Page
[597]	μία ἀναφανείη ἧς ~ἐκεῖναι ἂν	αὖ	ἀμφότεραι τὸ εἶδος ἔχοιεν, καὶ
[606]	γελωτοποιεῖν, ~φοβούμενος δόξαν βωμολοχίας, τότ’	αὖ	ἀνιεῖς, καὶ ἐκεῖ νεανικὸν ποιήσας
[615]	ἀλγηδόνας ὑπὲρ ἑκάστου κομίσαιντο, καὶ	αὖ	εἴ τινας ~εὐεργεσίας εὐεργετηκότες καὶ
[615]	τὴν πορείαν χιλιέτη— τὰς δ’	αὖ	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~εὐπαθείας διηγεῖσθαι
[603]	γραφικῆς, ~ἀλλὰ καὶ ἐπ’ αὐτὸ	αὖ	ἔλθωμεν τῆς διανοίας (τοῦτο ᾧ
[614]	ἐχομένω ἀλλήλοιν καὶ τοῦ οὐρανοῦ	αὖ	ἐν τῷ ἄνω ἄλλα ~καταντικρύ.
[610]	κακόν, οὐδέποτε ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’	αὖ,	ἔφη, λέγεις. ~Κατὰ τὸν αὐτὸν
[600]	~εἶναι ἐν τοῖς ἄλλοις; ~Οὐδ’	αὖ,	ἔφη, τοιοῦτον οὐδὲν λέγεται. ὁ
[600]	τινας ἄλλας πράξεις λέγονται, ὥσπερ	αὖ	Θάλεώ ~τε πέρι τοῦ Μιλησίου
[613]	νῦν λέγω περὶ τῶνδε. καὶ	αὖ	καὶ περὶ τῶν ἀδίκων, ὅτι
[606]	ἐλέοις; ~ὃ γὰρ τῷ λόγῳ	αὖ	κατεῖχες ἐν σαυτῷ βουλόμενον γελωτοποιεῖν,
[605]	τινι ἡμῶν κῆδος γένηται, ἐννοεῖς	αὖ	ὅτι ἐπὶ τῷ ~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα,
[599]	ὥσπερ ἐκεῖνος τοὺς ἐκγόνους, μηδ’	αὖ	περὶ τὰς ~ἄλλας τέχνας αὐτοὺς
[602]	διὰ τὴν περὶ τὰ χρώματα	αὖ	πλάνην τῆς ὄψεως, ~καὶ πᾶσά
[611]	ἐλάττους γένοιντο μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης, ~οὔτε	αὖ	πλείους· εἰ γὰρ ὁτιοῦν τῶν
[616]	τιμωρίας τοιαύτας τινὰς (εἶναι, καὶ	αὖ	τὰς εὐεργεσίας ~ταύταις ἀντιστρόφους. ἐπειδὴ
[611]	λόγος οὐκ (ἐάσει— ~μήτε γε	αὖ	τῇ ἀληθεστάτῃ φύσει τοιοῦτον εἶναι
[609]	μή ποτέ τι ἀπολέσῃ, οὐδὲ	αὖ	τὸ μήτε κακὸν μήτε ἀγαθόν.
[610]	ποτε φῶμεν ὑπὸ πυρετοῦ μηδ’	αὖ	ὑπ’ ἄλλης νόσου μηδ’ αὖ
[610]	αὖ ὑπ’ ἄλλης νόσου μηδ’	αὖ	~ὑπὸ σφαγῆς, μηδ’ εἴ τις
[603]	αὑτῆς ἔργον ἀπεργάζεται, ~πόρρω δ’	αὖ	φρονήσεως ὄντι τῷ (ἐν ἡμῖν
[617]	Ατροπον τῇ ἀριστερᾷ τὰς ~ἐντὸς	αὖ	ὡσαύτως· τὴν δὲ Λάχεσιν (ἐν
[614]	ἐν ᾧ τῆς τε γῆς	~δύ’	εἶναι χάσματα ἐχομένω ἀλλήλοιν καὶ
[613]	οἱ δρομῆς ὅσοι ἂν θέωσιν	εὖ	~ἀπὸ τῶν κάτω, ἀπὸ δὲ
[621]	καὶ τὸν τῆς Λήθης ποταμὸν	εὖ	~διαβησόμεθα καὶ τὴν ψυχὴν οὐ
[601]	καὶ ῥυθμῷ καὶ ἁρμονίᾳ, πάνυ	~εὖ	δοκεῖν λέγεσθαι, ἐάντε περὶ στρατηγίας
[599]	~περὶ ὧν δοκοῦσιν τοῖς πολλοῖς	εὖ	λέγειν. ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη,
[603]	καὶ ἐκ τοῦ πράττειν ἢ	εὖ	οἰομένους ἢ ~κακῶς πεπραγέναι, καὶ
[600]	ὑπ’ ἐκείνου ἄρχοντος ἢ ~συμβουλεύοντος	εὖ	πολεμηθεὶς μνημονεύεται; ~Οὐδείς. ~Αλλ’ οἷα
[621]	τῇ ~χιλιέτει πορείᾳ, ἣν διεληλύθαμεν,	εὖ	πράττωμεν.
[607]	ὅσοι μὴ ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ,	ἄνευ	μέτρου λόγον ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν,
[610]	ποτε ἀξιῶμεν ὑπὸ ἀλλοτρίου κακοῦ	~ἄνευ	τῆς ἰδίας πονηρίας ψυχὴν ἀπόλλυσθαι,
[619]	τῷ προτέρῳ ~βίῳ βεβιωκότα, ἔθει	(ἄνευ	φιλοσοφίας ἀρετῆς μετειληφότα. ὡς δὲ
[616]	οὐρανοῦ ~καὶ γῆς τεταμένον φῶς	εὐθύ,	οἷον κίονα, μάλιστα τῇ ἴριδι
[611]	τοιοῦτον ἱκανῶς ~λογισμῷ διαθεατέον, καὶ	πολύ	γε κάλλιον αὐτὸ εὑρήσει καὶ
[607]	ὅταν δι’ Ομήρου θεωρῇς αὐτήν;	~Πολύ	γε. ~Οὐκοῦν δικαία ἐστὶν οὕτω
[618]	σφῶν θεῖναι ἐπὶ τὴν γῆν,	πολὺ	πλείω τῶν ~παρόντων. εἶναι δὲ
[604]	μόνος αὐτὸς καθ’ αὑτὸν γίγνηται;	~Πολύ	που, ἔφη, διοίσει, ὅταν ὁρᾶται.
[599]	τούτων πέρι ἅπερ καὶ ~μιμεῖται,	πολὺ	πρότερον ἐν τοῖς ἔργοις ἂν
[613]	καὶ ~περὶ τῶν δικαίων τὸ	πολὺ	συμβαίνει; πρὸς τὸ τέλος ἑκάστης
[602]	περὶ ὧν ἂν ~ποιῇ. ~Οὐ	πάνυ.	~(Αλλ’ οὖν δὴ ὅμως γε
[605]	εἰδωλοποιοῦντα, ~τοῦ δὲ ἀληθοῦς πόρρω	πάνυ	ἀφεστῶτα. ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὐ
[601]	δέ γε σκυτοτόμος καὶ χαλκεύς;	~Πάνυ	γε. ~Αρ’ οὖν ἐπαΐει οἵας
[603]	ὅτι ῥᾷστα οἴσει ~τῶν ἄλλων.	~Πάνυ	γε. ~Νῦν δέ γε τόδ’
[602]	εἰδότος, ὁ δὲ χρώμενος ἐπιστήμην.	~Πάνυ	γε. ~Ο δὲ μιμητὴς πότερον
[601]	μέτρῳ καὶ ῥυθμῷ καὶ ἁρμονίᾳ,	πάνυ	~εὖ δοκεῖν λέγεσθαι, ἐάντε περὶ
[613]	λέγω, ὅρα εἰ ἀνέξῃ. ~Καὶ	πάνυ,	ἔφη· δίκαια γὰρ λέγεις. ~Α
[596]	~Αιδου ὑπὸ γῆς ἅπαντα ἐργάζεται.	~(Πάνυ	θαυμαστόν, ἔφη, λέγεις σοφιστήν. ~Απιστεῖς;
[607]	μέλει ἤ τινι ~ἄλλῳ μέτρῳ;	~Πάνυ	μὲν οὖν. ~Δοῖμεν δέ γέ
[595]	ἀνήρ, ἀλλ’ ὃ λέγω, ῥητέον.	~Πάνυ	μὲν οὖν, ἔφη. ~Ακουε δή,
[599]	δοκοῦσιν τοῖς πολλοῖς εὖ λέγειν.	~Πάνυ	μὲν οὖν, ἔφη, ἐξεταστέον. ~Οἴει
[597]	ἀπὸ τῆς φύσεως ~μιμητὴν καλεῖς;	~Πάνυ	μὲν οὖν, ἔφη. ~Τοῦτ’ ἄρα
[605]	δὲ ἀληθοῦς πόρρω πάνυ ἀφεστῶτα.	~Πάνυ	μὲν οὖν. ~Οὐ μέντοι πω
[601]	χρωμάτων δὲ καὶ σχημάτων ~θεωροῦσιν;	~Πάνυ	μὲν οὖν. ~Οὕτω δὴ οἶμαι
[613]	κακὸν ἐκ ~προτέρας ἁμαρτίας ὑπῆρχεν;	~Πάνυ	μὲν οὖν. ~Οὕτως ἄρα ὑποληπτέον
[602]	μιμητικοὺς ὡς οἷόν τε ~μάλιστα.	~Πάνυ	μὲν οὖν. ~(Πρὸς Διός, ἦν
[595]	ἐστίν; οὐδὲ γάρ τοι αὐτὸς	~πάνυ	τι συννοῶ τί βούλεται εἶναι.
