Page
[614]	πάνυ, ἔφη· δίκαια γὰρ λέγεις.	~Α	μὲν τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[613]	τε (καὶ ἀστῶν, μαστιγούμενοι καὶ	ἃ	~ἄγροικα ἔφησθα σὺ εἶναι, ἀληθῆ
[606]	καὶ ἡδέων ἐν τῇ ψυχῇ,	ἃ	δή φαμεν πάσῃ ~πράξει ἡμῖν
[612]	~κομίσηται, ἀπὸ τοῦ δοκεῖν κτωμένη	ἃ	δίδωσι τοῖς ἔχουσιν αὐτήν, ἐπειδὴ
[612]	ὅς. ~Αρ’ οὖν ἀποδώσετέ μοι	ἃ	ἐδανείσασθε ἐν τῷ λόγῳ; ~Τί
[604]	οἶμαι πολλὰ μὲν τολμήσει φθέγξασθαι,	ἃ	εἴ τις ~αὐτοῦ ἀκούοι αἰσχύνοιτ’
[614]	κείμενος ἀνεβίω, ἀναβιοὺς δ’ ἔλεγεν	~ἃ	ἐκεῖ ἴδοι. ἔφη δέ, ἐπειδὴ
[612]	περικρουσθεῖσα πέτρας (τε καὶ ὄστρεα	ἃ	νῦν αὐτῇ, ἅτε γῆν ἑστιωμένῃ,
[611]	καὶ ἀδικίας διόψεται καὶ πάντα	ἃ	νῦν διήλθομεν. ~νῦν δὲ εἴπομεν
[609]	αὐτὴν κακήν; ~Καὶ μάλα, ἔφη·	ἃ	νυνδὴ διῇμεν πάντα, ἀδικία τε
[609]	τὸ μηδὲ σῶμα εἶναι, καὶ	ἃ	νυνδὴ ἐλέγομεν (ἅπαντα ὑπὸ τῆς
[604]	αἰσχύνοιτ’ ἄν, πολλὰ δὲ ποιήσει,	ἃ	οὐκ ἂν δέξαιτό τινα ἰδεῖν
[596]	οὐκ ἀληθῆ οἶμαι αὐτὸν ποιεῖν	ἃ	ποιεῖ. καίτοι τρόπῳ γέ ~τινι
[613]	οὓς ἂν ἐθέλωσι· καὶ πάντα	ἃ	σὺ ~περὶ ἐκείνων, ἐγὼ νῦν
[614]	πλήθει οὐδὲ μεγέθει πρὸς ἐκεῖνα	~ἃ	τελευτήσαντα ἑκάτερον περιμένει· χρὴ δ’
[608]	ἐγώ, ἔν γε ὀλίγῳ χρόνῳ	μέγα	γένοιτο; πᾶς γὰρ οὗτός γε
[599]	οὗτοι ἐντυχόντες ἐξηπάτηνται ~καὶ τὰ	ἔργα	αὐτῶν ὁρῶντες (οὐκ αἰσθάνονται τριττὰ
[599]	πειρῷτο ἂν πολλὰ καὶ καλὰ	ἔργα	ἑαυτοῦ καταλιπεῖν ~μνημεῖα, καὶ εἶναι
[600]	~Αλλ’ οἷα δὴ εἰς τὰ	ἔργα	σοφοῦ ἀνδρὸς πολλαὶ ἐπίνοιαι καὶ
[598]	μιμεῖσθαι ἢ τὰ τῶν δημιουργῶν	ἔργα;	~Τὰ τῶν δημιουργῶν, ἔφη. ~Αρα
[606]	ἐπαινέταις ἐντύχῃς ~λέγουσιν ὡς τὴν	Ελλάδα	πεπαίδευκεν οὗτος ὁ ποιητὴς καὶ
[615]	αἴτιοι, ἢ πόλεις προδόντες ἢ	στρατόπεδα,	καὶ εἰς ~δουλείας ἐμβεβληκότες ἤ
[619]	ἔφη εὐθὺς ἐπιόντα τὴν ~μεγίστην	τυραννίδα	ἑλέσθαι, καὶ ὑπὸ ἀφροσύνης τε
[605]	ἡμᾶς ὅτι μάλιστα οὕτω διαθῇ.	~Οἶδα·	πῶς δ’ οὔ; ~Οταν δὲ
[615]	δεκάκις— τοῦτο δ’ εἶναι κατὰ	~ἑκατονταετηρίδα	(ἑκάστην, ὡς βίου ὄντος τοσούτου
[598]	κλίνη, ἐάντε ἐκ πλαγίου αὐτὴν	θεᾷ	ἐάντε καταντικρὺ ἢ ὁπῃοῦν, ~μή
[602]	~Καὶ ταὐτὰ καμπύλα τε καὶ	εὐθέα	ἐν ὕδατί τε θεωμένοις καὶ
[612]	~καὶ περικρουσθεῖσα πέτρας (τε καὶ	ὄστρεα	ἃ νῦν αὐτῇ, ἅτε γῆν
[611]	τῶν κυμάτων, ἄλλα δὲ προσπεφυκέναι,	ὄστρεά	~τε καὶ φυκία καὶ πέτρας,
[595]	μιμητική· παντὸς γὰρ μᾶλλον ~οὐ	παραδεκτέα	νῦν καὶ ἐναργέστερον, ὡς ἐμοὶ
[608]	ἐν αὑτῷ ~πολιτείας δεδιότι, καὶ	νομιστέα	ἅπερ εἰρήκαμεν περὶ ποιήσεως. ~Παντάπασιν,
[607]	καὶ ποιητικῇ· καὶ γὰρ ἡ	λακέρυζα	πρὸς δεσπόταν κύων” ~ἐκείνη κραυγάζουσα”
[612]	~καὶ τὰ ἀπὸ τοῦ εἶναι	ἀγαθὰ	διδοῦσα ἐφάνη καὶ οὐκ ἐξαπατῶσα
[601]	~ἄγγελον γίγνεσθαι τῷ ποιητῇ οἷα	ἀγαθὰ	ἢ κακὰ ποιεῖ ἐν τῇ
[621]	μὲν κακὰ ἀνέχεσθαι, ~πάντα δὲ	ἀγαθά,	τῆς ἄνω ὁδοῦ ἀεὶ ἑξόμεθα
[611]	οἷον ἐν τῷ παρόντι φαίνεται·	~τεθεάμεθα	μέντοι διακείμενον αὐτό, ὥσπερ οἱ
[615]	φάναι, οὐδ’ ἂν ἥξει δεῦρο.	ἐθεασάμεθα	γὰρ οὖν δὴ καὶ τοῦτο
[603]	ἄνω λόγοις ἱκανῶς πάντα ταῦτα	~διωμολογησάμεθα,	ὅτι μυρίων τοιούτων ἐναντιωμάτων ἅμα
[599]	εἰδώλου δημιουργός, ὃν δὴ μιμητὴν	ὡρισάμεθα,	ἀλλὰ καὶ ~δεύτερος, καὶ οἷός
[612]	δ’ ἐγώ, τά τε ἄλλα	ἀπελυσάμεθα	ἐν τῷ λόγῳ, (καὶ οὐ
[605]	~Οὐκοῦν δικαίως ἂν αὐτοῦ ἤδη	ἐπιλαμβανοίμεθα,	καὶ τιθεῖμεν ~ἀντίστροφον αὐτὸν τῷ
[605]	ἤδη ἂν ἐν δίκῃ οὐ	~παραδεχοίμεθα	εἰς μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι πόλιν, ὅτι
[607]	ἐν πόλει εὐνομουμένῃ, ἅσμενοι ἂν	~καταδεχοίμεθα,	ὡς σύνισμέν γε ἡμῖν αὐτοῖς
[605]	αὖ ὅτι ἐπὶ τῷ ~ἐναντίῳ	καλλωπιζόμεθα,	ἂν δυνώμεθα ἡσυχίαν ἄγειν (καὶ
[609]	σαπρότης εἴτε ~ἡτισοῦν οὖσα, οὐκ	οἰόμεθα	δεῖν σῶμα ἀπόλλυσθαι· ἀλλ’ ἐὰν
[621]	ἀγαθά, τῆς ἄνω ὁδοῦ ἀεὶ	ἑξόμεθα	καὶ δικαιοσύνην μετὰ ~φρονήσεως παντὶ
[605]	τε καὶ ἐνδόντες ἡμᾶς ~αὐτοὺς	ἑπόμεθα	συμπάσχοντες καὶ σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν ὡς
[607]	ἀνθρώπινόν ἐστιν· ~καὶ εὐμενῶς (ἀκου(	σόμεθα.	κερδανοῦμεν γάρ που ἐὰν μὴ
[608]	καὶ τὸν τῶν πολλῶν ἔρωτα.	ᾀσόμεθα	δ’ οὖν ὡς οὐ ~σπουδαστέον
[608]	καλῶν (πολιτειῶν τροφῆς, εὖνοι μὲν	ἐσόμεθα	φανῆναι ~αὐτὴν ὡς βελτίστην καὶ
[621]	τὸν τῆς Λήθης ποταμὸν εὖ	~διαβησόμεθα	καὶ τὴν ψυχὴν οὐ μιανθησόμεθα.
[621]	~διαβησόμεθα καὶ τὴν ψυχὴν οὐ	μιανθησόμεθα.	ἀλλ’ ἂν ἐμοὶ πειθώμεθα, ~νομίζοντες
[609]	αὐτὸ λύειν ἀπολλύον, οὐκ ἤδη	~εἰσόμεθα	ὅτι τοῦ πεφυκότος οὕτως ὄλεθρος
[611]	ἄλλων κακῶν, ὥσπερ ~νῦν ἡμεῖς	θεώμεθα,	ἀλλ’ οἷόν ἐστιν καθαρὸν γιγνόμενον,
[611]	οὕτω καὶ τὴν ψυχὴν ἡμεῖς	θεώμεθα	διακειμένην ὑπὸ μυρίων ~κακῶν. ἀλλὰ
[621]	καὶ ἐπειδὰν τὰ ἆθλα (αὐτῆς	~κομιζώμεθα,	ὥσπερ οἱ νικηφόροι περιαγειρόμενοι, καὶ
[621]	(καὶ ἡμᾶς ~ἂν σώσειεν, ἂν	πειθώμεθα	αὐτῷ, καὶ τὸν τῆς Λήθης
[621]	οὐ μιανθησόμεθα. ἀλλ’ ἂν ἐμοὶ	πειθώμεθα,	~νομίζοντες ἀθάνατον ψυχὴν καὶ δυνατὴν
[603]	ἐστιν. ~Αλλὰ χρή. ~Ωδε δὴ	προθώμεθα·	πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους μιμεῖται ἡ
[611]	ἦν δ’ ἐγώ, μήτε τοῦτο	οἰώμεθα—	ὁ γὰρ λόγος οὐκ (ἐάσει—
[606]	εὐδαιμονέστεροι ἀντὶ χειρόνων ~καὶ ἀθλιωτέρων	γιγνώμεθα.	~Οὐκ ἔχω ἄλλως φάναι, ἦ
[605]	ἐπὶ τῷ ~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα, ἂν	δυνώμεθα	ἡσυχίαν ἄγειν (καὶ καρτερεῖν, ~ὡς
[596]	αὐτὸς ὅρα. ~Βούλει οὖν ἐνθένδε	ἀρξώμεθα	ἐπισκοποῦντες, ἐκ τῆς εἰωθυίας ~μεθόδου;
[596]	δὲ τὰς τραπέζας, ~αἷς ἡμεῖς	χρώμεθα,	καὶ τἆλλα κατὰ ταὐτά; οὐ
[603]	γε. ~Νῦν δέ γε τόδ’	ἐπισκεψώμεθα,	πότερον οὐδὲν ἀχθέσεται, ἢ τοῦτο
[616]	εἰς τὸν Τάρταρον ~ἐμπεσούμενοι ἄγοιντο.	ἔνθα	δὴ φόβων, ἔφη, πολλῶν καὶ
[618]	τὰ δὲ καὶ ~μεσοῦν τούτων.	ἔνθα	δή, ὡς ἔοικεν, ὦ φίλε
[602]	~Οὐδέτερα. ~Οὔτε ἄρα εἴσεται οὔτε	ὀρθὰ	δοξάσει ὁ μιμητὴς περὶ ὧν
[602]	ἂν ~γράφῃ, εἴτε καλὰ καὶ	ὀρθὰ	εἴτε μή, ἢ δόξαν ὀρθὴν
[599]	καὶ ~δεύτερος, καὶ οἷός τε	ἦσθα	γιγνώσκειν ποῖα ἐπιτηδεύματα βελτίους ἢ
[613]	ἀστῶν, μαστιγούμενοι καὶ ἃ ~ἄγροικα	ἔφησθα	σὺ εἶναι, ἀληθῆ λέγων— εἶτα
[615]	ἱκανῶς δεδωκὼς δίκην ἐπιχειροῖ ἀνιέναι.	ἐνταῦθα	δὴ ~ἄνδρες, ἔφη, ἄγριοι, διάπυροι
[614]	μάλ’ ἔφη, καλά τε καὶ	βέβαια.	~Ταῦτα τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[608]	ὡς ἀληθείας τε ἁπτομένῃ καὶ	~σπουδαίᾳ,	ἀλλ’ εὐλαβητέον (αὐτὴν ὂν τῷ
[613]	εἰ ἀνέξῃ. ~Καὶ πάνυ, ἔφη·	δίκαια	γὰρ λέγεις. ~Α μὲν τοίνυν,
[612]	καὶ ποιητέον εἶναι αὐτῇ τὰ	δίκαια,	ἐάντ’ ἔχῃ τὸν Γύγου ~δακτύλιον,
[620]	εἰς ~τὰ ἄγρια, τὰ δὲ	δίκαια	εἰς τὰ ἥμερα μεταβάλλοντα, καὶ
[607]	θεωρῇς αὐτήν; ~Πολύ γε. ~Οὐκοῦν	δικαία	ἐστὶν οὕτω κατιέναι, ἀπολογησαμένη ἐν
[612]	τοὺς τῷ ~ὄντι λαμβάνοντας αὐτήν.	~(Δίκαια,	ἔφη, αἰτῇ. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’
[607]	ἡμῶν καὶ ἀγροικίαν καταγνῷ, ὅτι	παλαιὰ	μέν τις διαφορὰ ~φιλοσοφίᾳ τε
[611]	φύσιν, ὑπὸ τοῦ τά τε	~παλαιὰ	τοῦ σώματος μέρη τὰ μὲν
[606]	~Πῇ; ~Εἰ ἐνθυμοῖο ὅτι τὸ	βίᾳ	κατεχόμενον τότε ἐν ταῖς οἰκείαις
[607]	μὴ ὠφέλιμον εἶναι τὸν ἔρωτα,	βίᾳ	μέν, ὅμως δὲ ἀπέχονται, καὶ
[599]	~εἴδωλον, ἐπὶ τῇ τῶν εἰδώλων	δημιουργίᾳ	ἑαυτὸν ἀφεῖναι ἂν σπουδάζειν ~καὶ
[621]	εἰς ~τὸ τῆς Λήθης πεδίον	διὰ	καύματός τε καὶ πνίγους δεινοῦ·
[599]	διὰ ~σὲ βέλτιον ᾤκησεν, ὥσπερ	διὰ	Λυκοῦργον Λακεδαίμων καὶ δι’ ἄλλους
[616]	περὶ τὴν ἠλακάτην· ἐκείνην δὲ	~διὰ	μέσου τοῦ ὀγδόου διαμπερὲς ἐληλάσθαι.
[616]	~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους ὅθεν καθορᾶν ἄνωθεν	διὰ	παντὸς τοῦ οὐρανοῦ ~καὶ γῆς
[599]	λέγε ἡμῖν τίς τῶν πόλεων	διὰ	~σὲ βέλτιον ᾤκησεν, ὥσπερ διὰ
[620]	καὶ ταύτην τοῦ ἀνθρωπίνου γένους	~διὰ	τὰ πάθη ἀετοῦ διαλλάξαι βίον.
