ τὰ τῶν δημιουργῶν
[602]	~Αληθῆ. ~Αρ’ οὖν οὐ τὸ	μετρεῖν	καὶ ἀριθμεῖν καὶ ἱστάναι βοήθειαι
[620]	ἀνδρὸς ἰδιώτου ἀπράγμονος, καὶ μόγις	εὑρεῖν	κείμενόν που ~καὶ παρημελημένον (ὑπὸ
[618]	οἷός τ’ ᾖ μαθεῖν καὶ	ἐξευρεῖν	τίς αὐτὸν ποιήσει ~δυνατὸν καὶ
[607]	~βελτίστους εἰς ὅσον δύνανται, καὶ	συγχωρεῖν	Ομηρον ποιητικώτατον ~εἶναι καὶ πρῶτον
[608]	ταύτην τὴν ἐπῳδήν, εὐλαβούμενοι πάλιν	ἐμπεσεῖν	~εἰς τὸν παιδικόν τε καὶ
[598]	περὶ ὧν ἂν ποιῇ ~καλῶς	ποιήσειν,	εἰδότα ἄρα ποιεῖν, ἢ μὴ
[605]	τούτῳ ἀρέσκειν πέπηγεν, εἰ μέλλει	~εὐδοκιμήσειν	ἐν τοῖς πολλοῖς, ἀλλὰ πρὸς
[620]	~τῶν προτέρων πόνων φιλοτιμίας λελωφηκυῖαν	ζητεῖν	περιιοῦσαν χρόνον ~πολὺν βίον ἀνδρὸς
[604]	ἐν ταῖς ~συμφοραῖς καὶ μὴ	ἀγανακτεῖν,	ὡς οὔτε δήλου ὄντος τοῦ
[603]	ἑκουσίας πράξεις, καὶ ἐκ τοῦ	πράττειν	ἢ εὖ οἰομένους ἢ ~κακῶς
[606]	οἶμαι ὀλίγοις τισὶν μέτεστιν ὅτι	ἀπολαύειν	~ἀνάγκη ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων εἰς
[600]	τῷ ὄντι οἷός τ’ ἦν	~παιδεύειν	ἀνθρώπους καὶ βελτίους ἀπεργάζεσθαι Ομηρος,
[614]	ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν, τοὺς μὲν δικαίους	κελεύειν	πορεύεσθαι τὴν εἰς δεξιάν τε
[609]	μέντοι οὐχ οἷόν τε αὐτὸ	λύειν	ἀπολλύον, οὐκ ἤδη ~εἰσόμεθα ὅτι
[602]	~συνὼν τῷ εἰδότι καὶ (ἀναγκαζόμενος	~ἀκούειν	παρὰ τοῦ εἰδότος, ὁ δὲ
[614]	τῶν ~ἐκεῖ καὶ διακελεύοιντό οἱ	ἀκούειν	τε καὶ θεᾶσθαι πάντα τὰ
[602]	εἰδότι καὶ ἐπιτάττεσθαι οἷα χρὴ	γράφειν;	~Οὐδέτερα. ~Οὔτε ἄρα εἴσεται οὔτε
[617]	Κλωθὼ τῇ δεξιᾷ χειρὶ ἐφαπτομένην	συνεπιστρέφειν	τοῦ ἀτράκτου τὴν ~ἔξω περιφοράν,
[604]	ὁ λόγος ~αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν	ἔχειν,	ἀλλὰ μὴ προσπταίσαντας καθάπερ παῖδας
[618]	οὐκ ἐνεῖναι διὰ τὸ ἀναγκαίως	ἔχειν	~ἄλλον ἑλομένην βίον ἀλλοίαν γίγνεσθαι·
[601]	αὐτὰ ταῦτα μεγάλην τινὰ κήλησιν	ἔχειν.	ἐπεὶ γυμνωθέντα γε ~τῶν τῆς
[617]	τὸ χρῶμα ἀπὸ τοῦ ἑβδόμου	ἔχειν	προσλάμποντος, τὸν δὲ ~τοῦ δευτέρου
[601]	οὐ περὶ πάντα οὕτω φήσομεν	ἔχειν;	~Πῶς; ~(Περὶ ἕκαστον ταύτας τινὰς
[617]	ἐκείνων, τρίτον δὲ ~λευκότατον χρῶμα	ἔχειν,	τέταρτον δὲ ὑπέρυθρον, δεύτερον δὲ
[616]	πλατύτατον τὸν τοῦ χείλους κύκλον	ἔχειν,	τὸν δὲ τοῦ ~ἕκτου δεύτερον,
[606]	ῥᾴδιον ἐν τοῖς αὑτοῦ πάθεσι	κατέχειν.	~(Αληθέστατα, ἔφη. ~Αρ’ οὖν οὐχ
[602]	~πρὸς αὐτὰ ἐφάνησαν, ὥστε μὴ	ἄρχειν	ἐν ἡμῖν τὸ φαινόμενον μεῖζον
[597]	ἐγώ, εἰ δύο μόνας ποιήσειεν,	πάλιν	ἂν μία ἀναφανείη ἧς ~ἐκεῖναι
[612]	ἦν δ’ ἐγώ, κεκριμέναι εἰσί,	πάλιν	ἀπαιτῶ ὑπὲρ ~δικαιοσύνης, ὥσπερ ἔχει
[608]	καὶ ταύτην τὴν ἐπῳδήν, εὐλαβούμενοι	πάλιν	ἐμπεσεῖν ~εἰς τὸν παιδικόν τε
[619]	τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ δεῦρο	πάλιν	πορείαν οὐκ ἂν χθονίαν ~καὶ
[607]	τοῖς ἀγαθοῖς ποιήσεως παραδεκτέον εἰς	πόλιν·	εἰ δὲ τὴν ~ἡδυσμένην Μοῦσαν
[605]	οὐ ~παραδεχοίμεθα εἰς μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι	πόλιν,	ὅτι τοῦτο ἐγείρει τῆς ~ψυχῆς
[595]	ἄρα μᾶλλον ὀρθῶς ᾠκίζομεν τὴν	πόλιν,	οὐχ ἥκιστα δὲ ἐνθυμηθεὶς ~περὶ
[600]	μενοι ~ὡς οὔτε οἰκίαν οὔτε	πόλιν	τὴν αὑτῶν διοικεῖν οἷοί τ’
[605]	μοχθηροὺς ἐγκρατεῖς ποιῶν παραδιδῷ τὴν	πόλιν,	τοὺς δὲ ~χαριεστέρους φθείρῃ· ταὐτὸν
[602]	τῶν τοῦ ἀνθρώπου ἔχον τὴν	δύναμιν	ἣν ~ἔχει; ~Τοῦ ποίου τινὸς
[603]	φαύλων ἄν τι εἴη ἐν	ἡμῖν.	~Ανάγκη. ~Τοῦτο τοίνυν διομολογήσασθαι βουλόμενος
[607]	ἔφη. ~(Ταῦτα δή, ἔφην, ἀπολελογήσθω	ἡμῖν	ἀναμνησθεῖσιν περὶ ~ποιήσεως, ὅτι εἰκότως
[598]	τῶν τοιούτων ~διανοεῖσθαι· ἐπειδάν τις	ἡμῖν	ἀπαγγέλλῃ περί του, ὡς ἐνέτυχεν
[607]	ἂν ~καταδεχοίμεθα, ὡς σύνισμέν γε	ἡμῖν	αὐτοῖς κηλουμένοις ὑπ’ αὐτῆς· ἀλλὰ
[608]	ᾖ ~ἀπολογήσασθαι, ἀκροσαόμεθ’ αὐτῆς ἐπᾴδοντες	ἡμῖν	αὐτοῖς τοῦτον τὸν ~λόγον, ὃν
[621]	παντὶ τρόπῳ ἐπιτηδεύσομεν, ἵνα καὶ	ἡμῖν	αὐτοῖς φίλοι ὦμεν ~καὶ τοῖς
[602]	δή, ὥς γε φαίνεται, ἐπιεικῶς	ἡμῖν	διωμολόγηται, τόν τε ~μιμητικὸν μηδὲν
[602]	~καὶ πᾶσά τις ταραχὴ δήλη	(ἡμῖν	ἐνοῦσα αὕτη ἐν τῇ ψυχῇ·
[606]	ἃ δή φαμεν πάσῃ ~πράξει	ἡμῖν	ἕπεσθαι, ὅτι τοιαῦτα ἡμᾶς ἡ
[611]	~καλλίστῃ κεχρημένον συνθέσει, ὡς νῦν	ἡμῖν	ἐφάνη ἡ ψυχή. ~Οὔκουν εἰκός
[606]	ἄρδουσα, δέον αὐχμεῖν, καὶ ἄρχοντα	ἡμῖν	καθίστησιν, ~δέον ἄρχεσθαι αὐτὰ ἵνα
[602]	λέγεις; ~Τοῦ τοιοῦδε· ταὐτόν που	ἡμῖν	μέγεθος ἐγγύθεν τε καὶ πόρρωθεν
[603]	αὖ φρονήσεως ὄντι τῷ (ἐν	ἡμῖν	προσομιλεῖ τε καὶ ἑταίρα καὶ
[598]	οἷον ὁ ζωγράφος, φαμέν, ζωγραφήσει	ἡμῖν	σκυτοτόμον, τέκτονα, ~τοὺς ἄλλους (δημιουρ(
[599]	ποιεῖ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ, λέγε	ἡμῖν	τίς τῶν πόλεων διὰ ~σὲ
[602]	ἐφάνησαν, ὥστε μὴ ἄρχειν ἐν	ἡμῖν	τὸ φαινόμενον μεῖζον ἢ ~ἔλαττον
[604]	~ἐν αὐτοῖς ὅτι τάχιστα παραγίγνεσθαι	ἡμῖν,	τούτῳ ἐμποδὼν γιγνόμενον τὸ ~λυπεῖσθαι.
[612]	τῷ λόγῳ; ~Τί μάλιστα; ~Εδωκα	ὑμῖν	τὸν δίκαιον δοκεῖν ἄδικον εἶναι
[618]	~δὲ καὶ γυναικῶν. ψυχῆς δὲ	τάξιν	οὐκ ἐνεῖναι διὰ τὸ ἀναγκαίως
[614]	γῆς ~δύ’ εἶναι χάσματα ἐχομένω	ἀλλήλοιν	καὶ τοῦ οὐρανοῦ αὖ ἐν
[610]	μηδὲν μᾶλλόν ποτε ψυχὴν ἀπόλλυσθαι,	πρὶν	ἄν τις ἀποδείξῃ ὡς ~διὰ
[601]	~τῶν τεχνῶν τοῖς ὀνόμασι καὶ	ῥήμασιν	ἐπιχρωματίζειν αὐτὸν οὐκ ἐπαΐοντα ~ἀλλ’
[608]	ὥστε οὔτε τιμῇ ἐπαρθέντα οὔτε	χρήμασιν	οὔτε ~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ οὐδέ γε
[617]	αὐτὸν ἐν τοῖς τῆς Ανάγκης	γόνασιν.	ἐπὶ δὲ τῶν ~κύκλων αὐτοῦ
[621]	μὲν οὖν τι τοῦ ὕδατος	πᾶσιν	ἀναγκαῖον εἶναι πιεῖν, τοὺς ~δὲ
[603]	πεπραγέναι, καὶ ἐν τούτοις δὴ	πᾶσιν	ἢ λυπουμένους ἢ χαίροντας. ~μή
[600]	ᾖσαν, ἕως ἱκανῶς ~παιδείας μεταλάβοιεν;	~Παντάπασιν,	ἔφη, δοκεῖς μοι, ὦ Σώκρατες,
[601]	ὅταν αὐτὰ τὸ ἄνθος προλίπῃ;	~Παντάπασιν,	ἦ δ’ ὅς. ~Ιθι δή,
[608]	νομιστέα ἅπερ εἰρήκαμεν περὶ ποιήσεως.	~Παντάπασιν,	ἦ δ’ ὅς, σύμφημι. ~Μέγας
[603]	ἐπ’ οὐδενὶ ὑγιεῖ οὐδ’ ἀληθεῖ.	~Παντάπασιν,	ἦ δ’ ὅς. ~Φαύλη ἄρα
[599]	τῷ ὄντι οἱ ἀγαθοὶ ποιηταὶ	ἴσασιν	~περὶ ὧν δοκοῦσιν τοῖς πολλοῖς
[618]	ἀνδρῶν βίους, τοὺς μὲν ~ἐπὶ	εἴδεσιν	καὶ κατὰ κάλλη καὶ τὴν
[607]	τὴν ~ἡδυσμένην Μοῦσαν παραδέξῃ ἐν	μέλεσιν	ἢ ἔπεσιν, ἡδονή σοι καὶ
[621]	~ἄλλῃ φέρεσθαι ἄνω εἰς τὴν	γένεσιν,	ᾄττοντας ὥσπερ ἀστέρας. αὐτὸς δὲ
[618]	καὶ ἀγωνίαν, τοὺς ~δ’ ἐπὶ	γένεσιν	καὶ προγόνων ἀρεταῖς, καὶ ἀδοκίμων
[607]	Μοῦσαν παραδέξῃ ἐν μέλεσιν ἢ	ἔπεσιν,	ἡδονή σοι καὶ λύπη ἐν
[620]	κύκνον μεταβάλλοντα εἰς ἀνθρωπίνου ~βίου	αἵρεσιν,	καὶ ἄλλα ζῷα μουσικὰ ὡσαύτως.
[619]	κόπτεσθαί τε καὶ ὀδύρεσθαι τὴν	αἵρεσιν,	οὐκ ἐμμένοντα τοῖς ~προρρηθεῖσιν ὑπὸ
[620]	~ἐν τάξει προσιέναι πρὸς τὴν	Λάχεσιν·	ἐκείνην δ’ ἑκάστῳ ὃν εἵλετο
[617]	~ἐντὸς αὖ ὡσαύτως· τὴν δὲ	Λάχεσιν	(ἐν μέρει ἑκατέρας ἑκατέρᾳ τῇ
[617]	πρὸς τὴν τῶν Σειρήνων ἁρμονίαν,	Λάχεσιν	~μὲν τὰ γεγονότα, Κλωθὼ δὲ
[617]	εὐθὺς δεῖν ἰέναι πρὸς τὴν	~Λάχεσιν.	προφήτην οὖν τινα σφᾶς πρῶτον
[617]	στέμματα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν ἐχούσας,	Λάχεσίν	τε καὶ ~Κλωθὼ καὶ Ατροπον,
[606]	ἱκανῶς πεπαιδευμένον λόγῳ οὐδὲ ἔθει,	ἀνίησιν	τὴν ~φυλακὴν τοῦ (θρηνώδους τούτου,
[603]	κατὰ τὴν ἀκοήν, ἣν ~δὴ	ποίησιν	ὀνομάζομεν; ~Εἰκός γ’ ἔφη, καὶ
[606]	οὗτος ὁ ποιητὴς καὶ πρὸς	διοίκησίν	~τε καὶ παιδείαν τῶν ἀνθρωπίνων
[601]	φύσει αὐτὰ ταῦτα μεγάλην τινὰ	κήλησιν	ἔχειν. ἐπεὶ γυμνωθέντα γε ~τῶν
[598]	εἶναι ἐπιστήμην καὶ ἀνεπιστημοσύνην καὶ	~μίμησιν	ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν
[604]	οὖν. ~(Οὐκοῦν τὸ μὲν πολλὴν	μίμησιν	καὶ ποικίλην ἔχει, τὸ ~ἀγανακτητικόν,
[595]	δή, μᾶλλον δὲ ἀποκρίνου. ~Ερώτα.	~Μίμησιν	ὅλως ἔχοις ἄν μοι εἰπεῖν
[602]	~τινα καὶ οὐ σπουδὴν τὴν	μίμησιν,	τούς τε τῆς τραγικῆς ποιήσεως
[620]	ἐπὶ τὴν τῆς Ατρόπου ἄγειν	~νῆσιν,	ἀμετάστροφα τὰ ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν
[605]	ἐν ~πένθει ὄντα καὶ μακρὰν	ῥῆσιν	ἀποτεί νοντα ἐν τοῖς ὀδυρμοῖς
[606]	δέον αὐχμεῖν, καὶ ἄρχοντα ἡμῖν	καθίστησιν,	~δέον ἄρχεσθαι αὐτὰ ἵνα βελτίους
[613]	τέλους τοῦ δρόμου ~αἱρεθέντες καταγέλαστοί	εἰσιν	καὶ γέροντες γιγνόμενοι ἄθλιοι ~προπηλακίζονται
[619]	τὴν αἵρεσιν, οὐκ ἐμμένοντα τοῖς	~προρρηθεῖσιν	ὑπὸ τοῦ προφήτου· οὐ γὰρ
[607]	~(Ταῦτα δή, ἔφην, ἀπολελογήσθω ἡμῖν	ἀναμνησθεῖσιν	περὶ ~ποιήσεως, ὅτι εἰκότως ἄρα
[597]	κλινοποιός, θεός, τρεῖς οὗτοι ἐπιστάται	τρισὶν	εἴδεσι ~κλινῶν. ~Ναὶ τρεῖς. ~(Ο
[600]	δὴ εἰ μὴ δημοσίᾳ, ἰδίᾳ	τισὶν	ἡγεμὼν παιδείας αὐτὸς ζῶν ~λέγεται
[606]	~ποιήματος. λογίζεσθαι γὰρ οἶμαι ὀλίγοις	τισὶν	μέτεστιν ὅτι ἀπολαύειν ~ἀνάγκη ἀπὸ
[600]	τοῦ χρυσοῦ καὶ (ἠνάγκαζον παρὰ	σφίσιν	οἴκοι ~εἶναι, ἢ εἰ μὴ
[602]	τοῖς ~πολλοῖς τε καὶ μηδὲν	εἰδόσιν,	τοῦτο μιμήσεται. ~Τί γὰρ ἄλλο;
[609]	ἑκάστου καὶ ἡ πονηρία ἕκαστον	ἀπόλλυσιν,	~ἢ εἰ μὴ τοῦτο ἀπολεῖ,
[597]	τοῖς περὶ τοὺς τοιούσδε λόγους	~διατρίβουσιν.	~Μηδὲν ἄρα θαυμάζωμεν εἰ καὶ
[599]	ὄντα ποιοῦσιν— ἤ τι καὶ	λέγουσιν	καὶ τῷ ὄντι οἱ ἀγαθοὶ
[606]	Γλαύκων, ὅταν Ομήρου ἐπαινέταις ἐντύχῃς	~λέγουσιν	ὡς τὴν Ελλάδα πεπαίδευκεν οὗτος
[601]	~περὶ σκυτοτομίας καὶ τοῖς μὴ	ἐπαΐουσιν,	ἐκ τῶν χρωμάτων δὲ καὶ
[599]	φαντάσματα γὰρ ἀλλ’ ~οὐκ ὄντα	ποιοῦσιν—	ἤ τι καὶ λέγουσιν καὶ
[600]	καὶ τῶν ἄλλων περὶ ὧν	ποιοῦσιν,	τῆς δὲ ~ἀληθείας οὐχ ἅπτεσθαι,
[600]	ἐπονομάζοντες τοῦ βίου διαφανεῖς πῃ	δοκοῦσιν	~εἶναι ἐν τοῖς ἄλλοις; ~Οὐδ’
[599]	ἀγαθοὶ ποιηταὶ ἴσασιν ~περὶ ὧν	δοκοῦσιν	τοῖς πολλοῖς εὖ λέγειν. ~Πάνυ
[610]	τοῦτο ὑπ’ ἄλλων δίκην ~ἐπιτιθέντων	ἀποθνῄσκουσιν	οἱ ἄδικοι. ~Μὰ Δί’ ἦ
[613]	~τέλος ἐλθόντες τά τε ἆθλα	λαμβάνουσιν	καὶ στεφανοῦνται. οὐχ οὕτω καὶ
[600]	μόνον οὐκ ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς	περιφέρουσιν	αὐτοὺς οἱ ~ἑταῖροι· Ομηρον δ’
[601]	τῶν χρωμάτων δὲ καὶ σχημάτων	~θεωροῦσιν;	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτω δὴ
[612]	δοκεῖν κτωμένη ἃ δίδωσι τοῖς	ἔχουσιν	αὐτήν, ἐπειδὴ ~καὶ τὰ ἀπὸ
[613]	οἴου καὶ ἐμοῦ ἀκηκοέναι ὡς	πάσχουσιν.	~ἀλλ’ ὃ λέγω, ὅρα εἰ
[618]	αἱρεῖσθαι, πρὸς ~τὴν τῆς ψυχῆς	φύσιν	ἀποβλέποντα, τόν τε χείρω καὶ
[616]	~γενῶν. τὴν δὲ (τοῦ σφονδύλου	φύσιν	εἶναι τοιάνδε· τὸ μὲν σχῆμα
[612]	τις ἴδοι αὐτῆς τὴν ἀληθῆ	φύσιν,	εἴτε πολυειδὴς εἴτε ~μονοειδής, εἴτε
[620]	Πανοπέως εἰς τεχνικῆς γυναικὸς ἰοῦσαν	φύσιν·	πόρρω δ’ ἐν ὑστάτοις ~ἰδεῖν
[611]	ῥᾳδίως αὐτοῦ ἴδοιεν τὴν ἀρχαίαν	φύσιν,	ὑπὸ τοῦ τά τε ~παλαιὰ
[613]	μή; τὸ μὲν πρῶτον ὀξέως	ἀποπηδῶσιν,	~τελευτῶντες (δὲ καταγέλαστοι γίγνονται, τὰ
[613]	ὅπερ οἱ δρομῆς ὅσοι ἂν	θέωσιν	εὖ ~ἀπὸ τῶν κάτω, ἀπὸ
[613]	αὐτῶν, καὶ ἐὰν νέοι ὄντες	λάθωσιν,	ἐπὶ τέλους τοῦ δρόμου ~αἱρεθέντες
[613]	μὲν δεινοί τε καὶ ἄδικοι	δρῶσιν	ὅπερ οἱ δρομῆς ὅσοι ἂν
[600]	ἔσονται, ἐὰν μὴ σφεῖς ~αὐτῶν	ἐπιστατήσωσιν	τῆς παιδείας, καὶ ἐπὶ ταύτῃ
[601]	περὶ τῶν αὐλῶν, οἳ ἂν	~ὑπηρετῶσιν	ἐν τῷ αὐλεῖν, καὶ ἐπιτάξει
[597]	ὑπὸ τοῦ θεοῦ οὔτε μὴ	φυῶσιν.	~Πῶς δή; ἔφη. ~Οτι, ἦν
[597]	ὡς ἐγᾦμαι, θεὸν ἐργάσασθαι. ἢ	τίν’	ἄλλον; ~Οὐδένα, οἶμαι. ~Μία δέ
[596]	~(βλεπόντων ἀμβλύτερον ὁρῶντες πρότεροι εἶδον.	~Εστιν,	ἔφη, οὕτως· ἀλλὰ σοῦ παρόντος
[603]	καὶ ἴδωμεν φαῦλον ἢ σπουδαῖόν	ἐστιν.	~Αλλὰ χρή. ~Ωδε δὴ προθώμεθα·
[608]	μέγεθος, εἰ τῶν εἰρημένων μείζω	ἐστὶν	~ἄλλα. ~Τί δ’ ἄν, ἦν
[602]	οὐ περὶ τρίτον μέν ~τί	ἐστιν	ἀπὸ τῆς ἀληθείας; ἦ γάρ;
[612]	οὐ ~λανθάνει ἑκάτερος αὐτῶν οἷός	ἐστιν;	~Αποδώσομεν, ἔφη. ~Εἰ δὲ μὴ
[597]	τὸν μιμητὴν τοῦτον, ~τίς ποτ’	ἐστίν;	~Εἰ βούλει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τριτταί
[603]	τε καὶ ἑταίρα καὶ ~φίλη	ἐστὶν	ἐπ’ οὐδενὶ ὑγιεῖ οὐδ’ ἀληθεῖ.
