Page
[608]	~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς, σύμφημι.	~Μέγας	γάρ, ἔφην, ὁ ἀγών, ὦ
[607]	δεσπόταν κύων” ~ἐκείνη κραυγάζουσα” καὶ	μέγας	ἐν ἀφρόνων (κενε( αγορίαισι” καὶ
[615]	ἑτέρου ὅπου εἴη ~Αρδιαῖος ὁ	μέγας.	ὁ δὲ Αρδιαῖος οὗτος τῆς
[608]	ὁ ἀγών, ὦ φίλε Γλαύκων,	μέγας,	οὐχ ὅσος δοκεῖ, τὸ ~χρηστὸν
[618]	καὶ εἰς πενίας τε καὶ	φυγὰς	~καὶ εἰς πτωχείας τελευτώσας· εἶναι
[598]	ἐπαΐων τῶν τεχνῶν· ~ἀλλ’ ὅμως	παῖδάς	γε καὶ ἄφρονας ἀνθρώπους, εἰ
[604]	ἔχειν, ἀλλὰ μὴ προσπταίσαντας καθάπερ	παῖδας	~ἐχομένους τοῦ πληγέντος ἐν τῷ
[619]	κακῶν, καὶ ~μὴ ἐμπεσὼν εἰς	τυραννίδας	καὶ ἄλλας τοιαύτας πράξεις πολλὰ
[618]	δὴ καὶ τοὺς ~ἀνθρωπίνους ἅπαντας.	τυραννίδας	τε γὰρ ἐν αὐτοῖς εἶναι,
[616]	ἄλλους (συμποδίσαντες χεῖράς τε καὶ	πόδας	~καὶ κεφαλήν, καταβαλόντες καὶ ἐκδείραντες,
[615]	τοῦ οὐρανοῦ ~εὐπαθείας διηγεῖσθαι καὶ	θέας	ἀμηχάνους τὸ κάλλος. τὰ μὲν
[615]	~ἀσεβείας τε καὶ εὐσεβείας καὶ	γονέας	καὶ αὐτόχειρος φόνου μείζους ἔτι
[596]	τὰς κλίνας, ὁ δὲ τὰς	τραπέζας,	~αἷς ἡμεῖς χρώμεθα, καὶ τἆλλα
[607]	~πένονται, καὶ ἄλλα μυρία σημεῖα	παλαιᾶς	ἐναντιώσεως τούτων. ὅμως ~δὲ εἰρήσθω
[601]	~εὖ δοκεῖν λέγεσθαι, ἐάντε περὶ	στρατηγίας	ἐάντε περὶ ἄλλου (ὁτουοῦν· ~οὕτω
[619]	καὶ ὑπὸ ἀφροσύνης τε καὶ	λαιμαργίας	οὐ ~πάντα ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι,
[598]	ἐνέτυχεν ἀνθρώπῳ ~πάσας ἐπισταμένῳ τὰς	δημιουργίας	καὶ τἆλλα πάντα ὅσα εἷς
[610]	ὑπὸ ἀλλοτρίου κακοῦ ~ἄνευ τῆς	ἰδίας	πονηρίας ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, τῷ ἑτέρου
[595]	μου κατερεῖτε πρὸς τοὺς τῆς	~τραγῳδίας	ποιητὰς καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας
[615]	ἄξια μνήμης. εἰς δὲ θεοὺς	~ἀσεβείας	τε καὶ εὐσεβείας καὶ γονέας
[615]	δὲ θεοὺς ~ἀσεβείας τε καὶ	εὐσεβείας	καὶ γονέας καὶ αὐτόχειρος φόνου
[600]	μὴ δημοσίᾳ, ἰδίᾳ τισὶν ἡγεμὼν	παιδείας	αὐτὸς ζῶν ~λέγεται Ομηρος γενέσθαι,
[600]	μὴ σφεῖς ~αὐτῶν ἐπιστατήσωσιν τῆς	παιδείας,	καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ σοφίᾳ
[600]	ἐπαιδαγώγουν ὅπῃ ᾖσαν, ἕως ἱκανῶς	~παιδείας	μεταλάβοιεν; ~Παντάπασιν, ἔφη, δοκεῖς μοι,
[599]	στρατηγιῶν καὶ ~διοικήσεων πόλεων, καὶ	(παιδείας	πέρι ἀνθρώπου, δίκαιόν που ἐρωτᾶν
[615]	δ’ αὖ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ	~εὐπαθείας	διηγεῖσθαι καὶ θέας ἀμηχάνους τὸ
[599]	εἴπερ μὴ τρίτος ἀπὸ τῆς	ἀληθείας	~εἶ ἀρετῆς πέρι, εἰδώλου δημιουργός,
[602]	μέν ~τί ἐστιν ἀπὸ τῆς	ἀληθείας;	ἦ γάρ; ~Ναί. ~Πρὸς δὲ
[603]	ἡ μιμητικὴ πόρρω μὲν τῆς	ἀληθείας	ὂν τὸ αὑτῆς ἔργον ἀπεργάζεται,
[598]	φαινόμενον, ~ὡς φαίνεται, φαντάσματος ἢ	ἀληθείας	οὖσα μίμησις; ~Φαντάσματος, ἔφη. ~Πόρρω
[600]	περὶ ὧν ποιοῦσιν, τῆς δὲ	~ἀληθείας	οὐχ ἅπτεσθαι, ἀλλ’ ὥσπερ νυνδὴ
[597]	τις ~ἀπὸ βασιλέως καὶ τῆς	ἀληθείας	πεφυκώς, καὶ πάντες οἱ ἄλλοι
[608]	ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ποιήσει ὡς	ἀληθείας	τε ἁπτομένῃ καὶ ~σπουδαίᾳ, ἀλλ’
[595]	~οὐ γὰρ πρό γε τῆς	ἀληθείας	τιμητέος ἀνήρ, ἀλλ’ ὃ λέγω,
[609]	νυνδὴ ἐλέγομεν (ἅπαντα ὑπὸ τῆς	~οἰκείας	κακίας, τῷ προσκαθῆσθαι καὶ ἐνεῖναι
[615]	προδόντες ἢ στρατόπεδα, καὶ εἰς	~δουλείας	ἐμβεβληκότες ἤ τινος ἄλλης κακουχίας
[614]	ἀεὶ ~ἀφικνουμένας ὥσπερ ἐκ πολλῆς	πορείας	φαίνεσθαι ἥκειν, καὶ ἁσμένας ~εἰς
[602]	τῆς φύσεως ἡ σκιαγραφία ἐπιθεμένη	γοητείας	οὐδὲν ἀπολείπει, ~καὶ ἡ θαυματοποιία
[608]	ἀκροωμένῳ, περὶ τῆς ἐν αὑτῷ	~πολιτείας	δεδιότι, καὶ νομιστέα ἅπερ εἰρήκαμεν
[607]	~ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη πρὸς τὰς	πολιτείας	καὶ τὸν βίον τὸν ἀνθρώπινόν
[618]	τε καὶ φυγὰς ~καὶ εἰς	πτωχείας	τελευτώσας· εἶναι δὲ καὶ δοκίμων
[609]	~δι’ ἐκεῖνα ὑπὸ τῆς αὑτοῦ	κακίας	νόσου οὔσης ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ (δὲ
[609]	ἐλέγομεν (ἅπαντα ὑπὸ τῆς ~οἰκείας	κακίας,	τῷ προσκαθῆσθαι καὶ ἐνεῖναι διαφθειρούσης,
[611]	καὶ ἐναργέστερον ~δικαιοσύνας τε καὶ	ἀδικίας	διόψεται καὶ πάντα ἃ νῦν
[609]	~ἀδικῶν, τότε ἀπολωλέναι ὑπὸ τῆς	ἀδικίας,	πονηρίας οὔσης ψυχῆς. ἀλλ’ ~ὧδε
[604]	φήσομεν εἶναι καὶ ~ἀργὸν καὶ	δειλίας	φίλον; ~Φήσομεν μὲν οὖν. ~(Οὐκοῦν
[611]	τοιοῦτον εἶναι ψυχήν, ὥστε πολλῆς	~ποικιλίας	καὶ ἀνομοιότητός τε καὶ διαφορᾶς
[613]	τὸ τέλος ἑκάστης πράξεως καὶ	~ὁμιλίας	καὶ τοῦ βίου εὐδοκιμοῦσί τε
[615]	ὁ δὲ Αρδιαῖος οὗτος τῆς	Παμφυλίας	ἔν τινι πόλει ~τύραννος ἐγεγόνει,
[611]	γὰρ ἄν που ἐλάττους γένοιντο	μηδεμιᾶς	ἀπολλυμένης, ~οὔτε αὖ πλείους· εἰ
[620]	μνήμῃ δὲ ~τῶν προτέρων πόνων	φιλοτιμίας	λελωφηκυῖαν ζητεῖν περιιοῦσαν χρόνον ~πολὺν
[601]	αὐτός τε οὐκ ἐπαΐων ~περὶ	σκυτοτομίας	καὶ τοῖς μὴ ἐπαΐουσιν, ἐκ
[601]	λόγων θεωροῦσι δοκεῖν, ~ἐάντε περὶ	σκυτοτομίας	τις λέγῃ ἐν μέτρῳ καὶ
[618]	καὶ μεταξὺ διαφθειρομένας καὶ εἰς	πενίας	τε καὶ φυγὰς ~καὶ εἰς
[601]	οὖν ἐπαΐει οἵας δεῖ τὰς	ἡνίας	εἶναι καὶ τὸν χαλινὸν ὁ
[601]	ἴδωμεν. ~Λέγε, ἔφη. ~Ζωγράφος, φαμέν,	ἡνίας	τε γράψει καὶ χαλινόν; ~Ναί.
[611]	ὑπό τε τῆς τοῦ σώματος	κοινωνίας	καὶ ἄλλων κακῶν, ὥσπερ ~νῦν
[601]	~Πάνυ γε. ~Αρ’ οὖν ἐπαΐει	οἵας	δεῖ τὰς ἡνίας εἶναι καὶ
[595]	τὰ τοιαῦτα τῆς τῶν ἀκουόντων	διανοίας,	ὅσοι μὴ ~ἔχουσι φάρμακον τὸ
[603]	ἐπ’ αὐτὸ αὖ ἔλθωμεν τῆς	διανοίας	(τοῦτο ᾧ προσομιλεῖ ἡ τῆς
[618]	ἢ πλούτῳ κραθὲν καὶ ~(μετὰ	ποίας	τινὸς ψυχῆς ἕξεως κακὸν ἢ
[610]	οὔσης ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ (δὲ σιτίων	πονηρίας	ἄλλων ὄντων ἄλλο ὂν τὸ
[609]	οὐδ’ ὑπὸ τῆς τῶν σιτίων	~πονηρίας,	ἣ ἂν ᾖ αὐτῶν ἐκείνων,
[609]	τότε ἀπολωλέναι ὑπὸ τῆς ἀδικίας,	πονηρίας	οὔσης ψυχῆς. ἀλλ’ ~ὧδε ποίει·
[601]	ἕξει περὶ ~κάλλους τε καὶ	πονηρίας,	~συνὼν τῷ εἰδότι καὶ (ἀναγκαζόμενος
[610]	ἀλλοτρίου κακοῦ ~ἄνευ τῆς ἰδίας	πονηρίας	ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, τῷ ἑτέρου κακῷ
[616]	μὲν ~δὴ δίκας τε καὶ	τιμωρίας	τοιαύτας τινὰς (εἶναι, καὶ αὖ
[615]	ἄλλης κακουχίας μεταίτιοι, πάντων ~τούτων	δεκαπλασίας	ἀλγηδόνας ὑπὲρ ἑκάστου κομίσαιντο, καὶ
[615]	κομίσαιντο, καὶ αὖ εἴ τινας	~εὐεργεσίας	εὐεργετηκότες καὶ δίκαιοι καὶ ὅσιοι
[616]	τινὰς (εἶναι, καὶ αὖ τὰς	εὐεργεσίας	~ταύταις ἀντιστρόφους. ἐπειδὴ δὲ τοῖς
[603]	μιμεῖται ἡ ~μιμητικὴ βιαίους ἢ	ἑκουσίας	πράξεις, καὶ ἐκ τοῦ πράττειν
[604]	λύπας αὐτὸ τὸ πάθος; ~Αληθῆ.	~Εναντίας	δὲ ἀγωγῆς γιγνομένης ἐν τῷ
[603]	κατὰ τὴν ὄψιν ἐστασίαζεν καὶ	ἐναντίας	εἶχεν ἐν ἑαυτῷ δόξας ἅμα
[613]	ἀναγκαῖον αὐτῷ κακὸν ἐκ ~προτέρας	ἁμαρτίας	ὑπῆρχεν; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτως
[596]	ἐνθένδε ἀρξώμεθα ἐπισκοποῦντες, ἐκ τῆς	εἰωθυίας	~μεθόδου; εἶδος γάρ πού τι
[619]	προτέρῳ ~βίῳ βεβιωκότα, ἔθει (ἄνευ	φιλοσοφίας	ἀρετῆς μετειληφότα. ὡς δὲ καὶ
[606]	σαυτῷ βουλόμενον γελωτοποιεῖν, ~φοβούμενος δόξαν	βωμολοχίας,	τότ’ αὖ ἀνιεῖς, καὶ ἐκεῖ
[615]	~δουλείας ἐμβεβληκότες ἤ τινος ἄλλης	κακουχίας	μεταίτιοι, πάντων ~τούτων δεκαπλασίας ἀλγηδόνας
[616]	ἀναβῆναι. καὶ τὰς μὲν ~δὴ	δίκας	τε καὶ τιμωρίας τοιαύτας τινὰς
[620]	λαχοῦσαν τὴν ~Αταλάντης ψυχήν, κατιδοῦσαν	μεγάλας	τιμὰς ἀθλητοῦ ἀνδρός, οὐ ~δύνασθαι
[614]	πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι, καὶ ~ἀσπάζεσθαί τε	ἀλλήλας	ὅσαι γνώριμαι, καὶ πυνθάνεσθαι τάς
[617]	ὀκτὼ ~οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν.	ἄλλας	δὲ (καθη( μένας πέριξ δι’
[600]	~εὐμήχανοι εἰς τέχνας ἤ τινας	ἄλλας	πράξεις λέγονται, ὥσπερ αὖ Θάλεώ
[599]	ἐκγόνους, μηδ’ αὖ περὶ τὰς	~ἄλλας	τέχνας αὐτοὺς ἐρωτῶμεν, ἀλλ’ ἐῶμεν·
[619]	~μὴ ἐμπεσὼν εἰς τυραννίδας καὶ	ἄλλας	τοιαύτας πράξεις πολλὰ μὲν ~ἐργάσηται
[621]	ἐσώθη καὶ οὐκ ἀπώλετο, (καὶ	ἡμᾶς	~ἂν σώσειεν, ἂν πειθώμεθα αὐτῷ,
[605]	ὅτι χαίρομέν τε καὶ ἐνδόντες	ἡμᾶς	~αὐτοὺς ἑπόμεθα συμπάσχοντες καὶ σπουδάζοντες
[603]	τοῦτό γε νῦν οὐδὲν δεῖ	ἡμᾶς	~διομολογεῖσθαι· ἐν γὰρ τοῖς ἄνω
[606]	~πράξει ἡμῖν ἕπεσθαι, ὅτι τοιαῦτα	ἡμᾶς	ἡ ποιητικὴ μίμησις ἐργάζεται· ~τρέφει
[607]	~τοιαύτην οὖσαν· ὁ γὰρ λόγος	ἡμᾶς	ᾕρει. προσείπωμεν δὲ αὐτῇ, μὴ
[612]	θεῶν καὶ παρ’ ἀνθρώπων, καὶ	~ἡμᾶς	ὁμολογεῖν περὶ αὐτῆς δοκεῖσθαι οὕτω,
[605]	ὡς ἀγαθὸν ~ποιητήν, ὃς ἂν	ἡμᾶς	ὅτι μάλιστα οὕτω διαθῇ. ~Οἶδα·
[620]	τὴν ~Αταλάντης ψυχήν, κατιδοῦσαν μεγάλας	τιμὰς	ἀθλητοῦ ἀνδρός, οὐ ~δύνασθαι παρελθεῖν,
[617]	περιόδου θνητοῦ γένους θανατηφόρου. (οὐχ	ὑμᾶς	δαίμων ~λήξεται, ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα
[595]	~Πῶς λέγεις; ~Ως μὲν πρὸς	ὑμᾶς	εἰρῆσθαι— οὐ γάρ μου κατερεῖτε
[617]	ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας δὲ (καθη(	μένας	πέριξ δι’ ἴσου ~τρεῖς, ἐν
[615]	(μὲν ὀδυρομένας τε καὶ ~κλαούσας,	ἀναμιμνῃσκομένας	ὅσα τε καὶ οἷα πάθοιεν
[618]	~διατελεῖς, τὰς δὲ καὶ μεταξὺ	διαφθειρομένας	καὶ εἰς πενίας τε καὶ
[615]	~διηγεῖσθαι δὲ ἀλλήλαις τὰς (μὲν	ὀδυρομένας	τε καὶ ~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας ὅσα
[614]	πολλῆς πορείας φαίνεσθαι ἥκειν, καὶ	ἁσμένας	~εἰς τὸν λειμῶνα ἀπιούσας οἷον
[614]	(οὐρανοῦ καθαράς. καὶ τὰς ἀεὶ	~ἀφικνουμένας	ὥσπερ ἐκ πολλῆς πορείας φαίνεσθαι
[615]	τὸν χρόνον, γέροντά τε ~πατέρα	ἀποκτείνας	(καὶ πρεσβύτερον ἀδελφόν, καὶ ἄλλα
[596]	οὕτω ποιεῖ ὁ μὲν τὰς	κλίνας,	ὁ δὲ τὰς τραπέζας, ~αἷς
[600]	καὶ ~εὐμήχανοι εἰς τέχνας ἤ	τινας	ἄλλας πράξεις λέγονται, ὥσπερ αὖ
[616]	δίκας τε καὶ τιμωρίας τοιαύτας	τινὰς	(εἶναι, καὶ αὖ τὰς εὐεργεσίας
[615]	ἑκάστου κομίσαιντο, καὶ αὖ εἴ	τινας	~εὐεργεσίας εὐεργετηκότες καὶ δίκαιοι καὶ
[599]	λέγεται πεποιηκέναι, ὥσπερ Ασκληπιός, ἢ	τίνας	μαθητὰς ~ἰατρικῆς κατελίπετο, ὥσπερ ἐκεῖνος
[601]	ἔχειν; ~Πῶς; ~(Περὶ ἕκαστον ταύτας	τινὰς	τρεῖς τέχνας εἶναι, χρησομένην, ~ποιήσουσαν,
[599]	μὴ ~μιμητὴς μόνον ἰατρικῶν λόγων,	τίνας	ὑγιεῖς ποιητής τις τῶν παλαιῶν
[615]	κακουχίας μεταίτιοι, πάντων ~τούτων δεκαπλασίας	ἀλγηδόνας	ὑπὲρ ἑκάστου κομίσαιντο, καὶ αὖ
[597]	ἦν δ’ ἐγώ, εἰ δύο	μόνας	ποιήσειεν, πάλιν ἂν μία ἀναφανείη
[619]	κακῶν, ~ἀλλὰ τύχην τε καὶ	δαίμονας	καὶ πάντα μᾶλλον ἀνθ’ ἑαυτοῦ.
[598]	~ἀλλ’ ὅμως παῖδάς γε καὶ	ἄφρονας	ἀνθρώπους, εἰ ἀγαθὸς εἴη ζωγράφος,
[611]	κάλλιον αὐτὸ εὑρήσει καὶ ἐναργέστερον	~δικαιοσύνας	τε καὶ ἀδικίας διόψεται καὶ
[599]	μηδ’ αὖ περὶ τὰς ~ἄλλας	τέχνας	αὐτοὺς ἐρωτῶμεν, ἀλλ’ ἐῶμεν· περὶ
[601]	~(Περὶ ἕκαστον ταύτας τινὰς τρεῖς	τέχνας	εἶναι, χρησομένην, ~ποιήσουσαν, μιμησομένην; ~Ναί.
[598]	(ἀκούομεν ὅτι οὗτοι πάσας μὲν	~τέχνας	ἐπίστανται, πάντα δὲ τὰ ἀνθρώπεια
[600]	πολλαὶ ἐπίνοιαι καὶ ~εὐμήχανοι εἰς	τέχνας	ἤ τινας ἄλλας πράξεις λέγονται,
[603]	καὶ ἐναντίας εἶχεν ἐν ἑαυτῷ	δόξας	ἅμα ~περὶ τῶν αὐτῶν, οὕτω
[612]	οὐ ~τοὺς μισθοὺς οὐδὲ τὰς	δόξας	δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ Ησίοδόν τε
[608]	γε ὀλίγῳ χρόνῳ μέγα γένοιτο;	πᾶς	γὰρ οὗτός γε ~ὁ ἐκ
[618]	ἔοικεν, ὦ φίλε Γλαύκων, ὁ	πᾶς	κίνδυνος ~ἀνθρώπῳ, καὶ διὰ ταῦτα
[604]	τὸ δὲ ἕλκον ἐπὶ τὰς	λύπας	αὐτὸ τὸ πάθος; ~Αληθῆ. ~Εναντίας
[614]	~καταβαίνειν ἑτέρας ἐκ τοῦ (οὐρανοῦ	καθαράς.	καὶ τὰς ἀεὶ ~ἀφικνουμένας ὥσπερ
[616]	ἄλλον καὶ τέταρτον καὶ ~ἄλλους	τέτταρας.	ὀκτὼ γὰρ εἶναι τοὺς σύμπαντας
[621]	φύει. σκηνᾶσθαι οὖν σφᾶς ἤδη	ἑσπέρας	~γιγνομένης παρὰ τὸν Αμέλητα ποταμόν,
[617]	ἴσου ~τρεῖς, ἐν θρόνῳ ἑκάστην,	θυγατέρας	τῆς Ανάγκης, Μοίρας, ~λευχειμονούσας, στέμματα
[617]	τὴν δὲ Λάχεσιν (ἐν μέρει	ἑκατέρας	ἑκατέρᾳ τῇ χειρὶ ~ἐφάπτεσθαι. σφᾶς
[614]	ἐκ δὲ τοῦ ἑτέρου ~καταβαίνειν	ἑτέρας	ἐκ τοῦ (οὐρανοῦ καθαράς. καὶ
[613]	τι ἀναγκαῖον αὐτῷ κακὸν ἐκ	~προτέρας	ἁμαρτίας ὑπῆρχεν; ~Πάνυ μὲν οὖν.
[621]	εἰς τὴν γένεσιν, ᾄττοντας ὥσπερ	ἀστέρας.	αὐτὸς δὲ ~τοῦ μὲν ὕδατος
[616]	δὲ Αρδιαῖον καὶ ἄλλους (συμποδίσαντες	χεῖράς	τε καὶ πόδας ~καὶ κεφαλήν,
[617]	θρόνῳ ἑκάστην, θυγατέρας τῆς Ανάγκης,	Μοίρας,	~λευχειμονούσας, στέμματα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν
[600]	τινα παρέδοσαν βίου Ομηρικήν, ὥσπερ	Πυθαγόρας	αὐτός ~τε διαφερόντως ἐπὶ τούτῳ
[600]	καὶ ἠγαπᾶτο ὑπ’ αὐτῶν, ἀλλὰ	~Πρωταγόρας	μὲν ἄρα ὁ Αβδηρίτης καὶ
[611]	~ποικιλίας καὶ ἀνομοιότητός τε καὶ	διαφορᾶς	γέμειν αὐτὸ πρὸς αὑτό. ~Πῶς
[616]	δι’ οὗ πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι τὰς	περιφοράς·	οὗ τὴν μὲν ἠλακάτην τε
[612]	ᾧ νῦν ἐστίν, ~καὶ περικρουσθεῖσα	πέτρας	(τε καὶ ὄστρεα ἃ νῦν
[611]	ὄστρεά ~τε καὶ φυκία καὶ	πέτρας,	ὥστε παντὶ μᾶλλον θηρίῳ ἐοικέναι
[608]	~Καὶ ὃς ἐμβλέψας μοι καὶ	θαυμάσας	εἶπε· Μὰ Δί’ οὐκ ἔγωγε·
[598]	περί του, ὡς ἐνέτυχεν ἀνθρώπῳ	~πάσας	ἐπισταμένῳ τὰς δημιουργίας καὶ τἆλλα
[616]	τεταμένον Ανάγκης ἄτρακτον, δι’ οὗ	πάσας	~ἐπιστρέφεσθαι τὰς περιφοράς· οὗ τὴν
[620]	εἰς τὰ ἥμερα μεταβάλλοντα, καὶ	πάσας	μείξεις ~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ δ’ οὖν
[598]	ἐπειδή τινων (ἀκούομεν ὅτι οὗτοι	πάσας	μὲν ~τέχνας ἐπίστανται, πάντα δὲ
[620]	μείξεις ~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ δ’ οὖν	πάσας	τὰς ψυχὰς τοὺς βίους ᾑρῆσθαι,
[603]	ἐπιεικὴς τοιᾶσδε τύχης μετασχών, ὑὸν	ἀπολέσας	ἤ ~τι ἄλλο ὧν περὶ
[621]	ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ δὲ κοιμηθῆναι καὶ	μέσας	νύκτας ~γενέσθαι, βροντήν τε καὶ
[606]	αὖ ἀνιεῖς, καὶ ἐκεῖ νεανικὸν	ποιήσας	~ἔλαθες πολλάκις ἐν τοῖς οἰκείοις
[601]	ὁ γραφεύς; ἢ ~οὐδ’ ὁ	ποιήσας,	ὅ τε χαλκεὺς καὶ ὁ
[618]	ἕκαστος ἡμῶν ~τῶν ἄλλων μαθημάτων	ἀμελήσας	τούτου τοῦ μαθήματος καὶ ζητητὴς
[606]	οὐκ ἂν δέξαιτο αὐτῆς στερηθῆναι	καταφρονήσας	ὅλου τοῦ ~ποιήματος. λογίζεσθαι γὰρ
[614]	Παμφύλου· ὅς ποτε ἐν ~πολέμῳ	τελευτήσας,	ἀναιρεθέντων δεκαταίων τῶν νεκρῶν ἤδη
[615]	τὰς (μὲν ὀδυρομένας τε καὶ	~κλαούσας,	ἀναμιμνῃσκομένας ὅσα τε καὶ οἷα
[614]	καὶ ἁσμένας ~εἰς τὸν λειμῶνα	ἀπιούσας	οἷον ἐν πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι, καὶ
[614]	οὐρανοῦ τε καὶ τῆς γῆς	~ἀπιούσας	τὰς ψυχάς, ἐπειδὴ αὐταῖς δικασθείη,
[614]	τάς τε ἐκ τῆς ~γῆς	ἡκούσας	παρὰ τῶν ἑτέρων τὰ ἐκεῖ
[617]	ἑκάστην, θυγατέρας τῆς Ανάγκης, Μοίρας,	~λευχειμονούσας,	στέμματα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν ἐχούσας,
[617]	~λευχειμονούσας, στέμματα ἐπὶ τῶν κεφαλῶν	ἐχούσας,	Λάχεσίν τε καὶ ~Κλωθὼ καὶ
[618]	καὶ φυγὰς ~καὶ εἰς πτωχείας	τελευτώσας·	εἶναι δὲ καὶ δοκίμων ἀνδρῶν
[614]	ἐκ τοῦ (οὐρανοῦ καθαράς. καὶ	τὰς	ἀεὶ ~ἀφικνουμένας ὥσπερ ἐκ πολλῆς
[619]	τε ἑωρακότας, οὐκ ἐξ ~ἐπιδρομῆς	τὰς	αἱρέσεις ποιεῖσθαι. διὸ δὴ καὶ
[599]	τοὺς ἐκγόνους, μηδ’ αὖ περὶ	τὰς	~ἄλλας τέχνας αὐτοὺς ἐρωτῶμεν, ἀλλ’
[604]	~Δῆλον δή. ~Τὸ δὲ πρὸς	τὰς	ἀναμνήσεις τε τοῦ πάθους καὶ
[613]	πόλει ἄρχουσί τε ἂν βούλωνται	τὰς	ἀρχάς, γαμοῦσί τε ~ὁπόθεν ἂν
[615]	εἶναι δὲ τὴν πορείαν χιλιέτη—	τὰς	δ’ αὖ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
[618]	αὐτοῖς εἶναι, τὰς μὲν ~διατελεῖς,	τὰς	δὲ καὶ μεταξὺ διαφθειρομένας καὶ
[598]	ὡς ἐνέτυχεν ἀνθρώπῳ ~πάσας ἐπισταμένῳ	τὰς	δημιουργίας καὶ τἆλλα πάντα ὅσα
[612]	(καὶ οὐ ~τοὺς μισθοὺς οὐδὲ	τὰς	δόξας δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ Ησίοδόν
[614]	τῶν ἑτέρων τὰ ἐκεῖ καὶ	τὰς	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τὰ παρ’
[617]	τὴν δὲ Ατροπον τῇ ἀριστερᾷ	τὰς	~ἐντὸς αὖ ὡσαύτως· τὴν δὲ
[616]	τοιαύτας τινὰς (εἶναι, καὶ αὖ	τὰς	εὐεργεσίας ~ταύταις ἀντιστρόφους. ἐπειδὴ δὲ
[601]	~Αρ’ οὖν ἐπαΐει οἵας δεῖ	τὰς	ἡνίας εἶναι καὶ τὸν χαλινὸν
[596]	βλέπων οὕτω ποιεῖ ὁ μὲν	τὰς	κλίνας, ὁ δὲ τὰς τραπέζας,
[604]	~(ἐστίν, τὸ δὲ ἕλκον ἐπὶ	τὰς	λύπας αὐτὸ τὸ πάθος; ~Αληθῆ.