[605]	~ἐπιεικεῖς ἱκανὴν εἶναι λωβᾶσθαι, ἐκτὸς	πάνυ	τινῶν ὀλίγων, πάνδεινόν ~που. ~Τί
[618]	μὲν ~διατελεῖς, τὰς δὲ καὶ	μεταξὺ	διαφθειρομένας καὶ εἰς πενίας τε
[614]	ἄνω ἄλλα ~καταντικρύ. δικαστὰς δὲ	μεταξὺ	τούτων καθῆσθαι, οὕς, ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν,
[613]	τελευτήσει ζῶντι ἢ καὶ ἀποθανόντι.	οὐ	γὰρ δὴ ὑπό γε ~θεῶν
[619]	τοῖς ~προρρηθεῖσιν ὑπὸ τοῦ προφήτου·	οὐ	γὰρ ἑαυτὸν αἰτιᾶσθαι τῶν κακῶν,
[599]	ἢ ὁ ~ἐγκωμιάζων. ~Οἶμαι, ἔφη·	οὐ	γὰρ ἐξ ἴσου ἥ τε
[602]	~τῆς ὄψεως οὐκ ἴσον φαίνεται.	~Οὐ	γάρ. ~Καὶ ταὐτὰ καμπύλα τε
[595]	~Ως μὲν πρὸς ὑμᾶς εἰρῆσθαι—	οὐ	γάρ μου κατερεῖτε πρὸς τοὺς
[603]	τὰμέτρα ~οὐκ ἂν εἴη ταὐτόν.	~Οὐ	γὰρ οὖν. ~Αλλὰ μὴν τὸ
[596]	χρώμεθα, καὶ τἆλλα κατὰ ταὐτά;	οὐ	γάρ που τήν γε ἰδέαν
[595]	τε καὶ ἡγεμὼν γενέσθαι. ἀλλ’	~οὐ	γὰρ πρό γε τῆς ἀληθείας
[609]	ἄλλο γε αὐτὸ ἔτι (διαφθείρειεν.	οὐ	γὰρ τό ~γε ἀγαθὸν μή
[597]	~Τί δὲ τὸν τέκτονα; ἆρ’	οὐ	δημιουργὸν κλίνης; ~Ναί. ~Η καὶ
[608]	ἐπίχειρα ἀρετῆς καὶ προκείμενα ~ἆθλα	οὐ	διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν τι, ἔφη, λέγεις
[620]	κατιδοῦσαν μεγάλας τιμὰς ἀθλητοῦ ἀνδρός,	οὐ	~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ λαβεῖν. μετὰ
[619]	συντόνως ζῶντι ~κεῖται βίος ἀγαπητός,	οὐ	κακός. μήτε ὁ ἄρχων αἱρέσεως
[610]	~Η τοίνυν ταῦτα ἐξελέγξωμεν ὅτι	οὐ	καλῶς λέγομεν, ἢ (ἕως ἂν
[607]	προδιδόναι. ἦ γάρ, ὦ φίλε,	οὐ	κηλῇ ὑπ’ ~αὐτῆς (καὶ σύ,
[612]	τοῦτο ἀποδώσετε, ὅτι θεούς γε	οὐ	~λανθάνει ἑκάτερος αὐτῶν οἷός ἐστιν;
[611]	οἷον δ’ ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ,	οὐ	(λελω( βημένον δεῖ αὐτὸ ~θεάσασθαι
[605]	~ἀλλὰ χαίρειν τε καὶ ἐπαινεῖν;	~Οὐ	μὰ τὸν Δί’ ἔφη, οὐκ
[596]	οἷς ταὐτὸν ὄνομα ἐπιφέρομεν. ἢ	οὐ	μανθάνεις; ~Μανθάνω. ~Θῶμεν δὴ καὶ
[605]	ὀλίγων, πάνδεινόν ~που. ~Τί δ’	οὐ	μέλλει, εἴπερ γε δρᾷ αὐτό;
[607]	ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη. ~Πῶς δ’	οὐ	μέλλομεν, ἔφη, κερδαίνειν; ~Εἰ δέ
[596]	νυνδὴ ~ἐλέγετο. ~Ναί, ἔφη, φαινόμενα,	οὐ	μέντοι ὄντα γέ που τῇ
[605]	πάνυ ἀφεστῶτα. ~Πάνυ μὲν οὖν.	~Οὐ	μέντοι πω τό γε μέγιστον
[614]	πολλὰ ἄλλ’ ἥδιον ἀκούοντι. ~Αλλ’	οὐ	μέντοι σοι, ἦν δ’ ἐγώ,
[621]	εὖ ~διαβησόμεθα καὶ τὴν ψυχὴν	οὐ	μιανθησόμεθα. ἀλλ’ ἂν ἐμοὶ πειθώμεθα,
[600]	ἀπεργάζεσθαι Ομηρος, ἅτε περὶ ~τούτων	οὐ	μιμεῖσθαι ἀλλὰ γιγνώσκειν δυνάμενος, οὐκ
[612]	~πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν (κριθείη. ἢ	οὐ	μνημονεύεις; ~Αδικοίην μεντἄν, ἔφη, εἰ
[619]	~κινδυνεύει ἐκ τῶν ἐκεῖθεν ἀπαγγελλομένων	οὐ	μόνον ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν ~ἄν, ἀλλὰ
[607]	λόγον ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν, ὡς	οὐ	μόνον ἡδεῖα ~ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη
[596]	ὁ αὐτὸς γὰρ οὗτος χειροτέχνης	~οὐ	μόνον πάντα οἷός τε σκεύη
[619]	ὑπὸ ἀφροσύνης τε καὶ λαιμαργίας	οὐ	~πάντα ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι, ἀλλ’
[602]	σοφίαν περὶ ὧν ἂν ~ποιῇ.	~Οὐ	πάνυ. ~(Αλλ’ οὖν δὴ ὅμως
[595]	ὅση μιμητική· παντὸς γὰρ μᾶλλον	~οὐ	παραδεκτέα νῦν καὶ ἐναργέστερον, ὡς
[605]	οὕτως ἤδη ἂν ἐν δίκῃ	οὐ	~παραδεχοίμεθα εἰς μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι πόλιν,
[601]	ὁ ἱππικός; ~Αληθέστατα. ~Αρ’ οὖν	οὐ	περὶ πάντα οὕτω φήσομεν ἔχειν;
[602]	τὸ δὲ δὴ μιμεῖσθαι τοῦτο	οὐ	περὶ τρίτον μέν ~τί ἐστιν
[614]	ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις ἄν, ἔφη, ὡς	οὐ	πολλὰ ἄλλ’ ἥδιον ἀκούοντι. ~Αλλ’
[601]	σκεύους καὶ ζῴου καὶ ~πράξεως	οὐ	πρὸς ἄλλο τι ἢ τὴν
[605]	δὴ μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον ὅτι	οὐ	πρὸς τὸ τοιοῦτον τῆς ψυχῆς
[606]	ἐν ἐκείνοις ~ἰσχυρὸν τὸ ἐλεινὸν	οὐ	ῥᾴδιον ἐν τοῖς αὑτοῦ πάθεσι
[611]	πρὸς αὑτό. ~Πῶς λέγεις; ἔφη.	~Οὐ	ῥᾴδιον, ἦν δ’ ἐγώ, ἀίδιον
[608]	ἔρωτα. ᾀσόμεθα δ’ οὖν ὡς	οὐ	~σπουδαστέον ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ποιήσει
[602]	ἀλλ’ εἶναι παιδιάν ~τινα καὶ	οὐ	σπουδὴν τὴν μίμησιν, τούς τε
[597]	οὐκ ἄρτι μέντοι ἔλεγες ὅτι	οὐ	τὸ εἶδος ποιεῖ, ~ὃ δή
[602]	τοιαῦται μηχαναί. ~Αληθῆ. ~Αρ’ οὖν	οὐ	τὸ μετρεῖν καὶ ἀριθμεῖν καὶ
[612]	ἀπελυσάμεθα ἐν τῷ λόγῳ, (καὶ	οὐ	~τοὺς μισθοὺς οὐδὲ τὰς δόξας
[608]	δ’ ἂν ἡδέως ἀκούσαιμι τὸ	οὐ	χαλεπὸν τοῦτο. ~Ακούοις ἄν, ἦν
[596]	τίς, ἔφη, ὁ τρόπος οὗτος;	~Οὐ	χαλεπός, ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλὰ
[598]	~ἀληθῶς τέκτονα εἶναι. ~Τί δ’	οὔ;	~Αλλὰ γὰρ οἶμαι ὦ φίλε,
[596]	κλῖναι καὶ τράπεζαι. ~Πῶς δ’	οὔ;	~Αλλὰ ἰδέαι γέ που περὶ
[602]	ἢ καὶ ~στῆσαν; ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~(Αλλὰ μὴν τοῦτό γε τοῦ
[596]	ἐστίν. ἦ γάρ; ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~Αλλὰ φήσεις οὐκ ἀληθῆ οἶμαι
[596]	ὁ ζωγράφος κλίνην ποιεῖ· ἢ	οὔ;	~Ναί, ἔφη, φαινομένην γε καὶ
[605]	οὕτω διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς δ’	οὔ;	~Οταν δὲ οἰκεῖόν τινι ἡμῶν
[601]	ὁ δ’ ὑπηρετήσει. ~Πῶς δ’	οὔ;	~Οὐκοῦν ὁ μὲν εἰδὼς ἐξαγγέλλει
[604]	αὐτὼ ἀναγκαῖον εἶναι. ~Πῶς δ’	οὔ;	~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἕτερον τῷ
[597]	οἷον ~τὸ ὄν, ὂν δὲ	οὔ·	τελέως δὲ εἶναι ὂν τὸ
[609]	διέλυσεν καὶ ἀπώλεσεν; ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~Τὸ σύμφυτον ἄρα κακὸν ἑκάστου
[617]	αὑτὸν ~πεσόντα ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι πλὴν	οὗ,	ἓ δὲ οὐκ ἐᾶν· ~τῷ
[614]	ἐκεῖ ἴδοι. ἔφη δέ, ἐπειδὴ	οὗ	ἐκβῆναι, τὴν ψυχὴν πορεύεσθαι (μετὰ
[597]	δοκεῖ μετριώτατ’ ἂν προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς	οὗ	ἐκεῖνοι δημιουργοί. ~Εἶεν, ἦν δ’
[616]	ἄκρων τεταμένον Ανάγκης ἄτρακτον, δι’	οὗ	πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι τὰς περιφοράς· οὗ
[616]	οὗ πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι τὰς περιφοράς·	οὗ	τὴν μὲν ἠλακάτην τε καὶ
[621]	~γιγνομένης παρὰ τὸν Αμέλητα ποταμόν,	οὗ	τὸ ὕδωρ ἀγγεῖον οὐδὲν ~στέγειν.