[596]	οἶμαι ~δημιουργῶν καὶ ὁ ζωγράφος	ἐστίν.	ἦ γάρ; ~Πῶς γὰρ οὔ;
[611]	~νῦν ἡμεῖς θεώμεθα, ἀλλ’ οἷόν	ἐστιν	καθαρὸν γιγνόμενον, τοιοῦτον ἱκανῶς ~λογισμῷ
[607]	καὶ τὸν βίον τὸν ἀνθρώπινόν	ἐστιν·	~καὶ εὐμενῶς (ἀκου( σόμεθα. κερδανοῦμεν
[611]	τοῦ πόντου ἐν ᾧ νῦν	ἐστίν,	~καὶ περικρουσθεῖσα πέτρας (τε καὶ
[598]	που τοῦ ἀληθοῦς ἡ μιμητική	ἐστιν	καί, ὡς ἔοικεν, διὰ ~τοῦτο
[595]	ἄν μοι εἰπεῖν ὅτι ποτ’	ἐστίν;	οὐδὲ γάρ τοι αὐτὸς ~πάνυ
[607]	αὐτήν; ~Πολύ γε. ~Οὐκοῦν δικαία	ἐστὶν	οὕτω κατιέναι, ἀπολογησαμένη ἐν μέλει
[612]	ὦ Γλαύκων, νῦν ἤδη ἀνεπίφθονόν	ἐστιν	πρὸς ~ἐκείνοις καὶ τοὺς μισθοὺς
[601]	ἄλλο τι ἢ τὴν χρείαν	ἐστίν,	πρὸς ἣν ἂν ἕκαστον ᾖ
[611]	ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν ἄν· οἷον δ’	ἐστὶν	τῇ ἀληθείᾳ, οὐ (λελω( βημένον
[604]	ἀντιτείνειν διακελευόμενον λόγος καὶ νόμος	~(ἐστίν,	τὸ δὲ ἕλκον ἐπὶ τὰς
[606]	τοιοῦτον οἷον τούτων ἐπιθυμεῖν, τότ’	ἐστὶν	τοῦτο ~τὸ ὑπὸ τῶν ποιητῶν
[602]	~Πρὸς δὲ δὴ ποῖόν τί	ἐστιν	τῶν τοῦ ἀνθρώπου ἔχον τὴν
[598]	τῶν δημιουργῶν, ἔφη. ~Αρα οἷα	ἔστιν	ἢ οἷα φαίνεται; τοῦτο γὰρ
[597]	μίαν ~μόνον αὐτὴν ἐκείνην ὃ	ἔστιν	κλίνη· δύο δὲ τοιαῦται ἢ
[597]	ἔχοιεν, καὶ εἴη ἂν ὃ	ἔστιν	κλίνη ἐκείνη ~ἀλλ’ οὐχ αἱ
[609]	δ’ ἐγώ· ψυχῇ ἆρ’ οὐκ	ἔστιν	ὃ ποιεῖ αὐτὴν αὐτὴν κακήν;
[597]	γάρ. ~Οὐκοῦν εἰ μὴ ὃ	ἔστιν	ποιεῖ, οὐκ ἂν τὸ ὂν
[606]	λογίζεσθαι γὰρ οἶμαι ὀλίγοις τισὶν	μέτεστιν	ὅτι ἀπολαύειν ~ἀνάγκη ἀπὸ τῶν
[601]	ἄρα σκεύους ὁ μὲν ποιητὴς	πίστιν	ὀρθὴν ἕξει περὶ ~κάλλους τε
[603]	ται; ἢ ~ὥσπερ κατὰ τὴν	ὄψιν	ἐστασίαζεν καὶ ἐναντίας εἶχεν ἐν
[603]	δ’ ἐγώ, ἡ κατὰ τὴν	ὄψιν	μόνον, ἢ καὶ κατὰ τὴν
[611]	ὂν εἶναι· ~εἰ δ’ ἀεὶ	ὄν,	ἀθάνατον. ~Ανάγκη, ἔφη. ~Τοῦτο μὲν
[597]	τι τοιοῦτον οἷον ~τὸ ὄν,	ὂν	δὲ οὔ· τελέως δὲ εἶναι
[605]	καρτερεῖν, ~ὡς τοῦτο μὲν ἀνδρὸς	ὄν,	ἐκεῖνο δὲ γυναικός, ὃ τότε
[597]	ἀλλά τι τοιοῦτον οἷον ~τὸ	ὄν,	ὂν δὲ οὔ· τελέως δὲ
[598]	περὶ ~ἕκαστον; πότερα πρὸς τὸ	ὄν,	ὡς ἔχει, μιμήσασθαι, ἢ πρὸς
[604]	τε καὶ ἡσύχιον ἦθος, παραπλήσιον	ὂν	ἀεὶ ~αὐτὸ αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον
[606]	θεωροῦν καὶ ~ἑαυτῷ οὐδὲν αἰσχρὸν	ὂν	εἰ ἄλλος ἀνὴρ ἀγαθὸς φάσκων
[611]	δῆλον ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ ἀεὶ	ὂν	εἶναι· ~εἰ δ’ ἀεὶ ὄν,
[604]	οὔτε τι τῶν (ἀνθρωπίνων ἄξιον	ὂν	μεγάλης σπουδῆς, ὅ τε δεῖ
[597]	ἔστιν ποιεῖ, οὐκ ἂν τὸ	ὂν	ποιοῖ, ἀλλά τι τοιοῦτον οἷον
[597]	καὶ τοῦτο ἀμυδρόν τι τυγχάνει	ὂν	πρὸς ~ἀλήθειαν. ~(Μὴ γάρ. ~Βούλει
[613]	ὧδε ἔχει, εἰ δεῖ τὸ	ὂν	τιθέναι; ~οὐχ οἱ μὲν δεινοί
[603]	μιμητικὴ πόρρω μὲν τῆς ἀληθείας	ὂν	τὸ αὑτῆς ἔργον ἀπεργάζεται, ~πόρρω
[610]	σιτίων πονηρίας ἄλλων ὄντων ἄλλο	ὂν	τὸ σῶμα, ὑπ’ ἀλλοτρίου ~κακοῦ
[597]	δὲ οὔ· τελέως δὲ εἶναι	ὂν	τὸ τοῦ κλινουργοῦ ἔργον ἢ
[606]	ἀποδύρασθαι ἱκανῶς καὶ ~ἀποπλησθῆναι, φύσει	ὂν	τοιοῦτον οἷον τούτων ἐπιθυμεῖν, τότ’
[608]	καὶ ~σπουδαίᾳ, ἀλλ’ εὐλαβητέον (αὐτὴν	ὂν	τῷ ἀκροωμένῳ, περὶ τῆς ἐν
[599]	~εἶ ἀρετῆς πέρι, εἰδώλου δημιουργός,	ὃν	δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὰ καὶ
[620]	τὴν Λάχεσιν· ἐκείνην δ’ ἑκάστῳ	ὃν	εἵλετο ~δαίμονα, τοῦτον φύλακα (συμ(
[608]	ἡμῖν αὐτοῖς τοῦτον τὸν ~λόγον,	ὃν	λέγομεν, καὶ ταύτην τὴν ἐπῳδήν,
[620]	βίου καὶ ἀποπληρωτὴν τῶν ~αἱρεθέντων.	ὃν	πρῶτον μὲν ἄγειν αὐτὴν πρὸς
[604]	πάθους καὶ πρὸς τοὺς ὀδυρμοὺς	~ἄγον	καὶ ἀπλήστως ἔχον αὐτῶν ἆρ’
[597]	ἔστι κλίνη, ἀλλὰ κλίνην τινά;	~Ελεγον	γάρ. ~Οὐκοῦν εἰ μὴ ὃ
[603]	~Ανάγκη. ~Τοῦτο τοίνυν διομολογήσασθαι βουλόμενος	ἔλεγον	ὅτι ἡ γραφικὴ καὶ ~ὅλως
[615]	τὸ ~φθέγμα, τοὺς μὲν διαλαβόντες	ἦγον,	~τὸν δὲ Αρδιαῖον καὶ ἄλλους
[615]	τῶν δὲ εὐθὺς γενομένων καὶ	ὀλίγον	~χρόνον βιούντων πέρι ἄλλα ἔλεγεν
[607]	ἡμεῖς γε, εἴ τινα ἔχοι	λόγον	εἰπεῖν ἡ πρὸς ἡδονὴν ποιητικὴ
[610]	κακῷ ἕτερον. ~Εχει γάρ, ἔφη,	λόγον.	~Η τοίνυν ταῦτα ἐξελέγξωμεν ὅτι
[610]	λέγεις. ~Κατὰ τὸν αὐτὸν τοίνυν	λόγον,	ἦν δ’ ἐγώ, ἐὰν μὴ
[599]	τοίνυν ἄλλων πέρι μὴ ἀπαιτῶμεν	λόγον	(Ομη( ρον ἢ ~ἄλλον ὁντινοῦν
[608]	ἐπᾴδοντες ἡμῖν αὐτοῖς τοῦτον τὸν	~λόγον,	ὃν λέγομεν, καὶ ταύτην τὴν
[607]	ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ, ἄνευ μέτρου	λόγον	ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν, ὡς οὐ
[609]	τι, τὴν δὲ αὑτοῦ μή.	~Αλογον.	~(Εννόει γάρ, ἦν δ’ ἐγώ,
[609]	γε. ~Αλλὰ μέντοι ἐκεῖνό γε	ἄλογον,	ἦν δ’ ἐγώ, τὴν μὲν
[614]	ἦν δ’ ἐγώ, Αλκίνου γε	ἀπόλογον	ἐρῶ, ἀλλ’ ~ἀλκίμου μὲν ἀνδρός,
[604]	ἀλόγιστόν τε φήσομεν εἶναι καὶ	~ἀργὸν	καὶ δειλίας φίλον; ~Φήσομεν μὲν
[603]	τῆς ἀληθείας ὂν τὸ αὑτῆς	ἔργον	ἀπεργάζεται, ~πόρρω δ’ αὖ φρονήσεως
[597]	εἶναι ὂν τὸ τοῦ κλινουργοῦ	ἔργον	ἢ ἄλλου τινὸς ~χειροτέχνου εἴ
[602]	ἂν εἴη τοῦ ἐν ψυχῇ	ἔργον.	~Τούτου γὰρ οὖν. ~Τούτῳ δὲ
[597]	~Ναί. ~Η καὶ τὸν ζωγράφον	δημιουργὸν	καὶ ποιητὴν τοῦ τοιούτου; ~Οὐδαμῶς.
[597]	δὲ τὸν τέκτονα; ἆρ’ οὐ	δημιουργὸν	κλίνης; ~Ναί. ~Η καὶ τὸν
[596]	καὶ τόνδε τίνα καλεῖς τὸν	δημιουργόν.	~(Τὸν ποῖον; ~Ος πάντα ποιεῖ,
[599]	~σὲ βέλτιον ᾤκησεν, ὥσπερ διὰ	Λυκοῦργον	Λακεδαίμων καὶ δι’ ἄλλους ~πολλοὺς
[597]	~Εοικεν. ~Βούλει οὖν τοῦτον μὲν	φυτουργὸν	τούτου προσαγορεύωμεν, ἤ τι ~τοιοῦτον;
[609]	σιδήρῳ ἰόν, καί, ὅπερ λέγω,	σχεδὸν	πᾶσι ~σύμφυτον ἑκάστῳ κακόν τε
[615]	τε κατείδομεν ἐξαίφνης καὶ ~ἄλλους—	σχεδόν	τι αὐτῶν τοὺς πλείστους τυράννους·
[596]	ὀξύτερον ~(βλεπόντων ἀμβλύτερον ὁρῶντες πρότεροι	εἶδον.	~Εστιν, ἔφη, οὕτως· ἀλλὰ σοῦ
[616]	καὶ ἐκδείραντες, εἷλκον παρὰ τὴν	ὁδὸν	ἐκτὸς ~ἐπ’ ἀσπαλάθων κνάμπτοντες, ~καὶ
[616]	εἰς ὃ ἀφικέσθαι προελθόντες ~ἡμερησίαν	ὁδόν,	καὶ ἰδεῖν αὐτόθι κατὰ (μέσον
[600]	ἐπὶ (συνουσίᾳ καὶ τοῖς ~ὑστέροις	ὁδόν	τινα παρέδοσαν βίου Ομηρικήν, ὥσπερ
[600]	πρὸς ἀρετὴν ὀνῆσαι ~ἀνθρώπους, ἢ	Ησίοδον	ῥαψῳδεῖν ἂν περιιόντας εἴων, καὶ
[612]	τὰς δόξας δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ	Ησίοδόν	τε ~καὶ Ομηρον ὑμεῖς ἔφατε,
[606]	αὐχμεῖν, καὶ ἄρχοντα ἡμῖν καθίστησιν,	~δέον	ἄρχεσθαι αὐτὰ ἵνα βελτίους τε
[606]	ἐργάζεται· ~τρέφει γὰρ ταῦτα ἄρδουσα,	δέον	αὐχμεῖν, καὶ ἄρχοντα ἡμῖν καθίστησιν,
[596]	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ εἰς	δέον	ἔρχῃ τῷ λόγῳ. τῶν τοιούτων
[597]	ἣν φαῖμεν ἄν, ὡς ἐγᾦμαι,	θεὸν	ἐργάσασθαι. ἢ τίν’ ἄλλον; ~Οὐδένα,
[611]	εἰ γὰρ ὁτιοῦν τῶν ἀθανάτων	πλέον	γίγνοιτο, οἶσθ’ ὅτι ἐκ ~τοῦ
[602]	φαινόμενον μεῖζον ἢ ~ἔλαττον ἢ	πλέον	ἢ βαρύτερον, ἀλλὰ τὸ λογισάμενον
[597]	εἴτε τις ἀνάγκη ἐπῆν μὴ	πλέον	~ἢ μίαν ἐν τῇ φύσει
[617]	ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν καὶ ~ἀτιμάζων	πλέον	καὶ ἔλαττον αὐτῆς ἕκαστος ἕξει.
[621]	τοὺς ~δὲ φρονήσει μὴ σῳζομένους	πλέον	πίνειν τοῦ μέτρου· τὸν δὲ
[611]	καθαρὸν γιγνόμενον, τοιοῦτον ἱκανῶς ~λογισμῷ	διαθεατέον,	καὶ πολύ γε κάλλιον αὐτὸ
[608]	τε ἁπτομένῃ καὶ ~σπουδαίᾳ, ἀλλ’	εὐλαβητέον	(αὐτὴν ὂν τῷ ἀκροωμένῳ, περὶ
[612]	αὐτῇ ψυχῇ ἄριστον ~ηὕρομεν, καὶ	ποιητέον	εἶναι αὐτῇ τὰ δίκαια, ἐάντ’
[618]	~ἀνθρώπῳ, καὶ διὰ ταῦτα μάλιστα	(ἐπιμελητέον	ὅπως ἕκαστος ἡμῶν ~τῶν ἄλλων
[595]	~Πῇ δή, ἔφη, διανοούμενος λέγεις;	~Ρητέον,	ἦν δ’ ἐγώ· καίτοι φιλία
[595]	τιμητέος ἀνήρ, ἀλλ’ ὃ λέγω,	ῥητέον.	~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. ~Ακουε
[607]	καὶ ἐγκώμια τοῖς ἀγαθοῖς ποιήσεως	παραδεκτέον	εἰς πόλιν· εἰ δὲ τὴν
[612]	καὶ θεοὺς καὶ ~ἀνθρώπους, ὅμως	δοτέον	εἶναι τοῦ λόγου ἕνεκα, ἵνα
[598]	ἦν δ’ ἐγώ, μετὰ τοῦτο	ἐπισκεπτέον	τήν τε τραγῳδίαν καὶ τὸν
[613]	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτως ἄρα	ὑποληπτέον	περὶ τοῦ δικαίου ἀνδρός, ἐάντ’
[608]	ᾀσόμεθα δ’ οὖν ὡς οὐ	~σπουδαστέον	ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ποιήσει ὡς
[599]	λέγειν. ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη,	ἐξεταστέον.	~Οἴει οὖν, εἴ τις ἀμφότερα
[600]	ἀντείχοντο ἢ τοῦ χρυσοῦ καὶ	(ἠνάγκαζον	παρὰ σφίσιν οἴκοι ~εἶναι, ἢ
[603]	~(Τὸ παρὰ τὰ μέτρα ἄρα	δοξάζον	τῆς ψυχῆς τῷ κατὰ τὰμέτρα
[602]	ἄρχειν ἐν ἡμῖν τὸ φαινόμενον	μεῖζον	ἢ ~ἔλαττον ἢ πλέον ἢ
[608]	τὸ κακὸν εἶναι, τὸ δὲ	σῷζον	καὶ ~ὠφελοῦν τὸ ἀγαθόν. ~Εγωγ’
[608]	δ’ ἐγώ. ~Λέγε μόνον, ἔφη.	~Αγαθόν	τι, εἶπον, καὶ κακὸν καλεῖς;
[599]	δὲ τίς αἰτιᾶται πόλις ~νομοθέτην	ἀγαθὸν	γεγονέναι καὶ σφᾶς ὠφεληκέναι; Χαρώνδαν
[608]	δὲ σῷζον καὶ ~ὠφελοῦν τὸ	ἀγαθόν.	~Εγωγ’ ἔφη. ~Τί δέ; κακὸν
[618]	τινὸς ψυχῆς ἕξεως κακὸν ἢ	ἀγαθὸν	ἐργάζεται, καὶ τί εὐγένειαι ~καὶ
[608]	δέ; κακὸν ἑκάστῳ τι καὶ	ἀγαθὸν	λέγεις; ~οἷον (ὀφθαλμοῖς ~ὀφθαλμίαν καὶ
[609]	(διαφθείρειεν. οὐ γὰρ τό ~γε	ἀγαθὸν	μή ποτέ τι ἀπολέσῃ, οὐδὲ
[598]	γε θεῖα· ἀνάγκη γὰρ τὸν	ἀγαθὸν	ποιητήν, εἰ μέλλει περὶ ὧν
[605]	συμπάσχοντες καὶ σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν ὡς	ἀγαθὸν	~ποιητήν, ὃς ἂν ἡμᾶς ὅτι
[609]	αὖ τὸ μήτε κακὸν μήτε	ἀγαθόν.	~Πῶς γὰρ ἄν; ἔφη. ~Εὰν
[613]	κακῶν, ὡς τούτῳ ~ταῦτα εἰς	ἀγαθόν	τι τελευτήσει ζῶντι ἢ καὶ
[600]	οἴκοι ~εἶναι, ἢ εἰ μὴ	ἔπειθον,	αὐτοὶ ἂν ἐπαιδαγώγουν ὅπῃ ᾖσαν,
[621]	διεξελθόντα, ἐπειδὴ καὶ οἱ ἄλλοι	διῆλθον,	πορεύεσθαι ἅπαντας εἰς ~τὸ τῆς
[609]	ξύλοις, χαλκῷ δὲ καὶ σιδήρῳ	ἰόν,	καί, ὅπερ λέγω, σχεδὸν πᾶσι
[603]	μιμητική, καὶ ἴδωμεν φαῦλον ἢ	σπουδαῖόν	ἐστιν. ~Αλλὰ χρή. ~Ωδε δὴ
[616]	μὲν διαλαβόντες ἦγον, ~τὸν δὲ	Αρδιαῖον	καὶ ἄλλους (συμποδίσαντες χεῖράς τε
[613]	τε ἄριστα, εἰ μή τι	ἀναγκαῖον	αὐτῷ κακὸν ἐκ ~προτέρας ἁμαρτίας
[603]	τότε ἀπελίπομεν, νῦν μοι (δοκεῖ	~ἀναγκαῖον	εἶναι διεξελθεῖν. ~Τὸ ποῖον; ἔφη.
[621]	οὖν τι τοῦ ὕδατος πᾶσιν	ἀναγκαῖον	εἶναι πιεῖν, τοὺς ~δὲ φρονήσει
[604]	αὐτὸ ἅμα, ~δύο φαμὲν αὐτὼ	ἀναγκαῖον	εἶναι. ~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν
[597]	τούτου προσαγορεύωμεν, ἤ τι ~τοιοῦτον;	~Δίκαιον	γοῦν, ἔφη, ἐπειδήπερ φύσει γε
[612]	~Τί μάλιστα; ~Εδωκα ὑμῖν τὸν	δίκαιον	δοκεῖν ἄδικον εἶναι καὶ τὸν
[599]	πόλεων, καὶ (παιδείας πέρι ἀνθρώπου,	δίκαιόν	που ἐρωτᾶν ~αὐτὸν πυνθανομένους· Ω
[612]	ἄδικον εἶναι καὶ τὸν ἄδικον	δίκαιον·	~ὑμεῖς γὰρ ᾐτεῖσθε, κἂν εἰ
[615]	χρόνου διηγήσασθαι· τὸ δ’ οὖν	κεφάλαιον	ἔφη τόδε ~εἶναι, ὅσα πώποτέ
[619]	τὸν ~μέσον ἀεὶ τῶν τοιούτων	βίον	αἱρεῖσθαι καὶ φεύγειν τὰ ὑπερβάλλοντα
[620]	τήν ποτε Ορφέως γενομένην κύκνου	βίον	~αἱρουμένην, μίσει τοῦ γυναικείου γένους
[618]	τὸ ἀναγκαίως ἔχειν ~ἄλλον ἑλομένην	βίον	ἀλλοίαν γίγνεσθαι· τὰ δ’ ἄλλα
[620]	λελωφηκυῖαν ζητεῖν περιιοῦσαν χρόνον ~πολὺν	βίον	ἀνδρὸς ἰδιώτου ἀπράγμονος, καὶ μόγις
[619]	ἀεί, ὁπότε εἰς τὸν ἐνθάδε	βίον	ἀφικνοῖτο, ὑγιῶς ~(φιλο( σοφοῖ καὶ
[620]	δὲ λαχοῦσαν ~ψυχὴν ἑλέσθαι λέοντος	βίον·	εἶναι δὲ τὴν Αἴαντος τοῦ
[620]	~διὰ τὰ πάθη ἀετοῦ διαλλάξαι	βίον.	ἐν μέσοις δὲ λαχοῦσαν τὴν
[618]	αὐτὸν ποιήσει ~δυνατὸν καὶ ἐπιστήμονα,	βίον	καὶ χρηστὸν καὶ πονηρὸν διαγιγνώσκοντα,
[606]	τὸν ποιητὴν πάντα τὸν αὑτοῦ	βίον	~κατασκευασάμενον ζῆν, ~(φιλεῖν μὲν χρὴ
[607]	πρὸς τὰς πολιτείας καὶ τὸν	βίον	τὸν ἀνθρώπινόν ἐστιν· ~καὶ εὐμενῶς
[618]	τε χείρω καὶ τὸν ἀμείνω	(βίον,	~χείρω μὲν καλοῦντα ὃς αὐτὴν
[617]	δ’ ὁ λαχὼν πρῶτος ~αἱρείσθω	βίον	ᾧ συνέσται ἐξ ἀνάγκης. ἀρετὴ
[606]	ἐκείνοις ~ἰσχυρὸν τὸ ἐλεινὸν οὐ	ῥᾴδιον	ἐν τοῖς αὑτοῦ πάθεσι κατέχειν.
[611]	αὑτό. ~Πῶς λέγεις; ἔφη. ~Οὐ	ῥᾴδιον,	ἦν δ’ ἐγώ, ἀίδιον εἶναι
[604]	ὂν ἀεὶ ~αὐτὸ αὑτῷ, οὔτε	ῥᾴδιον	μιμήσασθαι οὔτε μιμουμένου εὐπετὲς ~καταμαθεῖν,
[621]	ἅπαντας εἰς ~τὸ τῆς Λήθης	πεδίον	διὰ καύματός τε καὶ πνίγους
[614]	ἔφη, ὡς οὐ πολλὰ ἄλλ’	ἥδιον	ἀκούοντι. ~Αλλ’ οὐ μέντοι σοι,
[611]	~Οὐ ῥᾴδιον, ἦν δ’ ἐγώ,	ἀίδιον	εἶναι σύνθετόν τε ἐκ πολλῶν
[621]	Αμέλητα ποταμόν, οὗ τὸ ὕδωρ	ἀγγεῖον	οὐδὲν ~στέγειν. μέτρον μὲν οὖν
[610]	γε οἰκεία πονηρία ~καὶ τὸ	οἰκεῖον	κακὸν ἀποκτεῖναι καὶ ἀπολέσαι ψυχήν,
[605]	πῶς δ’ οὔ; ~Οταν δὲ	οἰκεῖόν	τινι ἡμῶν κῆδος γένηται, ἐννοεῖς
[600]	οἱ ὕστεροι ἔτι καὶ νῦν	~Πυθαγόρειον	τρόπον ἐπονομάζοντες τοῦ βίου διαφανεῖς
[596]	κάτοπτρον (περιφέρειν πανταχῇ· ~ταχὺ μὲν	ἥλιον	ποιήσεις καὶ τὰ ἐν τῷ
[611]	~λογισμῷ διαθεατέον, καὶ πολύ γε	κάλλιον	αὐτὸ εὑρήσει καὶ ἐναργέστερον ~δικαιοσύνας
[612]	δίκαια, ἐάντ’ ἔχῃ τὸν Γύγου	~δακτύλιον,	ἐάντε μή, καὶ πρὸς τοιούτῳ
[615]	ἤδη ἀναβήσεσθαι οὐκ ~ἐδέχετο τὸ	στόμιον,	ἀλλ’ ἐμυκᾶτο ὁπότε τις τῶν
[614]	ἀφικνεῖσθαι σφᾶς εἰς τόπον τινὰ	δαιμόνιον,	ἐν ᾧ τῆς τε γῆς
[608]	~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ οὐδέ γε ποιητικῇ	ἄξιον	ἀμελῆσαι δικαιοσύνης τε καὶ τῆς
[602]	τόν τε ~μιμητικὸν μηδὲν εἰδέναι	ἄξιον	λόγου περὶ ὧν μιμεῖται, ἀλλ’
[604]	~φέροντι, οὔτε τι τῶν (ἀνθρωπίνων	ἄξιον	ὂν μεγάλης σπουδῆς, ὅ τε
[601]	ἐν τῇ χρείᾳ ᾧ ~χρῆται·	οἷον	αὐλητής που αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει περὶ
[611]	καὶ οἱ ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν ἄν·	οἷον	δ’ ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ, οὐ
[605]	ἔχει, τὸ ὁρῶντα τοιοῦτον ~ἄνδρα,	οἷον	ἑαυτόν τις μὴ ἀξιοῖ εἶναι
[596]	νῦν ὅτι βούλει τῶν πολλῶν.	οἷον,	εἰ (θέλεις, πολλαί ~πού εἰσι
[615]	ἔκτεισμα τοῦ ἀδικήματος ἐκτίνοιεν, καὶ	οἷον	εἴ τινες ~πολλοῖς θανάτων ἦσαν
[614]	ἁσμένας ~εἰς τὸν λειμῶνα ἀπιούσας	οἷον	ἐν πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι, καὶ ~ἀσπάζεσθαί
[611]	εἴπομεν μὲν ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ,	οἷον	ἐν τῷ παρόντι φαίνεται· ~τεθεάμεθα
[611]	ὥσπερ ~νῦν ἡμεῖς θεώμεθα, ἀλλ’	οἷόν	ἐστιν καθαρὸν γιγνόμενον, τοιοῦτον ἱκανῶς
[616]	~καὶ γῆς τεταμένον φῶς εὐθύ,	οἷον	κίονα, μάλιστα τῇ ἴριδι προσφερῆ,
[598]	ἑκάστου ἐφάπτεται, καὶ τοῦτο ~εἴδωλον.	οἷον	ὁ ζωγράφος, φαμέν, ζωγραφήσει ἡμῖν
[609]	ἑκάστῳ τι καὶ ἀγαθὸν λέγεις;	~οἷον	(ὀφθαλμοῖς ~ὀφθαλμίαν καὶ σύμπαντι τῷ
[616]	τὸ φῶς σύνδεσμον ~τοῦ οὐρανοῦ,	οἷον	τὰ ὑποζώματα τῶν τριήρων, οὕτω
[613]	θεῶν (γίγνεται, ~πάντα γίγνεσθαι ὡς	οἷόν	τε ἄριστα, εἰ μή τι
[609]	αὐτὸ ~μοχθηρόν, τοῦτο μέντοι οὐχ	οἷόν	τε αὐτὸ λύειν ἀπολλύον, οὐκ
[598]	εἰδότα ἄρα ποιεῖν, ἢ μὴ	οἷόν	τε εἶναι ποιεῖν. δεῖ δὴ
[602]	ἔπεσι πάντας εἶναι μιμητικοὺς ὡς	οἷόν	τε ~μάλιστα. ~Πάνυ μὲν οὖν.
[610]	τίον τοὺς ἄλλους ἀποκτεινῦσαν, εἴπερ	~οἷόν	τε, τὸν δ’ ἔχοντα καὶ
[597]	ὂν ποιοῖ, ἀλλά τι τοιοῦτον	οἷον	~τὸ ὄν, ὂν δὲ οὔ·
[606]	καὶ ~ἀποπλησθῆναι, φύσει ὂν τοιοῦτον	οἷον	τούτων ἐπιθυμεῖν, τότ’ ἐστὶν τοῦτο
[602]	ἢ χρηστόν· ἀλλ’ ὡς ἔοικεν,	οἷον	φαίνεται καλὸν εἶναι τοῖς ~πολλοῖς
[603]	(δοκεῖ ~ἀναγκαῖον εἶναι διεξελθεῖν. ~Τὸ	ποῖον;	ἔφη. ~Ανήρ, ἦν δ’ ἐγώ,
[595]	ἐνθυμηθεὶς ~περὶ ποιήσεως λέγω. ~Τὸ	ποῖον;	ἔφη. ~Τὸ μηδαμῇ παραδέχεσθαι αὐτῆς
[596]	τίνα καλεῖς τὸν δημιουργόν. ~(Τὸν	ποῖον;	~Ος πάντα ποιεῖ, ὅσαπερ εἷς
[602]	γάρ; ~Ναί. ~Πρὸς δὲ δὴ	ποῖόν	τί ἐστιν τῶν τοῦ ἀνθρώπου
[608]	ἐγὼ περὶ αὐτῶν διανοῇ; ~Τὸ	ποῖον;	~Τὸ μὲν ἀπολλύον καὶ διαφθεῖρον
[615]	ὄντος τοσούτου τοῦ ἀνθρωπίνου— ~ἵνα	δεκαπλάσιον	τὸ ἔκτεισμα τοῦ ἀδικήματος ἐκτίνοιεν,
[604]	φρόνιμόν τε καὶ ἡσύχιον ἦθος,	παραπλήσιον	ὂν ἀεὶ ~αὐτὸ αὑτῷ, οὔτε
[607]	~γὰρ τὸ δοκοῦν ἀληθὲς οὐχ	ὅσιον	προδιδόναι. ἦ γάρ, ὦ φίλε,
[610]	οἶμαι ~αὐτὴν φανήσεσθαι πᾶν (τοὐναν(	τίον	τοὺς ἄλλους ἀποκτεινῦσαν, εἴπερ ~οἷόν
[599]	τίς τῶν πόλεων διὰ ~σὲ	βέλτιον	ᾤκησεν, ὥσπερ διὰ Λυκοῦργον Λακεδαίμων
[611]	διακείμενον αὐτό, ὥσπερ οἱ τὸν	(θαλάττιον	Γλαῦκον ~ὁρῶντες οὐκ ἂν ἔτι
[604]	τὸ δὲ φρόνιμόν τε καὶ	ἡσύχιον	ἦθος, παραπλήσιον ὂν ἀεὶ ~αὐτὸ
[610]	οἰκεία πονηρία ~καὶ τὸ οἰκεῖον	κακὸν	ἀποκτεῖναι καὶ ἀπολέσαι ψυχήν, σχολῇ
[608]	ὅσος δοκεῖ, τὸ ~χρηστὸν ἢ	κακὸν	γενέσθαι, ὥστε οὔτε τιμῇ ἐπαρθέντα
[608]	ἀπολλύον καὶ διαφθεῖρον πᾶν τὸ	κακὸν	εἶναι, τὸ δὲ σῷζον καὶ
[613]	εἰ μή τι ἀναγκαῖον αὐτῷ	κακὸν	ἐκ ~προτέρας ἁμαρτίας ὑπῆρχεν; ~Πάνυ
[609]	γὰρ οὔ; ~Τὸ σύμφυτον ἄρα	κακὸν	ἑκάστου καὶ ἡ πονηρία ἕκαστον
[608]	ἀγαθόν. ~Εγωγ’ ἔφη. ~Τί δέ;	κακὸν	ἑκάστῳ τι καὶ ἀγαθὸν λέγεις;
[618]	~(μετὰ ποίας τινὸς ψυχῆς ἕξεως	κακὸν	ἢ ἀγαθὸν ἐργάζεται, καὶ τί
[608]	ἔφη. ~Αγαθόν τι, εἶπον, καὶ	κακὸν	καλεῖς; ~Εγωγε. ~(Αρ’ οὖν ὥσπερ
[609]	ἀπολέσῃ, οὐδὲ αὖ τὸ μήτε	κακὸν	μήτε ἀγαθόν. ~Πῶς γὰρ ἄν;
[609]	τῶν ὄντων, ᾧ ἔστι μὲν	κακὸν	ὃ ποιεῖ αὐτὸ ~μοχθηρόν, τοῦτο
[610]	~κακοῦ μὴ ἐμποιήσαντος τὸ ἔμφυτον	κακόν,	οὐδέποτε ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’ αὖ,
[609]	λέγω, σχεδὸν πᾶσι ~σύμφυτον ἑκάστῳ	κακόν	τε καὶ νόσημα; ~Εγωγ’ ἔφη.
