Page
[617]	~πεσόντα ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι πλὴν οὗ,	ἓ	δὲ οὐκ ἐᾶν· ~τῷ δὲ
[609]	ἔτι (διαφθείρειεν. οὐ γὰρ τό	~γε	ἀγαθὸν μή ποτέ τι ἀπολέσῃ,
[603]	λύπην. ~Οὕτω μᾶλλον, ἔφη, τό	γε	ἀληθές. ~(Τόδε νῦν μοι περὶ
[609]	σώματος χωρίσῃ; ~Οὐδαμῶς, ἔφη, τοῦτό	γε.	~Αλλὰ μέντοι ἐκεῖνό γε ἄλογον,
[596]	λέγεις καὶ θαυμαστὸν ἄνδρα. ~Οὔπω	γε,	ἀλλὰ τάχα μᾶλλον φήσεις. ὁ
[609]	τοῦτό γε. ~Αλλὰ μέντοι ἐκεῖνό	γε	ἄλογον, ἦν δ’ ἐγώ, τὴν
[613]	δὲ θεοφιλεῖ οὐχ ὁμολογήσομεν, ~ὅσα	γε	ἀπὸ θεῶν (γίγνεται, ~πάντα γίγνεσθαι
[614]	σοι, ἦν δ’ ἐγώ, Αλκίνου	γε	ἀπόλογον ἐρῶ, ἀλλ’ ~ἀλκίμου μὲν
[601]	γε σκυτοτόμος καὶ χαλκεύς; ~Πάνυ	γε.	~Αρ’ οὖν ἐπαΐει οἵας δεῖ
[611]	γὰρ λόγος οὐκ (ἐάσει— ~μήτε	γε	αὖ τῇ ἀληθεστάτῃ φύσει τοιοῦτον
[609]	τοῦτο ἀπολεῖ, οὐκ ἂν ἄλλο	γε	αὐτὸ ἔτι (διαφθείρειεν. οὐ γὰρ
[605]	~Τί δ’ οὐ μέλλει, εἴπερ	γε	δρᾷ αὐτό; ~Ακούων σκόπει. οἱ
[607]	ὅμως ~δὲ εἰρήσθω ὅτι ἡμεῖς	γε,	εἴ τινα ἔχοι λόγον εἰπεῖν
[610]	καὶ ἀπολέσαι ψυχήν, σχολῇ τό	γε	ἐπ’ ~ἄλλου ὀλέθρῳ τεταγμένον κακὸν
[607]	ἅσμενοι ἂν ~καταδεχοίμεθα, ὡς σύνισμέν	γε	ἡμῖν αὐτοῖς κηλουμένοις ὑπ’ αὐτῆς·
[595]	ἄρ’ ἔφη, ἐγὼ συννοήσω. ~Οὐδέν	γε,	ἦν δ’ ἐγώ, ἄτοπον, ~ἐπεὶ
[597]	ἄλλον; ~Οὐδένα, οἶμαι. ~Μία δέ	γε	ἣν ὁ τέκτων. ~Ναί, ἔφη.
[598]	ἀρετὴν καὶ κακίαν, ~καὶ τά	γε	θεῖα· ἀνάγκη γὰρ τὸν ἀγαθὸν
[613]	ἀποθανόντι. οὐ γὰρ δὴ ὑπό	γε	~θεῶν ποτε ἀμελεῖται ὃς ἂν
[596]	ταὐτά; οὐ γάρ που τήν	γε	ἰδέαν αὐτὴν ~δημιουργεῖ οὐδεὶς τῶν
[598]	τῶν τεχνῶν· ~ἀλλ’ ὅμως παῖδάς	γε	καὶ ἄφρονας ἀνθρώπους, εἰ ἀγαθὸς
[603]	οὖν. ~Αλλὰ μὴν τὸ μέτρῳ	γε	καὶ λογισμῷ πιστεῦον βέλτιστον ἂν
[596]	ἢ οὔ; ~Ναί, ἔφη, φαινομένην	γε	καὶ οὗτος. ~(Τί δὲ ὁ
[597]	~Δίκαιον γοῦν, ἔφη, ἐπειδήπερ φύσει	γε	καὶ τοῦτο καὶ τἆλλα πάντα
[611]	ἱκανῶς ~λογισμῷ διαθεατέον, καὶ πολύ	γε	κάλλιον αὐτὸ εὑρήσει καὶ ἐναργέστερον
[608]	μήν, ἦν δ’ ἐγώ, τά	γε	μέγιστα ἐπίχειρα ἀρετῆς καὶ προκείμενα
[605]	οὖν. ~Οὐ μέντοι πω τό	γε	μέγιστον κατηγορήκαμεν αὐτῆς. τὸ γὰρ
[607]	μέλλομεν, ἔφη, κερδαίνειν; ~Εἰ δέ	γε	μή, ὦ φίλε ἑταῖρε, ὥσπερ
[602]	πάνυ. ~(Αλλ’ οὖν δὴ ὅμως	γε	μιμήσεται, οὐκ εἰδὼς περὶ ἑκάστου
[603]	ῥᾷστα οἴσει ~τῶν ἄλλων. ~Πάνυ	γε.	~Νῦν δέ γε τόδ’ ἐπισκεψώμεθα,
[603]	~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι δὲ ὅτι τοῦτό	γε	νῦν οὐδὲν δεῖ ἡμᾶς ~διομολογεῖσθαι·
[602]	ὁ δὲ χρώμενος ἐπιστήμην. ~Πάνυ	γε.	~Ο δὲ μιμητὴς πότερον ἐκ
[608]	μέγα γένοιτο; πᾶς γὰρ οὗτός	γε	~ὁ ἐκ παιδὸς μέχρι πρεσβύτου
[610]	γὰρ δὴ μὴ ἱκανὴ ἥ	γε	οἰκεία πονηρία ~καὶ τὸ οἰκεῖον
[599]	ἔχοντα; ~Οὐκ ἔγωγε. ~Αλλ’ εἴπερ	γε	οἶμαι ἐπιστήμων εἴη τῇ ἀληθείᾳ
[604]	διοίσει, ὅταν ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς δέ	γε	οἶμαι πολλὰ μὲν τολμήσει φθέγξασθαι,
[608]	ἄν, ἦν δ’ ἐγώ, ἔν	γε	ὀλίγῳ χρόνῳ μέγα γένοιτο; πᾶς
[611]	ἐφάνη ἡ ψυχή. ~Οὔκουν εἰκός	γε.	~Οτι μὲν τοίνυν ἀθάνατον ψυχή,
[612]	μὲν τοῦτο ἀποδώσετε, ὅτι θεούς	γε	οὐ ~λανθάνει ἑκάτερος αὐτῶν οἷός
[599]	ἔφη ὁ Γλαύκων· οὔκουν λέγεταί	γε	οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν Ομηριδῶν. ~(Αλλὰ
[610]	ἀπόλλυσθαι. ~Αλλὰ μέντοι, ἔφη, τοῦτό	γε	οὐδείς ποτε δείξει, ὡς τῶν
[607]	δι’ Ομήρου θεωρῇς αὐτήν; ~Πολύ	γε.	~Οὐκοῦν δικαία ἐστὶν οὕτω κατιέναι,
[608]	χρήμασιν οὔτε ~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ οὐδέ	γε	ποιητικῇ ἄξιον ἀμελῆσαι δικαιοσύνης τε
[607]	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Δοῖμεν δέ	γέ	που ἂν καὶ τοῖς προστάταις
[596]	~Πῶς δ’ οὔ; ~Αλλὰ ἰδέαι	γέ	που περὶ ταῦτα τὰ σκεύη
[596]	ἔφη, φαινόμενα, οὐ μέντοι ὄντα	γέ	που τῇ ἀληθείᾳ. ~Καλῶς, ἦν
[601]	καὶ χαλινόν; ~Ναί. ~Ποιήσει δέ	γε	σκυτοτόμος καὶ χαλκεύς; ~Πάνυ γε.
[613]	τἀναντία τούτων δεῖ διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα	γε.	~Τὰ μὲν δὴ παρὰ θεῶν
[595]	γενέσθαι. ἀλλ’ ~οὐ γὰρ πρό	γε	τῆς ἀληθείας τιμητέος ἀνήρ, ἀλλ’
[596]	ποιεῖν ἃ ποιεῖ. καίτοι τρόπῳ	γέ	~τινι καὶ ὁ ζωγράφος κλίνην
[596]	εἴης πάντα ~ταῦτα ποιῆσαι τρόπῳ	γέ	τινι; ~Καὶ τίς, ἔφη, ὁ
[610]	τὸν θάνατον γίγνονται. ~Εὰν δέ	γέ	τις, ἔφην ἐγώ, ὁμόσε τῷ
[595]	ἦν δ’ ἐγώ· καίτοι φιλία	γέ	τίς με καὶ αἰδὼς ἐκ
[610]	~τέτακται. ~Σχολῇ γ’ ἔφη, ὥς	γε	τὸ εἰκός. ~Οὐκοῦν ὁπότε μηδ’
[603]	ἄλλων. ~Πάνυ γε. ~Νῦν δέ	γε	τόδ’ ἐπισκεψώμεθα, πότερον οὐδὲν ἀχθέσεται,
[602]	γὰρ οὔ; ~(Αλλὰ μὴν τοῦτό	γε	τοῦ λογιστικοῦ ἂν εἴη τοῦ
[601]	τινὰ κήλησιν ἔχειν. ἐπεὶ γυμνωθέντα	γε	~τῶν τῆς μουσικῆς χρωμάτων τὰ
[602]	ἄλλο; ~Ταῦτα μὲν δή, ὥς	γε	φαίνεται, ἐπιεικῶς ἡμῖν διωμολόγηται, τόν
[601]	καταλίπωμεν ῥηθέν, ἀλλ’ ἱκανῶς ἴδωμεν.	~Λέγε,	ἔφη. ~Ζωγράφος, φαμέν, ἡνίας τε
[599]	ἀνθρώπους ποιεῖ ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ,	λέγε	ἡμῖν τίς τῶν πόλεων διὰ
[608]	~Ακούοις ἄν, ἦν δ’ ἐγώ.	~Λέγε	μόνον, ἔφη. ~Αγαθόν τι, εἶπον,
[597]	εἶναι; ~(Τοῦτο, ἦ δ’ ὅς,	ἔμοιγε	δοκεῖ μετριώτατ’ ἂν προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς
[608]	τι, εἶπον, καὶ κακὸν καλεῖς;	~Εγωγε.	~(Αρ’ οὖν ὥσπερ ἐγὼ περὶ
[599]	βίου ὡς βέλτιστον ἔχοντα; ~Οὐκ	ἔγωγε.	~Αλλ’ εἴπερ γε οἶμαι ἐπιστήμων
[608]	θαυμάσας εἶπε· Μὰ Δί’ οὐκ	ἔγωγε·	σὺ δὲ ~τοῦτ’ ἔχεις λέγειν;
[621]	πάντα μὲν κακὰ ἀνέχεσθαι, ~πάντα	δὲ	ἀγαθά, τῆς ἄνω ὁδοῦ ἀεὶ
[604]	αὐτὸ τὸ πάθος; ~Αληθῆ. ~Εναντίας	δὲ	ἀγωγῆς γιγνομένης ἐν τῷ ἀνθρώπῳ
[617]	ᾧ συνέσται ἐξ ἀνάγκης. ἀρετὴ	δὲ	ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν καὶ ~ἀτιμάζων
[614]	δεδικασμένων ἐν τῷ ~πρόσθεν, τοὺς	δὲ	ἀδίκους τὴν εἰς ἀριστεράν τε
[621]	πλέον πίνειν τοῦ μέτρου· τὸν	δὲ	ἀεὶ πιόντα ~(πάντων ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ
[600]	ἄλλων περὶ ὧν ποιοῦσιν, τῆς	δὲ	~ἀληθείας οὐχ ἅπτεσθαι, ἀλλ’ ὥσπερ
[605]	δὲ σμικρά, εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα, ~τοῦ	δὲ	ἀληθοῦς πόρρω πάνυ ἀφεστῶτα. ~Πάνυ
[618]	ὅστις εἰς τὸ δικαιοτέραν. τὰ	δὲ	ἄλλα πάντα χαίρειν ἐάσει· ~ἑωράκαμεν
[615]	οὐρανοῦ τὰ παρ’ ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι	δὲ	ἀλλήλαις τὰς (μὲν ὀδυρομένας τε
[598]	ἢ διαφέρει μὲν οὐδέν, φαίνεται	δὲ	ἀλλοία; καὶ ~τἆλλα ὡσαύτως; ~Οὕτως,
[618]	ἓ δὲ οὐκ ἐᾶν· ~τῷ	δὲ	ἀνελομένῳ δῆλον εἶναι ὁπόστος (εἰλήχει.
