Page
[621]	τὰ ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν δὲ	δὴ	ἀμεταστρεπτὶ ὑπὸ τὸν τῆς (Ανάγκης
[602]	ἦν δ’ ἐγώ, τὸ δὲ	δὴ	μιμεῖσθαι τοῦτο οὐ περὶ τρίτον
[602]	ἦ γάρ; ~Ναί. ~Πρὸς δὲ	δὴ	ποῖόν τί ἐστιν τῶν τοῦ
[617]	λευκότητι ~τὸν ἕκτον. κυκλεῖσθαι δὲ	δὴ	στρεφόμενον τὸν ἄτρακτον ὅλον μὲν
[597]	ἆρ’ οὐ δημιουργὸν κλίνης; ~Ναί.	~Η	καὶ τὸν ζωγράφον δημιουργὸν καὶ
[605]	ὃ τότε ἐπῃνοῦμεν. ~Εννοῶ, ἔφη.	~Η	καλῶς οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,
[609]	(ἀκολασία καὶ ~δειλία καὶ ἀμαθία.	~Η	οὖν τι τούτων αὐτὴν διαλύει
[595]	τι συννοῶ τί βούλεται εἶναι.	~Η	που ἄρ’ ἔφη, ἐγὼ συννοήσω.
[610]	ἕτερον. ~Εχει γάρ, ἔφη, λόγον.	~Η	τοίνυν ταῦτα ἐξελέγξωμεν ὅτι οὐ
[610]	~ἄλλου ὀλέθρῳ τεταγμένον κακὸν ψυχὴν	ἤ	τι ἄλλο ἀπολεῖ, πλὴν ἐφ’
[603]	τοιᾶσδε τύχης μετασχών, ὑὸν ἀπολέσας	ἤ	~τι ἄλλο ὧν περὶ πλείστου
[599]	γὰρ ἀλλ’ ~οὐκ ὄντα ποιοῦσιν—	ἤ	τι καὶ λέγουσιν καὶ τῷ
[597]	τοῦτον μὲν φυτουργὸν τούτου προσαγορεύωμεν,	ἤ	τι ~τοιοῦτον; ~Δίκαιον γοῦν, ἔφη,
[600]	ἐπίνοιαι καὶ ~εὐμήχανοι εἰς τέχνας	ἤ	τινας ἄλλας πράξεις λέγονται, ὥσπερ
[607]	οὕτω κατιέναι, ἀπολογησαμένη ἐν μέλει	ἤ	τινι ~ἄλλῳ μέτρῳ; ~Πάνυ μὲν
[613]	πενίᾳ ~γίγνηται ἐάντ’ ἐν νόσοις	ἤ	τινι ἄλλῳ τῶν δοκούντων κακῶν,
[615]	στρατόπεδα, καὶ εἰς ~δουλείας ἐμβεβληκότες	ἤ	τινος ἄλλης κακουχίας μεταίτιοι, πάντων
[618]	ποίας τινὸς ψυχῆς ἕξεως κακὸν	ἢ	ἀγαθὸν ἐργάζεται, καὶ τί εὐγένειαι
[598]	τὸ φαινόμενον, ~ὡς φαίνεται, φαντάσματος	ἢ	ἀληθείας οὖσα μίμησις; ~Φαντάσματος, ἔφη.
[599]	μὴ ἀπαιτῶμεν λόγον (Ομη( ρον	ἢ	~ἄλλον ὁντινοῦν τῶν ποιητῶν, ἐρωτῶντες
[605]	που βέλτιστοι ἡμῶν ἀκροώμενοι Ομήρου	ἢ	~ἄλλου τινὸς τῶν τραγῳδοποιῶν μιμουμένου
[597]	ὂν τὸ τοῦ κλινουργοῦ ἔργον	ἢ	ἄλλου τινὸς ~χειροτέχνου εἴ τις