[610]	γε ἐπ’ ~ἄλλου ὀλέθρῳ τεταγμένον	κακὸν	ψυχὴν ἤ τι ἄλλο ἀπολεῖ,
[595]	ἀκουόντων διανοίας, ὅσοι μὴ ~ἔχουσι	φάρμακον	τὸ εἰδέναι αὐτὰ οἷα τυγχάνει
[620]	~ἰδεῖν τὴν τοῦ γελωτοποιοῦ Θερσίτου	πίθηκον	ἐνδυομένην. κατὰ τύχην δὲ ~τὴν
[609]	ἐννόει μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες τὸν	ἄδικον	ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον, ὅταν ληφθῇ
[612]	δοκεῖν ἄδικον εἶναι καὶ τὸν	ἄδικον	δίκαιον· ~ὑμεῖς γὰρ ᾐτεῖσθε, κἂν
[612]	~Εδωκα ὑμῖν τὸν δίκαιον δοκεῖν	ἄδικον	εἶναι καὶ τὸν ἄδικον δίκαιον·
[608]	εὐλαβούμενοι πάλιν ἐμπεσεῖν ~εἰς τὸν	παιδικόν	τε καὶ τὸν τῶν πολλῶν
[606]	τότ’ αὖ ἀνιεῖς, καὶ ἐκεῖ	νεανικὸν	ποιήσας ~ἔλαθες πολλάκις ἐν τοῖς
[601]	~Οὕτω δὴ οἶμαι καὶ τὸν	ποιητικὸν	φήσομεν χρώματα ἄττα ἑκάστων ~τῶν
[602]	ἐπιεικῶς ἡμῖν διωμολόγηται, τόν τε	~μιμητικὸν	μηδὲν εἰδέναι ἄξιον λόγου περὶ
[605]	~χαριεστέρους φθείρῃ· ταὐτὸν καὶ τὸν	μιμητικὸν	ποιητὴν φήσομεν κακὴν ~πολιτείαν ἰδίᾳ
[605]	τοῖς πολλοῖς, ἀλλὰ πρὸς τὸ	ἀγανακτητικόν	τε καὶ ~ποικίλον ἦθος διὰ
[604]	μίμησιν καὶ ποικίλην ἔχει, τὸ	~ἀγανακτητικόν,	τὸ δὲ φρόνιμόν τε καὶ
[605]	καὶ ἰσχυρὸν ποιῶν ἀπόλλυσι τὸ	λογιστικόν,	ὥσπερ ἐν ~πόλει ὅταν τις
[610]	τὸν δ’ ἔχοντα καὶ μάλα	ζωτικὸν	παρέχουσαν, καὶ πρός γ’ ἔτι
[604]	καὶ νόμος ~(ἐστίν, τὸ δὲ	ἕλκον	ἐπὶ τὰς λύπας αὐτὸ τὸ
[616]	~καὶ κεφαλήν, καταβαλόντες καὶ ἐκδείραντες,	εἷλκον	παρὰ τὴν ὁδὸν ἐκτὸς ~ἐπ’
[611]	αὐτό, ὥσπερ οἱ τὸν (θαλάττιον	Γλαῦκον	~ὁρῶντες οὐκ ἂν ἔτι ῥᾳδίως
[602]	ἀλλ’ ὡς ἔοικεν, οἷον φαίνεται	καλὸν	εἶναι τοῖς ~πολλοῖς τε καὶ
[614]	~προσελθόντος εἰπεῖν ὅτι δέοι αὐτὸν	ἄγγελον	ἀνθρώποις γενέσθαι τῶν ~ἐκεῖ καὶ
[601]	ἑκάστῳ ἐμπειρότατόν τε εἶναι καὶ	~ἄγγελον	γίγνεσθαι τῷ ποιητῇ οἷα ἀγαθὰ
[604]	τούτῳ τῷ λογισμῷ ἐθέλει ἕπεσθαι.	~Δῆλον	δή. ~Τὸ δὲ πρὸς τὰς
[618]	οὐκ ἐᾶν· ~τῷ δὲ ἀνελομένῳ	δῆλον	εἶναι ὁπόστος (εἰλήχει. μετὰ δὲ
[611]	κακοῦ, ~μήτε (οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου,	δῆλον	ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ ἀεὶ ὂν
[605]	οὖν. ~Ο δὴ μιμητικὸς ποιητὴς	δῆλον	ὅτι οὐ πρὸς τὸ τοιοῦτον
[605]	ἦθος διὰ τὸ εὐμίμητον εἶναι.	~Δῆλον.	~Οὐκοῦν δικαίως ἂν αὐτοῦ ἤδη
[617]	~παραδείγματα, ἀναβάντα ἐπί τι βῆμα	ὑψηλὸν	εἰπεῖν— ~Ανάγκης θυγατρὸς κόρης Λαχέσεως
[605]	πρὸς τὸ ἀγανακτητικόν τε καὶ	~ποικίλον	ἦθος διὰ τὸ εὐμίμητον εἶναι.
[616]	καὶ τὸν μὲν τοῦ μεγίστου	~ποικίλον,	τὸν δὲ τοῦ ἑβδόμου λαμπρότατον,
[604]	εἶναι καὶ ~ἀργὸν καὶ δειλίας	φίλον;	~Φήσομεν μὲν οὖν. ~(Οὐκοῦν τὸ
[616]	σφόνδυλον πλατύτατον τὸν τοῦ χείλους	κύκλον	ἔχειν, τὸν δὲ τοῦ ~ἕκτου
[621]	σεισμὸν γενέσθαι, καὶ ἐντεῦθεν ἐξαπίνης	ἄλλον	~ἄλλῃ φέρεσθαι ἄνω εἰς τὴν
[618]	ἐνεῖναι διὰ τὸ ἀναγκαίως ἔχειν	~ἄλλον	ἑλομένην βίον ἀλλοίαν γίγνεσθαι· τὰ
[616]	ἁρμόττοντες, καὶ οὕτω δὴ τρίτον	ἄλλον	καὶ τέταρτον καὶ ~ἄλλους τέτταρας.
[608]	ὧν διεληλύθαμεν· οἶμαι δὲ καὶ	ἄλλον	ὁντινοῦν. ~(Καὶ μήν, ἦν δ’
[599]	ἀπαιτῶμεν λόγον (Ομη( ρον ἢ	~ἄλλον	ὁντινοῦν τῶν ποιητῶν, ἐρωτῶντες εἰ
[597]	ἐγᾦμαι, θεὸν ἐργάσασθαι. ἢ τίν’	ἄλλον;	~Οὐδένα, οἶμαι. ~Μία δέ γε
[600]	ἂν περιιόντας εἴων, καὶ οὐχὶ	μᾶλλον	ἂν ~αὐτῶν ἀντείχοντο ἢ τοῦ
[619]	τε καὶ δαίμονας καὶ πάντα	μᾶλλον	ἀνθ’ ἑαυτοῦ. εἶναι δὲ ~αὐτὸν
[604]	μοι περὶ αὐτοῦ εἰπέ· πότερον	μᾶλλον	αὐτὸν οἴει τῇ ~λύπῃ μαχεῖσθαί
[595]	μὲν οὖν, ἔφη. ~Ακουε δή,	μᾶλλον	δὲ ἀποκρίνου. ~Ερώτα. ~Μίμησιν ὅλως
[603]	δέ πως πρὸς λύπην. ~Οὕτω	μᾶλλον,	ἔφη, τό γε ἀληθές. ~(Τόδε
[611]	φυκία καὶ πέτρας, ὥστε παντὶ	μᾶλλον	θηρίῳ ἐοικέναι ἢ οἷος ἦν
[599]	~μνημεῖα, καὶ εἶναι προθυμοῖτ’ ἂν	μᾶλλον	ὁ ἐγκωμιαζόμενος ἢ ὁ ~ἐγκωμιάζων.
[610]	γὰρ ἂν εἴη κακῶν— ἀλλὰ	μᾶλλον	οἶμαι ~αὐτὴν φανήσεσθαι πᾶν (τοὐναν(
[595]	αὐτῆς ἐννοῶ, ὡς ~παντὸς ἄρα	μᾶλλον	ὀρθῶς ᾠκίζομεν τὴν πόλιν, οὐχ
[595]	αὐτῆς ὅση μιμητική· παντὸς γὰρ	μᾶλλον	~οὐ παραδεκτέα νῦν καὶ ἐναργέστερον,
[610]	σῶμα κατατέμοι, ἕνεκα ~τούτων μηδὲν	μᾶλλόν	ποτε ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, πρὶν ἄν
[596]	ἄνδρα. ~Οὔπω γε, ἀλλὰ τάχα	μᾶλλον	φήσεις. ὁ αὐτὸς γὰρ οὗτος
[609]	ποιεῖ ᾧ ~προσεγένετο, καὶ τελευτῶν	ὅλον	διέλυσεν καὶ ἀπώλεσεν; ~Πῶς γὰρ
[617]	δὲ δὴ στρεφόμενον τὸν ἄτρακτον	ὅλον	μὲν τὴν ~αὐτὴν φοράν, ἐν
[610]	μηδ’ εἴ τις ὅτι σμικρότατα	ὅλον	τὸ σῶμα κατατέμοι, ἕνεκα ~τούτων
[603]	τῆς ~ποιήσεως μιμητική, καὶ ἴδωμεν	φαῦλον	ἢ σπουδαῖόν ἐστιν. ~Αλλὰ χρή.
[616]	~εἶναι ἐξ ἀδάμαντος, τὸν δὲ	σφόνδυλον	μεικτὸν ἔκ τε τούτου καὶ
[616]	οὖν πρῶτόν τε καὶ ~ἐξωτάτω	σφόνδυλον	πλατύτατον τὸν τοῦ χείλους κύκλον
[599]	τό τε μιμηθησόμενον καὶ τὸ	~εἴδωλον,	ἐπὶ τῇ τῶν εἰδώλων δημιουργίᾳ
[598]	τι ἑκάστου ἐφάπτεται, καὶ τοῦτο	~εἴδωλον.	οἷον ὁ ζωγράφος, φαμέν, ζωγραφήσει
[621]	αὐτῷ, καὶ τὸν τῆς Λήθης	ποταμὸν	εὖ ~διαβησόμεθα καὶ τὴν ψυχὴν
[621]	ἑσπέρας ~γιγνομένης παρὰ τὸν Αμέλητα	ποταμόν,	οὗ τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον οὐδὲν
[607]	του ἐρασθέντες, ἐὰν ~ἡγήσωνται μὴ	ὠφέλιμον	εἶναι τὸν ἔρωτα, βίᾳ μέν,
[604]	ἔχει, τὸ ~ἀγανακτητικόν, τὸ δὲ	φρόνιμόν	τε καὶ ἡσύχιον ἦθος, παραπλήσιον
[604]	τὸ μὲν ἕτερον τῷ νόμῳ	ἕτοιμον	πείθεσθαι, ᾗ ὁ νόμος ~ἐξηγεῖται;
[610]	πάνδεινον φανεῖται ἡ ἀδικία, εἰ	θανάσιμον	~ἔσται τῷ λαμβάνοντι— ἀπαλλαγὴ γὰρ
[610]	ταῦτα λέγων, τὴν ἀδικίαν εἶναι	θανάσιμον	τῷ ἔχοντι ὥσπερ ~νόσον, καὶ
[616]	ἕκτον δὲ τὸν τοῦ πέμπτου,	ἕβδομον	δὲ τὸν ~τοῦ τρίτου, ὄγδοον
[617]	καὶ ἅμα (ἀλλήλοις τόν τε	ἕβδομον	καὶ ~ἕκτον καὶ πέμπτον· (τὸν)
[601]	ὥσπερ νυνδὴ ἐλέγομεν, ~ὁ ζωγράφος	σκυτοτόμον	ποιήσει δοκοῦντα (εἶναι, αὐτός τε
[598]	ὁ ζωγράφος, φαμέν, ζωγραφήσει ἡμῖν	σκυτοτόμον,	τέκτονα, ~τοὺς ἄλλους (δημιουρ( γούς,
[616]	εἶναι γὰρ τοῦτο τὸ φῶς	σύνδεσμον	~τοῦ οὐρανοῦ, οἷον τὰ ὑποζώματα
[621]	νύκτας ~γενέσθαι, βροντήν τε καὶ	σεισμὸν	γενέσθαι, καὶ ἐντεῦθεν ἐξαπίνης ἄλλον
[596]	καὶ πρὸς ~τούτοις γῆν καὶ	οὐρανὸν	καὶ θεοὺς καὶ πάντα τὰ
[608]	καὶ προκείμενα ~ἆθλα οὐ διεληλύθαμεν.	~Αμήχανόν	τι, ἔφη, λέγεις μέγεθος, εἰ
[621]	δεινοῦ· καὶ γὰρ εἶναι αὐτὸ	~κενὸν	δένδρων τε καὶ ὅσα γῆ
[606]	τοῦτο ~τὸ ὑπὸ τῶν ποιητῶν	πιμπλάμενον	καὶ χαῖρον· τὸ δὲ φύσει
[606]	ποιητὴν πάντα τὸν αὑτοῦ βίον	~κατασκευασάμενον	ζῆν, ~(φιλεῖν μὲν χρὴ καὶ
[602]	πλέον ἢ βαρύτερον, ἀλλὰ τὸ	λογισάμενον	καὶ μετρῆσαν ἢ καὶ ~στῆσαν;
[618]	ἐξ ἁπάντων αὐτῶν δυνατὸν εἶναι	συλλογισάμενον	αἱρεῖσθαι, πρὸς ~τὴν τῆς ψυχῆς
[616]	~περιφοράν— ἐκ δὲ τῶν ἄκρων	τεταμένον	Ανάγκης ἄτρακτον, δι’ οὗ πάσας
[616]	παντὸς τοῦ οὐρανοῦ ~καὶ γῆς	τεταμένον	φῶς εὐθύ, οἷον κίονα, μάλιστα
[620]	λαχὼν ~εἵλετο μοῖραν· ταύτης δ’	ἐφαψάμενον	αὖθις ἐπὶ τὴν τῆς Ατρόπου
[619]	καὶ λαιμαργίας οὐ ~πάντα ἱκανῶς	ἀνασκεψάμενον	ἑλέσθαι, ἀλλ’ (αὐτὸν λαθεῖν ἐνοῦσαν
[610]	τό γε ἐπ’ ~ἄλλου ὀλέθρῳ	τεταγμένον	κακὸν ψυχὴν ἤ τι ἄλλο
[611]	ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ, οὐ (λελω(	βημένον	δεῖ αὐτὸ ~θεάσασθαι ὑπό τε
[601]	πρὸς ἣν ἂν ἕκαστον ᾖ	~πεποιημένον	ἢ πεφυκός; ~Οὕτως. ~Πολλὴ ἄρα
[620]	μόγις εὑρεῖν κείμενόν που ~καὶ	παρημελημένον	(ὑπὸ τῶν ἄλλων, καὶ εἰπεῖν
[611]	πολλῶν καὶ μὴ τῇ ~καλλίστῃ	κεχρημένον	συνθέσει, ὡς νῦν ἡμῖν ἐφάνη
[621]	ἐξαίφνης ἀναβλέψας ἰδεῖν ἕωθεν αὑτὸν	~κείμενον	ἐπὶ τῇ πυρᾷ. ~Καὶ οὕτως,
[620]	ἰδιώτου ἀπράγμονος, καὶ μόγις εὑρεῖν	κείμενόν	που ~καὶ παρημελημένον (ὑπὸ τῶν
[611]	τῷ παρόντι φαίνεται· ~τεθεάμεθα μέντοι	διακείμενον	αὐτό, ὥσπερ οἱ τὸν (θαλάττιον
[618]	τῶν δυνατῶν ἀεὶ πανταχοῦ αἱρεῖσθαι·	ἀναλογιζόμενον	~πάντα τὰ νυνδὴ ῥηθέντα καὶ
[605]	ψυχῇ ἐμποιεῖν, τῷ ἀνοήτῳ αὐτῆς	~(χαριζόμενον	καὶ οὔτε τὰ μείζω οὔτε
[606]	λόγῳ αὖ κατεῖχες ἐν σαυτῷ	βουλόμενον	γελωτοποιεῖν, ~φοβούμενος δόξαν βωμολοχίας, τότ’
[604]	τάχιστα παραγίγνεσθαι ἡμῖν, τούτῳ ἐμποδὼν	γιγνόμενον	τὸ ~λυπεῖσθαι. ~Τίνι, ἦ δ’
[611]	θεώμεθα, ἀλλ’ οἷόν ἐστιν καθαρὸν	γιγνόμενον,	τοιοῦτον ἱκανῶς ~λογισμῷ διαθεατέον, καὶ
[602]	μὴ ἄρχειν ἐν ἡμῖν τὸ	φαινόμενον	μεῖζον ἢ ~ἔλαττον ἢ πλέον
[598]	ἔχει, μιμήσασθαι, ἢ πρὸς τὸ	φαινόμενον,	~ὡς φαίνεται, φαντάσματος ἢ ἀληθείας
[599]	ἀμφότερα δύναιτο ποιεῖν, τό τε	μιμηθησόμενον	καὶ τὸ ~εἴδωλον, ἐπὶ τῇ
[604]	ἔφη. ~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἀντιτείνειν	διακελευόμενον	λόγος καὶ νόμος ~(ἐστίν, τὸ
[617]	~τὸν ἕκτον. κυκλεῖσθαι δὲ δὴ	στρεφόμενον	τὸν ἄτρακτον ὅλον μὲν τὴν
[606]	~Εἰ ἐνθυμοῖο ὅτι τὸ βίᾳ	κατεχόμενον	τότε ἐν ταῖς οἰκείαις συμφοραῖς
[606]	βέλτιστον ~ἡμῶν, ἅτε οὐχ ἱκανῶς	πεπαιδευμένον	λόγῳ οὐδὲ ἔθει, ἀνίησιν τὴν
[603]	~Τί μήν; ~Τὸ ἄρα τούτῳ	ἐναντιούμενον	τῶν φαύλων ἄν τι εἴη
[617]	φορᾷ ἰέναι, ὡς σφίσι φαίνεσθαι,	~ἐπανακυκλούμενον	τὸν τέταρτον, τέταρτον δὲ τὸν
[601]	~Οὕτως. ~Πολλὴ ἄρα ἀνάγκη τὸν	χρώμενον	ἑκάστῳ ἐμπειρότατόν τε εἶναι καὶ
[615]	ὡς ἐλέγετο. ἔφη οὖν τὸν	ἐρωτώμενον	εἰπεῖν, ~Οὐχ ἥκει, φάναι, οὐδ’
[604]	οὔτε εἰς τὸ πρόσθεν οὐδὲν	προβαῖνον	τῷ χαλεπῶς ~φέροντι, οὔτε τι
[596]	ὅσαπερ εἷς ἕκαστος τῶν χειροτεχνῶν.	~Δεινόν	τινα λέγεις καὶ θαυμαστὸν ἄνδρα.
[605]	λωβᾶσθαι, ἐκτὸς πάνυ τινῶν ὀλίγων,	πάνδεινόν	~που. ~Τί δ’ οὐ μέλλει,
[610]	ἦ δ’ ὅς, οὐκ ἄρα	πάνδεινον	φανεῖται ἡ ἀδικία, εἰ θανάσιμον
[600]	ζῶν ~λέγεται Ομηρος γενέσθαι, οἳ	ἐκεῖνον	ἠγάπων ἐπὶ (συνουσίᾳ καὶ τοῖς
[615]	ἀνιέναι ~καὶ τἆλλα πάντα πεπονθότες,	ἐκεῖνόν	τε κατείδομεν ἐξαίφνης καὶ ~ἄλλους—
[615]	ἐγεγόνει, ἤδη χιλιοστὸν ἔτος εἰς	ἐκεῖνον	τὸν χρόνον, γέροντά τε ~πατέρα
[606]	γὰρ ἐν ἐκείνοις ~ἰσχυρὸν τὸ	ἐλεινὸν	οὐ ῥᾴδιον ἐν τοῖς αὑτοῦ
[601]	φαμέν, ἡνίας τε γράψει καὶ	χαλινόν;	~Ναί. ~Ποιήσει δέ γε σκυτοτόμος
[601]	τὰς ἡνίας εἶναι καὶ τὸν	χαλινὸν	ὁ γραφεύς; ἢ ~οὐδ’ ὁ
[607]	πολιτείας καὶ τὸν βίον τὸν	ἀνθρώπινόν	ἐστιν· ~καὶ εὐμενῶς (ἀκου( σόμεθα.
[620]	~ἀηδόνος ἑλομένην· ἰδεῖν δὲ καὶ	κύκνον	μεταβάλλοντα εἰς ἀνθρωπίνου ~βίου αἵρεσιν,
[612]	ἐγώ, ὦ Γλαύκων, νῦν ἤδη	ἀνεπίφθονόν	ἐστιν πρὸς ~ἐκείνοις καὶ τοὺς
[597]	αὐτὸν κλίνην, οὕτως ἐποίησεν μίαν	~μόνον	αὐτὴν ἐκείνην ὃ ἔστιν κλίνη·
[619]	ἐκ τῶν ἐκεῖθεν ἀπαγγελλομένων οὐ	μόνον	ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν ~ἄν, ἀλλὰ καὶ
[608]	ἄν, ἦν δ’ ἐγώ. ~Λέγε	μόνον,	ἔφη. ~Αγαθόν τι, εἶπον, καὶ
[603]	ἐγώ, ἡ κατὰ τὴν ὄψιν	μόνον,	ἢ καὶ κατὰ τὴν ἀκοήν,
[607]	ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν, ὡς οὐ	μόνον	ἡδεῖα ~ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη πρὸς
[607]	κερδανοῦμεν γάρ που ἐὰν μὴ	μόνον	ἡδεῖα ~φανῇ ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη.
[599]	τις αὐτῶν ἀλλὰ μὴ ~μιμητὴς	μόνον	ἰατρικῶν λόγων, τίνας ὑγιεῖς ποιητής
[600]	σοφίᾳ οὕτω σφόδρα ~φιλοῦνται, ὥστε	μόνον	οὐκ ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς περιφέρουσιν
[596]	αὐτὸς γὰρ οὗτος χειροτέχνης ~οὐ	μόνον	πάντα οἷός τε σκεύη ποιῆσαι,
[603]	ἦν δ’ ἐγώ, τῷ εἰκότι	μόνον	πιστεύσωμεν ἐκ τῆς γραφικῆς, ~ἀλλὰ
[607]	τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι δὲ ὅτι ὅσον	μόνον	ὕμνους ~θεοῖς καὶ ἐγκώμια τοῖς
[621]	ὑπὸ τὸν τῆς (Ανάγκης ἰέναι	θρόνον,	~καὶ δι’ ἐκείνου διεξελθόντα, ἐπειδὴ
[615]	δὲ εὐθὺς γενομένων καὶ ὀλίγον	~χρόνον	βιούντων πέρι ἄλλα ἔλεγεν οὐκ
[615]	χιλιοστὸν ἔτος εἰς ἐκεῖνον τὸν	χρόνον,	γέροντά τε ~πατέρα ἀποκτείνας (καὶ
[620]	πόνων φιλοτιμίας λελωφηκυῖαν ζητεῖν περιιοῦσαν	χρόνον	~πολὺν βίον ἀνδρὸς ἰδιώτου ἀπράγμονος,
[617]	ἀτράκτου τὴν ~ἔξω περιφοράν, διαλείπουσαν	χρόνον,	τὴν δὲ Ατροπον τῇ ἀριστερᾷ
[617]	~συμπεριφερομένην, φωνὴν μίαν ἱεῖσαν, ἕνα	τόνον·	ἐκ πασῶν δὲ ὀκτὼ ~οὐσῶν
[610]	πρός γ’ ἔτι τῷ ~ζωτικῷ	ἄγρυπνον·	οὕτω πόρρω που, ὡς ἔοικεν,
[616]	ἕβδομον δὲ τὸν ~τοῦ τρίτου,	ὄγδοον	δὲ τὸν τοῦ δευτέρου. καὶ
[617]	τούτων τάχιστα μὲν ~ἰέναι τὸν	ὄγδοον,	δευτέρους δὲ καὶ ἅμα (ἀλλήλοις
[608]	δὲ καὶ σύ· οὐδὲν γὰρ	χαλεπόν.	~Εμοιγ’ ἔφη· σοῦ δ’ ἂν
[608]	ἂν ἡδέως ἀκούσαιμι τὸ οὐ	χαλεπὸν	τοῦτο. ~Ακούοις ἄν, ἦν δ’
[608]	~Λέγε μόνον, ἔφη. ~Αγαθόν τι,	εἶπον,	καὶ κακὸν καλεῖς; ~Εγωγε. ~(Αρ’
[606]	φάναι, ἦ δ’ ὅς. ~(Οὐκοῦν,	εἶπον,	ὦ Γλαύκων, ὅταν Ομήρου ἐπαινέταις
[600]	ὕστεροι ἔτι καὶ νῦν ~Πυθαγόρειον	τρόπον	ἐπονομάζοντες τοῦ βίου διαφανεῖς πῃ
[609]	καὶ ψυχὴν κατὰ τὸν αὐτὸν	τρόπον	σκόπει. ἆρα ἐνοῦσα ἐν ~αὐτῇ
[617]	γεγονότα, Κλωθὼ δὲ τὰ ὄντα,	Ατροπον	δὲ τὰ μέλλοντα. καὶ τὴν
[617]	περιφοράν, διαλείπουσαν χρόνον, τὴν δὲ	Ατροπον	τῇ ἀριστερᾷ τὰς ~ἐντὸς αὖ
[617]	Λάχεσίν τε καὶ ~Κλωθὼ καὶ	Ατροπον,	ὑμνεῖν πρὸς τὴν τῶν Σειρήνων
[614]	~πολλῶν, καὶ ἀφικνεῖσθαι σφᾶς εἰς	τόπον	τινὰ δαιμόνιον, ἐν ᾧ τῆς
[595]	~Οὐδέν γε, ἦν δ’ ἐγώ,	ἄτοπον,	~ἐπεὶ πολλά τοι ὀξύτερον ~(βλεπόντων
[620]	τὴν Αἴαντος τοῦ Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν	ἄνθρωπον	γενέσθαι, μεμνημένην τῆς τῶν ὅπλων
[609]	μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες τὸν ἄδικον	ἄνθρωπον	καὶ ἀνόητον, ὅταν ληφθῇ ~ἀδικῶν,
[599]	πέρι μὴ ἀπαιτῶμεν λόγον (Ομη(	ρον	ἢ ~ἄλλον ὁντινοῦν τῶν ποιητῶν,
[611]	ἡμεῖς θεώμεθα, ἀλλ’ οἷόν ἐστιν	καθαρὸν	γιγνόμενον, τοιοῦτον ἱκανῶς ~λογισμῷ διαθεατέον,
[616]	τε καὶ ὅτι εἰς τὸν	Τάρταρον	~ἐμπεσούμενοι ἄγοιντο. ἔνθα δὴ φόβων,
[597]	ἄρα θαυμάζωμεν εἰ καὶ τοῦτο	ἀμυδρόν	τι τυγχάνει ὂν πρὸς ~ἀλήθειαν.