[607]	αὐτῆς, ὅσοι μὴ ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ	δέ,	ἄνευ μέτρου λόγον ὑπὲρ αὐτῆς
[607]	τὸν ἔρωτα, βίᾳ μέν, ὅμως	δὲ	ἀπέχονται, καὶ ~ἡμεῖς οὕτως, διὰ
[595]	οὖν, ἔφη. ~Ακουε δή, μᾶλλον	δὲ	ἀποκρίνου. ~Ερώτα. ~Μίμησιν ὅλως ἔχοις
[616]	τοὺς μὲν διαλαβόντες ἦγον, ~τὸν	δὲ	Αρδιαῖον καὶ ἄλλους (συμποδίσαντες χεῖράς
[615]	εἴη ~Αρδιαῖος ὁ μέγας. ὁ	δὲ	Αρδιαῖος οὗτος τῆς Παμφυλίας ἔν
[617]	~ἔξω περιφοράν, διαλείπουσαν χρόνον, τὴν	δὲ	Ατροπον τῇ ἀριστερᾷ τὰς ~ἐντὸς
[607]	γὰρ λόγος ἡμᾶς ᾕρει. προσείπωμεν	δὲ	αὐτῇ, μὴ καί τινα ~σκληρότητα
[617]	καὶ πέμπτον τὸν ~δεύτερον. στρέφεσθαι	δὲ	αὐτὸν ἐν τοῖς τῆς Ανάγκης
[619]	πάντα μᾶλλον ἀνθ’ ἑαυτοῦ. εἶναι	δὲ	~αὐτὸν τῶν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
[619]	~ἐργάσηται καὶ ἀνήκεστα κακά, ἔτι	δὲ	αὐτὸς μείζω πάθῃ, ἀλλὰ γνῷ
[609]	ἄλλου πονηρίαν ~ἀπολλύναι τι, τὴν	δὲ	αὑτοῦ μή. ~Αλογον. ~(Εννόει γάρ,
[597]	τίν’ ἄλλον; ~Οὐδένα, οἶμαι. ~Μία	δέ	γε ἣν ὁ τέκτων. ~Ναί,
[607]	οὐ μέλλομεν, ἔφη, κερδαίνειν; ~Εἰ	δέ	γε μή, ὦ φίλε ἑταῖρε,
[604]	ἔφη, διοίσει, ὅταν ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς	δέ	γε οἶμαι πολλὰ μὲν τολμήσει
[607]	μέτρῳ; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Δοῖμεν	δέ	γέ που ἂν καὶ τοῖς
[601]	γράψει καὶ χαλινόν; ~Ναί. ~Ποιήσει	δέ	γε σκυτοτόμος καὶ χαλκεύς; ~Πάνυ
[610]	διὰ τὸν θάνατον γίγνονται. ~Εὰν	δέ	γέ τις, ἔφην ἐγώ, ὁμόσε
[603]	~τῶν ἄλλων. ~Πάνυ γε. ~Νῦν	δέ	γε τόδ’ ἐπισκεψώμεθα, πότερον οὐδὲν
[596]	τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ, ταχὺ	δὲ	γῆν, ταχὺ δὲ ~σαυτόν τε
[605]	τοῦτο μὲν ἀνδρὸς ὄν, ἐκεῖνο	δὲ	γυναικός, ὃ τότε ἐπῃνοῦμεν. ~Εννοῶ,
[616]	~οἵαπερ ἡ τοῦ ἐνθάδε, νοῆσαι	δὲ	δεῖ ἐξ ὧν ἔλεγεν τοιόνδε
[621]	ἀμετάστροφα τὰ ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν	δὲ	δὴ ἀμεταστρεπτὶ ὑπὸ τὸν τῆς
[602]	Διός, ἦν δ’ ἐγώ, τὸ	δὲ	δὴ μιμεῖσθαι τοῦτο οὐ περὶ
[602]	ἀληθείας; ἦ γάρ; ~Ναί. ~Πρὸς	δὲ	δὴ ποῖόν τί ἐστιν τῶν
[617]	δὲ λευκότητι ~τὸν ἕκτον. κυκλεῖσθαι	δὲ	δὴ στρεφόμενον τὸν ἄτρακτον ὅλον
[616]	ἀπεργαζομένους περὶ τὴν ἠλακάτην· ἐκείνην	δὲ	~διὰ μέσου τοῦ ὀγδόου διαμπερὲς
[620]	ἄδικα εἰς ~τὰ ἄγρια, τὰ	δὲ	δίκαια εἰς τὰ ἥμερα μεταβάλλοντα,
[597]	ὄν, ὂν δὲ οὔ· τελέως	δὲ	εἶναι ὂν τὸ τοῦ κλινουργοῦ
[611]	πάντα ἃ νῦν διήλθομεν. ~νῦν	δὲ	εἴπομεν μὲν ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ,
[607]	σημεῖα παλαιᾶς ἐναντιώσεως τούτων. ὅμως	~δὲ	εἰρήσθω ὅτι ἡμεῖς γε, εἴ
[604]	λόγος καὶ νόμος ~(ἐστίν, τὸ	δὲ	ἕλκον ἐπὶ τὰς λύπας αὐτὸ
[595]	ᾠκίζομεν τὴν πόλιν, οὐχ ἥκιστα	δὲ	ἐνθυμηθεὶς ~περὶ ποιήσεως λέγω. ~Τὸ
[614]	ἔλεγεν ~ἃ ἐκεῖ ἴδοι. ἔφη	δέ,	ἐπειδὴ οὗ ἐκβῆναι, τὴν ψυχὴν
[615]	~ταὐτὰ (τὴν ἀξίαν κομίζοιντο. τῶν	δὲ	εὐθὺς γενομένων καὶ ὀλίγον ~χρόνον
[613]	γοῦν ἐμὴν δόξαν, ἔφη. ~Τί	δέ,	ἦν δ’ ἐγώ, παρ’ ἀνθρώπων;
[597]	ὁ τέκτων. ~Ναί, ἔφη. ~Μία	δὲ	ἣν ὁ ζωγράφος. ἦ γάρ;
[612]	μὲν θεοφιλὴς ἂν εἴη, ὁ	δὲ	θεομισής, ὥσπερ ~καὶ κατ’ ἀρχὰς
[615]	ἔλεγεν οὐκ ἄξια μνήμης. εἰς	δὲ	θεοὺς ~ἀσεβείας τε καὶ εὐσεβείας
[612]	ἀρχὰς ὡμολογοῦμεν. ~Εστι ταῦτα. ~Τῷ	δὲ	θεοφιλεῖ οὐχ ὁμολογήσομεν, ~ὅσα γε
[610]	κακοῦ ἐν ἄλλῳ γιγνομένου, τοῦ	δὲ	~ἰδίου ἑκάστῳ μὴ (ἐγγιγνο( μένου,
[617]	~οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας	δὲ	(καθη( μένας πέριξ δι’ ἴσου
[608]	ἔφη, ἐξ ὧν διεληλύθαμεν· οἶμαι	δὲ	καὶ ἄλλον ὁντινοῦν. ~(Καὶ μήν,
[617]	μὲν ~ἰέναι τὸν ὄγδοον, δευτέρους	δὲ	καὶ ἅμα (ἀλλήλοις τόν τε
[618]	καὶ ἀδοκίμων κατὰ ταῦτα, ὡσαύτως	~δὲ	καὶ γυναικῶν. ψυχῆς δὲ τάξιν
[618]	~καὶ εἰς πτωχείας τελευτώσας· εἶναι	δὲ	καὶ δοκίμων ἀνδρῶν βίους, τοὺς
[619]	(ἄνευ φιλοσοφίας ἀρετῆς μετειληφότα. ὡς	δὲ	καὶ ~εἰπεῖν, οὐκ ἐλάττους εἶναι
[615]	αὐτῶν τοὺς πλείστους τυράννους· ἦσαν	δὲ	καὶ ἰδιῶταί ~τινες τῶν (μεγάλα
[616]	μάλιστα τῇ ἴριδι προσφερῆ, ~λαμπρότερον	δὲ	καὶ καθαρώτερον· εἰς ὃ ἀφικέσθαι
[620]	τὴν Θαμύρου ~ἀηδόνος ἑλομένην· ἰδεῖν	δὲ	καὶ κύκνον μεταβάλλοντα εἰς ἀνθρωπίνου
[618]	τὰ δ’ ὑγιείαις μεμεῖχθαι, τὰ	δὲ	καὶ ~μεσοῦν τούτων. ἔνθα δή,
[618]	εἶναι, τὰς μὲν ~διατελεῖς, τὰς	δὲ	καὶ μεταξὺ διαφθειρομένας καὶ εἰς
[609]	ἐρυσίβην, σηπεδόνα ~τε ξύλοις, χαλκῷ	δὲ	καὶ σιδήρῳ ἰόν, καί, ὅπερ
[608]	μὴ ἀδικῶ γ’ ἔφην. οἶμαι	δὲ	καὶ σύ· οὐδὲν γὰρ χαλεπόν.