[607]	κοινῇ ἀεὶ δόξαντος εἶναι ~βελτίστου	λόγου.	~Αληθέστατα, ἔφη. ~(Ταῦτα δή, ἔφην,
[612]	~ἀνθρώπους, ὅμως δοτέον εἶναι τοῦ	λόγου	ἕνεκα, ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη ~πρὸς
[614]	αὐτῶν ἀπειλήφῃ τὰ ὑπὸ τοῦ	λόγου	ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις ἄν, ἔφη,
[602]	τε ~μιμητικὸν μηδὲν εἰδέναι ἄξιον	λόγου	περὶ ὧν μιμεῖται, ἀλλ’ εἶναι
[597]	δὲ εἶναι ὂν τὸ τοῦ	κλινουργοῦ	ἔργον ἢ ἄλλου τινὸς ~χειροτέχνου
[612]	τὰ δίκαια, ἐάντ’ ἔχῃ τὸν	Γύγου	~δακτύλιον, ἐάντε μή, καὶ πρὸς
[619]	ταύτην τὴν δόξαν ἔχοντα εἰς	Αιδου	ἰέναι, ὅπως ~ἂν ᾖ καὶ
[596]	ἐν οὐρανῷ καὶ τὰ ἐν	~Αιδου	ὑπὸ γῆς ἅπαντα ἐργάζεται. ~(Πάνυ
[621]	~πάντα δὲ ἀγαθά, τῆς ἄνω	ὁδοῦ	ἀεὶ ἑξόμεθα καὶ δικαιοσύνην μετὰ
[596]	ἀρξώμεθα ἐπισκοποῦντες, ἐκ τῆς εἰωθυίας	~μεθόδου;	εἶδος γάρ πού τι ἓν
[617]	λόγος. Ψυχαὶ ἐφήμεροι, ἀρχὴ ~ἄλλης	περιόδου	θνητοῦ γένους θανατηφόρου. (οὐχ ὑμᾶς
[597]	πλείους οὔτε ~ἐφυτεύθησαν ὑπὸ τοῦ	θεοῦ	οὔτε μὴ φυῶσιν. ~Πῶς δή;
[604]	ὡς οὔτε δήλου ὄντος τοῦ	ἀγαθοῦ	τε καὶ ~κακοῦ τῶν τοιούτων,
[600]	τοῦ Μιλησίου καὶ Αναχάρσιος τοῦ	Σκύθου;	~Οὐδαμῶς τοιοῦτον οὐδέν. ~Αλλὰ δὴ
[613]	~Οὕτως ἄρα ὑποληπτέον περὶ τοῦ	δικαίου	ἀνδρός, ἐάντ’ ἐν πενίᾳ ~γίγνηται
[620]	καὶ κύκνον μεταβάλλοντα εἰς ἀνθρωπίνου	~βίου	αἵρεσιν, καὶ ἄλλα ζῷα μουσικὰ
[600]	νῦν ~Πυθαγόρειον τρόπον ἐπονομάζοντες τοῦ	βίου	διαφανεῖς πῃ δοκοῦσιν ~εἶναι ἐν
[613]	πράξεως καὶ ~ὁμιλίας καὶ τοῦ	βίου	εὐδοκιμοῦσί τε καὶ τὰ ἆθλα
[620]	τοῦτον φύλακα (συμ( πέμπειν τοῦ	βίου	καὶ ἀποπληρωτὴν τῶν ~αἱρεθέντων. ὃν
[600]	τοῖς ~ὑστέροις ὁδόν τινα παρέδοσαν	βίου	Ομηρικήν, ὥσπερ Πυθαγόρας αὐτός ~τε
[615]	εἶναι κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα (ἑκάστην, ὡς	βίου	ὄντος τοσούτου τοῦ ἀνθρωπίνου— ~ἵνα
[618]	ἀλλήλοις καὶ διαιρούμενα πρὸς ~ἀρετὴν	βίου	πῶς ἔχει, εἰδέναι τί κάλλος
[620]	~κατὰ συνήθειαν γὰρ τοῦ προτέρου	βίου	τὰ πολλὰ αἱρεῖσθαι. ~ἰδεῖν μὲν
[599]	~καὶ τοῦτο προστήσασθαι τοῦ (ἑαυτοῦ	βίου	ὡς βέλτιστον ἔχοντα; ~Οὐκ ἔγωγε.
[598]	ἔφη. ~Ωδε· κλίνη, ἐάντε ἐκ	πλαγίου	αὐτὴν θεᾷ ἐάντε καταντικρὺ ἢ
[610]	ἐν ἄλλῳ γιγνομένου, τοῦ δὲ	~ἰδίου	ἑκάστῳ μὴ (ἐγγιγνο( μένου, μήτε
[620]	κύκνου βίον ~αἱρουμένην, μίσει τοῦ	γυναικείου	γένους διὰ τὸν ὑπ’ ἐκείνων
[611]	ὑφ’ ἑνὸς ἀπόλλυται κακοῦ, ~μήτε	(οἰκείου	μήτε ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι ἀνάγκη
[620]	μετὰ (δὲ ταύτην ἰδεῖν τὴν	Επειοῦ	~τοῦ Πανοπέως εἰς τεχνικῆς γυναικὸς
[615]	δεινῶν θεαμάτων· ἐπειδὴ ἐγγὺς τοῦ	στομίου	ἦμεν μέλλοντες ἀνιέναι ~καὶ τἆλλα
[614]	~ἀλκίμου μὲν ἀνδρός, Ηρὸς τοῦ	Αρμενίου,	τὸ γένος Παμφύλου· ὅς ποτε
[620]	εἶναι δὲ τὴν Αἴαντος τοῦ	Τελαμωνίου,	~φεύγουσαν ἄνθρωπον γενέσθαι, μεμνημένην τῆς
[613]	στρεβλώσονται καὶ ~ἐκκαυθήσονται— πάντα ἐκεῖνα	οἴου	καὶ ἐμοῦ ἀκηκοέναι ὡς πάσχουσιν.
[606]	αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τοῦ	γελοίου;	ὅτι, ἃν αὐτὸς ~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν,
[613]	τοιοῦτον μὴ ἀμελεῖσθαι ὑπὸ τοῦ	ὁμοίου.	~Οὐκοῦν περὶ τοῦ ἀδίκου τἀναντία
[602]	τὴν δύναμιν ἣν ~ἔχει; ~Τοῦ	ποίου	τινὸς πέρι λέγεις; ~Τοῦ τοιοῦδε·
[620]	ἐν ὑστάτοις ~ἰδεῖν τὴν τοῦ	γελωτοποιοῦ	Θερσίτου πίθηκον ἐνδυομένην. κατὰ τύχην
[604]	παντοδαποῖς ἀνθρώποις εἰς ~θέατρα συλλεγομένοις·	ἀλλοτρίου	γάρ που πάθους ἡ μίμησις
[610]	ἐκείνη ἀδικωτέρα καὶ ~ἀνοσιωτέρα γίγνεται·	ἀλλοτρίου	δὲ κακοῦ ἐν ἄλλῳ γιγνομένου,
[611]	ἀπόλλυται κακοῦ, ~μήτε (οἰκείου μήτε	ἀλλοτρίου,	δῆλον ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ ἀεὶ
[610]	ἐμποιῇ, μή ποτε ἀξιῶμεν ὑπὸ	ἀλλοτρίου	κακοῦ ~ἄνευ τῆς ἰδίας πονηρίας
[610]	ἄλλο ὂν τὸ σῶμα, ὑπ’	ἀλλοτρίου	~κακοῦ μὴ ἐμποιήσαντος τὸ ἔμφυτον
[600]	αὖ Θάλεώ ~τε πέρι τοῦ	Μιλησίου	καὶ Αναχάρσιος τοῦ Σκύθου; ~Οὐδαμῶς
[607]	τὸν ἀνθρώπινόν ἐστιν· ~καὶ εὐμενῶς	(ἀκου(	σόμεθα. κερδανοῦμεν γάρ που ἐὰν
[610]	μή ποτε ἀξιῶμεν ὑπὸ ἀλλοτρίου	κακοῦ	~ἄνευ τῆς ἰδίας πονηρίας ψυχὴν
[610]	καὶ ~ἀνοσιωτέρα γίγνεται· ἀλλοτρίου δὲ	κακοῦ	ἐν ἄλλῳ γιγνομένου, τοῦ δὲ
[610]	ὂν τὸ σῶμα, ὑπ’ ἀλλοτρίου	~κακοῦ	μὴ ἐμποιήσαντος τὸ ἔμφυτον κακόν,
[610]	ὁπότε μηδ’ ὑφ’ ἑνὸς ἀπόλλυται	κακοῦ,	~μήτε (οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου, δῆλον
[604]	ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ τε καὶ	~κακοῦ	τῶν τοιούτων, οὔτε εἰς τὸ
[613]	τοῦ ὁμοίου. ~Οὐκοῦν περὶ τοῦ	ἀδίκου	τἀναντία τούτων δεῖ διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα
[602]	~(Αλλὰ μὴν τοῦτό γε τοῦ	λογιστικοῦ	ἂν εἴη τοῦ ἐν ψυχῇ
[604]	καὶ μὴ ἀγανακτεῖν, ὡς οὔτε	δήλου	ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ τε καὶ
[610]	ψυχήν, σχολῇ τό γε ἐπ’	~ἄλλου	ὀλέθρῳ τεταγμένον κακὸν ψυχὴν ἤ
[601]	ἐάντε περὶ στρατηγίας ἐάντε περὶ	ἄλλου	(ὁτουοῦν· ~οὕτω φύσει αὐτὰ ταῦτα
[609]	ἦν δ’ ἐγώ, τὴν μὲν	ἄλλου	πονηρίαν ~ἀπολλύναι τι, τὴν δὲ
[605]	βέλτιστοι ἡμῶν ἀκροώμενοι Ομήρου ἢ	~ἄλλου	τινὸς τῶν τραγῳδοποιῶν μιμουμένου (τινὰ
[597]	τὸ τοῦ κλινουργοῦ ἔργον ἢ	ἄλλου	τινὸς ~χειροτέχνου εἴ τις φαίη,
[615]	μὲν οὖν πολλά, ~ὦ Γλαύκων,	πολλοῦ	χρόνου διηγήσασθαι· τὸ δ’ οὖν
[606]	ἂν δέξαιτο αὐτῆς στερηθῆναι καταφρονήσας	ὅλου	τοῦ ~ποιήματος. λογίζεσθαι γὰρ οἶμαι
[616]	χείλη φαίνοντας, νῶτον ~συνεχὲς ἑνὸς	σφονδύλου	ἀπεργαζομένους περὶ τὴν ἠλακάτην· ἐκείνην
[616]	ἄλλων ~γενῶν. τὴν δὲ (τοῦ	σφονδύλου	φύσιν εἶναι τοιάνδε· τὸ μὲν
[614]	Ηρὸς τοῦ Αρμενίου, τὸ γένος	Παμφύλου·	ὅς ποτε ἐν ~πολέμῳ τελευτήσας,