[614]	μεγέθει πρὸς ἐκεῖνα ~ἃ τελευτήσαντα	ἑκάτερον	περιμένει· χρὴ δ’ αὐτὰ ἀκοῦσαι,
[614]	~ὁρᾶν δὴ ταύτῃ μὲν καθ’	ἑκάτερον	τὸ χάσμα τοῦ οὐρανοῦ τε
[610]	ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, τῷ ἑτέρου κακῷ	ἕτερον.	~Εχει γάρ, ἔφη, λόγον. ~Η
[605]	~ἔοικεν αὐτῷ, καὶ τῷ πρὸς	ἕτερον	(τοι( οῦτον ὁμιλεῖν τῆς ψυχῆς
[604]	δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν τὸ μὲν	ἕτερον	τῷ νόμῳ ἕτοιμον πείθεσθαι, ᾗ
[610]	μάλιστα θᾶττον, τοὺς δ’ ~ἧττον	σχολαίτερον,	ἀλλὰ μὴ ὥσπερ νῦν διὰ
[602]	~Πάνυ γε. ~Ο δὲ μιμητὴς	πότερον	ἐκ τοῦ χρῆσθαι ἐπιστήμην ἕξει
[598]	~(Τοῦτο δὴ αὐτὸ σκόπει· πρὸς	πότερον	ἡ γραφικὴ πεποίηται περὶ ~ἕκαστον;
[603]	φαῦλα γεννᾷ ἡ μιμητική. ~Εοικεν.	~Πότερον,	ἦν δ’ ἐγώ, ἡ κατὰ
[604]	νῦν μοι περὶ αὐτοῦ εἰπέ·	πότερον	μᾶλλον αὐτὸν οἴει τῇ ~λύπῃ
[598]	εἶναι ποιεῖν. δεῖ δὴ ~ἐπισκέψασθαι	πότερον	μιμηταῖς τούτοις οὗτοι ἐντυχόντες ἐξηπάτηνται
[603]	~Νῦν δέ γε τόδ’ ἐπισκεψώμεθα,	πότερον	οὐδὲν ἀχθέσεται, ἢ τοῦτο μὲν
[599]	πέρι ἅπερ καὶ ~μιμεῖται, πολὺ	πρότερον	ἐν τοῖς ἔργοις ἂν σπουδάσειεν
[616]	κίονα, μάλιστα τῇ ἴριδι προσφερῆ,	~λαμπρότερον	δὲ καὶ καθαρώτερον· εἰς ὃ
[598]	ἕκαστος ~οἶδεν, οὐδὲν ὅτι οὐχὶ	(ἀκριβέστερον	ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν δεῖ τῷ
[611]	γε κάλλιον αὐτὸ εὑρήσει καὶ	ἐναργέστερον	~δικαιοσύνας τε καὶ ἀδικίας διόψεται
[595]	μᾶλλον ~οὐ παραδεκτέα νῦν καὶ	ἐναργέστερον,	ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, φαίνεται, ἐπειδὴ
[615]	γέροντά τε ~πατέρα ἀποκτείνας (καὶ	πρεσβύτερον	ἀδελφόν, καὶ ἄλλα δὴ πολλά
[617]	χρῶμα ἔχειν, τέταρτον δὲ ὑπέρυθρον,	δεύτερον	δὲ λευκότητι ~τὸν ἕκτον. κυκλεῖσθαι
[617]	τὸν τρίτον καὶ πέμπτον τὸν	~δεύτερον.	στρέφεσθαι δὲ αὐτὸν ἐν τοῖς
[616]	ἔχειν, τὸν δὲ τοῦ ~ἕκτου	δεύτερον,	τρίτον δὲ τὸν τοῦ τετάρτου,
[596]	~ἐπεὶ πολλά τοι ὀξύτερον ~(βλεπόντων	ἀμβλύτερον	ὁρῶντες πρότεροι εἶδον. ~Εστιν, ἔφη,
[596]	ἐγώ, ἄτοπον, ~ἐπεὶ πολλά τοι	ὀξύτερον	~(βλεπόντων ἀμβλύτερον ὁρῶντες πρότεροι εἶδον.
[602]	ἢ ~ἔλαττον ἢ πλέον ἢ	βαρύτερον,	ἀλλὰ τὸ λογισάμενον καὶ μετρῆσαν
[616]	ἴριδι προσφερῆ, ~λαμπρότερον δὲ καὶ	καθαρώτερον·	εἰς ὃ ἀφικέσθαι προελθόντες ~ἡμερησίαν
[609]	μὲν κακὸν ὃ ποιεῖ αὐτὸ	~μοχθηρόν,	τοῦτο μέντοι οὐχ οἷόν τε
[600]	κεφαλαῖς περιφέρουσιν αὐτοὺς οἱ ~ἑταῖροι·	Ομηρον	δ’ ἄρα οἱ ἐπ’ ἐκείνου,
[598]	τραγῳδίαν καὶ τὸν ~ἡγεμόνα αὐτῆς	Ομηρον,	ἐπειδή τινων (ἀκούομεν ὅτι οὗτοι
[607]	εἰς ὅσον δύνανται, καὶ συγχωρεῖν	Ομηρον	ποιητικώτατον ~εἶναι καὶ πρῶτον τῶν
[612]	ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ Ησίοδόν τε ~καὶ	Ομηρον	ὑμεῖς ἔφατε, ἀλλ’ αὐτὸ δικαιοσύνην
[618]	ἐπιστήμονα, βίον καὶ χρηστὸν καὶ	πονηρὸν	διαγιγνώσκοντα, ~τὸν βελτίω ἐκ τῶν
[602]	οὐκ εἰδὼς περὶ ἑκάστου ὅπῃ	~πονηρὸν	ἢ χρηστόν· ἀλλ’ ὡς ἔοικεν,
[609]	ὅταν τῴ τι τούτων προσγένηται,	πονηρόν	τε ποιεῖ ᾧ ~προσεγένετο, καὶ
[617]	~λευκότατον χρῶμα ἔχειν, τέταρτον δὲ	ὑπέρυθρον,	δεύτερον δὲ λευκότητι ~τὸν ἕκτον.
[606]	ὑπὸ τῶν ποιητῶν πιμπλάμενον καὶ	χαῖρον·	τὸ δὲ φύσει βέλτιστον ~ἡμῶν,
[608]	ποῖον; ~Τὸ μὲν ἀπολλύον καὶ	διαφθεῖρον	πᾶν τὸ κακὸν εἶναι, τὸ
[598]	διὰ ~τοῦτο πάντα ἀπεργάζεται, ὅτι	σμικρόν	τι ἑκάστου ἐφάπτεται, καὶ τοῦτο
[621]	τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον οὐδὲν ~στέγειν.	μέτρον	μὲν οὖν τι τοῦ ὕδατος
[596]	δέ που, εἰ θέλεις λαβὼν	κάτοπτρον	(περιφέρειν πανταχῇ· ~ταχὺ μὲν ἥλιον
[616]	μὲν ἠλακάτην τε καὶ τὸ	ἄγκιστρον	~εἶναι ἐξ ἀδάμαντος, τὸν δὲ
[605]	τῆς ~ψυχῆς καὶ τρέφει καὶ	ἰσχυρὸν	ποιῶν ἀπόλλυσι τὸ λογιστικόν, ὥσπερ
[606]	οἰκεῖα· θρέψαντα γὰρ ἐν ἐκείνοις	~ἰσχυρὸν	τὸ ἐλεινὸν οὐ ῥᾴδιον ἐν
[606]	πάθη θεωροῦν καὶ ~ἑαυτῷ οὐδὲν	αἰσχρὸν	ὂν εἰ ἄλλος ἀνὴρ ἀγαθὸς
[619]	μείζω πάθῃ, ἀλλὰ γνῷ τὸν	~μέσον	ἀεὶ τῶν τοιούτων βίον αἱρεῖσθαι
[616]	ὁδόν, καὶ ἰδεῖν αὐτόθι κατὰ	(μέσον	τὸ φῶς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
[604]	ἰᾶσθαί τε καὶ ἐπανορθοῦν τὸ	~πεσόν	τε καὶ νοσῆσαν, ἰατρικῇ θρηνῳδίαν
[602]	πόρρωθεν διὰ ~τῆς ὄψεως οὐκ	ἴσον	φαίνεται. ~Οὐ γάρ. ~Καὶ ταὐτὰ
[598]	οἷα φαίνεται; τοῦτο γὰρ ἔτι	διόρισον.	~Πῶς λέγεις; ἔφη. ~Ωδε· κλίνη,
[607]	ἀσπάζεσθαι ὡς ὄντας ~βελτίστους εἰς	ὅσον	δύνανται, καὶ συγχωρεῖν Ομηρον ποιητικώτατον
[613]	γίγνεσθαι καὶ ~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν εἰς	ὅσον	δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ. ~Εἰκός
[607]	τῶν τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι δὲ ὅτι	ὅσον	μόνον ὕμνους ~θεοῖς καὶ ἐγκώμια
[610]	εἶναι θανάσιμον τῷ ἔχοντι ὥσπερ	~νόσον,	καὶ ὑπ’ (αὐτοῦ, τοῦ ἀποκτεινύντος
[609]	~ὀφθαλμίαν καὶ σύμπαντι τῷ σώματι	νόσον,	σίτῳ τε ἐρυσίβην, σηπεδόνα ~τε
[598]	τά γε θεῖα· ἀνάγκη γὰρ	τὸν	ἀγαθὸν ποιητήν, εἰ μέλλει περὶ
[609]	καὶ ἐννόει μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες	τὸν	ἄδικον ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον, ὅταν
[612]	δίκαιον δοκεῖν ἄδικον εἶναι καὶ	τὸν	ἄδικον δίκαιον· ~ὑμεῖς γὰρ ᾐτεῖσθε,
[618]	ἀποβλέποντα, τόν τε χείρω καὶ	τὸν	ἀμείνω (βίον, ~χείρω μὲν καλοῦντα
[621]	σφᾶς ἤδη ἑσπέρας ~γιγνομένης παρὰ	τὸν	Αμέλητα ποταμόν, οὗ τὸ ὕδωρ
[607]	τὰς πολιτείας καὶ τὸν βίον	τὸν	ἀνθρώπινόν ἐστιν· ~καὶ εὐμενῶς (ἀκου(
[617]	ἕκτον. κυκλεῖσθαι δὲ δὴ στρεφόμενον	τὸν	ἄτρακτον ὅλον μὲν τὴν ~αὐτὴν
[610]	~Ορθότατ’ αὖ, ἔφη, λέγεις. ~Κατὰ	τὸν	αὐτὸν τοίνυν λόγον, ἦν δ’
[609]	~Ιθι δή, καὶ ψυχὴν κατὰ	τὸν	αὐτὸν τρόπον σκόπει. ἆρα ἐνοῦσα
[606]	κατὰ τοῦτον τὸν ποιητὴν πάντα	τὸν	αὑτοῦ βίον ~κατασκευασάμενον ζῆν, ~(φιλεῖν
[618]	καὶ χρηστὸν καὶ πονηρὸν διαγιγνώσκοντα,	~τὸν	βελτίω ἐκ τῶν δυνατῶν ἀεὶ
[607]	ὠφελίμη πρὸς τὰς πολιτείας καὶ	τὸν	βίον τὸν ἀνθρώπινόν ἐστιν· ~καὶ
[612]	αὐτῇ τὰ δίκαια, ἐάντ’ ἔχῃ	τὸν	Γύγου ~δακτύλιον, ἐάντε μή, καὶ
[610]	ἄλλους ἀποκτεινῦσαν, εἴπερ ~οἷόν τε,	τὸν	δ’ ἔχοντα καὶ μάλα ζωτικὸν
[621]	σῳζομένους πλέον πίνειν τοῦ μέτρου·	τὸν	δὲ ἀεὶ πιόντα ~(πάντων ἐπιλανθάνεσθαι.
[616]	~φθέγμα, τοὺς μὲν διαλαβόντες ἦγον,	~τὸν	δὲ Αρδιαῖον καὶ ἄλλους (συμποδίσαντες
[617]	ῥῖψαι ἐπὶ πάντας τοὺς κλήρους,	τὸν	δὲ παρ’ αὑτὸν ~πεσόντα ἕκαστον
[616]	τὸ ἄγκιστρον ~εἶναι ἐξ ἀδάμαντος,	τὸν	δὲ σφόνδυλον μεικτὸν ἔκ τε
[617]	ἀπὸ τοῦ ἑβδόμου ἔχειν προσλάμποντος,	τὸν	δὲ ~τοῦ δευτέρου καὶ πέμπτου
[616]	τὸν μὲν τοῦ μεγίστου ~ποικίλον,	τὸν	δὲ τοῦ ἑβδόμου λαμπρότατον, ~τὸν
[616]	τὸν τοῦ χείλους κύκλον ἔχειν,	τὸν	δὲ τοῦ ~ἕκτου δεύτερον, τρίτον
[617]	τὸν δὲ τοῦ ἑβδόμου λαμπρότατον,	~τὸν	δὲ (τοῦ ὀγδόου τὸ χρῶμα
[617]	δὲ τὸν τρίτον καὶ πέμπτον	τὸν	~δεύτερον. στρέφεσθαι δὲ αὐτὸν ἐν
[596]	δὴ καὶ τόνδε τίνα καλεῖς	τὸν	δημιουργόν. ~(Τὸν ποῖον; ~Ος πάντα
[605]	τε καὶ ἐπαινεῖν; ~Οὐ μὰ	τὸν	Δί’ ἔφη, οὐκ εὐλόγῳ ἔοικεν.
[612]	λόγῳ; ~Τί μάλιστα; ~Εδωκα ὑμῖν	τὸν	δίκαιον δοκεῖν ἄδικον εἶναι καὶ
[607]	ἀπέχονται, καὶ ~ἡμεῖς οὕτως, διὰ	τὸν	ἐγγεγονότα μὲν ἔρωτα τῆς τοιαύτης
[617]	δὲ ὑπέρυθρον, δεύτερον δὲ λευκότητι	~τὸν	ἕκτον. κυκλεῖσθαι δὲ δὴ στρεφόμενον
[619]	εἴ τις ἀεί, ὁπότε εἰς	τὸν	ἐνθάδε βίον ἀφικνοῖτο, ὑγιῶς ~(φιλο(
[607]	ἐὰν ~ἡγήσωνται μὴ ὠφέλιμον εἶναι	τὸν	ἔρωτα, βίᾳ μέν, ὅμως δὲ
[615]	εἰργασμένος, ὡς ἐλέγετο. ἔφη οὖν	τὸν	ἐρωτώμενον εἰπεῖν, ~Οὐχ ἥκει, φάναι,
[597]	δημιουργὸν κλίνης; ~Ναί. ~Η καὶ	τὸν	ζωγράφον δημιουργὸν καὶ ποιητὴν τοῦ
[598]	ἐπισκεπτέον τήν τε τραγῳδίαν καὶ	τὸν	~ἡγεμόνα αὐτῆς Ομηρον, ἐπειδή τινων
[611]	μέντοι διακείμενον αὐτό, ὥσπερ οἱ	τὸν	(θαλάττιον Γλαῦκον ~ὁρῶντες οὐκ ἂν
[610]	~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι αἱ ψυχαὶ διὰ	τὸν	θάνατον γίγνονται. ~Εὰν δέ γέ
[614]	φαίνεσθαι ἥκειν, καὶ ἁσμένας ~εἰς	τὸν	λειμῶνα ἀπιούσας οἷον ἐν πανηγύρει
[608]	αὐτῆς ἐπᾴδοντες ἡμῖν αὐτοῖς τοῦτον	τὸν	~λόγον, ὃν λέγομεν, καὶ ταύτην
[597]	πάντες οἱ ἄλλοι μιμηταί. ~Κινδυνεύει.	~Τὸν	μὲν δὴ μιμητὴν ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ
[616]	μέσου τοῦ ὀγδόου διαμπερὲς ἐληλάσθαι.	τὸν	μὲν οὖν πρῶτόν τε καὶ
[619]	τότε ὁ ἐκεῖθεν ἄγγελος ἤγγελλε	τὸν	μὲν προφήτην ~οὕτως εἰπεῖν· Καὶ
[616]	δὲ τὸν τοῦ δευτέρου. καὶ	τὸν	μὲν τοῦ μεγίστου ~ποικίλον, τὸν
[619]	αὐτὸς μείζω πάθῃ, ἀλλὰ γνῷ	τὸν	~μέσον ἀεὶ τῶν τοιούτων βίον
[597]	ἔφην, ἐπ’ αὐτῶν τούτων ζητήσωμεν	τὸν	μιμητὴν τοῦτον, ~τίς ποτ’ ἐστίν;
[605]	δὲ ~χαριεστέρους φθείρῃ· ταὐτὸν καὶ	τὸν	μιμητικὸν ποιητὴν φήσομεν κακὴν ~πολιτείαν
[617]	δὲ τούτων τάχιστα μὲν ~ἰέναι	τὸν	ὄγδοον, δευτέρους δὲ καὶ ἅμα
[608]	ἐπῳδήν, εὐλαβούμενοι πάλιν ἐμπεσεῖν ~εἰς	τὸν	παιδικόν τε καὶ τὸν τῶν
[606]	~μανθάνειν τε καὶ κατὰ τοῦτον	τὸν	ποιητὴν πάντα τὸν αὑτοῦ βίον
[601]	οὖν. ~Οὕτω δὴ οἶμαι καὶ	τὸν	ποιητικὸν φήσομεν χρώματα ἄττα ἑκάστων
[596]	τόνδε τίνα καλεῖς τὸν δημιουργόν.	~(Τὸν	ποῖον; ~Ος πάντα ποιεῖ, ὅσαπερ
[608]	τὸν παιδικόν τε καὶ τὸν	τῶν	πολλῶν ἔρωτα. ᾀσόμεθα δ’ οὖν
[619]	~τελευτῶν ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος δὲ ταῦτα	τὸν	πρῶτον λαχόντα ἔφη εὐθὺς ἐπιόντα
[616]	ἕνεκά τε καὶ ὅτι εἰς	τὸν	Τάρταρον ~ἐμπεσούμενοι ἄγοιντο. ἔνθα δὴ
[617]	δευτέρους δὲ καὶ ἅμα (ἀλλήλοις	τόν	τε ἕβδομον καὶ ~ἕκτον καὶ
[602]	γε φαίνεται, ἐπιεικῶς ἡμῖν διωμολόγηται,	τόν	τε ~μιμητικὸν μηδὲν εἰδέναι ἄξιον
[618]	~τὴν τῆς ψυχῆς φύσιν ἀποβλέποντα,	τόν	τε χείρω καὶ τὸν ἀμείνω
[597]	τἆλλα πάντα ~πεποίηκεν. ~Τί δὲ	τὸν	τέκτονα; ἆρ’ οὐ δημιουργὸν κλίνης;
[617]	ἰέναι, ὡς σφίσι φαίνεσθαι, ~ἐπανακυκλούμενον	τὸν	τέταρτον, τέταρτον δὲ τὸν τρίτον
[621]	~ἐντεῦθεν δὲ δὴ ἀμεταστρεπτὶ ὑπὸ	τὸν	τῆς (Ανάγκης ἰέναι θρόνον, ~καὶ
[621]	σώσειεν, ἂν πειθώμεθα αὐτῷ, καὶ	τὸν	τῆς Λήθης ποταμὸν εὖ ~διαβησόμεθα
[613]	ὁμοιοῦσθαι θεῷ. ~Εἰκός γ’ ἔφη,	τὸν	τοιοῦτον μὴ ἀμελεῖσθαι ὑπὸ τοῦ
[616]	τὸν ~τοῦ τρίτου, ὄγδοον δὲ	τὸν	τοῦ δευτέρου. καὶ τὸν μὲν
[616]	τὸν τοῦ ὀγδόου, ~πέμπτον δὲ	τὸν	τοῦ ἑβδόμου, ἕκτον δὲ τὸν
[616]	τὸν τοῦ τετάρτου, τέταρτον δὲ	τὸν	τοῦ ὀγδόου, ~πέμπτον δὲ τὸν
[616]	τὸν τοῦ ἑβδόμου, ἕκτον δὲ	τὸν	τοῦ πέμπτου, ἕβδομον δὲ τὸν
[616]	τοῦ ~ἕκτου δεύτερον, τρίτον δὲ	τὸν	τοῦ τετάρτου, τέταρτον δὲ τὸν
[597]	δημιουργοί. ~Εἶεν, ἦν δ’ ἐγώ·	τὸν	τοῦ τρίτου ἄρα γεννήματος ἀπὸ
[616]	τὸν τοῦ πέμπτου, ἕβδομον δὲ	τὸν	~τοῦ τρίτου, ὄγδοον δὲ τὸν
[616]	τε καὶ ~ἐξωτάτω σφόνδυλον πλατύτατον	τὸν	τοῦ χείλους κύκλον ἔχειν, τὸν
[617]	ἕβδομον καὶ ~ἕκτον καὶ πέμπτον·	(τὸν)	τρίτον δὲ φορᾷ ἰέναι, ὡς
[617]	~ἐπανακυκλούμενον τὸν τέταρτον, τέταρτον δὲ	τὸν	τρίτον καὶ πέμπτον τὸν ~δεύτερον.
[608]	~εἰς τὸν παιδικόν τε καὶ	τὸν	τῶν πολλῶν ἔρωτα. ᾀσόμεθα δ’
[620]	μίσει τοῦ γυναικείου γένους διὰ	τὸν	ὑπ’ ἐκείνων θάνατον οὐκ ~ἐθέλουσαν
[601]	δεῖ τὰς ἡνίας εἶναι καὶ	τὸν	χαλινὸν ὁ γραφεύς; ἢ ~οὐδ’
[615]	ἤδη χιλιοστὸν ἔτος εἰς ἐκεῖνον	τὸν	χρόνον, γέροντά τε ~πατέρα ἀποκτείνας
[601]	πεφυκός; ~Οὕτως. ~Πολλὴ ἄρα ἀνάγκη	τὸν	χρώμενον ἑκάστῳ ἐμπειρότατόν τε εἶναι
[609]	~καὶ μαραίνει, ἕως ἂν εἰς	θάνατον	ἀγαγοῦσα τοῦ σώματος χωρίσῃ; ~Οὐδαμῶς,
[610]	ἀδικώτεραι αἱ ψυχαὶ διὰ τὸν	θάνατον	γίγνονται. ~Εὰν δέ γέ τις,
[620]	γένους διὰ τὸν ὑπ’ ἐκείνων	θάνατον	οὐκ ~ἐθέλουσαν ἐν γυναικὶ γεννηθεῖσαν
[611]	εἶναι· ~εἰ δ’ ἀεὶ ὄν,	ἀθάνατον.	~Ανάγκη, ἔφη. ~Τοῦτο μὲν τοίνυν,
[611]	εἰκός γε. ~Οτι μὲν τοίνυν	ἀθάνατον	ψυχή, καὶ ὁ ἄρτι λόγος
[621]	ἀλλ’ ἂν ἐμοὶ πειθώμεθα, ~νομίζοντες	ἀθάνατον	ψυχὴν καὶ δυνατὴν πάντα μὲν
[613]	καὶ ~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν εἰς ὅσον	δυνατὸν	ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ. ~Εἰκός γ’
[612]	γὰρ ᾐτεῖσθε, κἂν εἰ μὴ	δυνατὸν	εἴη ταῦτα λανθάνειν καὶ θεοὺς
[618]	ἐργάζεται, ~ὥστε ἐξ ἁπάντων αὐτῶν	δυνατὸν	εἶναι συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι, πρὸς ~τὴν
[619]	τῷδε τῷ βίῳ κατὰ τὸ	δυνατὸν	καὶ ἐν παντὶ τῷ ἔπειτα·
[618]	καὶ ἐξευρεῖν τίς αὐτὸν ποιήσει	~δυνατὸν	καὶ ἐπιστήμονα, βίον καὶ χρηστὸν
[602]	ἅμα περὶ ταὐτὰ ἐναντία δοξάζειν	ἀδύνατον	~εἶναι; ~Καὶ ὀρθῶς γ’ ἔφαμεν.
[603]	οὐδὲν ἀχθέσεται, ἢ τοῦτο μὲν	~ἀδύνατον,	μετριάσει δέ πως πρὸς λύπην.