[618]	ὁ πᾶς κίνδυνος ~ἀνθρώπῳ, καὶ	διὰ	ταῦτα μάλιστα (ἐπιμελητέον ὅπως ἕκαστος
[610]	πρὶν ἄν τις ἀποδείξῃ ὡς	~διὰ	ταῦτα τὰ παθήματα τοῦ σώματος
[602]	~κοῖλά τε δὴ καὶ ἐξέχοντα	διὰ	τὴν περὶ τὰ χρώματα αὖ
[619]	πολλαῖς τῶν ψυχῶν γίγνεσθαι καὶ	διὰ	τὴν τοῦ κλήρου ~τύχην· ἐπεὶ
[602]	μέγεθος ἐγγύθεν τε καὶ πόρρωθεν	διὰ	~τῆς ὄψεως οὐκ ἴσον φαίνεται.
[618]	ψυχῆς δὲ τάξιν οὐκ ἐνεῖναι	διὰ	τὸ ἀναγκαίως ἔχειν ~ἄλλον ἑλομένην
[598]	ὥστε ἔδοξεν αὐτῷ πάσσοφος ~εἶναι,	διὰ	τὸ αὐτὸς μὴ οἷός τ’
[602]	εἴτε μή, ἢ δόξαν ὀρθὴν	διὰ	τὸ ἐξ ἀνάγκης ~συνεῖναι τῷ
[605]	ἀγανακτητικόν τε καὶ ~ποικίλον ἦθος	διὰ	τὸ εὐμίμητον εἶναι. ~Δῆλον. ~Οὐκοῦν
[607]	δὲ ἀπέχονται, καὶ ~ἡμεῖς οὕτως,	διὰ	τὸν ἐγγεγονότα μὲν ἔρωτα τῆς
[610]	τῶν ~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι αἱ ψυχαὶ	διὰ	τὸν θάνατον γίγνονται. ~Εὰν δέ
[620]	~αἱρουμένην, μίσει τοῦ γυναικείου γένους	διὰ	τὸν ὑπ’ ἐκείνων θάνατον οὐκ
[614]	εἰς δεξιάν τε καὶ ~ἄνω	διὰ	τοῦ οὐρανοῦ, σημεῖα περιάψαντας τῶν
[598]	μιμητική ἐστιν καί, ὡς ἔοικεν,	διὰ	~τοῦτο πάντα ἀπεργάζεται, ὅτι σμικρόν
[610]	σχολαίτερον, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ νῦν	διὰ	τοῦτο ὑπ’ ἄλλων δίκην ~ἐπιτιθέντων
[599]	τριττὰ ἀπέχοντα τοῦ ~ὄντος καὶ	ῥᾴδια	ποιεῖν μὴ εἰδότι τὴν ἀλήθειαν—
[606]	μιμήσει δὲ κωμῳδικῇ ἢ καὶ	ἰδίᾳ	ἀκούων ~σφόδρα χαρῇς καὶ μὴ
[605]	μιμητικὸν ποιητὴν φήσομεν κακὴν ~πολιτείαν	ἰδίᾳ	ἑκάστου τῇ ψυχῇ ἐμποιεῖν, τῷ
[599]	βελτίους ἢ ~χείρους ἀνθρώπους ποιεῖ	ἰδίᾳ	καὶ δημοσίᾳ, λέγε ἡμῖν τίς
[600]	δύνανται τοῖς ἐφ’ ἑαυτῶν παριστάναι	ἰδίᾳ	(συγγιγνό( μενοι ~ὡς οὔτε οἰκίαν
[600]	~Αλλὰ δὴ εἰ μὴ δημοσίᾳ,	ἰδίᾳ	τισὶν ἡγεμὼν παιδείας αὐτὸς ζῶν
[607]	αὐτῆς εἰπεῖν, ὡς οὐ μόνον	ἡδεῖα	~ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη πρὸς τὰς
[607]	γάρ που ἐὰν μὴ μόνον	ἡδεῖα	~φανῇ ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη. ~Πῶς
[598]	καὶ κακίαν, ~καὶ τά γε	θεῖα·	ἀνάγκη γὰρ τὸν ἀγαθὸν ποιητήν,
[613]	ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες· οἱ δὲ τῇ	ἀληθείᾳ	δρομικοὶ εἰς ~τέλος ἐλθόντες τά
[596]	μέντοι ὄντα γέ που τῇ	ἀληθείᾳ.	~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ
[611]	ἄν· οἷον δ’ ἐστὶν τῇ	ἀληθείᾳ,	οὐ (λελω( βημένον δεῖ αὐτὸ
[599]	γε οἶμαι ἐπιστήμων εἴη τῇ	ἀληθείᾳ	τούτων πέρι ἅπερ καὶ ~μιμεῖται,
[606]	ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων εἰς τὰ	οἰκεῖα·	θρέψαντα γὰρ ἐν ἐκείνοις ~ἰσχυρὸν
[610]	δὴ μὴ ἱκανὴ ἥ γε	οἰκεία	πονηρία ~καὶ τὸ οἰκεῖον κακὸν
[600]	λέγεται γὰρ ὡς ~πολλή τις	ἀμέλεια	περὶ (αὐτὸν ἦν ἐπ’ αὐτοῦ
[599]	καὶ καλὰ ἔργα ἑαυτοῦ καταλιπεῖν	~μνημεῖα,	καὶ εἶναι προθυμοῖτ’ ἂν μᾶλλον
[607]	ἄρα ~πένονται, καὶ ἄλλα μυρία	σημεῖα	παλαιᾶς ἐναντιώσεως τούτων. ὅμως ~δὲ
[614]	καὶ ~τούτους ἐν τῷ ὄπισθεν	σημεῖα	πάντων ὧν (ἔπραξαν. ἑαυτοῦ δὲ
[614]	καὶ ~ἄνω διὰ τοῦ οὐρανοῦ,	σημεῖα	περιάψαντας τῶν δεδικασμένων ἐν τῷ
[598]	~τέχνας ἐπίστανται, πάντα δὲ τὰ	ἀνθρώπεια	τὰ πρὸς ἀρετὴν καὶ κακίαν,
[615]	ἴδοιεν ἐν τῇ ὑπὸ ~γῆς	πορείᾳ—	εἶναι δὲ τὴν πορείαν χιλιέτη—
[621]	ἐνθάδε καὶ ἐν τῇ ~χιλιέτει	πορείᾳ,	ἣν διεληλύθαμεν, εὖ πράττωμεν.
[601]	ἢ κακὰ ποιεῖ ἐν τῇ	χρείᾳ	ᾧ ~χρῆται· οἷον αὐλητής που
[619]	τοῦ οὐρανοῦ ἡκόντων, ἐν τεταγμένῃ	πολιτείᾳ	ἐν τῷ προτέρῳ ~βίῳ βεβιωκότα,
[595]		~Πολιτεία	Ι. ~(Καὶ μήν, ἦν δ’
[609]	καὶ (ἀκολασία καὶ ~δειλία καὶ	ἀμαθία.	~Η οὖν τι τούτων αὐτὴν
[602]	γοητείας οὐδὲν ἀπολείπει, ~καὶ ἡ	θαυματοποιία	καὶ αἱ ἄλλαι πολλαὶ τοιαῦται
[609]	~αὐτῇ ἀδικία καὶ ἡ ἄλλη	κακία	τῷ ἐνεῖναι καὶ προσκαθῆσθαι φθείρει
[610]	οὐκ ἄρα πάνδεινον φανεῖται ἡ	ἀδικία,	εἰ θανάσιμον ~ἔσται τῷ λαμβάνοντι—
[609]	σκόπει. ἆρα ἐνοῦσα ἐν ~αὐτῇ	ἀδικία	καὶ ἡ ἄλλη κακία τῷ
[609]	ἔφη· ἃ νυνδὴ διῇμεν πάντα,	ἀδικία	τε καὶ (ἀκολασία καὶ ~δειλία
[611]	δὲ προσπεφυκέναι, ὄστρεά ~τε καὶ	φυκία	καὶ πέτρας, ὥστε παντὶ μᾶλλον
[599]	σφᾶς ὠφεληκέναι; Χαρώνδαν μὲν γὰρ	~Ιταλία	καὶ Σικελία, καὶ ἡμεῖς Σόλωνα·
[599]	Χαρώνδαν μὲν γὰρ ~Ιταλία καὶ	Σικελία,	καὶ ἡμεῖς Σόλωνα· σὲ δὲ
[599]	ἥ τε τιμὴ καὶ ἡ	ὠφελία.	~Τῶν μὲν τοίνυν ἄλλων πέρι
[609]	ἀδικία τε καὶ (ἀκολασία καὶ	~δειλία	καὶ ἀμαθία. ~Η οὖν τι
[595]	~Ρητέον, ἦν δ’ ἐγώ· καίτοι	φιλία	γέ τίς με καὶ αἰδὼς
[597]	δύο μόνας ποιήσειεν, πάλιν ἂν	μία	ἀναφανείη ἧς ~ἐκεῖναι ἂν αὖ
[597]	ἢ τίν’ ἄλλον; ~Οὐδένα, οἶμαι.	~Μία	δέ γε ἣν ὁ τέκτων.
[597]	ἣν ὁ τέκτων. ~Ναί, ἔφη.	~Μία	δὲ ἣν ὁ ζωγράφος. ἦ
[596]	σκεύη δύο, μία μὲν κλίνης,	μία	δὲ τραπέζης. ~Ναί. ~Οὐκοῦν καὶ
[597]	τριτταί τινες κλῖναι αὗται γίγνονται·	μία	μὲν ἡ ἐν τῇ φύσει
[596]	περὶ ταῦτα τὰ σκεύη δύο,	μία	μὲν κλίνης, μία δὲ τραπέζης.
[608]	ἐπαρθέντα οὔτε χρήμασιν οὔτε ~ἀρχῇ	οὐδεμιᾷ	οὐδέ γε ποιητικῇ ἄξιον ἀμελῆσαι
[604]	τῶν ὁμοίων, ἢ ὅταν ἐν	~ἐρημίᾳ	μόνος αὐτὸς καθ’ αὑτὸν γίγνηται;
[607]	ὅσον μόνον ὕμνους ~θεοῖς καὶ	ἐγκώμια	τοῖς ἀγαθοῖς ποιήσεως παραδεκτέον εἰς
[613]	τοῦ δικαίου ἀνδρός, ἐάντ’ ἐν	πενίᾳ	~γίγνηται ἐάντ’ ἐν νόσοις ἤ
[618]	πῶς ἔχει, εἰδέναι τί κάλλος	πενίᾳ	ἢ πλούτῳ κραθὲν καὶ ~(μετὰ
[601]	ἐν μέτρῳ καὶ ῥυθμῷ καὶ	ἁρμονίᾳ,	πάνυ ~εὖ δοκεῖν λέγεσθαι, ἐάντε
[615]	βιούντων πέρι ἄλλα ἔλεγεν οὐκ	ἄξια	μνήμης. εἰς δὲ θεοὺς ~ἀσεβείας
[617]	καὶ τὴν ~μὲν Κλωθὼ τῇ	δεξιᾷ	χειρὶ ἐφαπτομένην συνεπιστρέφειν τοῦ ἀτράκτου
[611]	καὶ τῷ ἀεὶ ~ὄντι, καὶ	οἵα	ἂν γένοιτο τῷ τοιούτῳ πᾶσα
[608]	ἀληθεστάτην, ἕως δ’ ἂν μὴ	οἵα	τ’ ᾖ ~ἀπολογήσασθαι, ἀκροσαόμεθ’ αὐτῆς
[601]	καὶ ~ἄγγελον γίγνεσθαι τῷ ποιητῇ	οἷα	ἀγαθὰ ἢ κακὰ ποιεῖ ἐν
[601]	ὡραίων προσώποις, καλῶν δὲ μή,	~οἷα	γίγνεται ἰδεῖν ὅταν αὐτὰ τὸ
[600]	εὖ πολεμηθεὶς μνημονεύεται; ~Οὐδείς. ~Αλλ’	οἷα	δὴ εἰς τὰ ἔργα σοφοῦ
[598]	~Τὰ τῶν δημιουργῶν, ἔφη. ~Αρα	οἷα	ἔστιν ἢ οἷα φαίνεται; τοῦτο
[615]	~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας ὅσα τε καὶ	οἷα	πάθοιεν καὶ ἴδοιεν ἐν τῇ
[595]	~ἔχουσι φάρμακον τὸ εἰδέναι αὐτὰ	οἷα	τυγχάνει ὄντα. ~Πῇ δή, ἔφη,
[601]	αὑτῶν λεγόμενα, ~οἶμαί σε εἰδέναι	οἷα	φαίνεται. τεθέασαι γάρ που. ~Εγωγ’
[598]	ἔφη. ~Αρα οἷα ἔστιν ἢ	οἷα	φαίνεται; τοῦτο γὰρ ἔτι διόρισον.
[602]	~συνεῖναι τῷ εἰδότι καὶ ἐπιτάττεσθαι	οἷα	χρὴ γράφειν; ~Οὐδέτερα. ~Οὔτε ἄρα
[598]	διαφέρει μὲν οὐδέν, φαίνεται δὲ	ἀλλοία;	καὶ ~τἆλλα ὡσαύτως; ~Οὕτως, ἔφη·
[599]	καὶ οἷός τε ἦσθα γιγνώσκειν	ποῖα	ἐπιτηδεύματα βελτίους ἢ ~χείρους ἀνθρώπους
[612]	~γεηρὰ καὶ πετρώδη πολλὰ καὶ	ἄγρια	περιπέφυκεν ὑπὸ τῶν εὐδαιμόνων λεγομένων
[620]	τὰ μὲν ἄδικα εἰς ~τὰ	ἄγρια,	τὰ δὲ δίκαια εἰς τὰ
[609]	ἄρα κακὸν ἑκάστου καὶ ἡ	πονηρία	ἕκαστον ἀπόλλυσιν, ~ἢ εἰ μὴ
[610]	μὴ ἱκανὴ ἥ γε οἰκεία	πονηρία	~καὶ τὸ οἰκεῖον κακὸν ἀποκτεῖναι
[609]	ποίει· ὥσπερ σῶμα ἡ σώματος	πονηρία	νόσος οὖσα τήκει καὶ διόλλυσι
[609]	ἐὰν μὲν ἐμποιῇ ἡ ~αὐτῶν	πονηρία	τῶν σιτίων τῷ σώματι σώματος
[610]	δ’ ἐγώ, ἐὰν μὴ σώματος	πονηρία	~ψυχῇ ψυχῆς πονηρίαν ἐμποιῇ, μή
[612]	δοκεῖσθαι οὕτω, ἵνα καὶ τὰ	νικητήρια	~κομίσηται, ἀπὸ τοῦ δοκεῖν κτωμένη
[613]	θεῶν τοιαῦτ’ ἄττ’ ἂν εἴη	νικητήρια	τῷ δικαίῳ. ~Κατὰ γοῦν ἐμὴν
[606]	~φυλακὴν τοῦ (θρηνώδους τούτου, ἅτε	ἀλλότρια	πάθη θεωροῦν καὶ ~ἑαυτῷ οὐδὲν
[607]	ὅτι ἄρα ~πένονται, καὶ ἄλλα	μυρία	σημεῖα παλαιᾶς ἐναντιώσεως τούτων. ὅμως
[609]	διῇμεν πάντα, ἀδικία τε καὶ	(ἀκολασία	καὶ ~δειλία καὶ ἀμαθία. ~Η
[617]	δὲ ~τοῦ δευτέρου καὶ πέμπτου	παραπλήσια	ἀλλήλοις, ξανθότερα ἐκείνων, τρίτον δὲ
[600]	οὐδέν. ~Αλλὰ δὴ εἰ μὴ	δημοσίᾳ,	ἰδίᾳ τισὶν ἡγεμὼν παιδείας αὐτὸς
[599]	~χείρους ἀνθρώπους ποιεῖ ἰδίᾳ καὶ	δημοσίᾳ,	λέγε ἡμῖν τίς τῶν πόλεων
[615]	ἄλλα δὴ πολλά τε ~καὶ	ἀνόσια	εἰργασμένος, ὡς ἐλέγετο. ἔφη οὖν
[600]	γενέσθαι, οἳ ἐκεῖνον ἠγάπων ἐπὶ	(συνουσίᾳ	καὶ τοῖς ~ὑστέροις ὁδόν τινα
[617]	καὶ ἔλαττον αὐτῆς ἕκαστος ἕξει.	αἰτία	ἑλομένου· θεὸς ~ἀναίτιος. ~Ταῦτα εἰπόντα
[613]	ὁμοίου. ~Οὐκοῦν περὶ τοῦ ἀδίκου	τἀναντία	τούτων δεῖ διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα γε.