[616]	ἁσμενέστατα ἕκαστον σιγήσαντος ἀναβῆναι. καὶ	τὰς	μὲν ~δὴ δίκας τε καὶ
[618]	τε γὰρ ἐν αὐτοῖς εἶναι,	τὰς	μὲν ~διατελεῖς, τὰς δὲ καὶ
[615]	παρ’ ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι δὲ ἀλλήλαις	τὰς	(μὲν ὀδυρομένας τε καὶ ~κλαούσας,
[616]	ἄτρακτον, δι’ οὗ πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι	τὰς	περιφοράς· οὗ τὴν μὲν ἠλακάτην
[607]	ἡδεῖα ~ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη πρὸς	τὰς	πολιτείας καὶ τὸν βίον τὸν
[614]	ἀλλήλας ὅσαι γνώριμαι, καὶ πυνθάνεσθαι	τάς	τε ἐκ τῆς ~γῆς ἡκούσας
[596]	μὲν τὰς κλίνας, ὁ δὲ	τὰς	τραπέζας, ~αἷς ἡμεῖς χρώμεθα, καὶ
[604]	γοῦν ἄν τις, ἔφη, πρὸς	τὰς	τύχας οὕτω προσφέροιτο. ~Οὐκοῦν, φαμέν,
[614]	τε καὶ τῆς γῆς ~ἀπιούσας	τὰς	ψυχάς, ἐπειδὴ αὐταῖς δικασθείη, κατὰ
[610]	ἵνα δὴ μὴ ~ἀναγκάζηται ἀθανάτους	τὰς	ψυχὰς ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν που, εἰ
[620]	~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ δ’ οὖν πάσας	τὰς	ψυχὰς τοὺς βίους ᾑρῆσθαι, ὥσπερ
[599]	πεποιηκέναι, ὥσπερ Ασκληπιός, ἢ τίνας	μαθητὰς	~ἰατρικῆς κατελίπετο, ὥσπερ ἐκεῖνος τοὺς
[595]	κατερεῖτε πρὸς τοὺς τῆς ~τραγῳδίας	ποιητὰς	καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας τοὺς
[600]	Ομήρου ἀρξαμένους πάντας τοὺς ποιητικοὺς	~μιμητὰς	εἰδώλων ἀρετῆς εἶναι καὶ τῶν
[621]	ἐπειδὴ δὲ κοιμηθῆναι καὶ μέσας	νύκτας	~γενέσθαι, βροντήν τε καὶ σεισμὸν
[602]	ἐν ἰαμβείοις καὶ ἐν ἔπεσι	πάντας	εἶναι μιμητικοὺς ὡς οἷόν τε
[617]	~ἀναίτιος. ~Ταῦτα εἰπόντα ῥῖψαι ἐπὶ	πάντας	τοὺς κλήρους, τὸν δὲ παρ’
[600]	~Οὐκοῦν τιθῶμεν ἀπὸ Ομήρου ἀρξαμένους	πάντας	τοὺς ποιητικοὺς ~μιμητὰς εἰδώλων ἀρετῆς
[621]	καὶ οἱ ἄλλοι διῆλθον, πορεύεσθαι	ἅπαντας	εἰς ~τὸ τῆς Λήθης πεδίον
[595]	~τραγῳδίας ποιητὰς καὶ τοὺς ἄλλους	ἅπαντας	τοὺς μιμητικούς— λώβη ~ἔοικεν εἶναι
[618]	καὶ δὴ καὶ τοὺς ~ἀνθρωπίνους	ἅπαντας.	τυραννίδας τε γὰρ ἐν αὐτοῖς
[616]	τέτταρας. ὀκτὼ γὰρ εἶναι τοὺς	σύμπαντας	σφονδύλους, ἐν ~ἀλλήλοις ἐγκειμένους, (κύκλους
[604]	βέλτιστ’ ἂν ἔχειν, ἀλλὰ μὴ	προσπταίσαντας	καθάπερ παῖδας ~ἐχομένους τοῦ πληγέντος
[616]	λειμῶνι ἑκάστοις ἑπτὰ ἡμέραι ~γένοιντο,	ἀναστάντας	ἐντεῦθεν δεῖν τῇ ὀγδόῃ πορεύεσθαι,
[614]	~ἄνω διὰ τοῦ οὐρανοῦ, σημεῖα	περιάψαντας	τῶν δεδικασμένων ἐν τῷ ~πρόσθεν,
[607]	μὲν χρὴ καὶ ἀσπάζεσθαι ὡς	ὄντας	~βελτίστους εἰς ὅσον δύνανται, καὶ
[605]	ἐν τοῖς ὀδυρμοῖς ἢ καὶ	~ᾄδοντάς	τε καὶ κοπτομένους, οἶσθ’ ὅτι
[600]	~ἀνθρώπους, ἢ Ησίοδον ῥαψῳδεῖν ἂν	περιιόντας	εἴων, καὶ οὐχὶ μᾶλλον ἂν
[619]	ἁλισκομένους τοὺς ἐκ τοῦ ~οὐρανοῦ	ἥκοντας,	ἅτε πόνων ἀγυμνάστους· τῶν δ’
[612]	οὐκ ἐξαπατῶσα τοὺς τῷ ~ὄντι	λαμβάνοντας	αὐτήν. ~(Δίκαια, ἔφη, αἰτῇ. ~Οὐκοῦν,
[610]	τῇ ἑαυτοῦ φύσει, ~ἀποθνῄσκειν τοὺς	λαμβάνοντας	αὐτό, τοὺς μὲν μάλιστα θᾶττον,
[616]	ἐγκειμένους, (κύκλους ἄνωθεν τὰ χείλη	φαίνοντας,	νῶτον ~συνεχὲς ἑνὸς σφονδύλου ἀπεργαζομένους
[603]	δὴ πᾶσιν ἢ λυπουμένους ἢ	χαίροντας.	~μή τι ἄλλο ἦν παρὰ
[621]	φέρεσθαι ἄνω εἰς τὴν γένεσιν,	ᾄττοντας	ὥσπερ ἀστέρας. αὐτὸς δὲ ~τοῦ
[603]	~Αλλὰ χρή. ~Ωδε δὴ προθώμεθα·	πράττοντας,	φαμέν, ἀνθρώπους μιμεῖται ἡ ~μιμητικὴ
[614]	εἰς ἀριστεράν τε καὶ κάτω,	ἔχοντας	καὶ ~τούτους ἐν τῷ ὄπισθεν
[619]	αὐτούς τε πεπονηκότας ἄλλους τε	ἑωρακότας,	οὐκ ἐξ ~ἐπιδρομῆς τὰς αἱρέσεις
[619]	τοὺς ~πολλούς, ἅτε αὐτούς τε	πεπονηκότας	ἄλλους τε ἑωρακότας, οὐκ ἐξ
[614]	ἐν τῷ ἄνω ἄλλα ~καταντικρύ.	δικαστὰς	δὲ μεταξὺ τούτων καθῆσθαι, οὕς,
[614]	~τοῦ ἀνιέναι ἐκ τῆς γῆς	μεστὰς	αὐχμοῦ τε καὶ κόνεως, ἐκ
[619]	ἐμπεσὼν εἰς τυραννίδας καὶ ἄλλας	τοιαύτας	πράξεις πολλὰ μὲν ~ἐργάσηται καὶ
[616]	~δὴ δίκας τε καὶ τιμωρίας	τοιαύτας	τινὰς (εἶναι, καὶ αὖ τὰς
[601]	φήσομεν ἔχειν; ~Πῶς; ~(Περὶ ἕκαστον	ταύτας	τινὰς τρεῖς τέχνας εἶναι, χρησομένην,
[614]	πορεύεσθαι (μετὰ ~πολλῶν, καὶ ἀφικνεῖσθαι	σφᾶς	εἰς τόπον τινὰ δαιμόνιον, ἐν
[621]	ὅσα γῆ φύει. σκηνᾶσθαι οὖν	σφᾶς	ἤδη ἑσπέρας ~γιγνομένης παρὰ τὸν
[617]	ἑκατέρας ἑκατέρᾳ τῇ χειρὶ ~ἐφάπτεσθαι.	σφᾶς	οὖν, ἐπειδὴ ἀφικέσθαι, εὐθὺς δεῖν
[617]	τὴν ~Λάχεσιν. προφήτην οὖν τινα	σφᾶς	πρῶτον μὲν ἐν τάξει διαστῆσαι,
[599]	πόλις ~νομοθέτην ἀγαθὸν γεγονέναι καὶ	σφᾶς	ὠφεληκέναι; Χαρώνδαν μὲν γὰρ ~Ιταλία
[613]	ἄρχουσί τε ἂν βούλωνται τὰς	ἀρχάς,	γαμοῦσί τε ~ὁπόθεν ἂν βούλωνται,
[612]	δὲ θεομισής, ὥσπερ ~καὶ κατ’	ἀρχὰς	ὡμολογοῦμεν. ~Εστι ταῦτα. ~Τῷ δὲ
[604]	ἄν τις, ἔφη, πρὸς τὰς	τύχας	οὕτω προσφέροιτο. ~Οὐκοῦν, φαμέν, τὸ
[614]	καὶ τῆς γῆς ~ἀπιούσας τὰς	ψυχάς,	ἐπειδὴ αὐταῖς δικασθείη, κατὰ δὲ
[610]	δὴ μὴ ~ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς	ψυχὰς	ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν που, εἰ ἀληθῆ
[620]	~Επειδὴ δ’ οὖν πάσας τὰς	ψυχὰς	τοὺς βίους ᾑρῆσθαι, ὥσπερ ἔλαχον
[598]	ἀνθρώπους, εἰ ἀγαθὸς εἴη ζωγράφος,	~γράψας	ἂν τέκτονα καὶ πόρρωθεν ἐπιδεικνὺς
[621]	~ἀφίκοιτο, οὐκ εἰδέναι, ἀλλ’ ἐξαίφνης	ἀναβλέψας	ἰδεῖν ἕωθεν αὑτὸν ~κείμενον ἐπὶ
[608]	καὶ οὐδέποτε ~ἀπόλλυται; ~Καὶ ὃς	ἐμβλέψας	μοι καὶ θαυμάσας εἶπε· Μὰ
[597]	ὁ κλινοποιός; οὐκ ἄρτι μέντοι	ἔλεγες	ὅτι οὐ τὸ εἶδος ποιεῖ,
[613]	ἐμοῦ περὶ τούτων ἅπερ αὐτὸς	ἔλεγες	(περὶ ~τῶν ἀδίκων; ἐρῶ γὰρ
[606]	ἀνιεῖς, καὶ ἐκεῖ νεανικὸν ποιήσας	~ἔλαθες	πολλάκις ἐν τοῖς οἰκείοις ἐξενεχθεὶς
[607]	αὐτῆς· ἀλλὰ ~γὰρ τὸ δοκοῦν	ἀληθὲς	οὐχ ὅσιον προδιδόναι. ἦ γάρ,
[603]	~Οὕτω μᾶλλον, ἔφη, τό γε	ἀληθές.	~(Τόδε νῦν μοι περὶ αὐτοῦ
[597]	~Εἰ βούλει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τριτταί	τινες	κλῖναι αὗται γίγνονται· μία μὲν
[615]	ἀδικήματος ἐκτίνοιεν, καὶ οἷον εἴ	τινες	~πολλοῖς θανάτων ἦσαν αἴτιοι, ἢ
[615]	τυράννους· ἦσαν δὲ καὶ ἰδιῶταί	~τινες	τῶν (μεγάλα ἡμαρτηκότων— οὓς οἰομένους
[615]	δίκην ἐπιχειροῖ ἀνιέναι. ἐνταῦθα δὴ	~ἄνδρες,	ἔφη, ἄγριοι, διάπυροι ἰδεῖν, παρεστῶτες
[616]	μεγάλῳ σφονδύλῳ κοίλῳ καὶ ἐξεγλυμμένῳ	διαμπερὲς	~ἄλλος τοιοῦτος ἐλάττων ἐγκέοιτο ἁρμόττων,
[616]	δὲ ~διὰ μέσου τοῦ ὀγδόου	διαμπερὲς	ἐληλάσθαι. τὸν μὲν οὖν πρῶτόν
[600]	~Παντάπασιν, ἔφη, δοκεῖς μοι, ὦ	Σώκρατες,	ἀληθῆ λέγειν. ~Οὐκοῦν τιθῶμεν ἀπὸ
[600]	λέγεται. ὁ γὰρ Κρεώφυλος, ὦ	Σώκρατες,	~ἴσως, ὁ τοῦ Ομήρου ἑταῖρος,
[604]	οὔτε ῥᾴδιον μιμήσασθαι οὔτε μιμουμένου	εὐπετὲς	~καταμαθεῖν, ἄλλως τε καὶ πανηγύρει
[597]	καὶ τῆς ἀληθείας πεφυκώς, καὶ	πάντες	οἱ ἄλλοι μιμηταί. ~Κινδυνεύει. ~Τὸν
[616]	πόδας ~καὶ κεφαλήν, καταβαλόντες καὶ	ἐκδείραντες,	εἷλκον παρὰ τὴν ὁδὸν ἐκτὸς
[616]	~τὸν δὲ Αρδιαῖον καὶ ἄλλους	(συμποδίσαντες	χεῖράς τε καὶ πόδας ~καὶ
[613]	λάθωσιν, ἐπὶ τέλους τοῦ δρόμου	~αἱρεθέντες	καταγέλαστοί εἰσιν καὶ γέροντες γιγνόμενοι
[609]	ἀπόλλυσι; καὶ ἐννόει μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν	οἰηθέντες	τὸν ἄδικον ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον,
[607]	ἑταῖρε, ὥσπερ οἱ ποτέ του	ἐρασθέντες,	ἐὰν ~ἡγήσωνται μὴ ὠφέλιμον εἶναι
[613]	~πολλοὶ αὐτῶν, καὶ ἐὰν νέοι	ὄντες	λάθωσιν, ἐπὶ τέλους τοῦ δρόμου
[615]	καταμανθάνοντες τὸ ~φθέγμα, τοὺς μὲν	διαλαβόντες	ἦγον, ~τὸν δὲ Αρδιαῖον καὶ
[608]	τ’ ᾖ ~ἀπολογήσασθαι, ἀκροσαόμεθ’ αὐτῆς	ἐπᾴδοντες	ἡμῖν αὐτοῖς τοῦτον τὸν ~λόγον,
[605]	οἶσθ’ ὅτι χαίρομέν τε καὶ	ἐνδόντες	ἡμᾶς ~αὐτοὺς ἑπόμεθα συμπάσχοντες καὶ
[615]	θανάτων ἦσαν αἴτιοι, ἢ πόλεις	προδόντες	ἢ στρατόπεδα, καὶ εἰς ~δουλείας
[605]	ἡμᾶς ~αὐτοὺς ἑπόμεθα συμπάσχοντες καὶ	σπουδάζοντες	ἐπαινοῦμεν ὡς ἀγαθὸν ~ποιητήν, ὃς
[600]	ἔτι καὶ νῦν ~Πυθαγόρειον τρόπον	ἐπονομάζοντες	τοῦ βίου διαφανεῖς πῃ δοκοῦσιν
[621]	μιανθησόμεθα. ἀλλ’ ἂν ἐμοὶ πειθώμεθα,	~νομίζοντες	ἀθάνατον ψυχὴν καὶ δυνατὴν πάντα
[613]	τῇ ἀληθείᾳ δρομικοὶ εἰς ~τέλος	ἐλθόντες	τά τε ἆθλα λαμβάνουσιν καὶ
[616]	καὶ καθαρώτερον· εἰς ὃ ἀφικέσθαι	προελθόντες	~ἡμερησίαν ὁδόν, καὶ ἰδεῖν αὐτόθι
[616]	τε καὶ πόδας ~καὶ κεφαλήν,	καταβαλόντες	καὶ ἐκδείραντες, εἷλκον παρὰ τὴν
[615]	ἐπειδὴ ἐγγὺς τοῦ στομίου ἦμεν	μέλλοντες	ἀνιέναι ~καὶ τἆλλα πάντα πεπονθότες,
[615]	ἄγριοι, διάπυροι ἰδεῖν, παρεστῶτες καὶ	καταμανθάνοντες	τὸ ~φθέγμα, τοὺς μὲν διαλαβόντες
[621]	~καὶ τοῖς θεοῖς, αὐτοῦ τε	μένοντες	ἐνθάδε, καὶ ἐπειδὰν τὰ ἆθλα
[616]	κνάμπτοντες, ~καὶ τοῖς ἀεὶ παριοῦσι	σημαίνοντες	ὧν ἕνεκά τε καὶ ὅτι
[613]	δρόμου ~αἱρεθέντες καταγέλαστοί εἰσιν καὶ	γέροντες	γιγνόμενοι ἄθλιοι ~προπηλακίζονται ὑπὸ ξένων
[616]	τὴν ὁδὸν ἐκτὸς ~ἐπ’ ἀσπαλάθων	κνάμπτοντες,	~καὶ τοῖς ἀεὶ παριοῦσι σημαίνοντες
[616]	οἱ κάδοι οἱ εἰς ~ἀλλήλους	ἁρμόττοντες,	καὶ οὕτω δὴ τρίτον ἄλλον
[613]	τὰ ὦτα ἐπὶ τῶν ὤμων	~ἔχοντες	καὶ ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες· οἱ δὲ
[613]	τῶν ὤμων ~ἔχοντες καὶ ἀστεφάνωτοι	ἀποτρέχοντες·	οἱ δὲ τῇ ἀληθείᾳ δρομικοὶ
[605]	καὶ ἐνδόντες ἡμᾶς ~αὐτοὺς ἑπόμεθα	συμπάσχοντες	καὶ σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν ὡς ἀγαθὸν
[598]	~ἐπισκέψασθαι πότερον μιμηταῖς τούτοις οὗτοι	ἐντυχόντες	ἐξηπάτηνται ~καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν
[596]	ὅρα. ~Βούλει οὖν ἐνθένδε ἀρξώμεθα	ἐπισκοποῦντες,	ἐκ τῆς εἰωθυίας ~μεθόδου; εἶδος
[607]	ὄχλος κρατῶν” καὶ οἱ λεπτῶς	μεριμνῶντες,	ὅτι ἄρα ~πένονται, καὶ ἄλλα
[599]	ἐξηπάτηνται ~καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν	ὁρῶντες	(οὐκ αἰσθάνονται τριττὰ ἀπέχοντα τοῦ
[611]	ὥσπερ οἱ τὸν (θαλάττιον Γλαῦκον	~ὁρῶντες	οὐκ ἂν ἔτι ῥᾳδίως αὐτοῦ
[596]	πολλά τοι ὀξύτερον ~(βλεπόντων ἀμβλύτερον	ὁρῶντες	πρότεροι εἶδον. ~Εστιν, ἔφη, οὕτως·
[613]	τὸ μὲν πρῶτον ὀξέως ἀποπηδῶσιν,	~τελευτῶντες	(δὲ καταγέλαστοι γίγνονται, τὰ ὦτα
[599]	ἢ ~ἄλλον ὁντινοῦν τῶν ποιητῶν,	ἐρωτῶντες	εἰ ἰατρικὸς ἦν τις αὐτῶν
[615]	μέλλοντες ἀνιέναι ~καὶ τἆλλα πάντα	πεπονθότες,	ἐκεῖνόν τε κατείδομεν ἐξαίφνης καὶ
[615]	ἢ στρατόπεδα, καὶ εἰς ~δουλείας	ἐμβεβληκότες	ἤ τινος ἄλλης κακουχίας μεταίτιοι,
[615]	καὶ αὖ εἴ τινας ~εὐεργεσίας	εὐεργετηκότες	καὶ δίκαιοι καὶ ὅσιοι γεγονότες
[615]	εὐεργετηκότες καὶ δίκαιοι καὶ ὅσιοι	γεγονότες	εἶεν, κατὰ ~ταὐτὰ (τὴν ἀξίαν
[615]	~ἄνδρες, ἔφη, ἄγριοι, διάπυροι ἰδεῖν,	παρεστῶτες	καὶ καταμανθάνοντες τὸ ~φθέγμα, τοὺς
[618]	καὶ ἰδιωτεῖαι καὶ ἀρχαὶ καὶ	ἰσχύες	καὶ ἀσθένειαι καὶ ~εὐμαθίαι καὶ
[616]	ἄνωθεν τὰ χείλη φαίνοντας, νῶτον	~συνεχὲς	ἑνὸς σφονδύλου ἀπεργαζομένους περὶ τὴν
[606]	~ὃ γὰρ τῷ λόγῳ αὖ	κατεῖχες	ἐν σαυτῷ βουλόμενον γελωτοποιεῖν, ~φοβούμενος
[597]	ποιήσειεν, πάλιν ἂν μία ἀναφανείη	ἧς	~ἐκεῖναι ἂν αὖ ἀμφότεραι τὸ
[596]	καὶ τὰ ἐν ~Αιδου ὑπὸ	γῆς	ἅπαντα ἐργάζεται. ~(Πάνυ θαυμαστόν, ἔφη,
[614]	τοῦ οὐρανοῦ τε καὶ τῆς	γῆς	~ἀπιούσας τὰς ψυχάς, ἐπειδὴ αὐταῖς
[614]	δαιμόνιον, ἐν ᾧ τῆς τε	γῆς	~δύ’ εἶναι χάσματα ἐχομένω ἀλλήλοιν
[614]	πυνθάνεσθαι τάς τε ἐκ τῆς	~γῆς	ἡκούσας παρὰ τῶν ἑτέρων τὰ
[614]	μὲν ~τοῦ ἀνιέναι ἐκ τῆς	γῆς	μεστὰς αὐχμοῦ τε καὶ κόνεως,
[615]	καὶ ἴδοιεν ἐν τῇ ὑπὸ	~γῆς	πορείᾳ— εἶναι δὲ τὴν πορείαν
[616]	διὰ παντὸς τοῦ οὐρανοῦ ~καὶ	γῆς	τεταμένον φῶς εὐθύ, οἷον κίονα,
[619]	ἀγυμνάστους· τῶν δ’ ἐκ τῆς	γῆς	τοὺς ~πολλούς, ἅτε αὐτούς τε
[596]	ἀλλὰ καὶ τὰ ἐκ τῆς	γῆς	φυόμενα ~ἅπαντα ποιεῖ καὶ ζῷα
[610]	ἄλλης νόσου μηδ’ αὖ ~ὑπὸ	σφαγῆς,	μηδ’ εἴ τις ὅτι σμικρότατα
[604]	τὸ πάθος; ~Αληθῆ. ~Εναντίας δὲ	ἀγωγῆς	γιγνομένης ἐν τῷ ἀνθρώπῳ περὶ
[612]	ἀληθῆ φύσιν, εἴτε πολυειδὴς εἴτε	~μονοειδής,	εἴτε ὅπῃ ἔχει καὶ ὅπως·
[612]	αὐτῆς τὴν ἀληθῆ φύσιν, εἴτε	πολυειδὴς	εἴτε ~μονοειδής, εἴτε ὅπῃ ἔχει
[604]	τῶν (ἀνθρωπίνων ἄξιον ὂν μεγάλης	σπουδῆς,	ὅ τε δεῖ ~ἐν αὐτοῖς
[596]	μία μὲν κλίνης, μία δὲ	τραπέζης.	~Ναί. ~Οὐκοῦν καὶ εἰώθαμεν λέγειν
[621]	πορεύεσθαι ἅπαντας εἰς ~τὸ τῆς	Λήθης	πεδίον διὰ καύματός τε καὶ
[621]	πειθώμεθα αὐτῷ, καὶ τὸν τῆς	Λήθης	ποταμὸν εὖ ~διαβησόμεθα καὶ τὴν
[598]	~ὑπολαμβάνειν δεῖ τῷ τοιούτῳ ὅτι	εὐήθης	τις ἄνθρωπος, καί, ὡς ἔοικεν,
[614]	δεκαταίων τῶν νεκρῶν ἤδη ~διεφθαρμένων,	ὑγιὴς	μὲν ἀνῃρέθη, κομισθεὶς δ’ οἴκαδε
[596]	ὅτι κἂν αὐτὸς οἷός τ’	εἴης	πάντα ~ταῦτα ποιῆσαι τρόπῳ γέ
[606]	ἐγώ, εἰ ἐκείνῃ γ’ αὐτὸ	σκοποίης.	~Πῇ; ~Εἰ ἐνθυμοῖο ὅτι τὸ
[616]	ἐκ δὲ τῶν ἄκρων τεταμένον	Ανάγκης	ἄτρακτον, δι’ οὗ πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι
[617]	δὲ αὐτὸν ἐν τοῖς τῆς	Ανάγκης	γόνασιν. ἐπὶ δὲ τῶν ~κύκλων
[617]	ἐπί τι βῆμα ὑψηλὸν εἰπεῖν—	~Ανάγκης	θυγατρὸς κόρης Λαχέσεως λόγος. Ψυχαὶ
[621]	δὴ ἀμεταστρεπτὶ ὑπὸ τὸν τῆς	(Ανάγκης	ἰέναι θρόνον, ~καὶ δι’ ἐκείνου
[617]	ἐν θρόνῳ ἑκάστην, θυγατέρας τῆς	Ανάγκης,	Μοίρας, ~λευχειμονούσας, στέμματα ἐπὶ τῶν
[617]	~αἱρείσθω βίον ᾧ συνέσται ἐξ	ἀνάγκης.	ἀρετὴ δὲ ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν
[602]	δόξαν ὀρθὴν διὰ τὸ ἐξ	ἀνάγκης	~συνεῖναι τῷ εἰδότι καὶ ἐπιτάττεσθαι
[602]	τὴν μίμησιν, τούς τε τῆς	τραγικῆς	ποιήσεως ~ἁπτομένους ἐν ἰαμβείοις καὶ
[603]	ἔφη. ~Ανήρ, ἦν δ’ ἐγώ,	ἐπιεικὴς	τοιᾶσδε τύχης μετασχών, ὑὸν ἀπολέσας
[620]	τὴν Επειοῦ ~τοῦ Πανοπέως εἰς	τεχνικῆς	γυναικὸς ἰοῦσαν φύσιν· πόρρω δ’
[599]	ὥσπερ Ασκληπιός, ἢ τίνας μαθητὰς	~ἰατρικῆς	κατελίπετο, ὥσπερ ἐκεῖνος τοὺς ἐκγόνους,
[601]	ἐπεὶ γυμνωθέντα γε ~τῶν τῆς	μουσικῆς	χρωμάτων τὰ τῶν ποιητῶν, αὐτὰ
[603]	εἰκότι μόνον πιστεύσωμεν ἐκ τῆς	γραφικῆς,	~ἀλλὰ καὶ ἐπ’ αὐτὸ αὖ
[604]	τι τῶν (ἀνθρωπίνων ἄξιον ὂν	μεγάλης	σπουδῆς, ὅ τε δεῖ ~ἐν
[612]	δὲ μὴ λανθάνετον, ὁ μὲν	θεοφιλὴς	ἂν εἴη, ὁ δὲ θεομισής,
[608]	ἀμελῆσαι δικαιοσύνης τε καὶ τῆς	~ἄλλης	ἀρετῆς. ~Σύμφημί σοι, ἔφη, ἐξ
[615]	εἰς ~δουλείας ἐμβεβληκότες ἤ τινος	ἄλλης	κακουχίας μεταίτιοι, πάντων ~τούτων δεκαπλασίας
[610]	ὑπὸ πυρετοῦ μηδ’ αὖ ὑπ’	ἄλλης	νόσου μηδ’ αὖ ~ὑπὸ σφαγῆς,
[617]	Λαχέσεως λόγος. Ψυχαὶ ἐφήμεροι, ἀρχὴ	~ἄλλης	περιόδου θνητοῦ γένους θανατηφόρου. (οὐχ
[611]	φύσει τοιοῦτον εἶναι ψυχήν, ὥστε	πολλῆς	~ποικιλίας καὶ ἀνομοιότητός τε καὶ
[614]	τὰς ἀεὶ ~ἀφικνουμένας ὥσπερ ἐκ	πολλῆς	πορείας φαίνεσθαι ἥκειν, καὶ ἁσμένας
[615]	πέρι ἄλλα ἔλεγεν οὐκ ἄξια	μνήμης.	εἰς δὲ θεοὺς ~ἀσεβείας τε
[613]	καὶ ἄδικοι δρῶσιν ὅπερ οἱ	δρομῆς	ὅσοι ἂν θέωσιν εὖ ~ἀπὸ
[619]	ἄλλους τε ἑωρακότας, οὐκ ἐξ	~ἐπιδρομῆς	τὰς αἱρέσεις ποιεῖσθαι. διὸ δὴ
[611]	ἐπισπομένη καὶ ὑπὸ ταύτης τῆς	~ὁρμῆς	ἐκκομισθεῖσα ἐκ τοῦ πόντου ἐν
[611]	καὶ οἵων ~ἐφίεται ὁμιλιῶν, ὡς	συγγενὴς	οὖσα τῷ τε θείῳ καὶ
[604]	πάθος; ~Αληθῆ. ~Εναντίας δὲ ἀγωγῆς	γιγνομένης	ἐν τῷ ἀνθρώπῳ περὶ τὸ
[621]	σκηνᾶσθαι οὖν σφᾶς ἤδη ἑσπέρας	~γιγνομένης	παρὰ τὸν Αμέλητα ποταμόν, οὗ
[611]	ἄν που ἐλάττους γένοιντο μηδεμιᾶς	ἀπολλυμένης,	~οὔτε αὖ πλείους· εἰ γὰρ
[620]	καὶ ἐπιστροφὴν τῆς τοῦ ἀτράκτου	δίνης,	κυροῦντα ἣν λαχὼν ~εἵλετο μοῖραν·
[620]	πρὸς τὴν Κλωθὼ ὑπὸ τὴν	ἐκείνης	~χεῖρά τε καὶ ἐπιστροφὴν τῆς
[596]	τὰ σκεύη δύο, μία μὲν	κλίνης,	μία δὲ τραπέζης. ~Ναί. ~Οὐκοῦν
[597]	τὸν τέκτονα; ἆρ’ οὐ δημιουργὸν	κλίνης;	~Ναί. ~Η καὶ τὸν ζωγράφον
[597]	ὁ θεός, βουλόμενος εἶναι ὄντως	κλίνης	~ποιητὴς ὄντως οὔσης, ἀλλὰ μὴ
[597]	~ποιητὴς ὄντως οὔσης, ἀλλὰ μὴ	κλίνης	τινὸς μηδὲ κλινοποιός τις, μίαν
[597]	τοιούτου; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλὰ τί αὐτὸν	κλίνης	φήσεις εἶναι; ~(Τοῦτο, ἦ δ’
[621]	καὶ σεισμὸν γενέσθαι, καὶ ἐντεῦθεν	ἐξαπίνης	ἄλλον ~ἄλλῃ φέρεσθαι ἄνω εἰς
[612]	~τοὺς μισθοὺς οὐδὲ τὰς δόξας	δικαιοσύνης	ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ Ησίοδόν τε ~καὶ
[608]	οὐδέ γε ποιητικῇ ἄξιον ἀμελῆσαι	δικαιοσύνης	τε καὶ τῆς ~ἄλλης ἀρετῆς.