[601]	μὴ ἐπαΐουσιν, ἐκ τῶν χρωμάτων	δὲ	καὶ σχημάτων ~θεωροῦσιν; ~Πάνυ μὲν
[620]	~δ’ ἐπὶ τούτῳ Αγαμέμνονος· ἔχθρᾳ	δὲ	καὶ ταύτην τοῦ ἀνθρωπίνου γένους
[608]	τὸ ἀγαθόν. ~Εγωγ’ ἔφη. ~Τί	δέ;	κακὸν ἑκάστῳ τι καὶ ἀγαθὸν
[610]	ἀδικωτέρα καὶ ~ἀνοσιωτέρα γίγνεται· ἀλλοτρίου	δὲ	κακοῦ ἐν ἄλλῳ γιγνομένου, τοῦ
[619]	βρώσεις καὶ ἄλλα κακά· ἐπειδὴ	δὲ	κατὰ σχολὴν ~σκέψασθαι, κόπτεσθαί τε
[613]	μὲν πρῶτον ὀξέως ἀποπηδῶσιν, ~τελευτῶντες	(δὲ	καταγέλαστοι γίγνονται, τὰ ὦτα ἐπὶ
[621]	ἀεὶ πιόντα ~(πάντων ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ	δὲ	κοιμηθῆναι καὶ μέσας νύκτας ~γενέσθαι,
[606]	αὐτὸς ~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν, ἐν μιμήσει	δὲ	κωμῳδικῇ ἢ καὶ ἰδίᾳ ἀκούων
[617]	τὰς ~ἐντὸς αὖ ὡσαύτως· τὴν	δὲ	Λάχεσιν (ἐν μέρει ἑκατέρας ἑκατέρᾳ
[620]	ἀετοῦ διαλλάξαι βίον. ἐν μέσοις	δὲ	λαχοῦσαν τὴν ~Αταλάντης ψυχήν, κατιδοῦσαν
[620]	ἄλλα ζῷα μουσικὰ ὡσαύτως. (εἰκοστὴν	δὲ	λαχοῦσαν ~ψυχὴν ἑλέσθαι λέοντος βίον·
[617]	παραπλήσια ἀλλήλοις, ξανθότερα ἐκείνων, τρίτον	δὲ	~λευκότατον χρῶμα ἔχειν, τέταρτον δὲ
[617]	ἔχειν, τέταρτον δὲ ὑπέρυθρον, δεύτερον	δὲ	λευκότητι ~τὸν ἕκτον. κυκλεῖσθαι δὲ
[614]	τῷ ἄνω ἄλλα ~καταντικρύ. δικαστὰς	δὲ	μεταξὺ τούτων καθῆσθαι, οὕς, ἐπειδὴ
[612]	οἷός ἐστιν; ~Αποδώσομεν, ἔφη. ~Εἰ	δὲ	μὴ λανθάνετον, ὁ μὲν θεοφιλὴς
[601]	τοῖς τῶν ὡραίων προσώποις, καλῶν	δὲ	μή, ~οἷα γίγνεται ἰδεῖν ὅταν
[602]	χρώμενος ἐπιστήμην. ~Πάνυ γε. ~Ο	δὲ	μιμητὴς πότερον ἐκ τοῦ χρῆσθαι
[598]	μὲν δὴ μιμητὴν ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ	δέ	μοι περὶ (τοῦ ~ζωγράφου τόδε·
[618]	καὶ ~πλούτοις καὶ πενίαις, τὰ	δὲ	νόσοις, τὰ δ’ ὑγιείαις μεμεῖχθαι,
[597]	φαινομένην γε καὶ οὗτος. ~(Τί	δὲ	ὁ κλινοποιός; οὐκ ἄρτι μέντοι
[605]	~Οἶδα· πῶς δ’ οὔ; ~Οταν	δὲ	οἰκεῖόν τινι ἡμῶν κῆδος γένηται,
[617]	ἱεῖσαν, ἕνα τόνον· ἐκ πασῶν	δὲ	ὀκτὼ ~οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν.
[618]	εἰς τὸ ἀδικωτέραν γίγνεσθαι, ~ἀμείνω	δὲ	ὅστις εἰς τὸ δικαιοτέραν. τὰ
[607]	καὶ πρῶτον τῶν τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι	δὲ	ὅτι ὅσον μόνον ὕμνους ~θεοῖς
[603]	καὶ μάχεται αὐτὸς ~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι	δὲ	ὅτι τοῦτό γε νῦν οὐδὲν
[597]	τοιοῦτον οἷον ~τὸ ὄν, ὂν	δὲ	οὔ· τελέως δὲ εἶναι ὂν
[596]	ἂν τούτων ἁπάντων ~ποιητής, τινὶ	δὲ	οὐκ ἄν; ἢ οὐκ αἰσθάνῃ
[617]	ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι πλὴν οὗ, ἓ	δὲ	οὐκ ἐᾶν· ~τῷ δὲ ἀνελομένῳ
[618]	πολὺ πλείω τῶν ~παρόντων. εἶναι	δὲ	παντοδαπά· ζῴων τε γὰρ πάντων
[617]	ἐπὶ πάντας τοὺς κλήρους, τὸν	δὲ	παρ’ αὑτὸν ~πεσόντα ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι
[601]	χρηστῶν καὶ πονηρῶν αὐλῶν, ὁ	~δὲ	πιστεύων ποιήσει; ~Ναί. ~Τοῦ αὐτοῦ
[604]	~αὐτοῦ ἀκούοι αἰσχύνοιτ’ ἄν, πολλὰ	δὲ	ποιήσει, ἃ οὐκ ἂν δέξαιτό
[602]	ἔργον. ~Τούτου γὰρ οὖν. ~Τούτῳ	δὲ	πολλάκις μετρήσαντι καὶ σημαίνοντι μείζω
[596]	πολλαχῇ καὶ ταχὺ δημιουργούμενος, ~τάχιστα	δέ	που, εἰ θέλεις λαβὼν κάτοπτρον
[604]	ἐθέλει ἕπεσθαι. ~Δῆλον δή. ~Τὸ	δὲ	πρὸς τὰς ἀναμνήσεις τε τοῦ
[614]	σημεῖα πάντων ὧν (ἔπραξαν. ἑαυτοῦ	δὲ	~προσελθόντος εἰπεῖν ὅτι δέοι αὐτὸν
[611]	λελωβῆσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων, ἄλλα	δὲ	προσπεφυκέναι, ὄστρεά ~τε καὶ φυκία
[603]	ἢ τοῦτο μὲν ~ἀδύνατον, μετριάσει	δέ	πως πρὸς λύπην. ~Οὕτω μᾶλλον,
[596]	οὐρανῷ, ταχὺ δὲ γῆν, ταχὺ	δὲ	~σαυτόν τε καὶ τἆλλα ζῷα
[610]	κακίας νόσου οὔσης ἀπολωλέναι· ~ὑπὸ	(δὲ	σιτίων πονηρίας ἄλλων ὄντων ἄλλο
[605]	τοτὲ μὲν μεγάλα ἡγουμένῳ, τοτὲ	δὲ	σμικρά, εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα, ~τοῦ δὲ
[611]	μέρη τὰ μὲν ἐκκεκλάσθαι, τὰ	δὲ	συντετρῖφθαι καὶ ~πάντως λελωβῆσθαι ὑπὸ
[616]	ἄγκιστρον ~εἶναι ἐξ ἀδάμαντος, τὸν	δὲ	σφόνδυλον μεικτὸν ἔκ τε τούτου
[608]	πᾶν τὸ κακὸν εἶναι, τὸ	δὲ	σῷζον καὶ ~ὠφελοῦν τὸ ἀγαθόν.