[602]	μεῖζον ἢ ~ἔλαττον ἢ πλέον	ἢ	βαρύτερον, ἀλλὰ τὸ λογισάμενον καὶ
[598]	~μή τι διαφέρει αὐτὴ ἑαυτῆς,	ἢ	διαφέρει μὲν οὐδέν, φαίνεται δὲ
[602]	καλὰ καὶ ὀρθὰ εἴτε μή,	ἢ	δόξαν ὀρθὴν διὰ τὸ ἐξ
[600]	(ἠνάγκαζον παρὰ σφίσιν οἴκοι ~εἶναι,	ἢ	εἰ μὴ ἔπειθον, αὐτοὶ ἂν
[609]	καὶ ἡ πονηρία ἕκαστον ἀπόλλυσιν,	~ἢ	εἰ μὴ τοῦτο ἀπολεῖ, οὐκ
[603]	ἀνθρώπους μιμεῖται ἡ ~μιμητικὴ βιαίους	ἢ	ἑκουσίας πράξεις, καὶ ἐκ τοῦ
[602]	ἐν ἡμῖν τὸ φαινόμενον μεῖζον	ἢ	~ἔλαττον ἢ πλέον ἢ βαρύτερον,
[602]	καὶ σημαίνοντι μείζω ἄττα εἶναι	ἢ	~ἐλάττω ἕτερα ἑτέρων ἢ ἴσα
[607]	~ἡδυσμένην Μοῦσαν παραδέξῃ ἐν μέλεσιν	ἢ	ἔπεσιν, ἡδονή σοι καὶ λύπη
[599]	ἐν τοῖς ἔργοις ἂν σπουδάσειεν	ἢ	ἐπὶ τοῖς ~μιμήμασι, καὶ πειρῷτο
[603]	πράξεις, καὶ ἐκ τοῦ πράττειν	ἢ	εὖ οἰομένους ἢ ~κακῶς πεπραγέναι,
[610]	ἐξελέγξωμεν ὅτι οὐ καλῶς λέγομεν,	ἢ	(ἕως ἂν ᾖ ~ἀνέλεγκτα, μή
[600]	ἦν πρὸς ἀρετὴν ὀνῆσαι ~ἀνθρώπους,	ἢ	Ησίοδον ῥαψῳδεῖν ἂν περιιόντας εἴων,
[602]	εἶναι ἢ ~ἐλάττω ἕτερα ἑτέρων	ἢ	ἴσα τἀναντία φαίνεται ἅμα περὶ
[605]	ἀποτεί νοντα ἐν τοῖς ὀδυρμοῖς	ἢ	καὶ ~ᾄδοντάς τε καὶ κοπτομένους,
[613]	εἰς ἀγαθόν τι τελευτήσει ζῶντι	ἢ	καὶ ἀποθανόντι. οὐ γὰρ δὴ
[606]	γελωτοποιῶν, ἐν μιμήσει δὲ κωμῳδικῇ	ἢ	καὶ ἰδίᾳ ἀκούων ~σφόδρα χαρῇς
[603]	ἡ κατὰ τὴν ὄψιν μόνον,	ἢ	καὶ κατὰ τὴν ἀκοήν, ἣν
[602]	ἀλλὰ τὸ λογισάμενον καὶ μετρῆσαν	ἢ	καὶ ~στῆσαν; ~Πῶς γὰρ οὔ;
[601]	γίγνεσθαι τῷ ποιητῇ οἷα ἀγαθὰ	ἢ	κακὰ ποιεῖ ἐν τῇ χρείᾳ
[608]	οὐχ ὅσος δοκεῖ, τὸ ~χρηστὸν	ἢ	κακὸν γενέσθαι, ὥστε οὔτε τιμῇ
[603]	τοῦ πράττειν ἢ εὖ οἰομένους	ἢ	~κακῶς πεπραγέναι, καὶ ἐν τούτοις
[603]	καὶ ἐν τούτοις δὴ πᾶσιν	ἢ	λυπουμένους ἢ χαίροντας. ~μή τι
[615]	οὕτως ἀνιάτως ἐχόντων ~εἰς πονηρίαν	ἢ	μὴ ἱκανῶς δεδωκὼς δίκην ἐπιχειροῖ
[598]	~καλῶς ποιήσειν, εἰδότα ἄρα ποιεῖν,	ἢ	μὴ οἷόν τε εἶναι ποιεῖν.