[617]	ἀλλήλοις, ξανθότερα ἐκείνων, τρίτον δὲ	~λευκότατον	χρῶμα ἔχειν, τέταρτον δὲ ὑπέρυθρον,
[601]	ἄρα ἀνάγκη τὸν χρώμενον ἑκάστῳ	ἐμπειρότατόν	τε εἶναι καὶ ~ἄγγελον γίγνεσθαι
[616]	~ποικίλον, τὸν δὲ τοῦ ἑβδόμου	λαμπρότατον,	~τὸν δὲ (τοῦ ὀγδόου τὸ
[616]	πρῶτόν τε καὶ ~ἐξωτάτω σφόνδυλον	πλατύτατον	τὸν τοῦ χείλους κύκλον ἔχειν,
[607]	ὅσον δύνανται, καὶ συγχωρεῖν Ομηρον	ποιητικώτατον	~εἶναι καὶ πρῶτον τῶν τραγῳδοποιῶν,
[611]	ἦν δ’ ἐγώ, ἀίδιον εἶναι	σύνθετόν	τε ἐκ πολλῶν καὶ μὴ
[612]	~Αποδώσομεν, ἔφη. ~Εἰ δὲ μὴ	λανθάνετον,	ὁ μὲν θεοφιλὴς ἂν εἴη,
[607]	καὶ λύπη ἐν ~τῇ πόλει	βασιλεύσετον	ἀντὶ νόμου τε καὶ τοῦ
[605]	καὶ ~ποικίλον ἦθος διὰ τὸ	εὐμίμητον	εἶναι. ~Δῆλον. ~Οὐκοῦν δικαίως ἂν
[609]	οἰηθέντες τὸν ἄδικον ἄνθρωπον καὶ	ἀνόητον,	ὅταν ληφθῇ ~ἀδικῶν, τότε ἀπολωλέναι
[616]	~ἀλλήλους ἁρμόττοντες, καὶ οὕτω δὴ	τρίτον	ἄλλον καὶ τέταρτον καὶ ~ἄλλους
[617]	πέμπτου παραπλήσια ἀλλήλοις, ξανθότερα ἐκείνων,	τρίτον	δὲ ~λευκότατον χρῶμα ἔχειν, τέταρτον
[616]	τὸν δὲ τοῦ ~ἕκτου δεύτερον,	τρίτον	δὲ τὸν τοῦ τετάρτου, τέταρτον
[617]	καὶ ~ἕκτον καὶ πέμπτον· (τὸν)	τρίτον	δὲ φορᾷ ἰέναι, ὡς σφίσι
[617]	τὸν τέταρτον, τέταρτον δὲ τὸν	τρίτον	καὶ πέμπτον τὸν ~δεύτερον. στρέφεσθαι
[602]	δὴ μιμεῖσθαι τοῦτο οὐ περὶ	τρίτον	μέν ~τί ἐστιν ἀπὸ τῆς
[616]	δὲ τῶν ἄκρων τεταμένον Ανάγκης	ἄτρακτον,	δι’ οὗ πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι τὰς
[617]	κυκλεῖσθαι δὲ δὴ στρεφόμενον τὸν	ἄτρακτον	ὅλον μὲν τὴν ~αὐτὴν φοράν,
[616]	~πέμπτον δὲ τὸν τοῦ ἑβδόμου,	ἕκτον	δὲ τὸν τοῦ πέμπτου, ἕβδομον
[617]	(ἀλλήλοις τόν τε ἕβδομον καὶ	~ἕκτον	καὶ πέμπτον· (τὸν) τρίτον δὲ
[617]	ὑπέρυθρον, δεύτερον δὲ λευκότητι ~τὸν	ἕκτον.	κυκλεῖσθαι δὲ δὴ στρεφόμενον τὸν
[616]	ἐξ ἀδάμαντος, τὸν δὲ σφόνδυλον	μεικτὸν	ἔκ τε τούτου καὶ ἄλλων
[617]	συνέσται ἐξ ἀνάγκης. ἀρετὴ δὲ	ἀδέσποτον,	ἣν τιμῶν καὶ ~ἀτιμάζων πλέον
[616]	τέταρτον δὲ τὸν τοῦ ὀγδόου,	~πέμπτον	δὲ τὸν τοῦ ἑβδόμου, ἕκτον
[617]	τέταρτον δὲ τὸν τρίτον καὶ	πέμπτον	τὸν ~δεύτερον. στρέφεσθαι δὲ αὐτὸν
[617]	τε ἕβδομον καὶ ~ἕκτον καὶ	πέμπτον·	(τὸν) τρίτον δὲ φορᾷ ἰέναι,
[616]	τρίτον δὲ τὸν τοῦ τετάρτου,	τέταρτον	δὲ τὸν τοῦ ὀγδόου, ~πέμπτον
[617]	σφίσι φαίνεσθαι, ~ἐπανακυκλούμενον τὸν τέταρτον,	τέταρτον	δὲ τὸν τρίτον καὶ πέμπτον
[617]	τρίτον δὲ ~λευκότατον χρῶμα ἔχειν,	τέταρτον	δὲ ὑπέρυθρον, δεύτερον δὲ λευκότητι
[616]	οὕτω δὴ τρίτον ἄλλον καὶ	τέταρτον	καὶ ~ἄλλους τέτταρας. ὀκτὼ γὰρ
[617]	ὡς σφίσι φαίνεσθαι, ~ἐπανακυκλούμενον τὸν	τέταρτον,	τέταρτον δὲ τὸν τρίτον καὶ
[617]	τὸν δὲ παρ’ αὑτὸν ~πεσόντα	ἕκαστον	ἀναιρεῖσθαι πλὴν οὗ, ἓ δὲ
[609]	κακὸν ἑκάστου καὶ ἡ πονηρία	ἕκαστον	ἀπόλλυσιν, ~ἢ εἰ μὴ τοῦτο
[598]	αὐτὸ τὸ ἐν τῇ φύσει	ἕκαστον	δοκεῖ σοι ~ἐπιχειρεῖν μιμεῖσθαι ἢ
[596]	εἶδος γάρ πού τι ἓν	ἕκαστον	εἰώθαμεν τίθεσθαι περὶ ἕκαστα τὰ
[601]	χρείαν ἐστίν, πρὸς ἣν ἂν	ἕκαστον	ᾖ ~πεποιημένον ἢ πεφυκός; ~Οὕτως.
[598]	πότερον ἡ γραφικὴ πεποίηται περὶ	~ἕκαστον;	πότερα πρὸς τὸ ὄν, ὡς
[616]	φθέγμα ὅτε ~ἀναβαίνοι, καὶ ἁσμενέστατα	ἕκαστον	σιγήσαντος ἀναβῆναι. καὶ τὰς μὲν
[601]	οὕτω φήσομεν ἔχειν; ~Πῶς; ~(Περὶ	ἕκαστον	ταύτας τινὰς τρεῖς τέχνας εἶναι,
[596]	χειροτεχνῶν. ~Δεινόν τινα λέγεις καὶ	θαυμαστὸν	ἄνδρα. ~Οὔπω γε, ἀλλὰ τάχα
[596]	ὑπὸ γῆς ἅπαντα ἐργάζεται. ~(Πάνυ	θαυμαστόν,	ἔφη, λέγεις σοφιστήν. ~Απιστεῖς; ἦν
[602]	περὶ ἑκάστου ὅπῃ ~πονηρὸν ἢ	χρηστόν·	ἀλλ’ ὡς ἔοικεν, οἷον φαίνεται
[608]	μέγας, οὐχ ὅσος δοκεῖ, τὸ	~χρηστὸν	ἢ κακὸν γενέσθαι, ὥστε οὔτε
[618]	~δυνατὸν καὶ ἐπιστήμονα, βίον καὶ	χρηστὸν	καὶ πονηρὸν διαγιγνώσκοντα, ~τὸν βελτίω
[605]	~Οὐ μέντοι πω τό γε	μέγιστον	κατηγορήκαμεν αὐτῆς. τὸ γὰρ καὶ
[604]	ἀπλήστως ἔχον αὐτῶν ἆρ’ οὐκ	ἀλόγιστόν	τε φήσομεν εἶναι καὶ ~ἀργὸν
[604]	~Λέγει που ὁ νόμος ὅτι	κάλλιστον	ὅτι μάλιστα ἡσυχίαν ἄγειν ἐν
[612]	ἀλλ’ αὐτὸ δικαιοσύνην αὐτῇ ψυχῇ	ἄριστον	~ηὕρομεν, καὶ ποιητέον εἶναι αὐτῇ
[603]	μέτρῳ γε καὶ λογισμῷ πιστεῦον	βέλτιστον	ἂν εἴη τῆς ~ψυχῆς. ~Τί
[599]	προστήσασθαι τοῦ (ἑαυτοῦ βίου ὡς	βέλτιστον	ἔχοντα; ~Οὐκ ἔγωγε. ~Αλλ’ εἴπερ
[606]	καὶ χαῖρον· τὸ δὲ φύσει	βέλτιστον	~ἡμῶν, ἅτε οὐχ ἱκανῶς πεπαιδευμένον
[605]	ψυχῆς ἀλλὰ μὴ ~πρὸς τὸ	βέλτιστον,	καὶ ταύτῃ ὡμοίωται. καὶ οὕτως
[604]	προσφέροιτο. ~Οὐκοῦν, φαμέν, τὸ μὲν	βέλτιστον	τούτῳ τῷ λογισμῷ ἐθέλει ἕπεσθαι.
[615]	τινι πόλει ~τύραννος ἐγεγόνει, ἤδη	χιλιοστὸν	ἔτος εἰς ἐκεῖνον τὸν χρόνον,
[610]	λαμβάνοντας αὐτό, τοὺς μὲν μάλιστα	θᾶττον,	τοὺς δ’ ~ἧττον σχολαίτερον, ἀλλὰ
[617]	τιμῶν καὶ ~ἀτιμάζων πλέον καὶ	ἔλαττον	αὐτῆς ἕκαστος ἕξει. αἰτία ἑλομένου·
[602]	ἡμῖν τὸ φαινόμενον μεῖζον ἢ	~ἔλαττον	ἢ πλέον ἢ βαρύτερον, ἀλλὰ
[610]	μὲν μάλιστα θᾶττον, τοὺς δ’	~ἧττον	σχολαίτερον, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ νῦν
[614]	δὲ ~προσελθόντος εἰπεῖν ὅτι δέοι	αὐτὸν	ἄγγελον ἀνθρώποις γενέσθαι τῶν ~ἐκεῖ
[616]	δεῖ ἐξ ὧν ἔλεγεν τοιόνδε	αὐτὸν	εἶναι, ~ὥσπερ ἂν εἰ ἐν
[617]	πέμπτον τὸν ~δεύτερον. στρέφεσθαι δὲ	αὐτὸν	ἐν τοῖς τῆς Ανάγκης γόνασιν.
[600]	ὡς ~πολλή τις ἀμέλεια περὶ	(αὐτὸν	ἦν ἐπ’ αὐτοῦ ἐκείνου, ὅτε
[597]	μίαν ἐν τῇ φύσει ἀπεργάσασθαι	αὐτὸν	κλίνην, οὕτως ἐποίησεν μίαν ~μόνον
[597]	τοῦ τοιούτου; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλὰ τί	αὐτὸν	κλίνης φήσεις εἶναι; ~(Τοῦτο, ἦ
[619]	~πάντα ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι, ἀλλ’	(αὐτὸν	λαθεῖν ἐνοῦσαν ~εἱμαρμένην παίδων αὑτοῦ
[604]	περὶ αὐτοῦ εἰπέ· πότερον μᾶλλον	αὐτὸν	οἴει τῇ ~λύπῃ μαχεῖσθαί τε
[601]	τοῖς ὀνόμασι καὶ ῥήμασιν ἐπιχρωματίζειν	αὐτὸν	οὐκ ἐπαΐοντα ~ἀλλ’ ἢ μιμεῖσθαι,
[596]	~Αλλὰ φήσεις οὐκ ἀληθῆ οἶμαι	αὐτὸν	ποιεῖν ἃ ποιεῖ. καίτοι τρόπῳ
[618]	ᾖ μαθεῖν καὶ ἐξευρεῖν τίς	αὐτὸν	ποιήσει ~δυνατὸν καὶ ἐπιστήμονα, βίον
[599]	πέρι ἀνθρώπου, δίκαιόν που ἐρωτᾶν	~αὐτὸν	πυνθανομένους· Ω φίλε Ομηρε, εἴπερ
[610]	αὖ, ἔφη, λέγεις. ~Κατὰ τὸν	αὐτὸν	τοίνυν λόγον, ἦν δ’ ἐγώ,
[609]	δή, καὶ ψυχὴν κατὰ τὸν	αὐτὸν	τρόπον σκόπει. ἆρα ἐνοῦσα ἐν
[605]	ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ τιθεῖμεν ~ἀντίστροφον	αὐτὸν	τῷ ζωγράφῳ· καὶ γὰρ τῷ
[619]	μᾶλλον ἀνθ’ ἑαυτοῦ. εἶναι δὲ	~αὐτὸν	τῶν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡκόντων,
[604]	ἐν ~ἐρημίᾳ μόνος αὐτὸς καθ’	αὑτὸν	γίγνηται; ~Πολύ που, ἔφη, διοίσει,
[621]	ἀλλ’ ἐξαίφνης ἀναβλέψας ἰδεῖν ἕωθεν	αὑτὸν	~κείμενον ἐπὶ τῇ πυρᾷ. ~Καὶ
[617]	τοὺς κλήρους, τὸν δὲ παρ’	αὑτὸν	~πεσόντα ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι πλὴν οὗ,
[619]	ὑπὸ τοῦ προφήτου· οὐ γὰρ	ἑαυτὸν	αἰτιᾶσθαι τῶν κακῶν, ~ἀλλὰ τύχην
[599]	ἐπὶ τῇ τῶν εἰδώλων δημιουργίᾳ	ἑαυτὸν	ἀφεῖναι ἂν σπουδάζειν ~καὶ τοῦτο
[596]	ἐργάζεται, τά τε ἄλλα καὶ	ἑαυτόν,	καὶ πρὸς ~τούτοις γῆν καὶ
[605]	τὸ ὁρῶντα τοιοῦτον ~ἄνδρα, οἷον	ἑαυτόν	τις μὴ ἀξιοῖ εἶναι ἀλλ’
[596]	ταχὺ δὲ γῆν, ταχὺ δὲ	~σαυτόν	τε καὶ τἆλλα ζῷα καὶ
[605]	πόλιν, τοὺς δὲ ~χαριεστέρους φθείρῃ·	ταὐτὸν	καὶ τὸν μιμητικὸν ποιητὴν φήσομεν
[596]	περὶ ἕκαστα τὰ ~πολλά, οἷς	ταὐτὸν	ὄνομα ἐπιφέρομεν. ἢ οὐ μανθάνεις;
[603]	κατὰ τὰμέτρα ~οὐκ ἂν εἴη	ταὐτόν.	~Οὐ γὰρ οὖν. ~Αλλὰ μὴν
[606]	καὶ μὴ μισῇς ὡς πονηρά,	ταὐτὸν	ποιεῖς ὅπερ ἐν τοῖς ἐλέοις;
[602]	τινὸς πέρι λέγεις; ~Τοῦ τοιοῦδε·	ταὐτόν	που ἡμῖν μέγεθος ἐγγύθεν τε
[605]	καὶ τῷ πρὸς ἕτερον (τοι(	οῦτον	ὁμιλεῖν τῆς ψυχῆς ἀλλὰ μὴ
[605]	ὁ ἔπαινος ἔχει, τὸ ὁρῶντα	τοιοῦτον	~ἄνδρα, οἷον ἑαυτόν τις μὴ
[597]	φυτουργὸν τούτου προσαγορεύωμεν, ἤ τι	~τοιοῦτον;	~Δίκαιον γοῦν, ἔφη, ἐπειδήπερ φύσει
[611]	γε αὖ τῇ ἀληθεστάτῃ φύσει	τοιοῦτον	εἶναι ψυχήν, ὥστε πολλῆς ~ποικιλίας
[611]	ἀλλ’ οἷόν ἐστιν καθαρὸν γιγνόμενον,	τοιοῦτον	ἱκανῶς ~λογισμῷ διαθεατέον, καὶ πολύ
[613]	θεῷ. ~Εἰκός γ’ ἔφη, τὸν	τοιοῦτον	μὴ ἀμελεῖσθαι ὑπὸ τοῦ ὁμοίου.
[597]	τὸ ὂν ποιοῖ, ἀλλά τι	τοιοῦτον	οἷον ~τὸ ὄν, ὂν δὲ
[606]	ἱκανῶς καὶ ~ἀποπλησθῆναι, φύσει ὂν	τοιοῦτον	οἷον τούτων ἐπιθυμεῖν, τότ’ ἐστὶν
[600]	καὶ Αναχάρσιος τοῦ Σκύθου; ~Οὐδαμῶς	τοιοῦτον	οὐδέν. ~Αλλὰ δὴ εἰ μὴ
[600]	τοῖς ἄλλοις; ~Οὐδ’ αὖ, ἔφη,	τοιοῦτον	οὐδὲν λέγεται. ὁ γὰρ Κρεώφυλος,
[605]	δῆλον ὅτι οὐ πρὸς τὸ	τοιοῦτον	τῆς ψυχῆς ~πέφυκέ τε καὶ
[606]	ἀγαθὸς φάσκων εἶναι ἀκαίρως ~πενθεῖ,	τοῦτον	ἐπαινεῖν καὶ ἐλεεῖν, ἀλλ’ ἐκεῖνο
[597]	αὐτὴν ἔφυσεν. ~Εοικεν. ~Βούλει οὖν	τοῦτον	μὲν φυτουργὸν τούτου προσαγορεύωμεν, ἤ
[597]	αὐτῶν τούτων ζητήσωμεν τὸν μιμητὴν	τοῦτον,	~τίς ποτ’ ἐστίν; ~Εἰ βούλει,
[608]	ἀκροσαόμεθ’ αὐτῆς ἐπᾴδοντες ἡμῖν αὐτοῖς	τοῦτον	τὸν ~λόγον, ὃν λέγομεν, καὶ
[606]	ἀναλαβόντι ~μανθάνειν τε καὶ κατὰ	τοῦτον	τὸν ποιητὴν πάντα τὸν αὑτοῦ
[616]	πολλῶν καὶ παντοδαπῶν ~σφίσι γεγονότων,	τοῦτον	ὑπερβάλλειν, μὴ γένοιτο ἑκάστῳ τὸ
[620]	δ’ ἑκάστῳ ὃν εἵλετο ~δαίμονα,	τοῦτον	φύλακα (συμ( πέμπειν τοῦ βίου
[610]	ἀλλοτρίου ~κακοῦ μὴ ἐμποιήσαντος τὸ	ἔμφυτον	κακόν, οὐδέποτε ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’
[609]	ἀπώλεσεν; ~Πῶς γὰρ οὔ; ~Τὸ	σύμφυτον	ἄρα κακὸν ἑκάστου καὶ ἡ
[609]	καί, ὅπερ λέγω, σχεδὸν πᾶσι	~σύμφυτον	ἑκάστῳ κακόν τε καὶ νόσημα;
[616]	(κύκλους ἄνωθεν τὰ χείλη φαίνοντας,	νῶτον	~συνεχὲς ἑνὸς σφονδύλου ἀπεργαζομένους περὶ
[619]	ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος δὲ ταῦτα τὸν	πρῶτον	λαχόντα ἔφη εὐθὺς ἐπιόντα τὴν
[620]	καὶ ἀποπληρωτὴν τῶν ~αἱρεθέντων. ὃν	πρῶτον	μὲν ἄγειν αὐτὴν πρὸς τὴν
[617]	~Λάχεσιν. προφήτην οὖν τινα σφᾶς	πρῶτον	μὲν ἐν τάξει διαστῆσαι, ἔπειτα
[612]	αἰτῇ. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,	πρῶτον	μὲν τοῦτο ἀποδώσετε, ὅτι θεούς
[613]	τῶν ἄνω μή; τὸ μὲν	πρῶτον	ὀξέως ἀποπηδῶσιν, ~τελευτῶντες (δὲ καταγέλαστοι
[616]	διαμπερὲς ἐληλάσθαι. τὸν μὲν οὖν	πρῶτόν	τε καὶ ~ἐξωτάτω σφόνδυλον πλατύτατον
[607]	συγχωρεῖν Ομηρον ποιητικώτατον ~εἶναι καὶ	πρῶτον	τῶν τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι δὲ ὅτι
[603]	ἐγώ, ἐπιεικὴς τοιᾶσδε τύχης μετασχών,	ὑὸν	ἀπολέσας ἤ ~τι ἄλλο ὧν
[603]	τὸ μέτρῳ γε καὶ λογισμῷ	πιστεῦον	βέλτιστον ἂν εἴη τῆς ~ψυχῆς.
[608]	διανοῇ; ~Τὸ ποῖον; ~Τὸ μὲν	ἀπολλύον	καὶ διαφθεῖρον πᾶν τὸ κακὸν
[609]	οὐχ οἷόν τε αὐτὸ λύειν	ἀπολλύον,	οὐκ ἤδη ~εἰσόμεθα ὅτι τοῦ
[597]	κλίνης; ~Ναί. ~Η καὶ τὸν	ζωγράφον	δημιουργὸν καὶ ποιητὴν τοῦ τοιούτου;
[615]	τε ~πατέρα ἀποκτείνας (καὶ πρεσβύτερον	ἀδελφόν,	καὶ ἄλλα δὴ πολλά τε
[605]	αὐτοῦ ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ τιθεῖμεν	~ἀντίστροφον	αὐτὸν τῷ ζωγράφῳ· καὶ γὰρ
[620]	ψυχὰς τοὺς βίους ᾑρῆσθαι, ὥσπερ	ἔλαχον	~ἐν τάξει προσιέναι πρὸς τὴν
[604]	τοὺς ὀδυρμοὺς ~ἄγον καὶ ἀπλήστως	ἔχον	αὐτῶν ἆρ’ οὐκ ἀλόγιστόν τε
[602]	τί ἐστιν τῶν τοῦ ἀνθρώπου	ἔχον	τὴν δύναμιν ἣν ~ἔχει; ~Τοῦ
[616]	ὑποζώματα τῶν τριήρων, οὕτω πᾶσαν	συνέχον	τὴν ~περιφοράν— ἐκ δὲ τῶν
[620]	φιλοτιμίας λελωφηκυῖαν ζητεῖν περιιοῦσαν χρόνον	~πολὺν	βίον ἀνδρὸς ἰδιώτου ἀπράγμονος, καὶ
[612]	πέτρας (τε καὶ ὄστρεα ἃ	νῦν	αὐτῇ, ἅτε γῆν ἑστιωμένῃ, ~γεηρὰ
[603]	οἴσει ~τῶν ἄλλων. ~Πάνυ γε.	~Νῦν	δέ γε τόδ’ ἐπισκεψώμεθα, πότερον
[611]	καὶ πάντα ἃ νῦν διήλθομεν.	~νῦν	δὲ εἴπομεν μὲν ἀληθῆ περὶ
[612]	εἴτε ὅπῃ ἔχει καὶ ὅπως·	νῦν	δὲ τὰ ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ
[610]	~ἧττον σχολαίτερον, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ	νῦν	διὰ τοῦτο ὑπ’ ἄλλων δίκην
[611]	ἀδικίας διόψεται καὶ πάντα ἃ	νῦν	διήλθομεν. ~νῦν δὲ εἴπομεν μὲν
[611]	ἐκ τοῦ πόντου ἐν ᾧ	νῦν	ἐστίν, ~καὶ περικρουσθεῖσα πέτρας (τε
[612]	ἦν δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων,	νῦν	ἤδη ἀνεπίφθονόν ἐστιν πρὸς ~ἐκείνοις
[611]	κοινωνίας καὶ ἄλλων κακῶν, ὥσπερ	~νῦν	ἡμεῖς θεώμεθα, ἀλλ’ οἷόν ἐστιν
[611]	τῇ ~καλλίστῃ κεχρημένον συνθέσει, ὡς	νῦν	ἡμῖν ἐφάνη ἡ ψυχή. ~Οὔκουν
[595]	παντὸς γὰρ μᾶλλον ~οὐ παραδεκτέα	νῦν	καὶ ἐναργέστερον, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,
[613]	ἃ σὺ ~περὶ ἐκείνων, ἐγὼ	νῦν	λέγω περὶ τῶνδε. καὶ αὖ
[603]	ἐγώ· ἀλλ’ ὃ τότε ἀπελίπομεν,	νῦν	μοι (δοκεῖ ~ἀναγκαῖον εἶναι διεξελθεῖν.