[602]	~ἐλάττω ἕτερα ἑτέρων ἢ ἴσα	τἀναντία	φαίνεται ἅμα περὶ ταὐτά. ~Ναί.
[602]	τῷ αὐτῷ ἅμα περὶ ταὐτὰ	ἐναντία	δοξάζειν ἀδύνατον ~εἶναι; ~Καὶ ὀρθῶς
[602]	τῷ ~παθήματι τῆς φύσεως ἡ	σκιαγραφία	ἐπιθεμένη γοητείας οὐδὲν ἀπολείπει, ~καὶ
[605]	ψυχῆς ~πέφυκέ τε καὶ ἡ	σοφία	αὐτοῦ τούτῳ ἀρέσκειν πέπηγεν, εἰ
[600]	παιδείας, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ	σοφίᾳ	οὕτω σφόδρα ~φιλοῦνται, ὥστε μόνον
[607]	ὅτι παλαιὰ μέν τις διαφορὰ	~φιλοσοφίᾳ	τε καὶ ποιητικῇ· καὶ γὰρ
[621]	ψυχὴν καὶ δυνατὴν πάντα μὲν	κακὰ	ἀνέχεσθαι, ~πάντα δὲ ἀγαθά, τῆς
[619]	παίδων αὑτοῦ βρώσεις καὶ ἄλλα	κακά·	ἐπειδὴ δὲ κατὰ σχολὴν ~σκέψασθαι,
[619]	πολλὰ μὲν ~ἐργάσηται καὶ ἀνήκεστα	κακά,	ἔτι δὲ αὐτὸς μείζω πάθῃ,
[601]	τῷ ποιητῇ οἷα ἀγαθὰ ἢ	κακὰ	ποιεῖ ἐν τῇ χρείᾳ ᾧ
[620]	ἑκάστῳ ὃν εἵλετο ~δαίμονα, τοῦτον	φύλακα	(συμ( πέμπειν τοῦ βίου καὶ
[612]	ὅμως δοτέον εἶναι τοῦ λόγου	ἕνεκα,	ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη ~πρὸς ἀδικίαν
[616]	τοῖς ἀεὶ παριοῦσι σημαίνοντες ὧν	ἕνεκά	τε καὶ ὅτι εἰς τὸν
[610]	σμικρότατα ὅλον τὸ σῶμα κατατέμοι,	ἕνεκα	~τούτων μηδὲν μᾶλλόν ποτε ψυχὴν
[620]	καὶ εἰς ἄλληλα, τὰ μὲν	ἄδικα	εἰς ~τὰ ἄγρια, τὰ δὲ
[613]	(καὶ ἀστῶν, μαστιγούμενοι καὶ ἃ	~ἄγροικα	ἔφησθα σὺ εἶναι, ἀληθῆ λέγων—
[620]	~βίου αἵρεσιν, καὶ ἄλλα ζῷα	μουσικὰ	ὡσαύτως. (εἰκοστὴν δὲ λαχοῦσαν ~ψυχὴν
[612]	ἐν τῷ λόγῳ; ~Τί μάλιστα;	~Εδωκα	ὑμῖν τὸν δίκαιον δοκεῖν ἄδικον
[605]	ἀλλὰ τὰ ~αὐτὰ τοτὲ μὲν	μεγάλα	ἡγουμένῳ, τοτὲ δὲ σμικρά, εἴδωλα
[615]	δὲ καὶ ἰδιῶταί ~τινες τῶν	(μεγάλα	ἡμαρτηκότων— οὓς οἰομένους ἤδη ἀναβήσεσθαι
[599]	καὶ πειρῷτο ἂν πολλὰ καὶ	καλὰ	ἔργα ἑαυτοῦ καταλιπεῖν ~μνημεῖα, καὶ
[602]	περὶ ὧν ἂν ~γράφῃ, εἴτε	καλὰ	καὶ ὀρθὰ εἴτε μή, ἢ
[614]	ἂν εἴη. ~Καὶ μάλ’ ἔφη,	καλά	τε καὶ βέβαια. ~Ταῦτα τοίνυν,
[613]	παρὰ τῶν ἀνθρώπων ~φέρονται; ~Καὶ	μάλα.	~Ανέξῃ ἄρα λέγοντος ἐμοῦ περὶ
[609]	ποιεῖ αὐτὴν αὐτὴν κακήν; ~Καὶ	μάλα,	ἔφη· ἃ νυνδὴ διῇμεν πάντα,
[606]	ἐξενεχθεὶς ὥστε κωμῳδοποιὸς γενέσθαι. ~Καὶ	μάλα,	ἔφη. ~(Καὶ περὶ ἀφροδισίων δὴ
[610]	τε, τὸν δ’ ἔχοντα καὶ	μάλα	ζωτικὸν παρέχουσαν, καὶ πρός γ’
[618]	τῶν ἐπικτήτων τί συγκεραννύμενα πρὸς	ἄλληλα	ἐργάζεται, ~ὥστε ἐξ ἁπάντων αὐτῶν
[620]	εἰς ἀνθρώπους ἰέναι καὶ εἰς	ἄλληλα,	τὰ μὲν ἄδικα εἰς ~τὰ
[621]	μένοντες ἐνθάδε, καὶ ἐπειδὰν τὰ	ἆθλα	(αὐτῆς ~κομιζώμεθα, ὥσπερ οἱ νικηφόροι
[613]	εἰς ~τέλος ἐλθόντες τά τε	ἆθλα	λαμβάνουσιν καὶ στεφανοῦνται. οὐχ οὕτω
[608]	μέγιστα ἐπίχειρα ἀρετῆς καὶ προκείμενα	~ἆθλα	οὐ διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν τι, ἔφη,
[613]	βίου εὐδοκιμοῦσί τε καὶ τὰ	ἆθλα	παρὰ τῶν ἀνθρώπων ~φέρονται; ~Καὶ
[614]	παρὰ θεῶν τε (καὶ ~ἀνθρώπων	ἆθλά	τε καὶ μισθοὶ καὶ δῶρα
[602]	τε θεωμένοις καὶ ἔξω, καὶ	~κοῖλά	τε δὴ καὶ ἐξέχοντα διὰ
[598]	τέκτονα εἶναι. ~Τί δ’ οὔ;	~Αλλὰ	γὰρ οἶμαι ὦ φίλε, τόδε
[600]	τοῦ Σκύθου; ~Οὐδαμῶς τοιοῦτον οὐδέν.	~Αλλὰ	δὴ εἰ μὴ δημοσίᾳ, ἰδίᾳ
[600]	γε οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν Ομηριδῶν.	~(Αλλὰ	δή τις πόλεμος ἐπὶ Ομήρου
[596]	καὶ τράπεζαι. ~Πῶς δ’ οὔ;	~Αλλὰ	ἰδέαι γέ που περὶ ταῦτα
[609]	χωρίσῃ; ~Οὐδαμῶς, ἔφη, τοῦτό γε.	~Αλλὰ	μέντοι ἐκεῖνό γε ἄλογον, ἦν
[610]	μηδὲν ἐῶμεν ~φάναι τινὰ ἀπόλλυσθαι.	~Αλλὰ	μέντοι, ἔφη, τοῦτό γε οὐδείς
[603]	εἴη ταὐτόν. ~Οὐ γὰρ οὖν.	~Αλλὰ	μὴν τὸ μέτρῳ γε καὶ
[602]	καὶ ~στῆσαν; ~Πῶς γὰρ οὔ;	~(Αλλὰ	μὴν τοῦτό γε τοῦ λογιστικοῦ
[597]	καὶ ποιητὴν τοῦ τοιούτου; ~Οὐδαμῶς.	~Αλλὰ	τί αὐτὸν κλίνης φήσεις εἶναι;
[596]	ἦ γάρ; ~Πῶς γὰρ οὔ;	~Αλλὰ	φήσεις οὐκ ἀληθῆ οἶμαι αὐτὸν
[603]	ἴδωμεν φαῦλον ἢ σπουδαῖόν ἐστιν.	~Αλλὰ	χρή. ~Ωδε δὴ προθώμεθα· πράττοντας,
[607]	ἡμῖν αὐτοῖς κηλουμένοις ὑπ’ αὐτῆς·	ἀλλὰ	~γὰρ τὸ δοκοῦν ἀληθὲς οὐχ
[600]	ἅτε περὶ ~τούτων οὐ μιμεῖσθαι	ἀλλὰ	γιγνώσκειν δυνάμενος, οὐκ ἄρ’ ἂν
[619]	ἔτι δὲ αὐτὸς μείζω πάθῃ,	ἀλλὰ	γνῷ τὸν ~μέσον ἀεὶ τῶν
[611]	θεώμεθα διακειμένην ὑπὸ μυρίων ~κακῶν.	ἀλλὰ	δεῖ, ὦ Γλαύκων, ἐκεῖσε βλέπειν.
[599]	δημιουργός, ὃν δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα,	ἀλλὰ	καὶ ~δεύτερος, καὶ οἷός τε
[603]	μόνον πιστεύσωμεν ἐκ τῆς γραφικῆς,	~ἀλλὰ	καὶ ἐπ’ αὐτὸ αὖ ἔλθωμεν
[596]	πάντα οἷός τε σκεύη ποιῆσαι,	ἀλλὰ	καὶ τὰ ἐκ τῆς γῆς
[619]	οὐ μόνον ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν ~ἄν,	ἀλλὰ	καὶ τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ
[607]	εἰπεῖν, ὡς οὐ μόνον ἡδεῖα	~ἀλλὰ	καὶ ὠφελίμη πρὸς τὰς πολιτείας
[607]	ἐὰν μὴ μόνον ἡδεῖα ~φανῇ	ἀλλὰ	καὶ ὠφελίμη. ~Πῶς δ’ οὐ
[597]	φαμεν εἶναι ὃ ἔστι κλίνη,	ἀλλὰ	κλίνην τινά; ~Ελεγον γάρ. ~Οὐκοῦν
[620]	ἀθλητοῦ ἀνδρός, οὐ ~δύνασθαι παρελθεῖν,	ἀλλὰ	λαβεῖν. μετὰ (δὲ ταύτην ἰδεῖν
[619]	ἂν χθονίαν ~καὶ τραχεῖαν πορεύεσθαι,	ἀλλὰ	λείαν τε καὶ οὐρανίαν. ~Ταύτην
[610]	ἀπαλλαγὴ γὰρ ἂν εἴη κακῶν—	ἀλλὰ	μᾶλλον οἶμαι ~αὐτὴν φανήσεσθαι πᾶν
[597]	ὄντως κλίνης ~ποιητὴς ὄντως οὔσης,	ἀλλὰ	μὴ κλίνης τινὸς μηδὲ κλινοποιός
[599]	εἰ ἰατρικὸς ἦν τις αὐτῶν	ἀλλὰ	μὴ ~μιμητὴς μόνον ἰατρικῶν λόγων,
[605]	(τοι( οῦτον ὁμιλεῖν τῆς ψυχῆς	ἀλλὰ	μὴ ~πρὸς τὸ βέλτιστον, καὶ
[604]	λόγος ~αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν ἔχειν,	ἀλλὰ	μὴ προσπταίσαντας καθάπερ παῖδας ~ἐχομένους
[610]	θᾶττον, τοὺς δ’ ~ἧττον σχολαίτερον,	ἀλλὰ	μὴ ὥσπερ νῦν διὰ τοῦτο
[596]	~Οὐ χαλεπός, ἦν δ’ ἐγώ,	ἀλλὰ	πολλαχῇ καὶ ταχὺ δημιουργούμενος, ~τάχιστα
[605]	μέλλει ~εὐδοκιμήσειν ἐν τοῖς πολλοῖς,	ἀλλὰ	πρὸς τὸ ἀγανακτητικόν τε καὶ
[600]	ἐτιμᾶτο καὶ ἠγαπᾶτο ὑπ’ αὐτῶν,	ἀλλὰ	~Πρωταγόρας μὲν ἄρα ὁ Αβδηρίτης
[596]	πρότεροι εἶδον. ~Εστιν, ἔφη, οὕτως·	ἀλλὰ	σοῦ παρόντος οὐδ’ ἂν προθυμηθῆναι
[605]	μείζω οὔτε τὰ ἐλάττω διαγιγνώσκοντι,	ἀλλὰ	τὰ ~αὐτὰ τοτὲ μὲν μεγάλα
[596]	καὶ θαυμαστὸν ἄνδρα. ~Οὔπω γε,	ἀλλὰ	τάχα μᾶλλον φήσεις. ὁ αὐτὸς
[597]	οὐκ ἂν τὸ ὂν ποιοῖ,	ἀλλά	τι τοιοῦτον οἷον ~τὸ ὄν,
[608]	τοῦ παντός; ~Οἶμαι ἔγωγ’ ἔφη·	ἀλλὰ	τί τοῦτο λέγεις; ~Οὐκ ᾔσθησαι,
[602]	~ἔλαττον ἢ πλέον ἢ βαρύτερον,	ἀλλὰ	τὸ λογισάμενον καὶ μετρῆσαν ἢ
[619]	γὰρ ἑαυτὸν αἰτιᾶσθαι τῶν κακῶν,	~ἀλλὰ	τύχην τε καὶ δαίμονας καὶ
[605]	ἀλλ’ αἰσχύνοιτο ἄν, μὴ βδελύττεσθαι	~ἀλλὰ	χαίρειν τε καὶ ἐπαινεῖν; ~Οὐ
[618]	βίον ἀλλοίαν γίγνεσθαι· τὰ δ’	ἄλλα	ἀλλήλοις τε καὶ ~πλούτοις καὶ
[612]	ἦν δ’ ἐγώ, τά τε	ἄλλα	ἀπελυσάμεθα ἐν τῷ λόγῳ, (καὶ
[611]	~πάντως λελωβῆσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων,	ἄλλα	δὲ προσπεφυκέναι, ὄστρεά ~τε καὶ
[615]	ἀποκτείνας (καὶ πρεσβύτερον ἀδελφόν, καὶ	ἄλλα	δὴ πολλά τε ~καὶ ἀνόσια
[615]	καὶ ὀλίγον ~χρόνον βιούντων πέρι	ἄλλα	ἔλεγεν οὐκ ἄξια μνήμης. εἰς
[620]	εἰς ἀνθρωπίνου ~βίου αἵρεσιν, καὶ	ἄλλα	ζῷα μουσικὰ ὡσαύτως. (εἰκοστὴν δὲ
[596]	ζῷα πάντα ἐργάζεται, τά τε	ἄλλα	καὶ ἑαυτόν, καὶ πρὸς ~τούτοις
[619]	~εἱμαρμένην παίδων αὑτοῦ βρώσεις καὶ	ἄλλα	κακά· ἐπειδὴ δὲ κατὰ σχολὴν
[614]	οὐρανοῦ αὖ ἐν τῷ ἄνω	ἄλλα	~καταντικρύ. δικαστὰς δὲ μεταξὺ τούτων
[607]	μεριμνῶντες, ὅτι ἄρα ~πένονται, καὶ	ἄλλα	μυρία σημεῖα παλαιᾶς ἐναντιώσεως τούτων.