[597]	τις ἀνάγκη ἐπῆν μὴ πλέον	~ἢ	μίαν ἐν τῇ φύσει ἀπεργάσασθαι
[601]	ἐπιχρωματίζειν αὐτὸν οὐκ ἐπαΐοντα ~ἀλλ’	ἢ	μιμεῖσθαι, ὥστε ἑτέροις τοιούτοις ἐκ
[599]	προθυμοῖτ’ ἂν μᾶλλον ὁ ἐγκωμιαζόμενος	ἢ	ὁ ~ἐγκωμιάζων. ~Οἶμαι, ἔφη· οὐ
[598]	δημιουργῶν, ἔφη. ~Αρα οἷα ἔστιν	ἢ	οἷα φαίνεται; τοῦτο γὰρ ἔτι
[611]	ὥστε παντὶ μᾶλλον θηρίῳ ἐοικέναι	ἢ	οἷος ἦν ~φύσει, οὕτω καὶ
[598]	πλαγίου αὐτὴν θεᾷ ἐάντε καταντικρὺ	ἢ	ὁπῃοῦν, ~μή τι διαφέρει αὐτὴ
[604]	ὅταν ὁρᾶται ὑπὸ τῶν ὁμοίων,	ἢ	ὅταν ἐν ~ἐρημίᾳ μόνος αὐτὸς
[596]	~πολλά, οἷς ταὐτὸν ὄνομα ἐπιφέρομεν.	ἢ	οὐ μανθάνεις; ~Μανθάνω. ~Θῶμεν δὴ
[612]	δικαιοσύνη ~πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν (κριθείη.	ἢ	οὐ μνημονεύεις; ~Αδικοίην μεντἄν, ἔφη,
[596]	καὶ ὁ ζωγράφος κλίνην ποιεῖ·	ἢ	οὔ; ~Ναί, ἔφη, φαινομένην γε
[601]	καὶ τὸν χαλινὸν ὁ γραφεύς;	ἢ	~οὐδ’ ὁ ποιήσας, ὅ τε
[596]	~ποιητής, τινὶ δὲ οὐκ ἄν;	ἢ	οὐκ αἰσθάνῃ ὅτι κἂν αὐτὸς
[601]	ἣν ἂν ἕκαστον ᾖ ~πεποιημένον	ἢ	πεφυκός; ~Οὕτως. ~Πολλὴ ἄρα ἀνάγκη
[597]	ἔστιν κλίνη· δύο δὲ τοιαῦται	ἢ	πλείους οὔτε ~ἐφυτεύθησαν ὑπὸ τοῦ
[602]	τὸ φαινόμενον μεῖζον ἢ ~ἔλαττον	ἢ	πλέον ἢ βαρύτερον, ἀλλὰ τὸ
[618]	ἔχει, εἰδέναι τί κάλλος πενίᾳ	ἢ	πλούτῳ κραθὲν καὶ ~(μετὰ ποίας
[615]	τινες ~πολλοῖς θανάτων ἦσαν αἴτιοι,	ἢ	πόλεις προδόντες ἢ στρατόπεδα, καὶ
[602]	ὧν ἂν μιμῆται ~πρὸς κάλλος	ἢ	πονηρίαν. ~Οὐκ ἔοικεν. ~Χαρίεις ἂν
[598]	τὸ ὄν, ὡς ἔχει, μιμήσασθαι,	ἢ	πρὸς τὸ φαινόμενον, ~ὡς φαίνεται,
[603]	~ποιήσεως μιμητική, καὶ ἴδωμεν φαῦλον	ἢ	σπουδαῖόν ἐστιν. ~Αλλὰ χρή. ~Ωδε
[615]	ἦσαν αἴτιοι, ἢ πόλεις προδόντες	ἢ	στρατόπεδα, καὶ εἰς ~δουλείας ἐμβεβληκότες
[600]	ἐπὶ Ομήρου ὑπ’ ἐκείνου ἄρχοντος	ἢ	~συμβουλεύοντος εὖ πολεμηθεὶς μνημονεύεται; ~Οὐδείς.
[598]	ἕκαστον δοκεῖ σοι ~ἐπιχειρεῖν μιμεῖσθαι	ἢ	τὰ τῶν δημιουργῶν ἔργα; ~Τὰ
[601]	~πράξεως οὐ πρὸς ἄλλο τι	ἢ	τὴν χρείαν ἐστίν, πρὸς ἣν
[597]	ἄν, ὡς ἐγᾦμαι, θεὸν ἐργάσασθαι.	ἢ	τίν’ ἄλλον; ~Οὐδένα, οἶμαι. ~Μία
[599]	νέων λέγεται πεποιηκέναι, ὥσπερ Ασκληπιός,	ἢ	τίνας μαθητὰς ~ἰατρικῆς κατελίπετο, ὥσπερ
[596]	σοι δοκεῖ εἶναι ~τοιοῦτος δημιουργός,	ἢ	τινὶ μὲν τρόπῳ γενέσθαι ἂν