[599]	τῆς ἀληθείας ~εἶ ἀρετῆς πέρι,	εἰδώλου	δημιουργός, ὃν δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα,
[601]	δή, τόδε ἄθρει· ὁ τοῦ	εἰδώλου	ποιητής, ὁ μιμητής, φαμέν, τοῦ
[595]	πρὸς ὑμᾶς εἰρῆσθαι— οὐ γάρ	μου	κατερεῖτε πρὸς τοὺς τῆς ~τραγῳδίας
[613]	~ἐκκαυθήσονται— πάντα ἐκεῖνα οἴου καὶ	ἐμοῦ	ἀκηκοέναι ὡς πάσχουσιν. ~ἀλλ’ ὃ
[613]	~Καὶ μάλα. ~Ανέξῃ ἄρα λέγοντος	ἐμοῦ	περὶ τούτων ἅπερ αὐτὸς ἔλεγες
[614]	Αλκίνου γε ἀπόλογον ἐρῶ, ἀλλ’	~ἀλκίμου	μὲν ἀνδρός, Ηρὸς τοῦ Αρμενίου,
[616]	ὀγδόου, ~πέμπτον δὲ τὸν τοῦ	ἑβδόμου,	ἕκτον δὲ τὸν τοῦ πέμπτου,
[617]	ὀγδόου τὸ χρῶμα ἀπὸ τοῦ	ἑβδόμου	ἔχειν προσλάμποντος, τὸν δὲ ~τοῦ
[616]	μεγίστου ~ποικίλον, τὸν δὲ τοῦ	ἑβδόμου	λαμπρότατον, ~τὸν δὲ (τοῦ ὀγδόου
[607]	ἐν ~τῇ πόλει βασιλεύσετον ἀντὶ	νόμου	τε καὶ τοῦ κοινῇ ἀεὶ
[613]	ὄντες λάθωσιν, ἐπὶ τέλους τοῦ	δρόμου	~αἱρεθέντες καταγέλαστοί εἰσιν καὶ γέροντες
[606]	~(Καὶ περὶ ἀφροδισίων δὴ καὶ	θυμοῦ	καὶ περὶ πάντων τῶν ~ἐπιθυμητικῶν
[614]	ἀνιέναι ἐκ τῆς γῆς μεστὰς	αὐχμοῦ	τε καὶ κόνεως, ἐκ δὲ
[614]	χάσματα ἐχομένω ἀλλήλοιν καὶ τοῦ	οὐρανοῦ	αὖ ἐν τῷ ἄνω ἄλλα
[615]	τὰς δ’ αὖ ἐκ τοῦ	οὐρανοῦ	~εὐπαθείας διηγεῖσθαι καὶ θέας ἀμηχάνους
[619]	τοιούτοις ἁλισκομένους τοὺς ἐκ τοῦ	~οὐρανοῦ	ἥκοντας, ἅτε πόνων ἀγυμνάστους· τῶν
[619]	δὲ ~αὐτὸν τῶν ἐκ τοῦ	οὐρανοῦ	ἡκόντων, ἐν τεταγμένῃ πολιτείᾳ ἐν
[614]	ἑτέρου ~καταβαίνειν ἑτέρας ἐκ τοῦ	(οὐρανοῦ	καθαράς. καὶ τὰς ἀεὶ ~ἀφικνουμένας
[616]	καθορᾶν ἄνωθεν διὰ παντὸς τοῦ	οὐρανοῦ	~καὶ γῆς τεταμένον φῶς εὐθύ,
[616]	τοῦτο τὸ φῶς σύνδεσμον ~τοῦ	οὐρανοῦ,	οἷον τὰ ὑποζώματα τῶν τριήρων,
[614]	τε καὶ ~ἄνω διὰ τοῦ	οὐρανοῦ,	σημεῖα περιάψαντας τῶν δεδικασμένων ἐν
[616]	(μέσον τὸ φῶς ἐκ τοῦ	οὐρανοῦ	~τὰ ἄκρα αὐτοῦ τῶν δεσμῶν
[614]	ἐκεῖ καὶ τὰς ἐκ τοῦ	οὐρανοῦ	τὰ παρ’ ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι δὲ
[614]	καθ’ ἑκάτερον τὸ χάσμα τοῦ	οὐρανοῦ	τε καὶ τῆς γῆς ~ἀπιούσας
[610]	δὲ ~ἰδίου ἑκάστῳ μὴ (ἐγγιγνο(	μένου,	μήτε ψυχὴν μήτε ἄλλο μηδὲν
[617]	ἔλαττον αὐτῆς ἕκαστος ἕξει. αἰτία	ἑλομένου·	θεὸς ~ἀναίτιος. ~Ταῦτα εἰπόντα ῥῖψαι
[610]	ἀλλοτρίου δὲ κακοῦ ἐν ἄλλῳ	γιγνομένου,	τοῦ δὲ ~ἰδίου ἑκάστῳ μὴ
[601]	~ὄντος οὐδὲν ἐπαΐει, τοῦ δὲ	φαινομένου·	οὐχ (οὕτως; ~Ναί. ~Μὴ τοίνυν
[604]	αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον μιμήσασθαι οὔτε	μιμουμένου	εὐπετὲς ~καταμαθεῖν, ἄλλως τε καὶ
[605]	ἢ ~ἄλλου τινὸς τῶν τραγῳδοποιῶν	μιμουμένου	(τινὰ τῶν ἡρώων ἐν ~πένθει
[621]	διὰ καύματός τε καὶ πνίγους	δεινοῦ·	καὶ γὰρ εἶναι αὐτὸ ~κενὸν
[600]	τις πόλεμος ἐπὶ Ομήρου ὑπ’	ἐκείνου	ἄρχοντος ἢ ~συμβουλεύοντος εὖ πολεμηθεὶς
[621]	(Ανάγκης ἰέναι θρόνον, ~καὶ δι’	ἐκείνου	διεξελθόντα, ἐπειδὴ καὶ οἱ ἄλλοι
[600]	Ομηρον δ’ ἄρα οἱ ἐπ’	ἐκείνου,	εἴπερ οἷός τ’ ἦν πρὸς
[600]	περὶ (αὐτὸν ἦν ἐπ’ αὐτοῦ	ἐκείνου,	ὅτε ἔζη. ~Λέγεται γὰρ οὖν,
[614]	μέντοι σοι, ἦν δ’ ἐγώ,	Αλκίνου	γε ἀπόλογον ἐρῶ, ἀλλ’ ~ἀλκίμου
[620]	δὲ καὶ κύκνον μεταβάλλοντα εἰς	ἀνθρωπίνου	~βίου αἵρεσιν, καὶ ἄλλα ζῷα
[620]	ἔχθρᾳ δὲ καὶ ταύτην τοῦ	ἀνθρωπίνου	γένους ~διὰ τὰ πάθη ἀετοῦ
[615]	ὡς βίου ὄντος τοσούτου τοῦ	ἀνθρωπίνου—	~ἵνα δεκαπλάσιον τὸ ἔκτεισμα τοῦ
[595]	ἔφη. ~Ακουε δή, μᾶλλον δὲ	ἀποκρίνου.	~Ερώτα. ~Μίμησιν ὅλως ἔχοις ἄν
[620]	ἔφη τήν ποτε Ορφέως γενομένην	κύκνου	βίον ~αἱρουμένην, μίσει τοῦ γυναικείου
[615]	οὖν πολλά, ~ὦ Γλαύκων, πολλοῦ	χρόνου	διηγήσασθαι· τὸ δ’ οὖν κεφάλαιον
[608]	ἀθανάτῳ πράγματι ὑπὲρ τοσούτου δεῖν	(χρόνου	~ἐσπουδακέναι, ἀλλ’ οὐχ ὑπὲρ τοῦ
[615]	εὐσεβείας καὶ γονέας καὶ αὐτόχειρος	φόνου	μείζους ἔτι ~τοὺς μισθοὺς διηγεῖτο.
[597]	κλινουργοῦ ἔργον ἢ ἄλλου τινὸς	~χειροτέχνου	εἴ τις φαίη, κινδυνεύει οὐκ
[616]	ἐκείνην δὲ ~διὰ μέσου τοῦ	ὀγδόου	διαμπερὲς ἐληλάσθαι. τὸν μὲν οὖν
[616]	τετάρτου, τέταρτον δὲ τὸν τοῦ	ὀγδόου,	~πέμπτον δὲ τὸν τοῦ ἑβδόμου,
[617]	ἑβδόμου λαμπρότατον, ~τὸν δὲ (τοῦ	ὀγδόου	τὸ χρῶμα ἀπὸ τοῦ ἑβδόμου
[607]	μὲν οὖν. ~Δοῖμεν δέ γέ	που	ἂν καὶ τοῖς προστάταις αὐτῆς,
[595]	συννοῶ τί βούλεται εἶναι. ~Η	που	ἄρ’ ἔφη, ἐγὼ συννοήσω. ~Οὐδέν
[601]	χρείᾳ ᾧ ~χρῆται· οἷον αὐλητής	που	αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει περὶ τῶν αὐλῶν,
[605]	αὐτό; ~Ακούων σκόπει. οἱ γάρ	που	βέλτιστοι ἡμῶν ἀκροώμενοι Ομήρου ἢ
[607]	εὐμενῶς (ἀκου( σόμεθα. κερδανοῦμεν γάρ	που	ἐὰν μὴ μόνον ἡδεῖα ~φανῇ
[601]	εἰδέναι οἷα φαίνεται. τεθέασαι γάρ	που.	~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’
[610]	ἀθανάτους τὰς ψυχὰς ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν	που,	εἰ ἀληθῆ ~λέγει ὁ ταῦτα
[596]	καὶ ταχὺ δημιουργούμενος, ~τάχιστα δέ	που,	εἰ θέλεις λαβὼν κάτοπτρον (περιφέρειν
[596]	πολλῶν. οἷον, εἰ (θέλεις, πολλαί	~πού	εἰσι κλῖναι καὶ τράπεζαι. ~Πῶς
[611]	αἱ αὐταί. οὔτε γὰρ ἄν	που	ἐλάττους γένοιντο μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης, ~οὔτε
[599]	καὶ (παιδείας πέρι ἀνθρώπου, δίκαιόν	που	ἐρωτᾶν ~αὐτὸν πυνθανομένους· Ω φίλε
[604]	αὐτὸς καθ’ αὑτὸν γίγνηται; ~Πολύ	που,	ἔφη, διοίσει, ὅταν ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς
[602]	πέρι λέγεις; ~Τοῦ τοιοῦδε· ταὐτόν	που	ἡμῖν μέγεθος ἐγγύθεν τε καὶ
[620]	ἀπράγμονος, καὶ μόγις εὑρεῖν κείμενόν	που	~καὶ παρημελημένον (ὑπὸ τῶν ἄλλων,
[603]	ὧν περὶ πλείστου ποιεῖται, ἐλέγομέν	που	καὶ τότε ὅτι ῥᾷστα οἴσει
[604]	ὁ νόμος ~ἐξηγεῖται; ~Πῶς; ~Λέγει	που	ὁ νόμος ὅτι κάλλιστον ὅτι
[604]	εἰς ~θέατρα συλλεγομένοις· ἀλλοτρίου γάρ	που	πάθους ἡ μίμησις αὐτοῖς ~γίγνεται.