[618]	εἰς τὸ δικαιοτέραν. τὰ δὲ	ἄλλα	πάντα χαίρειν ἐάσει· ~ἑωράκαμεν γὰρ
[595]	δ’ ἐγώ, πολλὰ μὲν καὶ	ἄλλα	περὶ αὐτῆς ἐννοῶ, ὡς ~παντὸς
[608]	εἰ τῶν εἰρημένων μείζω ἐστὶν	~ἄλλα.	~Τί δ’ ἄν, ἦν δ’
[596]	ταχὺ δὲ ~σαυτόν τε καὶ	τἆλλα	ζῷα καὶ σκεύη καὶ φυτὰ
[596]	τραπέζας, ~αἷς ἡμεῖς χρώμεθα, καὶ	τἆλλα	κατὰ ταὐτά; οὐ γάρ που
[598]	~πάσας ἐπισταμένῳ τὰς δημιουργίας καὶ	τἆλλα	πάντα ὅσα εἷς ἕκαστος ~οἶδεν,
[597]	φύσει γε καὶ τοῦτο καὶ	τἆλλα	πάντα ~πεποίηκεν. ~Τί δὲ τὸν
[615]	στομίου ἦμεν μέλλοντες ἀνιέναι ~καὶ	τἆλλα	πάντα πεπονθότες, ἐκεῖνόν τε κατείδομεν
[598]	οὐδέν, φαίνεται δὲ ἀλλοία; καὶ	~τἆλλα	ὡσαύτως; ~Οὕτως, ἔφη· φαίνεται, διαφέρει
[620]	γὰρ τοῦ προτέρου βίου τὰ	πολλὰ	αἱρεῖσθαι. ~ἰδεῖν μὲν γὰρ ψυχὴν
[614]	~(Λέγοις ἄν, ἔφη, ὡς οὐ	πολλὰ	ἄλλ’ ἥδιον ἀκούοντι. ~Αλλ’ οὐ
[604]	τις ~αὐτοῦ ἀκούοι αἰσχύνοιτ’ ἄν,	πολλὰ	δὲ ποιήσει, ἃ οὐκ ἂν
[612]	γῆν ἑστιωμένῃ, ~γεηρὰ καὶ πετρώδη	πολλὰ	καὶ ἄγρια περιπέφυκεν ὑπὸ τῶν
[599]	τοῖς ~μιμήμασι, καὶ πειρῷτο ἂν	πολλὰ	καὶ καλὰ ἔργα ἑαυτοῦ καταλιπεῖν
[619]	τυραννίδας καὶ ἄλλας τοιαύτας πράξεις	πολλὰ	μὲν ~ἐργάσηται καὶ ἀνήκεστα κακά,
[595]	~(Καὶ μήν, ἦν δ’ ἐγώ,	πολλὰ	μὲν καὶ ἄλλα περὶ αὐτῆς
[604]	ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς δέ γε οἶμαι	πολλὰ	μὲν τολμήσει φθέγξασθαι, ἃ εἴ
[596]	εἰώθαμεν τίθεσθαι περὶ ἕκαστα τὰ	~πολλά,	οἷς ταὐτὸν ὄνομα ἐπιφέρομεν. ἢ
[615]	πρεσβύτερον ἀδελφόν, καὶ ἄλλα δὴ	πολλά	τε ~καὶ ἀνόσια εἰργασμένος, ὡς
[596]	ἦν δ’ ἐγώ, ἄτοπον, ~ἐπεὶ	πολλά	τοι ὀξύτερον ~(βλεπόντων ἀμβλύτερον ὁρῶντες
[615]	τὸ κάλλος. τὰ μὲν οὖν	πολλά,	~ὦ Γλαύκων, πολλοῦ χρόνου διηγήσασθαι·
[603]	ὅς. ~Φαύλη ἄρα φαύλῳ συγγιγνομένη	φαῦλα	γεννᾷ ἡ μιμητική. ~Εοικεν. ~Πότερον,
[605]	τῷ ζωγράφῳ· καὶ γὰρ τῷ	φαῦλα	ποιεῖν πρὸς ἀλήθειαν ~ἔοικεν αὐτῷ,
[602]	φαίνεται. ~Οὐ γάρ. ~Καὶ ταὐτὰ	καμπύλα	τε καὶ εὐθέα ἐν ὕδατί
[605]	μεγάλα ἡγουμένῳ, τοτὲ δὲ σμικρά,	εἴδωλα	εἰδωλοποιοῦντα, ~τοῦ δὲ ἀληθοῦς πόρρω
[610]	δίκην ~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν οἱ ἄδικοι.	~Μὰ	Δί’ ἦ δ’ ὅς, οὐκ
[608]	ἐμβλέψας μοι καὶ θαυμάσας εἶπε·	Μὰ	Δί’ οὐκ ἔγωγε· σὺ δὲ
[605]	χαίρειν τε καὶ ἐπαινεῖν; ~Οὐ	μὰ	τὸν Δί’ ἔφη, οὐκ εὐλόγῳ
[617]	τὸν ὄγδοον, δευτέρους δὲ καὶ	ἅμα	(ἀλλήλοις τόν τε ἕβδομον καὶ
[603]	~διωμολογησάμεθα, ὅτι μυρίων τοιούτων ἐναντιωμάτων	ἅμα	γιγνομένων ~ἡ ψυχὴ γέμει ἡμῶν.
[604]	τῷ ἀνθρώπῳ περὶ τὸ αὐτὸ	ἅμα,	~δύο φαμὲν αὐτὼ ἀναγκαῖον εἶναι.
[602]	~Ναί. ~Οὐκοῦν ἔφαμεν τῷ αὐτῷ	ἅμα	περὶ ταὐτὰ ἐναντία δοξάζειν ἀδύνατον
[602]	ἑτέρων ἢ ἴσα τἀναντία φαίνεται	ἅμα	περὶ ταὐτά. ~Ναί. ~Οὐκοῦν ἔφαμεν
[603]	ἐναντίας εἶχεν ἐν ἑαυτῷ δόξας	ἅμα	~περὶ τῶν αὐτῶν, οὕτω καὶ
[616]	ὑπερβάλλειν, μὴ γένοιτο ἑκάστῳ τὸ	φθέγμα	ὅτε ~ἀναβαίνοι, καὶ ἁσμενέστατα ἕκαστον
[615]	ἰδεῖν, παρεστῶτες καὶ καταμανθάνοντες τὸ	~φθέγμα,	τοὺς μὲν διαλαβόντες ἦγον, ~τὸν
[617]	κύκλους ~τὴν ἐναντίαν τῷ ὅλῳ	ἠρέμα	περιφέρεσθαι, αὐτῶν δὲ τούτων τάχιστα
[617]	βίων ~παραδείγματα, ἀναβάντα ἐπί τι	βῆμα	ὑψηλὸν εἰπεῖν— ~Ανάγκης θυγατρὸς κόρης
[609]	~σύμφυτον ἑκάστῳ κακόν τε καὶ	νόσημα;	~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν ὅταν τῴ
[616]	φύσιν εἶναι τοιάνδε· τὸ μὲν	σχῆμα	~οἵαπερ ἡ τοῦ ἐνθάδε, νοῆσαι
[610]	ἔφην ἐγώ, ὁμόσε τῷ λόγῳ	τολμᾷ	ἰέναι καὶ λέγειν ὡς ~πονηρότερος
[596]	ἕκαστα τὰ ~πολλά, οἷς ταὐτὸν	ὄνομα	ἐπιφέρομεν. ἢ οὐ μανθάνεις; ~Μανθάνω.
[614]	ταύτῃ μὲν καθ’ ἑκάτερον τὸ	χάσμα	τοῦ οὐρανοῦ τε καὶ τῆς
[615]	τοῦ ἀνθρωπίνου— ~ἵνα δεκαπλάσιον τὸ	ἔκτεισμα	τοῦ ἀδικήματος ἐκτίνοιεν, καὶ οἷον
[617]	~τὸν δὲ (τοῦ ὀγδόου τὸ	χρῶμα	ἀπὸ τοῦ ἑβδόμου ἔχειν προσλάμποντος,
[617]	ξανθότερα ἐκείνων, τρίτον δὲ ~λευκότατον	χρῶμα	ἔχειν, τέταρτον δὲ ὑπέρυθρον, δεύτερον
[609]	~ἡτισοῦν οὖσα, οὐκ οἰόμεθα δεῖν	σῶμα	ἀπόλλυσθαι· ἀλλ’ ἐὰν μὲν ἐμποιῇ
[621]	μέντοι καὶ ὅπως εἰς τὸ	σῶμα	~ἀφίκοιτο, οὐκ εἰδέναι, ἀλλ’ ἐξαίφνης
[609]	~καὶ ἄγει εἰς τὸ μηδὲ	σῶμα	εἶναι, καὶ ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν
[609]	ψυχῆς. ἀλλ’ ~ὧδε ποίει· ὥσπερ	σῶμα	ἡ σώματος πονηρία νόσος οὖσα
[610]	τις ὅτι σμικρότατα ὅλον τὸ	σῶμα	κατατέμοι, ἕνεκα ~τούτων μηδὲν μᾶλλόν
[610]	ἄλλων ὄντων ἄλλο ὂν τὸ	σῶμα,	ὑπ’ ἀλλοτρίου ~κακοῦ μὴ ἐμποιήσαντος
[617]	Σειρῆνα ~συμπεριφερομένην, φωνὴν μίαν ἱεῖσαν,	ἕνα	τόνον· ἐκ πασῶν δὲ ὀκτὼ
[597]	θεὸν ἐργάσασθαι. ἢ τίν’ ἄλλον;	~Οὐδένα,	οἶμαι. ~Μία δέ γε ἣν
[616]	~τὰ ἄκρα αὐτοῦ τῶν δεσμῶν	τεταμένα—	εἶναι γὰρ τοῦτο τὸ φῶς
[618]	~πάντα τὰ νυνδὴ ῥηθέντα καὶ	συντιθέμενα	ἀλλήλοις καὶ διαιρούμενα πρὸς ~ἀρετὴν
[608]	γε μέγιστα ἐπίχειρα ἀρετῆς καὶ	προκείμενα	~ἆθλα οὐ διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν τι,
[601]	τῶν ποιητῶν, αὐτὰ ἐφ’ αὑτῶν	λεγόμενα,	~οἶμαί σε εἰδέναι οἷα φαίνεται.
[600]	πρὸς ~παιδείαν φανείη, εἰ τὰ	λεγόμενα	περὶ Ομήρου ἀληθῆ. λέγεται γὰρ
[614]	ἀπειλήφῃ τὰ ὑπὸ τοῦ λόγου	ὀφειλόμενα	ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις ἄν, ἔφη, ὡς
[596]	ὅσα νυνδὴ ~ἐλέγετο. ~Ναί, ἔφη,	φαινόμενα,	οὐ μέντοι ὄντα γέ που
[596]	καὶ τὰ ἐκ τῆς γῆς	φυόμενα	~ἅπαντα ποιεῖ καὶ ζῷα πάντα
[618]	~ὄντων καὶ τῶν ἐπικτήτων τί	συγκεραννύμενα	πρὸς ἄλληλα ἐργάζεται, ~ὥστε ἐξ
[618]	ῥηθέντα καὶ συντιθέμενα ἀλλήλοις καὶ	διαιρούμενα	πρὸς ~ἀρετὴν βίου πῶς ἔχει,
[617]	αὐτοῦ ἄνωθεν ἐφ’ ἑκάστου βεβηκέναι	Σειρῆνα	~συμπεριφερομένην, φωνὴν μίαν ἱεῖσαν, ἕνα
[612]	δοτέον εἶναι τοῦ λόγου ἕνεκα,	ἵνα	αὐτὴ δικαιοσύνη ~πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν
[606]	ἡμῖν καθίστησιν, ~δέον ἄρχεσθαι αὐτὰ	ἵνα	βελτίους τε καὶ εὐδαιμονέστεροι ἀντὶ
[615]	βίου ὄντος τοσούτου τοῦ ἀνθρωπίνου—	~ἵνα	δεκαπλάσιον τὸ ἔκτεισμα τοῦ ἀδικήματος
[610]	καὶ ἀδικώτερος γίγνεται ὁ ἀποθνῄσκων,	ἵνα	δὴ μὴ ~ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς
[621]	μετὰ ~φρονήσεως παντὶ τρόπῳ ἐπιτηδεύσομεν,	ἵνα	καὶ ἡμῖν αὐτοῖς φίλοι ὦμεν
[612]	ὁμολογεῖν περὶ αὐτῆς δοκεῖσθαι οὕτω,	ἵνα	καὶ τὰ νικητήρια ~κομίσηται, ἀπὸ
[614]	περιμένει· χρὴ δ’ αὐτὰ ἀκοῦσαι,	ἵνα	τελέως ~ἑκάτερος αὐτῶν ἀπειλήφῃ τὰ
[614]	ἐστι πλήθει οὐδὲ μεγέθει πρὸς	ἐκεῖνα	~ἃ τελευτήσαντα ἑκάτερον περιμένει· χρὴ
[613]	εἶτα στρεβλώσονται καὶ ~ἐκκαυθήσονται— πάντα	ἐκεῖνα	οἴου καὶ ἐμοῦ ἀκηκοέναι ὡς
[609]	σώματος μοχθηρίαν, φήσομεν αὐτὸ ~δι’	ἐκεῖνα	ὑπὸ τῆς αὑτοῦ κακίας νόσου
[610]	μήτε ἄλλο μηδὲν ἐῶμεν ~φάναι	τινὰ	ἀπόλλυσθαι. ~Αλλὰ μέντοι, ἔφη, τοῦτό
[614]	καὶ ἀφικνεῖσθαι σφᾶς εἰς τόπον	τινὰ	δαιμόνιον, ἐν ᾧ τῆς τε
[599]	Σόλωνα· σὲ δὲ τίς; ἕξει	τινὰ	εἰπεῖν; ~Οὐκ οἶμαι, ἔφη ὁ
[597]	ὃ ἔστι κλίνη, ἀλλὰ κλίνην	τινά;	~Ελεγον γάρ. ~Οὐκοῦν εἰ μὴ
[607]	εἰρήσθω ὅτι ἡμεῖς γε, εἴ	τινα	ἔχοι λόγον εἰπεῖν ἡ πρὸς
[615]	ἔφη τόδε ~εἶναι, ὅσα πώποτέ	τινα	ἠδίκησαν καὶ ὅσους ἕκαστοι, ὑπὲρ
[604]	ποιήσει, ἃ οὐκ ἂν δέξαιτό	τινα	ἰδεῖν ~δρῶντα. ~Οὕτως ἔχει, ἔφη.
[602]	ὧν μιμεῖται, ἀλλ’ εἶναι παιδιάν	~τινα	καὶ οὐ σπουδὴν τὴν μίμησιν,
[596]	~Αλλ’ ὅρα δὴ καὶ τόνδε	τίνα	καλεῖς τὸν δημιουργόν. ~(Τὸν ποῖον;
[601]	~οὕτω φύσει αὐτὰ ταῦτα μεγάλην	τινὰ	κήλησιν ἔχειν. ἐπεὶ γυμνωθέντα γε
[596]	εἷς ἕκαστος τῶν χειροτεχνῶν. ~Δεινόν	τινα	λέγεις καὶ θαυμαστὸν ἄνδρα. ~Οὔπω
[600]	(συνουσίᾳ καὶ τοῖς ~ὑστέροις ὁδόν	τινα	παρέδοσαν βίου Ομηρικήν, ὥσπερ Πυθαγόρας
[607]	προσείπωμεν δὲ αὐτῇ, μὴ καί	τινα	~σκληρότητα ἡμῶν καὶ ἀγροικίαν καταγνῷ,
[617]	πρὸς τὴν ~Λάχεσιν. προφήτην οὖν	τινα	σφᾶς πρῶτον μὲν ἐν τάξει
[605]	~ἄλλου τινὸς τῶν τραγῳδοποιῶν μιμουμένου	(τινὰ	τῶν ἡρώων ἐν ~πένθει ὄντα
[603]	~Φαύλη ἄρα φαύλῳ συγγιγνομένη φαῦλα	γεννᾷ	ἡ μιμητική. ~Εοικεν. ~Πότερον, ἦν
[609]	σώματι νόσον, σίτῳ τε ἐρυσίβην,	σηπεδόνα	~τε ξύλοις, χαλκῷ δὲ καὶ
[616]	γῆς τεταμένον φῶς εὐθύ, οἷον	κίονα,	μάλιστα τῇ ἴριδι προσφερῆ, ~λαμπρότερον
[598]	τήν τε τραγῳδίαν καὶ τὸν	~ἡγεμόνα	αὐτῆς Ομηρον, ἐπειδή τινων (ἀκούομεν
[618]	τίς αὐτὸν ποιήσει ~δυνατὸν καὶ	ἐπιστήμονα,	βίον καὶ χρηστὸν καὶ πονηρὸν
[617]	ὑμᾶς δαίμων ~λήξεται, ἀλλ’ ὑμεῖς	δαίμονα	αἱρήσεσθε. πρῶτος δ’ ὁ λαχὼν
[620]	ἐκείνην δ’ ἑκάστῳ ὃν εἵλετο	~δαίμονα,	τοῦτον φύλακα (συμ( πέμπειν τοῦ
[597]	πάντα ~πεποίηκεν. ~Τί δὲ τὸν	τέκτονα;	ἆρ’ οὐ δημιουργὸν κλίνης; ~Ναί.