[600]	οὐχὶ μᾶλλον ἂν ~αὐτῶν ἀντείχοντο	ἢ	τοῦ χρυσοῦ καὶ (ἠνάγκαζον παρὰ
[603]	τόδ’ ἐπισκεψώμεθα, πότερον οὐδὲν ἀχθέσεται,	ἢ	τοῦτο μὲν ~ἀδύνατον, μετριάσει δέ
[599]	ὑγιεῖς ποιητής τις τῶν παλαιῶν	ἢ	~τῶν νέων λέγεται πεποιηκέναι, ὥσπερ
[603]	τούτοις δὴ πᾶσιν ἢ λυπουμένους	ἢ	χαίροντας. ~μή τι ἄλλο ἦν
[599]	ἦσθα γιγνώσκειν ποῖα ἐπιτηδεύματα βελτίους	ἢ	~χείρους ἀνθρώπους ποιεῖ ἰδίᾳ καὶ
[602]	εἰδὼς περὶ ἑκάστου ὅπῃ ~πονηρὸν	ἢ	χρηστόν· ἀλλ’ ὡς ἔοικεν, οἷον
[603]	τούτοις ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος (διάκει( ται;	ἢ	~ὥσπερ κατὰ τὴν ὄψιν ἐστασίαζεν
[610]	καλῶς λέγομεν, ἢ (ἕως ἂν	ᾖ	~ἀνέλεγκτα, μή ποτε φῶμεν ὑπὸ
[608]	δ’ ἂν μὴ οἵα τ’	ᾖ	~ἀπολογήσασθαι, ἀκροσαόμεθ’ αὐτῆς ἐπᾴδοντες ἡμῖν
[609]	τῶν σιτίων ~πονηρίας, ἣ ἂν	ᾖ	αὐτῶν ἐκείνων, εἴτε παλαιότης εἴτε
[597]	~Μία δὲ ἣν ὁ ζωγράφος.	ἦ	γάρ; ~Εστω. ~Ζωγράφος δή, κλινοποιός,
[602]	~τί ἐστιν ἀπὸ τῆς ἀληθείας;	ἦ	γάρ; ~Ναί. ~Πρὸς δὲ δὴ
[596]	~δημιουργῶν καὶ ὁ ζωγράφος ἐστίν.	ἦ	γάρ; ~Πῶς γὰρ οὔ; ~Αλλὰ
[607]	δοκοῦν ἀληθὲς οὐχ ὅσιον προδιδόναι.	ἦ	γάρ, ὦ φίλε, οὐ κηλῇ
[612]	ἐπειδὰν τελευτήσῃ; ~Παντάπασι μὲν οὖν,	ἦ	δ’ ὅς. ~Αρ’ οὖν ἀποδώσετέ
[611]	ὦ Γλαύκων, ἐκεῖσε βλέπειν. ~Ποῖ;	ἦ	δ’ ὅς. ~(Εἰς τὴν φιλοσοφίαν
[597]	αὐτὸν κλίνης φήσεις εἶναι; ~(Τοῦτο,	ἦ	δ’ ὅς, ἔμοιγε δοκεῖ μετριώτατ’
[601]	αὐτὰ τὸ ἄνθος προλίπῃ; ~Παντάπασιν,	ἦ	δ’ ὅς. ~Ιθι δή, τόδε
[604]	ἐμποδὼν γιγνόμενον τὸ ~λυπεῖσθαι. ~Τίνι,	ἦ	δ’ ὅς, λέγεις; ~Τῷ βουλεύεσθαι,
[610]	ἀποθνῄσκουσιν οἱ ἄδικοι. ~Μὰ Δί’	ἦ	δ’ ὅς, οὐκ ἄρα πάνδεινον
[606]	γιγνώμεθα. ~Οὐκ ἔχω ἄλλως φάναι,	ἦ	δ’ ὅς. ~(Οὐκοῦν, εἶπον, ὦ
[608]	ἅπερ εἰρήκαμεν περὶ ποιήσεως. ~Παντάπασιν,	ἦ	δ’ ὅς, σύμφημι. ~Μέγας γάρ,
[603]	οὐδενὶ ὑγιεῖ οὐδ’ ἀληθεῖ. ~Παντάπασιν,	ἦ	δ’ ὅς. ~Φαύλη ἄρα φαύλῳ
[619]	εἰς Αιδου ἰέναι, ὅπως ~ἂν	ᾖ	καὶ ἐκεῖ ἀνέκπληκτος ὑπὸ πλούτων
[618]	ἔσται, ἐάν ποθεν οἷός τ’	ᾖ	μαθεῖν καὶ ἐξευρεῖν τίς αὐτὸν
[601]	ἐστίν, πρὸς ἣν ἂν ἕκαστον	ᾖ	~πεποιημένον ἢ πεφυκός; ~Οὕτως. ~Πολλὴ
[610]	ὅς, οὐκ ἄρα πάνδεινον φανεῖται	ἡ	ἀδικία, εἰ θανάσιμον ~ἔσται τῷ
[609]	ἐνοῦσα ἐν ~αὐτῇ ἀδικία καὶ	ἡ	ἄλλη κακία τῷ ἐνεῖναι καὶ