[612]	κεκριμέναι εἰσί, πάλιν ἀπαιτῶ ὑπὲρ	~δικαιοσύνης,	ὥσπερ ἔχει δόξης καὶ παρὰ
[619]	~μεγίστην τυραννίδα ἑλέσθαι, καὶ ὑπὸ	ἀφροσύνης	τε καὶ λαιμαργίας οὐ ~πάντα
[621]	σῶμα ~ἀφίκοιτο, οὐκ εἰδέναι, ἀλλ’	ἐξαίφνης	ἀναβλέψας ἰδεῖν ἕωθεν αὑτὸν ~κείμενον
[615]	πάντα πεπονθότες, ἐκεῖνόν τε κατείδομεν	ἐξαίφνης	καὶ ~ἄλλους— σχεδόν τι αὐτῶν
[596]	φήσεις. ὁ αὐτὸς γὰρ οὗτος	χειροτέχνης	~οὐ μόνον πάντα οἷός τε
[612]	ἀπαιτῶ ὑπὲρ ~δικαιοσύνης, ὥσπερ ἔχει	δόξης	καὶ παρὰ θεῶν καὶ παρ’
[606]	ἢ καὶ ἰδίᾳ ἀκούων ~σφόδρα	χαρῇς	καὶ μὴ μισῇς ὡς πονηρά,
[617]	βῆμα ὑψηλὸν εἰπεῖν— ~Ανάγκης θυγατρὸς	κόρης	Λαχέσεως λόγος. Ψυχαὶ ἐφήμεροι, ἀρχὴ
[607]	καὶ μάλιστα ὅταν δι’ Ομήρου	θεωρῇς	αὐτήν; ~Πολύ γε. ~Οὐκοῦν δικαία
[606]	ἀκούων ~σφόδρα χαρῇς καὶ μὴ	μισῇς	ὡς πονηρά, ταὐτὸν ποιεῖς ὅπερ
[612]	θεοφιλὴς ἂν εἴη, ὁ δὲ	θεομισής,	ὥσπερ ~καὶ κατ’ ἀρχὰς ὡμολογοῦμεν.
[597]	εἶναι ὄντως κλίνης ~ποιητὴς ὄντως	οὔσης,	ἀλλὰ μὴ κλίνης τινὸς μηδὲ
[609]	ὑπὸ τῆς αὑτοῦ κακίας νόσου	οὔσης	ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ (δὲ σιτίων πονηρίας
[609]	ἀπολωλέναι ὑπὸ τῆς ἀδικίας, πονηρίας	οὔσης	ψυχῆς. ἀλλ’ ~ὧδε ποίει· ὥσπερ
[609]	κακίας, τῷ προσκαθῆσθαι καὶ ἐνεῖναι	διαφθειρούσης,	εἰς τὸ μὴ ~εἶναι ἀφικνεῖται—
[609]	ληφθῇ ~ἀδικῶν, τότε ἀπολωλέναι ὑπὸ	τῆς	ἀδικίας, πονηρίας οὔσης ψυχῆς. ἀλλ’
[619]	σοφοῖ καὶ ὁ κλῆρος αὐτῷ	τῆς	αἱρέσεως μὴ ἐν τελευταίοις πίπτοι,
[599]	Ομηρε, εἴπερ μὴ τρίτος ἀπὸ	τῆς	ἀληθείας ~εἶ ἀρετῆς πέρι, εἰδώλου
[602]	τρίτον μέν ~τί ἐστιν ἀπὸ	τῆς	ἀληθείας; ἦ γάρ; ~Ναί. ~Πρὸς
[603]	~ὅλως ἡ μιμητικὴ πόρρω μὲν	τῆς	ἀληθείας ὂν τὸ αὑτῆς ἔργον
[597]	τρίτος τις ~ἀπὸ βασιλέως καὶ	τῆς	ἀληθείας πεφυκώς, καὶ πάντες οἱ
[595]	ἀλλ’ ~οὐ γὰρ πρό γε	τῆς	ἀληθείας τιμητέος ἀνήρ, ἀλλ’ ὃ
[608]	ἄξιον ἀμελῆσαι δικαιοσύνης τε καὶ	τῆς	~ἄλλης ἀρετῆς. ~Σύμφημί σοι, ἔφη,
[617]	στρέφεσθαι δὲ αὐτὸν ἐν τοῖς	τῆς	Ανάγκης γόνασιν. ἐπὶ δὲ τῶν
[621]	δὲ δὴ ἀμεταστρεπτὶ ὑπὸ τὸν	τῆς	(Ανάγκης ἰέναι θρόνον, ~καὶ δι’
[617]	~τρεῖς, ἐν θρόνῳ ἑκάστην, θυγατέρας	τῆς	Ανάγκης, Μοίρας, ~λευχειμονούσας, στέμματα ἐπὶ
[621]	κακὰ ἀνέχεσθαι, ~πάντα δὲ ἀγαθά,	τῆς	ἄνω ὁδοῦ ἀεὶ ἑξόμεθα καὶ
[620]	δ’ ἐφαψάμενον αὖθις ἐπὶ τὴν	τῆς	Ατρόπου ἄγειν ~νῆσιν, ἀμετάστροφα τὰ
[609]	φήσομεν αὐτὸ ~δι’ ἐκεῖνα ὑπὸ	τῆς	αὑτοῦ κακίας νόσου οὔσης ἀπολωλέναι·
[614]	χάσμα τοῦ οὐρανοῦ τε καὶ	τῆς	γῆς ~ἀπιούσας τὰς ψυχάς, ἐπειδὴ
[614]	καὶ πυνθάνεσθαι τάς τε ἐκ	τῆς	~γῆς ἡκούσας παρὰ τῶν ἑτέρων
[614]	ἐκ μὲν ~τοῦ ἀνιέναι ἐκ	τῆς	γῆς μεστὰς αὐχμοῦ τε καὶ
[619]	πόνων ἀγυμνάστους· τῶν δ’ ἐκ	τῆς	γῆς τοὺς ~πολλούς, ἅτε αὐτούς
[596]	ποιῆσαι, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐκ	τῆς	γῆς φυόμενα ~ἅπαντα ποιεῖ καὶ
[603]	τῷ εἰκότι μόνον πιστεύσωμεν ἐκ	τῆς	γραφικῆς, ~ἀλλὰ καὶ ἐπ’ αὐτὸ
[600]	τῶν ἄλλων περὶ ὧν ποιοῦσιν,	τῆς	δὲ ~ἀληθείας οὐχ ἅπτεσθαι, ἀλλ’
[603]	καὶ ἐπ’ αὐτὸ αὖ ἔλθωμεν	τῆς	διανοίας (τοῦτο ᾧ προσομιλεῖ ἡ
[596]	οὖν ἐνθένδε ἀρξώμεθα ἐπισκοποῦντες, ἐκ	τῆς	εἰωθυίας ~μεθόδου; εἶδος γάρ πού
[608]	(αὐτὴν ὂν τῷ ἀκροωμένῳ, περὶ	τῆς	ἐν αὑτῷ ~πολιτείας δεδιότι, καὶ
[610]	ἀξιῶμεν ὑπὸ ἀλλοτρίου κακοῦ ~ἄνευ	τῆς	ἰδίας πονηρίας ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, τῷ
[617]	διαστῆσαι, ἔπειτα ~λαβόντα ἐκ τῶν	τῆς	Λαχέσεως γονάτων κλήρους τε καὶ
[621]	διῆλθον, πορεύεσθαι ἅπαντας εἰς ~τὸ	τῆς	Λήθης πεδίον διὰ καύματός τε
[621]	ἂν πειθώμεθα αὐτῷ, καὶ τὸν	τῆς	Λήθης ποταμὸν εὖ ~διαβησόμεθα καὶ
[601]	ἔχειν. ἐπεὶ γυμνωθέντα γε ~τῶν	τῆς	μουσικῆς χρωμάτων τὰ τῶν ποιητῶν,
[609]	ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν (ἅπαντα ὑπὸ	τῆς	~οἰκείας κακίας, τῷ προσκαθῆσθαι καὶ
[611]	πᾶσα ἐπισπομένη καὶ ὑπὸ ταύτης	τῆς	~ὁρμῆς ἐκκομισθεῖσα ἐκ τοῦ πόντου
[602]	περὶ τὰ χρώματα αὖ πλάνην	τῆς	ὄψεως, ~καὶ πᾶσά τις ταραχὴ
[602]	ἐγγύθεν τε καὶ πόρρωθεν διὰ	~τῆς	ὄψεως οὐκ ἴσον φαίνεται. ~Οὐ
[600]	ἐὰν μὴ σφεῖς ~αὐτῶν ἐπιστατήσωσιν	τῆς	παιδείας, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ
[615]	μέγας. ὁ δὲ Αρδιαῖος οὗτος	τῆς	Παμφυλίας ἔν τινι πόλει ~τύραννος
[603]	διανοίας (τοῦτο ᾧ προσομιλεῖ ἡ	τῆς	~ποιήσεως μιμητική, καὶ ἴδωμεν φαῦλον
[607]	εἰκότως ἄρα τότε αὐτὴν ἐκ	τῆς	πόλεως ἀπεστέλλομεν ~τοιαύτην οὖσαν· ὁ
[614]	τόπον τινὰ δαιμόνιον, ἐν ᾧ	τῆς	τε γῆς ~δύ’ εἶναι χάσματα
[607]	διὰ τὸν ἐγγεγονότα μὲν ἔρωτα	τῆς	τοιαύτης ποιήσεως ~ὑπὸ τῆς τῶν
[620]	ἐκείνης ~χεῖρά τε καὶ ἐπιστροφὴν	τῆς	τοῦ ἀτράκτου δίνης, κυροῦντα ἣν
[611]	δεῖ αὐτὸ ~θεάσασθαι ὑπό τε	τῆς	τοῦ σώματος κοινωνίας καὶ ἄλλων
[602]	σπουδὴν τὴν μίμησιν, τούς τε	τῆς	τραγικῆς ποιήσεως ~ἁπτομένους ἐν ἰαμβείοις
[595]	γάρ μου κατερεῖτε πρὸς τοὺς	τῆς	~τραγῳδίας ποιητὰς καὶ τοὺς ἄλλους
[595]	~ἔοικεν εἶναι πάντα τὰ τοιαῦτα	τῆς	τῶν ἀκουόντων διανοίας, ὅσοι μὴ
[608]	ἔρωτα τῆς τοιαύτης ποιήσεως ~ὑπὸ	τῆς	τῶν καλῶν (πολιτειῶν τροφῆς, εὖνοι
[620]	Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν ἄνθρωπον γενέσθαι, μεμνημένην	τῆς	τῶν ὅπλων κρίσεως. τὴν ~δ’
[609]	ὦ Γλαύκων, ὅτι οὐδ’ ὑπὸ	τῆς	τῶν σιτίων ~πονηρίας, ἣ ἂν
[602]	ᾧ δὴ ἡμῶν τῷ ~παθήματι	τῆς	φύσεως ἡ σκιαγραφία ἐπιθεμένη γοητείας
[597]	τοῦ τρίτου ἄρα γεννήματος ἀπὸ	τῆς	φύσεως ~μιμητὴν καλεῖς; ~Πάνυ μὲν
[605]	πρὸς ἕτερον (τοι( οῦτον ὁμιλεῖν	τῆς	ψυχῆς ἀλλὰ μὴ ~πρὸς τὸ
[595]	ἐπειδὴ ~χωρὶς ἕκαστα διῄρηται τὰ	τῆς	ψυχῆς (εἴδη. ~Πῶς λέγεις; ~Ως
[605]	εὐνομεῖσθαι πόλιν, ὅτι τοῦτο ἐγείρει	τῆς	~ψυχῆς καὶ τρέφει καὶ ἰσχυρὸν
[605]	ὅτι οὐ πρὸς τὸ τοιοῦτον	τῆς	ψυχῆς ~πέφυκέ τε καὶ ἡ
[603]	λογισμῷ πιστεῦον βέλτιστον ἂν εἴη	τῆς	~ψυχῆς. ~Τί μήν; ~Τὸ ἄρα
[603]	παρὰ τὰ μέτρα ἄρα δοξάζον	τῆς	ψυχῆς τῷ κατὰ τὰμέτρα ~οὐκ
[618]	εἶναι συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι, πρὸς ~τὴν	τῆς	ψυχῆς φύσιν ἀποβλέποντα, τόν τε
[600]	πάντας τοὺς ποιητικοὺς ~μιμητὰς εἰδώλων	ἀρετῆς	εἶναι καὶ τῶν ἄλλων περὶ
[608]	ἐγώ, τά γε μέγιστα ἐπίχειρα	ἀρετῆς	καὶ προκείμενα ~ἆθλα οὐ διεληλύθαμεν.
[619]	~βίῳ βεβιωκότα, ἔθει (ἄνευ φιλοσοφίας	ἀρετῆς	μετειληφότα. ὡς δὲ καὶ ~εἰπεῖν,
[599]	τρίτος ἀπὸ τῆς ἀληθείας ~εἶ	ἀρετῆς	πέρι, εἰδώλου δημιουργός, ὃν δὴ
[608]	δικαιοσύνης τε καὶ τῆς ~ἄλλης	ἀρετῆς.	~Σύμφημί σοι, ἔφη, ἐξ ὧν
[618]	τοῦ μαθήματος καὶ ζητητὴς καὶ	~μαθητὴς	ἔσται, ἐάν ποθεν οἷός τ’
[605]	μὲν οὖν. ~Ο δὴ μιμητικὸς	ποιητὴς	δῆλον ὅτι οὐ πρὸς τὸ
[606]	τὴν Ελλάδα πεπαίδευκεν οὗτος ὁ	ποιητὴς	καὶ πρὸς διοίκησίν ~τε καὶ
[601]	τόδε ἄθρει· ὁ τοῦ εἰδώλου	ποιητής,	ὁ μιμητής, φαμέν, τοῦ μὲν
[597]	θεός, βουλόμενος εἶναι ὄντως κλίνης	~ποιητὴς	ὄντως οὔσης, ἀλλὰ μὴ κλίνης
[601]	αὐτοῦ ἄρα σκεύους ὁ μὲν	ποιητὴς	πίστιν ὀρθὴν ἕξει περὶ ~κάλλους
[596]	τρόπῳ γενέσθαι ἂν τούτων ἁπάντων	~ποιητής,	τινὶ δὲ οὐκ ἄν; ἢ
[599]	μόνον ἰατρικῶν λόγων, τίνας ὑγιεῖς	ποιητής	τις τῶν παλαιῶν ἢ ~τῶν
[601]	τῇ χρείᾳ ᾧ ~χρῆται· οἷον	αὐλητής	που αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει περὶ τῶν
[597]	ἔσται καὶ ὁ τραγῳδοποιός, εἴπερ	μιμητής	ἐστι, τρίτος τις ~ἀπὸ βασιλέως
[599]	ἦν τις αὐτῶν ἀλλὰ μὴ	~μιμητὴς	μόνον ἰατρικῶν λόγων, τίνας ὑγιεῖς
[597]	ἔμοιγε δοκεῖ μετριώτατ’ ἂν προσαγορεύεσθαι,	~μιμητὴς	οὗ ἐκεῖνοι δημιουργοί. ~Εἶεν, ἦν
[602]	εἴσεται οὔτε ὀρθὰ δοξάσει ὁ	μιμητὴς	περὶ ὧν ἂν μιμῆται ~πρὸς
[602]	ἐπιστήμην. ~Πάνυ γε. ~Ο δὲ	μιμητὴς	πότερον ἐκ τοῦ χρῆσθαι ἐπιστήμην
[601]	ὁ τοῦ εἰδώλου ποιητής, ὁ	μιμητής,	φαμέν, τοῦ μὲν ~ὄντος οὐδὲν
[618]	ἀμελήσας τούτου τοῦ μαθήματος καὶ	ζητητὴς	καὶ ~μαθητὴς ἔσται, ἐάν ποθεν
[600]	ἀλλὰ ~Πρωταγόρας μὲν ἄρα ὁ	Αβδηρίτης	καὶ Πρόδικος ὁ Κεῖος καὶ
[620]	ἐν μέσοις δὲ λαχοῦσαν τὴν	~Αταλάντης	ψυχήν, κατιδοῦσαν μεγάλας τιμὰς ἀθλητοῦ
[601]	~Οὐκοῦν ἀρετὴ καὶ κάλλος καὶ	ὀρθότης	ἑκάστου σκεύους καὶ ζῴου καὶ
[609]	ἂν ᾖ αὐτῶν ἐκείνων, εἴτε	παλαιότης	εἴτε σαπρότης εἴτε ~ἡτισοῦν οὖσα,
[609]	αὐτῶν ἐκείνων, εἴτε παλαιότης εἴτε	σαπρότης	εἴτε ~ἡτισοῦν οὖσα, οὐκ οἰόμεθα
[613]	πολὺ συμβαίνει; πρὸς τὸ τέλος	ἑκάστης	πράξεως καὶ ~ὁμιλίας καὶ τοῦ
[607]	γε ἡμῖν αὐτοῖς κηλουμένοις ὑπ’	αὐτῆς·	ἀλλὰ ~γὰρ τὸ δοκοῦν ἀληθὲς
[612]	καὶ εἴδη, ὡς ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς	αὐτῆς	διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι μὲν οὖν, ἔφη.
[612]	ἀνθρώπων, καὶ ~ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ	αὐτῆς	δοκεῖσθαι οὕτω, ἵνα καὶ τὰ
[607]	δέ, ἄνευ μέτρου λόγον ὑπὲρ	αὐτῆς	εἰπεῖν, ὡς οὐ μόνον ἡδεῖα
[617]	καὶ ~ἀτιμάζων πλέον καὶ ἔλαττον	αὐτῆς	ἕκαστος ἕξει. αἰτία ἑλομένου· θεὸς
[595]	πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα περὶ	αὐτῆς	ἐννοῶ, ὡς ~παντὸς ἄρα μᾶλλον
[608]	οἵα τ’ ᾖ ~ἀπολογήσασθαι, ἀκροσαόμεθ’	αὐτῆς	ἐπᾴδοντες ἡμῖν αὐτοῖς τοῦτον τὸν
[611]	δ’ ὅς. ~(Εἰς τὴν φιλοσοφίαν	αὐτῆς,	καὶ ἐννοεῖν ὧν ἅπτεται καὶ
[607]	ὦ φίλε, οὐ κηλῇ ὑπ’	~αὐτῆς	(καὶ σύ, καὶ μάλιστα ὅταν
[621]	ἐνθάδε, καὶ ἐπειδὰν τὰ ἆθλα	(αὐτῆς	~κομιζώμεθα, ὥσπερ οἱ νικηφόροι περιαγειρόμενοι,
[598]	τε τραγῳδίαν καὶ τὸν ~ἡγεμόνα	αὐτῆς	Ομηρον, ἐπειδή τινων (ἀκούομεν ὅτι
[595]	ποῖον; ἔφη. ~Τὸ μηδαμῇ παραδέχεσθαι	αὐτῆς	ὅση μιμητική· παντὸς γὰρ μᾶλλον
[607]	που ἂν καὶ τοῖς προστάταις	αὐτῆς,	ὅσοι μὴ ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ,
[606]	~ἡδονήν, καὶ οὐκ ἂν δέξαιτο	αὐτῆς	στερηθῆναι καταφρονήσας ὅλου τοῦ ~ποιήματος.
[612]	καὶ τότ’ ἄν τις ἴδοι	αὐτῆς	τὴν ἀληθῆ φύσιν, εἴτε πολυειδὴς
[605]	πω τό γε μέγιστον κατηγορήκαμεν	αὐτῆς.	τὸ γὰρ καὶ τοὺς ~ἐπιεικεῖς
[605]	τῇ ψυχῇ ἐμποιεῖν, τῷ ἀνοήτῳ	αὐτῆς	~(χαριζόμενον καὶ οὔτε τὰ μείζω
[603]	μὲν τῆς ἀληθείας ὂν τὸ	αὑτῆς	ἔργον ἀπεργάζεται, ~πόρρω δ’ αὖ
[598]	ὁπῃοῦν, ~μή τι διαφέρει αὐτὴ	ἑαυτῆς,	ἢ διαφέρει μὲν οὐδέν, φαίνεται
[607]	τὸν ἐγγεγονότα μὲν ἔρωτα τῆς	τοιαύτης	ποιήσεως ~ὑπὸ τῆς τῶν καλῶν
[620]	κυροῦντα ἣν λαχὼν ~εἵλετο μοῖραν·	ταύτης	δ’ ἐφαψάμενον αὖθις ἐπὶ τὴν
[611]	τοιούτῳ πᾶσα ἐπισπομένη καὶ ὑπὸ	ταύτης	τῆς ~ὁρμῆς ἐκκομισθεῖσα ἐκ τοῦ
[608]	~ὑπὸ τῆς τῶν καλῶν (πολιτειῶν	τροφῆς,	εὖνοι μὲν ἐσόμεθα φανῆναι ~αὐτὴν
[603]	ἦν δ’ ἐγώ, ἐπιεικὴς τοιᾶσδε	τύχης	μετασχών, ὑὸν ἀπολέσας ἤ ~τι
[606]	ὦ Γλαύκων, ὅταν Ομήρου ἐπαινέταις	ἐντύχῃς	~λέγουσιν ὡς τὴν Ελλάδα πεπαίδευκεν
[609]	ὑπὸ τῆς ἀδικίας, πονηρίας οὔσης	ψυχῆς.	ἀλλ’ ~ὧδε ποίει· ὥσπερ σῶμα
[605]	ἕτερον (τοι( οῦτον ὁμιλεῖν τῆς	ψυχῆς	ἀλλὰ μὴ ~πρὸς τὸ βέλτιστον,
[618]	ταῦτα, ὡσαύτως ~δὲ καὶ γυναικῶν.	ψυχῆς	δὲ τάξιν οὐκ ἐνεῖναι διὰ
[595]	~χωρὶς ἕκαστα διῄρηται τὰ τῆς	ψυχῆς	(εἴδη. ~Πῶς λέγεις; ~Ως μὲν
[618]	κραθὲν καὶ ~(μετὰ ποίας τινὸς	ψυχῆς	ἕξεως κακὸν ἢ ἀγαθὸν ἐργάζεται,
[605]	πόλιν, ὅτι τοῦτο ἐγείρει τῆς	~ψυχῆς	καὶ τρέφει καὶ ἰσχυρὸν ποιῶν
[605]	οὐ πρὸς τὸ τοιοῦτον τῆς	ψυχῆς	~πέφυκέ τε καὶ ἡ σοφία
[610]	ἐὰν μὴ σώματος πονηρία ~ψυχῇ	ψυχῆς	πονηρίαν ἐμποιῇ, μή ποτε ἀξιῶμεν
[603]	πιστεῦον βέλτιστον ἂν εἴη τῆς	~ψυχῆς.	~Τί μήν; ~Τὸ ἄρα τούτῳ
[603]	τὰ μέτρα ἄρα δοξάζον τῆς	ψυχῆς	τῷ κατὰ τὰμέτρα ~οὐκ ἂν
[618]	συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι, πρὸς ~τὴν τῆς	ψυχῆς	φύσιν ἀποβλέποντα, τόν τε χείρω
[596]	κλίνας, ὁ δὲ τὰς τραπέζας,	~αἷς	ἡμεῖς χρώμεθα, καὶ τἆλλα κατὰ
[618]	τὰ δὲ νόσοις, τὰ δ’	ὑγιείαις	μεμεῖχθαι, τὰ δὲ καὶ ~μεσοῦν
[606]	βίᾳ κατεχόμενον τότε ἐν ταῖς	οἰκείαις	συμφοραῖς ~καὶ πεπεινηκὸς τοῦ δακρῦσαί
[618]	ἀλλήλοις τε καὶ ~πλούτοις καὶ	πενίαις,	τὰ δὲ νόσοις, τὰ δ’
[600]	ὥστε μόνον οὐκ ἐπὶ ταῖς	κεφαλαῖς	περιφέρουσιν αὐτοὺς οἱ ~ἑταῖροι· Ομηρον
[615]	τὰ παρ’ ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι δὲ	ἀλλήλαις	τὰς (μὲν ὀδυρομένας τε καὶ
[619]	κακῶν καὶ ~τῶν ἀγαθῶν ταῖς	πολλαῖς	τῶν ψυχῶν γίγνεσθαι καὶ διὰ
[614]	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τὰ παρ’	ἐκείναις.	~διηγεῖσθαι δὲ ἀλλήλαις τὰς (μὲν
[604]	μάλιστα ἡσυχίαν ἄγειν ἐν ταῖς	~συμφοραῖς	καὶ μὴ ἀγανακτεῖν, ὡς οὔτε
[606]	κατεχόμενον τότε ἐν ταῖς οἰκείαις	συμφοραῖς	~καὶ πεπεινηκὸς τοῦ δακρῦσαί τε
[600]	~φιλοῦνται, ὥστε μόνον οὐκ ἐπὶ	ταῖς	κεφαλαῖς περιφέρουσιν αὐτοὺς οἱ ~ἑταῖροι·
[606]	τὸ βίᾳ κατεχόμενον τότε ἐν	ταῖς	οἰκείαις συμφοραῖς ~καὶ πεπεινηκὸς τοῦ
[619]	τῶν κακῶν καὶ ~τῶν ἀγαθῶν	ταῖς	πολλαῖς τῶν ψυχῶν γίγνεσθαι καὶ
[603]	τῶν αὐτῶν, οὕτω καὶ ἐν	ταῖς	πράξεσι στασιάζει τε καὶ μάχεται
[604]	ὅτι μάλιστα ἡσυχίαν ἄγειν ἐν	ταῖς	~συμφοραῖς καὶ μὴ ἀγανακτεῖν, ὡς
[607]	γέ που ἂν καὶ τοῖς	προστάταις	αὐτῆς, ὅσοι μὴ ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ
[606]	εἶπον, ὦ Γλαύκων, ὅταν Ομήρου	ἐπαινέταις	ἐντύχῃς ~λέγουσιν ὡς τὴν Ελλάδα
[618]	~δ’ ἐπὶ γένεσιν καὶ προγόνων	ἀρεταῖς,	καὶ ἀδοκίμων κατὰ ταῦτα, ὡσαύτως
[598]	ποιεῖν. δεῖ δὴ ~ἐπισκέψασθαι πότερον	μιμηταῖς	τούτοις οὗτοι ἐντυχόντες ἐξηπάτηνται ~καὶ
[614]	γῆς ~ἀπιούσας τὰς ψυχάς, ἐπειδὴ	αὐταῖς	δικασθείη, κατὰ δὲ τὼ ἑτέρω
[616]	(εἶναι, καὶ αὖ τὰς εὐεργεσίας	~ταύταις	ἀντιστρόφους. ἐπειδὴ δὲ τοῖς ἐν
[620]	βίον ἀνδρὸς ἰδιώτου ἀπράγμονος, καὶ	μόγις	εὑρεῖν κείμενόν που ~καὶ παρημελημένον
[613]	δοκούντων κακῶν, ὡς τούτῳ ~ταῦτα	εἰς	ἀγαθόν τι τελευτήσει ζῶντι ἢ
[619]	(δεῖ ταύτην τὴν δόξαν ἔχοντα	εἰς	Αιδου ἰέναι, ὅπως ~ἂν ᾖ
[620]	ὡσαύτως εἰς ἀνθρώπους ἰέναι καὶ	εἰς	ἄλληλα, τὰ μὲν ἄδικα εἰς
[616]	ἁρμόττων, καθάπερ οἱ κάδοι οἱ	εἰς	~ἀλλήλους ἁρμόττοντες, καὶ οὕτω δὴ
[620]	ἰδεῖν δὲ καὶ κύκνον μεταβάλλοντα	εἰς	ἀνθρωπίνου ~βίου αἵρεσιν, καὶ ἄλλα
[620]	τῶν ἄλλων ~δὴ θηρίων ὡσαύτως	εἰς	ἀνθρώπους ἰέναι καὶ εἰς ἄλληλα,
[614]	~πρόσθεν, τοὺς δὲ ἀδίκους τὴν	εἰς	ἀριστεράν τε καὶ κάτω, ἔχοντας
[615]	ἄλλα ἔλεγεν οὐκ ἄξια μνήμης.	εἰς	δὲ θεοὺς ~ἀσεβείας τε καὶ
[614]	μὲν δικαίους κελεύειν πορεύεσθαι τὴν	εἰς	δεξιάν τε καὶ ~ἄνω διὰ
[596]	~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ, καὶ	εἰς	δέον ἔρχῃ τῷ λόγῳ. τῶν
[615]	πόλεις προδόντες ἢ στρατόπεδα, καὶ	εἰς	~δουλείας ἐμβεβληκότες ἤ τινος ἄλλης
[615]	~τύραννος ἐγεγόνει, ἤδη χιλιοστὸν ἔτος	εἰς	ἐκεῖνον τὸν χρόνον, γέροντά τε
[609]	αὐτὴν ~καὶ μαραίνει, ἕως ἂν	εἰς	θάνατον ἀγαγοῦσα τοῦ σώματος χωρίσῃ;
[604]	καὶ πανηγύρει καὶ παντοδαποῖς ἀνθρώποις	εἰς	~θέατρα συλλεγομένοις· ἀλλοτρίου γάρ που
[605]	ἂν ἐν δίκῃ οὐ ~παραδεχοίμεθα	εἰς	μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι πόλιν, ὅτι τοῦτο
[616]	προσφερῆ, ~λαμπρότερον δὲ καὶ καθαρώτερον·	εἰς	ὃ ἀφικέσθαι προελθόντες ~ἡμερησίαν ὁδόν,
[607]	καὶ ἀσπάζεσθαι ὡς ὄντας ~βελτίστους	εἰς	ὅσον δύνανται, καὶ συγχωρεῖν Ομηρον
[613]	δίκαιος γίγνεσθαι καὶ ~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν	εἰς	ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ.
[613]	~ὁπόθεν ἂν βούλωνται, ἐκδιδόασί τε	εἰς	οὓς ἂν ἐθέλωσι· καὶ πάντα
[618]	δὲ καὶ μεταξὺ διαφθειρομένας καὶ	εἰς	πενίας τε καὶ φυγὰς ~καὶ
[607]	ἐγκώμια τοῖς ἀγαθοῖς ποιήσεως παραδεκτέον	εἰς	πόλιν· εἰ δὲ τὴν ~ἡδυσμένην
[615]	τις τῶν οὕτως ἀνιάτως ἐχόντων	~εἰς	πονηρίαν ἢ μὴ ἱκανῶς δεδωκὼς
[618]	πενίας τε καὶ φυγὰς ~καὶ	εἰς	πτωχείας τελευτώσας· εἶναι δὲ καὶ
[620]	εἰς ἄλληλα, τὰ μὲν ἄδικα	εἰς	~τὰ ἄγρια, τὰ δὲ δίκαια
[600]	μνημονεύεται; ~Οὐδείς. ~Αλλ’ οἷα δὴ	εἰς	τὰ ἔργα σοφοῦ ἀνδρὸς πολλαὶ
[620]	~τὰ ἄγρια, τὰ δὲ δίκαια	εἰς	τὰ ἥμερα μεταβάλλοντα, καὶ πάσας
[606]	ἀπολαύειν ~ἀνάγκη ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων	εἰς	τὰ οἰκεῖα· θρέψαντα γὰρ ἐν
[613]	οἱ δὲ τῇ ἀληθείᾳ δρομικοὶ	εἰς	~τέλος ἐλθόντες τά τε ἆθλα
[600]	ἀνδρὸς πολλαὶ ἐπίνοιαι καὶ ~εὐμήχανοι	εἰς	τέχνας ἤ τινας ἄλλας πράξεις
[620]	ἰδεῖν τὴν Επειοῦ ~τοῦ Πανοπέως	εἰς	τεχνικῆς γυναικὸς ἰοῦσαν φύσιν· πόρρω
[621]	ἐξαπίνης ἄλλον ~ἄλλῃ φέρεσθαι ἄνω	εἰς	τὴν γένεσιν, ᾄττοντας ὥσπερ ἀστέρας.