[604]	ἔφη, τό γε ἀληθές. ~(Τόδε	νῦν	μοι περὶ αὐτοῦ εἰπέ· πότερον
[596]	μανθάνεις; ~Μανθάνω. ~Θῶμεν δὴ καὶ	νῦν	ὅτι βούλει τῶν πολλῶν. οἷον,
[603]	ἀναμιμνῄσκομαι δὲ ὅτι τοῦτό γε	νῦν	οὐδὲν δεῖ ἡμᾶς ~διομολογεῖσθαι· ἐν
[600]	καὶ οἱ ὕστεροι ἔτι καὶ	νῦν	~Πυθαγόρειον τρόπον ἐπονομάζοντες τοῦ βίου
[611]	~Οὔκουν εἰκός γε. ~Οτι μὲν	τοίνυν	ἀθάνατον ψυχή, καὶ ὁ ἄρτι
[599]	καὶ ἡ ὠφελία. ~Τῶν μὲν	τοίνυν	ἄλλων πέρι μὴ ἀπαιτῶμεν λόγον
[603]	εἴη ἐν ἡμῖν. ~Ανάγκη. ~Τοῦτο	τοίνυν	διομολογήσασθαι βουλόμενος ἔλεγον ὅτι ἡ
[601]	φαινομένου· οὐχ (οὕτως; ~Ναί. ~Μὴ	τοίνυν	ἡμίσεως αὐτὸ καταλίπωμεν ῥηθέν, ἀλλ’
[614]	δίκαια γὰρ λέγεις. ~Α μὲν	τοίνυν,	ἦν δ’ ἐγώ, ζῶντι τῷ
[612]	μεντἄν, ἔφη, εἰ μή. ~Επειδὴ	τοίνυν,	ἦν δ’ ἐγώ, κεκριμέναι εἰσί,
[614]	καλά τε καὶ βέβαια. ~Ταῦτα	τοίνυν,	ἦν δ’ ἐγώ, οὐδέν ἐστι
[611]	ἀθάνατον. ~Ανάγκη, ἔφη. ~Τοῦτο μὲν	τοίνυν,	ἦν δ’ ἐγώ, οὕτως ἐχέτω·
[603]	γ’ ἔφη, καὶ ταύτην. ~Μὴ	τοίνυν,	ἦν δ’ ἐγώ, τῷ εἰκότι
[610]	ἔφη, λέγεις. ~Κατὰ τὸν αὐτὸν	τοίνυν	λόγον, ἦν δ’ ἐγώ, ἐὰν
[610]	~Εχει γάρ, ἔφη, λόγον. ~Η	τοίνυν	ταῦτα ἐξελέγξωμεν ὅτι οὐ καλῶς
[619]	~οὕτως εἰπεῖν· Καὶ τελευταίῳ ἐπιόντι,	ξὺν	νῷ ἑλομένῳ, συντόνως ζῶντι ~κεῖται
[603]	ἂν εἴη ταὐτόν. ~Οὐ γὰρ	οὖν.	~Αλλὰ μὴν τὸ μέτρῳ γε
[612]	οὖν, ἦ δ’ ὅς. ~Αρ’	οὖν	ἀποδώσετέ μοι ἃ ἐδανείσασθε ἐν
[615]	ἂν ἥξει δεῦρο. ἐθεασάμεθα γὰρ	οὖν	δὴ καὶ τοῦτο ~τῶν δεινῶν
[602]	ἂν ~ποιῇ. ~Οὐ πάνυ. ~(Αλλ’	οὖν	δὴ ὅμως γε μιμήσεται, οὐκ
[607]	τινι ~ἄλλῳ μέτρῳ; ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~Δοῖμεν δέ γέ που ἂν
[599]	μὲν οὖν, ἔφη, ἐξεταστέον. ~Οἴει	οὖν,	εἴ τις ἀμφότερα δύναιτο ποιεῖν,
[603]	ἦν παρὰ ταῦτα; ~Οὐδέν. ~Αρ’	οὖν	ἐν ἅπασι τούτοις ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος
[596]	καταφαίνεται, ἀλλ’ αὐτὸς ὅρα. ~Βούλει	οὖν	ἐνθένδε ἀρξώμεθα ἐπισκοποῦντες, ἐκ τῆς
[601]	καὶ χαλκεύς; ~Πάνυ γε. ~Αρ’	οὖν	ἐπαΐει οἵας δεῖ τὰς ἡνίας
[617]	ἑκατέρᾳ τῇ χειρὶ ~ἐφάπτεσθαι. σφᾶς	οὖν,	ἐπειδὴ ἀφικέσθαι, εὐθὺς δεῖν ἰέναι
[595]	ὃ λέγω, ῥητέον. ~Πάνυ μὲν	οὖν,	ἔφη. ~Ακουε δή, μᾶλλον δὲ
[599]	πολλοῖς εὖ λέγειν. ~Πάνυ μὲν	οὖν,	ἔφη, ἐξεταστέον. ~Οἴει οὖν, εἴ
[612]	ἐπιεικῶς αὐτῆς διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι μὲν	οὖν,	ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,
[608]	τις ἂν εἴη. ~Οὐδὲν μὲν	οὖν,	ἔφη. ~Τί οὖν; οἴει ἀθανάτῳ
[597]	φύσεως ~μιμητὴν καλεῖς; ~Πάνυ μὲν	οὖν,	ἔφη. ~Τοῦτ’ ἄρα ἔσται καὶ
[597]	πρὸς ~ἀλήθειαν. ~(Μὴ γάρ. ~Βούλει	οὖν,	ἔφην, ἐπ’ αὐτῶν τούτων ζητήσωμεν
[612]	καὶ ἐπειδὰν τελευτήσῃ; ~Παντάπασι μὲν	οὖν,	ἦ δ’ ὅς. ~Αρ’ οὖν
[600]	ἐκείνου, ὅτε ἔζη. ~Λέγεται γὰρ	οὖν,	ἦν δ’ ἐγώ. ἀλλ’ οἴει,
[605]	ἐπῃνοῦμεν. ~Εννοῶ, ἔφη. ~Η καλῶς	οὖν,	ἦν δ’ ἐγώ, οὗτος ὁ
[609]	ἦν; ~Οὕτως, ἔφη, εἰκός. ~Τί	οὖν;	ἦν δ’ ἐγώ· ψυχῇ ἆρ’
[612]	κυνῆν; ~Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις. ~Αρ’	οὖν,	ἦν δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων,
[619]	(εὐδαιμονέστατος γίγνεται ἄνθρωπος. ~Καὶ δὴ	οὖν	καὶ τότε ὁ ἐκεῖθεν ἄγγελος
[615]	πολλοῦ χρόνου διηγήσασθαι· τὸ δ’	οὖν	κεφάλαιον ἔφη τόδε ~εἶναι, ὅσα
[605]	μίμησις αὐτοῖς ~γίγνεται. ~(Παντάπασι μὲν	οὖν.	~Ο δὴ μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον
[608]	~Οὐδὲν μὲν οὖν, ἔφη. ~Τί	οὖν;	οἴει ἀθανάτῳ πράγματι ὑπὲρ τοσούτου
[605]	πόρρω πάνυ ἀφεστῶτα. ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~Οὐ μέντοι πω τό γε
[601]	μόνος ὁ ἱππικός; ~Αληθέστατα. ~Αρ’	οὖν	οὐ περὶ πάντα οὕτω φήσομεν
[602]	πολλαὶ τοιαῦται μηχαναί. ~Αληθῆ. ~Αρ’	οὖν	οὐ τὸ μετρεῖν καὶ ἀριθμεῖν
[604]	καὶ δειλίας φίλον; ~Φήσομεν μὲν	οὖν.	~(Οὐκοῦν τὸ μὲν πολλὴν μίμησιν
[601]	καὶ σχημάτων ~θεωροῦσιν; ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~Οὕτω δὴ οἶμαι καὶ τὸν
[613]	~προτέρας ἁμαρτίας ὑπῆρχεν; ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~Οὕτως ἄρα ὑποληπτέον περὶ τοῦ
[606]	πάθεσι κατέχειν. ~(Αληθέστατα, ἔφη. ~Αρ’	οὖν	οὐχ ὁ αὐτὸς λόγος καὶ
[620]	πάσας μείξεις ~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ δ’	οὖν	πάσας τὰς ψυχὰς τοὺς βίους
[615]	ἀμηχάνους τὸ κάλλος. τὰ μὲν	οὖν	πολλά, ~ὦ Γλαύκων, πολλοῦ χρόνου
[602]	οἷόν τε ~μάλιστα. ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~(Πρὸς Διός, ἦν δ’ ἐγώ,
[616]	ὀγδόου διαμπερὲς ἐληλάσθαι. τὸν μὲν	οὖν	πρῶτόν τε καὶ ~ἐξωτάτω σφόνδυλον
[621]	καὶ ὅσα γῆ φύει. σκηνᾶσθαι	οὖν	σφᾶς ἤδη ἑσπέρας ~γιγνομένης παρὰ
[621]	ἀγγεῖον οὐδὲν ~στέγειν. μέτρον μὲν	οὖν	τι τοῦ ὕδατος πᾶσιν ἀναγκαῖον
[609]	καὶ ~δειλία καὶ ἀμαθία. ~Η	οὖν	τι τούτων αὐτὴν διαλύει τε
[617]	ἰέναι πρὸς τὴν ~Λάχεσιν. προφήτην	οὖν	τινα σφᾶς πρῶτον μὲν ἐν
[615]	ἀνόσια εἰργασμένος, ὡς ἐλέγετο. ἔφη	οὖν	τὸν ἐρωτώμενον εἰπεῖν, ~Οὐχ ἥκει,
[597]	~φύσει αὐτὴν ἔφυσεν. ~Εοικεν. ~Βούλει	οὖν	τοῦτον μὲν φυτουργὸν τούτου προσαγορεύωμεν,
[602]	ἐν ψυχῇ ἔργον. ~Τούτου γὰρ	οὖν.	~Τούτῳ δὲ πολλάκις μετρήσαντι καὶ
[608]	τῶν πολλῶν ἔρωτα. ᾀσόμεθα δ’	οὖν	ὡς οὐ ~σπουδαστέον ἐπὶ τῇ
[608]	καὶ κακὸν καλεῖς; ~Εγωγε. ~(Αρ’	οὖν	ὥσπερ ἐγὼ περὶ αὐτῶν διανοῇ;
[604]	νοσῆσαν, ἰατρικῇ θρηνῳδίαν ἀφανίζοντα. ~Ορθότατα	γοῦν	ἄν τις, ἔφη, πρὸς τὰς
[613]	εἴη νικητήρια τῷ δικαίῳ. ~Κατὰ	γοῦν	ἐμὴν δόξαν, ἔφη. ~Τί δέ,
[597]	προσαγορεύωμεν, ἤ τι ~τοιοῦτον; ~Δίκαιον	γοῦν,	ἔφη, ἐπειδήπερ φύσει γε καὶ
[600]	εἰ μὴ ἔπειθον, αὐτοὶ ἂν	ἐπαιδαγώγουν	ὅπῃ ᾖσαν, ἕως ἱκανῶς ~παιδείας
[598]	αὐτὴν θεᾷ ἐάντε καταντικρὺ ἢ	ὁπῃοῦν,	~μή τι διαφέρει αὐτὴ ἑαυτῆς,
[604]	πρὸς τὸ ἰᾶσθαί τε καὶ	ἐπανορθοῦν	τὸ ~πεσόν τε καὶ νοσῆσαν,
[611]	~οὔτε αὖ πλείους· εἰ γὰρ	ὁτιοῦν	τῶν ἀθανάτων πλέον γίγνοιτο, οἶσθ’
[607]	ὑπ’ αὐτῆς· ἀλλὰ ~γὰρ τὸ	δοκοῦν	ἀληθὲς οὐχ ὅσιον προδιδόναι. ἦ
[601]	εἶναι, χρησομένην, ~ποιήσουσαν, μιμησομένην; ~Ναί.	~Οὐκοῦν	ἀρετὴ καὶ κάλλος καὶ ὀρθότης
[607]	Ομήρου θεωρῇς αὐτήν; ~Πολύ γε.	~Οὐκοῦν	δικαία ἐστὶν οὕτω κατιέναι, ἀπολογησαμένη
[605]	διὰ τὸ εὐμίμητον εἶναι. ~Δῆλον.	~Οὐκοῦν	δικαίως ἂν αὐτοῦ ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα,
[597]	ἀλλὰ κλίνην τινά; ~Ελεγον γάρ.	~Οὐκοῦν	εἰ μὴ ὃ ἔστιν ποιεῖ,
[606]	ἄλλως φάναι, ἦ δ’ ὅς.	~(Οὐκοῦν,	εἶπον, ὦ Γλαύκων, ὅταν Ομήρου
[602]	φαίνεται ἅμα περὶ ταὐτά. ~Ναί.	~Οὐκοῦν	ἔφαμεν τῷ αὐτῷ ἅμα περὶ
[601]	τεθέασαι γάρ που. ~Εγωγ’ ἔφη.	~Οὐκοῦν,	ἦν δ’ ἐγώ, ἔοικεν τοῖς
[598]	καὶ ~μίμησιν ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα, ἔφη.	~Οὐκοῦν,	ἦν δ’ ἐγώ, μετὰ τοῦτο
[612]	λαμβάνοντας αὐτήν. ~(Δίκαια, ἔφη, αἰτῇ.	~Οὐκοῦν,	ἦν δ’ ἐγώ, πρῶτον μὲν
[612]	διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι μὲν οὖν, ἔφη.	~Οὐκοῦν,	ἦν δ’ ἐγώ, τά τε
[596]	κλίνης, μία δὲ τραπέζης. ~Ναί.	~Οὐκοῦν	καὶ εἰώθαμεν λέγειν ὅτι ὁ
[601]	δ’ ὑπηρετήσει. ~Πῶς δ’ οὔ;	~Οὐκοῦν	ὁ μὲν εἰδὼς ἐξαγγέλλει περὶ
[610]	ἔφη, ὥς γε τὸ εἰκός.	~Οὐκοῦν	ὁπότε μηδ’ ὑφ’ ἑνὸς ἀπόλλυται
[609]	τε καὶ νόσημα; ~Εγωγ’ ἔφη.	~Οὐκοῦν	ὅταν τῴ τι τούτων προσγένηται,
[613]	μὴ ἀμελεῖσθαι ὑπὸ τοῦ ὁμοίου.	~Οὐκοῦν	περὶ τοῦ ἀδίκου τἀναντία τούτων
[600]	μοι, ὦ Σώκρατες, ἀληθῆ λέγειν.	~Οὐκοῦν	τιθῶμεν ἀπὸ Ομήρου ἀρξαμένους πάντας
[604]	ἰδεῖν ~δρῶντα. ~Οὕτως ἔχει, ἔφη.	~Οὐκοῦν	τὸ μὲν ἀντιτείνειν διακελευόμενον λόγος
[604]	ἀναγκαῖον εἶναι. ~Πῶς δ’ οὔ;	~Οὐκοῦν	τὸ μὲν ἕτερον τῷ νόμῳ
[604]	δειλίας φίλον; ~Φήσομεν μὲν οὖν.	~(Οὐκοῦν	τὸ μὲν πολλὴν μίμησιν καὶ
[597]	ποτ’ ἐστίν; ~Εἰ βούλει, ἔφη.	~Οὐκοῦν	τριτταί τινες κλῖναι αὗται γίγνονται·
[604]	πρὸς τὰς τύχας οὕτω προσφέροιτο.	~Οὐκοῦν,	φαμέν, τὸ μὲν βέλτιστον τούτῳ
[611]	νῦν ἡμῖν ἐφάνη ἡ ψυχή.	~Οὔκουν	εἰκός γε. ~Οτι μὲν τοίνυν
[597]	κινδυνεύει οὐκ ἂν ἀληθῆ λέγειν;	~Οὔκουν,	ἔφη, ὥς γ’ ἂν δόξειεν
[599]	~Οὐκ οἶμαι, ἔφη ὁ Γλαύκων·	οὔκουν	λέγεταί γε οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν
[608]	εἶναι, τὸ δὲ σῷζον καὶ	~ὠφελοῦν	τὸ ἀγαθόν. ~Εγωγ’ ἔφη. ~Τί
[608]	διεληλύθαμεν· οἶμαι δὲ καὶ ἄλλον	ὁντινοῦν.	~(Καὶ μήν, ἦν δ’ ἐγώ,
[599]	λόγον (Ομη( ρον ἢ ~ἄλλον	ὁντινοῦν	τῶν ποιητῶν, ἐρωτῶντες εἰ ἰατρικὸς
[606]	(θρηνώδους τούτου, ἅτε ἀλλότρια πάθη	θεωροῦν	καὶ ~ἑαυτῷ οὐδὲν αἰσχρὸν ὂν
[618]	ὑγιείαις μεμεῖχθαι, τὰ δὲ καὶ	~μεσοῦν	τούτων. ἔνθα δή, ὡς ἔοικεν,
[609]	εἴτε παλαιότης εἴτε σαπρότης εἴτε	~ἡτισοῦν	οὖσα, οὐκ οἰόμεθα δεῖν σῶμα
[598]	~οἶδεν, οὐδὲν ὅτι οὐχὶ (ἀκριβέστερον	ὁτουοῦν	ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν δεῖ τῷ τοιούτῳ
[601]	περὶ στρατηγίας ἐάντε περὶ ἄλλου	(ὁτουοῦν·	~οὕτω φύσει αὐτὰ ταῦτα μεγάλην
[618]	κατὰ κάλλη καὶ τὴν ἄλλην	ἰσχύν	(τε καὶ ἀγωνίαν, τοὺς ~δ’
[602]	τοῦ χρῆσθαι ἐπιστήμην ἕξει περὶ	ὧν	ἂν ~γράφῃ, εἴτε καλὰ καὶ
[602]	ὀρθὰ δοξάσει ὁ μιμητὴς περὶ	ὧν	ἂν μιμῆται ~πρὸς κάλλος ἢ
[598]	ἀγαθὸν ποιητήν, εἰ μέλλει περὶ	ὧν	ἂν ποιῇ ~καλῶς ποιήσειν, εἰδότα
[602]	ποιήσει μιμητικὸς πρὸς σοφίαν περὶ	ὧν	ἂν ~ποιῇ. ~Οὐ πάνυ. ~(Αλλ’
[611]	τὴν φιλοσοφίαν αὐτῆς, καὶ ἐννοεῖν	ὧν	ἅπτεται καὶ οἵων ~ἐφίεται ὁμιλιῶν,
[602]	χρῆσθαι ἐπιστήμην ἕξει περὶ ὧν	ἂν	~γράφῃ, εἴτε καλὰ καὶ ὀρθὰ
[608]	ἀρετῆς. ~Σύμφημί σοι, ἔφη, ἐξ	ὧν	διεληλύθαμεν· οἶμαι δὲ καὶ ἄλλον
[599]	οἱ ἀγαθοὶ ποιηταὶ ἴσασιν ~περὶ	ὧν	δοκοῦσιν τοῖς πολλοῖς εὖ λέγειν.
[616]	ἐνθάδε, νοῆσαι δὲ δεῖ ἐξ	ὧν	ἔλεγεν τοιόνδε αὐτὸν εἶναι, ~ὥσπερ
[616]	~καὶ τοῖς ἀεὶ παριοῦσι σημαίνοντες	ὧν	ἕνεκά τε καὶ ὅτι εἰς
[614]	ἐν τῷ ὄπισθεν σημεῖα πάντων	ὧν	(ἔπραξαν. ἑαυτοῦ δὲ ~προσελθόντος εἰπεῖν
[599]	ἐρωτῶμεν, ἀλλ’ ἐῶμεν· περὶ δὲ	ὧν	μεγίστων τε καὶ ~καλλίστων ἐπιχειρεῖ
[602]	μηδὲν εἰδέναι ἄξιον λόγου περὶ	ὧν	μιμεῖται, ἀλλ’ εἶναι παιδιάν ~τινα
[602]	δοξάσει ὁ μιμητὴς περὶ ὧν	ἂν	μιμῆται ~πρὸς κάλλος ἢ πονηρίαν.
[603]	ὑὸν ἀπολέσας ἤ ~τι ἄλλο	ὧν	περὶ πλείστου ποιεῖται, ἐλέγομέν που
[598]	ποιητήν, εἰ μέλλει περὶ ὧν	ἂν	ποιῇ ~καλῶς ποιήσειν, εἰδότα ἄρα
[602]	μιμητικὸς πρὸς σοφίαν περὶ ὧν	ἂν	~ποιῇ. ~Οὐ πάνυ. ~(Αλλ’ οὖν
[600]	εἶναι καὶ τῶν ἄλλων περὶ	ὧν	ποιοῦσιν, τῆς δὲ ~ἀληθείας οὐχ
[596]	~τάχιστα δέ που, εἰ θέλεις	λαβὼν	κάτοπτρον (περιφέρειν πανταχῇ· ~ταχὺ μὲν
[616]	Τάρταρον ~ἐμπεσούμενοι ἄγοιντο. ἔνθα δὴ	φόβων,	ἔφη, πολλῶν καὶ παντοδαπῶν ~σφίσι
[604]	γεγονὸς καὶ ὥσπερ ἐν πτώσει	~κύβων	πρὸς τὰ πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ
[608]	σύμφημι. ~Μέγας γάρ, ἔφην, ὁ	ἀγών,	ὦ φίλε Γλαύκων, μέγας, οὐχ
[613]	~ἄγροικα ἔφησθα σὺ εἶναι, ἀληθῆ	λέγων—	εἶτα στρεβλώσονται καὶ ~ἐκκαυθήσονται— πάντα
[610]	εἰ ἀληθῆ ~λέγει ὁ ταῦτα	λέγων,	τὴν ἀδικίαν εἶναι θανάσιμον τῷ
[605]	εἶναι λωβᾶσθαι, ἐκτὸς πάνυ τινῶν	ὀλίγων,	πάνδεινόν ~που. ~Τί δ’ οὐ
[601]	ὥστε ἑτέροις τοιούτοις ἐκ τῶν	λόγων	θεωροῦσι δοκεῖν, ~ἐάντε περὶ σκυτοτομίας
[599]	ἀλλὰ μὴ ~μιμητὴς μόνον ἰατρικῶν	λόγων,	τίνας ὑγιεῖς ποιητής τις τῶν
[598]	~ἐπιχειρεῖν μιμεῖσθαι ἢ τὰ τῶν	δημιουργῶν	ἔργα; ~Τὰ τῶν δημιουργῶν, ἔφη.
[598]	τῶν δημιουργῶν ἔργα; ~Τὰ τῶν	δημιουργῶν,	ἔφη. ~Αρα οἷα ἔστιν ἢ
[596]	λόγῳ. τῶν τοιούτων γὰρ οἶμαι	~δημιουργῶν	καὶ ὁ ζωγράφος ἐστίν. ἦ
[596]	ἰδέαν αὐτὴν ~δημιουργεῖ οὐδεὶς τῶν	δημιουργῶν·	πῶς γάρ; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλ’ ὅρα
[619]	ἀλλ’ (αὐτὸν λαθεῖν ἐνοῦσαν ~εἱμαρμένην	παίδων	αὑτοῦ βρώσεις καὶ ἄλλα κακά·
[599]	λέγεταί γε οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν	Ομηριδῶν.	~(Αλλὰ δή τις πόλεμος ἐπὶ
[604]	ὅτι τάχιστα παραγίγνεσθαι ἡμῖν, τούτῳ	ἐμποδὼν	γιγνόμενον τὸ ~λυπεῖσθαι. ~Τίνι, ἦ
[606]	~ἐπιθυμητικῶν τε καὶ λυπηρῶν καὶ	ἡδέων	ἐν τῇ ψυχῇ, ἃ δή
[613]	οὐχ ὁμολογήσομεν, ~ὅσα γε ἀπὸ	θεῶν	(γίγνεται, ~πάντα γίγνεσθαι ὡς οἷόν
[612]	παρέχει παρ’ ἀνθρώπων τε καὶ	θεῶν,	ζῶντός ~τε ἔτι τοῦ ἀνθρώπου
[612]	ὥσπερ ἔχει δόξης καὶ παρὰ	θεῶν	καὶ παρ’ ἀνθρώπων, καὶ ~ἡμᾶς
[613]	οὐ γὰρ δὴ ὑπό γε	~θεῶν	ποτε ἀμελεῖται ὃς ἂν προθυμεῖσθαι
[614]	ἐγώ, ζῶντι τῷ δικαίῳ παρὰ	θεῶν	τε (καὶ ~ἀνθρώπων ἆθλά τε
[613]	γε. ~Τὰ μὲν δὴ παρὰ	θεῶν	τοιαῦτ’ ἄττ’ ἂν εἴη νικητήρια
[599]	δημοσίᾳ, λέγε ἡμῖν τίς τῶν	πόλεων	διὰ ~σὲ βέλτιον ᾤκησεν, ὥσπερ
[599]	πέρι καὶ στρατηγιῶν καὶ ~διοικήσεων	πόλεων,	καὶ (παιδείας πέρι ἀνθρώπου, δίκαιόν
[599]	τις τῶν παλαιῶν ἢ ~τῶν	νέων	λέγεται πεποιηκέναι, ὥσπερ Ασκληπιός, ἢ
[612]	περιπέφυκεν ὑπὸ τῶν εὐδαιμόνων λεγομένων	~ἑστιάσεων.	καὶ τότ’ ἄν τις ἴδοι
[599]	τε πέρι καὶ στρατηγιῶν καὶ	~διοικήσεων	πόλεων, καὶ (παιδείας πέρι ἀνθρώπου,
[600]	ἰδίᾳ τισὶν ἡγεμὼν παιδείας αὐτὸς	ζῶν	~λέγεται Ομηρος γενέσθαι, οἳ ἐκεῖνον
[599]	μᾶλλον ὁ ἐγκωμιαζόμενος ἢ ὁ	~ἐγκωμιάζων.	~Οἶμαι, ἔφη· οὐ γὰρ ἐξ
[617]	δὲ ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν καὶ	~ἀτιμάζων	πλέον καὶ ἔλαττον αὐτῆς ἕκαστος
[619]	μεταβολὴν τῶν κακῶν καὶ ~τῶν	ἀγαθῶν	ταῖς πολλαῖς τῶν ψυχῶν γίγνεσθαι
[616]	παρὰ τὴν ὁδὸν ἐκτὸς ~ἐπ’	ἀσπαλάθων	κνάμπτοντες, ~καὶ τοῖς ἀεὶ παριοῦσι
[613]	οὐχ οὕτω καὶ ~περὶ τῶν	δικαίων	τὸ πολὺ συμβαίνει; πρὸς τὸ
[599]	τίνας ὑγιεῖς ποιητής τις τῶν	παλαιῶν	ἢ ~τῶν νέων λέγεται πεποιηκέναι,
[601]	δοκοῦντα (εἶναι, αὐτός τε οὐκ	ἐπαΐων	~περὶ σκυτοτομίας καὶ τοῖς μὴ
[598]	(δημιουρ( γούς, περὶ οὐδενὸς τούτων	ἐπαΐων	τῶν τεχνῶν· ~ἀλλ’ ὅμως παῖδάς
[601]	δ’ ἐγώ, ἔοικεν τοῖς τῶν	ὡραίων	προσώποις, καλῶν δὲ μή, ~οἷα
[614]	ποτε ἐν ~πολέμῳ τελευτήσας, ἀναιρεθέντων	δεκαταίων	τῶν νεκρῶν ἤδη ~διεφθαρμένων, ὑγιὴς
[617]	Λαχέσεως γονάτων κλήρους τε καὶ	βίων	~παραδείγματα, ἀναβάντα ἐπί τι βῆμα
[618]	δὲ τοῦτο αὖθις τὰ τῶν	~βίων	παραδείγματα εἰς τὸ πρόσθεν σφῶν
[599]	Ομηρος, πολέμων τε πέρι καὶ	στρατηγιῶν	καὶ ~διοικήσεων πόλεων, καὶ (παιδείας
[600]	ἢ Ησίοδον ῥαψῳδεῖν ἂν περιιόντας	εἴων,	καὶ οὐχὶ μᾶλλον ἂν ~αὐτῶν
[608]	ποιήσεως ~ὑπὸ τῆς τῶν καλῶν	(πολιτειῶν	τροφῆς, εὖνοι μὲν ἐσόμεθα φανῆναι
[611]	ὧν ἅπτεται καὶ οἵων ~ἐφίεται	ὁμιλιῶν,	ὡς συγγενὴς οὖσα τῷ τε
[611]	καὶ ἐννοεῖν ὧν ἅπτεται καὶ	οἵων	~ἐφίεται ὁμιλιῶν, ὡς συγγενὴς οὖσα
[604]	ἀντιτείνειν, ὅταν ὁρᾶται ὑπὸ τῶν	ὁμοίων,	ἢ ὅταν ἐν ~ἐρημίᾳ μόνος
[605]	~ψυχῆς καὶ τρέφει καὶ ἰσχυρὸν	ποιῶν	ἀπόλλυσι τὸ λογιστικόν, ὥσπερ ἐν
[605]	~πόλει ὅταν τις μοχθηροὺς ἐγκρατεῖς	ποιῶν	παραδιδῷ τὴν πόλιν, τοὺς δὲ
[607]	ποιητικώτατον ~εἶναι καὶ πρῶτον τῶν	τραγῳδοποιῶν,	εἰδέναι δὲ ὅτι ὅσον μόνον
[605]	Ομήρου ἢ ~ἄλλου τινὸς τῶν	τραγῳδοποιῶν	μιμουμένου (τινὰ τῶν ἡρώων ἐν
[606]	γελοίου; ὅτι, ἃν αὐτὸς ~αἰσχύνοιο	γελωτοποιῶν,	ἐν μιμήσει δὲ κωμῳδικῇ ἢ
[620]	καὶ ἐκ τῶν ἄλλων ~δὴ	θηρίων	ὡσαύτως εἰς ἀνθρώπους ἰέναι καὶ
[606]	ὅτι ἀπολαύειν ~ἀνάγκη ἀπὸ τῶν	ἀλλοτρίων	εἰς τὰ οἰκεῖα· θρέψαντα γὰρ
[611]	ψυχὴν ἡμεῖς θεώμεθα διακειμένην ὑπὸ	μυρίων	~κακῶν. ἀλλὰ δεῖ, ὦ Γλαύκων,
[603]	ἱκανῶς πάντα ταῦτα ~διωμολογησάμεθα, ὅτι	μυρίων	τοιούτων ἐναντιωμάτων ἅμα γιγνομένων ~ἡ
[606]	~Καὶ μάλα, ἔφη. ~(Καὶ περὶ	ἀφροδισίων	δὴ καὶ θυμοῦ καὶ περὶ
[610]	νόσου οὔσης ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ (δὲ	σιτίων	πονηρίας ἄλλων ὄντων ἄλλο ὂν
[609]	ὅτι οὐδ’ ὑπὸ τῆς τῶν	σιτίων	~πονηρίας, ἣ ἂν ᾖ αὐτῶν
[609]	ἐμποιῇ ἡ ~αὐτῶν πονηρία τῶν	σιτίων	τῷ σώματι σώματος μοχθηρίαν, φήσομεν
[611]	ἡμεῖς θεώμεθα διακειμένην ὑπὸ μυρίων	~κακῶν.	ἀλλὰ δεῖ, ὦ Γλαύκων, ἐκεῖσε
[610]	λαμβάνοντι— ἀπαλλαγὴ γὰρ ἂν εἴη	κακῶν—	ἀλλὰ μᾶλλον οἶμαι ~αὐτὴν φανήσεσθαι
[619]	οὐ γὰρ ἑαυτὸν αἰτιᾶσθαι τῶν	κακῶν,	~ἀλλὰ τύχην τε καὶ δαίμονας
[619]	πλούτων τε καὶ τῶν τοιούτων	κακῶν,	καὶ ~μὴ ἐμπεσὼν εἰς τυραννίδας
[619]	διὸ δὴ καὶ μεταβολὴν τῶν	κακῶν	καὶ ~τῶν ἀγαθῶν ταῖς πολλαῖς
[613]	ἤ τινι ἄλλῳ τῶν δοκούντων	κακῶν,	ὡς τούτῳ ~ταῦτα εἰς ἀγαθόν
[611]	τοῦ σώματος κοινωνίας καὶ ἄλλων	κακῶν,	ὥσπερ ~νῦν ἡμεῖς θεώμεθα, ἀλλ’
[618]	κατὰ ταῦτα, ὡσαύτως ~δὲ καὶ	γυναικῶν.	ψυχῆς δὲ τάξιν οὐκ ἐνεῖναι
[595]	τῶν καλῶν ἁπάντων ~τούτων τῶν	τραγικῶν	πρῶτος διδάσκαλός τε καὶ ἡγεμὼν
[613]	ἅπερ αὐτὸς ἔλεγες (περὶ ~τῶν	ἀδίκων;	ἐρῶ γὰρ δὴ ὅτι οἱ
[613]	καὶ αὖ καὶ περὶ τῶν	ἀδίκων,	ὅτι οἱ ~πολλοὶ αὐτῶν, καὶ
[609]	ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον, ὅταν ληφθῇ	~ἀδικῶν,	τότε ἀπολωλέναι ὑπὸ τῆς ἀδικίας,
[599]	αὐτῶν ἀλλὰ μὴ ~μιμητὴς μόνον	ἰατρικῶν	λόγων, τίνας ὑγιεῖς ποιητής τις
[606]	θυμοῦ καὶ περὶ πάντων τῶν	~ἐπιθυμητικῶν	τε καὶ λυπηρῶν καὶ ἡδέων
[606]	ὂν εἰ ἄλλος ἀνὴρ ἀγαθὸς	φάσκων	εἶναι ἀκαίρως ~πενθεῖ, τοῦτον ἐπαινεῖν
[610]	~πονηρότερος καὶ ἀδικώτερος γίγνεται ὁ	ἀποθνῄσκων,	ἵνα δὴ μὴ ~ἀναγκάζηται ἀθανάτους
[600]	δ’ ἐγώ. ἀλλ’ οἴει, ὦ	Γλαύκων,	εἰ τῷ ὄντι οἷός τ’
[611]	μυρίων ~κακῶν. ἀλλὰ δεῖ, ὦ	Γλαύκων,	ἐκεῖσε βλέπειν. ~Ποῖ; ἦ δ’
[608]	ἔφην, ὁ ἀγών, ὦ φίλε	Γλαύκων,	μέγας, οὐχ ὅσος δοκεῖ, τὸ
[621]	τῇ πυρᾷ. ~Καὶ οὕτως, ὦ	Γλαύκων,	μῦθος ἐσώθη καὶ οὐκ ἀπώλετο,
[612]	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ	Γλαύκων,	νῦν ἤδη ἀνεπίφθονόν ἐστιν πρὸς
[618]	δή, ὡς ἔοικεν, ὦ φίλε	Γλαύκων,	ὁ πᾶς κίνδυνος ~ἀνθρώπῳ, καὶ
[606]	δ’ ὅς. ~(Οὐκοῦν, εἶπον, ὦ	Γλαύκων,	ὅταν Ομήρου ἐπαινέταις ἐντύχῃς ~λέγουσιν
[609]	γάρ, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ	Γλαύκων,	ὅτι οὐδ’ ὑπὸ τῆς τῶν
[599]	εἰπεῖν; ~Οὐκ οἶμαι, ἔφη ὁ	Γλαύκων·	οὔκουν λέγεταί γε οὐδ’ ὑπ’
[615]	τὰ μὲν οὖν πολλά, ~ὦ	Γλαύκων,	πολλοῦ χρόνου διηγήσασθαι· τὸ δ’
[595]	λέγειν. ἔοικε μὲν (γὰρ τῶν	καλῶν	ἁπάντων ~τούτων τῶν τραγικῶν πρῶτος
[601]	ἔοικεν τοῖς τῶν ὡραίων προσώποις,	καλῶν	δὲ μή, ~οἷα γίγνεται ἰδεῖν
[608]	τοιαύτης ποιήσεως ~ὑπὸ τῆς τῶν	καλῶν	(πολιτειῶν τροφῆς, εὖνοι μὲν ἐσόμεθα
[617]	Μοίρας, ~λευχειμονούσας, στέμματα ἐπὶ τῶν	κεφαλῶν	ἐχούσας, Λάχεσίν τε καὶ ~Κλωθὼ
[617]	Ανάγκης γόνασιν. ἐπὶ δὲ τῶν	~κύκλων	αὐτοῦ ἄνωθεν ἐφ’ ἑκάστου βεβηκέναι
[616]	μεικτὸν ἔκ τε τούτου καὶ	ἄλλων	~γενῶν. τὴν δὲ (τοῦ σφονδύλου
[620]	ἁσμένην ἑλέσθαι. καὶ ἐκ τῶν	ἄλλων	~δὴ θηρίων ὡσαύτως εἰς ἀνθρώπους
[610]	ὥσπερ νῦν διὰ τοῦτο ὑπ’	ἄλλων	δίκην ~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν οἱ ἄδικοι.