[609]	ἀπόλλυσθαι· ἀλλ’ ἐὰν μὲν ἐμποιῇ	ἡ	~αὐτῶν πονηρία τῶν σιτίων τῷ
[603]	τοίνυν διομολογήσασθαι βουλόμενος ἔλεγον ὅτι	ἡ	γραφικὴ καὶ ~ὅλως ἡ μιμητικὴ
[598]	δὴ αὐτὸ σκόπει· πρὸς πότερον	ἡ	γραφικὴ πεποίηται περὶ ~ἕκαστον; πότερα
[614]	τοῖς ~ἀγαθοῖς οἷς αὐτὴ παρείχετο	ἡ	δικαιοσύνη, τοιαῦτ’ ἂν εἴη. ~Καὶ
[597]	κλῖναι αὗται γίγνονται· μία μὲν	ἡ	ἐν τῇ φύσει ~οὖσα, ἣν
[602]	ἐπιθεμένη γοητείας οὐδὲν ἀπολείπει, ~καὶ	ἡ	θαυματοποιία καὶ αἱ ἄλλαι πολλαὶ
[603]	~Εοικεν. ~Πότερον, ἦν δ’ ἐγώ,	ἡ	κατὰ τὴν ὄψιν μόνον, ἢ
[607]	τε καὶ ποιητικῇ· καὶ γὰρ	ἡ	λακέρυζα πρὸς δεσπόταν κύων” ~ἐκείνη
[604]	συλλεγομένοις· ἀλλοτρίου γάρ που πάθους	ἡ	μίμησις αὐτοῖς ~γίγνεται. ~(Παντάπασι μὲν
[607]	ἡ πρὸς ἡδονὴν ποιητικὴ ~καὶ	ἡ	μίμησις, ὡς χρὴ αὐτὴν εἶναι
[603]	προθώμεθα· πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους μιμεῖται	ἡ	~μιμητικὴ βιαίους ἢ ἑκουσίας πράξεις,
[603]	ἄρα φαύλῳ συγγιγνομένη φαῦλα γεννᾷ	ἡ	μιμητική. ~Εοικεν. ~Πότερον, ἦν δ’
[598]	~Πόρρω ἄρα που τοῦ ἀληθοῦς	ἡ	μιμητική ἐστιν καί, ὡς ἔοικεν,
[603]	ὅτι ἡ γραφικὴ καὶ ~ὅλως	ἡ	μιμητικὴ πόρρω μὲν τῆς ἀληθείας
[606]	ἡμῖν ἕπεσθαι, ὅτι τοιαῦτα ἡμᾶς	ἡ	ποιητικὴ μίμησις ἐργάζεται· ~τρέφει γὰρ
[609]	σύμφυτον ἄρα κακὸν ἑκάστου καὶ	ἡ	πονηρία ἕκαστον ἀπόλλυσιν, ~ἢ εἰ
[607]	εἴ τινα ἔχοι λόγον εἰπεῖν	ἡ	πρὸς ἡδονὴν ποιητικὴ ~καὶ ἡ
[602]	ἡμῶν τῷ ~παθήματι τῆς φύσεως	ἡ	σκιαγραφία ἐπιθεμένη γοητείας οὐδὲν ἀπολείπει,
[605]	τῆς ψυχῆς ~πέφυκέ τε καὶ	ἡ	σοφία αὐτοῦ τούτῳ ἀρέσκειν πέπηγεν,
[609]	ἀλλ’ ~ὧδε ποίει· ὥσπερ σῶμα	ἡ	σώματος πονηρία νόσος οὖσα τήκει
[603]	τῆς διανοίας (τοῦτο ᾧ προσομιλεῖ	ἡ	τῆς ~ποιήσεως μιμητική, καὶ ἴδωμεν
[616]	τοιάνδε· τὸ μὲν σχῆμα ~οἵαπερ	ἡ	τοῦ ἐνθάδε, νοῆσαι δὲ δεῖ
[603]	μυρίων τοιούτων ἐναντιωμάτων ἅμα γιγνομένων	~ἡ	ψυχὴ γέμει ἡμῶν. ~Ορθῶς, ἔφη.
[608]	δ’ ἐγώ, ὅτι ἀθάνατος ἡμῶν	ἡ	ψυχὴ καὶ οὐδέποτε ~ἀπόλλυται; ~Καὶ
[611]	συνθέσει, ὡς νῦν ἡμῖν ἐφάνη	ἡ	ψυχή. ~Οὔκουν εἰκός γε. ~Οτι
[599]	ἴσου ἥ τε τιμὴ καὶ	ἡ	ὠφελία. ~Τῶν μὲν τοίνυν ἄλλων
[610]	ὁπότε γὰρ δὴ μὴ ἱκανὴ	ἥ	γε οἰκεία πονηρία ~καὶ τὸ
[599]	ἔφη· οὐ γὰρ ἐξ ἴσου	ἥ	τε τιμὴ καὶ ἡ ὠφελία.