[598]	ἂν τῷ δοκεῖν ὡς ~ἀληθῶς	τέκτονα	εἶναι. ~Τί δ’ οὔ; ~Αλλὰ
[598]	ἀγαθὸς εἴη ζωγράφος, ~γράψας ἂν	τέκτονα	καὶ πόρρωθεν ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ ἂν
[598]	ζωγράφος, φαμέν, ζωγραφήσει ἡμῖν σκυτοτόμον,	τέκτονα,	~τοὺς ἄλλους (δημιουρ( γούς, περὶ
[599]	~Ιταλία καὶ Σικελία, καὶ ἡμεῖς	Σόλωνα·	σὲ δὲ τίς; ἕξει τινὰ
[614]	ἥκειν, καὶ ἁσμένας ~εἰς τὸν	λειμῶνα	ἀπιούσας οἷον ἐν πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι,
[618]	πλείω τῶν ~παρόντων. εἶναι δὲ	παντοδαπά·	ζῴων τε γὰρ πάντων βίους
[598]	ἔργα; ~Τὰ τῶν δημιουργῶν, ἔφη.	~Αρα	οἷα ἔστιν ἢ οἷα φαίνεται;
[601]	~πεποιημένον ἢ πεφυκός; ~Οὕτως. ~Πολλὴ	ἄρα	ἀνάγκη τὸν χρώμενον ἑκάστῳ ἐμπειρότατόν
[597]	δ’ ἐγώ· τὸν τοῦ τρίτου	ἄρα	γεννήματος ἀπὸ τῆς φύσεως ~μιμητὴν
[603]	ἔφαμεν. ~(Τὸ παρὰ τὰ μέτρα	ἄρα	δοξάζον τῆς ψυχῆς τῷ κατὰ
[602]	οἷα χρὴ γράφειν; ~Οὐδέτερα. ~Οὔτε	ἄρα	εἴσεται οὔτε ὀρθὰ δοξάσει ὁ
[597]	~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. ~Τοῦτ’	ἄρα	ἔσται καὶ ὁ τραγῳδοποιός, εἴπερ
[597]	τοὺς τοιούσδε λόγους ~διατρίβουσιν. ~Μηδὲν	ἄρα	θαυμάζωμεν εἰ καὶ τοῦτο ἀμυδρόν
[609]	~Πῶς γὰρ οὔ; ~Τὸ σύμφυτον	ἄρα	κακὸν ἑκάστου καὶ ἡ πονηρία
[613]	ἀνθρώπων ~φέρονται; ~Καὶ μάλα. ~Ανέξῃ	ἄρα	λέγοντος ἐμοῦ περὶ τούτων ἅπερ
[595]	περὶ αὐτῆς ἐννοῶ, ὡς ~παντὸς	ἄρα	μᾶλλον ὀρθῶς ᾠκίζομεν τὴν πόλιν,
[600]	ὑπ’ αὐτῶν, ἀλλὰ ~Πρωταγόρας μὲν	ἄρα	ὁ Αβδηρίτης καὶ Πρόδικος ὁ
[600]	αὐτοὺς οἱ ~ἑταῖροι· Ομηρον δ’	ἄρα	οἱ ἐπ’ ἐκείνου, εἴπερ οἷός
[610]	Δί’ ἦ δ’ ὅς, οὐκ	ἄρα	πάνδεινον φανεῖται ἡ ἀδικία, εἰ
[607]	καὶ οἱ λεπτῶς μεριμνῶντες, ὅτι	ἄρα	~πένονται, καὶ ἄλλα μυρία σημεῖα
[598]	ἂν ποιῇ ~καλῶς ποιήσειν, εἰδότα	ἄρα	ποιεῖν, ἢ μὴ οἷόν τε
[598]	οὖσα μίμησις; ~Φαντάσματος, ἔφη. ~Πόρρω	ἄρα	που τοῦ ἀληθοῦς ἡ μιμητική
[601]	πιστεύων ποιήσει; ~Ναί. ~Τοῦ αὐτοῦ	ἄρα	σκεύους ὁ μὲν ποιητὴς πίστιν
[609]	~Πῶς γὰρ ἄν; ἔφη. ~Εὰν	ἄρα	τι εὑρίσκωμεν τῶν ὄντων, ᾧ
[607]	ἀναμνησθεῖσιν περὶ ~ποιήσεως, ὅτι εἰκότως	ἄρα	τότε αὐτὴν ἐκ τῆς πόλεως
[603]	τῆς ~ψυχῆς. ~Τί μήν; ~Τὸ	ἄρα	τούτῳ ἐναντιούμενον τῶν φαύλων ἄν
[613]	ὑπῆρχεν; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτως	ἄρα	ὑποληπτέον περὶ τοῦ δικαίου ἀνδρός,
[603]	~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς. ~Φαύλη	ἄρα	φαύλῳ συγγιγνομένη φαῦλα γεννᾷ ἡ
[609]	κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον σκόπει.	ἆρα	ἐνοῦσα ἐν ~αὐτῇ ἀδικία καὶ
[612]	~δικαιοσύνης, ὥσπερ ἔχει δόξης καὶ	παρὰ	θεῶν καὶ παρ’ ἀνθρώπων, καὶ
[614]	δ’ ἐγώ, ζῶντι τῷ δικαίῳ	παρὰ	θεῶν τε (καὶ ~ἀνθρώπων ἆθλά
[613]	~Σφόδρα γε. ~Τὰ μὲν δὴ	παρὰ	θεῶν τοιαῦτ’ ἄττ’ ἂν εἴη
[600]	ἢ τοῦ χρυσοῦ καὶ (ἠνάγκαζον	παρὰ	σφίσιν οἴκοι ~εἶναι, ἢ εἰ
[603]	~Καὶ ὀρθῶς γ’ ἔφαμεν. ~(Τὸ	παρὰ	τὰ μέτρα ἄρα δοξάζον τῆς
[603]	χαίροντας. ~μή τι ἄλλο ἦν	παρὰ	ταῦτα; ~Οὐδέν. ~Αρ’ οὖν ἐν
[616]	κεφαλήν, καταβαλόντες καὶ ἐκδείραντες, εἷλκον	παρὰ	τὴν ὁδὸν ἐκτὸς ~ἐπ’ ἀσπαλάθων
[621]	οὖν σφᾶς ἤδη ἑσπέρας ~γιγνομένης	παρὰ	τὸν Αμέλητα ποταμόν, οὗ τὸ
[602]	τῷ εἰδότι καὶ (ἀναγκαζόμενος ~ἀκούειν	παρὰ	τοῦ εἰδότος, ὁ δὲ χρώμενος
[613]	εὐδοκιμοῦσί τε καὶ τὰ ἆθλα	παρὰ	τῶν ἀνθρώπων ~φέρονται; ~Καὶ μάλα.
[614]	τε ἐκ τῆς ~γῆς ἡκούσας	παρὰ	τῶν ἑτέρων τὰ ἐκεῖ καὶ
[605]	δ’ οὐ μέλλει, εἴπερ γε	δρᾷ	αὐτό; ~Ακούων σκόπει. οἱ γάρ
[605]	ἔπαινος ἔχει, τὸ ὁρῶντα τοιοῦτον	~ἄνδρα,	οἷον ἑαυτόν τις μὴ ἀξιοῖ
[596]	~Δεινόν τινα λέγεις καὶ θαυμαστὸν	ἄνδρα.	~Οὔπω γε, ἀλλὰ τάχα μᾶλλον
[613]	ἀδίκου τἀναντία τούτων δεῖ διανοεῖσθαι;	~Σφόδρα	γε. ~Τὰ μὲν δὴ παρὰ
[600]	ἐπὶ ταύτῃ τῇ σοφίᾳ οὕτω	σφόδρα	~φιλοῦνται, ὥστε μόνον οὐκ ἐπὶ
[606]	κωμῳδικῇ ἢ καὶ ἰδίᾳ ἀκούων	~σφόδρα	χαρῇς καὶ μὴ μισῇς ὡς
[620]	τὰ δὲ δίκαια εἰς τὰ	ἥμερα	μεταβάλλοντα, καὶ πάσας μείξεις ~μείγνυσθαι.
[617]	δὲ Λάχεσιν (ἐν μέρει ἑκατέρας	ἑκατέρᾳ	τῇ χειρὶ ~ἐφάπτεσθαι. σφᾶς οὖν,
[615]	ἐκεῖνον τὸν χρόνον, γέροντά τε	~πατέρα	ἀποκτείνας (καὶ πρεσβύτερον ἀδελφόν, καὶ
[602]	μείζω ἄττα εἶναι ἢ ~ἐλάττω	ἕτερα	ἑτέρων ἢ ἴσα τἀναντία φαίνεται
[602]	καὶ ἐπιτάττεσθαι οἷα χρὴ γράφειν;	~Οὐδέτερα.	~Οὔτε ἄρα εἴσεται οὔτε ὀρθὰ
[617]	δευτέρου καὶ πέμπτου παραπλήσια ἀλλήλοις,	ξανθότερα	ἐκείνων, τρίτον δὲ ~λευκότατον χρῶμα
[598]	μοι περὶ (τοῦ ~ζωγράφου τόδε·	πότερα	ἐκεῖνο αὐτὸ τὸ ἐν τῇ
[598]	ἡ γραφικὴ πεποίηται περὶ ~ἕκαστον;	πότερα	πρὸς τὸ ὄν, ὡς ἔχει,
[599]	ἐξεταστέον. ~Οἴει οὖν, εἴ τις	ἀμφότερα	δύναιτο ποιεῖν, τό τε μιμηθησόμενον
[617]	χρόνον, τὴν δὲ Ατροπον τῇ	ἀριστερᾷ	τὰς ~ἐντὸς αὖ ὡσαύτως· τὴν
[610]	σώματος αὐτὴ ἐκείνη ἀδικωτέρα καὶ	~ἀνοσιωτέρα	γίγνεται· ἀλλοτρίου δὲ κακοῦ ἐν
[610]	παθήματα τοῦ σώματος αὐτὴ ἐκείνη	ἀδικωτέρα	καὶ ~ἀνοσιωτέρα γίγνεται· ἀλλοτρίου δὲ
[612]	νῦν αὐτῇ, ἅτε γῆν ἑστιωμένῃ,	~γεηρὰ	καὶ πετρώδη πολλὰ καὶ ἄγρια
[606]	χαρῇς καὶ μὴ μισῇς ὡς	πονηρά,	ταὐτὸν ποιεῖς ὅπερ ἐν τοῖς
[620]	τὴν ~δ’ ἐπὶ τούτῳ Αγαμέμνονος·	ἔχθρᾳ	δὲ καὶ ταύτην τοῦ ἀνθρωπίνου
[603]	(ἐν ἡμῖν προσομιλεῖ τε καὶ	ἑταίρα	καὶ ~φίλη ἐστὶν ἐπ’ οὐδενὶ
[620]	τὴν Κλωθὼ ὑπὸ τὴν ἐκείνης	~χεῖρά	τε καὶ ἐπιστροφὴν τῆς τοῦ
[608]	δ’ ἐγώ, τά γε μέγιστα	ἐπίχειρα	ἀρετῆς καὶ προκείμενα ~ἆθλα οὐ
[616]	φῶς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~τὰ	ἄκρα	αὐτοῦ τῶν δεσμῶν τεταμένα— εἶναι
[605]	μὲν μεγάλα ἡγουμένῳ, τοτὲ δὲ	σμικρά,	εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα, ~τοῦ δὲ ἀληθοῦς
[596]	τί μοι καταφαίνεται, ἀλλ’ αὐτὸς	ὅρα.	~Βούλει οὖν ἐνθένδε ἀρξώμεθα ἐπισκοποῦντες,
[596]	δημιουργῶν· πῶς γάρ; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλ’	ὅρα	δὴ καὶ τόνδε τίνα καλεῖς
[613]	ὡς πάσχουσιν. ~ἀλλ’ ὃ λέγω,	ὅρα	εἰ ἀνέξῃ. ~Καὶ πάνυ, ἔφη·
[617]	καὶ πέμπτον· (τὸν) τρίτον δὲ	φορᾷ	ἰέναι, ὡς σφίσι φαίνεσθαι, ~ἐπανακυκλούμενον
[607]	καταγνῷ, ὅτι παλαιὰ μέν τις	διαφορὰ	~φιλοσοφίᾳ τε καὶ ποιητικῇ· καὶ
[604]	πανηγύρει καὶ παντοδαποῖς ἀνθρώποις εἰς	~θέατρα	συλλεγομένοις· ἀλλοτρίου γάρ που πάθους
[603]	γ’ ἔφαμεν. ~(Τὸ παρὰ τὰ	μέτρα	ἄρα δοξάζον τῆς ψυχῆς τῷ
[603]	δοξάζον τῆς ψυχῆς τῷ κατὰ	τὰμέτρα	~οὐκ ἂν εἴη ταὐτόν. ~Οὐ
[621]	ἕωθεν αὑτὸν ~κείμενον ἐπὶ τῇ	πυρᾷ.	~Καὶ οὕτως, ὦ Γλαύκων, μῦθος
[614]	μέλλων ~θάπτεσθαι δωδεκαταῖος ἐπὶ τῇ	πυρᾷ	κείμενος ἀνεβίω, ἀναβιοὺς δ’ ἔλεγεν
[614]	ἆθλά τε καὶ μισθοὶ καὶ	δῶρα	γίγνεται πρὸς ἐκείνοις τοῖς ~ἀγαθοῖς
[611]	οἵα ἂν γένοιτο τῷ τοιούτῳ	πᾶσα	ἐπισπομένη καὶ ὑπὸ ταύτης τῆς
[602]	αὖ πλάνην τῆς ὄψεως, ~καὶ	πᾶσά	τις ταραχὴ δήλη (ἡμῖν ἐνοῦσα
[602]	ἢ ~ἐλάττω ἕτερα ἑτέρων ἢ	ἴσα	τἀναντία φαίνεται ἅμα περὶ ταὐτά.
[611]	καὶ ὑπὸ ταύτης τῆς ~ὁρμῆς	ἐκκομισθεῖσα	ἐκ τοῦ πόντου ἐν ᾧ
[612]	ἐν ᾧ νῦν ἐστίν, ~καὶ	περικρουσθεῖσα	πέτρας (τε καὶ ὄστρεα ἃ
[613]	~Τῷ δὲ θεοφιλεῖ οὐχ ὁμολογήσομεν,	~ὅσα	γε ἀπὸ θεῶν (γίγνεται, ~πάντα
[621]	αὐτὸ ~κενὸν δένδρων τε καὶ	ὅσα	γῆ φύει. σκηνᾶσθαι οὖν σφᾶς
[598]	τὰς δημιουργίας καὶ τἆλλα πάντα	ὅσα	εἷς ἕκαστος ~οἶδεν, οὐδὲν ὅτι
[596]	σκεύη καὶ φυτὰ καὶ πάντα	ὅσα	νυνδὴ ~ἐλέγετο. ~Ναί, ἔφη, φαινόμενα,
[615]	οὖν κεφάλαιον ἔφη τόδε ~εἶναι,	ὅσα	πώποτέ τινα ἠδίκησαν καὶ ὅσους
[615]	ὀδυρομένας τε καὶ ~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας	ὅσα	τε καὶ οἷα πάθοιεν καὶ
[597]	μὲν ἡ ἐν τῇ φύσει	~οὖσα,	ἣν φαῖμεν ἄν, ὡς ἐγᾦμαι,
[598]	~ὡς φαίνεται, φαντάσματος ἢ ἀληθείας	οὖσα	μίμησις; ~Φαντάσματος, ἔφη. ~Πόρρω ἄρα
[609]	παλαιότης εἴτε σαπρότης εἴτε ~ἡτισοῦν	οὖσα,	οὐκ οἰόμεθα δεῖν σῶμα ἀπόλλυσθαι·
[609]	σῶμα ἡ σώματος πονηρία νόσος	οὖσα	τήκει καὶ διόλλυσι ~καὶ ἄγει
[611]	οἵων ~ἐφίεται ὁμιλιῶν, ὡς συγγενὴς	οὖσα	τῷ τε θείῳ καὶ ἀθανάτῳ
[609]	μαραίνει, ἕως ἂν εἰς θάνατον	ἀγαγοῦσα	τοῦ σώματος χωρίσῃ; ~Οὐδαμῶς, ἔφη,
[612]	τὰ ἀπὸ τοῦ εἶναι ἀγαθὰ	διδοῦσα	ἐφάνη καὶ οὐκ ἐξαπατῶσα τοὺς
[606]	μίμησις ἐργάζεται· ~τρέφει γὰρ ταῦτα	ἄρδουσα,	δέον αὐχμεῖν, καὶ ἄρχοντα ἡμῖν
[607]	λακέρυζα πρὸς δεσπόταν κύων” ~ἐκείνη	κραυγάζουσα”	καὶ μέγας ἐν ἀφρόνων (κενε(
[602]	πᾶσά τις ταραχὴ δήλη (ἡμῖν	ἐνοῦσα	αὕτη ἐν τῇ ψυχῇ· ᾧ
[609]	τὸν αὐτὸν τρόπον σκόπει. ἆρα	ἐνοῦσα	ἐν ~αὐτῇ ἀδικία καὶ ἡ
[620]	αὐτὰ ~ἂν ἔπραξεν καὶ πρώτη	λαχοῦσα,	καὶ ἁσμένην ἑλέσθαι. καὶ ἐκ
[595]	με καὶ αἰδὼς ἐκ παιδὸς	ἔχουσα	~περὶ Ομήρου ἀποκωλύει λέγειν. ἔοικε
[612]	ἀγαθὰ διδοῦσα ἐφάνη καὶ οὐκ	ἐξαπατῶσα	τοὺς τῷ ~ὄντι λαμβάνοντας αὐτήν.