[598]	πάσας μὲν ~τέχνας ἐπίστανται, πάντα	δὲ	τὰ ἀνθρώπεια τὰ πρὸς ἀρετὴν
[612]	ὅπῃ ἔχει καὶ ὅπως· νῦν	δὲ	τὰ ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ
[617]	Κλωθὼ δὲ τὰ ὄντα, Ατροπον	δὲ	τὰ μέλλοντα. καὶ τὴν ~μὲν
[617]	Λάχεσιν ~μὲν τὰ γεγονότα, Κλωθὼ	δὲ	τὰ ὄντα, Ατροπον δὲ τὰ
[618]	ὡσαύτως ~δὲ καὶ γυναικῶν. ψυχῆς	δὲ	τάξιν οὐκ ἐνεῖναι διὰ τὸ
[596]	ὁ μὲν τὰς κλίνας, ὁ	δὲ	τὰς τραπέζας, ~αἷς ἡμεῖς χρώμεθα,
[619]	μήτε ὁ ~τελευτῶν ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος	δὲ	ταῦτα τὸν πρῶτον λαχόντα ἔφη
[620]	~δύνασθαι παρελθεῖν, ἀλλὰ λαβεῖν. μετὰ	(δὲ	ταύτην ἰδεῖν τὴν Επειοῦ ~τοῦ
[613]	~ἔχοντες καὶ ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες· οἱ	δὲ	τῇ ἀληθείᾳ δρομικοὶ εἰς ~τέλος
[620]	~ψυχὴν ἑλέσθαι λέοντος βίον· εἶναι	δὲ	τὴν Αἴαντος τοῦ Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν
[607]	ποιήσεως παραδεκτέον εἰς πόλιν· εἰ	δὲ	τὴν ~ἡδυσμένην Μοῦσαν παραδέξῃ ἐν
[620]	ἐν γυναικὶ γεννηθεῖσαν γενέσθαι· ἰδεῖν	δὲ	τὴν Θαμύρου ~ἀηδόνος ἑλομένην· ἰδεῖν
[620]	Θερσίτου πίθηκον ἐνδυομένην. κατὰ τύχην	δὲ	~τὴν Οδυσσέως λαχοῦσαν πασῶν ὑστάτην
[615]	τῇ ὑπὸ ~γῆς πορείᾳ— εἶναι	δὲ	τὴν πορείαν χιλιέτη— τὰς δ’
[599]	μεγάλαι τε καὶ σμικραί; σὲ	δὲ	τίς αἰτιᾶται πόλις ~νομοθέτην ἀγαθὸν
[599]	Σικελία, καὶ ἡμεῖς Σόλωνα· σὲ	δὲ	τίς; ἕξει τινὰ εἰπεῖν; ~Οὐκ
[597]	ἐκείνην ὃ ἔστιν κλίνη· δύο	δὲ	τοιαῦται ἢ πλείους οὔτε ~ἐφυτεύθησαν
[616]	τὰς εὐεργεσίας ~ταύταις ἀντιστρόφους. ἐπειδὴ	δὲ	τοῖς ἐν τῷ λειμῶνι ἑκάστοις
[597]	καὶ τἆλλα πάντα ~πεποίηκεν. ~Τί	δὲ	τὸν τέκτονα; ἆρ’ οὐ δημιουργὸν
[616]	δὲ τὸν ~τοῦ τρίτου, ὄγδοον	δὲ	τὸν τοῦ δευτέρου. καὶ τὸν
[616]	δὲ τὸν τοῦ ὀγδόου, ~πέμπτον	δὲ	τὸν τοῦ ἑβδόμου, ἕκτον δὲ
[616]	δὲ τὸν τοῦ τετάρτου, τέταρτον	δὲ	τὸν τοῦ ὀγδόου, ~πέμπτον δὲ
[616]	δὲ τὸν τοῦ ἑβδόμου, ἕκτον	δὲ	τὸν τοῦ πέμπτου, ἕβδομον δὲ
[616]	δὲ τοῦ ~ἕκτου δεύτερον, τρίτον	δὲ	τὸν τοῦ τετάρτου, τέταρτον δὲ
[616]	δὲ τὸν τοῦ πέμπτου, ἕβδομον	δὲ	τὸν ~τοῦ τρίτου, ὄγδοον δὲ
[617]	φαίνεσθαι, ~ἐπανακυκλούμενον τὸν τέταρτον, τέταρτον	δὲ	τὸν τρίτον καὶ πέμπτον τὸν
[617]	τοῦ ἑβδόμου ἔχειν προσλάμποντος, τὸν	δὲ	~τοῦ δευτέρου καὶ πέμπτου παραπλήσια
[616]	μὲν τοῦ μεγίστου ~ποικίλον, τὸν	δὲ	τοῦ ἑβδόμου λαμπρότατον, ~τὸν δὲ
[616]	τοῦ χείλους κύκλον ἔχειν, τὸν	δὲ	τοῦ ~ἕκτου δεύτερον, τρίτον δὲ
[614]	αὐχμοῦ τε καὶ κόνεως, ἐκ	δὲ	τοῦ ἑτέρου ~καταβαίνειν ἑτέρας ἐκ
[621]	γένεσιν, ᾄττοντας ὥσπερ ἀστέρας. αὐτὸς	δὲ	~τοῦ μὲν ὕδατος κωλυθῆναι πιεῖν·
[617]	δὲ τοῦ ἑβδόμου λαμπρότατον, ~τὸν	δὲ	(τοῦ ὀγδόου τὸ χρῶμα ἀπὸ
[616]	τούτου καὶ ἄλλων ~γενῶν. τὴν	δὲ	(τοῦ σφονδύλου φύσιν εἶναι τοιάνδε·
[608]	Μὰ Δί’ οὐκ ἔγωγε· σὺ	δὲ	~τοῦτ’ ἔχεις λέγειν; ~Εἰ μὴ
[618]	δῆλον εἶναι ὁπόστος (εἰλήχει. μετὰ	δὲ	τοῦτο αὖθις τὰ τῶν ~βίων
[617]	τῷ ὅλῳ ἠρέμα περιφέρεσθαι, αὐτῶν	δὲ	τούτων τάχιστα μὲν ~ἰέναι τὸν
[596]	δύο, μία μὲν κλίνης, μία	δὲ	τραπέζης. ~Ναί. ~Οὐκοῦν καὶ εἰώθαμεν
[614]	ψυχάς, ἐπειδὴ αὐταῖς δικασθείη, κατὰ	δὲ	τὼ ἑτέρω ἐκ μὲν ~τοῦ
[617]	μὲν τὴν ~αὐτὴν φοράν, ἐν	δὲ	τῷ ὅλῳ περιφερομένῳ τοὺς μὲν
[616]	πᾶσαν συνέχον τὴν ~περιφοράν— ἐκ	δὲ	τῶν ἄκρων τεταμένον Ανάγκης ἄτρακτον,
[613]	εὖ ~ἀπὸ τῶν κάτω, ἀπὸ	δὲ	τῶν ἄνω μή; τὸ μὲν
[617]	τοῖς τῆς Ανάγκης γόνασιν. ἐπὶ	δὲ	τῶν ~κύκλων αὐτοῦ ἄνωθεν ἐφ’
[620]	πασῶν ὑστάτην αἱρησομένην ἰέναι, μνήμῃ	δὲ	~τῶν προτέρων πόνων φιλοτιμίας λελωφηκυῖαν
[617]	δὲ ~λευκότατον χρῶμα ἔχειν, τέταρτον	δὲ	ὑπέρυθρον, δεύτερον δὲ λευκότητι ~τὸν
[601]	μὲν ~ὄντος οὐδὲν ἐπαΐει, τοῦ	δὲ	φαινομένου· οὐχ (οὕτως; ~Ναί. ~Μὴ
[617]	~ἕκτον καὶ πέμπτον· (τὸν) τρίτον	δὲ	φορᾷ ἰέναι, ὡς σφίσι φαίνεσθαι,
[621]	πᾶσιν ἀναγκαῖον εἶναι πιεῖν, τοὺς	~δὲ	φρονήσει μὴ σῳζομένους πλέον πίνειν
[604]	ποικίλην ἔχει, τὸ ~ἀγανακτητικόν, τὸ	δὲ	φρόνιμόν τε καὶ ἡσύχιον ἦθος,
[606]	ποιητῶν πιμπλάμενον καὶ χαῖρον· τὸ	δὲ	φύσει βέλτιστον ~ἡμῶν, ἅτε οὐχ
[605]	ποιῶν παραδιδῷ τὴν πόλιν, τοὺς	δὲ	~χαριεστέρους φθείρῃ· ταὐτὸν καὶ τὸν
[602]	~ἀκούειν παρὰ τοῦ εἰδότος, ὁ	δὲ	χρώμενος ἐπιστήμην. ~Πάνυ γε. ~Ο
[599]	αὐτοὺς ἐρωτῶμεν, ἀλλ’ ἐῶμεν· περὶ	δὲ	ὧν μεγίστων τε καὶ ~καλλίστων
[619]	τις ἀεί, ὁπότε εἰς τὸν	ἐνθάδε	βίον ἀφικνοῖτο, ὑγιῶς ~(φιλο( σοφοῖ
[619]	τῶν ἐκεῖθεν ἀπαγγελλομένων οὐ μόνον	ἐνθάδε	εὐδαιμονεῖν ~ἄν, ἀλλὰ καὶ τὴν
[621]	ὥσπερ οἱ νικηφόροι περιαγειρόμενοι, καὶ	ἐνθάδε	καὶ ἐν τῇ ~χιλιέτει πορείᾳ,
[621]	τοῖς θεοῖς, αὐτοῦ τε μένοντες	ἐνθάδε,	καὶ ἐπειδὰν τὰ ἆθλα (αὐτῆς
[616]	μὲν σχῆμα ~οἵαπερ ἡ τοῦ	ἐνθάδε,	νοῆσαι δὲ δεῖ ἐξ ὧν
[614]	ὑγιὴς μὲν ἀνῃρέθη, κομισθεὶς δ’	οἴκαδε	μέλλων ~θάπτεσθαι δωδεκαταῖος ἐπὶ τῇ
[597]	οὔσης, ἀλλὰ μὴ κλίνης τινὸς	μηδὲ	κλινοποιός τις, μίαν ~φύσει αὐτὴν
[609]	διόλλυσι ~καὶ ἄγει εἰς τὸ	μηδὲ	σῶμα εἶναι, καὶ ἃ νυνδὴ
[616]	δὲ (τοῦ σφονδύλου φύσιν εἶναι	τοιάνδε·	τὸ μὲν σχῆμα ~οἵαπερ ἡ
[596]	ἀλλ’ αὐτὸς ὅρα. ~Βούλει οὖν	ἐνθένδε	ἀρξώμεθα ἐπισκοποῦντες, ἐκ τῆς εἰωθυίας
[619]	εὐδαιμονεῖν ~ἄν, ἀλλὰ καὶ τὴν	ἐνθένδε	ἐκεῖσε καὶ δεῦρο πάλιν πορείαν
[616]	δὲ δεῖ ἐξ ὧν ἔλεγεν	τοιόνδε	αὐτὸν εἶναι, ~ὥσπερ ἂν εἰ
[596]	~Οὐδαμῶς. ~Αλλ’ ὅρα δὴ καὶ	τόνδε	τίνα καλεῖς τὸν δημιουργόν. ~(Τὸν
[613]	ἐκείνων, ἐγὼ νῦν λέγω περὶ	τῶνδε.	καὶ αὖ καὶ περὶ τῶν
[601]	ἦ δ’ ὅς. ~Ιθι δή,	τόδε	ἄθρει· ὁ τοῦ εἰδώλου ποιητής,
[598]	~Αλλὰ γὰρ οἶμαι ὦ φίλε,	τόδε	δεῖ περὶ πάντων τῶν τοιούτων
[615]	τὸ δ’ οὖν κεφάλαιον ἔφη	τόδε	~εἶναι, ὅσα πώποτέ τινα ἠδίκησαν
[604]	μᾶλλον, ἔφη, τό γε ἀληθές.	~(Τόδε	νῦν μοι περὶ αὐτοῦ εἰπέ·
[598]	δέ μοι περὶ (τοῦ ~ζωγράφου	τόδε·	πότερα ἐκεῖνο αὐτὸ τὸ ἐν
[603]	~Ανήρ, ἦν δ’ ἐγώ, ἐπιεικὴς	τοιᾶσδε	τύχης μετασχών, ὑὸν ἀπολέσας ἤ
[597]	ἂν δόξειεν τοῖς περὶ τοὺς	τοιούσδε	λόγους ~διατρίβουσιν. ~Μηδὲν ἄρα θαυμάζωμεν
[609]	ἀγαθὸν μή ποτέ τι ἀπολέσῃ,	οὐδὲ	αὖ τὸ μήτε κακὸν μήτε
[595]	μοι εἰπεῖν ὅτι ποτ’ ἐστίν;	οὐδὲ	γάρ τοι αὐτὸς ~πάνυ τι