[611]	βλέπειν. ~Ποῖ; ἦ δ’ ὅς.	~(Εἰς	τὴν φιλοσοφίαν αὐτῆς, καὶ ἐννοεῖν
[618]	καλοῦντα ὃς αὐτὴν ἐκεῖσε ἄξει,	εἰς	τὸ ἀδικωτέραν γίγνεσθαι, ~ἀμείνω δὲ
[618]	ἀδικωτέραν γίγνεσθαι, ~ἀμείνω δὲ ὅστις	εἰς	τὸ δικαιοτέραν. τὰ δὲ ἄλλα
[609]	τῷ προσκαθῆσθαι καὶ ἐνεῖναι διαφθειρούσης,	εἰς	τὸ μὴ ~εἶναι ἀφικνεῖται— οὐχ
[609]	τήκει καὶ διόλλυσι ~καὶ ἄγει	εἰς	τὸ μηδὲ σῶμα εἶναι, καὶ
[604]	καὶ ~κακοῦ τῶν τοιούτων, οὔτε	εἰς	τὸ πρόσθεν οὐδὲν προβαῖνον τῷ
[618]	αὖθις τὰ τῶν ~βίων παραδείγματα	εἰς	τὸ πρόσθεν σφῶν θεῖναι ἐπὶ
[621]	πιεῖν· ὅπῃ μέντοι καὶ ὅπως	εἰς	τὸ σῶμα ~ἀφίκοιτο, οὐκ εἰδέναι,
[621]	οἱ ἄλλοι διῆλθον, πορεύεσθαι ἅπαντας	εἰς	~τὸ τῆς Λήθης πεδίον διὰ
[619]	ἐπεὶ εἴ τις ἀεί, ὁπότε	εἰς	τὸν ἐνθάδε βίον ἀφικνοῖτο, ὑγιῶς
[614]	πορείας φαίνεσθαι ἥκειν, καὶ ἁσμένας	~εἰς	τὸν λειμῶνα ἀπιούσας οἷον ἐν
[608]	τὴν ἐπῳδήν, εὐλαβούμενοι πάλιν ἐμπεσεῖν	~εἰς	τὸν παιδικόν τε καὶ τὸν
[616]	ὧν ἕνεκά τε καὶ ὅτι	εἰς	τὸν Τάρταρον ~ἐμπεσούμενοι ἄγοιντο. ἔνθα
[614]	(μετὰ ~πολλῶν, καὶ ἀφικνεῖσθαι σφᾶς	εἰς	τόπον τινὰ δαιμόνιον, ἐν ᾧ
[619]	τοιούτων κακῶν, καὶ ~μὴ ἐμπεσὼν	εἰς	τυραννίδας καὶ ἄλλας τοιαύτας πράξεις
[598]	δημιουργίας καὶ τἆλλα πάντα ὅσα	εἷς	ἕκαστος ~οἶδεν, οὐδὲν ὅτι οὐχὶ
[596]	ποῖον; ~Ος πάντα ποιεῖ, ὅσαπερ	εἷς	ἕκαστος τῶν χειροτεχνῶν. ~Δεινόν τινα
[613]	~Καὶ πάνυ, ἔφη· δίκαια γὰρ	λέγεις.	~Α μὲν τοίνυν, ἦν δ’
[611]	ἂν εἴη τελευτῶντα ἀθάνατα. ~Αληθῆ	λέγεις.	~Αλλ’ ἦν δ’ ἐγώ, μήτε
[612]	τὴν Αιδος κυνῆν; ~Αληθέστατα, ἔφη,	λέγεις.	~Αρ’ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,
[611]	γέμειν αὐτὸ πρὸς αὑτό. ~Πῶς	λέγεις;	ἔφη. ~Οὐ ῥᾴδιον, ἦν δ’
[598]	τοῦτο γὰρ ἔτι διόρισον. ~Πῶς	λέγεις;	ἔφη. ~Ωδε· κλίνη, ἐάντε ἐκ
[596]	ἕκαστος τῶν χειροτεχνῶν. ~Δεινόν τινα	λέγεις	καὶ θαυμαστὸν ἄνδρα. ~Οὔπω γε,
[610]	ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’ αὖ, ἔφη,	λέγεις.	~Κατὰ τὸν αὐτὸν τοίνυν λόγον,
[608]	οὐ διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν τι, ἔφη,	λέγεις	μέγεθος, εἰ τῶν εἰρημένων μείζω
[608]	κακὸν ἑκάστῳ τι καὶ ἀγαθὸν	λέγεις;	~οἷον (ὀφθαλμοῖς ~ὀφθαλμίαν καὶ σύμπαντι
[610]	~εἶναι. ~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ,	λέγεις.	ὁπότε γὰρ δὴ μὴ ἱκανὴ
[608]	ἔγωγ’ ἔφη· ἀλλὰ τί τοῦτο	λέγεις;	~Οὐκ ᾔσθησαι, ἦν δ’ ἐγώ,
[595]	ὄντα. ~Πῇ δή, ἔφη, διανοούμενος	λέγεις;	~Ρητέον, ἦν δ’ ἐγώ· καίτοι
[596]	ἅπαντα ἐργάζεται. ~(Πάνυ θαυμαστόν, ἔφη,	λέγεις	σοφιστήν. ~Απιστεῖς; ἦν δ’ ἐγώ.
[602]	~ἔχει; ~Τοῦ ποίου τινὸς πέρι	λέγεις;	~Τοῦ τοιοῦδε· ταὐτόν που ἡμῖν
[604]	~λυπεῖσθαι. ~Τίνι, ἦ δ’ ὅς,	λέγεις;	~Τῷ βουλεύεσθαι, ἦν δ’ ἐγώ,
[595]	τὰ τῆς ψυχῆς (εἴδη. ~Πῶς	λέγεις;	~Ως μὲν πρὸς ὑμᾶς εἰρῆσθαι—
[600]	ἢ ~συμβουλεύοντος εὖ πολεμηθεὶς μνημονεύεται;	~Οὐδείς.	~Αλλ’ οἷα δὴ εἰς τὰ
[610]	~Αλλὰ μέντοι, ἔφη, τοῦτό γε	οὐδείς	ποτε δείξει, ὡς τῶν ~ἀποθνῃσκόντων
[596]	τήν γε ἰδέαν αὐτὴν ~δημιουργεῖ	οὐδεὶς	τῶν δημιουργῶν· πῶς γάρ; ~Οὐδαμῶς.
[600]	ἐκείνου ἄρχοντος ἢ ~συμβουλεύοντος εὖ	πολεμηθεὶς	μνημονεύεται; ~Οὐδείς. ~Αλλ’ οἷα δὴ
[595]	τὴν πόλιν, οὐχ ἥκιστα δὲ	ἐνθυμηθεὶς	~περὶ ποιήσεως λέγω. ~Τὸ ποῖον;
[614]	ἤδη ~διεφθαρμένων, ὑγιὴς μὲν ἀνῃρέθη,	κομισθεὶς	δ’ οἴκαδε μέλλων ~θάπτεσθαι δωδεκαταῖος
[606]	~ἔλαθες πολλάκις ἐν τοῖς οἰκείοις	ἐξενεχθεὶς	ὥστε κωμῳδοποιὸς γενέσθαι. ~Καὶ μάλα,
[604]	που, ἔφη, διοίσει, ὅταν ὁρᾶται.	~Μονωθεὶς	δέ γε οἶμαι πολλὰ μὲν
[599]	~μιμητὴς μόνον ἰατρικῶν λόγων, τίνας	ὑγιεῖς	ποιητής τις τῶν παλαιῶν ἢ
[606]	~φοβούμενος δόξαν βωμολοχίας, τότ’ αὖ	ἀνιεῖς,	καὶ ἐκεῖ νεανικὸν ποιήσας ~ἔλαθες
[606]	μὴ μισῇς ὡς πονηρά, ταὐτὸν	ποιεῖς	ὅπερ ἐν τοῖς ἐλέοις; ~ὃ
[602]	κάλλος ἢ πονηρίαν. ~Οὐκ ἔοικεν.	~Χαρίεις	ἂν εἴη ὁ ἐν τῇ
[605]	αὐτῆς. τὸ γὰρ καὶ τοὺς	~ἐπιεικεῖς	ἱκανὴν εἶναι λωβᾶσθαι, ἐκτὸς πάνυ
[600]	ἱκανῶς ~παιδείας μεταλάβοιεν; ~Παντάπασιν, ἔφη,	δοκεῖς	μοι, ὦ Σώκρατες, ἀληθῆ λέγειν.
[608]	~Αγαθόν τι, εἶπον, καὶ κακὸν	καλεῖς;	~Εγωγε. ~(Αρ’ οὖν ὥσπερ ἐγὼ
[597]	γεννήματος ἀπὸ τῆς φύσεως ~μιμητὴν	καλεῖς;	~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. ~Τοῦτ’
[596]	ὅρα δὴ καὶ τόνδε τίνα	καλεῖς	τὸν δημιουργόν. ~(Τὸν ποῖον; ~Ος
[596]	δημιουργούμενος, ~τάχιστα δέ που, εἰ	θέλεις	λαβὼν κάτοπτρον (περιφέρειν πανταχῇ· ~ταχὺ
[596]	βούλει τῶν πολλῶν. οἷον, εἰ	(θέλεις,	πολλαί ~πού εἰσι κλῖναι καὶ
[618]	ἐν αὐτοῖς εἶναι, τὰς μὲν	~διατελεῖς,	τὰς δὲ καὶ μεταξὺ διαφθειρομένας
[615]	~πολλοῖς θανάτων ἦσαν αἴτιοι, ἢ	πόλεις	προδόντες ἢ στρατόπεδα, καὶ εἰς
[607]	τούτων. ὅμως ~δὲ εἰρήσθω ὅτι	ἡμεῖς	γε, εἴ τινα ἔχοι λόγον
[611]	καὶ ἄλλων κακῶν, ὥσπερ ~νῦν	ἡμεῖς	θεώμεθα, ἀλλ’ οἷόν ἐστιν καθαρὸν
[611]	~φύσει, οὕτω καὶ τὴν ψυχὴν	ἡμεῖς	θεώμεθα διακειμένην ὑπὸ μυρίων ~κακῶν.
[607]	μέν, ὅμως δὲ ἀπέχονται, καὶ	~ἡμεῖς	οὕτως, διὰ τὸν ἐγγεγονότα μὲν
[599]	γὰρ ~Ιταλία καὶ Σικελία, καὶ	ἡμεῖς	Σόλωνα· σὲ δὲ τίς; ἕξει
[596]	ὁ δὲ τὰς τραπέζας, ~αἷς	ἡμεῖς	χρώμεθα, καὶ τἆλλα κατὰ ταὐτά;
[612]	εἶναι καὶ τὸν ἄδικον δίκαιον·	~ὑμεῖς	γὰρ ᾐτεῖσθε, κἂν εἰ μὴ
[617]	(οὐχ ὑμᾶς δαίμων ~λήξεται, ἀλλ’	ὑμεῖς	δαίμονα αἱρήσεσθε. πρῶτος δ’ ὁ
[612]	ὥσπερ Ησίοδόν τε ~καὶ Ομηρον	ὑμεῖς	ἔφατε, ἀλλ’ αὐτὸ δικαιοσύνην αὐτῇ
[596]	ταὐτὸν ὄνομα ἐπιφέρομεν. ἢ οὐ	μανθάνεις;	~Μανθάνω. ~Θῶμεν δὴ καὶ νῦν
[600]	~Πυθαγόρειον τρόπον ἐπονομάζοντες τοῦ βίου	διαφανεῖς	πῃ δοκοῦσιν ~εἶναι ἐν τοῖς
[603]	ἡ ~μιμητικὴ βιαίους ἢ ἑκουσίας	πράξεις,	καὶ ἐκ τοῦ πράττειν ἢ
[600]	εἰς τέχνας ἤ τινας ἄλλας	πράξεις	λέγονται, ὥσπερ αὖ Θάλεώ ~τε
[619]	εἰς τυραννίδας καὶ ἄλλας τοιαύτας	πράξεις	πολλὰ μὲν ~ἐργάσηται καὶ ἀνήκεστα
[620]	τὰ ἥμερα μεταβάλλοντα, καὶ πάσας	μείξεις	~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ δ’ οὖν πάσας
[605]	οἰκεῖόν τινι ἡμῶν κῆδος γένηται,	ἐννοεῖς	αὖ ὅτι ἐπὶ τῷ ~ἐναντίῳ
[611]	οὕτως ἐχέτω· εἰ δ’ ἔχει,	ἐννοεῖς	ὅτι ἀεὶ ἂν ~εἶεν αἱ
[617]	(καθη( μένας πέριξ δι’ ἴσου	~τρεῖς,	ἐν θρόνῳ ἑκάστην, θυγατέρας τῆς
[597]	ἐπιστάται τρισὶν εἴδεσι ~κλινῶν. ~Ναὶ	τρεῖς.	~(Ο μὲν δὴ θεός, εἴτε
[597]	~Εστω. ~Ζωγράφος δή, κλινοποιός, θεός,	τρεῖς	οὗτοι ἐπιστάται τρισὶν εἴδεσι ~κλινῶν.
[601]	~Πῶς; ~(Περὶ ἕκαστον ταύτας τινὰς	τρεῖς	τέχνας εἶναι, χρησομένην, ~ποιήσουσαν, μιμησομένην;
[619]	ἑωρακότας, οὐκ ἐξ ~ἐπιδρομῆς τὰς	αἱρέσεις	ποιεῖσθαι. διὸ δὴ καὶ μεταβολὴν
[596]	(περιφέρειν πανταχῇ· ~ταχὺ μὲν ἥλιον	ποιήσεις	καὶ τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ,
[604]	δή. ~Τὸ δὲ πρὸς τὰς	ἀναμνήσεις	τε τοῦ πάθους καὶ πρὸς
[597]	~Οὐδαμῶς. ~Αλλὰ τί αὐτὸν κλίνης	φήσεις	εἶναι; ~(Τοῦτο, ἦ δ’ ὅς,
[596]	~Οὔπω γε, ἀλλὰ τάχα μᾶλλον	φήσεις.	ὁ αὐτὸς γὰρ οὗτος χειροτέχνης
[596]	γάρ; ~Πῶς γὰρ οὔ; ~Αλλὰ	φήσεις	οὐκ ἀληθῆ οἶμαι αὐτὸν ποιεῖν
[619]	λαθεῖν ἐνοῦσαν ~εἱμαρμένην παίδων αὑτοῦ	βρώσεις	καὶ ἄλλα κακά· ἐπειδὴ δὲ
[605]	ἐν ~πόλει ὅταν τις μοχθηροὺς	ἐγκρατεῖς	ποιῶν παραδιδῷ τὴν πόλιν, τοὺς
[596]	~(Πάνυ θαυμαστόν, ἔφη, λέγεις σοφιστήν.	~Απιστεῖς;	ἦν δ’ ἐγώ. καί μοι
[612]	ἀδικίαν αὐτὴν (κριθείη. ἢ οὐ	μνημονεύεις;	~Αδικοίην μεντἄν, ἔφη, εἰ μή.
[600]	οἷοί τ’ ἔσονται, ἐὰν μὴ	σφεῖς	~αὐτῶν ἐπιστατήσωσιν τῆς παιδείας, καὶ
[608]	οὐκ ἔγωγε· σὺ δὲ ~τοῦτ’	ἔχεις	λέγειν; ~Εἰ μὴ ἀδικῶ γ’
[620]	~εἵλετο μοῖραν· ταύτης δ’ ἐφαψάμενον	αὖθις	ἐπὶ τὴν τῆς Ατρόπου ἄγειν
[618]	ὁπόστος (εἰλήχει. μετὰ δὲ τοῦτο	αὖθις	τὰ τῶν ~βίων παραδείγματα εἰς
[615]	~δεδωκέναι ἐν μέρει, ὑπὲρ ἑκάστου	δεκάκις—	τοῦτο δ’ εἶναι κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα
[606]	καὶ ἐκεῖ νεανικὸν ποιήσας ~ἔλαθες	πολλάκις	ἐν τοῖς οἰκείοις ἐξενεχθεὶς ὥστε
[602]	~Τούτου γὰρ οὖν. ~Τούτῳ δὲ	πολλάκις	μετρήσαντι καὶ σημαίνοντι μείζω ἄττα
[599]	σμικραί; σὲ δὲ τίς αἰτιᾶται	πόλις	~νομοθέτην ἀγαθὸν γεγονέναι καὶ σφᾶς
[614]	γίγνεται πρὸς ἐκείνοις τοῖς ~ἀγαθοῖς	οἷς	αὐτὴ παρείχετο ἡ δικαιοσύνη, τοιαῦτ’
[596]	τίθεσθαι περὶ ἕκαστα τὰ ~πολλά,	οἷς	ταὐτὸν ὄνομα ἐπιφέρομεν. ἢ οὐ
[614]	ὑπὸ τοῦ λόγου ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι.	~(Λέγοις	ἄν, ἔφη, ὡς οὐ πολλὰ
[606]	τοῦ ~ποιήματος. λογίζεσθαι γὰρ οἶμαι	ὀλίγοις	τισὶν μέτεστιν ὅτι ἀπολαύειν ~ἀνάγκη
[603]	~διομολογεῖσθαι· ἐν γὰρ τοῖς ἄνω	λόγοις	ἱκανῶς πάντα ταῦτα ~διωμολογησάμεθα, ὅτι
[599]	~μιμεῖται, πολὺ πρότερον ἐν τοῖς	ἔργοις	ἂν σπουδάσειεν ἢ ἐπὶ τοῖς
[621]	αὐτοῖς φίλοι ὦμεν ~καὶ τοῖς	θεοῖς,	αὐτοῦ τε μένοντες ἐνθάδε, καὶ
[607]	δὲ ὅτι ὅσον μόνον ὕμνους	~θεοῖς	καὶ ἐγκώμια τοῖς ἀγαθοῖς ποιήσεως
[606]	ταὐτὸν ποιεῖς ὅπερ ἐν τοῖς	ἐλέοις;	~ὃ γὰρ τῷ λόγῳ αὖ
[614]	δῶρα γίγνεται πρὸς ἐκείνοις τοῖς	~ἀγαθοῖς	οἷς αὐτὴ παρείχετο ἡ δικαιοσύνη,
[607]	ὕμνους ~θεοῖς καὶ ἐγκώμια τοῖς	ἀγαθοῖς	ποιήσεως παραδεκτέον εἰς πόλιν· εἰ
[619]	αὐτῷ τῆς αἱρέσεως μὴ ἐν	τελευταίοις	πίπτοι, ~κινδυνεύει ἐκ τῶν ἐκεῖθεν
[602]	τῆς τραγικῆς ποιήσεως ~ἁπτομένους ἐν	ἰαμβείοις	καὶ ἐν ἔπεσι πάντας εἶναι
[606]	ποιήσας ~ἔλαθες πολλάκις ἐν τοῖς	οἰκείοις	ἐξενεχθεὶς ὥστε κωμῳδοποιὸς γενέσθαι. ~Καὶ
[616]	εἶναι τοὺς σύμπαντας σφονδύλους, ἐν	~ἀλλήλοις	ἐγκειμένους, (κύκλους ἄνωθεν τὰ χείλη
[618]	τὰ νυνδὴ ῥηθέντα καὶ συντιθέμενα	ἀλλήλοις	καὶ διαιρούμενα πρὸς ~ἀρετὴν βίου
[617]	~τοῦ δευτέρου καὶ πέμπτου παραπλήσια	ἀλλήλοις,	ξανθότερα ἐκείνων, τρίτον δὲ ~λευκότατον
[618]	ἀλλοίαν γίγνεσθαι· τὰ δ’ ἄλλα	ἀλλήλοις	τε καὶ ~πλούτοις καὶ πενίαις,
[617]	ὄγδοον, δευτέρους δὲ καὶ ἅμα	(ἀλλήλοις	τόν τε ἕβδομον καὶ ~ἕκτον
[600]	πῃ δοκοῦσιν ~εἶναι ἐν τοῖς	ἄλλοις;	~Οὐδ’ αὖ, ἔφη, τοιοῦτον οὐδὲν
[605]	εἰ μέλλει ~εὐδοκιμήσειν ἐν τοῖς	πολλοῖς,	ἀλλὰ πρὸς τὸ ἀγανακτητικόν τε
[599]	ἴσασιν ~περὶ ὧν δοκοῦσιν τοῖς	πολλοῖς	εὖ λέγειν. ~Πάνυ μὲν οὖν,
[615]	ἐκτίνοιεν, καὶ οἷον εἴ τινες	~πολλοῖς	θανάτων ἦσαν αἴτιοι, ἢ πόλεις
[602]	οἷον φαίνεται καλὸν εἶναι τοῖς	~πολλοῖς	τε καὶ μηδὲν εἰδόσιν, τοῦτο
[609]	σίτῳ τε ἐρυσίβην, σηπεδόνα ~τε	ξύλοις,	χαλκῷ δὲ καὶ σιδήρῳ ἰόν,
[609]	τι καὶ ἀγαθὸν λέγεις; ~οἷον	(ὀφθαλμοῖς	~ὀφθαλμίαν καὶ σύμπαντι τῷ σώματι
[605]	ῥῆσιν ἀποτεί νοντα ἐν τοῖς	ὀδυρμοῖς	ἢ καὶ ~ᾄδοντάς τε καὶ
[604]	καὶ παντοδαποῖς ἀνθρώποις εἰς ~θέατρα	συλλεγομένοις·	ἀλλοτρίου γάρ που πάθους ἡ
[607]	ὡς σύνισμέν γε ἡμῖν αὐτοῖς	κηλουμένοις	ὑπ’ αὐτῆς· ἀλλὰ ~γὰρ τὸ
[602]	καὶ εὐθέα ἐν ὕδατί τε	θεωμένοις	καὶ ἔξω, καὶ ~κοῖλά τε
[606]	τὰ οἰκεῖα· θρέψαντα γὰρ ἐν	ἐκείνοις	~ἰσχυρὸν τὸ ἐλεινὸν οὐ ῥᾴδιον
[612]	νῦν ἤδη ἀνεπίφθονόν ἐστιν πρὸς	~ἐκείνοις	καὶ τοὺς μισθοὺς τῇ δικαιοσύνῃ
[614]	μισθοὶ καὶ δῶρα γίγνεται πρὸς	ἐκείνοις	τοῖς ~ἀγαθοῖς οἷς αὐτὴ παρείχετο
[604]	ἄλλως τε καὶ πανηγύρει καὶ	παντοδαποῖς	ἀνθρώποις εἰς ~θέατρα συλλεγομένοις· ἀλλοτρίου
[614]	εἰπεῖν ὅτι δέοι αὐτὸν ἄγγελον	ἀνθρώποις	γενέσθαι τῶν ~ἐκεῖ καὶ διακελεύοιντό
[604]	τε καὶ πανηγύρει καὶ παντοδαποῖς	ἀνθρώποις	εἰς ~θέατρα συλλεγομένοις· ἀλλοτρίου γάρ
[601]	ἐγώ, ἔοικεν τοῖς τῶν ὡραίων	προσώποις,	καλῶν δὲ μή, ~οἷα γίγνεται
[601]	ἐπαΐοντα ~ἀλλ’ ἢ μιμεῖσθαι, ὥστε	ἑτέροις	τοιούτοις ἐκ τῶν λόγων θεωροῦσι
[600]	ἠγάπων ἐπὶ (συνουσίᾳ καὶ τοῖς	~ὑστέροις	ὁδόν τινα παρέδοσαν βίου Ομηρικήν,
[620]	πάθη ἀετοῦ διαλλάξαι βίον. ἐν	μέσοις	δὲ λαχοῦσαν τὴν ~Αταλάντης ψυχήν,
[613]	ἐν πενίᾳ ~γίγνηται ἐάντ’ ἐν	νόσοις	ἤ τινι ἄλλῳ τῶν δοκούντων
[618]	~πλούτοις καὶ πενίαις, τὰ δὲ	νόσοις,	τὰ δ’ ὑγιείαις μεμεῖχθαι, τὰ
[614]	καὶ δῶρα γίγνεται πρὸς ἐκείνοις	τοῖς	~ἀγαθοῖς οἷς αὐτὴ παρείχετο ἡ
[607]	μόνον ὕμνους ~θεοῖς καὶ ἐγκώμια	τοῖς	ἀγαθοῖς ποιήσεως παραδεκτέον εἰς πόλιν·
[616]	ἐκτὸς ~ἐπ’ ἀσπαλάθων κνάμπτοντες, ~καὶ	τοῖς	ἀεὶ παριοῦσι σημαίνοντες ὧν ἕνεκά
[600]	διαφανεῖς πῃ δοκοῦσιν ~εἶναι ἐν	τοῖς	ἄλλοις; ~Οὐδ’ αὖ, ἔφη, τοιοῦτον
[603]	δεῖ ἡμᾶς ~διομολογεῖσθαι· ἐν γὰρ	τοῖς	ἄνω λόγοις ἱκανῶς πάντα ταῦτα
[606]	τὸ ἐλεινὸν οὐ ῥᾴδιον ἐν	τοῖς	αὑτοῦ πάθεσι κατέχειν. ~(Αληθέστατα, ἔφη.
[606]	πονηρά, ταὐτὸν ποιεῖς ὅπερ ἐν	τοῖς	ἐλέοις; ~ὃ γὰρ τῷ λόγῳ
[616]	εὐεργεσίας ~ταύταις ἀντιστρόφους. ἐπειδὴ δὲ	τοῖς	ἐν τῷ λειμῶνι ἑκάστοις ἑπτὰ
[599]	καὶ ~μιμεῖται, πολὺ πρότερον ἐν	τοῖς	ἔργοις ἂν σπουδάσειεν ἢ ἐπὶ
[600]	Κεῖος καὶ ἄλλοι ~πάμπολλοι δύνανται	τοῖς	ἐφ’ ἑαυτῶν παριστάναι ἰδίᾳ (συγγιγνό(
[612]	τοῦ δοκεῖν κτωμένη ἃ δίδωσι	τοῖς	ἔχουσιν αὐτήν, ἐπειδὴ ~καὶ τὰ
[621]	ἡμῖν αὐτοῖς φίλοι ὦμεν ~καὶ	τοῖς	θεοῖς, αὐτοῦ τε μένοντες ἐνθάδε,
[601]	οὐκ ἐπαΐων ~περὶ σκυτοτομίας καὶ	τοῖς	μὴ ἐπαΐουσιν, ἐκ τῶν χρωμάτων
[599]	ἔργοις ἂν σπουδάσειεν ἢ ἐπὶ	τοῖς	~μιμήμασι, καὶ πειρῷτο ἂν πολλὰ
[605]	μακρὰν ῥῆσιν ἀποτεί νοντα ἐν	τοῖς	ὀδυρμοῖς ἢ καὶ ~ᾄδοντάς τε
[606]	νεανικὸν ποιήσας ~ἔλαθες πολλάκις ἐν	τοῖς	οἰκείοις ἐξενεχθεὶς ὥστε κωμῳδοποιὸς γενέσθαι.
[601]	χρώματα ἄττα ἑκάστων ~τῶν τεχνῶν	τοῖς	ὀνόμασι καὶ ῥήμασιν ἐπιχρωματίζειν αὐτὸν
[597]	ἔφη, ὥς γ’ ἂν δόξειεν	τοῖς	περὶ τοὺς τοιούσδε λόγους ~διατρίβουσιν.