[620]	ἄλληλα, τὰ μὲν ἄδικα εἰς	~τὰ	ἄγρια, τὰ δὲ δίκαια εἰς
[621]	τε μένοντες ἐνθάδε, καὶ ἐπειδὰν	τὰ	ἆθλα (αὐτῆς ~κομιζώμεθα, ὥσπερ οἱ
[613]	τοῦ βίου εὐδοκιμοῦσί τε καὶ	τὰ	ἆθλα παρὰ τῶν ἀνθρώπων ~φέρονται;
[616]	τὸ φῶς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ	~τὰ	ἄκρα αὐτοῦ τῶν δεσμῶν τεταμένα—
[598]	μὲν ~τέχνας ἐπίστανται, πάντα δὲ	τὰ	ἀνθρώπεια τὰ πρὸς ἀρετὴν καὶ
[612]	τοῖς ἔχουσιν αὐτήν, ἐπειδὴ ~καὶ	τὰ	ἀπὸ τοῦ εἶναι ἀγαθὰ διδοῦσα
[620]	ἄλλων, καὶ εἰπεῖν ἰδοῦσαν ὅτι	τὰ	αὐτὰ ~ἂν ἔπραξεν καὶ πρώτη
[605]	οὔτε τὰ ἐλάττω διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ	τὰ	~αὐτὰ τοτὲ μὲν μεγάλα ἡγουμένῳ,
[604]	~κύβων πρὸς τὰ πεπτωκότα τίθεσθαι	τὰ	αὑτοῦ πράγματα, ὅπῃ ὁ λόγος
[598]	πρὸς ἀρετὴν καὶ κακίαν, ~καὶ	τά	γε θεῖα· ἀνάγκη γὰρ τὸν
[608]	~(Καὶ μήν, ἦν δ’ ἐγώ,	τά	γε μέγιστα ἐπίχειρα ἀρετῆς καὶ
[617]	τῶν Σειρήνων ἁρμονίαν, Λάχεσιν ~μὲν	τὰ	γεγονότα, Κλωθὼ δὲ τὰ ὄντα,
[618]	~ἄλλον ἑλομένην βίον ἀλλοίαν γίγνεσθαι·	τὰ	δ’ ἄλλα ἀλλήλοις τε καὶ
[618]	καὶ πενίαις, τὰ δὲ νόσοις,	τὰ	δ’ ὑγιείαις μεμεῖχθαι, τὰ δὲ
[618]	δὲ ὅστις εἰς τὸ δικαιοτέραν.	τὰ	δὲ ἄλλα πάντα χαίρειν ἐάσει·
[620]	μὲν ἄδικα εἰς ~τὰ ἄγρια,	τὰ	δὲ δίκαια εἰς τὰ ἥμερα
[618]	νόσοις, τὰ δ’ ὑγιείαις μεμεῖχθαι,	τὰ	δὲ καὶ ~μεσοῦν τούτων. ἔνθα
[618]	τε καὶ ~πλούτοις καὶ πενίαις,	τὰ	δὲ νόσοις, τὰ δ’ ὑγιείαις
[611]	σώματος μέρη τὰ μὲν ἐκκεκλάσθαι,	τὰ	δὲ συντετρῖφθαι καὶ ~πάντως λελωβῆσθαι
[612]	~ηὕρομεν, καὶ ποιητέον εἶναι αὐτῇ	τὰ	δίκαια, ἐάντ’ ἔχῃ τὸν Γύγου
[596]	τε σκεύη ποιῆσαι, ἀλλὰ καὶ	τὰ	ἐκ τῆς γῆς φυόμενα ~ἅπαντα
[614]	~γῆς ἡκούσας παρὰ τῶν ἑτέρων	τὰ	ἐκεῖ καὶ τὰς ἐκ τοῦ
[605]	καὶ οὔτε τὰ μείζω οὔτε	τὰ	ἐλάττω διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ τὰ ~αὐτὰ
[596]	πάντα τὰ ἐν οὐρανῷ καὶ	τὰ	ἐν ~Αιδου ὑπὸ γῆς ἅπαντα
[596]	οὐρανὸν καὶ θεοὺς καὶ πάντα	τὰ	ἐν οὐρανῷ καὶ τὰ ἐν
[612]	ἔχει καὶ ὅπως· νῦν δὲ	τὰ	ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ πάθη
[596]	~ταχὺ μὲν ἥλιον ποιήσεις καὶ	τὰ	ἐν τῷ οὐρανῷ, ταχὺ δὲ
[614]	ἀκούειν τε καὶ θεᾶσθαι πάντα	τὰ	ἐν τῷ τόπῳ. ~ὁρᾶν δὴ
[620]	τῆς Ατρόπου ἄγειν ~νῆσιν, ἀμετάστροφα	τὰ	ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν δὲ δὴ
[599]	τούτοις οὗτοι ἐντυχόντες ἐξηπάτηνται ~καὶ	τὰ	ἔργα αὐτῶν ὁρῶντες (οὐκ αἰσθάνονται
[600]	~Οὐδείς. ~Αλλ’ οἷα δὴ εἰς	τὰ	ἔργα σοφοῦ ἀνδρὸς πολλαὶ ἐπίνοιαι
[620]	ἄγρια, τὰ δὲ δίκαια εἰς	τὰ	ἥμερα μεταβάλλοντα, καὶ πάσας μείξεις
[600]	ἔτι πρὸς ~παιδείαν φανείη, εἰ	τὰ	λεγόμενα περὶ Ομήρου ἀληθῆ. λέγεται
[605]	ἀνοήτῳ αὐτῆς ~(χαριζόμενον καὶ οὔτε	τὰ	μείζω οὔτε τὰ ἐλάττω διαγιγνώσκοντι,
[617]	δὲ τὰ ὄντα, Ατροπον δὲ	τὰ	μέλλοντα. καὶ τὴν ~μὲν Κλωθὼ
[620]	ἀνθρώπους ἰέναι καὶ εἰς ἄλληλα,	τὰ	μὲν ἄδικα εἰς ~τὰ ἄγρια,
[613]	τούτων δεῖ διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα γε.	~Τὰ	μὲν δὴ παρὰ θεῶν τοιαῦτ’
[611]	τε ~παλαιὰ τοῦ σώματος μέρη	τὰ	μὲν ἐκκεκλάσθαι, τὰ δὲ συντετρῖφθαι
[615]	καὶ θέας ἀμηχάνους τὸ κάλλος.	τὰ	μὲν οὖν πολλά, ~ὦ Γλαύκων,
[603]	ὀρθῶς γ’ ἔφαμεν. ~(Τὸ παρὰ	τὰ	μέτρα ἄρα δοξάζον τῆς ψυχῆς
[612]	αὐτῆς δοκεῖσθαι οὕτω, ἵνα καὶ	τὰ	νικητήρια ~κομίσηται, ἀπὸ τοῦ δοκεῖν
[618]	ἀεὶ πανταχοῦ αἱρεῖσθαι· ἀναλογιζόμενον ~πάντα	τὰ	νυνδὴ ῥηθέντα καὶ συντιθέμενα ἀλλήλοις
[606]	~ἀνάγκη ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων εἰς	τὰ	οἰκεῖα· θρέψαντα γὰρ ἐν ἐκείνοις
[617]	~μὲν τὰ γεγονότα, Κλωθὼ δὲ	τὰ	ὄντα, Ατροπον δὲ τὰ μέλλοντα.
[620]	ταύτην τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ~διὰ	τὰ	πάθη ἀετοῦ διαλλάξαι βίον. ἐν
[610]	τις ἀποδείξῃ ὡς ~διὰ ταῦτα	τὰ	παθήματα τοῦ σώματος αὐτὴ ἐκείνη
[614]	καὶ τὰς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ	τὰ	παρ’ ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι δὲ ἀλλήλαις
[604]	ὥσπερ ἐν πτώσει ~κύβων πρὸς	τὰ	πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ αὑτοῦ πράγματα,
[620]	συνήθειαν γὰρ τοῦ προτέρου βίου	τὰ	πολλὰ αἱρεῖσθαι. ~ἰδεῖν μὲν γὰρ
[596]	ἕκαστον εἰώθαμεν τίθεσθαι περὶ ἕκαστα	τὰ	~πολλά, οἷς ταὐτὸν ὄνομα ἐπιφέρομεν.
[598]	ἐπίστανται, πάντα δὲ τὰ ἀνθρώπεια	τὰ	πρὸς ἀρετὴν καὶ κακίαν, ~καὶ
[596]	ἰδέαι γέ που περὶ ταῦτα	τὰ	σκεύη δύο, μία μὲν κλίνης,
[613]	ἀληθείᾳ δρομικοὶ εἰς ~τέλος ἐλθόντες	τά	τε ἆθλα λαμβάνουσιν καὶ στεφανοῦνται.
[612]	ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,	τά	τε ἄλλα ἀπελυσάμεθα ἐν τῷ
[596]	ποιεῖ καὶ ζῷα πάντα ἐργάζεται,	τά	τε ἄλλα καὶ ἑαυτόν, καὶ
[611]	τὴν ἀρχαίαν φύσιν, ὑπὸ τοῦ	τά	τε ~παλαιὰ τοῦ σώματος μέρη
[595]	φαίνεται, ἐπειδὴ ~χωρὶς ἕκαστα διῄρηται	τὰ	τῆς ψυχῆς (εἴδη. ~Πῶς λέγεις;
[595]	μιμητικούς— λώβη ~ἔοικεν εἶναι πάντα	τὰ	τοιαῦτα τῆς τῶν ἀκουόντων διανοίας,
[618]	~εὐμαθίαι καὶ δυσμαθίαι καὶ πάντα	τὰ	τοιαῦτα τῶν φύσει περὶ ψυχὴν
[618]	(εἰλήχει. μετὰ δὲ τοῦτο αὖθις	τὰ	τῶν ~βίων παραδείγματα εἰς τὸ
[598]	δοκεῖ σοι ~ἐπιχειρεῖν μιμεῖσθαι ἢ	τὰ	τῶν δημιουργῶν ἔργα; ~Τὰ τῶν
[598]	ἢ τὰ τῶν δημιουργῶν ἔργα;	~Τὰ	τῶν δημιουργῶν, ἔφη. ~Αρα οἷα
[601]	γε ~τῶν τῆς μουσικῆς χρωμάτων	τὰ	τῶν ποιητῶν, αὐτὰ ἐφ’ αὑτῶν
[619]	τοιούτων βίον αἱρεῖσθαι καὶ φεύγειν	τὰ	ὑπερβάλλοντα ~ἑκατέρωσε καὶ ἐν τῷδε
[614]	ἵνα τελέως ~ἑκάτερος αὐτῶν ἀπειλήφῃ	τὰ	ὑπὸ τοῦ λόγου ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι.
[616]	φῶς σύνδεσμον ~τοῦ οὐρανοῦ, οἷον	τὰ	ὑποζώματα τῶν τριήρων, οὕτω πᾶσαν
[616]	ἐν ~ἀλλήλοις ἐγκειμένους, (κύκλους ἄνωθεν	τὰ	χείλη φαίνοντας, νῶτον ~συνεχὲς ἑνὸς
[602]	καὶ ἐξέχοντα διὰ τὴν περὶ	τὰ	χρώματα αὖ πλάνην τῆς ὄψεως,
[613]	ἀποπηδῶσιν, ~τελευτῶντες (δὲ καταγέλαστοι γίγνονται,	τὰ	ὦτα ἐπὶ τῶν ὤμων ~ἔχοντες
[613]	ἂν εἴη νικητήρια τῷ δικαίῳ.	~Κατὰ	γοῦν ἐμὴν δόξαν, ἔφη. ~Τί
[614]	τὰς ψυχάς, ἐπειδὴ αὐταῖς δικασθείη,	κατὰ	δὲ τὼ ἑτέρω ἐκ μὲν
[615]	ἑκάστου δεκάκις— τοῦτο δ’ εἶναι	κατὰ	~ἑκατονταετηρίδα (ἑκάστην, ὡς βίου ὄντος
[618]	τοὺς μὲν ~ἐπὶ εἴδεσιν καὶ	κατὰ	κάλλη καὶ τὴν ἄλλην ἰσχύν
[616]	~ἡμερησίαν ὁδόν, καὶ ἰδεῖν αὐτόθι	κατὰ	(μέσον τὸ φῶς ἐκ τοῦ
[620]	εἶναι καὶ γελοίαν καὶ θαυμασίαν.	~κατὰ	συνήθειαν γὰρ τοῦ προτέρου βίου
[619]	καὶ ἄλλα κακά· ἐπειδὴ δὲ	κατὰ	σχολὴν ~σκέψασθαι, κόπτεσθαί τε καὶ
[603]	ἄρα δοξάζον τῆς ψυχῆς τῷ	κατὰ	τὰμέτρα ~οὐκ ἂν εἴη ταὐτόν.
[618]	καὶ προγόνων ἀρεταῖς, καὶ ἀδοκίμων	κατὰ	ταῦτα, ὡσαύτως ~δὲ καὶ γυναικῶν.