[596]	δ’ οὔ; ~Αλλὰ ἰδέαι γέ	που	περὶ ταῦτα τὰ σκεύη δύο,
[596]	φαινόμενα, οὐ μέντοι ὄντα γέ	που	τῇ ἀληθείᾳ. ~Καλῶς, ἦν δ’
[596]	τἆλλα κατὰ ταὐτά; οὐ γάρ	που	τήν γε ἰδέαν αὐτὴν ~δημιουργεῖ
[605]	ἐκτὸς πάνυ τινῶν ὀλίγων, πάνδεινόν	~που.	~Τί δ’ οὐ μέλλει, εἴπερ
[596]	τῆς εἰωθυίας ~μεθόδου; εἶδος γάρ	πού	τι ἓν ἕκαστον εἰώθαμεν τίθεσθαι
[608]	πρεσβύτου χρόνος πρὸς πάντα ὀλίγος	πού	τις ἂν εἴη. ~Οὐδὲν μὲν
[598]	μίμησις; ~Φαντάσματος, ἔφη. ~Πόρρω ἄρα	που	τοῦ ἀληθοῦς ἡ μιμητική ἐστιν
[610]	τῷ ~ζωτικῷ ἄγρυπνον· οὕτω πόρρω	που,	ὡς ἔοικεν, ἐσκήνηται τοῦ θανάσιμος
[615]	παραγενέσθαι ἐρωτωμένῳ ἑτέρῳ ὑπὸ ἑτέρου	ὅπου	εἴη ~Αρδιαῖος ὁ μέγας. ὁ
[620]	ἐφαψάμενον αὖθις ἐπὶ τὴν τῆς	Ατρόπου	ἄγειν ~νῆσιν, ἀμετάστροφα τὰ ἐπικλωσθέντα
[599]	~διοικήσεων πόλεων, καὶ (παιδείας πέρι	ἀνθρώπου,	δίκαιόν που ἐρωτᾶν ~αὐτὸν πυνθανομένους·
[602]	ποῖόν τί ἐστιν τῶν τοῦ	ἀνθρώπου	ἔχον τὴν δύναμιν ἣν ~ἔχει;
[612]	θεῶν, ζῶντός ~τε ἔτι τοῦ	ἀνθρώπου	καὶ ἐπειδὰν τελευτήσῃ; ~Παντάπασι μὲν
[596]	εἰώθαμεν λέγειν ὅτι ὁ δημιουργὸς	ἑκατέρου	τοῦ σκεύους ~πρὸς τὴν ἰδέαν
[610]	ἰδίας πονηρίας ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, τῷ	ἑτέρου	κακῷ ἕτερον. ~Εχει γάρ, ἔφη,
[614]	καὶ κόνεως, ἐκ δὲ τοῦ	ἑτέρου	~καταβαίνειν ἑτέρας ἐκ τοῦ (οὐρανοῦ
[615]	δὴ παραγενέσθαι ἐρωτωμένῳ ἑτέρῳ ὑπὸ	ἑτέρου	ὅπου εἴη ~Αρδιαῖος ὁ μέγας.
[620]	θαυμασίαν. ~κατὰ συνήθειαν γὰρ τοῦ	προτέρου	βίου τὰ πολλὰ αἱρεῖσθαι. ~ἰδεῖν
[617]	ἔχειν προσλάμποντος, τὸν δὲ ~τοῦ	δευτέρου	καὶ πέμπτου παραπλήσια ἀλλήλοις, ξανθότερα
[616]	τρίτου, ὄγδοον δὲ τὸν τοῦ	δευτέρου.	καὶ τὸν μὲν τοῦ μεγίστου
[619]	γίγνεσθαι καὶ διὰ τὴν τοῦ	κλήρου	~τύχην· ἐπεὶ εἴ τις ἀεί,
[600]	φανείη, εἰ τὰ λεγόμενα περὶ	Ομήρου	ἀληθῆ. λέγεται γὰρ ὡς ~πολλή
[595]	αἰδὼς ἐκ παιδὸς ἔχουσα ~περὶ	Ομήρου	ἀποκωλύει λέγειν. ἔοικε μὲν (γὰρ
[600]	ἀληθῆ λέγειν. ~Οὐκοῦν τιθῶμεν ἀπὸ	Ομήρου	ἀρξαμένους πάντας τοὺς ποιητικοὺς ~μιμητὰς
[606]	~(Οὐκοῦν, εἶπον, ὦ Γλαύκων, ὅταν	Ομήρου	ἐπαινέταις ἐντύχῃς ~λέγουσιν ὡς τὴν
[600]	ὦ Σώκρατες, ~ἴσως, ὁ τοῦ	Ομήρου	ἑταῖρος, τοῦ ὀνόματος ἂν γελοιότερος
[605]	γάρ που βέλτιστοι ἡμῶν ἀκροώμενοι	Ομήρου	ἢ ~ἄλλου τινὸς τῶν τραγῳδοποιῶν
[607]	σύ, καὶ μάλιστα ὅταν δι’	Ομήρου	θεωρῇς αὐτήν; ~Πολύ γε. ~Οὐκοῦν
[600]	~(Αλλὰ δή τις πόλεμος ἐπὶ	Ομήρου	ὑπ’ ἐκείνου ἄρχοντος ἢ ~συμβουλεύοντος
[617]	ἀρχὴ ~ἄλλης περιόδου θνητοῦ γένους	θανατηφόρου.	(οὐχ ὑμᾶς δαίμων ~λήξεται, ἀλλ’
[607]	μὴ ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ, ἄνευ	μέτρου	λόγον ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν, ὡς
[621]	μὴ σῳζομένους πλέον πίνειν τοῦ	μέτρου·	τὸν δὲ ἀεὶ πιόντα ~(πάντων
[620]	γεννηθεῖσαν γενέσθαι· ἰδεῖν δὲ τὴν	Θαμύρου	~ἀηδόνος ἑλομένην· ἰδεῖν δὲ καὶ
[608]	οὐδὲν γὰρ χαλεπόν. ~Εμοιγ’ ἔφη·	σοῦ	δ’ ἂν ἡδέως ἀκούσαιμι τὸ
[596]	εἶδον. ~Εστιν, ἔφη, οὕτως· ἀλλὰ	σοῦ	παρόντος οὐδ’ ἂν προθυμηθῆναι οἷός
[616]	τὴν ἠλακάτην· ἐκείνην δὲ ~διὰ	μέσου	τοῦ ὀγδόου διαμπερὲς ἐληλάσθαι. τὸν
[599]	~Οἶμαι, ἔφη· οὐ γὰρ ἐξ	ἴσου	ἥ τε τιμὴ καὶ ἡ
[617]	δὲ (καθη( μένας πέριξ δι’	ἴσου	~τρεῖς, ἐν θρόνῳ ἑκάστην, θυγατέρας
[610]	πυρετοῦ μηδ’ αὖ ὑπ’ ἄλλης	νόσου	μηδ’ αὖ ~ὑπὸ σφαγῆς, μηδ’
[609]	ἐκεῖνα ὑπὸ τῆς αὑτοῦ κακίας	νόσου	οὔσης ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ (δὲ σιτίων
[600]	ἂν ~αὐτῶν ἀντείχοντο ἢ τοῦ	χρυσοῦ	καὶ (ἠνάγκαζον παρὰ σφίσιν οἴκοι
[604]	ἀγανακτεῖν, ὡς οὔτε δήλου ὄντος	τοῦ	ἀγαθοῦ τε καὶ ~κακοῦ τῶν
[615]	ἀνθρωπίνου— ~ἵνα δεκαπλάσιον τὸ ἔκτεισμα	τοῦ	ἀδικήματος ἐκτίνοιεν, καὶ οἷον εἴ
[613]	ὑπὸ τοῦ ὁμοίου. ~Οὐκοῦν περὶ	τοῦ	ἀδίκου τἀναντία τούτων δεῖ διανοεῖσθαι;
[598]	~Φαντάσματος, ἔφη. ~Πόρρω ἄρα που	τοῦ	ἀληθοῦς ἡ μιμητική ἐστιν καί,
[620]	Αγαμέμνονος· ἔχθρᾳ δὲ καὶ ταύτην	τοῦ	ἀνθρωπίνου γένους ~διὰ τὰ πάθη
[615]	(ἑκάστην, ὡς βίου ὄντος τοσούτου	τοῦ	ἀνθρωπίνου— ~ἵνα δεκαπλάσιον τὸ ἔκτεισμα
[602]	δὴ ποῖόν τί ἐστιν τῶν	τοῦ	ἀνθρώπου ἔχον τὴν δύναμιν ἣν
[612]	καὶ θεῶν, ζῶντός ~τε ἔτι	τοῦ	ἀνθρώπου καὶ ἐπειδὰν τελευτήσῃ; ~Παντάπασι
[614]	δὲ τὼ ἑτέρω ἐκ μὲν	~τοῦ	ἀνιέναι ἐκ τῆς γῆς μεστὰς
[610]	ὥσπερ ~νόσον, καὶ ὑπ’ (αὐτοῦ,	τοῦ	ἀποκτεινύντος τῇ ἑαυτοῦ φύσει, ~ἀποθνῄσκειν
[614]	ἀλλ’ ~ἀλκίμου μὲν ἀνδρός, Ηρὸς	τοῦ	Αρμενίου, τὸ γένος Παμφύλου· ὅς
[620]	~χεῖρά τε καὶ ἐπιστροφὴν τῆς	τοῦ	ἀτράκτου δίνης, κυροῦντα ἣν λαχὼν
[617]	τῇ δεξιᾷ χειρὶ ἐφαπτομένην συνεπιστρέφειν	τοῦ	ἀτράκτου τὴν ~ἔξω περιφοράν, διαλείπουσαν
[601]	ὁ ~δὲ πιστεύων ποιήσει; ~Ναί.	~Τοῦ	αὐτοῦ ἄρα σκεύους ὁ μὲν
[600]	καὶ νῦν ~Πυθαγόρειον τρόπον ἐπονομάζοντες	τοῦ	βίου διαφανεῖς πῃ δοκοῦσιν ~εἶναι
[613]	ἑκάστης πράξεως καὶ ~ὁμιλίας καὶ	τοῦ	βίου εὐδοκιμοῦσί τε καὶ τὰ
[620]	~δαίμονα, τοῦτον φύλακα (συμ( πέμπειν	τοῦ	βίου καὶ ἀποπληρωτὴν τῶν ~αἱρεθέντων.