[605]	πέπηγεν, εἰ μέλλει ~εὐδοκιμήσειν ἐν	τοῖς	πολλοῖς, ἀλλὰ πρὸς τὸ ἀγανακτητικόν
[599]	ποιηταὶ ἴσασιν ~περὶ ὧν δοκοῦσιν	τοῖς	πολλοῖς εὖ λέγειν. ~Πάνυ μὲν
[602]	ἔοικεν, οἷον φαίνεται καλὸν εἶναι	τοῖς	~πολλοῖς τε καὶ μηδὲν εἰδόσιν,
[619]	ὀδύρεσθαι τὴν αἵρεσιν, οὐκ ἐμμένοντα	τοῖς	~προρρηθεῖσιν ὑπὸ τοῦ προφήτου· οὐ
[607]	δέ γέ που ἂν καὶ	τοῖς	προστάταις αὐτῆς, ὅσοι μὴ ποιητικοί,
[617]	~δεύτερον. στρέφεσθαι δὲ αὐτὸν ἐν	τοῖς	τῆς Ανάγκης γόνασιν. ἐπὶ δὲ
[619]	~εἰπεῖν, οὐκ ἐλάττους εἶναι ἐν	τοῖς	τοιούτοις ἁλισκομένους τοὺς ἐκ τοῦ
[601]	~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, ἔοικεν	τοῖς	τῶν ὡραίων προσώποις, καλῶν δὲ
[600]	ἐκεῖνον ἠγάπων ἐπὶ (συνουσίᾳ καὶ	τοῖς	~ὑστέροις ὁδόν τινα παρέδοσαν βίου
[620]	ἰοῦσαν φύσιν· πόρρω δ’ ἐν	ὑστάτοις	~ἰδεῖν τὴν τοῦ γελωτοποιοῦ Θερσίτου
[616]	δὲ τοῖς ἐν τῷ λειμῶνι	ἑκάστοις	ἑπτὰ ἡμέραι ~γένοιντο, ἀναστάντας ἐντεῦθεν
[604]	γάρ που πάθους ἡ μίμησις	αὐτοῖς	~γίγνεται. ~(Παντάπασι μὲν οὖν. ~Ο
[618]	ἅπαντας. τυραννίδας τε γὰρ ἐν	αὐτοῖς	εἶναι, τὰς μὲν ~διατελεῖς, τὰς
[607]	~καταδεχοίμεθα, ὡς σύνισμέν γε ἡμῖν	αὐτοῖς	κηλουμένοις ὑπ’ αὐτῆς· ἀλλὰ ~γὰρ
[604]	σπουδῆς, ὅ τε δεῖ ~ἐν	αὐτοῖς	ὅτι τάχιστα παραγίγνεσθαι ἡμῖν, τούτῳ
[608]	~ἀπολογήσασθαι, ἀκροσαόμεθ’ αὐτῆς ἐπᾴδοντες ἡμῖν	αὐτοῖς	τοῦτον τὸν ~λόγον, ὃν λέγομεν,
[621]	τρόπῳ ἐπιτηδεύσομεν, ἵνα καὶ ἡμῖν	αὐτοῖς	φίλοι ὦμεν ~καὶ τοῖς θεοῖς,
[619]	οὐκ ἐλάττους εἶναι ἐν τοῖς	τοιούτοις	ἁλισκομένους τοὺς ἐκ τοῦ ~οὐρανοῦ
[601]	~ἀλλ’ ἢ μιμεῖσθαι, ὥστε ἑτέροις	τοιούτοις	ἐκ τῶν λόγων θεωροῦσι δοκεῖν,
[618]	δ’ ἄλλα ἀλλήλοις τε καὶ	~πλούτοις	καὶ πενίαις, τὰ δὲ νόσοις,
[596]	ἄλλα καὶ ἑαυτόν, καὶ πρὸς	~τούτοις	γῆν καὶ οὐρανὸν καὶ θεοὺς
[603]	ἢ ~κακῶς πεπραγέναι, καὶ ἐν	τούτοις	δὴ πᾶσιν ἢ λυπουμένους ἢ
[601]	ὁ σκυτεύς, ἀλλ’ ἐκεῖνος ὅσπερ	τούτοις	~ἐπίσταται χρῆσθαι, μόνος ὁ ἱππικός;
[603]	~Οὐδέν. ~Αρ’ οὖν ἐν ἅπασι	τούτοις	ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος (διάκει( ται; ἢ
[598]	δεῖ δὴ ~ἐπισκέψασθαι πότερον μιμηταῖς	τούτοις	οὗτοι ἐντυχόντες ἐξηπάτηνται ~καὶ τὰ
[608]	ἀκούσαιμι τὸ οὐ χαλεπὸν τοῦτο.	~Ακούοις	ἄν, ἦν δ’ ἐγώ. ~Λέγε
[595]	δὲ ἀποκρίνου. ~Ερώτα. ~Μίμησιν ὅλως	ἔχοις	ἄν μοι εἰπεῖν ὅτι ποτ’
[595]	ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, φαίνεται, ἐπειδὴ	~χωρὶς	ἕκαστα διῄρηται τὰ τῆς ψυχῆς
[618]	τε καὶ τελευτήσαντι αὕτη κρατίστη	αἵρεσις.	~ἀδαμαντίνως δὴ (δεῖ ταύτην τὴν
[604]	ἀλλοτρίου γάρ που πάθους ἡ	μίμησις	αὐτοῖς ~γίγνεται. ~(Παντάπασι μὲν οὖν.
[606]	ὅτι τοιαῦτα ἡμᾶς ἡ ποιητικὴ	μίμησις	ἐργάζεται· ~τρέφει γὰρ ταῦτα ἄρδουσα,
[598]	φαίνεται, φαντάσματος ἢ ἀληθείας οὖσα	μίμησις;	~Φαντάσματος, ἔφη. ~Πόρρω ἄρα που
[607]	πρὸς ἡδονὴν ποιητικὴ ~καὶ ἡ	μίμησις,	ὡς χρὴ αὐτὴν εἶναι ἐν
[619]	τοῦ κλήρου ~τύχην· ἐπεὶ εἴ	τις	ἀεί, ὁπότε εἰς τὸν ἐνθάδε
[599]	τε καὶ σμικραί; σὲ δὲ	τίς	αἰτιᾶται πόλις ~νομοθέτην ἀγαθὸν γεγονέναι
[600]	ἀληθῆ. λέγεται γὰρ ὡς ~πολλή	τις	ἀμέλεια περὶ (αὐτὸν ἦν ἐπ’
[599]	ἔφη, ἐξεταστέον. ~Οἴει οὖν, εἴ	τις	ἀμφότερα δύναιτο ποιεῖν, τό τε
[608]	χρόνος πρὸς πάντα ὀλίγος πού	τις	ἂν εἴη. ~Οὐδὲν μὲν οὖν,
[597]	θεός, εἴτε οὐκ ἐβούλετο, εἴτε	τις	ἀνάγκη ἐπῆν μὴ πλέον ~ἢ
[598]	δεῖ τῷ τοιούτῳ ὅτι εὐήθης	τις	ἄνθρωπος, καί, ὡς ἔοικεν, ~ἐντυχὼν
[597]	τραγῳδοποιός, εἴπερ μιμητής ἐστι, τρίτος	τις	~ἀπὸ βασιλέως καὶ τῆς ἀληθείας
[610]	ποτε ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, πρὶν ἄν	τις	ἀποδείξῃ ὡς ~διὰ ταῦτα τὰ
[618]	τ’ ᾖ μαθεῖν καὶ ἐξευρεῖν	τίς	αὐτὸν ποιήσει ~δυνατὸν καὶ ἐπιστήμονα,
[604]	μὲν τολμήσει φθέγξασθαι, ἃ εἴ	τις	~αὐτοῦ ἀκούοι αἰσχύνοιτ’ ἄν, πολλὰ
[599]	ποιητῶν, ἐρωτῶντες εἰ ἰατρικὸς ἦν	τις	αὐτῶν ἀλλὰ μὴ ~μιμητὴς μόνον
[607]	ἀγροικίαν καταγνῷ, ὅτι παλαιὰ μέν	τις	διαφορὰ ~φιλοσοφίᾳ τε καὶ ποιητικῇ·
[599]	καὶ ἡμεῖς Σόλωνα· σὲ δὲ	τίς;	ἕξει τινὰ εἰπεῖν; ~Οὐκ οἶμαι,
[596]	ποιῆσαι τρόπῳ γέ τινι; ~Καὶ	τίς,	ἔφη, ὁ τρόπος οὗτος; ~Οὐ
[604]	θρηνῳδίαν ἀφανίζοντα. ~Ορθότατα γοῦν ἄν	τις,	ἔφη, πρὸς τὰς τύχας οὕτω
[610]	θάνατον γίγνονται. ~Εὰν δέ γέ	τις,	ἔφην ἐγώ, ὁμόσε τῷ λόγῳ
[598]	πάντων τῶν τοιούτων ~διανοεῖσθαι· ἐπειδάν	τις	ἡμῖν ἀπαγγέλλῃ περί του, ὡς
[612]	λεγομένων ~ἑστιάσεων. καὶ τότ’ ἄν	τις	ἴδοι αὐτῆς τὴν ἀληθῆ φύσιν,
[601]	θεωροῦσι δοκεῖν, ~ἐάντε περὶ σκυτοτομίας	τις	λέγῃ ἐν μέτρῳ καὶ ῥυθμῷ
[595]	δ’ ἐγώ· καίτοι φιλία γέ	τίς	με καὶ αἰδὼς ἐκ παιδὸς
[605]	ὁρῶντα τοιοῦτον ~ἄνδρα, οἷον ἑαυτόν	τις	μὴ ἀξιοῖ εἶναι ἀλλ’ αἰσχύνοιτο
[597]	μὴ κλίνης τινὸς μηδὲ κλινοποιός	τις,	μίαν ~φύσει αὐτὴν ἔφυσεν. ~Εοικεν.
[605]	λογιστικόν, ὥσπερ ἐν ~πόλει ὅταν	τις	μοχθηροὺς ἐγκρατεῖς ποιῶν παραδιδῷ τὴν
[610]	αὖ ~ὑπὸ σφαγῆς, μηδ’ εἴ	τις	ὅτι σμικρότατα ὅλον τὸ σῶμα
[600]	ὑπ’ αὐτῶν Ομηριδῶν. ~(Αλλὰ δή	τις	πόλεμος ἐπὶ Ομήρου ὑπ’ ἐκείνου
[597]	τούτων ζητήσωμεν τὸν μιμητὴν τοῦτον,	~τίς	ποτ’ ἐστίν; ~Εἰ βούλει, ἔφη.
[602]	πλάνην τῆς ὄψεως, ~καὶ πᾶσά	τις	ταραχὴ δήλη (ἡμῖν ἐνοῦσα αὕτη
[615]	τὸ στόμιον, ἀλλ’ ἐμυκᾶτο ὁπότε	τις	τῶν οὕτως ἀνιάτως ἐχόντων ~εἰς
[599]	ἰατρικῶν λόγων, τίνας ὑγιεῖς ποιητής	τις	τῶν παλαιῶν ἢ ~τῶν νέων
[599]	ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ, λέγε ἡμῖν	τίς	τῶν πόλεων διὰ ~σὲ βέλτιον
[597]	ἢ ἄλλου τινὸς ~χειροτέχνου εἴ	τις	φαίη, κινδυνεύει οὐκ ἂν ἀληθῆ
[618]	τὸ ἀδικωτέραν γίγνεσθαι, ~ἀμείνω δὲ	ὅστις	εἰς τὸ δικαιοτέραν. τὰ δὲ
[596]	καλεῖς τὸν δημιουργόν. ~(Τὸν ποῖον;	~Ος	πάντα ποιεῖ, ὅσαπερ εἷς ἕκαστος
[612]	~Παντάπασι μὲν οὖν, ἦ δ’	ὅς.	~Αρ’ οὖν ἀποδώσετέ μοι ἃ
[611]	ἐκεῖσε βλέπειν. ~Ποῖ; ἦ δ’	ὅς.	~(Εἰς τὴν φιλοσοφίαν αὐτῆς, καὶ
[597]	φήσεις εἶναι; ~(Τοῦτο, ἦ δ’	ὅς,	ἔμοιγε δοκεῖ μετριώτατ’ ἂν προσαγορεύεσθαι,
[601]	ἄνθος προλίπῃ; ~Παντάπασιν, ἦ δ’	ὅς.	~Ιθι δή, τόδε ἄθρει· ὁ
[604]	τὸ ~λυπεῖσθαι. ~Τίνι, ἦ δ’	ὅς,	λέγεις; ~Τῷ βουλεύεσθαι, ἦν δ’
[610]	ἄδικοι. ~Μὰ Δί’ ἦ δ’	ὅς,	οὐκ ἄρα πάνδεινον φανεῖται ἡ
[606]	ἔχω ἄλλως φάναι, ἦ δ’	ὅς.	~(Οὐκοῦν, εἶπον, ὦ Γλαύκων, ὅταν
[614]	τοῦ Αρμενίου, τὸ γένος Παμφύλου·	ὅς	ποτε ἐν ~πολέμῳ τελευτήσας, ἀναιρεθέντων
[608]	περὶ ποιήσεως. ~Παντάπασιν, ἦ δ’	ὅς,	σύμφημι. ~Μέγας γάρ, ἔφην, ὁ
[603]	οὐδ’ ἀληθεῖ. ~Παντάπασιν, ἦ δ’	ὅς.	~Φαύλη ἄρα φαύλῳ συγγιγνομένη φαῦλα
[605]	σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν ὡς ἀγαθὸν ~ποιητήν,	ὃς	ἂν ἡμᾶς ὅτι μάλιστα οὕτω
[613]	ὑπό γε ~θεῶν ποτε ἀμελεῖται	ὃς	ἂν προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ δίκαιος γίγνεσθαι
[618]	ἀμείνω (βίον, ~χείρω μὲν καλοῦντα	ὃς	αὐτὴν ἐκεῖσε ἄξει, εἰς τὸ
[608]	ψυχὴ καὶ οὐδέποτε ~ἀπόλλυται; ~Καὶ	ὃς	ἐμβλέψας μοι καὶ θαυμάσας εἶπε·
[608]	μέχρι πρεσβύτου χρόνος πρὸς πάντα	ὀλίγος	πού τις ἂν εἴη. ~Οὐδὲν
[604]	τὰ αὑτοῦ πράγματα, ὅπῃ ὁ	λόγος	~αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν ἔχειν, ἀλλὰ
[607]	ἀπεστέλλομεν ~τοιαύτην οὖσαν· ὁ γὰρ	λόγος	ἡμᾶς ᾕρει. προσείπωμεν δὲ αὐτῇ,
[604]	~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἀντιτείνειν διακελευόμενον	λόγος	καὶ νόμος ~(ἐστίν, τὸ δὲ
[611]	ἀθάνατον ψυχή, καὶ ὁ ἄρτι	λόγος	καὶ οἱ ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν ἄν·
[606]	~Αρ’ οὖν οὐχ ὁ αὐτὸς	λόγος	καὶ περὶ τοῦ γελοίου; ὅτι,
[611]	μήτε τοῦτο οἰώμεθα— ὁ γὰρ	λόγος	οὐκ (ἐάσει— ~μήτε γε αὖ
[617]	εἰπεῖν— ~Ανάγκης θυγατρὸς κόρης Λαχέσεως	λόγος.	Ψυχαὶ ἐφήμεροι, ἀρχὴ ~ἄλλης περιόδου
[596]	καὶ εἰώθαμεν λέγειν ὅτι ὁ	δημιουργὸς	ἑκατέρου τοῦ σκεύους ~πρὸς τὴν
[596]	ἄν σοι δοκεῖ εἶναι ~τοιοῦτος	δημιουργός,	ἢ τινὶ μὲν τρόπῳ γενέσθαι
[599]	ἀληθείας ~εἶ ἀρετῆς πέρι, εἰδώλου	δημιουργός,	ὃν δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὰ
[605]	~Οταν δὲ οἰκεῖόν τινι ἡμῶν	κῆδος	γένηται, ἐννοεῖς αὖ ὅτι ἐπὶ
[612]	καὶ πρὸς τοιούτῳ δακτυλίῳ τὴν	Αιδος	κυνῆν; ~Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις. ~Αρ’
[595]	τίς με καὶ αἰδὼς ἐκ	παιδὸς	ἔχουσα ~περὶ Ομήρου ἀποκωλύει λέγειν.
[608]	γὰρ οὗτός γε ~ὁ ἐκ	παιδὸς	μέχρι πρεσβύτου χρόνος πρὸς πάντα
[596]	ἐπισκοποῦντες, ἐκ τῆς εἰωθυίας ~μεθόδου;	εἶδος	γάρ πού τι ἓν ἕκαστον
[597]	~ἐκεῖναι ἂν αὖ ἀμφότεραι τὸ	εἶδος	ἔχοιεν, καὶ εἴη ἂν ὃ
[597]	μέντοι ἔλεγες ὅτι οὐ τὸ	εἶδος	ποιεῖ, ~ὃ δή φαμεν εἶναι
[617]	αὐτῆς ἕκαστος ἕξει. αἰτία ἑλομένου·	θεὸς	~ἀναίτιος. ~Ταῦτα εἰπόντα ῥῖψαι ἐπὶ
[597]	~(Ταῦτα δὴ οἶμαι εἰδὼς ὁ	θεός,	βουλόμενος εἶναι ὄντως κλίνης ~ποιητὴς
[597]	~Ναὶ τρεῖς. ~(Ο μὲν δὴ	θεός,	εἴτε οὐκ ἐβούλετο, εἴτε τις
[597]	γάρ; ~Εστω. ~Ζωγράφος δή, κλινοποιός,	θεός,	τρεῖς οὗτοι ἐπιστάται τρισὶν εἴδεσι
[595]	γὰρ πρό γε τῆς ἀληθείας	τιμητέος	ἀνήρ, ἀλλ’ ὃ λέγω, ῥητέον.
[598]	γε καὶ ἄφρονας ἀνθρώπους, εἰ	ἀγαθὸς	εἴη ζωγράφος, ~γράψας ἂν τέκτονα
[606]	αἰσχρὸν ὂν εἰ ἄλλος ἀνὴρ	ἀγαθὸς	φάσκων εἶναι ἀκαίρως ~πενθεῖ, τοῦτον
[604]	ἐπὶ τὰς λύπας αὐτὸ τὸ	πάθος;	~Αληθῆ. ~Εναντίας δὲ ἀγωγῆς γιγνομένης
[602]	~Τοῦ τοιοῦδε· ταὐτόν που ἡμῖν	μέγεθος	ἐγγύθεν τε καὶ πόρρωθεν διὰ
[608]	διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν τι, ἔφη, λέγεις	μέγεθος,	εἰ τῶν εἰρημένων μείζω ἐστὶν
[605]	τὸ ἀγανακτητικόν τε καὶ ~ποικίλον	ἦθος	διὰ τὸ εὐμίμητον εἶναι. ~Δῆλον.
[604]	δὲ φρόνιμόν τε καὶ ἡσύχιον	ἦθος,	παραπλήσιον ὂν ἀεὶ ~αὐτὸ αὑτῷ,
[601]	γίγνεται ἰδεῖν ὅταν αὐτὰ τὸ	ἄνθος	προλίπῃ; ~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς.
[621]	πυρᾷ. ~Καὶ οὕτως, ὦ Γλαύκων,	μῦθος	ἐσώθη καὶ οὐκ ἀπώλετο, (καὶ
[615]	ἑτέρῳ ὑπὸ ἑτέρου ὅπου εἴη	~Αρδιαῖος	ὁ μέγας. ὁ δὲ Αρδιαῖος
[615]	~Αρδιαῖος ὁ μέγας. ὁ δὲ	Αρδιαῖος	οὗτος τῆς Παμφυλίας ἔν τινι
[613]	ἀμελεῖται ὃς ἂν προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ	δίκαιος	γίγνεσθαι καὶ ~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν εἰς
[614]	κομισθεὶς δ’ οἴκαδε μέλλων ~θάπτεσθαι	δωδεκαταῖος	ἐπὶ τῇ πυρᾷ κείμενος ἀνεβίω,
[619]	νῷ ἑλομένῳ, συντόνως ζῶντι ~κεῖται	βίος	ἀγαπητός, οὐ κακός. μήτε ὁ
[602]	~μάλιστα. ~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Πρὸς	Διός,	ἦν δ’ ἐγώ, τὸ δὲ
[600]	ὁ Αβδηρίτης καὶ Πρόδικος ὁ	Κεῖος	καὶ ἄλλοι ~πάμπολλοι δύνανται τοῖς
[606]	καὶ παιδείαν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων	ἄξιος	ἀναλαβόντι ~μανθάνειν τε καὶ κατὰ
[612]	γε οὐ ~λανθάνει ἑκάτερος αὐτῶν	οἷός	ἐστιν; ~Αποδώσομεν, ἔφη. ~Εἰ δὲ
[611]	παντὶ μᾶλλον θηρίῳ ἐοικέναι ἢ	οἷος	ἦν ~φύσει, οὕτω καὶ τὴν
[596]	οὐκ αἰσθάνῃ ὅτι κἂν αὐτὸς	οἷός	τ’ εἴης πάντα ~ταῦτα ποιῆσαι
[598]	~εἶναι, διὰ τὸ αὐτὸς μὴ	οἷός	τ’ εἶναι ἐπιστήμην καὶ ἀνεπιστημοσύνην
[618]	καὶ ~μαθητὴς ἔσται, ἐάν ποθεν	οἷός	τ’ ᾖ μαθεῖν καὶ ἐξευρεῖν
[600]	ὦ Γλαύκων, εἰ τῷ ὄντι	οἷός	τ’ ἦν ~παιδεύειν ἀνθρώπους καὶ
[600]	ἄρα οἱ ἐπ’ ἐκείνου, εἴπερ	οἷός	τ’ ἦν πρὸς ἀρετὴν ὀνῆσαι
[596]	σοῦ παρόντος οὐδ’ ἂν προθυμηθῆναι	οἷός	τε ~εἴην εἰπεῖν, εἴ τί
[599]	ὡρισάμεθα, ἀλλὰ καὶ ~δεύτερος, καὶ	οἷός	τε ἦσθα γιγνώσκειν ποῖα ἐπιτηδεύματα
[596]	οὗτος χειροτέχνης ~οὐ μόνον πάντα	οἷός	τε σκεύη ποιῆσαι, ἀλλὰ καὶ
[597]	~Τοῦτ’ ἄρα ἔσται καὶ ὁ	τραγῳδοποιός,	εἴπερ μιμητής ἐστι, τρίτος τις
[606]	ἐν τοῖς οἰκείοις ἐξενεχθεὶς ὥστε	κωμῳδοποιὸς	γενέσθαι. ~Καὶ μάλα, ἔφη. ~(Καὶ
[597]	ἦ γάρ; ~Εστω. ~Ζωγράφος δή,	κλινοποιός,	θεός, τρεῖς οὗτοι ἐπιστάται τρισὶν
[597]	καὶ οὗτος. ~(Τί δὲ ὁ	κλινοποιός;	οὐκ ἄρτι μέντοι ἔλεγες ὅτι
[597]	ἀλλὰ μὴ κλίνης τινὸς μηδὲ	κλινοποιός	τις, μίαν ~φύσει αὐτὴν ἔφυσεν.
[599]	~τῶν νέων λέγεται πεποιηκέναι, ὥσπερ	Ασκληπιός,	ἢ τίνας μαθητὰς ~ἰατρικῆς κατελίπετο,
[600]	~τε πέρι τοῦ Μιλησίου καὶ	Αναχάρσιος	τοῦ Σκύθου; ~Οὐδαμῶς τοιοῦτον οὐδέν.
[617]	ἕκαστος ἕξει. αἰτία ἑλομένου· θεὸς	~ἀναίτιος.	~Ταῦτα εἰπόντα ῥῖψαι ἐπὶ πάντας
[619]	ζῶντι ~κεῖται βίος ἀγαπητός, οὐ	κακός.	μήτε ὁ ἄρχων αἱρέσεως ἀμελείτω
[606]	ἐν ταῖς οἰκείαις συμφοραῖς ~καὶ	πεπεινηκὸς	τοῦ δακρῦσαί τε καὶ ἀποδύρασθαι
[620]	Επειοῦ ~τοῦ Πανοπέως εἰς τεχνικῆς	γυναικὸς	ἰοῦσαν φύσιν· πόρρω δ’ ἐν
[605]	μὲν ἀνδρὸς ὄν, ἐκεῖνο δὲ	γυναικός,	ὃ τότε ἐπῃνοῦμεν. ~Εννοῶ, ἔφη.
[600]	μὲν ἄρα ὁ Αβδηρίτης καὶ	Πρόδικος	ὁ Κεῖος καὶ ἄλλοι ~πάμπολλοι
[603]	ἀκοήν, ἣν ~δὴ ποίησιν ὀνομάζομεν;	~Εἰκός	γ’ ἔφη, καὶ ταύτην. ~Μὴ
[613]	ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ.	~Εἰκός	γ’ ἔφη, τὸν τοιοῦτον μὴ
[611]	ἡμῖν ἐφάνη ἡ ψυχή. ~Οὔκουν	εἰκός	γε. ~Οτι μὲν τοίνυν ἀθάνατον
[610]	γ’ ἔφη, ὥς γε τὸ	εἰκός.	~Οὐκοῦν ὁπότε μηδ’ ὑφ’ ἑνὸς
[609]	ὄλεθρος οὐκ ἦν; ~Οὕτως, ἔφη,	εἰκός.	~Τί οὖν; ἦν δ’ ἐγώ·
[601]	τούτοις ~ἐπίσταται χρῆσθαι, μόνος ὁ	ἱππικός;	~Αληθέστατα. ~Αρ’ οὖν οὐ περὶ
[599]	ὁντινοῦν τῶν ποιητῶν, ἐρωτῶντες εἰ	ἰατρικὸς	ἦν τις αὐτῶν ἀλλὰ μὴ
[605]	~(Παντάπασι μὲν οὖν. ~Ο δὴ	μιμητικὸς	ποιητὴς δῆλον ὅτι οὐ πρὸς
[602]	εἴη ὁ ἐν τῇ ποιήσει	μιμητικὸς	πρὸς σοφίαν περὶ ὧν ἂν
[601]	ἂν ἕκαστον ᾖ ~πεποιημένον ἢ	πεφυκός;	~Οὕτως. ~Πολλὴ ἄρα ἀνάγκη τὸν
[595]	ἁπάντων ~τούτων τῶν τραγικῶν πρῶτος	διδάσκαλός	τε καὶ ἡγεμὼν γενέσθαι. ἀλλ’
[619]	οὖν καὶ τότε ὁ ἐκεῖθεν	ἄγγελος	ἤγγελλε τὸν μὲν προφήτην ~οὕτως
[613]	τὸ πολὺ συμβαίνει; πρὸς τὸ	τέλος	ἑκάστης πράξεως καὶ ~ὁμιλίας καὶ
[613]	δὲ τῇ ἀληθείᾳ δρομικοὶ εἰς	~τέλος	ἐλθόντες τά τε ἆθλα λαμβάνουσιν
[606]	~ἑαυτῷ οὐδὲν αἰσχρὸν ὂν εἰ	ἄλλος	ἀνὴρ ἀγαθὸς φάσκων εἶναι ἀκαίρως
[616]	σφονδύλῳ κοίλῳ καὶ ἐξεγλυμμένῳ διαμπερὲς	~ἄλλος	τοιοῦτος ἐλάττων ἐγκέοιτο ἁρμόττων, καθάπερ
[602]	περὶ ὧν ἂν μιμῆται ~πρὸς	κάλλος	ἢ πονηρίαν. ~Οὐκ ἔοικεν. ~Χαρίεις
[601]	μιμησομένην; ~Ναί. ~Οὐκοῦν ἀρετὴ καὶ	κάλλος	καὶ ὀρθότης ἑκάστου σκεύους καὶ
[618]	βίου πῶς ἔχει, εἰδέναι τί	κάλλος	πενίᾳ ἢ πλούτῳ κραθὲν καὶ
[615]	διηγεῖσθαι καὶ θέας ἀμηχάνους τὸ	κάλλος.	τὰ μὲν οὖν πολλά, ~ὦ
[600]	τοιοῦτον οὐδὲν λέγεται. ὁ γὰρ	Κρεώφυλος,	ὦ Σώκρατες, ~ἴσως, ὁ τοῦ
[607]	αγορίαισι” καὶ ὁ ~τῶν διασόφων	ὄχλος	κρατῶν” καὶ οἱ λεπτῶς μεριμνῶντες,
[600]	αὐτῶν Ομηριδῶν. ~(Αλλὰ δή τις	πόλεμος	ἐπὶ Ομήρου ὑπ’ ἐκείνου ἄρχοντος
[610]	που, ὡς ἔοικεν, ἐσκήνηται τοῦ	θανάσιμος	~εἶναι. ~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ,
[604]	νόμῳ ἕτοιμον πείθεσθαι, ᾗ ὁ	νόμος	~ἐξηγεῖται; ~Πῶς; ~Λέγει που ὁ
[604]	μὲν ἀντιτείνειν διακελευόμενον λόγος καὶ	νόμος	~(ἐστίν, τὸ δὲ ἕλκον ἐπὶ
[604]	~ἐξηγεῖται; ~Πῶς; ~Λέγει που ὁ	νόμος	ὅτι κάλλιστον ὅτι μάλιστα ἡσυχίαν
[601]	χαλινόν; ~Ναί. ~Ποιήσει δέ γε	σκυτοτόμος	καὶ χαλκεύς; ~Πάνυ γε. ~Αρ’
[610]	εἰκός. ~Οὐκοῦν ὁπότε μηδ’ ὑφ’	ἑνὸς	ἀπόλλυται κακοῦ, ~μήτε (οἰκείου μήτε
[616]	τὰ χείλη φαίνοντας, νῶτον ~συνεχὲς	ἑνὸς	σφονδύλου ἀπεργαζομένους περὶ τὴν ἠλακάτην·
[614]	ἀνδρός, Ηρὸς τοῦ Αρμενίου, τὸ	γένος	Παμφύλου· ὅς ποτε ἐν ~πολέμῳ
[598]	~τοὺς ἄλλους (δημιουρ( γούς, περὶ	οὐδενὸς	τούτων ἐπαΐων τῶν τεχνῶν· ~ἀλλ’
[600]	~τούτων οὐ μιμεῖσθαι ἀλλὰ γιγνώσκειν	δυνάμενος,	οὐκ ἄρ’ ἂν πολλοὺς ~ἑταίρους
[614]	~θάπτεσθαι δωδεκαταῖος ἐπὶ τῇ πυρᾷ	κείμενος	ἀνεβίω, ἀναβιοὺς δ’ ἔλεγεν ~ἃ
[599]	εἶναι προθυμοῖτ’ ἂν μᾶλλον ὁ	ἐγκωμιαζόμενος	ἢ ὁ ~ἐγκωμιάζων. ~Οἶμαι, ἔφη·
[602]	πονηρίας, ~συνὼν τῷ εἰδότι καὶ	(ἀναγκαζόμενος	~ἀκούειν παρὰ τοῦ εἰδότος, ὁ
[597]	δὴ οἶμαι εἰδὼς ὁ θεός,	βουλόμενος	εἶναι ὄντως κλίνης ~ποιητὴς ὄντως
[603]	ἡμῖν. ~Ανάγκη. ~Τοῦτο τοίνυν διομολογήσασθαι	βουλόμενος	ἔλεγον ὅτι ἡ γραφικὴ καὶ
[615]	δὴ πολλά τε ~καὶ ἀνόσια	εἰργασμένος,	ὡς ἐλέγετο. ἔφη οὖν τὸν
[606]	κατεῖχες ἐν σαυτῷ βουλόμενον γελωτοποιεῖν,	~φοβούμενος	δόξαν βωμολοχίας, τότ’ αὖ ἀνιεῖς,
[596]	ἐγώ, ἀλλὰ πολλαχῇ καὶ ταχὺ	δημιουργούμενος,	~τάχιστα δέ που, εἰ θέλεις
[595]	τυγχάνει ὄντα. ~Πῇ δή, ἔφη,	διανοούμενος	λέγεις; ~Ρητέον, ἦν δ’ ἐγώ·
[602]	παρὰ τοῦ εἰδότος, ὁ δὲ	χρώμενος	ἐπιστήμην. ~Πάνυ γε. ~Ο δὲ
[605]	ἦν δ’ ἐγώ, οὗτος ὁ	ἔπαινος	ἔχει, τὸ ὁρῶντα τοιοῦτον ~ἄνδρα,
[601]	χαλκεὺς καὶ ὁ σκυτεύς, ἀλλ’	ἐκεῖνος	ὅσπερ τούτοις ~ἐπίσταται χρῆσθαι, μόνος
[599]	τίνας μαθητὰς ~ἰατρικῆς κατελίπετο, ὥσπερ	ἐκεῖνος	τοὺς ἐκγόνους, μηδ’ αὖ περὶ
[615]	καὶ εἰς ~δουλείας ἐμβεβληκότες ἤ	τινος	ἄλλης κακουχίας μεταίτιοι, πάντων ~τούτων
[597]	ὄντως οὔσης, ἀλλὰ μὴ κλίνης	τινὸς	μηδὲ κλινοποιός τις, μίαν ~φύσει
[602]	δύναμιν ἣν ~ἔχει; ~Τοῦ ποίου	τινὸς	πέρι λέγεις; ~Τοῦ τοιοῦδε· ταὐτόν
[605]	ἡμῶν ἀκροώμενοι Ομήρου ἢ ~ἄλλου	τινὸς	τῶν τραγῳδοποιῶν μιμουμένου (τινὰ τῶν
[597]	τοῦ κλινουργοῦ ἔργον ἢ ἄλλου	τινὸς	~χειροτέχνου εἴ τις φαίη, κινδυνεύει
[618]	πλούτῳ κραθὲν καὶ ~(μετὰ ποίας	τινὸς	ψυχῆς ἕξεως κακὸν ἢ ἀγαθὸν
[615]	τῆς Παμφυλίας ἔν τινι πόλει	~τύραννος	ἐγεγόνει, ἤδη χιλιοστὸν ἔτος εἰς
[604]	ἦν δ’ ἐγώ, περὶ τὸ	γεγονὸς	καὶ ὥσπερ ἐν πτώσει ~κύβων
[620]	γενέσθαι· ἰδεῖν δὲ τὴν Θαμύρου	~ἀηδόνος	ἑλομένην· ἰδεῖν δὲ καὶ κύκνον
[604]	ὁμοίων, ἢ ὅταν ἐν ~ἐρημίᾳ	μόνος	αὐτὸς καθ’ αὑτὸν γίγνηται; ~Πολύ
[601]	ἐκεῖνος ὅσπερ τούτοις ~ἐπίσταται χρῆσθαι,	μόνος	ὁ ἱππικός; ~Αληθέστατα. ~Αρ’ οὖν
[620]	χρόνον ~πολὺν βίον ἀνδρὸς ἰδιώτου	ἀπράγμονος,	καὶ μόγις εὑρεῖν κείμενόν που
[620]	κρίσεως. τὴν ~δ’ ἐπὶ τούτῳ	Αγαμέμνονος·	ἔχθρᾳ δὲ καὶ ταύτην τοῦ
[608]	~ὁ ἐκ παιδὸς μέχρι πρεσβύτου	χρόνος	πρὸς πάντα ὀλίγος πού τις
[618]	ὦ φίλε Γλαύκων, ὁ πᾶς	κίνδυνος	~ἀνθρώπῳ, καὶ διὰ ταῦτα μάλιστα
[596]	ἔφη, ὁ τρόπος οὗτος; ~Οὐ	χαλεπός,	ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλὰ πολλαχῇ
[596]	τινι; ~Καὶ τίς, ἔφη, ὁ	τρόπος	οὗτος; ~Οὐ χαλεπός, ἦν δ’
[603]	οὖν ἐν ἅπασι τούτοις ὁμονοητικῶς	ἄνθρωπος	(διάκει( ται; ἢ ~ὥσπερ κατὰ
[619]	ἔπειτα· ~οὕτω γὰρ (εὐδαιμονέστατος γίγνεται	ἄνθρωπος.	~Καὶ δὴ οὖν καὶ τότε
[598]	τῷ τοιούτῳ ὅτι εὐήθης τις	ἄνθρωπος,	καί, ὡς ἔοικεν, ~ἐντυχὼν γόητί
[613]	ἄρα ὑποληπτέον περὶ τοῦ δικαίου	ἀνδρός,	ἐάντ’ ἐν πενίᾳ ~γίγνηται ἐάντ’
[614]	ἀπόλογον ἐρῶ, ἀλλ’ ~ἀλκίμου μὲν	ἀνδρός,	Ηρὸς τοῦ Αρμενίου, τὸ γένος
[620]	ζητεῖν περιιοῦσαν χρόνον ~πολὺν βίον	ἀνδρὸς	ἰδιώτου ἀπράγμονος, καὶ μόγις εὑρεῖν
[605]	(καὶ καρτερεῖν, ~ὡς τοῦτο μὲν	ἀνδρὸς	ὄν, ἐκεῖνο δὲ γυναικός, ὃ
[620]	ψυχήν, κατιδοῦσαν μεγάλας τιμὰς ἀθλητοῦ	ἀνδρός,	οὐ ~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ λαβεῖν.