[596]	~αἷς ἡμεῖς χρώμεθα, καὶ τἆλλα	κατὰ	ταὐτά; οὐ γάρ που τήν
[615]	δίκαιοι καὶ ὅσιοι γεγονότες εἶεν,	κατὰ	~ταὐτὰ (τὴν ἀξίαν κομίζοιντο. τῶν
[603]	τὴν ὄψιν μόνον, ἢ καὶ	κατὰ	τὴν ἀκοήν, ἣν ~δὴ ποίησιν
[603]	ἄνθρωπος (διάκει( ται; ἢ ~ὥσπερ	κατὰ	τὴν ὄψιν ἐστασίαζεν καὶ ἐναντίας
[603]	~Πότερον, ἦν δ’ ἐγώ, ἡ	κατὰ	τὴν ὄψιν μόνον, ἢ καὶ
[619]	καὶ ἐν τῷδε τῷ βίῳ	κατὰ	τὸ δυνατὸν καὶ ἐν παντὶ
[610]	διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’ αὖ, ἔφη, λέγεις.	~Κατὰ	τὸν αὐτὸν τοίνυν λόγον, ἦν
[609]	~Ναί. ~Ιθι δή, καὶ ψυχὴν	κατὰ	τὸν αὐτὸν τρόπον σκόπει. ἆρα
[606]	ἄξιος ἀναλαβόντι ~μανθάνειν τε καὶ	κατὰ	τοῦτον τὸν ποιητὴν πάντα τὸν
[620]	τοῦ γελωτοποιοῦ Θερσίτου πίθηκον ἐνδυομένην.	κατὰ	τύχην δὲ ~τὴν Οδυσσέως λαχοῦσαν
[604]	τὰ πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ αὑτοῦ	πράγματα,	ὅπῃ ὁ λόγος ~αἱρεῖ βέλτιστ’
[617]	γονάτων κλήρους τε καὶ βίων	~παραδείγματα,	ἀναβάντα ἐπί τι βῆμα ὑψηλὸν
[618]	τοῦτο αὖθις τὰ τῶν ~βίων	παραδείγματα	εἰς τὸ πρόσθεν σφῶν θεῖναι
[610]	ἀποδείξῃ ὡς ~διὰ ταῦτα τὰ	παθήματα	τοῦ σώματος αὐτὴ ἐκείνη ἀδικωτέρα
[617]	θυγατέρας τῆς Ανάγκης, Μοίρας, ~λευχειμονούσας,	στέμματα	ἐπὶ τῶν κεφαλῶν ἐχούσας, Λάχεσίν
[599]	ποιεῖν μὴ εἰδότι τὴν ἀλήθειαν—	φαντάσματα	γὰρ ἀλλ’ ~οὐκ ὄντα ποιοῦσιν—
[614]	τῆς τε γῆς ~δύ’ εἶναι	χάσματα	ἐχομένω ἀλλήλοιν καὶ τοῦ οὐρανοῦ
[599]	οἷός τε ἦσθα γιγνώσκειν ποῖα	ἐπιτηδεύματα	βελτίους ἢ ~χείρους ἀνθρώπους ποιεῖ
[616]	σύνδεσμον ~τοῦ οὐρανοῦ, οἷον τὰ	ὑποζώματα	τῶν τριήρων, οὕτω πᾶσαν συνέχον
[601]	οἶμαι καὶ τὸν ποιητικὸν φήσομεν	χρώματα	ἄττα ἑκάστων ~τῶν τεχνῶν τοῖς
[602]	ἐξέχοντα διὰ τὴν περὶ τὰ	χρώματα	αὖ πλάνην τῆς ὄψεως, ~καὶ
[611]	καὶ πάντα ἂν εἴη τελευτῶντα	ἀθάνατα.	~Αληθῆ λέγεις. ~Αλλ’ ἦν δ’
[604]	καὶ νοσῆσαν, ἰατρικῇ θρηνῳδίαν ἀφανίζοντα.	~Ορθότατα	γοῦν ἄν τις, ἔφη, πρὸς
[610]	σφαγῆς, μηδ’ εἴ τις ὅτι	σμικρότατα	ὅλον τὸ σῶμα κατατέμοι, ἕνεκα
[601]	~ἐπίσταται χρῆσθαι, μόνος ὁ ἱππικός;	~Αληθέστατα.	~Αρ’ οὖν οὐ περὶ πάντα
[606]	ἐν τοῖς αὑτοῦ πάθεσι κατέχειν.	~(Αληθέστατα,	ἔφη. ~Αρ’ οὖν οὐχ ὁ
[612]	τοιούτῳ δακτυλίῳ τὴν Αιδος κυνῆν;	~Αληθέστατα,	ἔφη, λέγεις. ~Αρ’ οὖν, ἦν
[598]	καὶ ἀνεπιστημοσύνην καὶ ~μίμησιν ἐξετάσαι.	~Αληθέστατα,	ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,
[607]	ἀεὶ δόξαντος εἶναι ~βελτίστου λόγου.	~Αληθέστατα,	ἔφη. ~(Ταῦτα δή, ἔφην, ἀπολελογήσθω
[616]	τὸ φθέγμα ὅτε ~ἀναβαίνοι, καὶ	ἁσμενέστατα	ἕκαστον σιγήσαντος ἀναβῆναι. καὶ τὰς
[620]	οὐ ~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ λαβεῖν.	μετὰ	(δὲ ταύτην ἰδεῖν τὴν Επειοῦ
[618]	ἀνελομένῳ δῆλον εἶναι ὁπόστος (εἰλήχει.	μετὰ	δὲ τοῦτο αὖθις τὰ τῶν
[618]	πενίᾳ ἢ πλούτῳ κραθὲν καὶ	~(μετὰ	ποίας τινὸς ψυχῆς ἕξεως κακὸν
[614]	οὗ ἐκβῆναι, τὴν ψυχὴν πορεύεσθαι	(μετὰ	~πολλῶν, καὶ ἀφικνεῖσθαι σφᾶς εἰς
[598]	ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,	μετὰ	τοῦτο ἐπισκεπτέον τήν τε τραγῳδίαν
[621]	ὁδοῦ ἀεὶ ἑξόμεθα καὶ δικαιοσύνην	μετὰ	~φρονήσεως παντὶ τρόπῳ ἐπιτηδεύσομεν, ἵνα
[621]	ἤδη ἑσπέρας ~γιγνομένης παρὰ τὸν	Αμέλητα	ποταμόν, οὗ τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον
[607]	δὲ αὐτῇ, μὴ καί τινα	~σκληρότητα	ἡμῶν καὶ ἀγροικίαν καταγνῷ, ὅτι
[613]	ἔφησθα σὺ εἶναι, ἀληθῆ λέγων—	εἶτα	στρεβλώσονται καὶ ~ἐκκαυθήσονται— πάντα ἐκεῖνα
[617]	πρῶτον μὲν ἐν τάξει διαστῆσαι,	ἔπειτα	~λαβόντα ἐκ τῶν τῆς Λαχέσεως
[619]	δυνατὸν καὶ ἐν παντὶ τῷ	ἔπειτα·	~οὕτω γὰρ (εὐδαιμονέστατος γίγνεται ἄνθρωπος.
[610]	λέγομεν, ἢ (ἕως ἂν ᾖ	~ἀνέλεγκτα,	μή ποτε φῶμεν ὑπὸ πυρετοῦ
[617]	κλήρους τε καὶ βίων ~παραδείγματα,	ἀναβάντα	ἐπί τι βῆμα ὑψηλὸν εἰπεῖν—
[611]	τε καὶ ἀδικίας διόψεται καὶ	πάντα	ἃ νῦν διήλθομεν. ~νῦν δὲ
[613]	εἰς οὓς ἂν ἐθέλωσι· καὶ	πάντα	ἃ σὺ ~περὶ ἐκείνων, ἐγὼ
[609]	μάλα, ἔφη· ἃ νυνδὴ διῇμεν	πάντα,	ἀδικία τε καὶ (ἀκολασία καὶ
[611]	~τοῦ θνητοῦ ἂν γίγνοιτο καὶ	πάντα	ἂν εἴη τελευτῶντα ἀθάνατα. ~Αληθῆ
[598]	καί, ὡς ἔοικεν, διὰ ~τοῦτο	πάντα	ἀπεργάζεται, ὅτι σμικρόν τι ἑκάστου
[613]	~ὅσα γε ἀπὸ θεῶν (γίγνεται,	~πάντα	γίγνεσθαι ὡς οἷόν τε ἄριστα,
[621]	δυνατὴν πάντα μὲν κακὰ ἀνέχεσθαι,	~πάντα	δὲ ἀγαθά, τῆς ἄνω ὁδοῦ
[598]	οὗτοι πάσας μὲν ~τέχνας ἐπίστανται,	πάντα	δὲ τὰ ἀνθρώπεια τὰ πρὸς
[613]	λέγων— εἶτα στρεβλώσονται καὶ ~ἐκκαυθήσονται—	πάντα	ἐκεῖνα οἴου καὶ ἐμοῦ ἀκηκοέναι
[596]	φυόμενα ~ἅπαντα ποιεῖ καὶ ζῷα	πάντα	ἐργάζεται, τά τε ἄλλα καὶ
[619]	ἀφροσύνης τε καὶ λαιμαργίας οὐ	~πάντα	ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι, ἀλλ’ (αὐτὸν
[619]	τύχην τε καὶ δαίμονας καὶ	πάντα	μᾶλλον ἀνθ’ ἑαυτοῦ. εἶναι δὲ
[621]	~νομίζοντες ἀθάνατον ψυχὴν καὶ δυνατὴν	πάντα	μὲν κακὰ ἀνέχεσθαι, ~πάντα δὲ
[596]	γὰρ οὗτος χειροτέχνης ~οὐ μόνον	πάντα	οἷός τε σκεύη ποιῆσαι, ἀλλὰ
[608]	παιδὸς μέχρι πρεσβύτου χρόνος πρὸς	πάντα	ὀλίγος πού τις ἂν εἴη.
[598]	ἐπισταμένῳ τὰς δημιουργίας καὶ τἆλλα	πάντα	ὅσα εἷς ἕκαστος ~οἶδεν, οὐδὲν
[596]	καὶ σκεύη καὶ φυτὰ καὶ	πάντα	ὅσα νυνδὴ ~ἐλέγετο. ~Ναί, ἔφη,
[601]	~Αληθέστατα. ~Αρ’ οὖν οὐ περὶ	πάντα	οὕτω φήσομεν ἔχειν; ~Πῶς; ~(Περὶ
[597]	γε καὶ τοῦτο καὶ τἆλλα	πάντα	~πεποίηκεν. ~Τί δὲ τὸν τέκτονα;
[615]	ἦμεν μέλλοντες ἀνιέναι ~καὶ τἆλλα	πάντα	πεπονθότες, ἐκεῖνόν τε κατείδομεν ἐξαίφνης
[596]	τὸν δημιουργόν. ~(Τὸν ποῖον; ~Ος	πάντα	ποιεῖ, ὅσαπερ εἷς ἕκαστος τῶν
[596]	καὶ οὐρανὸν καὶ θεοὺς καὶ	πάντα	τὰ ἐν οὐρανῷ καὶ τὰ
[614]	οἱ ἀκούειν τε καὶ θεᾶσθαι	πάντα	τὰ ἐν τῷ τόπῳ. ~ὁρᾶν
[618]	δυνατῶν ἀεὶ πανταχοῦ αἱρεῖσθαι· ἀναλογιζόμενον	~πάντα	τὰ νυνδὴ ῥηθέντα καὶ συντιθέμενα
[595]	τοὺς μιμητικούς— λώβη ~ἔοικεν εἶναι	πάντα	τὰ τοιαῦτα τῆς τῶν ἀκουόντων
[618]	καὶ ~εὐμαθίαι καὶ δυσμαθίαι καὶ	πάντα	τὰ τοιαῦτα τῶν φύσει περὶ
[603]	γὰρ τοῖς ἄνω λόγοις ἱκανῶς	πάντα	ταῦτα ~διωμολογησάμεθα, ὅτι μυρίων τοιούτων
[596]	κἂν αὐτὸς οἷός τ’ εἴης	πάντα	~ταῦτα ποιῆσαι τρόπῳ γέ τινι;
[606]	καὶ κατὰ τοῦτον τὸν ποιητὴν	πάντα	τὸν αὑτοῦ βίον ~κατασκευασάμενον ζῆν,
[618]	τὸ δικαιοτέραν. τὰ δὲ ἄλλα	πάντα	χαίρειν ἐάσει· ~ἑωράκαμεν γὰρ ὅτι
[596]	τὰ ἐν ~Αιδου ὑπὸ γῆς	ἅπαντα	ἐργάζεται. ~(Πάνυ θαυμαστόν, ἔφη, λέγεις
[596]	τὰ ἐκ τῆς γῆς φυόμενα	~ἅπαντα	ποιεῖ καὶ ζῷα πάντα ἐργάζεται,
[609]	εἶναι, καὶ ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν	(ἅπαντα	ὑπὸ τῆς ~οἰκείας κακίας, τῷ
[614]	οὐδὲ μεγέθει πρὸς ἐκεῖνα ~ἃ	τελευτήσαντα	ἑκάτερον περιμένει· χρὴ δ’ αὐτὰ
[606]	τῶν ἀλλοτρίων εἰς τὰ οἰκεῖα·	θρέψαντα	γὰρ ἐν ἐκείνοις ~ἰσχυρὸν τὸ
[618]	αἱρεῖσθαι· ἀναλογιζόμενον ~πάντα τὰ νυνδὴ	ῥηθέντα	καὶ συντιθέμενα ἀλλήλοις καὶ διαιρούμενα
[608]	κακὸν γενέσθαι, ὥστε οὔτε τιμῇ	ἐπαρθέντα	οὔτε χρήμασιν οὔτε ~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ
[620]	Ατρόπου ἄγειν ~νῆσιν, ἀμετάστροφα τὰ	ἐπικλωσθέντα	ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν δὲ δὴ ἀμεταστρεπτὶ
[601]	μεγάλην τινὰ κήλησιν ἔχειν. ἐπεὶ	γυμνωθέντα	γε ~τῶν τῆς μουσικῆς χρωμάτων
[617]	τὰ γεγονότα, Κλωθὼ δὲ τὰ	ὄντα,	Ατροπον δὲ τὰ μέλλοντα. καὶ
[596]	~Ναί, ἔφη, φαινόμενα, οὐ μέντοι	ὄντα	γέ που τῇ ἀληθείᾳ. ~Καλῶς,
[605]	(τινὰ τῶν ἡρώων ἐν ~πένθει	ὄντα	καὶ μακρὰν ῥῆσιν ἀποτεί νοντα
[595]	τὸ εἰδέναι αὐτὰ οἷα τυγχάνει	ὄντα.	~Πῇ δή, ἔφη, διανοούμενος λέγεις;
[599]	ἀλήθειαν— φαντάσματα γὰρ ἀλλ’ ~οὐκ	ὄντα	ποιοῦσιν— ἤ τι καὶ λέγουσιν
[617]	μὲν ἐν τάξει διαστῆσαι, ἔπειτα	~λαβόντα	ἐκ τῶν τῆς Λαχέσεως γονάτων
[604]	τε καὶ νοσῆσαν, ἰατρικῇ θρηνῳδίαν	ἀφανίζοντα.	~Ορθότατα γοῦν ἄν τις, ἔφη,
[621]	ἰέναι θρόνον, ~καὶ δι’ ἐκείνου	διεξελθόντα,	ἐπειδὴ καὶ οἱ ἄλλοι διῆλθον,
[601]	καὶ ῥήμασιν ἐπιχρωματίζειν αὐτὸν οὐκ	ἐπαΐοντα	~ἀλλ’ ἢ μιμεῖσθαι, ὥστε ἑτέροις
[621]	τοῦ μέτρου· τὸν δὲ ἀεὶ	πιόντα	~(πάντων ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ δὲ κοιμηθῆναι
[619]	τὸν πρῶτον λαχόντα ἔφη εὐθὺς	ἐπιόντα	τὴν ~μεγίστην τυραννίδα ἑλέσθαι, καὶ
[618]	βίον καὶ χρηστὸν καὶ πονηρὸν	διαγιγνώσκοντα,	~τὸν βελτίω ἐκ τῶν δυνατῶν
[620]	ἑλομένην· ἰδεῖν δὲ καὶ κύκνον	μεταβάλλοντα	εἰς ἀνθρωπίνου ~βίου αἵρεσιν, καὶ
[620]	δὲ δίκαια εἰς τὰ ἥμερα	μεταβάλλοντα,	καὶ πάσας μείξεις ~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ
[619]	βίον αἱρεῖσθαι καὶ φεύγειν τὰ	ὑπερβάλλοντα	~ἑκατέρωσε καὶ ἐν τῷδε τῷ
[617]	τὰ ὄντα, Ατροπον δὲ τὰ	μέλλοντα.	καὶ τὴν ~μὲν Κλωθὼ τῇ
[605]	ὄντα καὶ μακρὰν ῥῆσιν ἀποτεί	νοντα	ἐν τοῖς ὀδυρμοῖς ἢ καὶ
[619]	καὶ ὀδύρεσθαι τὴν αἵρεσιν, οὐκ	ἐμμένοντα	τοῖς ~προρρηθεῖσιν ὑπὸ τοῦ προφήτου·
[618]	πρὸς ~τὴν τῆς ψυχῆς φύσιν	ἀποβλέποντα,	τόν τε χείρω καὶ τὸν
[617]	αἰτία ἑλομένου· θεὸς ~ἀναίτιος. ~Ταῦτα	εἰπόντα	ῥῖψαι ἐπὶ πάντας τοὺς κλήρους,
[615]	ἔτος εἰς ἐκεῖνον τὸν χρόνον,	γέροντά	τε ~πατέρα ἀποκτείνας (καὶ πρεσβύτερον
[617]	κλήρους, τὸν δὲ παρ’ αὑτὸν	~πεσόντα	ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι πλὴν οὗ, ἓ
[619]	~Εἰπόντος δὲ ταῦτα τὸν πρῶτον	λαχόντα	ἔφη εὐθὺς ἐπιόντα τὴν ~μεγίστην
[619]	δὴ (δεῖ ταύτην τὴν δόξαν	ἔχοντα	εἰς Αιδου ἰέναι, ὅπως ~ἂν
[610]	εἴπερ ~οἷόν τε, τὸν δ’	ἔχοντα	καὶ μάλα ζωτικὸν παρέχουσαν, καὶ
[599]	τοῦ (ἑαυτοῦ βίου ὡς βέλτιστον	ἔχοντα;	~Οὐκ ἔγωγε. ~Αλλ’ εἴπερ γε
[602]	καὶ ~κοῖλά τε δὴ καὶ	ἐξέχοντα	διὰ τὴν περὶ τὰ χρώματα
[599]	αὐτῶν ὁρῶντες (οὐκ αἰσθάνονται τριττὰ	ἀπέχοντα	τοῦ ~ὄντος καὶ ῥᾴδια ποιεῖν
[606]	ταῦτα ἄρδουσα, δέον αὐχμεῖν, καὶ	ἄρχοντα	ἡμῖν καθίστησιν, ~δέον ἄρχεσθαι αὐτὰ
[620]	ἄγειν ~νῆσιν, ἀμετάστροφα τὰ ἐπικλωσθέντα	ποιοῦντα·	~ἐντεῦθεν δὲ δὴ ἀμεταστρεπτὶ ὑπὸ
[605]	ἡγουμένῳ, τοτὲ δὲ σμικρά, εἴδωλα	εἰδωλοποιοῦντα,	~τοῦ δὲ ἀληθοῦς πόρρω πάνυ
[601]	ἐλέγομεν, ~ὁ ζωγράφος σκυτοτόμον ποιήσει	δοκοῦντα	(εἶναι, αὐτός τε οὐκ ἐπαΐων
[618]	τὸν ἀμείνω (βίον, ~χείρω μὲν	καλοῦντα	ὃς αὐτὴν ἐκεῖσε ἄξει, εἰς
[620]	ἐπιστροφὴν τῆς τοῦ ἀτράκτου δίνης,	κυροῦντα	ἣν λαχὼν ~εἵλετο μοῖραν· ταύτης
[604]	οὐκ ἂν δέξαιτό τινα ἰδεῖν	~δρῶντα.	~Οὕτως ἔχει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τὸ
[605]	οὗτος ὁ ἔπαινος ἔχει, τὸ	ὁρῶντα	τοιοῦτον ~ἄνδρα, οἷον ἑαυτόν τις
[611]	γίγνοιτο καὶ πάντα ἂν εἴη	τελευτῶντα	ἀθάνατα. ~Αληθῆ λέγεις. ~Αλλ’ ἦν
[598]	ὧν ἂν ποιῇ ~καλῶς ποιήσειν,	εἰδότα	ἄρα ποιεῖν, ἢ μὴ οἷόν
[619]	πολιτείᾳ ἐν τῷ προτέρῳ ~βίῳ	βεβιωκότα,	ἔθει (ἄνευ φιλοσοφίας ἀρετῆς μετειληφότα.