[606]	ὁ αὐτὸς λόγος καὶ περὶ	τοῦ	γελοίου; ὅτι, ἃν αὐτὸς ~αἰσχύνοιο
[620]	δ’ ἐν ὑστάτοις ~ἰδεῖν τὴν	τοῦ	γελωτοποιοῦ Θερσίτου πίθηκον ἐνδυομένην. κατὰ
[620]	γενομένην κύκνου βίον ~αἱρουμένην, μίσει	τοῦ	γυναικείου γένους διὰ τὸν ὑπ’
[606]	ταῖς οἰκείαις συμφοραῖς ~καὶ πεπεινηκὸς	τοῦ	δακρῦσαί τε καὶ ἀποδύρασθαι ἱκανῶς
[605]	τοτὲ δὲ σμικρά, εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα,	~τοῦ	δὲ ἀληθοῦς πόρρω πάνυ ἀφεστῶτα.
[610]	δὲ κακοῦ ἐν ἄλλῳ γιγνομένου,	τοῦ	δὲ ~ἰδίου ἑκάστῳ μὴ (ἐγγιγνο(
[601]	τοῦ μὲν ~ὄντος οὐδὲν ἐπαΐει,	τοῦ	δὲ φαινομένου· οὐχ (οὕτως; ~Ναί.
[617]	ἑβδόμου ἔχειν προσλάμποντος, τὸν δὲ	~τοῦ	δευτέρου καὶ πέμπτου παραπλήσια ἀλλήλοις,
[616]	~τοῦ τρίτου, ὄγδοον δὲ τὸν	τοῦ	δευτέρου. καὶ τὸν μὲν τοῦ
[613]	οὖν. ~Οὕτως ἄρα ὑποληπτέον περὶ	τοῦ	δικαίου ἀνδρός, ἐάντ’ ἐν πενίᾳ
[612]	καὶ τὰ νικητήρια ~κομίσηται, ἀπὸ	τοῦ	δοκεῖν κτωμένη ἃ δίδωσι τοῖς
[613]	νέοι ὄντες λάθωσιν, ἐπὶ τέλους	τοῦ	δρόμου ~αἱρεθέντες καταγέλαστοί εἰσιν καὶ
[599]	ἂν σπουδάζειν ~καὶ τοῦτο προστήσασθαι	τοῦ	(ἑαυτοῦ βίου ὡς βέλτιστον ἔχοντα;
[616]	τοῦ ὀγδόου, ~πέμπτον δὲ τὸν	τοῦ	ἑβδόμου, ἕκτον δὲ τὸν τοῦ
[617]	(τοῦ ὀγδόου τὸ χρῶμα ἀπὸ	τοῦ	ἑβδόμου ἔχειν προσλάμποντος, τὸν δὲ
[616]	τοῦ μεγίστου ~ποικίλον, τὸν δὲ	τοῦ	ἑβδόμου λαμπρότατον, ~τὸν δὲ (τοῦ
[602]	εἰδότι καὶ (ἀναγκαζόμενος ~ἀκούειν παρὰ	τοῦ	εἰδότος, ὁ δὲ χρώμενος ἐπιστήμην.
[601]	~Ιθι δή, τόδε ἄθρει· ὁ	τοῦ	εἰδώλου ποιητής, ὁ μιμητής, φαμέν,
[612]	αὐτήν, ἐπειδὴ ~καὶ τὰ ἀπὸ	τοῦ	εἶναι ἀγαθὰ διδοῦσα ἐφάνη καὶ
[616]	χείλους κύκλον ἔχειν, τὸν δὲ	τοῦ	~ἕκτου δεύτερον, τρίτον δὲ τὸν
[602]	γε τοῦ λογιστικοῦ ἂν εἴη	τοῦ	ἐν ψυχῇ ἔργον. ~Τούτου γὰρ
[616]	τὸ μὲν σχῆμα ~οἵαπερ ἡ	τοῦ	ἐνθάδε, νοῆσαι δὲ δεῖ ἐξ
[607]	φίλε ἑταῖρε, ὥσπερ οἱ ποτέ	του	ἐρασθέντες, ἐὰν ~ἡγήσωνται μὴ ὠφέλιμον
[614]	τε καὶ κόνεως, ἐκ δὲ	τοῦ	ἑτέρου ~καταβαίνειν ἑτέρας ἐκ τοῦ
[598]	ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ δέ μοι περὶ	(τοῦ	~ζωγράφου τόδε· πότερα ἐκεῖνο αὐτὸ
[610]	πόρρω που, ὡς ἔοικεν, ἐσκήνηται	τοῦ	θανάσιμος ~εἶναι. ~Καλῶς, ἦν δ’
[597]	ἢ πλείους οὔτε ~ἐφυτεύθησαν ὑπὸ	τοῦ	θεοῦ οὔτε μὴ φυῶσιν. ~Πῶς
[611]	πλέον γίγνοιτο, οἶσθ’ ὅτι ἐκ	~τοῦ	θνητοῦ ἂν γίγνοιτο καὶ πάντα
[606]	οὐδὲ ἔθει, ἀνίησιν τὴν ~φυλακὴν	τοῦ	(θρηνώδους τούτου, ἅτε ἀλλότρια πάθη
[619]	ψυχῶν γίγνεσθαι καὶ διὰ τὴν	τοῦ	κλήρου ~τύχην· ἐπεὶ εἴ τις
[597]	τελέως δὲ εἶναι ὂν τὸ	τοῦ	κλινουργοῦ ἔργον ἢ ἄλλου τινὸς
[607]	βασιλεύσετον ἀντὶ νόμου τε καὶ	τοῦ	κοινῇ ἀεὶ δόξαντος εἶναι ~βελτίστου
[602]	οὔ; ~(Αλλὰ μὴν τοῦτό γε	τοῦ	λογιστικοῦ ἂν εἴη τοῦ ἐν
[612]	καὶ ~ἀνθρώπους, ὅμως δοτέον εἶναι	τοῦ	λόγου ἕνεκα, ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη
[614]	~ἑκάτερος αὐτῶν ἀπειλήφῃ τὰ ὑπὸ	τοῦ	λόγου ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις ἄν,
[618]	~τῶν ἄλλων μαθημάτων ἀμελήσας τούτου	τοῦ	μαθήματος καὶ ζητητὴς καὶ ~μαθητὴς
[616]	τοῦ δευτέρου. καὶ τὸν μὲν	τοῦ	μεγίστου ~ποικίλον, τὸν δὲ τοῦ
[601]	εἰδώλου ποιητής, ὁ μιμητής, φαμέν,	τοῦ	μὲν ~ὄντος οὐδὲν ἐπαΐει, τοῦ
[621]	ᾄττοντας ὥσπερ ἀστέρας. αὐτὸς δὲ	~τοῦ	μὲν ὕδατος κωλυθῆναι πιεῖν· ὅπῃ
[621]	φρονήσει μὴ σῳζομένους πλέον πίνειν	τοῦ	μέτρου· τὸν δὲ ἀεὶ πιόντα
[600]	ὥσπερ αὖ Θάλεώ ~τε πέρι	τοῦ	Μιλησίου καὶ Αναχάρσιος τοῦ Σκύθου;
[616]	ἠλακάτην· ἐκείνην δὲ ~διὰ μέσου	τοῦ	ὀγδόου διαμπερὲς ἐληλάσθαι. τὸν μὲν
[616]	τοῦ τετάρτου, τέταρτον δὲ τὸν	τοῦ	ὀγδόου, ~πέμπτον δὲ τὸν τοῦ
[617]	τοῦ ἑβδόμου λαμπρότατον, ~τὸν δὲ	(τοῦ	ὀγδόου τὸ χρῶμα ἀπὸ τοῦ
[600]	Κρεώφυλος, ὦ Σώκρατες, ~ἴσως, ὁ	τοῦ	Ομήρου ἑταῖρος, τοῦ ὀνόματος ἂν
[613]	τὸν τοιοῦτον μὴ ἀμελεῖσθαι ὑπὸ	τοῦ	ὁμοίου. ~Οὐκοῦν περὶ τοῦ ἀδίκου
[600]	~ἴσως, ὁ τοῦ Ομήρου ἑταῖρος,	τοῦ	ὀνόματος ἂν γελοιότερος ἔτι πρὸς
[599]	ὁρῶντες (οὐκ αἰσθάνονται τριττὰ ἀπέχοντα	τοῦ	~ὄντος καὶ ῥᾴδια ποιεῖν μὴ
[614]	εἶναι χάσματα ἐχομένω ἀλλήλοιν καὶ	τοῦ	οὐρανοῦ αὖ ἐν τῷ ἄνω
[615]	χιλιέτη— τὰς δ’ αὖ ἐκ	τοῦ	οὐρανοῦ ~εὐπαθείας διηγεῖσθαι καὶ θέας