[609]	ὑπὸ τῆς τῶν σιτίων ~πονηρίας,	ἣ	ἂν ᾖ αὐτῶν ἐκείνων, εἴτε
[604]	ἕτερον τῷ νόμῳ ἕτοιμον πείθεσθαι,	ᾗ	ὁ νόμος ~ἐξηγεῖται; ~Πῶς; ~Λέγει
[595]	τοὺς ἄλλους ἅπαντας τοὺς μιμητικούς—	λώβη	~ἔοικεν εἶναι πάντα τὰ τοιαῦτα
[621]	~κενὸν δένδρων τε καὶ ὅσα	γῆ	φύει. σκηνᾶσθαι οὖν σφᾶς ἤδη
[610]	εἰ θανάσιμον ~ἔσται τῷ λαμβάνοντι—	ἀπαλλαγὴ	γὰρ ἂν εἴη κακῶν— ἀλλὰ
[601]	δοκεῖν, ~ἐάντε περὶ σκυτοτομίας τις	λέγῃ	ἐν μέτρῳ καὶ ῥυθμῷ καὶ
[615]	δεδωκὼς δίκην ἐπιχειροῖ ἀνιέναι. ἐνταῦθα	δὴ	~ἄνδρες, ἔφη, ἄγριοι, διάπυροι ἰδεῖν,
[598]	φαίνεται, διαφέρει δ’ οὐδέν. ~(Τοῦτο	δὴ	αὐτὸ σκόπει· πρὸς πότερον ἡ
[619]	τελευτήσαντι αὕτη κρατίστη αἵρεσις. ~ἀδαμαντίνως	δὴ	(δεῖ ταύτην τὴν δόξαν ἔχοντα
[616]	σιγήσαντος ἀναβῆναι. καὶ τὰς μὲν	~δὴ	δίκας τε καὶ τιμωρίας τοιαύτας
[600]	Σκύθου; ~Οὐδαμῶς τοιοῦτον οὐδέν. ~Αλλὰ	δὴ	εἰ μὴ δημοσίᾳ, ἰδίᾳ τισὶν
[600]	πολεμηθεὶς μνημονεύεται; ~Οὐδείς. ~Αλλ’ οἷα	δὴ	εἰς τὰ ἔργα σοφοῦ ἀνδρὸς
[598]	οἷόν τε εἶναι ποιεῖν. δεῖ	δὴ	~ἐπισκέψασθαι πότερον μιμηταῖς τούτοις οὗτοι
[595]	αὐτὰ οἷα τυγχάνει ὄντα. ~Πῇ	δή,	ἔφη, διανοούμενος λέγεις; ~Ρητέον, ἦν
[597]	θεοῦ οὔτε μὴ φυῶσιν. ~Πῶς	δή;	ἔφη. ~Οτι, ἦν δ’ ἐγώ,
[619]	τε καὶ οὐρανίαν. ~Ταύτην γὰρ	δὴ	ἔφη τὴν θέαν ἀξίαν εἶναι
[607]	~βελτίστου λόγου. ~Αληθέστατα, ἔφη. ~(Ταῦτα	δή,	ἔφην, ἀπολελογήσθω ἡμῖν ἀναμνησθεῖσιν περὶ
[602]	αὕτη ἐν τῇ ψυχῇ· ᾧ	δὴ	ἡμῶν τῷ ~παθήματι τῆς φύσεως
[597]	~κλινῶν. ~Ναὶ τρεῖς. ~(Ο μὲν	δὴ	θεός, εἴτε οὐκ ἐβούλετο, εἴτε
[620]	ἑλέσθαι. καὶ ἐκ τῶν ἄλλων	~δὴ	θηρίων ὡσαύτως εἰς ἀνθρώπους ἰέναι
[602]	καὶ ἔξω, καὶ ~κοῖλά τε	δὴ	καὶ ἐξέχοντα διὰ τὴν περὶ
[606]	μάλα, ἔφη. ~(Καὶ περὶ ἀφροδισίων	δὴ	καὶ θυμοῦ καὶ περὶ πάντων
[619]	~ἐπιδρομῆς τὰς αἱρέσεις ποιεῖσθαι. διὸ	δὴ	καὶ μεταβολὴν τῶν κακῶν καὶ
[596]	ἢ οὐ μανθάνεις; ~Μανθάνω. ~Θῶμεν	δὴ	καὶ νῦν ὅτι βούλει τῶν
[596]	πῶς γάρ; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλ’ ὅρα	δὴ	καὶ τόνδε τίνα καλεῖς τὸν
[618]	τε γὰρ πάντων βίους καὶ	δὴ	καὶ τοὺς ~ἀνθρωπίνους ἅπαντας. τυραννίδας
[615]	ἥξει δεῦρο. ἐθεασάμεθα γὰρ οὖν	δὴ	καὶ τοῦτο ~τῶν δεινῶν θεαμάτων·
[609]	ἀφικνεῖται— οὐχ οὕτω; ~Ναί. ~Ιθι	δή,	καὶ ψυχὴν κατὰ τὸν αὐτὸν
[597]	ζωγράφος. ἦ γάρ; ~Εστω. ~Ζωγράφος	δή,	κλινοποιός, θεός, τρεῖς οὗτοι ἐπιστάται
[595]	~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. ~Ακουε	δή,	μᾶλλον δὲ ἀποκρίνου. ~Ερώτα. ~Μίμησιν