[600]	δὴ εἰς τὰ ἔργα σοφοῦ	ἀνδρὸς	πολλαὶ ἐπίνοιαι καὶ ~εὐμήχανοι εἰς
[614]	δ’ αὐτὰ ἀκοῦσαι, ἵνα τελέως	~ἑκάτερος	αὐτῶν ἀπειλήφῃ τὰ ὑπὸ τοῦ
[612]	ὅτι θεούς γε οὐ ~λανθάνει	ἑκάτερος	αὐτῶν οἷός ἐστιν; ~Αποδώσομεν, ἔφη.
[600]	Ομήρου ἑταῖρος, τοῦ ὀνόματος ἂν	γελοιότερος	ἔτι πρὸς ~παιδείαν φανείη, εἰ
[610]	τολμᾷ ἰέναι καὶ λέγειν ὡς	~πονηρότερος	καὶ ἀδικώτερος γίγνεται ὁ ἀποθνῄσκων,
[599]	δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὰ καὶ	~δεύτερος,	καὶ οἷός τε ἦσθα γιγνώσκειν
[610]	καὶ λέγειν ὡς ~πονηρότερος καὶ	ἀδικώτερος	γίγνεται ὁ ἀποθνῄσκων, ἵνα δὴ
[614]	ἐρῶ, ἀλλ’ ~ἀλκίμου μὲν ἀνδρός,	Ηρὸς	τοῦ Αρμενίου, τὸ γένος Παμφύλου·
[619]	ὑγιῶς ~(φιλο( σοφοῖ καὶ ὁ	κλῆρος	αὐτῷ τῆς αἱρέσεως μὴ ἐν
[600]	~παιδεύειν ἀνθρώπους καὶ βελτίους ἀπεργάζεσθαι	Ομηρος,	ἅτε περὶ ~τούτων οὐ μιμεῖσθαι
[600]	ἡγεμὼν παιδείας αὐτὸς ζῶν ~λέγεται	Ομηρος	γενέσθαι, οἳ ἐκεῖνον ἠγάπων ἐπὶ
[599]	τε καὶ ~καλλίστων ἐπιχειρεῖ λέγειν	Ομηρος,	πολέμων τε πέρι καὶ στρατηγιῶν
[609]	~εἰσόμεθα ὅτι τοῦ πεφυκότος οὕτως	ὄλεθρος	οὐκ ἦν; ~Οὕτως, ἔφη, εἰκός.
[600]	Σώκρατες, ~ἴσως, ὁ τοῦ Ομήρου	ἑταῖρος,	τοῦ ὀνόματος ἂν γελοιότερος ἔτι
[615]	καὶ εὐσεβείας καὶ γονέας καὶ	αὐτόχειρος	φόνου μείζους ἔτι ~τοὺς μισθοὺς
[612]	λόγου ἕνεκα, ἵνα αὐτὴ δικαιοσύνη	~πρὸς	ἀδικίαν αὐτὴν (κριθείη. ἢ οὐ
[605]	καὶ γὰρ τῷ φαῦλα ποιεῖν	πρὸς	ἀλήθειαν ~ἔοικεν αὐτῷ, καὶ τῷ
[597]	τοῦτο ἀμυδρόν τι τυγχάνει ὂν	πρὸς	~ἀλήθειαν. ~(Μὴ γάρ. ~Βούλει οὖν,
[618]	καὶ τῶν ἐπικτήτων τί συγκεραννύμενα	πρὸς	ἄλληλα ἐργάζεται, ~ὥστε ἐξ ἁπάντων
[601]	καὶ ζῴου καὶ ~πράξεως οὐ	πρὸς	ἄλλο τι ἢ τὴν χρείαν
[618]	καὶ συντιθέμενα ἀλλήλοις καὶ διαιρούμενα	πρὸς	~ἀρετὴν βίου πῶς ἔχει, εἰδέναι
[598]	πάντα δὲ τὰ ἀνθρώπεια τὰ	πρὸς	ἀρετὴν καὶ κακίαν, ~καὶ τά
[600]	ἐκείνου, εἴπερ οἷός τ’ ἦν	πρὸς	ἀρετὴν ὀνῆσαι ~ἀνθρώπους, ἢ Ησίοδον
[602]	ἀριθμεῖν καὶ ἱστάναι βοήθειαι χαριέσταται	~πρὸς	αὐτὰ ἐφάνησαν, ὥστε μὴ ἄρχειν
[611]	τε καὶ διαφορᾶς γέμειν αὐτὸ	πρὸς	αὑτό. ~Πῶς λέγεις; ἔφη. ~Οὐ
[610]	καὶ μάλα ζωτικὸν παρέχουσαν, καὶ	πρός	γ’ ἔτι τῷ ~ζωτικῷ ἄγρυπνον·
[602]	τῆς ἀληθείας; ἦ γάρ; ~Ναί.	~Πρὸς	δὲ δὴ ποῖόν τί ἐστιν
[607]	ποιητικῇ· καὶ γὰρ ἡ λακέρυζα	πρὸς	δεσπόταν κύων” ~ἐκείνη κραυγάζουσα” καὶ
[606]	πεπαίδευκεν οὗτος ὁ ποιητὴς καὶ	πρὸς	διοίκησίν ~τε καὶ παιδείαν τῶν
[602]	τε ~μάλιστα. ~Πάνυ μὲν οὖν.	~(Πρὸς	Διός, ἦν δ’ ἐγώ, τὸ
[614]	οὐδέν ἐστι πλήθει οὐδὲ μεγέθει	πρὸς	ἐκεῖνα ~ἃ τελευτήσαντα ἑκάτερον περιμένει·
[612]	Γλαύκων, νῦν ἤδη ἀνεπίφθονόν ἐστιν	πρὸς	~ἐκείνοις καὶ τοὺς μισθοὺς τῇ
[614]	καὶ μισθοὶ καὶ δῶρα γίγνεται	πρὸς	ἐκείνοις τοῖς ~ἀγαθοῖς οἷς αὐτὴ
[605]	ἀλήθειαν ~ἔοικεν αὐτῷ, καὶ τῷ	πρὸς	ἕτερον (τοι( οῦτον ὁμιλεῖν τῆς
[607]	τινα ἔχοι λόγον εἰπεῖν ἡ	πρὸς	ἡδονὴν ποιητικὴ ~καὶ ἡ μίμησις,
[601]	τι ἢ τὴν χρείαν ἐστίν,	πρὸς	ἣν ἂν ἕκαστον ᾖ ~πεποιημένον
[602]	μιμητὴς περὶ ὧν ἂν μιμῆται	~πρὸς	κάλλος ἢ πονηρίαν. ~Οὐκ ἔοικεν.
[603]	μὲν ~ἀδύνατον, μετριάσει δέ πως	πρὸς	λύπην. ~Οὕτω μᾶλλον, ἔφη, τό
[600]	τοῦ ὀνόματος ἂν γελοιότερος ἔτι	πρὸς	~παιδείαν φανείη, εἰ τὰ λεγόμενα
[608]	ἐκ παιδὸς μέχρι πρεσβύτου χρόνος	πρὸς	πάντα ὀλίγος πού τις ἂν
[598]	οὐδέν. ~(Τοῦτο δὴ αὐτὸ σκόπει·	πρὸς	πότερον ἡ γραφικὴ πεποίηται περὶ
[602]	ὁ ἐν τῇ ποιήσει μιμητικὸς	πρὸς	σοφίαν περὶ ὧν ἂν ~ποιῇ.
[604]	καὶ ὥσπερ ἐν πτώσει ~κύβων	πρὸς	τὰ πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ αὑτοῦ
[604]	ἕπεσθαι. ~Δῆλον δή. ~Τὸ δὲ	πρὸς	τὰς ἀναμνήσεις τε τοῦ πάθους
[607]	μόνον ἡδεῖα ~ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη	πρὸς	τὰς πολιτείας καὶ τὸν βίον
[604]	~Ορθότατα γοῦν ἄν τις, ἔφη,	πρὸς	τὰς τύχας οὕτω προσφέροιτο. ~Οὐκοῦν,
[596]	ὁ δημιουργὸς ἑκατέρου τοῦ σκεύους	~πρὸς	τὴν ἰδέαν βλέπων οὕτω ποιεῖ
[620]	ὃν πρῶτον μὲν ἄγειν αὐτὴν	πρὸς	τὴν Κλωθὼ ὑπὸ τὴν ἐκείνης
[620]	ὥσπερ ἔλαχον ~ἐν τάξει προσιέναι	πρὸς	τὴν Λάχεσιν· ἐκείνην δ’ ἑκάστῳ
[617]	ἐπειδὴ ἀφικέσθαι, εὐθὺς δεῖν ἰέναι	πρὸς	τὴν ~Λάχεσιν. προφήτην οὖν τινα
[618]	αὐτῶν δυνατὸν εἶναι συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι,	πρὸς	~τὴν τῆς ψυχῆς φύσιν ἀποβλέποντα,
[617]	καὶ ~Κλωθὼ καὶ Ατροπον, ὑμνεῖν	πρὸς	τὴν τῶν Σειρήνων ἁρμονίαν, Λάχεσιν
[605]	~εὐδοκιμήσειν ἐν τοῖς πολλοῖς, ἀλλὰ	πρὸς	τὸ ἀγανακτητικόν τε καὶ ~ποικίλον
[605]	ὁμιλεῖν τῆς ψυχῆς ἀλλὰ μὴ	~πρὸς	τὸ βέλτιστον, καὶ ταύτῃ ὡμοίωται.
[604]	τὴν ~ψυχὴν ὅτι (τάχιστα γίγνεσθαι	πρὸς	τὸ ἰᾶσθαί τε καὶ ἐπανορθοῦν
[598]	γραφικὴ πεποίηται περὶ ~ἕκαστον; πότερα	πρὸς	τὸ ὄν, ὡς ἔχει, μιμήσασθαι,
[613]	τῶν δικαίων τὸ πολὺ συμβαίνει;	πρὸς	τὸ τέλος ἑκάστης πράξεως καὶ
[605]	μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον ὅτι οὐ	πρὸς	τὸ τοιοῦτον τῆς ψυχῆς ~πέφυκέ
[598]	ὄν, ὡς ἔχει, μιμήσασθαι, ἢ	πρὸς	τὸ φαινόμενον, ~ὡς φαίνεται, φαντάσματος
[612]	Γύγου ~δακτύλιον, ἐάντε μή, καὶ	πρὸς	τοιούτῳ δακτυλίῳ τὴν Αιδος κυνῆν;
[604]	ἀναμνήσεις τε τοῦ πάθους καὶ	πρὸς	τοὺς ὀδυρμοὺς ~ἄγον καὶ ἀπλήστως
[595]	εἰρῆσθαι— οὐ γάρ μου κατερεῖτε	πρὸς	τοὺς τῆς ~τραγῳδίας ποιητὰς καὶ
[596]	τε ἄλλα καὶ ἑαυτόν, καὶ	πρὸς	~τούτοις γῆν καὶ οὐρανὸν καὶ
[595]	(εἴδη. ~Πῶς λέγεις; ~Ως μὲν	πρὸς	ὑμᾶς εἰρῆσθαι— οὐ γάρ μου
[617]	τι βῆμα ὑψηλὸν εἰπεῖν— ~Ανάγκης	θυγατρὸς	κόρης Λαχέσεως λόγος. Ψυχαὶ ἐφήμεροι,
[608]	ὦ φίλε Γλαύκων, μέγας, οὐχ	ὅσος	δοκεῖ, τὸ ~χρηστὸν ἢ κακὸν
[609]	ὥσπερ σῶμα ἡ σώματος πονηρία	νόσος	οὖσα τήκει καὶ διόλλυσι ~καὶ
[621]	ἀστέρας. αὐτὸς δὲ ~τοῦ μὲν	ὕδατος	κωλυθῆναι πιεῖν· ὅπῃ μέντοι καὶ
[621]	μέτρον μὲν οὖν τι τοῦ	ὕδατος	πᾶσιν ἀναγκαῖον εἶναι πιεῖν, τοὺς
[618]	ἄλλων μαθημάτων ἀμελήσας τούτου τοῦ	μαθήματος	καὶ ζητητὴς καὶ ~μαθητὴς ἔσται,
[606]	αὐτῆς στερηθῆναι καταφρονήσας ὅλου τοῦ	~ποιήματος.	λογίζεσθαι γὰρ οἶμαι ὀλίγοις τισὶν
[615]	~ἵνα δεκαπλάσιον τὸ ἔκτεισμα τοῦ	ἀδικήματος	ἐκτίνοιεν, καὶ οἷον εἴ τινες
[597]	ἐγώ· τὸν τοῦ τρίτου ἄρα	γεννήματος	ἀπὸ τῆς φύσεως ~μιμητὴν καλεῖς;
[600]	ὁ τοῦ Ομήρου ἑταῖρος, τοῦ	ὀνόματος	ἂν γελοιότερος ἔτι πρὸς ~παιδείαν
[598]	φαντάσματος ἢ ἀληθείας οὖσα μίμησις;	~Φαντάσματος,	ἔφη. ~Πόρρω ἄρα που τοῦ
[598]	πρὸς τὸ φαινόμενον, ~ὡς φαίνεται,	φαντάσματος	ἢ ἀληθείας οὖσα μίμησις; ~Φαντάσματος,
[621]	~τὸ τῆς Λήθης πεδίον διὰ	καύματός	τε καὶ πνίγους δεινοῦ· καὶ
[610]	~διὰ ταῦτα τὰ παθήματα τοῦ	σώματος	αὐτὴ ἐκείνη ἀδικωτέρα καὶ ~ἀνοσιωτέρα
[611]	~θεάσασθαι ὑπό τε τῆς τοῦ	σώματος	κοινωνίας καὶ ἄλλων κακῶν, ὥσπερ
[611]	τοῦ τά τε ~παλαιὰ τοῦ	σώματος	μέρη τὰ μὲν ἐκκεκλάσθαι, τὰ
[609]	πονηρία τῶν σιτίων τῷ σώματι	σώματος	μοχθηρίαν, φήσομεν αὐτὸ ~δι’ ἐκεῖνα
[609]	~ὧδε ποίει· ὥσπερ σῶμα ἡ	σώματος	πονηρία νόσος οὖσα τήκει καὶ
[610]	ἦν δ’ ἐγώ, ἐὰν μὴ	σώματος	πονηρία ~ψυχῇ ψυχῆς πονηρίαν ἐμποιῇ,
[609]	ἂν εἰς θάνατον ἀγαγοῦσα τοῦ	σώματος	χωρίσῃ; ~Οὐδαμῶς, ἔφη, τοῦτό γε.
[608]	ᾔσθησαι, ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι	ἀθάνατος	ἡμῶν ἡ ψυχὴ καὶ οὐδέποτε
[619]	παντὶ τῷ ἔπειτα· ~οὕτω γὰρ	(εὐδαιμονέστατος	γίγνεται ἄνθρωπος. ~Καὶ δὴ οὖν
[615]	πόλει ~τύραννος ἐγεγόνει, ἤδη χιλιοστὸν	ἔτος	εἰς ἐκεῖνον τὸν χρόνον, γέροντά
[619]	ἑλομένῳ, συντόνως ζῶντι ~κεῖται βίος	ἀγαπητός,	οὐ κακός. μήτε ὁ ἄρχων
[611]	ψυχήν, ὥστε πολλῆς ~ποικιλίας καὶ	ἀνομοιότητός	τε καὶ διαφορᾶς γέμειν αὐτὸ
[599]	Ω φίλε Ομηρε, εἴπερ μὴ	τρίτος	ἀπὸ τῆς ἀληθείας ~εἶ ἀρετῆς
[597]	ὁ τραγῳδοποιός, εἴπερ μιμητής ἐστι,	τρίτος	τις ~ἀπὸ βασιλέως καὶ τῆς
[616]	ἐκδείραντες, εἷλκον παρὰ τὴν ὁδὸν	ἐκτὸς	~ἐπ’ ἀσπαλάθων κνάμπτοντες, ~καὶ τοῖς
[605]	τοὺς ~ἐπιεικεῖς ἱκανὴν εἶναι λωβᾶσθαι,	ἐκτὸς	πάνυ τινῶν ὀλίγων, πάνδεινόν ~που.
[619]	ὅπως ~ἂν ᾖ καὶ ἐκεῖ	ἀνέκπληκτος	ὑπὸ πλούτων τε καὶ τῶν
[620]	λέοντος βίον· εἶναι δὲ τὴν	Αἴαντος	τοῦ Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν ἄνθρωπον γενέσθαι,
[616]	καὶ τὸ ἄγκιστρον ~εἶναι ἐξ	ἀδάμαντος,	τὸν δὲ σφόνδυλον μεικτὸν ἔκ
[607]	τε καὶ τοῦ κοινῇ ἀεὶ	δόξαντος	εἶναι ~βελτίστου λόγου. ~Αληθέστατα, ἔφη.
[595]	ἄλλα περὶ αὐτῆς ἐννοῶ, ὡς	~παντὸς	ἄρα μᾶλλον ὀρθῶς ᾠκίζομεν τὴν
[595]	μηδαμῇ παραδέχεσθαι αὐτῆς ὅση μιμητική·	παντὸς	γὰρ μᾶλλον ~οὐ παραδεκτέα νῦν
[608]	~ἐσπουδακέναι, ἀλλ’ οὐχ ὑπὲρ τοῦ	παντός;	~Οἶμαι ἔγωγ’ ἔφη· ἀλλὰ τί
[616]	τεταρταίους ὅθεν καθορᾶν ἄνωθεν διὰ	παντὸς	τοῦ οὐρανοῦ ~καὶ γῆς τεταμένον
[616]	ὅτε ~ἀναβαίνοι, καὶ ἁσμενέστατα ἕκαστον	σιγήσαντος	ἀναβῆναι. καὶ τὰς μὲν ~δὴ
[610]	σῶμα, ὑπ’ ἀλλοτρίου ~κακοῦ μὴ	ἐμποιήσαντος	τὸ ἔμφυτον κακόν, οὐδέποτε ἀξιώσομεν
[617]	δὲ Ατροπον τῇ ἀριστερᾷ τὰς	~ἐντὸς	αὖ ὡσαύτως· τὴν δὲ Λάχεσιν
[617]	τῷ ὅλῳ περιφερομένῳ τοὺς μὲν	ἐντὸς	ἑπτὰ κύκλους ~τὴν ἐναντίαν τῷ
[604]	προσπταίσαντας καθάπερ παῖδας ~ἐχομένους τοῦ	πληγέντος	ἐν τῷ βοᾶν διατρίβειν, ἀλλ’
[599]	(οὐκ αἰσθάνονται τριττὰ ἀπέχοντα τοῦ	~ὄντος	καὶ ῥᾴδια ποιεῖν μὴ εἰδότι
[601]	ὁ μιμητής, φαμέν, τοῦ μὲν	~ὄντος	οὐδὲν ἐπαΐει, τοῦ δὲ φαινομένου·
[615]	κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα (ἑκάστην, ὡς βίου	ὄντος	τοσούτου τοῦ ἀνθρωπίνου— ~ἵνα δεκαπλάσιον
[604]	μὴ ἀγανακτεῖν, ὡς οὔτε δήλου	ὄντος	τοῦ ἀγαθοῦ τε καὶ ~κακοῦ
[613]	~φέρονται; ~Καὶ μάλα. ~Ανέξῃ ἄρα	λέγοντος	ἐμοῦ περὶ τούτων ἅπερ αὐτὸς
[620]	(εἰκοστὴν δὲ λαχοῦσαν ~ψυχὴν ἑλέσθαι	λέοντος	βίον· εἶναι δὲ τὴν Αἴαντος
[614]	πάντων ὧν (ἔπραξαν. ἑαυτοῦ δὲ	~προσελθόντος	εἰπεῖν ὅτι δέοι αὐτὸν ἄγγελον
[619]	ἀμελείτω μήτε ὁ ~τελευτῶν ἀθυμείτω.	~Εἰπόντος	δὲ ταῦτα τὸν πρῶτον λαχόντα
[617]	χρῶμα ἀπὸ τοῦ ἑβδόμου ἔχειν	προσλάμποντος,	τὸν δὲ ~τοῦ δευτέρου καὶ
[596]	~Εστιν, ἔφη, οὕτως· ἀλλὰ σοῦ	παρόντος	οὐδ’ ἂν προθυμηθῆναι οἷός τε
[600]	Ομήρου ὑπ’ ἐκείνου ἄρχοντος ἢ	~συμβουλεύοντος	εὖ πολεμηθεὶς μνημονεύεται; ~Οὐδείς. ~Αλλ’
[600]	πόλεμος ἐπὶ Ομήρου ὑπ’ ἐκείνου	ἄρχοντος	ἢ ~συμβουλεύοντος εὖ πολεμηθεὶς μνημονεύεται;
[610]	~νόσον, καὶ ὑπ’ (αὐτοῦ, τοῦ	ἀποκτεινύντος	τῇ ἑαυτοῦ φύσει, ~ἀποθνῄσκειν τοὺς
[612]	παρ’ ἀνθρώπων τε καὶ θεῶν,	ζῶντός	~τε ἔτι τοῦ ἀνθρώπου καὶ
[602]	καὶ (ἀναγκαζόμενος ~ἀκούειν παρὰ τοῦ	εἰδότος,	ὁ δὲ χρώμενος ἐπιστήμην. ~Πάνυ
[609]	οὐκ ἤδη ~εἰσόμεθα ὅτι τοῦ	πεφυκότος	οὕτως ὄλεθρος οὐκ ἦν; ~Οὕτως,
[617]	~ἀτιμάζων πλέον καὶ ἔλαττον αὐτῆς	ἕκαστος	ἕξει. αἰτία ἑλομένου· θεὸς ~ἀναίτιος.
[618]	διὰ ταῦτα μάλιστα (ἐπιμελητέον ὅπως	ἕκαστος	ἡμῶν ~τῶν ἄλλων μαθημάτων ἀμελήσας
[598]	καὶ τἆλλα πάντα ὅσα εἷς	ἕκαστος	~οἶδεν, οὐδὲν ὅτι οὐχὶ (ἀκριβέστερον
[596]	~Ος πάντα ποιεῖ, ὅσαπερ εἷς	ἕκαστος	τῶν χειροτεχνῶν. ~Δεινόν τινα λέγεις
[618]	~τῷ δὲ ἀνελομένῳ δῆλον εἶναι	ὁπόστος	(εἰλήχει. μετὰ δὲ τοῦτο αὖθις
[606]	περὶ τοῦ γελοίου; ὅτι, ἃν	αὐτὸς	~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν, ἐν μιμήσει δὲ
[603]	πράξεσι στασιάζει τε καὶ μάχεται	αὐτὸς	~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι δὲ ὅτι τοῦτό
[596]	ἀλλὰ τάχα μᾶλλον φήσεις. ὁ	αὐτὸς	γὰρ οὗτος χειροτέχνης ~οὐ μόνον
[621]	τὴν γένεσιν, ᾄττοντας ὥσπερ ἀστέρας.	αὐτὸς	δὲ ~τοῦ μὲν ὕδατος κωλυθῆναι
[613]	λέγοντος ἐμοῦ περὶ τούτων ἅπερ	αὐτὸς	ἔλεγες (περὶ ~τῶν ἀδίκων; ἐρῶ
[600]	δημοσίᾳ, ἰδίᾳ τισὶν ἡγεμὼν παιδείας	αὐτὸς	ζῶν ~λέγεται Ομηρος γενέσθαι, οἳ
[604]	ἢ ὅταν ἐν ~ἐρημίᾳ μόνος	αὐτὸς	καθ’ αὑτὸν γίγνηται; ~Πολύ που,
[606]	ἔφη. ~Αρ’ οὖν οὐχ ὁ	αὐτὸς	λόγος καὶ περὶ τοῦ γελοίου;
[619]	καὶ ἀνήκεστα κακά, ἔτι δὲ	αὐτὸς	μείζω πάθῃ, ἀλλὰ γνῷ τὸν
[598]	αὐτῷ πάσσοφος ~εἶναι, διὰ τὸ	αὐτὸς	μὴ οἷός τ’ εἶναι ἐπιστήμην
[596]	ἢ οὐκ αἰσθάνῃ ὅτι κἂν	αὐτὸς	οἷός τ’ εἴης πάντα ~ταῦτα
[596]	εἴ τί μοι καταφαίνεται, ἀλλ’	αὐτὸς	ὅρα. ~Βούλει οὖν ἐνθένδε ἀρξώμεθα
[595]	ποτ’ ἐστίν; οὐδὲ γάρ τοι	αὐτὸς	~πάνυ τι συννοῶ τί βούλεται
[600]	παρέδοσαν βίου Ομηρικήν, ὥσπερ Πυθαγόρας	αὐτός	~τε διαφερόντως ἐπὶ τούτῳ ἠγαπήθη,
[601]	ζωγράφος σκυτοτόμον ποιήσει δοκοῦντα (εἶναι,	αὐτός	τε οὐκ ἐπαΐων ~περὶ σκυτοτομίας
[608]	χρόνῳ μέγα γένοιτο; πᾶς γὰρ	οὗτός	γε ~ὁ ἐκ παιδὸς μέχρι
[605]	καλῶς οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,	οὗτος	ὁ ἔπαινος ἔχει, τὸ ὁρῶντα
[606]	~λέγουσιν ὡς τὴν Ελλάδα πεπαίδευκεν	οὗτος	ὁ ποιητὴς καὶ πρὸς διοίκησίν
[596]	~Καὶ τίς, ἔφη, ὁ τρόπος	οὗτος;	~Οὐ χαλεπός, ἦν δ’ ἐγώ,
[615]	ὁ μέγας. ὁ δὲ Αρδιαῖος	οὗτος	τῆς Παμφυλίας ἔν τινι πόλει
[596]	~Ναί, ἔφη, φαινομένην γε καὶ	οὗτος.	~(Τί δὲ ὁ κλινοποιός; οὐκ
[596]	μᾶλλον φήσεις. ὁ αὐτὸς γὰρ	οὗτος	χειροτέχνης ~οὐ μόνον πάντα οἷός
[596]	οὐκ ἄν σοι δοκεῖ εἶναι	~τοιοῦτος	δημιουργός, ἢ τινὶ μὲν τρόπῳ
[616]	κοίλῳ καὶ ἐξεγλυμμένῳ διαμπερὲς ~ἄλλος	τοιοῦτος	ἐλάττων ἐγκέοιτο ἁρμόττων, καθάπερ οἱ
[617]	αἱρήσεσθε. πρῶτος δ’ ὁ λαχὼν	πρῶτος	~αἱρείσθω βίον ᾧ συνέσται ἐξ
[617]	~λήξεται, ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε.	πρῶτος	δ’ ὁ λαχὼν πρῶτος ~αἱρείσθω
[595]	καλῶν ἁπάντων ~τούτων τῶν τραγικῶν	πρῶτος	διδάσκαλός τε καὶ ἡγεμὼν γενέσθαι.