[620]	που ~καὶ παρημελημένον (ὑπὸ τῶν	ἄλλων,	καὶ εἰπεῖν ἰδοῦσαν ὅτι τὰ
[611]	τῆς τοῦ σώματος κοινωνίας καὶ	ἄλλων	κακῶν, ὥσπερ ~νῦν ἡμεῖς θεώμεθα,
[618]	(ἐπιμελητέον ὅπως ἕκαστος ἡμῶν ~τῶν	ἄλλων	μαθημάτων ἀμελήσας τούτου τοῦ μαθήματος
[610]	ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ (δὲ σιτίων πονηρίας	ἄλλων	ὄντων ἄλλο ὂν τὸ σῶμα,
[603]	τότε ὅτι ῥᾷστα οἴσει ~τῶν	ἄλλων.	~Πάνυ γε. ~Νῦν δέ γε
[599]	ἡ ὠφελία. ~Τῶν μὲν τοίνυν	ἄλλων	πέρι μὴ ἀπαιτῶμεν λόγον (Ομη(
[600]	εἰδώλων ἀρετῆς εἶναι καὶ τῶν	ἄλλων	περὶ ὧν ποιοῦσιν, τῆς δὲ
[614]	μὲν ἀνῃρέθη, κομισθεὶς δ’ οἴκαδε	μέλλων	~θάπτεσθαι δωδεκαταῖος ἐπὶ τῇ πυρᾷ
[608]	παιδικόν τε καὶ τὸν τῶν	πολλῶν	ἔρωτα. ᾀσόμεθα δ’ οὖν ὡς
[614]	ἐκβῆναι, τὴν ψυχὴν πορεύεσθαι (μετὰ	~πολλῶν,	καὶ ἀφικνεῖσθαι σφᾶς εἰς τόπον
[611]	ἀίδιον εἶναι σύνθετόν τε ἐκ	πολλῶν	καὶ μὴ τῇ ~καλλίστῃ κεχρημένον
[616]	ἄγοιντο. ἔνθα δὴ φόβων, ἔφη,	πολλῶν	καὶ παντοδαπῶν ~σφίσι γεγονότων, τοῦτον
[596]	καὶ νῦν ὅτι βούλει τῶν	πολλῶν.	οἷον, εἰ (θέλεις, πολλαί ~πού
[620]	ἄνθρωπον γενέσθαι, μεμνημένην τῆς τῶν	ὅπλων	κρίσεως. τὴν ~δ’ ἐπὶ τούτῳ
[601]	ἐξαγγέλλει περὶ χρηστῶν καὶ πονηρῶν	αὐλῶν,	ὁ ~δὲ πιστεύων ποιήσει; ~Ναί.
[601]	που αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει περὶ τῶν	αὐλῶν,	οἳ ἂν ~ὑπηρετῶσιν ἐν τῷ
[603]	~Τὸ ἄρα τούτῳ ἐναντιούμενον τῶν	φαύλων	ἄν τι εἴη ἐν ἡμῖν.
[600]	ἀρξαμένους πάντας τοὺς ποιητικοὺς ~μιμητὰς	εἰδώλων	ἀρετῆς εἶναι καὶ τῶν ἄλλων
[599]	τὸ ~εἴδωλον, ἐπὶ τῇ τῶν	εἰδώλων	δημιουργίᾳ ἑαυτὸν ἀφεῖναι ἂν σπουδάζειν
[595]	τραγικῶν πρῶτος διδάσκαλός τε καὶ	ἡγεμὼν	γενέσθαι. ἀλλ’ ~οὐ γὰρ πρό
[600]	εἰ μὴ δημοσίᾳ, ἰδίᾳ τισὶν	ἡγεμὼν	παιδείας αὐτὸς ζῶν ~λέγεται Ομηρος
[599]	καὶ ~καλλίστων ἐπιχειρεῖ λέγειν Ομηρος,	πολέμων	τε πέρι καὶ στρατηγιῶν καὶ
[605]	σκόπει. οἱ γάρ που βέλτιστοι	ἡμῶν	ἀκροώμενοι Ομήρου ἢ ~ἄλλου τινὸς
[606]	χαῖρον· τὸ δὲ φύσει βέλτιστον	~ἡμῶν,	ἅτε οὐχ ἱκανῶς πεπαιδευμένον λόγῳ
[608]	ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι ἀθάνατος	ἡμῶν	ἡ ψυχὴ καὶ οὐδέποτε ~ἀπόλλυται;
[607]	αὐτῇ, μὴ καί τινα ~σκληρότητα	ἡμῶν	καὶ ἀγροικίαν καταγνῷ, ὅτι παλαιὰ
[605]	οὔ; ~Οταν δὲ οἰκεῖόν τινι	ἡμῶν	κῆδος γένηται, ἐννοεῖς αὖ ὅτι
[603]	ἅμα γιγνομένων ~ἡ ψυχὴ γέμει	ἡμῶν.	~Ορθῶς, ἔφη. ~Ορθῶς γάρ, ἦν
[602]	ἐν τῇ ψυχῇ· ᾧ δὴ	ἡμῶν	τῷ ~παθήματι τῆς φύσεως ἡ
[618]	ταῦτα μάλιστα (ἐπιμελητέον ὅπως ἕκαστος	ἡμῶν	~τῶν ἄλλων μαθημάτων ἀμελήσας τούτου
[599]	ἔγωγε. ~Αλλ’ εἴπερ γε οἶμαι	ἐπιστήμων	εἴη τῇ ἀληθείᾳ τούτων πέρι
[617]	θνητοῦ γένους θανατηφόρου. (οὐχ ὑμᾶς	δαίμων	~λήξεται, ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε.
[599]	βέλτιον ᾤκησεν, ὥσπερ διὰ Λυκοῦργον	Λακεδαίμων	καὶ δι’ ἄλλους ~πολλοὺς (πολλαὶ
[618]	πτωχείας τελευτώσας· εἶναι δὲ καὶ	δοκίμων	ἀνδρῶν βίους, τοὺς μὲν ~ἐπὶ
[618]	γένεσιν καὶ προγόνων ἀρεταῖς, καὶ	ἀδοκίμων	κατὰ ταῦτα, ὡσαύτως ~δὲ καὶ
[617]	ἀνάγκης. ἀρετὴ δὲ ἀδέσποτον, ἣν	τιμῶν	καὶ ~ἀτιμάζων πλέον καὶ ἔλαττον
[616]	οὐρανοῦ ~τὰ ἄκρα αὐτοῦ τῶν	δεσμῶν	τεταμένα— εἶναι γὰρ τοῦτο τὸ
[613]	γίγνονται, τὰ ὦτα ἐπὶ τῶν	ὤμων	~ἔχοντες καὶ ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες· οἱ
[616]	ἔκ τε τούτου καὶ ἄλλων	~γενῶν.	τὴν δὲ (τοῦ σφονδύλου φύσιν
[608]	ἔφη, λέγεις μέγεθος, εἰ τῶν	εἰρημένων	μείζω ἐστὶν ~ἄλλα. ~Τί δ’
[612]	ἄγρια περιπέφυκεν ὑπὸ τῶν εὐδαιμόνων	λεγομένων	~ἑστιάσεων. καὶ τότ’ ἄν τις
[619]	πίπτοι, ~κινδυνεύει ἐκ τῶν ἐκεῖθεν	ἀπαγγελλομένων	οὐ μόνον ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν ~ἄν,
[603]	ὅτι μυρίων τοιούτων ἐναντιωμάτων ἅμα	γιγνομένων	~ἡ ψυχὴ γέμει ἡμῶν. ~Ορθῶς,
[615]	ἀξίαν κομίζοιντο. τῶν δὲ εὐθὺς	γενομένων	καὶ ὀλίγον ~χρόνον βιούντων πέρι
[614]	ἀναιρεθέντων δεκαταίων τῶν νεκρῶν ἤδη	~διεφθαρμένων,	ὑγιὴς μὲν ἀνῃρέθη, κομισθεὶς δ’
[614]	τοῦ οὐρανοῦ, σημεῖα περιάψαντας τῶν	δεδικασμένων	ἐν τῷ ~πρόσθεν, τοὺς δὲ
[613]	γέροντες γιγνόμενοι ἄθλιοι ~προπηλακίζονται ὑπὸ	ξένων	τε (καὶ ἀστῶν, μαστιγούμενοι καὶ
[617]	Ατροπον, ὑμνεῖν πρὸς τὴν τῶν	Σειρήνων	ἁρμονίαν, Λάχεσιν ~μὲν τὰ γεγονότα,
[615]	οὖν δὴ καὶ τοῦτο ~τῶν	δεινῶν	θεαμάτων· ἐπειδὴ ἐγγὺς τοῦ στομίου
[613]	καὶ πάντα ἃ σὺ ~περὶ	ἐκείνων,	ἐγὼ νῦν λέγω περὶ τῶνδε.
[609]	~πονηρίας, ἣ ἂν ᾖ αὐτῶν	ἐκείνων,	εἴτε παλαιότης εἴτε σαπρότης εἴτε
[620]	γυναικείου γένους διὰ τὸν ὑπ’	ἐκείνων	θάνατον οὐκ ~ἐθέλουσαν ἐν γυναικὶ
[617]	καὶ πέμπτου παραπλήσια ἀλλήλοις, ξανθότερα	ἐκείνων,	τρίτον δὲ ~λευκότατον χρῶμα ἔχειν,
[597]	τρεῖς οὗτοι ἐπιστάται τρισὶν εἴδεσι	~κλινῶν.	~Ναὶ τρεῖς. ~(Ο μὲν δὴ
[604]	χαλεπῶς ~φέροντι, οὔτε τι τῶν	(ἀνθρωπίνων	ἄξιον ὂν μεγάλης σπουδῆς, ὅ
[606]	διοίκησίν ~τε καὶ παιδείαν τῶν	ἀνθρωπίνων	πραγμάτων ἄξιος ἀναλαβόντι ~μανθάνειν τε
[598]	τὸν ~ἡγεμόνα αὐτῆς Ομηρον, ἐπειδή	τινων	(ἀκούομεν ὅτι οὗτοι πάσας μὲν
[605]	ἱκανὴν εἶναι λωβᾶσθαι, ἐκτὸς πάνυ	τινῶν	ὀλίγων, πάνδεινόν ~που. ~Τί δ’
[618]	τοὺς ~δ’ ἐπὶ γένεσιν καὶ	προγόνων	ἀρεταῖς, καὶ ἀδοκίμων κατὰ ταῦτα,
[612]	καὶ ἄγρια περιπέφυκεν ὑπὸ τῶν	εὐδαιμόνων	λεγομένων ~ἑστιάσεων. καὶ τότ’ ἄν
[619]	ἐκ τοῦ ~οὐρανοῦ ἥκοντας, ἅτε	πόνων	ἀγυμνάστους· τῶν δ’ ἐκ τῆς
[620]	ἰέναι, μνήμῃ δὲ ~τῶν προτέρων	πόνων	φιλοτιμίας λελωφηκυῖαν ζητεῖν περιιοῦσαν χρόνον
[606]	βελτίους τε καὶ εὐδαιμονέστεροι ἀντὶ	χειρόνων	~καὶ ἀθλιωτέρων γιγνώμεθα. ~Οὐκ ἔχω
[607]	~ἐκείνη κραυγάζουσα” καὶ μέγας ἐν	ἀφρόνων	(κενε( αγορίαισι” καὶ ὁ ~τῶν
[602]	περὶ ~κάλλους τε καὶ πονηρίας,	~συνὼν	τῷ εἰδότι καὶ (ἀναγκαζόμενος ~ἀκούειν
[598]	περὶ οὐδενὸς τούτων ἐπαΐων τῶν	τεχνῶν·	~ἀλλ’ ὅμως παῖδάς γε καὶ
[601]	φήσομεν χρώματα ἄττα ἑκάστων ~τῶν	τεχνῶν	τοῖς ὀνόμασι καὶ ῥήμασιν ἐπιχρωματίζειν
[596]	ποιεῖ, ὅσαπερ εἷς ἕκαστος τῶν	χειροτεχνῶν.	~Δεινόν τινα λέγεις καὶ θαυμαστὸν
[600]	~λέγεται Ομηρος γενέσθαι, οἳ ἐκεῖνον	ἠγάπων	ἐπὶ (συνουσίᾳ καὶ τοῖς ~ὑστέροις
[616]	δὴ φόβων, ἔφη, πολλῶν καὶ	παντοδαπῶν	~σφίσι γεγονότων, τοῦτον ὑπερβάλλειν, μὴ
[596]	τοῦ σκεύους ~πρὸς τὴν ἰδέαν	βλέπων	οὕτω ποιεῖ ὁ μὲν τὰς
[614]	δικαίῳ παρὰ θεῶν τε (καὶ	~ἀνθρώπων	ἆθλά τε καὶ μισθοὶ καὶ
[613]	δέ, ἦν δ’ ἐγώ, παρ’	ἀνθρώπων;	ἆρ’ οὐχ ὧδε ἔχει, εἰ
[612]	καὶ παρὰ θεῶν καὶ παρ’	ἀνθρώπων,	καὶ ~ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ αὐτῆς
[612]	οἵους τῇ ψυχῇ παρέχει παρ’	ἀνθρώπων	τε καὶ θεῶν, ζῶντός ~τε
[613]	καὶ τὰ ἆθλα παρὰ τῶν	ἀνθρώπων	~φέρονται; ~Καὶ μάλα. ~Ανέξῃ ἄρα
[618]	τελευτώσας· εἶναι δὲ καὶ δοκίμων	ἀνδρῶν	βίους, τοὺς μὲν ~ἐπὶ εἴδεσιν
[621]	καὶ γὰρ εἶναι αὐτὸ ~κενὸν	δένδρων	τε καὶ ὅσα γῆ φύει.
[602]	ἄττα εἶναι ἢ ~ἐλάττω ἕτερα	ἑτέρων	ἢ ἴσα τἀναντία φαίνεται ἅμα
[614]	τῆς ~γῆς ἡκούσας παρὰ τῶν	ἑτέρων	τὰ ἐκεῖ καὶ τὰς ἐκ
[620]	αἱρησομένην ἰέναι, μνήμῃ δὲ ~τῶν	προτέρων	πόνων φιλοτιμίας λελωφηκυῖαν ζητεῖν περιιοῦσαν
[606]	καὶ εὐδαιμονέστεροι ἀντὶ χειρόνων ~καὶ	ἀθλιωτέρων	γιγνώμεθα. ~Οὐκ ἔχω ἄλλως φάναι,
[616]	οὐρανοῦ, οἷον τὰ ὑποζώματα τῶν	τριήρων,	οὕτω πᾶσαν συνέχον τὴν ~περιφοράν—
[601]	εἰδὼς ἐξαγγέλλει περὶ χρηστῶν καὶ	πονηρῶν	αὐλῶν, ὁ ~δὲ πιστεύων ποιήσει;
[606]	πάντων τῶν ~ἐπιθυμητικῶν τε καὶ	λυπηρῶν	καὶ ἡδέων ἐν τῇ ψυχῇ,
[616]	τὴν ~περιφοράν— ἐκ δὲ τῶν	ἄκρων	τεταμένον Ανάγκης ἄτρακτον, δι’ οὗ
[614]	~πολέμῳ τελευτήσας, ἀναιρεθέντων δεκαταίων τῶν	νεκρῶν	ἤδη ~διεφθαρμένων, ὑγιὴς μὲν ἀνῃρέθη,
[617]	μίαν ἱεῖσαν, ἕνα τόνον· ἐκ	πασῶν	δὲ ὀκτὼ ~οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν
[620]	τύχην δὲ ~τὴν Οδυσσέως λαχοῦσαν	πασῶν	ὑστάτην αἱρησομένην ἰέναι, μνήμῃ δὲ
[619]	τῶν τοιούτων κακῶν, καὶ ~μὴ	ἐμπεσὼν	εἰς τυραννίδας καὶ ἄλλας τοιαύτας
[617]	τόνον· ἐκ πασῶν δὲ ὀκτὼ	~οὐσῶν	μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας δὲ
[619]	καὶ μεταβολὴν τῶν κακῶν καὶ	~τῶν	ἀγαθῶν ταῖς πολλαῖς τῶν ψυχῶν
[613]	τούτων ἅπερ αὐτὸς ἔλεγες (περὶ	~τῶν	ἀδίκων; ἐρῶ γὰρ δὴ ὅτι
[613]	τῶνδε. καὶ αὖ καὶ περὶ	τῶν	ἀδίκων, ὅτι οἱ ~πολλοὶ αὐτῶν,
[611]	αὖ πλείους· εἰ γὰρ ὁτιοῦν	τῶν	ἀθανάτων πλέον γίγνοιτο, οἶσθ’ ὅτι
[620]	πέμπειν τοῦ βίου καὶ ἀποπληρωτὴν	τῶν	~αἱρεθέντων. ὃν πρῶτον μὲν ἄγειν
[595]	εἶναι πάντα τὰ τοιαῦτα τῆς	τῶν	ἀκουόντων διανοίας, ὅσοι μὴ ~ἔχουσι
[616]	συνέχον τὴν ~περιφοράν— ἐκ δὲ	τῶν	ἄκρων τεταμένον Ανάγκης ἄτρακτον, δι’
[606]	μέτεστιν ὅτι ἀπολαύειν ~ἀνάγκη ἀπὸ	τῶν	ἀλλοτρίων εἰς τὰ οἰκεῖα· θρέψαντα
[620]	καὶ ἁσμένην ἑλέσθαι. καὶ ἐκ	τῶν	ἄλλων ~δὴ θηρίων ὡσαύτως εἰς
[620]	κείμενόν που ~καὶ παρημελημένον (ὑπὸ	τῶν	ἄλλων, καὶ εἰπεῖν ἰδοῦσαν ὅτι
[618]	μάλιστα (ἐπιμελητέον ὅπως ἕκαστος ἡμῶν	~τῶν	ἄλλων μαθημάτων ἀμελήσας τούτου τοῦ
[603]	καὶ τότε ὅτι ῥᾷστα οἴσει	~τῶν	ἄλλων. ~Πάνυ γε. ~Νῦν δέ
[600]	~μιμητὰς εἰδώλων ἀρετῆς εἶναι καὶ	τῶν	ἄλλων περὶ ὧν ποιοῦσιν, τῆς
[604]	τῷ χαλεπῶς ~φέροντι, οὔτε τι	τῶν	(ἀνθρωπίνων ἄξιον ὂν μεγάλης σπουδῆς,
[606]	πρὸς διοίκησίν ~τε καὶ παιδείαν	τῶν	ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἄξιος ἀναλαβόντι ~μανθάνειν
[613]	τε καὶ τὰ ἆθλα παρὰ	τῶν	ἀνθρώπων ~φέρονται; ~Καὶ μάλα. ~Ανέξῃ
[613]	~ἀπὸ τῶν κάτω, ἀπὸ δὲ	τῶν	ἄνω μή; τὸ μὲν πρῶτον
[610]	γε οὐδείς ποτε δείξει, ὡς	τῶν	~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι αἱ ψυχαὶ διὰ
[601]	αὐλητής που αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει περὶ	τῶν	αὐλῶν, οἳ ἂν ~ὑπηρετῶσιν ἐν
[603]	ἐν ἑαυτῷ δόξας ἅμα ~περὶ	τῶν	αὐτῶν, οὕτω καὶ ἐν ταῖς
[618]	μετὰ δὲ τοῦτο αὖθις τὰ	τῶν	~βίων παραδείγματα εἰς τὸ πρόσθεν
[619]	~οὐρανοῦ ἥκοντας, ἅτε πόνων ἀγυμνάστους·	τῶν	δ’ ἐκ τῆς γῆς τοὺς
[615]	κατὰ ~ταὐτὰ (τὴν ἀξίαν κομίζοιντο.	τῶν	δὲ εὐθὺς γενομένων καὶ ὀλίγον
[614]	διὰ τοῦ οὐρανοῦ, σημεῖα περιάψαντας	τῶν	δεδικασμένων ἐν τῷ ~πρόσθεν, τοὺς
[615]	γὰρ οὖν δὴ καὶ τοῦτο	~τῶν	δεινῶν θεαμάτων· ἐπειδὴ ἐγγὺς τοῦ
[616]	τοῦ οὐρανοῦ ~τὰ ἄκρα αὐτοῦ	τῶν	δεσμῶν τεταμένα— εἶναι γὰρ τοῦτο
[598]	σοι ~ἐπιχειρεῖν μιμεῖσθαι ἢ τὰ	τῶν	δημιουργῶν ἔργα; ~Τὰ τῶν δημιουργῶν,
[598]	τὰ τῶν δημιουργῶν ἔργα; ~Τὰ	τῶν	δημιουργῶν, ἔφη. ~Αρα οἷα ἔστιν
[596]	γε ἰδέαν αὐτὴν ~δημιουργεῖ οὐδεὶς	τῶν	δημιουργῶν· πῶς γάρ; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλ’
[607]	ἀφρόνων (κενε( αγορίαισι” καὶ ὁ	~τῶν	διασόφων ὄχλος κρατῶν” καὶ οἱ
[613]	στεφανοῦνται. οὐχ οὕτω καὶ ~περὶ	τῶν	δικαίων τὸ πολὺ συμβαίνει; πρὸς
[613]	ἐν νόσοις ἤ τινι ἄλλῳ	τῶν	δοκούντων κακῶν, ὡς τούτῳ ~ταῦτα
[618]	πονηρὸν διαγιγνώσκοντα, ~τὸν βελτίω ἐκ	τῶν	δυνατῶν ἀεὶ πανταχοῦ αἱρεῖσθαι· ἀναλογιζόμενον
[599]	καὶ τὸ ~εἴδωλον, ἐπὶ τῇ	τῶν	εἰδώλων δημιουργίᾳ ἑαυτὸν ἀφεῖναι ἂν
[608]	τι, ἔφη, λέγεις μέγεθος, εἰ	τῶν	εἰρημένων μείζω ἐστὶν ~ἄλλα. ~Τί
[619]	ἀνθ’ ἑαυτοῦ. εἶναι δὲ ~αὐτὸν	τῶν	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡκόντων, ἐν
[614]	δέοι αὐτὸν ἄγγελον ἀνθρώποις γενέσθαι	τῶν	~ἐκεῖ καὶ διακελεύοιντό οἱ ἀκούειν
[619]	ἐν τελευταίοις πίπτοι, ~κινδυνεύει ἐκ	τῶν	ἐκεῖθεν ἀπαγγελλομένων οὐ μόνον ἐνθάδε
[606]	καὶ θυμοῦ καὶ περὶ πάντων	τῶν	~ἐπιθυμητικῶν τε καὶ λυπηρῶν καὶ
[618]	φύσει περὶ ψυχὴν ~ὄντων καὶ	τῶν	ἐπικτήτων τί συγκεραννύμενα πρὸς ἄλληλα
[614]	ἐκ τῆς ~γῆς ἡκούσας παρὰ	τῶν	ἑτέρων τὰ ἐκεῖ καὶ τὰς
[612]	πολλὰ καὶ ἄγρια περιπέφυκεν ὑπὸ	τῶν	εὐδαιμόνων λεγομένων ~ἑστιάσεων. καὶ τότ’
[605]	τινὸς τῶν τραγῳδοποιῶν μιμουμένου (τινὰ	τῶν	ἡρώων ἐν ~πένθει ὄντα καὶ
[619]	προφήτου· οὐ γὰρ ἑαυτὸν αἰτιᾶσθαι	τῶν	κακῶν, ~ἀλλὰ τύχην τε καὶ
[619]	ποιεῖσθαι. διὸ δὴ καὶ μεταβολὴν	τῶν	κακῶν καὶ ~τῶν ἀγαθῶν ταῖς
[595]	ἀποκωλύει λέγειν. ἔοικε μὲν (γὰρ	τῶν	καλῶν ἁπάντων ~τούτων τῶν τραγικῶν
[608]	τῆς τοιαύτης ποιήσεως ~ὑπὸ τῆς	τῶν	καλῶν (πολιτειῶν τροφῆς, εὖνοι μὲν
[613]	ὅσοι ἂν θέωσιν εὖ ~ἀπὸ	τῶν	κάτω, ἀπὸ δὲ τῶν ἄνω
[617]	Ανάγκης, Μοίρας, ~λευχειμονούσας, στέμματα ἐπὶ	τῶν	κεφαλῶν ἐχούσας, Λάχεσίν τε καὶ
[617]	τῆς Ανάγκης γόνασιν. ἐπὶ δὲ	τῶν	~κύκλων αὐτοῦ ἄνωθεν ἐφ’ ἑκάστου
[611]	συντετρῖφθαι καὶ ~πάντως λελωβῆσθαι ὑπὸ	τῶν	κυμάτων, ἄλλα δὲ προσπεφυκέναι, ὄστρεά
[601]	μιμεῖσθαι, ὥστε ἑτέροις τοιούτοις ἐκ	τῶν	λόγων θεωροῦσι δοκεῖν, ~ἐάντε περὶ
[615]	ἦσαν δὲ καὶ ἰδιῶταί ~τινες	τῶν	(μεγάλα ἡμαρτηκότων— οὓς οἰομένους ἤδη
[599]	τε τιμὴ καὶ ἡ ὠφελία.	~Τῶν	μὲν τοίνυν ἄλλων πέρι μὴ
[614]	ἐν ~πολέμῳ τελευτήσας, ἀναιρεθέντων δεκαταίων	τῶν	νεκρῶν ἤδη ~διεφθαρμένων, ὑγιὴς μὲν
[599]	ποιητής τις τῶν παλαιῶν ἢ	~τῶν	νέων λέγεται πεποιηκέναι, ὥσπερ Ασκληπιός,
[604]	καὶ ἀντιτείνειν, ὅταν ὁρᾶται ὑπὸ	τῶν	ὁμοίων, ἢ ὅταν ἐν ~ἐρημίᾳ