[610]	ἀδικώτερος γίγνεται ὁ ἀποθνῄσκων, ἵνα	δὴ	μὴ ~ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς ψυχὰς
[610]	δ’ ἐγώ, λέγεις. ὁπότε γὰρ	δὴ	μὴ ἱκανὴ ἥ γε οἰκεία
[597]	ἄλλοι μιμηταί. ~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν	δὴ	μιμητὴν ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ δέ μοι
[599]	ἀρετῆς πέρι, εἰδώλου δημιουργός, ὃν	δὴ	μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὰ καὶ ~δεύτερος,
[605]	~γίγνεται. ~(Παντάπασι μὲν οὖν. ~Ο	δὴ	μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον ὅτι οὐ
[597]	αἱ δύο. ~Ορθῶς, ἔφη. ~(Ταῦτα	δὴ	οἶμαι εἰδὼς ὁ θεός, βουλόμενος
[601]	~θεωροῦσιν; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτω	δὴ	οἶμαι καὶ τὸν ποιητικὸν φήσομεν
[602]	~ποιῇ. ~Οὐ πάνυ. ~(Αλλ’ οὖν	δὴ	ὅμως γε μιμήσεται, οὐκ εἰδὼς
[613]	(περὶ ~τῶν ἀδίκων; ἐρῶ γὰρ	δὴ	ὅτι οἱ μὲν δίκαιοι, ἐπειδὰν
[619]	γὰρ (εὐδαιμονέστατος γίγνεται ἄνθρωπος. ~Καὶ	δὴ	οὖν καὶ τότε ὁ ἐκεῖθεν
[613]	διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα γε. ~Τὰ μὲν	δὴ	παρὰ θεῶν τοιαῦτ’ ἄττ’ ἂν
[615]	~τοὺς μισθοὺς διηγεῖτο. ~Εφη γὰρ	δὴ	παραγενέσθαι ἐρωτωμένῳ ἑτέρῳ ὑπὸ ἑτέρου
[603]	~κακῶς πεπραγέναι, καὶ ἐν τούτοις	δὴ	πᾶσιν ἢ λυπουμένους ἢ χαίροντας.
[603]	καὶ κατὰ τὴν ἀκοήν, ἣν	~δὴ	ποίησιν ὀνομάζομεν; ~Εἰκός γ’ ἔφη,
[615]	(καὶ πρεσβύτερον ἀδελφόν, καὶ ἄλλα	δὴ	πολλά τε ~καὶ ἀνόσια εἰργασμένος,
[603]	σπουδαῖόν ἐστιν. ~Αλλὰ χρή. ~Ωδε	δὴ	προθώμεθα· πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους μιμεῖται
[614]	τὰ ἐν τῷ τόπῳ. ~ὁρᾶν	δὴ	ταύτῃ μὲν καθ’ ἑκάτερον τὸ
[600]	οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν Ομηριδῶν. ~(Αλλὰ	δή	τις πόλεμος ἐπὶ Ομήρου ὑπ’
[604]	τῷ λογισμῷ ἐθέλει ἕπεσθαι. ~Δῆλον	δή.	~Τὸ δὲ πρὸς τὰς ἀναμνήσεις
[601]	~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς. ~Ιθι	δή,	τόδε ἄθρει· ὁ τοῦ εἰδώλου
[616]	εἰς ~ἀλλήλους ἁρμόττοντες, καὶ οὕτω	δὴ	τρίτον ἄλλον καὶ τέταρτον καὶ
[613]	ἢ καὶ ἀποθανόντι. οὐ γὰρ	δὴ	ὑπό γε ~θεῶν ποτε ἀμελεῖται
[597]	οὐ τὸ εἶδος ποιεῖ, ~ὃ	δή	φαμεν εἶναι ὃ ἔστι κλίνη,
[606]	ἡδέων ἐν τῇ ψυχῇ, ἃ	δή	φαμεν πάσῃ ~πράξει ἡμῖν ἕπεσθαι,
[616]	τὸν Τάρταρον ~ἐμπεσούμενοι ἄγοιντο. ἔνθα	δὴ	φόβων, ἔφη, πολλῶν καὶ παντοδαπῶν
[618]	δὲ καὶ ~μεσοῦν τούτων. ἔνθα	δή,	ὡς ἔοικεν, ὦ φίλε Γλαύκων,
[602]	~Τί γὰρ ἄλλο; ~Ταῦτα μὲν	δή,	ὥς γε φαίνεται, ἐπιεικῶς ἡμῖν
[605]	καὶ ταύτῃ ὡμοίωται. καὶ οὕτως	ἤδη	ἂν ἐν δίκῃ οὐ ~παραδεχοίμεθα