[604]	ἐν πτώσει ~κύβων πρὸς τὰ	πεπτωκότα	τίθεσθαι τὰ αὑτοῦ πράγματα, ὅπῃ
[617]	Σειρήνων ἁρμονίαν, Λάχεσιν ~μὲν τὰ	γεγονότα,	Κλωθὼ δὲ τὰ ὄντα, Ατροπον
[607]	καὶ ~ἡμεῖς οὕτως, διὰ τὸν	ἐγγεγονότα	μὲν ἔρωτα τῆς τοιαύτης ποιήσεως
[619]	βεβιωκότα, ἔθει (ἄνευ φιλοσοφίας ἀρετῆς	μετειληφότα.	ὡς δὲ καὶ ~εἰπεῖν, οὐκ
[616]	τοῖς ἐν τῷ λειμῶνι ἑκάστοις	ἑπτὰ	ἡμέραι ~γένοιντο, ἀναστάντας ἐντεῦθεν δεῖν
[617]	ὅλῳ περιφερομένῳ τοὺς μὲν ἐντὸς	ἑπτὰ	κύκλους ~τὴν ἐναντίαν τῷ ὅλῳ
[595]	ἐμοὶ δοκεῖ, φαίνεται, ἐπειδὴ ~χωρὶς	ἕκαστα	διῄρηται τὰ τῆς ψυχῆς (εἴδη.
[596]	ἓν ἕκαστον εἰώθαμεν τίθεσθαι περὶ	ἕκαστα	τὰ ~πολλά, οἷς ταὐτὸν ὄνομα
[603]	ἐλέγομέν που καὶ τότε ὅτι	ῥᾷστα	οἴσει ~τῶν ἄλλων. ~Πάνυ γε.
[619]	πράξεις πολλὰ μὲν ~ἐργάσηται καὶ	ἀνήκεστα	κακά, ἔτι δὲ αὐτὸς μείζω
[608]	ἦν δ’ ἐγώ, τά γε	μέγιστα	ἐπίχειρα ἀρετῆς καὶ προκείμενα ~ἆθλα
[595]	ὀρθῶς ᾠκίζομεν τὴν πόλιν, οὐχ	ἥκιστα	δὲ ἐνθυμηθεὶς ~περὶ ποιήσεως λέγω.
[612]	ἐδανείσασθε ἐν τῷ λόγῳ; ~Τί	μάλιστα;	~Εδωκα ὑμῖν τὸν δίκαιον δοκεῖν
[618]	κίνδυνος ~ἀνθρώπῳ, καὶ διὰ ταῦτα	μάλιστα	(ἐπιμελητέον ὅπως ἕκαστος ἡμῶν ~τῶν
[604]	ὁ νόμος ὅτι κάλλιστον ὅτι	μάλιστα	ἡσυχίαν ἄγειν ἐν ταῖς ~συμφοραῖς
[610]	τοὺς λαμβάνοντας αὐτό, τοὺς μὲν	μάλιστα	θᾶττον, τοὺς δ’ ~ἧττον σχολαίτερον,
[607]	ὑπ’ ~αὐτῆς (καὶ σύ, καὶ	μάλιστα	ὅταν δι’ Ομήρου θεωρῇς αὐτήν;
[605]	~ποιητήν, ὃς ἂν ἡμᾶς ὅτι	μάλιστα	οὕτω διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς δ’
[602]	εἶναι μιμητικοὺς ὡς οἷόν τε	~μάλιστα.	~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Πρὸς Διός,
[616]	τεταμένον φῶς εὐθύ, οἷον κίονα,	μάλιστα	τῇ ἴριδι προσφερῆ, ~λαμπρότερον δὲ
[613]	~πάντα γίγνεσθαι ὡς οἷόν τε	ἄριστα,	εἰ μή τι ἀναγκαῖον αὐτῷ
[604]	ἀεὶ ἐθίζειν τὴν ~ψυχὴν ὅτι	(τάχιστα	γίγνεσθαι πρὸς τὸ ἰᾶσθαί τε
[596]	ἀλλὰ πολλαχῇ καὶ ταχὺ δημιουργούμενος,	~τάχιστα	δέ που, εἰ θέλεις λαβὼν
[617]	ἠρέμα περιφέρεσθαι, αὐτῶν δὲ τούτων	τάχιστα	μὲν ~ἰέναι τὸν ὄγδοον, δευτέρους
[604]	τε δεῖ ~ἐν αὐτοῖς ὅτι	τάχιστα	παραγίγνεσθαι ἡμῖν, τούτῳ ἐμποδὼν γιγνόμενον
[602]	πολλάκις μετρήσαντι καὶ σημαίνοντι μείζω	ἄττα	εἶναι ἢ ~ἐλάττω ἕτερα ἑτέρων
[601]	καὶ τὸν ποιητικὸν φήσομεν χρώματα	ἄττα	ἑκάστων ~τῶν τεχνῶν τοῖς ὀνόμασι
[599]	ἔργα αὐτῶν ὁρῶντες (οὐκ αἰσθάνονται	τριττὰ	ἀπέχοντα τοῦ ~ὄντος καὶ ῥᾴδια
[614]	τελευτήσαντα ἑκάτερον περιμένει· χρὴ δ’	αὐτὰ	ἀκοῦσαι, ἵνα τελέως ~ἑκάτερος αὐτῶν
[620]	καὶ εἰπεῖν ἰδοῦσαν ὅτι τὰ	αὐτὰ	~ἂν ἔπραξεν καὶ πρώτη λαχοῦσα,
[601]	μουσικῆς χρωμάτων τὰ τῶν ποιητῶν,	αὐτὰ	ἐφ’ αὑτῶν λεγόμενα, ~οἶμαί σε
[602]	καὶ ἱστάναι βοήθειαι χαριέσταται ~πρὸς	αὐτὰ	ἐφάνησαν, ὥστε μὴ ἄρχειν ἐν
[606]	ἄρχοντα ἡμῖν καθίστησιν, ~δέον ἄρχεσθαι	αὐτὰ	ἵνα βελτίους τε καὶ εὐδαιμονέστεροι
[595]	μὴ ~ἔχουσι φάρμακον τὸ εἰδέναι	αὐτὰ	οἷα τυγχάνει ὄντα. ~Πῇ δή,
[601]	περὶ ἄλλου (ὁτουοῦν· ~οὕτω φύσει	αὐτὰ	ταῦτα μεγάλην τινὰ κήλησιν ἔχειν.
[601]	μή, ~οἷα γίγνεται ἰδεῖν ὅταν	αὐτὰ	τὸ ἄνθος προλίπῃ; ~Παντάπασιν, ἦ
[605]	τὰ ἐλάττω διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ τὰ	~αὐτὰ	τοτὲ μὲν μεγάλα ἡγουμένῳ, τοτὲ
[606]	πάσῃ ~πράξει ἡμῖν ἕπεσθαι, ὅτι	τοιαῦτα	ἡμᾶς ἡ ποιητικὴ μίμησις ἐργάζεται·
[595]	λώβη ~ἔοικεν εἶναι πάντα τὰ	τοιαῦτα	τῆς τῶν ἀκουόντων διανοίας, ὅσοι
[618]	καὶ δυσμαθίαι καὶ πάντα τὰ	τοιαῦτα	τῶν φύσει περὶ ψυχὴν ~ὄντων
[606]	ποιητικὴ μίμησις ἐργάζεται· ~τρέφει γὰρ	ταῦτα	ἄρδουσα, δέον αὐχμεῖν, καὶ ἄρχοντα
[607]	εἶναι ~βελτίστου λόγου. ~Αληθέστατα, ἔφη.	~(Ταῦτα	δή, ἔφην, ἀπολελογήσθω ἡμῖν ἀναμνησθεῖσιν
[597]	οὐχ αἱ δύο. ~Ορθῶς, ἔφη.	~(Ταῦτα	δὴ οἶμαι εἰδὼς ὁ θεός,
[603]	τοῖς ἄνω λόγοις ἱκανῶς πάντα	ταῦτα	~διωμολογησάμεθα, ὅτι μυρίων τοιούτων ἐναντιωμάτων
[617]	ἕξει. αἰτία ἑλομένου· θεὸς ~ἀναίτιος.	~Ταῦτα	εἰπόντα ῥῖψαι ἐπὶ πάντας τοὺς
[613]	τῶν δοκούντων κακῶν, ὡς τούτῳ	~ταῦτα	εἰς ἀγαθόν τι τελευτήσει ζῶντι
[610]	γάρ, ἔφη, λόγον. ~Η τοίνυν	ταῦτα	ἐξελέγξωμεν ὅτι οὐ καλῶς λέγομεν,
[612]	κἂν εἰ μὴ δυνατὸν εἴη	ταῦτα	λανθάνειν καὶ θεοὺς καὶ ~ἀνθρώπους,
[610]	που, εἰ ἀληθῆ ~λέγει ὁ	ταῦτα	λέγων, τὴν ἀδικίαν εἶναι θανάσιμον
[618]	πᾶς κίνδυνος ~ἀνθρώπῳ, καὶ διὰ	ταῦτα	μάλιστα (ἐπιμελητέον ὅπως ἕκαστος ἡμῶν
[601]	ἄλλου (ὁτουοῦν· ~οὕτω φύσει αὐτὰ	ταῦτα	μεγάλην τινὰ κήλησιν ἔχειν. ἐπεὶ
[602]	τοῦτο μιμήσεται. ~Τί γὰρ ἄλλο;	~Ταῦτα	μὲν δή, ὥς γε φαίνεται,
[603]	~μή τι ἄλλο ἦν παρὰ	ταῦτα;	~Οὐδέν. ~Αρ’ οὖν ἐν ἅπασι
[596]	αὐτὸς οἷός τ’ εἴης πάντα	~ταῦτα	ποιῆσαι τρόπῳ γέ τινι; ~Καὶ
[610]	ἄν τις ἀποδείξῃ ὡς ~διὰ	ταῦτα	τὰ παθήματα τοῦ σώματος αὐτὴ
[596]	~Αλλὰ ἰδέαι γέ που περὶ	ταῦτα	τὰ σκεύη δύο, μία μὲν
[614]	ἔφη, καλά τε καὶ βέβαια.	~Ταῦτα	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, οὐδέν
[619]	ὁ ~τελευτῶν ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος δὲ	ταῦτα	τὸν πρῶτον λαχόντα ἔφη εὐθὺς
[612]	~καὶ κατ’ ἀρχὰς ὡμολογοῦμεν. ~Εστι	ταῦτα.	~Τῷ δὲ θεοφιλεῖ οὐχ ὁμολογήσομεν,
[618]	προγόνων ἀρεταῖς, καὶ ἀδοκίμων κατὰ	ταῦτα,	ὡσαύτως ~δὲ καὶ γυναικῶν. ψυχῆς
[602]	ἔφαμεν τῷ αὐτῷ ἅμα περὶ	ταὐτὰ	ἐναντία δοξάζειν ἀδύνατον ~εἶναι; ~Καὶ
[602]	ἴσον φαίνεται. ~Οὐ γάρ. ~Καὶ	ταὐτὰ	καμπύλα τε καὶ εὐθέα ἐν
[602]	ἴσα τἀναντία φαίνεται ἅμα περὶ	ταὐτά.	~Ναί. ~Οὐκοῦν ἔφαμεν τῷ αὐτῷ
[596]	ἡμεῖς χρώμεθα, καὶ τἆλλα κατὰ	ταὐτά;	οὐ γάρ που τήν γε
[615]	καὶ ὅσιοι γεγονότες εἶεν, κατὰ	~ταὐτὰ	(τὴν ἀξίαν κομίζοιντο. τῶν δὲ
[596]	τἆλλα ζῷα καὶ σκεύη καὶ	φυτὰ	καὶ πάντα ὅσα νυνδὴ ~ἐλέγετο.
[613]	~τελευτῶντες (δὲ καταγέλαστοι γίγνονται, τὰ	ὦτα	ἐπὶ τῶν ὤμων ~ἔχοντες καὶ
[595]	~Ακουε δή, μᾶλλον δὲ ἀποκρίνου.	~Ερώτα.	~Μίμησιν ὅλως ἔχοις ἄν μοι
[608]	τε καὶ τὸν τῶν πολλῶν	ἔρωτα.	ᾀσόμεθα δ’ οὖν ὡς οὐ
[607]	~ἡγήσωνται μὴ ὠφέλιμον εἶναι τὸν	ἔρωτα,	βίᾳ μέν, ὅμως δὲ ἀπέχονται,
[607]	οὕτως, διὰ τὸν ἐγγεγονότα μὲν	ἔρωτα	τῆς τοιαύτης ποιήσεως ~ὑπὸ τῆς
[605]	~τοῦ δὲ ἀληθοῦς πόρρω πάνυ	ἀφεστῶτα.	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὐ μέντοι
[620]	τὴν τῆς Ατρόπου ἄγειν ~νῆσιν,	ἀμετάστροφα	τὰ ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν δὲ
[596]	θαυμαστὸν ἄνδρα. ~Οὔπω γε, ἀλλὰ	τάχα	μᾶλλον φήσεις. ὁ αὐτὸς γὰρ
[596]	δὲ ~σαυτόν τε καὶ τἆλλα	ζῷα	καὶ σκεύη καὶ φυτὰ καὶ
[620]	ἀνθρωπίνου ~βίου αἵρεσιν, καὶ ἄλλα	ζῷα	μουσικὰ ὡσαύτως. (εἰκοστὴν δὲ λαχοῦσαν
[596]	γῆς φυόμενα ~ἅπαντα ποιεῖ καὶ	ζῷα	πάντα ἐργάζεται, τά τε ἄλλα