[619]	τοῖς τοιούτοις ἁλισκομένους τοὺς ἐκ	τοῦ	~οὐρανοῦ ἥκοντας, ἅτε πόνων ἀγυμνάστους·
[619]	εἶναι δὲ ~αὐτὸν τῶν ἐκ	τοῦ	οὐρανοῦ ἡκόντων, ἐν τεταγμένῃ πολιτείᾳ
[614]	τοῦ ἑτέρου ~καταβαίνειν ἑτέρας ἐκ	τοῦ	(οὐρανοῦ καθαράς. καὶ τὰς ἀεὶ
[616]	ὅθεν καθορᾶν ἄνωθεν διὰ παντὸς	τοῦ	οὐρανοῦ ~καὶ γῆς τεταμένον φῶς
[616]	γὰρ τοῦτο τὸ φῶς σύνδεσμον	~τοῦ	οὐρανοῦ, οἷον τὰ ὑποζώματα τῶν
[614]	δεξιάν τε καὶ ~ἄνω διὰ	τοῦ	οὐρανοῦ, σημεῖα περιάψαντας τῶν δεδικασμένων
[616]	κατὰ (μέσον τὸ φῶς ἐκ	τοῦ	οὐρανοῦ ~τὰ ἄκρα αὐτοῦ τῶν
[614]	τὰ ἐκεῖ καὶ τὰς ἐκ	τοῦ	οὐρανοῦ τὰ παρ’ ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι
[614]	μὲν καθ’ ἑκάτερον τὸ χάσμα	τοῦ	οὐρανοῦ τε καὶ τῆς γῆς
[604]	δὲ πρὸς τὰς ἀναμνήσεις τε	τοῦ	πάθους καὶ πρὸς τοὺς ὀδυρμοὺς
[620]	(δὲ ταύτην ἰδεῖν τὴν Επειοῦ	~τοῦ	Πανοπέως εἰς τεχνικῆς γυναικὸς ἰοῦσαν
[608]	(χρόνου ~ἐσπουδακέναι, ἀλλ’ οὐχ ὑπὲρ	τοῦ	παντός; ~Οἶμαι ἔγωγ’ ἔφη· ἀλλὰ
[616]	τοῦ ἑβδόμου, ἕκτον δὲ τὸν	τοῦ	πέμπτου, ἕβδομον δὲ τὸν ~τοῦ
[609]	ἀπολλύον, οὐκ ἤδη ~εἰσόμεθα ὅτι	τοῦ	πεφυκότος οὕτως ὄλεθρος οὐκ ἦν;
[604]	μὴ προσπταίσαντας καθάπερ παῖδας ~ἐχομένους	τοῦ	πληγέντος ἐν τῷ βοᾶν διατρίβειν,
[606]	δέξαιτο αὐτῆς στερηθῆναι καταφρονήσας ὅλου	τοῦ	~ποιήματος. λογίζεσθαι γὰρ οἶμαι ὀλίγοις
[602]	ἔχον τὴν δύναμιν ἣν ~ἔχει;	~Τοῦ	ποίου τινὸς πέρι λέγεις; ~Τοῦ
[611]	ταύτης τῆς ~ὁρμῆς ἐκκομισθεῖσα ἐκ	τοῦ	πόντου ἐν ᾧ νῦν ἐστίν,
[603]	ἢ ἑκουσίας πράξεις, καὶ ἐκ	τοῦ	πράττειν ἢ εὖ οἰομένους ἢ
[620]	καὶ θαυμασίαν. ~κατὰ συνήθειαν γὰρ	τοῦ	προτέρου βίου τὰ πολλὰ αἱρεῖσθαι.
[619]	οὐκ ἐμμένοντα τοῖς ~προρρηθεῖσιν ὑπὸ	τοῦ	προφήτου· οὐ γὰρ ἑαυτὸν αἰτιᾶσθαι
[596]	λέγειν ὅτι ὁ δημιουργὸς ἑκατέρου	τοῦ	σκεύους ~πρὸς τὴν ἰδέαν βλέπων
[600]	πέρι τοῦ Μιλησίου καὶ Αναχάρσιος	τοῦ	Σκύθου; ~Οὐδαμῶς τοιοῦτον οὐδέν. ~Αλλὰ
[615]	~τῶν δεινῶν θεαμάτων· ἐπειδὴ ἐγγὺς	τοῦ	στομίου ἦμεν μέλλοντες ἀνιέναι ~καὶ
[616]	καὶ ἄλλων ~γενῶν. τὴν δὲ	(τοῦ	σφονδύλου φύσιν εἶναι τοιάνδε· τὸ
[610]	ὡς ~διὰ ταῦτα τὰ παθήματα	τοῦ	σώματος αὐτὴ ἐκείνη ἀδικωτέρα καὶ
[611]	αὐτὸ ~θεάσασθαι ὑπό τε τῆς	τοῦ	σώματος κοινωνίας καὶ ἄλλων κακῶν,
[611]	ὑπὸ τοῦ τά τε ~παλαιὰ	τοῦ	σώματος μέρη τὰ μὲν ἐκκεκλάσθαι,
[609]	ἕως ἂν εἰς θάνατον ἀγαγοῦσα	τοῦ	σώματος χωρίσῃ; ~Οὐδαμῶς, ἔφη, τοῦτό
[611]	ἴδοιεν τὴν ἀρχαίαν φύσιν, ὑπὸ	τοῦ	τά τε ~παλαιὰ τοῦ σώματος
[620]	βίον· εἶναι δὲ τὴν Αἴαντος	τοῦ	Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν ἄνθρωπον γενέσθαι, μεμνημένην
[616]	~ἕκτου δεύτερον, τρίτον δὲ τὸν	τοῦ	τετάρτου, τέταρτον δὲ τὸν τοῦ
[602]	~Τοῦ ποίου τινὸς πέρι λέγεις;	~Τοῦ	τοιοῦδε· ταὐτόν που ἡμῖν μέγεθος
[597]	τὸν ζωγράφον δημιουργὸν καὶ ποιητὴν	τοῦ	τοιούτου; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλὰ τί αὐτὸν
[597]	~Εἶεν, ἦν δ’ ἐγώ· τὸν	τοῦ	τρίτου ἄρα γεννήματος ἀπὸ τῆς
[616]	τοῦ πέμπτου, ἕβδομον δὲ τὸν	~τοῦ	τρίτου, ὄγδοον δὲ τὸν τοῦ
[621]	~στέγειν. μέτρον μὲν οὖν τι	τοῦ	ὕδατος πᾶσιν ἀναγκαῖον εἶναι πιεῖν,
[616]	καὶ ~ἐξωτάτω σφόνδυλον πλατύτατον τὸν	τοῦ	χείλους κύκλον ἔχειν, τὸν δὲ
[602]	~Ο δὲ μιμητὴς πότερον ἐκ	τοῦ	χρῆσθαι ἐπιστήμην ἕξει περὶ ὧν
[600]	μᾶλλον ἂν ~αὐτῶν ἀντείχοντο ἢ	τοῦ	χρυσοῦ καὶ (ἠνάγκαζον παρὰ σφίσιν
[598]	ἐπειδάν τις ἡμῖν ἀπαγγέλλῃ περί	του,	ὡς ἐνέτυχεν ἀνθρώπῳ ~πάσας ἐπισταμένῳ
[620]	ἀνθρωπίνου γένους ~διὰ τὰ πάθη	ἀετοῦ	διαλλάξαι βίον. ἐν μέσοις δὲ
[610]	~ἀνέλεγκτα, μή ποτε φῶμεν ὑπὸ	πυρετοῦ	μηδ’ αὖ ὑπ’ ἄλλης νόσου
[620]	~Αταλάντης ψυχήν, κατιδοῦσαν μεγάλας τιμὰς	ἀθλητοῦ	ἀνδρός, οὐ ~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ
[611]	γίγνοιτο, οἶσθ’ ὅτι ἐκ ~τοῦ	θνητοῦ	ἂν γίγνοιτο καὶ πάντα ἂν
[617]	Ψυχαὶ ἐφήμεροι, ἀρχὴ ~ἄλλης περιόδου	θνητοῦ	γένους θανατηφόρου. (οὐχ ὑμᾶς δαίμων
[619]	ἐμμένοντα τοῖς ~προρρηθεῖσιν ὑπὸ τοῦ	προφήτου·	οὐ γὰρ ἑαυτὸν αἰτιᾶσθαι τῶν
[597]	ἦν δ’ ἐγώ· τὸν τοῦ	τρίτου	ἄρα γεννήματος ἀπὸ τῆς φύσεως
[616]	πέμπτου, ἕβδομον δὲ τὸν ~τοῦ	τρίτου,	ὄγδοον δὲ τὸν τοῦ δευτέρου.