[598]	ἄφρονας ἀνθρώπους, εἰ ἀγαθὸς εἴη	ζωγράφος,	~γράψας ἂν τέκτονα καὶ πόρρωθεν
[597]	ὁ ζωγράφος. ἦ γάρ; ~Εστω.	~Ζωγράφος	δή, κλινοποιός, θεός, τρεῖς οὗτοι
[596]	γὰρ οἶμαι ~δημιουργῶν καὶ ὁ	ζωγράφος	ἐστίν. ἦ γάρ; ~Πῶς γὰρ
[597]	ἔφη. ~Μία δὲ ἣν ὁ	ζωγράφος.	ἦ γάρ; ~Εστω. ~Ζωγράφος δή,
[596]	τρόπῳ γέ ~τινι καὶ ὁ	ζωγράφος	κλίνην ποιεῖ· ἢ οὔ; ~Ναί,
[601]	ἀλλ’ ὥσπερ νυνδὴ ἐλέγομεν, ~ὁ	ζωγράφος	σκυτοτόμον ποιήσει δοκοῦντα (εἶναι, αὐτός
[598]	καὶ τοῦτο ~εἴδωλον. οἷον ὁ	ζωγράφος,	φαμέν, ζωγραφήσει ἡμῖν σκυτοτόμον, τέκτονα,
[601]	ἀλλ’ ἱκανῶς ἴδωμεν. ~Λέγε, ἔφη.	~Ζωγράφος,	φαμέν, ἡνίας τε γράψει καὶ
[598]	μιμητῇ ἐξηπατήθη, ὥστε ἔδοξεν αὐτῷ	πάσσοφος	~εἶναι, διὰ τὸ αὐτὸς μὴ
[615]	τοῦτο ~τῶν δεινῶν θεαμάτων· ἐπειδὴ	ἐγγὺς	τοῦ στομίου ἦμεν μέλλοντες ἀνιέναι
[601]	~οὐδ’ ὁ ποιήσας, ὅ τε	χαλκεὺς	καὶ ὁ σκυτεύς, ἀλλ’ ἐκεῖνος
[601]	~Ποιήσει δέ γε σκυτοτόμος καὶ	χαλκεύς;	~Πάνυ γε. ~Αρ’ οὖν ἐπαΐει
[601]	ὅ τε χαλκεὺς καὶ ὁ	σκυτεύς,	ἀλλ’ ἐκεῖνος ὅσπερ τούτοις ~ἐπίσταται
[601]	εἶναι καὶ τὸν χαλινὸν ὁ	γραφεύς;	ἢ ~οὐδ’ ὁ ποιήσας, ὅ
[615]	(τὴν ἀξίαν κομίζοιντο. τῶν δὲ	εὐθὺς	γενομένων καὶ ὀλίγον ~χρόνον βιούντων
[617]	~ἐφάπτεσθαι. σφᾶς οὖν, ἐπειδὴ ἀφικέσθαι,	εὐθὺς	δεῖν ἰέναι πρὸς τὴν ~Λάχεσιν.
[619]	ταῦτα τὸν πρῶτον λαχόντα ἔφη	εὐθὺς	ἐπιόντα τὴν ~μεγίστην τυραννίδα ἑλέσθαι,
[598]	~γράψας ἂν τέκτονα καὶ πόρρωθεν	ἐπιδεικνὺς	ἐξαπατῷ ἂν τῷ δοκεῖν ὡς
[614]	δικαστὰς δὲ μεταξὺ τούτων καθῆσθαι,	οὕς,	ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν, τοὺς μὲν δικαίους
[613]	ἂν βούλωνται, ἐκδιδόασί τε εἰς	οὓς	ἂν ἐθέλωσι· καὶ πάντα ἃ
[615]	ἰδιῶταί ~τινες τῶν (μεγάλα ἡμαρτηκότων—	οὓς	οἰομένους ἤδη ἀναβήσεσθαι οὐκ ~ἐδέχετο
[598]	σκυτοτόμον, τέκτονα, ~τοὺς ἄλλους (δημιουρ(	γούς,	περὶ οὐδενὸς τούτων ἐπαΐων τῶν
[621]	πεδίον διὰ καύματός τε καὶ	πνίγους	δεινοῦ· καὶ γὰρ εἶναι αὐτὸ
[597]	δόξειεν τοῖς περὶ τοὺς τοιούσδε	λόγους	~διατρίβουσιν. ~Μηδὲν ἄρα θαυμάζωμεν εἰ
[606]	ἔθει, ἀνίησιν τὴν ~φυλακὴν τοῦ	(θρηνώδους	τούτου, ἅτε ἀλλότρια πάθη θεωροῦν
[615]	οὐκ ἄξια μνήμης. εἰς δὲ	θεοὺς	~ἀσεβείας τε καὶ εὐσεβείας καὶ
[612]	πρῶτον μὲν τοῦτο ἀποδώσετε, ὅτι	θεούς	γε οὐ ~λανθάνει ἑκάτερος αὐτῶν
[612]	δυνατὸν εἴη ταῦτα λανθάνειν καὶ	θεοὺς	καὶ ~ἀνθρώπους, ὅμως δοτέον εἶναι
[596]	~τούτοις γῆν καὶ οὐρανὸν καὶ	θεοὺς	καὶ πάντα τὰ ἐν οὐρανῷ
[615]	καὶ γονέας καὶ αὐτόχειρος φόνου	μείζους	ἔτι ~τοὺς μισθοὺς διηγεῖτο. ~Εφη
[604]	~θέατρα συλλεγομένοις· ἀλλοτρίου γάρ που	πάθους	ἡ μίμησις αὐτοῖς ~γίγνεται. ~(Παντάπασι
[604]	πρὸς τὰς ἀναμνήσεις τε τοῦ	πάθους	καὶ πρὸς τοὺς ὀδυρμοὺς ~ἄγον
[598]	ἔφη. ~Πόρρω ἄρα που τοῦ	ἀληθοῦς	ἡ μιμητική ἐστιν καί, ὡς
[605]	σμικρά, εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα, ~τοῦ δὲ	ἀληθοῦς	πόρρω πάνυ ἀφεστῶτα. ~Πάνυ μὲν
[615]	αὐτόχειρος φόνου μείζους ἔτι ~τοὺς	μισθοὺς	διηγεῖτο. ~Εφη γὰρ δὴ παραγενέσθαι
[612]	τῷ λόγῳ, (καὶ οὐ ~τοὺς	μισθοὺς	οὐδὲ τὰς δόξας δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν,
[612]	ἐστιν πρὸς ~ἐκείνοις καὶ τοὺς	μισθοὺς	τῇ δικαιοσύνῃ καὶ τῇ (ἄλλῃ
[603]	φαμέν, ἀνθρώπους μιμεῖται ἡ ~μιμητικὴ	βιαίους	ἢ ἑκουσίας πράξεις, καὶ ἐκ
[614]	οὕς, ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν, τοὺς μὲν	δικαίους	κελεύειν πορεύεσθαι τὴν εἰς δεξιάν
[616]	τῇ ὀγδόῃ πορεύεσθαι, καὶ ~ἀφικνεῖσθαι	τεταρταίους	ὅθεν καθορᾶν ἄνωθεν διὰ παντὸς
[620]	ἕκασται (αἱ ψυχαὶ ᾑροῦντο τοὺς	βίους·	~ἐλεινήν τε γὰρ ἰδεῖν εἶναι
[620]	οὖν πάσας τὰς ψυχὰς τοὺς	βίους	ᾑρῆσθαι, ὥσπερ ἔλαχον ~ἐν τάξει
[618]	παντοδαπά· ζῴων τε γὰρ πάντων	βίους	καὶ δὴ καὶ τοὺς ~ἀνθρωπίνους
[618]	εἶναι δὲ καὶ δοκίμων ἀνδρῶν	βίους,	τοὺς μὲν ~ἐπὶ εἴδεσιν καὶ
[614]	ἐπὶ τῇ πυρᾷ κείμενος ἀνεβίω,	ἀναβιοὺς	δ’ ἔλεγεν ~ἃ ἐκεῖ ἴδοι.
[611]	γένοιντο μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης, ~οὔτε αὖ	πλείους·	εἰ γὰρ ὁτιοῦν τῶν ἀθανάτων
[597]	κλίνη· δύο δὲ τοιαῦται ἢ	πλείους	οὔτε ~ἐφυτεύθησαν ὑπὸ τοῦ θεοῦ
[601]	ἐν τῷ αὐλεῖν, καὶ ἐπιτάξει	οἵους	δεῖ ποιεῖν, ὁ δ’ ὑπηρετήσει.
[612]	ἀρετῇ ἀποδοῦναι, ~ὅσους τε καὶ	οἵους	τῇ ψυχῇ παρέχει παρ’ ἀνθρώπων
[600]	τ’ ἦν ~παιδεύειν ἀνθρώπους καὶ	βελτίους	ἀπεργάζεσθαι Ομηρος, ἅτε περὶ ~τούτων
[599]	τε ἦσθα γιγνώσκειν ποῖα ἐπιτηδεύματα	βελτίους	ἢ ~χείρους ἀνθρώπους ποιεῖ ἰδίᾳ
[606]	καθίστησιν, ~δέον ἄρχεσθαι αὐτὰ ἵνα	βελτίους	τε καὶ εὐδαιμονέστεροι ἀντὶ χειρόνων
[614]	ἐν τῷ ~πρόσθεν, τοὺς δὲ	ἀδίκους	τὴν εἰς ἀριστεράν τε καὶ
[600]	ἀπὸ Ομήρου ἀρξαμένους πάντας τοὺς	ποιητικοὺς	~μιμητὰς εἰδώλων ἀρετῆς εἶναι καὶ
[595]	καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας τοὺς	μιμητικούς—	λώβη ~ἔοικεν εἶναι πάντα τὰ
[602]	καὶ ἐν ἔπεσι πάντας εἶναι	μιμητικοὺς	ὡς οἷόν τε ~μάλιστα. ~Πάνυ
[613]	ἐὰν νέοι ὄντες λάθωσιν, ἐπὶ	τέλους	τοῦ δρόμου ~αἱρεθέντες καταγέλαστοί εἰσιν
[616]	καθάπερ οἱ κάδοι οἱ εἰς	~ἀλλήλους	ἁρμόττοντες, καὶ οὕτω δὴ τρίτον
[616]	~ἐξωτάτω σφόνδυλον πλατύτατον τὸν τοῦ	χείλους	κύκλον ἔχειν, τὸν δὲ τοῦ
[616]	σύμπαντας σφονδύλους, ἐν ~ἀλλήλοις ἐγκειμένους,	(κύκλους	ἄνωθεν τὰ χείλη φαίνοντας, νῶτον
[617]	περιφερομένῳ τοὺς μὲν ἐντὸς ἑπτὰ	κύκλους	~τὴν ἐναντίαν τῷ ὅλῳ ἠρέμα
[595]	τῆς ~τραγῳδίας ποιητὰς καὶ τοὺς	ἄλλους	ἅπαντας τοὺς μιμητικούς— λώβη ~ἔοικεν
[610]	φανήσεσθαι πᾶν (τοὐναν( τίον τοὺς	ἄλλους	ἀποκτεινῦσαν, εἴπερ ~οἷόν τε, τὸν
[598]	ζωγραφήσει ἡμῖν σκυτοτόμον, τέκτονα, ~τοὺς	ἄλλους	(δημιουρ( γούς, περὶ οὐδενὸς τούτων
[599]	διὰ Λυκοῦργον Λακεδαίμων καὶ δι’	ἄλλους	~πολλοὺς (πολλαὶ μεγάλαι τε καὶ
[616]	ἦγον, ~τὸν δὲ Αρδιαῖον καὶ	ἄλλους	(συμποδίσαντες χεῖράς τε καὶ πόδας
[615]	ἐκεῖνόν τε κατείδομεν ἐξαίφνης καὶ	~ἄλλους—	σχεδόν τι αὐτῶν τοὺς πλείστους
[619]	~πολλούς, ἅτε αὐτούς τε πεπονηκότας	ἄλλους	τε ἑωρακότας, οὐκ ἐξ ~ἐπιδρομῆς
[616]	τρίτον ἄλλον καὶ τέταρτον καὶ	~ἄλλους	τέτταρας. ὀκτὼ γὰρ εἶναι τοὺς
[601]	ποιητὴς πίστιν ὀρθὴν ἕξει περὶ	~κάλλους	τε καὶ πονηρίας, ~συνὼν τῷ
[619]	δ’ ἐκ τῆς γῆς τοὺς	~πολλούς,	ἅτε αὐτούς τε πεπονηκότας ἄλλους
[600]	γιγνώσκειν δυνάμενος, οὐκ ἄρ’ ἂν	πολλοὺς	~ἑταίρους ἐποιήσατο καὶ ἐτιμᾶτο καὶ
[599]	Λυκοῦργον Λακεδαίμων καὶ δι’ ἄλλους	~πολλοὺς	(πολλαὶ μεγάλαι τε καὶ σμικραί;
[616]	ὀκτὼ γὰρ εἶναι τοὺς σύμπαντας	σφονδύλους,	ἐν ~ἀλλήλοις ἐγκειμένους, (κύκλους ἄνωθεν
[604]	τοῦ πάθους καὶ πρὸς τοὺς	ὀδυρμοὺς	~ἄγον καὶ ἀπλήστως ἔχον αὐτῶν
[615]	οὐρανοῦ ~εὐπαθείας διηγεῖσθαι καὶ θέας	ἀμηχάνους	τὸ κάλλος. τὰ μὲν οὖν
[620]	δὲ καὶ ταύτην τοῦ ἀνθρωπίνου	γένους	~διὰ τὰ πάθη ἀετοῦ διαλλάξαι
[620]	βίον ~αἱρουμένην, μίσει τοῦ γυναικείου	γένους	διὰ τὸν ὑπ’ ἐκείνων θάνατον
[617]	ἐφήμεροι, ἀρχὴ ~ἄλλης περιόδου θνητοῦ	γένους	θανατηφόρου. (οὐχ ὑμᾶς δαίμων ~λήξεται,
[600]	λέγειν. ~Οὐκοῦν τιθῶμεν ἀπὸ Ομήρου	ἀρξαμένους	πάντας τοὺς ποιητικοὺς ~μιμητὰς εἰδώλων
[616]	τοὺς σύμπαντας σφονδύλους, ἐν ~ἀλλήλοις	ἐγκειμένους,	(κύκλους ἄνωθεν τὰ χείλη φαίνοντας,
[616]	φαίνοντας, νῶτον ~συνεχὲς ἑνὸς σφονδύλου	ἀπεργαζομένους	περὶ τὴν ἠλακάτην· ἐκείνην δὲ
[621]	πιεῖν, τοὺς ~δὲ φρονήσει μὴ	σῳζομένους	πλέον πίνειν τοῦ μέτρου· τὸν
[603]	ἐκ τοῦ πράττειν ἢ εὖ	οἰομένους	ἢ ~κακῶς πεπραγέναι, καὶ ἐν
[615]	~τινες τῶν (μεγάλα ἡμαρτηκότων— οὓς	οἰομένους	ἤδη ἀναβήσεσθαι οὐκ ~ἐδέχετο τὸ
[619]	ἐλάττους εἶναι ἐν τοῖς τοιούτοις	ἁλισκομένους	τοὺς ἐκ τοῦ ~οὐρανοῦ ἥκοντας,
[599]	ἀνθρώπου, δίκαιόν που ἐρωτᾶν ~αὐτὸν	πυνθανομένους·	Ω φίλε Ομηρε, εἴπερ μὴ
[602]	τούς τε τῆς τραγικῆς ποιήσεως	~ἁπτομένους	ἐν ἰαμβείοις καὶ ἐν ἔπεσι
[605]	ἢ καὶ ~ᾄδοντάς τε καὶ	κοπτομένους,	οἶσθ’ ὅτι χαίρομέν τε καὶ
[604]	ἀλλὰ μὴ προσπταίσαντας καθάπερ παῖδας	~ἐχομένους	τοῦ πληγέντος ἐν τῷ βοᾶν
[603]	ἐν τούτοις δὴ πᾶσιν ἢ	λυπουμένους	ἢ χαίροντας. ~μή τι ἄλλο
[618]	βίους καὶ δὴ καὶ τοὺς	~ἀνθρωπίνους	ἅπαντας. τυραννίδας τε γὰρ ἐν
[607]	εἰδέναι δὲ ὅτι ὅσον μόνον	ὕμνους	~θεοῖς καὶ ἐγκώμια τοῖς ἀγαθοῖς
[615]	σχεδόν τι αὐτῶν τοὺς πλείστους	τυράννους·	ἦσαν δὲ καὶ ἰδιῶταί ~τινες
[599]	~ἰατρικῆς κατελίπετο, ὥσπερ ἐκεῖνος τοὺς	ἐκγόνους,	μηδ’ αὖ περὶ τὰς ~ἄλλας
[598]	ὅμως παῖδάς γε καὶ ἄφρονας	ἀνθρώπους,	εἰ ἀγαθὸς εἴη ζωγράφος, ~γράψας
[600]	τ’ ἦν πρὸς ἀρετὴν ὀνῆσαι	~ἀνθρώπους,	ἢ Ησίοδον ῥαψῳδεῖν ἂν περιιόντας
[620]	ἄλλων ~δὴ θηρίων ὡσαύτως εἰς	ἀνθρώπους	ἰέναι καὶ εἰς ἄλληλα, τὰ
[600]	ὄντι οἷός τ’ ἦν ~παιδεύειν	ἀνθρώπους	καὶ βελτίους ἀπεργάζεσθαι Ομηρος, ἅτε
[603]	~Ωδε δὴ προθώμεθα· πράττοντας, φαμέν,	ἀνθρώπους	μιμεῖται ἡ ~μιμητικὴ βιαίους ἢ
[612]	ταῦτα λανθάνειν καὶ θεοὺς καὶ	~ἀνθρώπους,	ὅμως δοτέον εἶναι τοῦ λόγου
[599]	ποῖα ἐπιτηδεύματα βελτίους ἢ ~χείρους	ἀνθρώπους	ποιεῖ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ, λέγε
[605]	παραδιδῷ τὴν πόλιν, τοὺς δὲ	~χαριεστέρους	φθείρῃ· ταὐτὸν καὶ τὸν μιμητικὸν
[617]	τάχιστα μὲν ~ἰέναι τὸν ὄγδοον,	δευτέρους	δὲ καὶ ἅμα (ἀλλήλοις τόν
[605]	ὥσπερ ἐν ~πόλει ὅταν τις	μοχθηροὺς	ἐγκρατεῖς ποιῶν παραδιδῷ τὴν πόλιν,
[617]	ἐκ τῶν τῆς Λαχέσεως γονάτων	κλήρους	τε καὶ βίων ~παραδείγματα, ἀναβάντα
[617]	εἰπόντα ῥῖψαι ἐπὶ πάντας τοὺς	κλήρους,	τὸν δὲ παρ’ αὑτὸν ~πεσόντα
[600]	δυνάμενος, οὐκ ἄρ’ ἂν πολλοὺς	~ἑταίρους	ἐποιήσατο καὶ ἐτιμᾶτο καὶ ἠγαπᾶτο
[599]	γιγνώσκειν ποῖα ἐπιτηδεύματα βελτίους ἢ	~χείρους	ἀνθρώπους ποιεῖ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ,
[615]	ὅσα πώποτέ τινα ἠδίκησαν καὶ	ὅσους	ἕκαστοι, ὑπὲρ ἁπάντων δίκην ~δεδωκέναι
[612]	καὶ τῇ (ἄλλῃ ἀρετῇ ἀποδοῦναι,	~ὅσους	τε καὶ οἵους τῇ ψυχῇ
[595]	τοὺς τῆς ~τραγῳδίας ποιητὰς καὶ	τοὺς	ἄλλους ἅπαντας τοὺς μιμητικούς— λώβη
[610]	~αὐτὴν φανήσεσθαι πᾶν (τοὐναν( τίον	τοὺς	ἄλλους ἀποκτεινῦσαν, εἴπερ ~οἷόν τε,
[598]	φαμέν, ζωγραφήσει ἡμῖν σκυτοτόμον, τέκτονα,	~τοὺς	ἄλλους (δημιουρ( γούς, περὶ οὐδενὸς
[618]	πάντων βίους καὶ δὴ καὶ	τοὺς	~ἀνθρωπίνους ἅπαντας. τυραννίδας τε γὰρ
[620]	~ὡς ἕκασται (αἱ ψυχαὶ ᾑροῦντο	τοὺς	βίους· ~ἐλεινήν τε γὰρ ἰδεῖν
[620]	δ’ οὖν πάσας τὰς ψυχὰς	τοὺς	βίους ᾑρῆσθαι, ὥσπερ ἔλαχον ~ἐν
[618]	ἄλλην ἰσχύν (τε καὶ ἀγωνίαν,	τοὺς	~δ’ ἐπὶ γένεσιν καὶ προγόνων
[610]	αὐτό, τοὺς μὲν μάλιστα θᾶττον,	τοὺς	δ’ ~ἧττον σχολαίτερον, ἀλλὰ μὴ
[614]	τῶν δεδικασμένων ἐν τῷ ~πρόσθεν,	τοὺς	δὲ ἀδίκους τὴν εἰς ἀριστεράν
[621]	ὕδατος πᾶσιν ἀναγκαῖον εἶναι πιεῖν,	τοὺς	~δὲ φρονήσει μὴ σῳζομένους πλέον
[605]	ἐγκρατεῖς ποιῶν παραδιδῷ τὴν πόλιν,	τοὺς	δὲ ~χαριεστέρους φθείρῃ· ταὐτὸν καὶ
[619]	εἶναι ἐν τοῖς τοιούτοις ἁλισκομένους	τοὺς	ἐκ τοῦ ~οὐρανοῦ ἥκοντας, ἅτε
[599]	μαθητὰς ~ἰατρικῆς κατελίπετο, ὥσπερ ἐκεῖνος	τοὺς	ἐκγόνους, μηδ’ αὖ περὶ τὰς
[605]	κατηγορήκαμεν αὐτῆς. τὸ γὰρ καὶ	τοὺς	~ἐπιεικεῖς ἱκανὴν εἶναι λωβᾶσθαι, ἐκτὸς
[617]	~Ταῦτα εἰπόντα ῥῖψαι ἐπὶ πάντας	τοὺς	κλήρους, τὸν δὲ παρ’ αὑτὸν
[610]	ἀποκτεινύντος τῇ ἑαυτοῦ φύσει, ~ἀποθνῄσκειν	τοὺς	λαμβάνοντας αὐτό, τοὺς μὲν μάλιστα
[615]	παρεστῶτες καὶ καταμανθάνοντες τὸ ~φθέγμα,	τοὺς	μὲν διαλαβόντες ἦγον, ~τὸν δὲ
[614]	τούτων καθῆσθαι, οὕς, ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν,	τοὺς	μὲν δικαίους κελεύειν πορεύεσθαι τὴν
[617]	ἐν δὲ τῷ ὅλῳ περιφερομένῳ	τοὺς	μὲν ἐντὸς ἑπτὰ κύκλους ~τὴν
[618]	δὲ καὶ δοκίμων ἀνδρῶν βίους,	τοὺς	μὲν ~ἐπὶ εἴδεσιν καὶ κατὰ
[610]	φύσει, ~ἀποθνῄσκειν τοὺς λαμβάνοντας αὐτό,	τοὺς	μὲν μάλιστα θᾶττον, τοὺς δ’
[595]	ποιητὰς καὶ τοὺς ἄλλους ἅπαντας	τοὺς	μιμητικούς— λώβη ~ἔοικεν εἶναι πάντα
[615]	καὶ αὐτόχειρος φόνου μείζους ἔτι	~τοὺς	μισθοὺς διηγεῖτο. ~Εφη γὰρ δὴ
[612]	ἐν τῷ λόγῳ, (καὶ οὐ	~τοὺς	μισθοὺς οὐδὲ τὰς δόξας δικαιοσύνης
[612]	ἀνεπίφθονόν ἐστιν πρὸς ~ἐκείνοις καὶ	τοὺς	μισθοὺς τῇ δικαιοσύνῃ καὶ τῇ
[604]	τε τοῦ πάθους καὶ πρὸς	τοὺς	ὀδυρμοὺς ~ἄγον καὶ ἀπλήστως ἔχον
[615]	καὶ ~ἄλλους— σχεδόν τι αὐτῶν	τοὺς	πλείστους τυράννους· ἦσαν δὲ καὶ
[600]	τιθῶμεν ἀπὸ Ομήρου ἀρξαμένους πάντας	τοὺς	ποιητικοὺς ~μιμητὰς εἰδώλων ἀρετῆς εἶναι
[619]	τῶν δ’ ἐκ τῆς γῆς	τοὺς	~πολλούς, ἅτε αὐτούς τε πεπονηκότας
[616]	~ἄλλους τέτταρας. ὀκτὼ γὰρ εἶναι	τοὺς	σύμπαντας σφονδύλους, ἐν ~ἀλλήλοις ἐγκειμένους,
[602]	καὶ οὐ σπουδὴν τὴν μίμησιν,	τούς	τε τῆς τραγικῆς ποιήσεως ~ἁπτομένους
[595]	οὐ γάρ μου κατερεῖτε πρὸς	τοὺς	τῆς ~τραγῳδίας ποιητὰς καὶ τοὺς
[597]	γ’ ἂν δόξειεν τοῖς περὶ	τοὺς	τοιούσδε λόγους ~διατρίβουσιν. ~Μηδὲν ἄρα
[612]	διδοῦσα ἐφάνη καὶ οὐκ ἐξαπατῶσα	τοὺς	τῷ ~ὄντι λαμβάνοντας αὐτήν. ~(Δίκαια,
[610]	ἀποθνῄσκων, ἵνα δὴ μὴ ~ἀναγκάζηται	ἀθανάτους	τὰς ψυχὰς ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν που,
[619]	τοῦ ~οὐρανοῦ ἥκοντας, ἅτε πόνων	ἀγυμνάστους·	τῶν δ’ ἐκ τῆς γῆς
[615]	~ἄλλους— σχεδόν τι αὐτῶν τοὺς	πλείστους	τυράννους· ἦσαν δὲ καὶ ἰδιῶταί
[607]	χρὴ καὶ ἀσπάζεσθαι ὡς ὄντας	~βελτίστους	εἰς ὅσον δύνανται, καὶ συγχωρεῖν
[611]	αὐταί. οὔτε γὰρ ἄν που	ἐλάττους	γένοιντο μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης, ~οὔτε αὖ
[619]	ὡς δὲ καὶ ~εἰπεῖν, οὐκ	ἐλάττους	εἶναι ἐν τοῖς τοιούτοις ἁλισκομένους
[605]	χαίρομέν τε καὶ ἐνδόντες ἡμᾶς	~αὐτοὺς	ἑπόμεθα συμπάσχοντες καὶ σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν
[599]	αὖ περὶ τὰς ~ἄλλας τέχνας	αὐτοὺς	ἐρωτῶμεν, ἀλλ’ ἐῶμεν· περὶ δὲ
[600]	οὐκ ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς περιφέρουσιν	αὐτοὺς	οἱ ~ἑταῖροι· Ομηρον δ’ ἄρα
[619]	τῆς γῆς τοὺς ~πολλούς, ἅτε	αὐτούς	τε πεπονηκότας ἄλλους τε ἑωρακότας,
[614]	τε καὶ κάτω, ἔχοντας καὶ	~τούτους	ἐν τῷ ὄπισθεν σημεῖα πάντων
[601]	καὶ κάλλος καὶ ὀρθότης ἑκάστου	σκεύους	καὶ ζῴου καὶ ~πράξεως οὐ
[601]	ποιήσει; ~Ναί. ~Τοῦ αὐτοῦ ἄρα	σκεύους	ὁ μὲν ποιητὴς πίστιν ὀρθὴν
[596]	ὅτι ὁ δημιουργὸς ἑκατέρου τοῦ	σκεύους	~πρὸς τὴν ἰδέαν βλέπων οὕτω
[616]	καὶ αὖ τὰς εὐεργεσίας ~ταύταις	ἀντιστρόφους.	ἐπειδὴ δὲ τοῖς ἐν τῷ
[595]	τῆς ψυχῆς (εἴδη. ~Πῶς λέγεις;	~Ως	μὲν πρὸς ὑμᾶς εἰρῆσθαι— οὐ
[605]	ἑπόμεθα συμπάσχοντες καὶ σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν	ὡς	ἀγαθὸν ~ποιητήν, ὃς ἂν ἡμᾶς
[608]	~σπουδαστέον ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ποιήσει	ὡς	ἀληθείας τε ἁπτομένῃ καὶ ~σπουδαίᾳ,
[598]	ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ ἂν τῷ δοκεῖν	ὡς	~ἀληθῶς τέκτονα εἶναι. ~Τί δ’
[608]	εὖνοι μὲν ἐσόμεθα φανῆναι ~αὐτὴν	ὡς	βελτίστην καὶ ἀληθεστάτην, ἕως δ’
[599]	τοῦτο προστήσασθαι τοῦ (ἑαυτοῦ βίου	ὡς	βέλτιστον ἔχοντα; ~Οὐκ ἔγωγε. ~Αλλ’
[615]	δ’ εἶναι κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα (ἑκάστην,	ὡς	βίου ὄντος τοσούτου τοῦ ἀνθρωπίνου—
[619]	ἔθει (ἄνευ φιλοσοφίας ἀρετῆς μετειληφότα.	ὡς	δὲ καὶ ~εἰπεῖν, οὐκ ἐλάττους
[610]	ἀπόλλυσθαι, πρὶν ἄν τις ἀποδείξῃ	ὡς	~διὰ ταῦτα τὰ παθήματα τοῦ
[612]	βίῳ πάθη ~τε καὶ εἴδη,	ὡς	ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς αὐτῆς διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι
[597]	φύσει ~οὖσα, ἣν φαῖμεν ἄν,	ὡς	ἐγᾦμαι, θεὸν ἐργάσασθαι. ἢ τίν’
[620]	τὴν θέαν ἀξίαν εἶναι ἰδεῖν,	~ὡς	ἕκασται (αἱ ψυχαὶ ᾑροῦντο τοὺς
[615]	πολλά τε ~καὶ ἀνόσια εἰργασμένος,	ὡς	ἐλέγετο. ἔφη οὖν τὸν ἐρωτώμενον
[595]	~οὐ παραδεκτέα νῦν καὶ ἐναργέστερον,	ὡς	ἐμοὶ δοκεῖ, φαίνεται, ἐπειδὴ ~χωρὶς
[598]	τις ἡμῖν ἀπαγγέλλῃ περί του,	ὡς	ἐνέτυχεν ἀνθρώπῳ ~πάσας ἐπισταμένῳ τὰς
[598]	ἀληθοῦς ἡ μιμητική ἐστιν καί,	ὡς	ἔοικεν, διὰ ~τοῦτο πάντα ἀπεργάζεται,
[598]	ὅτι εὐήθης τις ἄνθρωπος, καί,	ὡς	ἔοικεν, ~ἐντυχὼν γόητί τινι καὶ
[610]	~ζωτικῷ ἄγρυπνον· οὕτω πόρρω που,	ὡς	ἔοικεν, ἐσκήνηται τοῦ θανάσιμος ~εἶναι.