[608]	οὔτε χρήμασιν οὔτε ~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ	οὐδέ	γε ποιητικῇ ἄξιον ἀμελῆσαι δικαιοσύνης
[606]	ἅτε οὐχ ἱκανῶς πεπαιδευμένον λόγῳ	οὐδὲ	ἔθει, ἀνίησιν τὴν ~φυλακὴν τοῦ
[614]	δ’ ἐγώ, οὐδέν ἐστι πλήθει	οὐδὲ	μεγέθει πρὸς ἐκεῖνα ~ἃ τελευτήσαντα
[612]	λόγῳ, (καὶ οὐ ~τοὺς μισθοὺς	οὐδὲ	τὰς δόξας δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ
[602]	ποίου τινὸς πέρι λέγεις; ~Τοῦ	τοιοῦδε·	ταὐτόν που ἡμῖν μέγεθος ἐγγύθεν
[603]	ἢ σπουδαῖόν ἐστιν. ~Αλλὰ χρή.	~Ωδε	δὴ προθώμεθα· πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους
[598]	ἔτι διόρισον. ~Πῶς λέγεις; ἔφη.	~Ωδε·	κλίνη, ἐάντε ἐκ πλαγίου αὐτὴν
[613]	ἐγώ, παρ’ ἀνθρώπων; ἆρ’ οὐχ	ὧδε	ἔχει, εἰ δεῖ τὸ ὂν
[609]	ἀδικίας, πονηρίας οὔσης ψυχῆς. ἀλλ’	~ὧδε	ποίει· ὥσπερ σῶμα ἡ σώματος
[619]	τὰ ὑπερβάλλοντα ~ἑκατέρωσε καὶ ἐν	τῷδε	τῷ βίῳ κατὰ τὸ δυνατὸν
[612]	~Αρ’ οὖν ἀποδώσετέ μοι ἃ	ἐδανείσασθε	ἐν τῷ λόγῳ; ~Τί μάλιστα;
[617]	δαίμων ~λήξεται, ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα	αἱρήσεσθε.	πρῶτος δ’ ὁ λαχὼν πρῶτος
[612]	τὸν ἄδικον δίκαιον· ~ὑμεῖς γὰρ	ᾐτεῖσθε,	κἂν εἰ μὴ δυνατὸν εἴη
[595]	ἔχουσα ~περὶ Ομήρου ἀποκωλύει λέγειν.	ἔοικε	μὲν (γὰρ τῶν καλῶν ἁπάντων
[605]	πρὸς τὸ τοιοῦτον τῆς ψυχῆς	~πέφυκέ	τε καὶ ἡ σοφία αὐτοῦ
[608]	γάρ, ἔφην, ὁ ἀγών, ὦ	φίλε	Γλαύκων, μέγας, οὐχ ὅσος δοκεῖ,
[618]	ἔνθα δή, ὡς ἔοικεν, ὦ	φίλε	Γλαύκων, ὁ πᾶς κίνδυνος ~ἀνθρώπῳ,
[607]	~Εἰ δέ γε μή, ὦ	φίλε	ἑταῖρε, ὥσπερ οἱ ποτέ του
[599]	που ἐρωτᾶν ~αὐτὸν πυνθανομένους· Ω	φίλε	Ομηρε, εἴπερ μὴ τρίτος ἀπὸ
[607]	ὅσιον προδιδόναι. ἦ γάρ, ὦ	φίλε,	οὐ κηλῇ ὑπ’ ~αὐτῆς (καὶ
[598]	οὔ; ~Αλλὰ γὰρ οἶμαι ὦ	φίλε,	τόδε δεῖ περὶ πάντων τῶν
[619]	καὶ τότε ὁ ἐκεῖθεν ἄγγελος	ἤγγελλε	τὸν μὲν προφήτην ~οὕτως εἰπεῖν·
[595]	ἐγώ· καίτοι φιλία γέ τίς	με	καὶ αἰδὼς ἐκ παιδὸς ἔχουσα
[607]	κραυγάζουσα” καὶ μέγας ἐν ἀφρόνων	(κενε(	αγορίαισι” καὶ ὁ ~τῶν διασόφων
[598]	~Τὸν μὲν δὴ μιμητὴν ὡμολογήκαμεν.	~εἰπὲ	δέ μοι περὶ (τοῦ ~ζωγράφου
[604]	~(Τόδε νῦν μοι περὶ αὐτοῦ	εἰπέ·	πότερον μᾶλλον αὐτὸν οἴει τῇ
[596]	ἦν δ’ ἐγώ. καί μοι	εἰπέ,	τὸ παράπαν οὐκ ἄν σοι
[608]	ὃς ἐμβλέψας μοι καὶ θαυμάσας	εἶπε·	Μὰ Δί’ οὐκ ἔγωγε· σὺ
[599]	ἐρωτᾶν ~αὐτὸν πυνθανομένους· Ω φίλε	Ομηρε,	εἴπερ μὴ τρίτος ἀπὸ τῆς
[607]	δέ γε μή, ὦ φίλε	ἑταῖρε,	ὥσπερ οἱ ποτέ του ἐρασθέντες,
[599]	ἡμῖν τίς τῶν πόλεων διὰ	~σὲ	βέλτιον ᾤκησεν, ὥσπερ διὰ Λυκοῦργον
[599]	(πολλαὶ μεγάλαι τε καὶ σμικραί;	σὲ	δὲ τίς αἰτιᾶται πόλις ~νομοθέτην
[599]	καὶ Σικελία, καὶ ἡμεῖς Σόλωνα·	σὲ	δὲ τίς; ἕξει τινὰ εἰπεῖν;
[601]	αὐτὰ ἐφ’ αὑτῶν λεγόμενα, ~οἶμαί	σε	εἰδέναι οἷα φαίνεται. τεθέασαι γάρ
[618]	~χείρω μὲν καλοῦντα ὃς αὐτὴν	ἐκεῖσε	ἄξει, εἰς τὸ ἀδικωτέραν γίγνεσθαι,
[611]	~κακῶν. ἀλλὰ δεῖ, ὦ Γλαύκων,	ἐκεῖσε	βλέπειν. ~Ποῖ; ἦ δ’ ὅς.
[619]	~ἄν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνθένδε	ἐκεῖσε	καὶ δεῦρο πάλιν πορείαν οὐκ
[610]	δέ γέ τις, ἔφην ἐγώ,	ὁμόσε	τῷ λόγῳ τολμᾷ ἰέναι καὶ
[619]	αἱρεῖσθαι καὶ φεύγειν τὰ ὑπερβάλλοντα	~ἑκατέρωσε	καὶ ἐν τῷδε τῷ βίῳ
[613]	δρομικοὶ εἰς ~τέλος ἐλθόντες τά	τε	ἆθλα λαμβάνουσιν καὶ στεφανοῦνται. οὐχ
[612]	~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, τά	τε	ἄλλα ἀπελυσάμεθα ἐν τῷ λόγῳ,
[596]	καὶ ζῷα πάντα ἐργάζεται, τά	τε	ἄλλα καὶ ἑαυτόν, καὶ πρὸς
[614]	ἐν πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι, καὶ ~ἀσπάζεσθαί	τε	ἀλλήλας ὅσαι γνώριμαι, καὶ πυνθάνεσθαι
[613]	~ἐν τῇ αὑτῶν πόλει ἄρχουσί	τε	ἂν βούλωνται τὰς ἀρχάς, γαμοῦσί
[608]	τῇ τοιαύτῃ ποιήσει ὡς ἀληθείας	τε	ἁπτομένῃ καὶ ~σπουδαίᾳ, ἀλλ’ εὐλαβητέον
[613]	(γίγνεται, ~πάντα γίγνεσθαι ὡς οἷόν	τε	ἄριστα, εἰ μή τι ἀναγκαῖον
[609]	~μοχθηρόν, τοῦτο μέντοι οὐχ οἷόν	τε	αὐτὸ λύειν ἀπολλύον, οὐκ ἤδη
[618]	καὶ τοὺς ~ἀνθρωπίνους ἅπαντας. τυραννίδας	τε	γὰρ ἐν αὐτοῖς εἶναι, τὰς
[620]	ψυχαὶ ᾑροῦντο τοὺς βίους· ~ἐλεινήν	τε	γὰρ ἰδεῖν εἶναι καὶ γελοίαν
[618]	~παρόντων. εἶναι δὲ παντοδαπά· ζῴων	τε	γὰρ πάντων βίους καὶ δὴ
[614]	τινὰ δαιμόνιον, ἐν ᾧ τῆς	τε	γῆς ~δύ’ εἶναι χάσματα ἐχομένω
[601]	~Λέγε, ἔφη. ~Ζωγράφος, φαμέν, ἡνίας	τε	γράψει καὶ χαλινόν; ~Ναί. ~Ποιήσει
[604]	ἄξιον ὂν μεγάλης σπουδῆς, ὅ	τε	δεῖ ~ἐν αὐτοῖς ὅτι τάχιστα
[602]	θεωμένοις καὶ ἔξω, καὶ ~κοῖλά	τε	δὴ καὶ ἐξέχοντα διὰ τὴν
[600]	βίου Ομηρικήν, ὥσπερ Πυθαγόρας αὐτός	~τε	διαφερόντως ἐπὶ τούτῳ ἠγαπήθη, καὶ
[617]	δὲ καὶ ἅμα (ἀλλήλοις τόν	τε	ἕβδομον καὶ ~ἕκτον καὶ πέμπτον·
[596]	παρόντος οὐδ’ ἂν προθυμηθῆναι οἷός	τε	~εἴην εἰπεῖν, εἴ τί μοι
[601]	ἀνάγκη τὸν χρώμενον ἑκάστῳ ἐμπειρότατόν	τε	εἶναι καὶ ~ἄγγελον γίγνεσθαι τῷ
[598]	ἄρα ποιεῖν, ἢ μὴ οἷόν	τε	εἶναι ποιεῖν. δεῖ δὴ ~ἐπισκέψασθαι
[613]	τε ~ὁπόθεν ἂν βούλωνται, ἐκδιδόασί	τε	εἰς οὓς ἂν ἐθέλωσι· καὶ
[611]	δ’ ἐγώ, ἀίδιον εἶναι σύνθετόν	τε	ἐκ πολλῶν καὶ μὴ τῇ
[614]	ὅσαι γνώριμαι, καὶ πυνθάνεσθαι τάς	τε	ἐκ τῆς ~γῆς ἡκούσας παρὰ
[609]	σύμπαντι τῷ σώματι νόσον, σίτῳ	τε	ἐρυσίβην, σηπεδόνα ~τε ξύλοις, χαλκῷ
[612]	ἀνθρώπων τε καὶ θεῶν, ζῶντός	~τε	ἔτι τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐπειδὰν
[619]	ἅτε αὐτούς τε πεπονηκότας ἄλλους	τε	ἑωρακότας, οὐκ ἐξ ~ἐπιδρομῆς τὰς
[599]	ἀλλὰ καὶ ~δεύτερος, καὶ οἷός	τε	ἦσθα γιγνώσκειν ποῖα ἐπιτηδεύματα βελτίους
[611]	ὁμιλιῶν, ὡς συγγενὴς οὖσα τῷ	τε	θείῳ καὶ ἀθανάτῳ καὶ τῷ
[602]	τε καὶ εὐθέα ἐν ὕδατί	τε	θεωμένοις καὶ ἔξω, καὶ ~κοῖλά
[618]	κάλλη καὶ τὴν ἄλλην ἰσχύν	(τε	καὶ ἀγωνίαν, τοὺς ~δ’ ἐπὶ
[611]	αὐτὸ εὑρήσει καὶ ἐναργέστερον ~δικαιοσύνας	τε	καὶ ἀδικίας διόψεται καὶ πάντα
[613]	τιθέναι; ~οὐχ οἱ μὲν δεινοί	τε	καὶ ἄδικοι δρῶσιν ὅπερ οἱ
[609]	ἃ νυνδὴ διῇμεν πάντα, ἀδικία	τε	καὶ (ἀκολασία καὶ ~δειλία καὶ
[614]	ζῶντι τῷ δικαίῳ παρὰ θεῶν	τε	(καὶ ~ἀνθρώπων ἆθλά τε καὶ
[615]	ἀδελφόν, καὶ ἄλλα δὴ πολλά	τε	~καὶ ἀνόσια εἰργασμένος, ὡς ἐλέγετο.