[620]	ὑστάτοις ~ἰδεῖν τὴν τοῦ γελωτοποιοῦ	Θερσίτου	πίθηκον ἐνδυομένην. κατὰ τύχην δὲ
[620]	τε καὶ ἐπιστροφὴν τῆς τοῦ	ἀτράκτου	δίνης, κυροῦντα ἣν λαχὼν ~εἵλετο
[617]	δεξιᾷ χειρὶ ἐφαπτομένην συνεπιστρέφειν τοῦ	ἀτράκτου	τὴν ~ἔξω περιφοράν, διαλείπουσαν χρόνον,
[616]	κύκλον ἔχειν, τὸν δὲ τοῦ	~ἕκτου	δεύτερον, τρίτον δὲ τὸν τοῦ
[611]	τῆς ~ὁρμῆς ἐκκομισθεῖσα ἐκ τοῦ	πόντου	ἐν ᾧ νῦν ἐστίν, ~καὶ
[616]	ἑβδόμου, ἕκτον δὲ τὸν τοῦ	πέμπτου,	ἕβδομον δὲ τὸν ~τοῦ τρίτου,
[617]	τὸν δὲ ~τοῦ δευτέρου καὶ	πέμπτου	παραπλήσια ἀλλήλοις, ξανθότερα ἐκείνων, τρίτον
[616]	δεύτερον, τρίτον δὲ τὸν τοῦ	τετάρτου,	τέταρτον δὲ τὸν τοῦ ὀγδόου,
[617]	τῶν ~κύκλων αὐτοῦ ἄνωθεν ἐφ’	ἑκάστου	βεβηκέναι Σειρῆνα ~συμπεριφερομένην, φωνὴν μίαν
[615]	δίκην ~δεδωκέναι ἐν μέρει, ὑπὲρ	ἑκάστου	δεκάκις— τοῦτο δ’ εἶναι κατὰ
[598]	πάντα ἀπεργάζεται, ὅτι σμικρόν τι	ἑκάστου	ἐφάπτεται, καὶ τοῦτο ~εἴδωλον. οἷον
[609]	οὔ; ~Τὸ σύμφυτον ἄρα κακὸν	ἑκάστου	καὶ ἡ πονηρία ἕκαστον ἀπόλλυσιν,
[615]	πάντων ~τούτων δεκαπλασίας ἀλγηδόνας ὑπὲρ	ἑκάστου	κομίσαιντο, καὶ αὖ εἴ τινας
[602]	γε μιμήσεται, οὐκ εἰδὼς περὶ	ἑκάστου	ὅπῃ ~πονηρὸν ἢ χρηστόν· ἀλλ’
[601]	ἀρετὴ καὶ κάλλος καὶ ὀρθότης	ἑκάστου	σκεύους καὶ ζῴου καὶ ~πράξεως
[605]	ποιητὴν φήσομεν κακὴν ~πολιτείαν ἰδίᾳ	ἑκάστου	τῇ ψυχῇ ἐμποιεῖν, τῷ ἀνοήτῳ
[616]	δευτέρου. καὶ τὸν μὲν τοῦ	μεγίστου	~ποικίλον, τὸν δὲ τοῦ ἑβδόμου
[603]	ἤ ~τι ἄλλο ὧν περὶ	πλείστου	ποιεῖται, ἐλέγομέν που καὶ τότε
[607]	τοῦ κοινῇ ἀεὶ δόξαντος εἶναι	~βελτίστου	λόγου. ~Αληθέστατα, ἔφη. ~(Ταῦτα δή,
[604]	τολμήσει φθέγξασθαι, ἃ εἴ τις	~αὐτοῦ	ἀκούοι αἰσχύνοιτ’ ἄν, πολλὰ δὲ
[617]	γόνασιν. ἐπὶ δὲ τῶν ~κύκλων	αὐτοῦ	ἄνωθεν ἐφ’ ἑκάστου βεβηκέναι Σειρῆνα
[601]	~δὲ πιστεύων ποιήσει; ~Ναί. ~Τοῦ	αὐτοῦ	ἄρα σκεύους ὁ μὲν ποιητὴς
[604]	ἀληθές. ~(Τόδε νῦν μοι περὶ	αὐτοῦ	εἰπέ· πότερον μᾶλλον αὐτὸν οἴει
[600]	ἀμέλεια περὶ (αὐτὸν ἦν ἐπ’	αὐτοῦ	ἐκείνου, ὅτε ἔζη. ~Λέγεται γὰρ
[605]	εἶναι. ~Δῆλον. ~Οὐκοῦν δικαίως ἂν	αὐτοῦ	ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ τιθεῖμεν ~ἀντίστροφον
[611]	~ὁρῶντες οὐκ ἂν ἔτι ῥᾳδίως	αὐτοῦ	ἴδοιεν τὴν ἀρχαίαν φύσιν, ὑπὸ
[611]	δὲ εἴπομεν μὲν ἀληθῆ περὶ	αὐτοῦ,	οἷον ἐν τῷ παρόντι φαίνεται·
[621]	φίλοι ὦμεν ~καὶ τοῖς θεοῖς,	αὐτοῦ	τε μένοντες ἐνθάδε, καὶ ἐπειδὰν
[610]	ἔχοντι ὥσπερ ~νόσον, καὶ ὑπ’	(αὐτοῦ,	τοῦ ἀποκτεινύντος τῇ ἑαυτοῦ φύσει,
[605]	~πέφυκέ τε καὶ ἡ σοφία	αὐτοῦ	τούτῳ ἀρέσκειν πέπηγεν, εἰ μέλλει
[616]	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~τὰ ἄκρα	αὐτοῦ	τῶν δεσμῶν τεταμένα— εἶναι γὰρ
[606]	τοῦτον τὸν ποιητὴν πάντα τὸν	αὑτοῦ	βίον ~κατασκευασάμενον ζῆν, ~(φιλεῖν μὲν
[619]	(αὐτὸν λαθεῖν ἐνοῦσαν ~εἱμαρμένην παίδων	αὑτοῦ	βρώσεις καὶ ἄλλα κακά· ἐπειδὴ
[609]	αὐτὸ ~δι’ ἐκεῖνα ὑπὸ τῆς	αὑτοῦ	κακίας νόσου οὔσης ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ
[609]	πονηρίαν ~ἀπολλύναι τι, τὴν δὲ	αὑτοῦ	μή. ~Αλογον. ~(Εννόει γάρ, ἦν
[606]	ἐλεινὸν οὐ ῥᾴδιον ἐν τοῖς	αὑτοῦ	πάθεσι κατέχειν. ~(Αληθέστατα, ἔφη. ~Αρ’
[604]	πρὸς τὰ πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ	αὑτοῦ	πράγματα, ὅπῃ ὁ λόγος ~αἱρεῖ
[599]	σπουδάζειν ~καὶ τοῦτο προστήσασθαι τοῦ	(ἑαυτοῦ	βίου ὡς βέλτιστον ἔχοντα; ~Οὐκ
[614]	ὄπισθεν σημεῖα πάντων ὧν (ἔπραξαν.	ἑαυτοῦ	δὲ ~προσελθόντος εἰπεῖν ὅτι δέοι
[619]	δαίμονας καὶ πάντα μᾶλλον ἀνθ’	ἑαυτοῦ.	εἶναι δὲ ~αὐτὸν τῶν ἐκ
[599]	ἂν πολλὰ καὶ καλὰ ἔργα	ἑαυτοῦ	καταλιπεῖν ~μνημεῖα, καὶ εἶναι προθυμοῖτ’
[610]	ὑπ’ (αὐτοῦ, τοῦ ἀποκτεινύντος τῇ	ἑαυτοῦ	φύσει, ~ἀποθνῄσκειν τοὺς λαμβάνοντας αὐτό,
[608]	γε ~ὁ ἐκ παιδὸς μέχρι	πρεσβύτου	χρόνος πρὸς πάντα ὀλίγος πού
[597]	ζωγράφον δημιουργὸν καὶ ποιητὴν τοῦ	τοιούτου;	~Οὐδαμῶς. ~Αλλὰ τί αὐτὸν κλίνης
[608]	οὖν; οἴει ἀθανάτῳ πράγματι ὑπὲρ	τοσούτου	δεῖν (χρόνου ~ἐσπουδακέναι, ἀλλ’ οὐχ
[615]	~ἑκατονταετηρίδα (ἑκάστην, ὡς βίου ὄντος	τοσούτου	τοῦ ἀνθρωπίνου— ~ἵνα δεκαπλάσιον τὸ
[606]	ἀνίησιν τὴν ~φυλακὴν τοῦ (θρηνώδους	τούτου,	ἅτε ἀλλότρια πάθη θεωροῦν καὶ
[602]	εἴη τοῦ ἐν ψυχῇ ἔργον.	~Τούτου	γὰρ οὖν. ~Τούτῳ δὲ πολλάκις
[616]	δὲ σφόνδυλον μεικτὸν ἔκ τε	τούτου	καὶ ἄλλων ~γενῶν. τὴν δὲ
[597]	~Βούλει οὖν τοῦτον μὲν φυτουργὸν	τούτου	προσαγορεύωμεν, ἤ τι ~τοιοῦτον; ~Δίκαιον
[618]	ἡμῶν ~τῶν ἄλλων μαθημάτων ἀμελήσας	τούτου	τοῦ μαθήματος καὶ ζητητὴς καὶ
[620]	περιιοῦσαν χρόνον ~πολὺν βίον ἀνδρὸς	ἰδιώτου	ἀπράγμονος, καὶ μόγις εὑρεῖν κείμενόν
[598]	~εἰπὲ δέ μοι περὶ (τοῦ	~ζωγράφου	τόδε· πότερα ἐκεῖνο αὐτὸ τὸ
[600]	οἷα δὴ εἰς τὰ ἔργα	σοφοῦ	ἀνδρὸς πολλαὶ ἐπίνοιαι καὶ ~εὐμήχανοι
[618]	βελτίω ἐκ τῶν δυνατῶν ἀεὶ	πανταχοῦ	αἱρεῖσθαι· ἀναλογιζόμενον ~πάντα τὰ νυνδὴ
[601]	καὶ ὀρθότης ἑκάστου σκεύους καὶ	ζῴου	καὶ ~πράξεως οὐ πρὸς ἄλλο
[614]	αὖ ἐν τῷ ἄνω ἄλλα	~καταντικρύ.	δικαστὰς δὲ μεταξὺ τούτων καθῆσθαι,
[598]	ἐκ πλαγίου αὐτὴν θεᾷ ἐάντε	καταντικρὺ	ἢ ὁπῃοῦν, ~μή τι διαφέρει
[608]	εἶπε· Μὰ Δί’ οὐκ ἔγωγε·	σὺ	δὲ ~τοῦτ’ ἔχεις λέγειν; ~Εἰ
[613]	μαστιγούμενοι καὶ ἃ ~ἄγροικα ἔφησθα	σὺ	εἶναι, ἀληθῆ λέγων— εἶτα στρεβλώσονται
[607]	οὐ κηλῇ ὑπ’ ~αὐτῆς (καὶ	σύ,	καὶ μάλιστα ὅταν δι’ Ομήρου
[608]	γ’ ἔφην. οἶμαι δὲ καὶ	σύ·	οὐδὲν γὰρ χαλεπόν. ~Εμοιγ’ ἔφη·
[613]	ἂν ἐθέλωσι· καὶ πάντα ἃ	σὺ	~περὶ ἐκείνων, ἐγὼ νῦν λέγω
[596]	καὶ τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ,	ταχὺ	δὲ γῆν, ταχὺ δὲ ~σαυτόν
[596]	τῷ οὐρανῷ, ταχὺ δὲ γῆν,	ταχὺ	δὲ ~σαυτόν τε καὶ τἆλλα
[596]	δ’ ἐγώ, ἀλλὰ πολλαχῇ καὶ	ταχὺ	δημιουργούμενος, ~τάχιστα δέ που, εἰ
[596]	θέλεις λαβὼν κάτοπτρον (περιφέρειν πανταχῇ·	~ταχὺ	μὲν ἥλιον ποιήσεις καὶ τὰ