[602]	ὅπῃ ~πονηρὸν ἢ χρηστόν· ἀλλ’	ὡς	ἔοικεν, οἷον φαίνεται καλὸν εἶναι
[618]	καὶ ~μεσοῦν τούτων. ἔνθα δή,	ὡς	ἔοικεν, ὦ φίλε Γλαύκων, ὁ
[598]	~ἕκαστον; πότερα πρὸς τὸ ὄν,	ὡς	ἔχει, μιμήσασθαι, ἢ πρὸς τὸ
[611]	μὴ τῇ ~καλλίστῃ κεχρημένον συνθέσει,	ὡς	νῦν ἡμῖν ἐφάνη ἡ ψυχή.
[613]	ἀπὸ θεῶν (γίγνεται, ~πάντα γίγνεσθαι	ὡς	οἷόν τε ἄριστα, εἰ μή
[602]	ἐν ἔπεσι πάντας εἶναι μιμητικοὺς	ὡς	οἷόν τε ~μάλιστα. ~Πάνυ μὲν
[607]	~(φιλεῖν μὲν χρὴ καὶ ἀσπάζεσθαι	ὡς	ὄντας ~βελτίστους εἰς ὅσον δύνανται,
[607]	μέτρου λόγον ὑπὲρ αὐτῆς εἰπεῖν,	ὡς	οὐ μόνον ἡδεῖα ~ἀλλὰ καὶ
[614]	ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις ἄν, ἔφη,	ὡς	οὐ πολλὰ ἄλλ’ ἥδιον ἀκούοντι.
[608]	πολλῶν ἔρωτα. ᾀσόμεθα δ’ οὖν	ὡς	οὐ ~σπουδαστέον ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ
[604]	ταῖς ~συμφοραῖς καὶ μὴ ἀγανακτεῖν,	ὡς	οὔτε δήλου ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ
[600]	ἑαυτῶν παριστάναι ἰδίᾳ (συγγιγνό( μενοι	~ὡς	οὔτε οἰκίαν οὔτε πόλιν τὴν
[595]	καὶ ἄλλα περὶ αὐτῆς ἐννοῶ,	ὡς	~παντὸς ἄρα μᾶλλον ὀρθῶς ᾠκίζομεν
[613]	ἐκεῖνα οἴου καὶ ἐμοῦ ἀκηκοέναι	ὡς	πάσχουσιν. ~ἀλλ’ ὃ λέγω, ὅρα
[600]	περὶ Ομήρου ἀληθῆ. λέγεται γὰρ	ὡς	~πολλή τις ἀμέλεια περὶ (αὐτὸν
[606]	~σφόδρα χαρῇς καὶ μὴ μισῇς	ὡς	πονηρά, ταὐτὸν ποιεῖς ὅπερ ἐν
[610]	λόγῳ τολμᾷ ἰέναι καὶ λέγειν	ὡς	~πονηρότερος καὶ ἀδικώτερος γίγνεται ὁ
[611]	ἅπτεται καὶ οἵων ~ἐφίεται ὁμιλιῶν,	ὡς	συγγενὴς οὖσα τῷ τε θείῳ
[607]	πόλει εὐνομουμένῃ, ἅσμενοι ἂν ~καταδεχοίμεθα,	ὡς	σύνισμέν γε ἡμῖν αὐτοῖς κηλουμένοις
[617]	(τὸν) τρίτον δὲ φορᾷ ἰέναι,	ὡς	σφίσι φαίνεσθαι, ~ἐπανακυκλούμενον τὸν τέταρτον,
[606]	ὅταν Ομήρου ἐπαινέταις ἐντύχῃς ~λέγουσιν	ὡς	τὴν Ελλάδα πεπαίδευκεν οὗτος ὁ
[605]	δυνώμεθα ἡσυχίαν ἄγειν (καὶ καρτερεῖν,	~ὡς	τοῦτο μὲν ἀνδρὸς ὄν, ἐκεῖνο
[613]	τινι ἄλλῳ τῶν δοκούντων κακῶν,	ὡς	τούτῳ ~ταῦτα εἰς ἀγαθόν τι
[610]	τοῦτό γε οὐδείς ποτε δείξει,	ὡς	τῶν ~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι αἱ ψυχαὶ
[598]	μιμήσασθαι, ἢ πρὸς τὸ φαινόμενον,	~ὡς	φαίνεται, φαντάσματος ἢ ἀληθείας οὖσα
[607]	ἡδονὴν ποιητικὴ ~καὶ ἡ μίμησις,	ὡς	χρὴ αὐτὴν εἶναι ἐν πόλει
[597]	ἂν ἀληθῆ λέγειν; ~Οὔκουν, ἔφη,	ὥς	γ’ ἂν δόξειεν τοῖς περὶ
[610]	ᾧ ~τέτακται. ~Σχολῇ γ’ ἔφη,	ὥς	γε τὸ εἰκός. ~Οὐκοῦν ὁπότε
[602]	γὰρ ἄλλο; ~Ταῦτα μὲν δή,	ὥς	γε φαίνεται, ἐπιεικῶς ἡμῖν διωμολόγηται,
[595]	φιλία γέ τίς με καὶ	αἰδὼς	ἐκ παιδὸς ἔχουσα ~περὶ Ομήρου
[601]	δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν ὁ μὲν	εἰδὼς	ἐξαγγέλλει περὶ χρηστῶν καὶ πονηρῶν
[597]	~Ορθῶς, ἔφη. ~(Ταῦτα δὴ οἶμαι	εἰδὼς	ὁ θεός, βουλόμενος εἶναι ὄντως
[602]	δὴ ὅμως γε μιμήσεται, οὐκ	εἰδὼς	περὶ ἑκάστου ὅπῃ ~πονηρὸν ἢ
[609]	προσκαθῆσθαι φθείρει αὐτὴν ~καὶ μαραίνει,	ἕως	ἂν εἰς θάνατον ἀγαγοῦσα τοῦ
[610]	ὅτι οὐ καλῶς λέγομεν, ἢ	(ἕως	ἂν ᾖ ~ἀνέλεγκτα, μή ποτε
[608]	~αὐτὴν ὡς βελτίστην καὶ ἀληθεστάτην,	ἕως	δ’ ἂν μὴ οἵα τ’
[600]	αὐτοὶ ἂν ἐπαιδαγώγουν ὅπῃ ᾖσαν,	ἕως	ἱκανῶς ~παιδείας μεταλάβοιεν; ~Παντάπασιν, ἔφη,
[608]	~Εμοιγ’ ἔφη· σοῦ δ’ ἂν	ἡδέως	ἀκούσαιμι τὸ οὐ χαλεπὸν τοῦτο.
[597]	~τὸ ὄν, ὂν δὲ οὔ·	τελέως	δὲ εἶναι ὂν τὸ τοῦ
[614]	χρὴ δ’ αὐτὰ ἀκοῦσαι, ἵνα	τελέως	~ἑκάτερος αὐτῶν ἀπειλήφῃ τὰ ὑπὸ
[597]	μιμητής ἐστι, τρίτος τις ~ἀπὸ	βασιλέως	καὶ τῆς ἀληθείας πεφυκώς, καὶ
[607]	ἄρα τότε αὐτὴν ἐκ τῆς	πόλεως	ἀπεστέλλομεν ~τοιαύτην οὖσαν· ὁ γὰρ
[614]	γῆς μεστὰς αὐχμοῦ τε καὶ	κόνεως,	ἐκ δὲ τοῦ ἑτέρου ~καταβαίνειν
[613]	συμβαίνει; πρὸς τὸ τέλος ἑκάστης	πράξεως	καὶ ~ὁμιλίας καὶ τοῦ βίου
[601]	ἑκάστου σκεύους καὶ ζῴου καὶ	~πράξεως	οὐ πρὸς ἄλλο τι ἢ
[618]	καὶ ~(μετὰ ποίας τινὸς ψυχῆς	ἕξεως	κακὸν ἢ ἀγαθὸν ἐργάζεται, καὶ
[613]	ἄνω μή; τὸ μὲν πρῶτον	ὀξέως	ἀποπηδῶσιν, ~τελευτῶντες (δὲ καταγέλαστοι γίγνονται,
[620]	ταύτην ἰδεῖν τὴν Επειοῦ ~τοῦ	Πανοπέως	εἰς τεχνικῆς γυναικὸς ἰοῦσαν φύσιν·
[619]	οὐ κακός. μήτε ὁ ἄρχων	αἱρέσεως	ἀμελείτω μήτε ὁ ~τελευτῶν ἀθυμείτω.
[619]	καὶ ὁ κλῆρος αὐτῷ τῆς	αἱρέσεως	μὴ ἐν τελευταίοις πίπτοι, ~κινδυνεύει
[617]	ἔπειτα ~λαβόντα ἐκ τῶν τῆς	Λαχέσεως	γονάτων κλήρους τε καὶ βίων
[617]	ὑψηλὸν εἰπεῖν— ~Ανάγκης θυγατρὸς κόρης	Λαχέσεως	λόγος. Ψυχαὶ ἐφήμεροι, ἀρχὴ ~ἄλλης
[602]	μίμησιν, τούς τε τῆς τραγικῆς	ποιήσεως	~ἁπτομένους ἐν ἰαμβείοις καὶ ἐν
[595]	οὐχ ἥκιστα δὲ ἐνθυμηθεὶς ~περὶ	ποιήσεως	λέγω. ~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Τὸ
[603]	(τοῦτο ᾧ προσομιλεῖ ἡ τῆς	~ποιήσεως	μιμητική, καὶ ἴδωμεν φαῦλον ἢ
[607]	ἔφην, ἀπολελογήσθω ἡμῖν ἀναμνησθεῖσιν περὶ	~ποιήσεως,	ὅτι εἰκότως ἄρα τότε αὐτὴν
[608]	καὶ νομιστέα ἅπερ εἰρήκαμεν περὶ	ποιήσεως.	~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς, σύμφημι.
[607]	~θεοῖς καὶ ἐγκώμια τοῖς ἀγαθοῖς	ποιήσεως	παραδεκτέον εἰς πόλιν· εἰ δὲ
[607]	ἐγγεγονότα μὲν ἔρωτα τῆς τοιαύτης	ποιήσεως	~ὑπὸ τῆς τῶν καλῶν (πολιτειῶν
[603]	ἔργον ἀπεργάζεται, ~πόρρω δ’ αὖ	φρονήσεως	ὄντι τῷ (ἐν ἡμῖν προσομιλεῖ
[621]	ἀεὶ ἑξόμεθα καὶ δικαιοσύνην μετὰ	~φρονήσεως	παντὶ τρόπῳ ἐπιτηδεύσομεν, ἵνα καὶ
[601]	οὐχ (οὕτως; ~Ναί. ~Μὴ τοίνυν	ἡμίσεως	αὐτὸ καταλίπωμεν ῥηθέν, ἀλλ’ ἱκανῶς
[620]	γενέσθαι, μεμνημένην τῆς τῶν ὅπλων	κρίσεως.	τὴν ~δ’ ἐπὶ τούτῳ Αγαμέμνονος·
[620]	ἐνδυομένην. κατὰ τύχην δὲ ~τὴν	Οδυσσέως	λαχοῦσαν πασῶν ὑστάτην αἱρησομένην ἰέναι,
[602]	δὴ ἡμῶν τῷ ~παθήματι τῆς	φύσεως	ἡ σκιαγραφία ἐπιθεμένη γοητείας οὐδὲν
[597]	τρίτου ἄρα γεννήματος ἀπὸ τῆς	φύσεως	~μιμητὴν καλεῖς; ~Πάνυ μὲν οὖν,
[607]	καὶ ἄλλα μυρία σημεῖα παλαιᾶς	ἐναντιώσεως	τούτων. ὅμως ~δὲ εἰρήσθω ὅτι
[620]	γὰρ ψυχὴν ἔφη τήν ποτε	Ορφέως	γενομένην κύκνου βίον ~αἱρουμένην, μίσει
[602]	τὰ χρώματα αὖ πλάνην τῆς	ὄψεως,	~καὶ πᾶσά τις ταραχὴ δήλη
[602]	τε καὶ πόρρωθεν διὰ ~τῆς	ὄψεως	οὐκ ἴσον φαίνεται. ~Οὐ γάρ.
[598]	ἐξαπατῷ ἂν τῷ δοκεῖν ὡς	~ἀληθῶς	τέκτονα εἶναι. ~Τί δ’ οὔ;
[603]	ψυχὴ γέμει ἡμῶν. ~Ορθῶς, ἔφη.	~Ορθῶς	γάρ, ἦν δ’ ἐγώ· ἀλλ’
[603]	γιγνομένων ~ἡ ψυχὴ γέμει ἡμῶν.	~Ορθῶς,	ἔφη. ~Ορθῶς γάρ, ἦν δ’
[597]	ἐκείνη ~ἀλλ’ οὐχ αἱ δύο.	~Ορθῶς,	ἔφη. ~(Ταῦτα δὴ οἶμαι εἰδὼς
[602]	ἐναντία δοξάζειν ἀδύνατον ~εἶναι; ~Καὶ	ὀρθῶς	γ’ ἔφαμεν. ~(Τὸ παρὰ τὰ
[595]	ἐννοῶ, ὡς ~παντὸς ἄρα μᾶλλον	ὀρθῶς	ᾠκίζομεν τὴν πόλιν, οὐχ ἥκιστα
[618]	τάξιν οὐκ ἐνεῖναι διὰ τὸ	ἀναγκαίως	ἔχειν ~ἄλλον ἑλομένην βίον ἀλλοίαν
[605]	τὸ εὐμίμητον εἶναι. ~Δῆλον. ~Οὐκοῦν	δικαίως	ἂν αὐτοῦ ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ
[619]	εἰς τὸν ἐνθάδε βίον ἀφικνοῖτο,	ὑγιῶς	~(φιλο( σοφοῖ καὶ ὁ κλῆρος
[611]	Γλαῦκον ~ὁρῶντες οὐκ ἂν ἔτι	ῥᾳδίως	αὐτοῦ ἴδοιεν τὴν ἀρχαίαν φύσιν,
[603]	πράττειν ἢ εὖ οἰομένους ἢ	~κακῶς	πεπραγέναι, καὶ ἐν τούτοις δὴ
[612]	~τε καὶ εἴδη, ὡς ἐγᾦμαι,	ἐπιεικῶς	αὐτῆς διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι μὲν οὖν,
[602]	μὲν δή, ὥς γε φαίνεται,	ἐπιεικῶς	ἡμῖν διωμολόγηται, τόν τε ~μιμητικὸν
[603]	~Αρ’ οὖν ἐν ἅπασι τούτοις	ὁμονοητικῶς	ἄνθρωπος (διάκει( ται; ἢ ~ὥσπερ
[597]	~ἀπὸ βασιλέως καὶ τῆς ἀληθείας	πεφυκώς,	καὶ πάντες οἱ ἄλλοι μιμηταί.
[615]	~εἰς πονηρίαν ἢ μὴ ἱκανῶς	δεδωκὼς	δίκην ἐπιχειροῖ ἀνιέναι. ἐνταῦθα δὴ
[596]	ὄντα γέ που τῇ ἀληθείᾳ.	~Καλῶς,	ἦν δ’ ἐγώ, καὶ εἰς
[610]	ἔοικεν, ἐσκήνηται τοῦ θανάσιμος ~εἶναι.	~Καλῶς,	ἦν δ’ ἐγώ, λέγεις. ὁπότε
[610]	τοίνυν ταῦτα ἐξελέγξωμεν ὅτι οὐ	καλῶς	λέγομεν, ἢ (ἕως ἂν ᾖ
[605]	τότε ἐπῃνοῦμεν. ~Εννοῶ, ἔφη. ~Η	καλῶς	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, οὗτος
[598]	μέλλει περὶ ὧν ἂν ποιῇ	~καλῶς	ποιήσειν, εἰδότα ἄρα ποιεῖν, ἢ
[604]	μιμήσασθαι οὔτε μιμουμένου εὐπετὲς ~καταμαθεῖν,	ἄλλως	τε καὶ πανηγύρει καὶ παντοδαποῖς
[606]	~καὶ ἀθλιωτέρων γιγνώμεθα. ~Οὐκ ἔχω	ἄλλως	φάναι, ἦ δ’ ὅς. ~(Οὐκοῦν,
[595]	μᾶλλον δὲ ἀποκρίνου. ~Ερώτα. ~Μίμησιν	ὅλως	ἔχοις ἄν μοι εἰπεῖν ὅτι
[603]	ἔλεγον ὅτι ἡ γραφικὴ καὶ	~ὅλως	ἡ μιμητικὴ πόρρω μὲν τῆς
[596]	οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν· πῶς γάρ;	~Οὐδαμῶς.	~Αλλ’ ὅρα δὴ καὶ τόνδε
[597]	δημιουργὸν καὶ ποιητὴν τοῦ τοιούτου;	~Οὐδαμῶς.	~Αλλὰ τί αὐτὸν κλίνης φήσεις
[609]	θάνατον ἀγαγοῦσα τοῦ σώματος χωρίσῃ;	~Οὐδαμῶς,	ἔφη, τοῦτό γε. ~Αλλὰ μέντοι
[600]	Μιλησίου καὶ Αναχάρσιος τοῦ Σκύθου;	~Οὐδαμῶς	τοιοῦτον οὐδέν. ~Αλλὰ δὴ εἰ
[602]	~Οὐ πάνυ. ~(Αλλ’ οὖν δὴ	ὅμως	γε μιμήσεται, οὐκ εἰδὼς περὶ
[607]	εἶναι τὸν ἔρωτα, βίᾳ μέν,	ὅμως	δὲ ἀπέχονται, καὶ ~ἡμεῖς οὕτως,
[607]	μυρία σημεῖα παλαιᾶς ἐναντιώσεως τούτων.	ὅμως	~δὲ εἰρήσθω ὅτι ἡμεῖς γε,
[612]	λανθάνειν καὶ θεοὺς καὶ ~ἀνθρώπους,	ὅμως	δοτέον εἶναι τοῦ λόγου ἕνεκα,
[598]	τούτων ἐπαΐων τῶν τεχνῶν· ~ἀλλ’	ὅμως	παῖδάς γε καὶ ἄφρονας ἀνθρώπους,
[619]	τε καὶ λαιμαργίας οὐ ~πάντα	ἱκανῶς	ἀνασκεψάμενον ἑλέσθαι, ἀλλ’ (αὐτὸν λαθεῖν
[615]	ἐχόντων ~εἰς πονηρίαν ἢ μὴ	ἱκανῶς	δεδωκὼς δίκην ἐπιχειροῖ ἀνιέναι. ἐνταῦθα
[601]	ἡμίσεως αὐτὸ καταλίπωμεν ῥηθέν, ἀλλ’	ἱκανῶς	ἴδωμεν. ~Λέγε, ἔφη. ~Ζωγράφος, φαμέν,
[606]	τοῦ δακρῦσαί τε καὶ ἀποδύρασθαι	ἱκανῶς	καὶ ~ἀποπλησθῆναι, φύσει ὂν τοιοῦτον
[611]	οἷόν ἐστιν καθαρὸν γιγνόμενον, τοιοῦτον	ἱκανῶς	~λογισμῷ διαθεατέον, καὶ πολύ γε
[600]	ἂν ἐπαιδαγώγουν ὅπῃ ᾖσαν, ἕως	ἱκανῶς	~παιδείας μεταλάβοιεν; ~Παντάπασιν, ἔφη, δοκεῖς
[603]	ἐν γὰρ τοῖς ἄνω λόγοις	ἱκανῶς	πάντα ταῦτα ~διωμολογησάμεθα, ὅτι μυρίων
[606]	φύσει βέλτιστον ~ἡμῶν, ἅτε οὐχ	ἱκανῶς	πεπαιδευμένον λόγῳ οὐδὲ ἔθει, ἀνίησιν
[607]	βίον τὸν ἀνθρώπινόν ἐστιν· ~καὶ	εὐμενῶς	(ἀκου( σόμεθα. κερδανοῦμεν γάρ που
[619]	καὶ τελευτήσαντι αὕτη κρατίστη αἵρεσις.	~ἀδαμαντίνως	δὴ (δεῖ ταύτην τὴν δόξαν
[619]	τελευταίῳ ἐπιόντι, ξὺν νῷ ἑλομένῳ,	συντόνως	ζῶντι ~κεῖται βίος ἀγαπητός, οὐ
[609]	τὸ μήτε κακὸν μήτε ἀγαθόν.	~Πῶς	γὰρ ἄν; ἔφη. ~Εὰν ἄρα
[602]	καὶ μετρῆσαν ἢ καὶ ~στῆσαν;	~Πῶς	γὰρ οὔ; ~(Αλλὰ μὴν τοῦτό
[596]	ὁ ζωγράφος ἐστίν. ἦ γάρ;	~Πῶς	γὰρ οὔ; ~Αλλὰ φήσεις οὐκ
[609]	τελευτῶν ὅλον διέλυσεν καὶ ἀπώλεσεν;	~Πῶς	γὰρ οὔ; ~Τὸ σύμφυτον ἄρα
[596]	αὐτὴν ~δημιουργεῖ οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν·	πῶς	γάρ; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλ’ ὅρα δὴ
[607]	ἡδεῖα ~φανῇ ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη.	~Πῶς	δ’ οὐ μέλλομεν, ἔφη, κερδαίνειν;
[596]	~πού εἰσι κλῖναι καὶ τράπεζαι.	~Πῶς	δ’ οὔ; ~Αλλὰ ἰδέαι γέ
[605]	ὅτι μάλιστα οὕτω διαθῇ. ~Οἶδα·	πῶς	δ’ οὔ; ~Οταν δὲ οἰκεῖόν
[601]	δεῖ ποιεῖν, ὁ δ’ ὑπηρετήσει.	~Πῶς	δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν ὁ μὲν
[604]	~δύο φαμὲν αὐτὼ ἀναγκαῖον εἶναι.	~Πῶς	δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν τὸ μὲν
[597]	τοῦ θεοῦ οὔτε μὴ φυῶσιν.	~Πῶς	δή; ἔφη. ~Οτι, ἦν δ’
[618]	καὶ διαιρούμενα πρὸς ~ἀρετὴν βίου	πῶς	ἔχει, εἰδέναι τί κάλλος πενίᾳ
[604]	πείθεσθαι, ᾗ ὁ νόμος ~ἐξηγεῖται;	~Πῶς;	~Λέγει που ὁ νόμος ὅτι
[611]	διαφορᾶς γέμειν αὐτὸ πρὸς αὑτό.	~Πῶς	λέγεις; ἔφη. ~Οὐ ῥᾴδιον, ἦν
[598]	φαίνεται; τοῦτο γὰρ ἔτι διόρισον.	~Πῶς	λέγεις; ἔφη. ~Ωδε· κλίνη, ἐάντε
[595]	διῄρηται τὰ τῆς ψυχῆς (εἴδη.	~Πῶς	λέγεις; ~Ως μὲν πρὸς ὑμᾶς
[601]	περὶ πάντα οὕτω φήσομεν ἔχειν;	~Πῶς;	~(Περὶ ἕκαστον ταύτας τινὰς τρεῖς
[603]	τοῦτο μὲν ~ἀδύνατον, μετριάσει δέ	πως	πρὸς λύπην. ~Οὕτω μᾶλλον, ἔφη,
[604]	τὸ πρόσθεν οὐδὲν προβαῖνον τῷ	χαλεπῶς	~φέροντι, οὔτε τι τῶν (ἀνθρωπίνων
[619]	δόξαν ἔχοντα εἰς Αιδου ἰέναι,	ὅπως	~ἂν ᾖ καὶ ἐκεῖ ἀνέκπληκτος
[621]	κωλυθῆναι πιεῖν· ὅπῃ μέντοι καὶ	ὅπως	εἰς τὸ σῶμα ~ἀφίκοιτο, οὐκ
[618]	καὶ διὰ ταῦτα μάλιστα (ἐπιμελητέον	ὅπως	ἕκαστος ἡμῶν ~τῶν ἄλλων μαθημάτων
[612]	~μονοειδής, εἴτε ὅπῃ ἔχει καὶ	ὅπως·	νῦν δὲ τὰ ἐν τῷ
[606]	ἄλλος ἀνὴρ ἀγαθὸς φάσκων εἶναι	ἀκαίρως	~πενθεῖ, τοῦτον ἐπαινεῖν καὶ ἐλεεῖν,
[600]	ὁ γὰρ Κρεώφυλος, ὦ Σώκρατες,	~ἴσως,	ὁ τοῦ Ομήρου ἑταῖρος, τοῦ
[615]	ἐμυκᾶτο ὁπότε τις τῶν οὕτως	ἀνιάτως	ἐχόντων ~εἰς πονηρίαν ἢ μὴ
[611]	ἐκκεκλάσθαι, τὰ δὲ συντετρῖφθαι καὶ	~πάντως	λελωβῆσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων, ἄλλα
[597]	εἰδὼς ὁ θεός, βουλόμενος εἶναι	ὄντως	κλίνης ~ποιητὴς ὄντως οὔσης, ἀλλὰ
[597]	βουλόμενος εἶναι ὄντως κλίνης ~ποιητὴς	ὄντως	οὔσης, ἀλλὰ μὴ κλίνης τινὸς
[600]	Ομηρικήν, ὥσπερ Πυθαγόρας αὐτός ~τε	διαφερόντως	ἐπὶ τούτῳ ἠγαπήθη, καὶ οἱ
[607]	ἡμῖν ἀναμνησθεῖσιν περὶ ~ποιήσεως, ὅτι	εἰκότως	ἄρα τότε αὐτὴν ἐκ τῆς
[607]	διασόφων ὄχλος κρατῶν” καὶ οἱ	λεπτῶς	μεριμνῶντες, ὅτι ἄρα ~πένονται, καὶ
[604]	πρὸς τοὺς ὀδυρμοὺς ~ἄγον καὶ	ἀπλήστως	ἔχον αὐτῶν ἆρ’ οὐκ ἀλόγιστόν
[618]	ἀρεταῖς, καὶ ἀδοκίμων κατὰ ταῦτα,	ὡσαύτως	~δὲ καὶ γυναικῶν. ψυχῆς δὲ
[620]	αἵρεσιν, καὶ ἄλλα ζῷα μουσικὰ	ὡσαύτως.	(εἰκοστὴν δὲ λαχοῦσαν ~ψυχὴν ἑλέσθαι
[620]	ἐκ τῶν ἄλλων ~δὴ θηρίων	ὡσαύτως	εἰς ἀνθρώπους ἰέναι καὶ εἰς
[598]	φαίνεται δὲ ἀλλοία; καὶ ~τἆλλα	ὡσαύτως;	~Οὕτως, ἔφη· φαίνεται, διαφέρει δ’
[617]	τῇ ἀριστερᾷ τὰς ~ἐντὸς αὖ	ὡσαύτως·	τὴν δὲ Λάχεσιν (ἐν μέρει
[596]	ὁρῶντες πρότεροι εἶδον. ~Εστιν, ἔφη,	οὕτως·	ἀλλὰ σοῦ παρόντος οὐδ’ ἂν
[615]	ἀλλ’ ἐμυκᾶτο ὁπότε τις τῶν	οὕτως	ἀνιάτως ἐχόντων ~εἰς πονηρίαν ἢ
[613]	ἁμαρτίας ὑπῆρχεν; ~Πάνυ μὲν οὖν.	~Οὕτως	ἄρα ὑποληπτέον περὶ τοῦ δικαίου
[607]	ὅμως δὲ ἀπέχονται, καὶ ~ἡμεῖς	οὕτως,	διὰ τὸν ἐγγεγονότα μὲν ἔρωτα
[619]	ἄγγελος ἤγγελλε τὸν μὲν προφήτην	~οὕτως	εἰπεῖν· Καὶ τελευταίῳ ἐπιόντι, ξὺν
[597]	τῇ φύσει ἀπεργάσασθαι αὐτὸν κλίνην,	οὕτως	ἐποίησεν μίαν ~μόνον αὐτὴν ἐκείνην
[609]	πεφυκότος οὕτως ὄλεθρος οὐκ ἦν;	~Οὕτως,	ἔφη, εἰκός. ~Τί οὖν; ἦν
[598]	δὲ ἀλλοία; καὶ ~τἆλλα ὡσαύτως;	~Οὕτως,	ἔφη· φαίνεται, διαφέρει δ’ οὐδέν.
[604]	ἂν δέξαιτό τινα ἰδεῖν ~δρῶντα.	~Οὕτως	ἔχει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τὸ μὲν
[611]	μὲν τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,	οὕτως	ἐχέτω· εἰ δ’ ἔχει, ἐννοεῖς
[605]	βέλτιστον, καὶ ταύτῃ ὡμοίωται. καὶ	οὕτως	ἤδη ἂν ἐν δίκῃ οὐ
[601]	ἐπαΐει, τοῦ δὲ φαινομένου· οὐχ	(οὕτως;	~Ναί. ~Μὴ τοίνυν ἡμίσεως αὐτὸ
[609]	ἤδη ~εἰσόμεθα ὅτι τοῦ πεφυκότος	οὕτως	ὄλεθρος οὐκ ἦν; ~Οὕτως, ἔφη,
[601]	ἕκαστον ᾖ ~πεποιημένον ἢ πεφυκός;	~Οὕτως.	~Πολλὴ ἄρα ἀνάγκη τὸν χρώμενον
[621]	~κείμενον ἐπὶ τῇ πυρᾷ. ~Καὶ	οὕτως,	ὦ Γλαύκων, μῦθος ἐσώθη καὶ
[616]	ἰδεῖν αὐτόθι κατὰ (μέσον τὸ	φῶς	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~τὰ ἄκρα
[616]	τοῦ οὐρανοῦ ~καὶ γῆς τεταμένον	φῶς	εὐθύ, οἷον κίονα, μάλιστα τῇ
[616]	τεταμένα— εἶναι γὰρ τοῦτο τὸ	φῶς	σύνδεσμον ~τοῦ οὐρανοῦ, οἷον τὰ