[604]	αὐτὸν οἴει τῇ ~λύπῃ μαχεῖσθαί	τε	καὶ ἀντιτείνειν, ὅταν ὁρᾶται ὑπὸ
[614]	κελεύειν πορεύεσθαι τὴν εἰς δεξιάν	τε	καὶ ~ἄνω διὰ τοῦ οὐρανοῦ,
[606]	συμφοραῖς ~καὶ πεπεινηκὸς τοῦ δακρῦσαί	τε	καὶ ἀποδύρασθαι ἱκανῶς καὶ ~ἀποπλησθῆναι,
[609]	οὖν τι τούτων αὐτὴν διαλύει	τε	καὶ ἀπόλλυσι; καὶ ἐννόει μὴ
[613]	γιγνόμενοι ἄθλιοι ~προπηλακίζονται ὑπὸ ξένων	τε	(καὶ ἀστῶν, μαστιγούμενοι καὶ ἃ
[614]	εἴη. ~Καὶ μάλ’ ἔφη, καλά	τε	καὶ βέβαια. ~Ταῦτα τοίνυν, ἦν
[617]	τῶν τῆς Λαχέσεως γονάτων κλήρους	τε	καὶ βίων ~παραδείγματα, ἀναβάντα ἐπί
[619]	αἰτιᾶσθαι τῶν κακῶν, ~ἀλλὰ τύχην	τε	καὶ δαίμονας καὶ πάντα μᾶλλον
[611]	ὥστε πολλῆς ~ποικιλίας καὶ ἀνομοιότητός	τε	καὶ διαφορᾶς γέμειν αὐτὸ πρὸς
[612]	ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ πάθη	~τε	καὶ εἴδη, ὡς ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς
[605]	καὶ κοπτομένους, οἶσθ’ ὅτι χαίρομέν	τε	καὶ ἐνδόντες ἡμᾶς ~αὐτοὺς ἑπόμεθα
[616]	ἐληλάσθαι. τὸν μὲν οὖν πρῶτόν	τε	καὶ ~ἐξωτάτω σφόνδυλον πλατύτατον τὸν
[605]	ἄν, μὴ βδελύττεσθαι ~ἀλλὰ χαίρειν	τε	καὶ ἐπαινεῖν; ~Οὐ μὰ τὸν
[604]	(τάχιστα γίγνεσθαι πρὸς τὸ ἰᾶσθαί	τε	καὶ ἐπανορθοῦν τὸ ~πεσόν τε
[620]	Κλωθὼ ὑπὸ τὴν ἐκείνης ~χεῖρά	τε	καὶ ἐπιστροφὴν τῆς τοῦ ἀτράκτου
[603]	ὄντι τῷ (ἐν ἡμῖν προσομιλεῖ	τε	καὶ ἑταίρα καὶ ~φίλη ἐστὶν
[606]	~δέον ἄρχεσθαι αὐτὰ ἵνα βελτίους	τε	καὶ εὐδαιμονέστεροι ἀντὶ χειρόνων ~καὶ
[602]	~Οὐ γάρ. ~Καὶ ταὐτὰ καμπύλα	τε	καὶ εὐθέα ἐν ὕδατί τε
[615]	μνήμης. εἰς δὲ θεοὺς ~ἀσεβείας	τε	καὶ εὐσεβείας καὶ γονέας καὶ
[605]	τὸ τοιοῦτον τῆς ψυχῆς ~πέφυκέ	τε	καὶ ἡ σοφία αὐτοῦ τούτῳ
[595]	~τούτων τῶν τραγικῶν πρῶτος διδάσκαλός	τε	καὶ ἡγεμὼν γενέσθαι. ἀλλ’ ~οὐ
[604]	τὸ ~ἀγανακτητικόν, τὸ δὲ φρόνιμόν	τε	καὶ ἡσύχιον ἦθος, παραπλήσιον ὂν
[614]	~ἐκεῖ καὶ διακελεύοιντό οἱ ἀκούειν	τε	καὶ θεᾶσθαι πάντα τὰ ἐν
[612]	τῇ ψυχῇ παρέχει παρ’ ἀνθρώπων	τε	καὶ θεῶν, ζῶντός ~τε ἔτι
[604]	οὔτε δήλου ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ	τε	καὶ ~κακοῦ τῶν τοιούτων, οὔτε
[599]	ἐῶμεν· περὶ δὲ ὧν μεγίστων	τε	καὶ ~καλλίστων ἐπιχειρεῖ λέγειν Ομηρος,
[606]	ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἄξιος ἀναλαβόντι ~μανθάνειν	τε	καὶ κατὰ τοῦτον τὸν ποιητὴν
[614]	δὲ ἀδίκους τὴν εἰς ἀριστεράν	τε	καὶ κάτω, ἔχοντας καὶ ~τούτους
[615]	δὲ ἀλλήλαις τὰς (μὲν ὀδυρομένας	τε	καὶ ~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας ὅσα τε
[617]	ἐπὶ τῶν κεφαλῶν ἐχούσας, Λάχεσίν	τε	καὶ ~Κλωθὼ καὶ Ατροπον, ὑμνεῖν
[614]	ἐκ τῆς γῆς μεστὰς αὐχμοῦ	τε	καὶ κόνεως, ἐκ δὲ τοῦ
[605]	τοῖς ὀδυρμοῖς ἢ καὶ ~ᾄδοντάς	τε	καὶ κοπτομένους, οἶσθ’ ὅτι χαίρομέν
[619]	τυραννίδα ἑλέσθαι, καὶ ὑπὸ ἀφροσύνης	τε	καὶ λαιμαργίας οὐ ~πάντα ἱκανῶς
[606]	καὶ περὶ πάντων τῶν ~ἐπιθυμητικῶν	τε	καὶ λυπηρῶν καὶ ἡδέων ἐν
[603]	καὶ ἐν ταῖς πράξεσι στασιάζει	τε	καὶ μάχεται αὐτὸς ~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι
[602]	φαίνεται καλὸν εἶναι τοῖς ~πολλοῖς	τε	καὶ μηδὲν εἰδόσιν, τοῦτο μιμήσεται.
[614]	θεῶν τε (καὶ ~ἀνθρώπων ἆθλά	τε	καὶ μισθοὶ καὶ δῶρα γίγνεται
[609]	σχεδὸν πᾶσι ~σύμφυτον ἑκάστῳ κακόν	τε	καὶ νόσημα; ~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν
[604]	τε καὶ ἐπανορθοῦν τὸ ~πεσόν	τε	καὶ νοσῆσαν, ἰατρικῇ θρηνῳδίαν ἀφανίζοντα.
[619]	δὲ κατὰ σχολὴν ~σκέψασθαι, κόπτεσθαί	τε	καὶ ὀδύρεσθαι τὴν αἵρεσιν, οὐκ
[615]	τε καὶ ~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας ὅσα	τε	καὶ οἷα πάθοιεν καὶ ἴδοιεν
[612]	τῇ (ἄλλῃ ἀρετῇ ἀποδοῦναι, ~ὅσους	τε	καὶ οἵους τῇ ψυχῇ παρέχει
[612]	δόξας δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ Ησίοδόν	τε	~καὶ Ομηρον ὑμεῖς ἔφατε, ἀλλ’
[621]	γὰρ εἶναι αὐτὸ ~κενὸν δένδρων	τε	καὶ ὅσα γῆ φύει. σκηνᾶσθαι
[612]	νῦν ἐστίν, ~καὶ περικρουσθεῖσα πέτρας	(τε	καὶ ὄστρεα ἃ νῦν αὐτῇ,
[616]	ἀεὶ παριοῦσι σημαίνοντες ὧν ἕνεκά	τε	καὶ ὅτι εἰς τὸν Τάρταρον
[619]	~καὶ τραχεῖαν πορεύεσθαι, ἀλλὰ λείαν	τε	καὶ οὐρανίαν. ~Ταύτην γὰρ δὴ
[606]	ὁ ποιητὴς καὶ πρὸς διοίκησίν	~τε	καὶ παιδείαν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων
[604]	οὔτε μιμουμένου εὐπετὲς ~καταμαθεῖν, ἄλλως	τε	καὶ πανηγύρει καὶ παντοδαποῖς ἀνθρώποις
[618]	γίγνεσθαι· τὰ δ’ ἄλλα ἀλλήλοις	τε	καὶ ~πλούτοις καὶ πενίαις, τὰ
[621]	τῆς Λήθης πεδίον διὰ καύματός	τε	καὶ πνίγους δεινοῦ· καὶ γὰρ
[616]	Αρδιαῖον καὶ ἄλλους (συμποδίσαντες χεῖράς	τε	καὶ πόδας ~καὶ κεφαλήν, καταβαλόντες
[607]	παλαιὰ μέν τις διαφορὰ ~φιλοσοφίᾳ	τε	καὶ ποιητικῇ· καὶ γὰρ ἡ
[605]	πολλοῖς, ἀλλὰ πρὸς τὸ ἀγανακτητικόν	τε	καὶ ~ποικίλον ἦθος διὰ τὸ
[601]	πίστιν ὀρθὴν ἕξει περὶ ~κάλλους	τε	καὶ πονηρίας, ~συνὼν τῷ εἰδότι
[602]	ταὐτόν που ἡμῖν μέγεθος ἐγγύθεν	τε	καὶ πόρρωθεν διὰ ~τῆς ὄψεως
[621]	καὶ μέσας νύκτας ~γενέσθαι, βροντήν	τε	καὶ σεισμὸν γενέσθαι, καὶ ἐντεῦθεν
[599]	δι’ ἄλλους ~πολλοὺς (πολλαὶ μεγάλαι	τε	καὶ σμικραί; σὲ δὲ τίς
[613]	~ὁμιλίας καὶ τοῦ βίου εὐδοκιμοῦσί	τε	καὶ τὰ ἆθλα παρὰ τῶν
[596]	δὲ γῆν, ταχὺ δὲ ~σαυτόν	τε	καὶ τἆλλα ζῷα καὶ σκεύη
[618]	ἐάσει· ~ἑωράκαμεν γὰρ ὅτι ζῶντί	τε	καὶ τελευτήσαντι αὕτη κρατίστη αἵρεσις.