[609]	ἔφη. ~Εὰν ἄρα τι εὑρίσκωμεν	τῶν	ὄντων, ᾧ ἔστι μὲν κακὸν
[620]	~φεύγουσαν ἄνθρωπον γενέσθαι, μεμνημένην τῆς	τῶν	ὅπλων κρίσεως. τὴν ~δ’ ἐπὶ
[615]	στόμιον, ἀλλ’ ἐμυκᾶτο ὁπότε τις	τῶν	οὕτως ἀνιάτως ἐχόντων ~εἰς πονηρίαν
[599]	λόγων, τίνας ὑγιεῖς ποιητής τις	τῶν	παλαιῶν ἢ ~τῶν νέων λέγεται
[618]	ἐπὶ τὴν γῆν, πολὺ πλείω	τῶν	~παρόντων. εἶναι δὲ παντοδαπά· ζῴων
[601]	~τῶν τῆς μουσικῆς χρωμάτων τὰ	τῶν	ποιητῶν, αὐτὰ ἐφ’ αὑτῶν λεγόμενα,
[599]	(Ομη( ρον ἢ ~ἄλλον ὁντινοῦν	τῶν	ποιητῶν, ἐρωτῶντες εἰ ἰατρικὸς ἦν
[606]	τότ’ ἐστὶν τοῦτο ~τὸ ὑπὸ	τῶν	ποιητῶν πιμπλάμενον καὶ χαῖρον· τὸ
[599]	καὶ δημοσίᾳ, λέγε ἡμῖν τίς	τῶν	πόλεων διὰ ~σὲ βέλτιον ᾤκησεν,
[596]	δὴ καὶ νῦν ὅτι βούλει	τῶν	πολλῶν. οἷον, εἰ (θέλεις, πολλαί
[620]	ὑστάτην αἱρησομένην ἰέναι, μνήμῃ δὲ	~τῶν	προτέρων πόνων φιλοτιμίας λελωφηκυῖαν ζητεῖν
[609]	Γλαύκων, ὅτι οὐδ’ ὑπὸ τῆς	τῶν	σιτίων ~πονηρίας, ἣ ἂν ᾖ
[609]	μὲν ἐμποιῇ ἡ ~αὐτῶν πονηρία	τῶν	σιτίων τῷ σώματι σώματος μοχθηρίαν,
[598]	γούς, περὶ οὐδενὸς τούτων ἐπαΐων	τῶν	τεχνῶν· ~ἀλλ’ ὅμως παῖδάς γε
[601]	ποιητικὸν φήσομεν χρώματα ἄττα ἑκάστων	~τῶν	τεχνῶν τοῖς ὀνόμασι καὶ ῥήμασιν
[617]	τάξει διαστῆσαι, ἔπειτα ~λαβόντα ἐκ	τῶν	τῆς Λαχέσεως γονάτων κλήρους τε
[601]	κήλησιν ἔχειν. ἐπεὶ γυμνωθέντα γε	~τῶν	τῆς μουσικῆς χρωμάτων τὰ τῶν
[619]	ἀλλὰ γνῷ τὸν ~μέσον ἀεὶ	τῶν	τοιούτων βίον αἱρεῖσθαι καὶ φεύγειν
[596]	εἰς δέον ἔρχῃ τῷ λόγῳ.	τῶν	τοιούτων γὰρ οἶμαι ~δημιουργῶν καὶ
[598]	φίλε, τόδε δεῖ περὶ πάντων	τῶν	τοιούτων ~διανοεῖσθαι· ἐπειδάν τις ἡμῖν
[619]	ἀνέκπληκτος ὑπὸ πλούτων τε καὶ	τῶν	τοιούτων κακῶν, καὶ ~μὴ ἐμπεσὼν
[604]	τοῦ ἀγαθοῦ τε καὶ ~κακοῦ	τῶν	τοιούτων, οὔτε εἰς τὸ πρόσθεν
[602]	δὲ δὴ ποῖόν τί ἐστιν	τῶν	τοῦ ἀνθρώπου ἔχον τὴν δύναμιν
[595]	(γὰρ τῶν καλῶν ἁπάντων ~τούτων	τῶν	τραγικῶν πρῶτος διδάσκαλός τε καὶ
[607]	Ομηρον ποιητικώτατον ~εἶναι καὶ πρῶτον	τῶν	τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι δὲ ὅτι ὅσον
[605]	ἀκροώμενοι Ομήρου ἢ ~ἄλλου τινὸς	τῶν	τραγῳδοποιῶν μιμουμένου (τινὰ τῶν ἡρώων
[616]	~τοῦ οὐρανοῦ, οἷον τὰ ὑποζώματα	τῶν	τριήρων, οὕτω πᾶσαν συνέχον τὴν
[603]	μήν; ~Τὸ ἄρα τούτῳ ἐναντιούμενον	τῶν	φαύλων ἄν τι εἴη ἐν
[618]	δυσμαθίαι καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα	τῶν	φύσει περὶ ψυχὴν ~ὄντων καὶ
[596]	πάντα ποιεῖ, ὅσαπερ εἷς ἕκαστος	τῶν	χειροτεχνῶν. ~Δεινόν τινα λέγεις καὶ
[601]	καὶ τοῖς μὴ ἐπαΐουσιν, ἐκ	τῶν	χρωμάτων δὲ καὶ σχημάτων ~θεωροῦσιν;
[619]	καὶ ~τῶν ἀγαθῶν ταῖς πολλαῖς	τῶν	ψυχῶν γίγνεσθαι καὶ διὰ τὴν
[613]	καταγέλαστοι γίγνονται, τὰ ὦτα ἐπὶ	τῶν	ὤμων ~ἔχοντες καὶ ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες·
[601]	ἦν δ’ ἐγώ, ἔοικεν τοῖς	τῶν	ὡραίων προσώποις, καλῶν δὲ μή,
[615]	δὴ καὶ τοῦτο ~τῶν δεινῶν	θεαμάτων·	ἐπειδὴ ἐγγὺς τοῦ στομίου ἦμεν
[606]	~τε καὶ παιδείαν τῶν ἀνθρωπίνων	πραγμάτων	ἄξιος ἀναλαβόντι ~μανθάνειν τε καὶ
[618]	ὅπως ἕκαστος ἡμῶν ~τῶν ἄλλων	μαθημάτων	ἀμελήσας τούτου τοῦ μαθήματος καὶ
[601]	ἐκ τῶν χρωμάτων δὲ καὶ	σχημάτων	~θεωροῦσιν; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτω
[611]	καὶ ~πάντως λελωβῆσθαι ὑπὸ τῶν	κυμάτων,	ἄλλα δὲ προσπεφυκέναι, ὄστρεά ~τε
[603]	ταῦτα ~διωμολογησάμεθα, ὅτι μυρίων τοιούτων	ἐναντιωμάτων	ἅμα γιγνομένων ~ἡ ψυχὴ γέμει
[601]	τοῖς μὴ ἐπαΐουσιν, ἐκ τῶν	χρωμάτων	δὲ καὶ σχημάτων ~θεωροῦσιν; ~Πάνυ
[601]	γυμνωθέντα γε ~τῶν τῆς μουσικῆς	χρωμάτων	τὰ τῶν ποιητῶν, αὐτὰ ἐφ’
[615]	καὶ οἷον εἴ τινες ~πολλοῖς	θανάτων	ἦσαν αἴτιοι, ἢ πόλεις προδόντες
[611]	πλείους· εἰ γὰρ ὁτιοῦν τῶν	ἀθανάτων	πλέον γίγνοιτο, οἶσθ’ ὅτι ἐκ
[617]	~λαβόντα ἐκ τῶν τῆς Λαχέσεως	γονάτων	κλήρους τε καὶ βίων ~παραδείγματα,
[618]	διαγιγνώσκοντα, ~τὸν βελτίω ἐκ τῶν	δυνατῶν	ἀεὶ πανταχοῦ αἱρεῖσθαι· ἀναλογιζόμενον ~πάντα
[607]	καὶ ὁ ~τῶν διασόφων ὄχλος	κρατῶν”	καὶ οἱ λεπτῶς μεριμνῶντες, ὅτι
[601]	τῆς μουσικῆς χρωμάτων τὰ τῶν	ποιητῶν,	αὐτὰ ἐφ’ αὑτῶν λεγόμενα, ~οἶμαί
[599]	ρον ἢ ~ἄλλον ὁντινοῦν τῶν	ποιητῶν,	ἐρωτῶντες εἰ ἰατρικὸς ἦν τις
[606]	ἐστὶν τοῦτο ~τὸ ὑπὸ τῶν	ποιητῶν	πιμπλάμενον καὶ χαῖρον· τὸ δὲ
[618]	περὶ ψυχὴν ~ὄντων καὶ τῶν	ἐπικτήτων	τί συγκεραννύμενα πρὸς ἄλληλα ἐργάζεται,
[597]	~Μία δέ γε ἣν ὁ	τέκτων.	~Ναί, ἔφη. ~Μία δὲ ἣν
[618]	δὲ παντοδαπά· ζῴων τε γὰρ	πάντων	βίους καὶ δὴ καὶ τοὺς
[621]	μέτρου· τὸν δὲ ἀεὶ πιόντα	~(πάντων	ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ δὲ κοιμηθῆναι καὶ
[615]	ἤ τινος ἄλλης κακουχίας μεταίτιοι,	πάντων	~τούτων δεκαπλασίας ἀλγηδόνας ὑπὲρ ἑκάστου
[606]	δὴ καὶ θυμοῦ καὶ περὶ	πάντων	τῶν ~ἐπιθυμητικῶν τε καὶ λυπηρῶν
[598]	ὦ φίλε, τόδε δεῖ περὶ	πάντων	τῶν τοιούτων ~διανοεῖσθαι· ἐπειδάν τις
[614]	~τούτους ἐν τῷ ὄπισθεν σημεῖα	πάντων	ὧν (ἔπραξαν. ἑαυτοῦ δὲ ~προσελθόντος
[618]	πρὸς ἄλληλα ἐργάζεται, ~ὥστε ἐξ	ἁπάντων	αὐτῶν δυνατὸν εἶναι συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι,
[615]	ἠδίκησαν καὶ ὅσους ἕκαστοι, ὑπὲρ	ἁπάντων	δίκην ~δεδωκέναι ἐν μέρει, ὑπὲρ
[596]	μὲν τρόπῳ γενέσθαι ἂν τούτων	ἁπάντων	~ποιητής, τινὶ δὲ οὐκ ἄν;
[595]	ἔοικε μὲν (γὰρ τῶν καλῶν	ἁπάντων	~τούτων τῶν τραγικῶν πρῶτος διδάσκαλός
[620]	τοῦ βίου καὶ ἀποπληρωτὴν τῶν	~αἱρεθέντων.	ὃν πρῶτον μὲν ἄγειν αὐτὴν
[614]	ὅς ποτε ἐν ~πολέμῳ τελευτήσας,	ἀναιρεθέντων	δεκαταίων τῶν νεκρῶν ἤδη ~διεφθαρμένων,
[610]	διὰ τοῦτο ὑπ’ ἄλλων δίκην	~ἐπιτιθέντων	ἀποθνῄσκουσιν οἱ ἄδικοι. ~Μὰ Δί’
[610]	~ὑπὸ (δὲ σιτίων πονηρίας ἄλλων	ὄντων	ἄλλο ὂν τὸ σῶμα, ὑπ’
[618]	τοιαῦτα τῶν φύσει περὶ ψυχὴν	~ὄντων	καὶ τῶν ἐπικτήτων τί συγκεραννύμενα
[609]	~Εὰν ἄρα τι εὑρίσκωμεν τῶν	ὄντων,	ᾧ ἔστι μὲν κακὸν ὃ
[619]	~αὐτὸν τῶν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ	ἡκόντων,	ἐν τεταγμένῃ πολιτείᾳ ἐν τῷ
[610]	οὐδείς ποτε δείξει, ὡς τῶν	~ἀποθνῃσκόντων	ἀδικώτεραι αἱ ψυχαὶ διὰ τὸν
[596]	ἄτοπον, ~ἐπεὶ πολλά τοι ὀξύτερον	~(βλεπόντων	ἀμβλύτερον ὁρῶντες πρότεροι εἶδον. ~Εστιν,
[618]	τὴν γῆν, πολὺ πλείω τῶν	~παρόντων.	εἶναι δὲ παντοδαπά· ζῴων τε
[595]	πάντα τὰ τοιαῦτα τῆς τῶν	ἀκουόντων	διανοίας, ὅσοι μὴ ~ἔχουσι φάρμακον
[615]	ὁπότε τις τῶν οὕτως ἀνιάτως	ἐχόντων	~εἰς πονηρίαν ἢ μὴ ἱκανῶς
[615]	εὐθὺς γενομένων καὶ ὀλίγον ~χρόνον	βιούντων	πέρι ἄλλα ἔλεγεν οὐκ ἄξια
[613]	νόσοις ἤ τινι ἄλλῳ τῶν	δοκούντων	κακῶν, ὡς τούτῳ ~ταῦτα εἰς
[615]	καὶ ἰδιῶταί ~τινες τῶν (μεγάλα	ἡμαρτηκότων—	οὓς οἰομένους ἤδη ἀναβήσεσθαι οὐκ
[616]	ἔφη, πολλῶν καὶ παντοδαπῶν ~σφίσι	γεγονότων,	τοῦτον ὑπερβάλλειν, μὴ γένοιτο ἑκάστῳ
[613]	~προπηλακίζονται ὑπὸ ξένων τε (καὶ	ἀστῶν,	μαστιγούμενοι καὶ ἃ ~ἄγροικα ἔφησθα
[601]	τὸν ποιητικὸν φήσομεν χρώματα ἄττα	ἑκάστων	~τῶν τεχνῶν τοῖς ὀνόμασι καὶ
[601]	ὁ μὲν εἰδὼς ἐξαγγέλλει περὶ	χρηστῶν	καὶ πονηρῶν αὐλῶν, ὁ ~δὲ
[599]	ἀλλ’ ἐῶμεν· περὶ δὲ ὧν	μεγίστων	τε καὶ ~καλλίστων ἐπιχειρεῖ λέγειν
[599]	δὲ ὧν μεγίστων τε καὶ	~καλλίστων	ἐπιχειρεῖ λέγειν Ομηρος, πολέμων τε
[616]	καὶ ἐξεγλυμμένῳ διαμπερὲς ~ἄλλος τοιοῦτος	ἐλάττων	ἐγκέοιτο ἁρμόττων, καθάπερ οἱ κάδοι
[616]	διαμπερὲς ~ἄλλος τοιοῦτος ἐλάττων ἐγκέοιτο	ἁρμόττων,	καθάπερ οἱ κάδοι οἱ εἰς
[599]	ἐρωτῶντες εἰ ἰατρικὸς ἦν τις	αὐτῶν	ἀλλὰ μὴ ~μιμητὴς μόνον ἰατρικῶν
[600]	καὶ ἐτιμᾶτο καὶ ἠγαπᾶτο ὑπ’	αὐτῶν,	ἀλλὰ ~Πρωταγόρας μὲν ἄρα ὁ
[600]	εἴων, καὶ οὐχὶ μᾶλλον ἂν	~αὐτῶν	ἀντείχοντο ἢ τοῦ χρυσοῦ καὶ
[614]	αὐτὰ ἀκοῦσαι, ἵνα τελέως ~ἑκάτερος	αὐτῶν	ἀπειλήφῃ τὰ ὑπὸ τοῦ λόγου
[604]	ὀδυρμοὺς ~ἄγον καὶ ἀπλήστως ἔχον	αὐτῶν	ἆρ’ οὐκ ἀλόγιστόν τε φήσομεν
[617]	ἐναντίαν τῷ ὅλῳ ἠρέμα περιφέρεσθαι,	αὐτῶν	δὲ τούτων τάχιστα μὲν ~ἰέναι
[608]	~(Αρ’ οὖν ὥσπερ ἐγὼ περὶ	αὐτῶν	διανοῇ; ~Τὸ ποῖον; ~Τὸ μὲν
[618]	ἄλληλα ἐργάζεται, ~ὥστε ἐξ ἁπάντων	αὐτῶν	δυνατὸν εἶναι συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι, πρὸς
[609]	σιτίων ~πονηρίας, ἣ ἂν ᾖ	αὐτῶν	ἐκείνων, εἴτε παλαιότης εἴτε σαπρότης
[600]	τ’ ἔσονται, ἐὰν μὴ σφεῖς	~αὐτῶν	ἐπιστατήσωσιν τῆς παιδείας, καὶ ἐπὶ
[613]	τῶν ἀδίκων, ὅτι οἱ ~πολλοὶ	αὐτῶν,	καὶ ἐὰν νέοι ὄντες λάθωσιν,
[612]	θεούς γε οὐ ~λανθάνει ἑκάτερος	αὐτῶν	οἷός ἐστιν; ~Αποδώσομεν, ἔφη. ~Εἰ
[599]	οὔκουν λέγεταί γε οὐδ’ ὑπ’	αὐτῶν	Ομηριδῶν. ~(Αλλὰ δή τις πόλεμος
[599]	ἐντυχόντες ἐξηπάτηνται ~καὶ τὰ ἔργα	αὐτῶν	ὁρῶντες (οὐκ αἰσθάνονται τριττὰ ἀπέχοντα
[603]	ἑαυτῷ δόξας ἅμα ~περὶ τῶν	αὐτῶν,	οὕτω καὶ ἐν ταῖς πράξεσι
[609]	ἀλλ’ ἐὰν μὲν ἐμποιῇ ἡ	~αὐτῶν	πονηρία τῶν σιτίων τῷ σώματι
[615]	ἐξαίφνης καὶ ~ἄλλους— σχεδόν τι	αὐτῶν	τοὺς πλείστους τυράννους· ἦσαν δὲ
[597]	γάρ. ~Βούλει οὖν, ἔφην, ἐπ’	αὐτῶν	τούτων ζητήσωμεν τὸν μιμητὴν τοῦτον,
[600]	οὔτε οἰκίαν οὔτε πόλιν τὴν	αὑτῶν	διοικεῖν οἷοί τ’ ἔσονται, ἐὰν
[601]	τὰ τῶν ποιητῶν, αὐτὰ ἐφ’	αὑτῶν	λεγόμενα, ~οἶμαί σε εἰδέναι οἷα
[613]	ἐπειδὰν πρεσβύτεροι γένωνται, ~ἐν τῇ	αὑτῶν	πόλει ἄρχουσί τε ἂν βούλωνται
[600]	ἄλλοι ~πάμπολλοι δύνανται τοῖς ἐφ’	ἑαυτῶν	παριστάναι ἰδίᾳ (συγγιγνό( μενοι ~ὡς
[619]	ἄρχων αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε ὁ	~τελευτῶν	ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος δὲ ταῦτα τὸν
[609]	τε ποιεῖ ᾧ ~προσεγένετο, καὶ	τελευτῶν	ὅλον διέλυσεν καὶ ἀπώλεσεν; ~Πῶς
[619]	γνῷ τὸν ~μέσον ἀεὶ τῶν	τοιούτων	βίον αἱρεῖσθαι καὶ φεύγειν τὰ
[596]	δέον ἔρχῃ τῷ λόγῳ. τῶν	τοιούτων	γὰρ οἶμαι ~δημιουργῶν καὶ ὁ
[598]	τόδε δεῖ περὶ πάντων τῶν	τοιούτων	~διανοεῖσθαι· ἐπειδάν τις ἡμῖν ἀπαγγέλλῃ
[603]	πάντα ταῦτα ~διωμολογησάμεθα, ὅτι μυρίων	τοιούτων	ἐναντιωμάτων ἅμα γιγνομένων ~ἡ ψυχὴ
[619]	ὑπὸ πλούτων τε καὶ τῶν	τοιούτων	κακῶν, καὶ ~μὴ ἐμπεσὼν εἰς
[604]	ἀγαθοῦ τε καὶ ~κακοῦ τῶν	τοιούτων,	οὔτε εἰς τὸ πρόσθεν οὐδὲν
[619]	ᾖ καὶ ἐκεῖ ἀνέκπληκτος ὑπὸ	πλούτων	τε καὶ τῶν τοιούτων κακῶν,
[596]	τινὶ μὲν τρόπῳ γενέσθαι ἂν	τούτων	ἁπάντων ~ποιητής, τινὶ δὲ οὐκ
[613]	~Ανέξῃ ἄρα λέγοντος ἐμοῦ περὶ	τούτων	ἅπερ αὐτὸς ἔλεγες (περὶ ~τῶν
[609]	καὶ ἀμαθία. ~Η οὖν τι	τούτων	αὐτὴν διαλύει τε καὶ ἀπόλλυσι;
[613]	~Οὐκοῦν περὶ τοῦ ἀδίκου τἀναντία	τούτων	δεῖ διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα γε. ~Τὰ
[615]	τινος ἄλλης κακουχίας μεταίτιοι, πάντων	~τούτων	δεκαπλασίας ἀλγηδόνας ὑπὲρ ἑκάστου κομίσαιντο,
[618]	μεμεῖχθαι, τὰ δὲ καὶ ~μεσοῦν	τούτων.	ἔνθα δή, ὡς ἔοικεν, ὦ
[598]	ἄλλους (δημιουρ( γούς, περὶ οὐδενὸς	τούτων	ἐπαΐων τῶν τεχνῶν· ~ἀλλ’ ὅμως
[606]	~ἀποπλησθῆναι, φύσει ὂν τοιοῦτον οἷον	τούτων	ἐπιθυμεῖν, τότ’ ἐστὶν τοῦτο ~τὸ
[597]	~Βούλει οὖν, ἔφην, ἐπ’ αὐτῶν	τούτων	ζητήσωμεν τὸν μιμητὴν τοῦτον, ~τίς
[614]	ἄλλα ~καταντικρύ. δικαστὰς δὲ μεταξὺ	τούτων	καθῆσθαι, οὕς, ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν, τοὺς
[610]	ὅλον τὸ σῶμα κατατέμοι, ἕνεκα	~τούτων	μηδὲν μᾶλλόν ποτε ψυχὴν ἀπόλλυσθαι,
[607]	ἄλλα μυρία σημεῖα παλαιᾶς ἐναντιώσεως	τούτων.	ὅμως ~δὲ εἰρήσθω ὅτι ἡμεῖς
[600]	βελτίους ἀπεργάζεσθαι Ομηρος, ἅτε περὶ	~τούτων	οὐ μιμεῖσθαι ἀλλὰ γιγνώσκειν δυνάμενος,
[599]	οἶμαι ἐπιστήμων εἴη τῇ ἀληθείᾳ	τούτων	πέρι ἅπερ καὶ ~μιμεῖται, πολὺ
[609]	ἔφη. ~Οὐκοῦν ὅταν τῴ τι	τούτων	προσγένηται, πονηρόν τε ποιεῖ ᾧ
[617]	ὅλῳ ἠρέμα περιφέρεσθαι, αὐτῶν δὲ	τούτων	τάχιστα μὲν ~ἰέναι τὸν ὄγδοον,
[595]	μὲν (γὰρ τῶν καλῶν ἁπάντων	~τούτων	τῶν τραγικῶν πρῶτος διδάσκαλός τε
[613]	προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ δίκαιος γίγνεσθαι καὶ	~ἐπιτηδεύων	(ἀρετὴν εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ
[601]	καὶ πονηρῶν αὐλῶν, ὁ ~δὲ	πιστεύων	ποιήσει; ~Ναί. ~Τοῦ αὐτοῦ ἄρα
[607]	γὰρ ἡ λακέρυζα πρὸς δεσπόταν	κύων”	~ἐκείνη κραυγάζουσα” καὶ μέγας ἐν
[605]	μέλλει, εἴπερ γε δρᾷ αὐτό;	~Ακούων	σκόπει. οἱ γάρ που βέλτιστοι
[606]	δὲ κωμῳδικῇ ἢ καὶ ἰδίᾳ	ἀκούων	~σφόδρα χαρῇς καὶ μὴ μισῇς
[607]	(κενε( αγορίαισι” καὶ ὁ ~τῶν	διασόφων	ὄχλος κρατῶν” καὶ οἱ λεπτῶς
[618]	~βίων παραδείγματα εἰς τὸ πρόσθεν	σφῶν	θεῖναι ἐπὶ τὴν γῆν, πολὺ
[620]	τοῦ ἀτράκτου δίνης, κυροῦντα ἣν	λαχὼν	~εἵλετο μοῖραν· ταύτης δ’ ἐφαψάμενον
[617]	δαίμονα αἱρήσεσθε. πρῶτος δ’ ὁ	λαχὼν	πρῶτος ~αἱρείσθω βίον ᾧ συνέσται
[619]	ἀγαπητός, οὐ κακός. μήτε ὁ	ἄρχων	αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε ὁ ~τελευτῶν
[603]	δ’ ἐγώ, ἐπιεικὴς τοιᾶσδε τύχης	μετασχών,	ὑὸν ἀπολέσας ἤ ~τι ἄλλο
[598]	τις ἄνθρωπος, καί, ὡς ἔοικεν,	~ἐντυχὼν	γόητί τινι καὶ μιμητῇ ἐξηπατήθη,
[619]	~τῶν ἀγαθῶν ταῖς πολλαῖς τῶν	ψυχῶν	γίγνεσθαι καὶ διὰ τὴν τοῦ
[618]	τῶν ~παρόντων. εἶναι δὲ παντοδαπά·	ζῴων	τε γὰρ πάντων βίους καὶ
[605]	τῶν τραγῳδοποιῶν μιμουμένου (τινὰ τῶν	ἡρώων	ἐν ~πένθει ὄντα καὶ μακρὰν