[608]	γε ποιητικῇ ἄξιον ἀμελῆσαι δικαιοσύνης	τε	καὶ τῆς ~ἄλλης ἀρετῆς. ~Σύμφημί
[614]	ἑκάτερον τὸ χάσμα τοῦ οὐρανοῦ	τε	καὶ τῆς γῆς ~ἀπιούσας τὰς
[616]	καὶ τὰς μὲν ~δὴ δίκας	τε	καὶ τιμωρίας τοιαύτας τινὰς (εἶναι,
[616]	περιφοράς· οὗ τὴν μὲν ἠλακάτην	τε	καὶ τὸ ἄγκιστρον ~εἶναι ἐξ
[608]	πάλιν ἐμπεσεῖν ~εἰς τὸν παιδικόν	τε	καὶ τὸν τῶν πολλῶν ἔρωτα.
[607]	~τῇ πόλει βασιλεύσετον ἀντὶ νόμου	τε	καὶ τοῦ κοινῇ ἀεὶ δόξαντος
[619]	καὶ ἐκεῖ ἀνέκπληκτος ὑπὸ πλούτων	τε	καὶ τῶν τοιούτων κακῶν, καὶ
[618]	μεταξὺ διαφθειρομένας καὶ εἰς πενίας	τε	καὶ φυγὰς ~καὶ εἰς πτωχείας
[611]	κυμάτων, ἄλλα δὲ προσπεφυκέναι, ὄστρεά	~τε	καὶ φυκία καὶ πέτρας, ὥστε
[615]	~καὶ τἆλλα πάντα πεπονθότες, ἐκεῖνόν	τε	κατείδομεν ἐξαίφνης καὶ ~ἄλλους— σχεδόν
[602]	πάντας εἶναι μιμητικοὺς ὡς οἷόν	τε	~μάλιστα. ~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Πρὸς
[621]	ὦμεν ~καὶ τοῖς θεοῖς, αὐτοῦ	τε	μένοντες ἐνθάδε, καὶ ἐπειδὰν τὰ
[599]	τις ἀμφότερα δύναιτο ποιεῖν, τό	τε	μιμηθησόμενον καὶ τὸ ~εἴδωλον, ἐπὶ
[602]	φαίνεται, ἐπιεικῶς ἡμῖν διωμολόγηται, τόν	τε	~μιμητικὸν μηδὲν εἰδέναι ἄξιον λόγου
[609]	νόσον, σίτῳ τε ἐρυσίβην, σηπεδόνα	~τε	ξύλοις, χαλκῷ δὲ καὶ σιδήρῳ
[613]	ἂν βούλωνται τὰς ἀρχάς, γαμοῦσί	τε	~ὁπόθεν ἂν βούλωνται, ἐκδιδόασί τε
[601]	σκυτοτόμον ποιήσει δοκοῦντα (εἶναι, αὐτός	τε	οὐκ ἐπαΐων ~περὶ σκυτοτομίας καὶ
[611]	ἀρχαίαν φύσιν, ὑπὸ τοῦ τά	τε	~παλαιὰ τοῦ σώματος μέρη τὰ
[615]	εἰς ἐκεῖνον τὸν χρόνον, γέροντά	τε	~πατέρα ἀποκτείνας (καὶ πρεσβύτερον ἀδελφόν,
[619]	γῆς τοὺς ~πολλούς, ἅτε αὐτούς	τε	πεπονηκότας ἄλλους τε ἑωρακότας, οὐκ
[599]	~καλλίστων ἐπιχειρεῖ λέγειν Ομηρος, πολέμων	τε	πέρι καὶ στρατηγιῶν καὶ ~διοικήσεων
[600]	πράξεις λέγονται, ὥσπερ αὖ Θάλεώ	~τε	πέρι τοῦ Μιλησίου καὶ Αναχάρσιος
[609]	τῴ τι τούτων προσγένηται, πονηρόν	τε	ποιεῖ ᾧ ~προσεγένετο, καὶ τελευτῶν
[596]	χειροτέχνης ~οὐ μόνον πάντα οἷός	τε	σκεύη ποιῆσαι, ἀλλὰ καὶ τὰ
[611]	βημένον δεῖ αὐτὸ ~θεάσασθαι ὑπό	τε	τῆς τοῦ σώματος κοινωνίας καὶ
[602]	οὐ σπουδὴν τὴν μίμησιν, τούς	τε	τῆς τραγικῆς ποιήσεως ~ἁπτομένους ἐν
[599]	οὐ γὰρ ἐξ ἴσου ἥ	τε	τιμὴ καὶ ἡ ὠφελία. ~Τῶν
[610]	τοὺς ἄλλους ἀποκτεινῦσαν, εἴπερ ~οἷόν	τε,	τὸν δ’ ἔχοντα καὶ μάλα
[604]	~Τὸ δὲ πρὸς τὰς ἀναμνήσεις	τε	τοῦ πάθους καὶ πρὸς τοὺς
[616]	τὸν δὲ σφόνδυλον μεικτὸν ἔκ	τε	τούτου καὶ ἄλλων ~γενῶν. τὴν
[598]	ἐγώ, μετὰ τοῦτο ἐπισκεπτέον τήν	τε	τραγῳδίαν καὶ τὸν ~ἡγεμόνα αὐτῆς
[604]	ἔχον αὐτῶν ἆρ’ οὐκ ἀλόγιστόν	τε	φήσομεν εἶναι καὶ ~ἀργὸν καὶ
[601]	ἢ ~οὐδ’ ὁ ποιήσας, ὅ	τε	χαλκεὺς καὶ ὁ σκυτεύς, ἀλλ’
[618]	τῆς ψυχῆς φύσιν ἀποβλέποντα, τόν	τε	χείρω καὶ τὸν ἀμείνω (βίον,
[606]	τὴν ~φυλακὴν τοῦ (θρηνώδους τούτου,	ἅτε	ἀλλότρια πάθη θεωροῦν καὶ ~ἑαυτῷ
[619]	ἐκ τῆς γῆς τοὺς ~πολλούς,	ἅτε	αὐτούς τε πεπονηκότας ἄλλους τε
[612]	καὶ ὄστρεα ἃ νῦν αὐτῇ,	ἅτε	γῆν ἑστιωμένῃ, ~γεηρὰ καὶ πετρώδη
[606]	τὸ δὲ φύσει βέλτιστον ~ἡμῶν,	ἅτε	οὐχ ἱκανῶς πεπαιδευμένον λόγῳ οὐδὲ
[600]	ἀνθρώπους καὶ βελτίους ἀπεργάζεσθαι Ομηρος,	ἅτε	περὶ ~τούτων οὐ μιμεῖσθαι ἀλλὰ
[619]	τοὺς ἐκ τοῦ ~οὐρανοῦ ἥκοντας,	ἅτε	πόνων ἀγυμνάστους· τῶν δ’ ἐκ
[612]	Ησίοδόν τε ~καὶ Ομηρον ὑμεῖς	ἔφατε,	ἀλλ’ αὐτὸ δικαιοσύνην αὐτῇ ψυχῇ
[612]	ἦ δ’ ὅς. ~Αρ’ οὖν	ἀποδώσετέ	μοι ἃ ἐδανείσασθε ἐν τῷ
[612]	δ’ ἐγώ, πρῶτον μὲν τοῦτο	ἀποδώσετε,	ὅτι θεούς γε οὐ ~λανθάνει
[609]	οὐδὲ αὖ τὸ μήτε κακὸν	μήτε	ἀγαθόν. ~Πῶς γὰρ ἄν; ἔφη.
[610]	μὴ (ἐγγιγνο( μένου, μήτε ψυχὴν	μήτε	ἄλλο μηδὲν ἐῶμεν ~φάναι τινὰ
[611]	ἑνὸς ἀπόλλυται κακοῦ, ~μήτε (οἰκείου	μήτε	ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ
[611]	ὁ γὰρ λόγος οὐκ (ἐάσει—	~μήτε	γε αὖ τῇ ἀληθεστάτῃ φύσει
[609]	τι ἀπολέσῃ, οὐδὲ αὖ τὸ	μήτε	κακὸν μήτε ἀγαθόν. ~Πῶς γὰρ
[619]	~κεῖται βίος ἀγαπητός, οὐ κακός.	μήτε	ὁ ἄρχων αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε
[619]	μήτε ὁ ἄρχων αἱρέσεως ἀμελείτω	μήτε	ὁ ~τελευτῶν ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος δὲ
[611]	μηδ’ ὑφ’ ἑνὸς ἀπόλλυται κακοῦ,	~μήτε	(οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι
[611]	λέγεις. ~Αλλ’ ἦν δ’ ἐγώ,	μήτε	τοῦτο οἰώμεθα— ὁ γὰρ λόγος
[610]	~ἰδίου ἑκάστῳ μὴ (ἐγγιγνο( μένου,	μήτε	ψυχὴν μήτε ἄλλο μηδὲν ἐῶμεν
[609]	ἐκείνων, εἴτε παλαιότης εἴτε σαπρότης	εἴτε	~ἡτισοῦν οὖσα, οὐκ οἰόμεθα δεῖν
[602]	ἕξει περὶ ὧν ἂν ~γράφῃ,	εἴτε	καλὰ καὶ ὀρθὰ εἴτε μή,
[602]	~γράφῃ, εἴτε καλὰ καὶ ὀρθὰ	εἴτε	μή, ἢ δόξαν ὀρθὴν διὰ
[612]	τὴν ἀληθῆ φύσιν, εἴτε πολυειδὴς	εἴτε	~μονοειδής, εἴτε ὅπῃ ἔχει καὶ
[612]	φύσιν, εἴτε πολυειδὴς εἴτε ~μονοειδής,	εἴτε	ὅπῃ ἔχει καὶ ὅπως· νῦν
[597]	τρεῖς. ~(Ο μὲν δὴ θεός,	εἴτε	οὐκ ἐβούλετο, εἴτε τις ἀνάγκη
[609]	ἣ ἂν ᾖ αὐτῶν ἐκείνων,	εἴτε	παλαιότης εἴτε σαπρότης εἴτε ~ἡτισοῦν
[612]	ἴδοι αὐτῆς τὴν ἀληθῆ φύσιν,	εἴτε	πολυειδὴς εἴτε ~μονοειδής, εἴτε ὅπῃ
[609]	ᾖ αὐτῶν ἐκείνων, εἴτε παλαιότης	εἴτε	σαπρότης εἴτε ~ἡτισοῦν οὖσα, οὐκ
[597]	δὴ θεός, εἴτε οὐκ ἐβούλετο,	εἴτε	τις ἀνάγκη ἐπῆν μὴ πλέον
[595]	ὑμᾶς εἰρῆσθαι— οὐ γάρ μου	κατερεῖτε	πρὸς τοὺς τῆς ~τραγῳδίας ποιητὰς
[598]	~Πῶς λέγεις; ἔφη. ~Ωδε· κλίνη,	ἐάντε	ἐκ πλαγίου αὐτὴν θεᾷ ἐάντε
[598]	ἐάντε ἐκ πλαγίου αὐτὴν θεᾷ	ἐάντε	καταντικρὺ ἢ ὁπῃοῦν, ~μή τι
[612]	ἐάντ’ ἔχῃ τὸν Γύγου ~δακτύλιον,	ἐάντε	μή, καὶ πρὸς τοιούτῳ δακτυλίῳ
[601]	δοκεῖν λέγεσθαι, ἐάντε περὶ στρατηγίας	ἐάντε	περὶ ἄλλου (ὁτουοῦν· ~οὕτω φύσει
[601]	ἐκ τῶν λόγων θεωροῦσι δοκεῖν,	~ἐάντε	περὶ σκυτοτομίας τις λέγῃ ἐν
[601]	ἁρμονίᾳ, πάνυ ~εὖ δοκεῖν λέγεσθαι,	ἐάντε	περὶ στρατηγίας ἐάντε περὶ ἄλλου
[616]	μὴ γένοιτο ἑκάστῳ τὸ φθέγμα	ὅτε	~ἀναβαίνοι, καὶ ἁσμενέστατα ἕκαστον σιγήσαντος
[600]	(αὐτὸν ἦν ἐπ’ αὐτοῦ ἐκείνου,	ὅτε	ἔζη. ~Λέγεται γὰρ οὖν, ἦν
[613]	γὰρ δὴ ὑπό γε ~θεῶν	ποτε	ἀμελεῖται ὃς ἂν προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ
[610]	~ψυχῇ ψυχῆς πονηρίαν ἐμποιῇ, μή	ποτε	ἀξιῶμεν ὑπὸ ἀλλοτρίου κακοῦ ~ἄνευ
[610]	μέντοι, ἔφη, τοῦτό γε οὐδείς	ποτε	δείξει, ὡς τῶν ~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι
[614]	Αρμενίου, τὸ γένος Παμφύλου· ὅς	ποτε	ἐν ~πολέμῳ τελευτήσας, ἀναιρεθέντων δεκαταίων
[620]	μὲν γὰρ ψυχὴν ἔφη τήν	ποτε	Ορφέως γενομένην κύκνου βίον ~αἱρουμένην,
[609]	γὰρ τό ~γε ἀγαθὸν μή	ποτέ	τι ἀπολέσῃ, οὐδὲ αὖ τὸ
[607]	ὦ φίλε ἑταῖρε, ὥσπερ οἱ	ποτέ	του ἐρασθέντες, ἐὰν ~ἡγήσωνται μὴ
[610]	(ἕως ἂν ᾖ ~ἀνέλεγκτα, μή	ποτε	φῶμεν ὑπὸ πυρετοῦ μηδ’ αὖ
[610]	κατατέμοι, ἕνεκα ~τούτων μηδὲν μᾶλλόν	ποτε	ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, πρὶν ἄν τις
[610]	μὴ ἐμποιήσαντος τὸ ἔμφυτον κακόν,	οὐδέποτε	ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’ αὖ, ἔφη,
[608]	ἀθάνατος ἡμῶν ἡ ψυχὴ καὶ	οὐδέποτε	~ἀπόλλυται; ~Καὶ ὃς ἐμβλέψας μοι
[610]	~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ, λέγεις.	ὁπότε	γὰρ δὴ μὴ ἱκανὴ ἥ
[619]	~τύχην· ἐπεὶ εἴ τις ἀεί,	ὁπότε	εἰς τὸν ἐνθάδε βίον ἀφικνοῖτο,
[610]	ὥς γε τὸ εἰκός. ~Οὐκοῦν	ὁπότε	μηδ’ ὑφ’ ἑνὸς ἀπόλλυται κακοῦ,
[615]	~ἐδέχετο τὸ στόμιον, ἀλλ’ ἐμυκᾶτο	ὁπότε	τις τῶν οὕτως ἀνιάτως ἐχόντων
[615]	κεφάλαιον ἔφη τόδε ~εἶναι, ὅσα	πώποτέ	τινα ἠδίκησαν καὶ ὅσους ἕκαστοι,
[603]	ἦν δ’ ἐγώ· ἀλλ’ ὃ	τότε	ἀπελίπομεν, νῦν μοι (δοκεῖ ~ἀναγκαῖον
[609]	καὶ ἀνόητον, ὅταν ληφθῇ ~ἀδικῶν,	τότε	ἀπολωλέναι ὑπὸ τῆς ἀδικίας, πονηρίας
[607]	περὶ ~ποιήσεως, ὅτι εἰκότως ἄρα	τότε	αὐτὴν ἐκ τῆς πόλεως ἀπεστέλλομεν
[605]	~αὐτὰ τοτὲ μὲν μεγάλα ἡγουμένῳ,	τοτὲ	δὲ σμικρά, εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα, ~τοῦ
[606]	ἐνθυμοῖο ὅτι τὸ βίᾳ κατεχόμενον	τότε	ἐν ταῖς οἰκείαις συμφοραῖς ~καὶ
[605]	ὄν, ἐκεῖνο δὲ γυναικός, ὃ	τότε	ἐπῃνοῦμεν. ~Εννοῶ, ἔφη. ~Η καλῶς
[605]	ἐλάττω διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ τὰ ~αὐτὰ	τοτὲ	μὲν μεγάλα ἡγουμένῳ, τοτὲ δὲ
[619]	ἄνθρωπος. ~Καὶ δὴ οὖν καὶ	τότε	ὁ ἐκεῖθεν ἄγγελος ἤγγελλε τὸν
[603]	πλείστου ποιεῖται, ἐλέγομέν που καὶ	τότε	ὅτι ῥᾷστα οἴσει ~τῶν ἄλλων.
[598]	γόητί τινι καὶ μιμητῇ ἐξηπατήθη,	ὥστε	ἔδοξεν αὐτῷ πάσσοφος ~εἶναι, διὰ
[618]	τί συγκεραννύμενα πρὸς ἄλληλα ἐργάζεται,	~ὥστε	ἐξ ἁπάντων αὐτῶν δυνατὸν εἶναι
[601]	οὐκ ἐπαΐοντα ~ἀλλ’ ἢ μιμεῖσθαι,	ὥστε	ἑτέροις τοιούτοις ἐκ τῶν λόγων
[606]	πολλάκις ἐν τοῖς οἰκείοις ἐξενεχθεὶς	ὥστε	κωμῳδοποιὸς γενέσθαι. ~Καὶ μάλα, ἔφη.
[602]	βοήθειαι χαριέσταται ~πρὸς αὐτὰ ἐφάνησαν,	ὥστε	μὴ ἄρχειν ἐν ἡμῖν τὸ
[600]	τῇ σοφίᾳ οὕτω σφόδρα ~φιλοῦνται,	ὥστε	μόνον οὐκ ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς
[608]	τὸ ~χρηστὸν ἢ κακὸν γενέσθαι,	ὥστε	οὔτε τιμῇ ἐπαρθέντα οὔτε χρήμασιν
[611]	~τε καὶ φυκία καὶ πέτρας,	ὥστε	παντὶ μᾶλλον θηρίῳ ἐοικέναι ἢ
[611]	ἀληθεστάτῃ φύσει τοιοῦτον εἶναι ψυχήν,	ὥστε	πολλῆς ~ποικιλίας καὶ ἀνομοιότητός τε
[602]	ἐπιτάττεσθαι οἷα χρὴ γράφειν; ~Οὐδέτερα.	~Οὔτε	ἄρα εἴσεται οὔτε ὀρθὰ δοξάσει
[608]	οὔτε τιμῇ ἐπαρθέντα οὔτε χρήμασιν	οὔτε	~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ οὐδέ γε ποιητικῇ
[611]	που ἐλάττους γένοιντο μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης,	~οὔτε	αὖ πλείους· εἰ γὰρ ὁτιοῦν
[611]	ἀεὶ ἂν ~εἶεν αἱ αὐταί.	οὔτε	γὰρ ἄν που ἐλάττους γένοιντο
[604]	~συμφοραῖς καὶ μὴ ἀγανακτεῖν, ὡς	οὔτε	δήλου ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ τε
[604]	τε καὶ ~κακοῦ τῶν τοιούτων,	οὔτε	εἰς τὸ πρόσθεν οὐδὲν προβαῖνον
[597]	δύο δὲ τοιαῦται ἢ πλείους	οὔτε	~ἐφυτεύθησαν ὑπὸ τοῦ θεοῦ οὔτε
[597]	οὔτε ~ἐφυτεύθησαν ὑπὸ τοῦ θεοῦ	οὔτε	μὴ φυῶσιν. ~Πῶς δή; ἔφη.
[604]	~αὐτὸ αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον μιμήσασθαι	οὔτε	μιμουμένου εὐπετὲς ~καταμαθεῖν, ἄλλως τε
[600]	παριστάναι ἰδίᾳ (συγγιγνό( μενοι ~ὡς	οὔτε	οἰκίαν οὔτε πόλιν τὴν αὑτῶν
[602]	γράφειν; ~Οὐδέτερα. ~Οὔτε ἄρα εἴσεται	οὔτε	ὀρθὰ δοξάσει ὁ μιμητὴς περὶ
[600]	(συγγιγνό( μενοι ~ὡς οὔτε οἰκίαν	οὔτε	πόλιν τὴν αὑτῶν διοικεῖν οἷοί
[604]	παραπλήσιον ὂν ἀεὶ ~αὐτὸ αὑτῷ,	οὔτε	ῥᾴδιον μιμήσασθαι οὔτε μιμουμένου εὐπετὲς
[605]	~(χαριζόμενον καὶ οὔτε τὰ μείζω	οὔτε	τὰ ἐλάττω διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ τὰ
[605]	τῷ ἀνοήτῳ αὐτῆς ~(χαριζόμενον καὶ	οὔτε	τὰ μείζω οὔτε τὰ ἐλάττω
[604]	οὐδὲν προβαῖνον τῷ χαλεπῶς ~φέροντι,	οὔτε	τι τῶν (ἀνθρωπίνων ἄξιον ὂν
[608]	~χρηστὸν ἢ κακὸν γενέσθαι, ὥστε	οὔτε	τιμῇ ἐπαρθέντα οὔτε χρήμασιν οὔτε
[608]	γενέσθαι, ὥστε οὔτε τιμῇ ἐπαρθέντα	οὔτε	χρήμασιν οὔτε ~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ οὐδέ
[595]	ῥητέον. ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.	~Ακουε	δή, μᾶλλον δὲ ἀποκρίνου. ~Ερώτα.