[615]	τῶν (μεγάλα ἡμαρτηκότων— οὓς οἰομένους	ἤδη	ἀναβήσεσθαι οὐκ ~ἐδέχετο τὸ στόμιον,
[612]	δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων, νῦν	ἤδη	ἀνεπίφθονόν ἐστιν πρὸς ~ἐκείνοις καὶ
[614]	τελευτήσας, ἀναιρεθέντων δεκαταίων τῶν νεκρῶν	ἤδη	~διεφθαρμένων, ὑγιὴς μὲν ἀνῃρέθη, κομισθεὶς
[609]	τε αὐτὸ λύειν ἀπολλύον, οὐκ	ἤδη	~εἰσόμεθα ὅτι τοῦ πεφυκότος οὕτως
[605]	~Δῆλον. ~Οὐκοῦν δικαίως ἂν αὐτοῦ	ἤδη	ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ τιθεῖμεν ~ἀντίστροφον αὐτὸν
[621]	γῆ φύει. σκηνᾶσθαι οὖν σφᾶς	ἤδη	ἑσπέρας ~γιγνομένης παρὰ τὸν Αμέλητα
[615]	ἔν τινι πόλει ~τύραννος ἐγεγόνει,	ἤδη	χιλιοστὸν ἔτος εἰς ἐκεῖνον τὸν
[595]	ἕκαστα διῄρηται τὰ τῆς ψυχῆς	(εἴδη.	~Πῶς λέγεις; ~Ως μὲν πρὸς
[612]	ἀνθρωπίνῳ βίῳ πάθη ~τε καὶ	εἴδη,	ὡς ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς αὐτῆς διεληλύθαμεν.
[620]	μεταβάλλοντα, καὶ πάσας μείξεις ~μείγνυσθαι.	~Επειδὴ	δ’ οὖν πάσας τὰς ψυχὰς
[612]	~Αδικοίην μεντἄν, ἔφη, εἰ μή.	~Επειδὴ	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, κεκριμέναι
[614]	τῆς γῆς ~ἀπιούσας τὰς ψυχάς,	ἐπειδὴ	αὐταῖς δικασθείη, κατὰ δὲ τὼ
[617]	τῇ χειρὶ ~ἐφάπτεσθαι. σφᾶς οὖν,	ἐπειδὴ	ἀφικέσθαι, εὐθὺς δεῖν ἰέναι πρὸς
[619]	αὑτοῦ βρώσεις καὶ ἄλλα κακά·	ἐπειδὴ	δὲ κατὰ σχολὴν ~σκέψασθαι, κόπτεσθαί
[621]	δὲ ἀεὶ πιόντα ~(πάντων ἐπιλανθάνεσθαι.	ἐπειδὴ	δὲ κοιμηθῆναι καὶ μέσας νύκτας
[616]	αὖ τὰς εὐεργεσίας ~ταύταις ἀντιστρόφους.	ἐπειδὴ	δὲ τοῖς ἐν τῷ λειμῶνι
[614]	δὲ μεταξὺ τούτων καθῆσθαι, οὕς,	ἐπειδὴ	~διαδικάσειαν, τοὺς μὲν δικαίους κελεύειν
[615]	καὶ τοῦτο ~τῶν δεινῶν θεαμάτων·	ἐπειδὴ	ἐγγὺς τοῦ στομίου ἦμεν μέλλοντες
[621]	θρόνον, ~καὶ δι’ ἐκείνου διεξελθόντα,	ἐπειδὴ	καὶ οἱ ἄλλοι διῆλθον, πορεύεσθαι
[612]	ἃ δίδωσι τοῖς ἔχουσιν αὐτήν,	ἐπειδὴ	~καὶ τὰ ἀπὸ τοῦ εἶναι
[614]	~ἃ ἐκεῖ ἴδοι. ἔφη δέ,	ἐπειδὴ	οὗ ἐκβῆναι, τὴν ψυχὴν πορεύεσθαι
[598]	καὶ τὸν ~ἡγεμόνα αὐτῆς Ομηρον,	ἐπειδή	τινων (ἀκούομεν ὅτι οὗτοι πάσας
[595]	ἐναργέστερον, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, φαίνεται,	ἐπειδὴ	~χωρὶς ἕκαστα διῄρηται τὰ τῆς
[609]	κακήν; ~Καὶ μάλα, ἔφη· ἃ	νυνδὴ	διῇμεν πάντα, ἀδικία τε καὶ
[596]	καὶ φυτὰ καὶ πάντα ὅσα	νυνδὴ	~ἐλέγετο. ~Ναί, ἔφη, φαινόμενα, οὐ
[609]	μηδὲ σῶμα εἶναι, καὶ ἃ	νυνδὴ	ἐλέγομεν (ἅπαντα ὑπὸ τῆς ~οἰκείας
[600]	~ἀληθείας οὐχ ἅπτεσθαι, ἀλλ’ ὥσπερ	νυνδὴ	ἐλέγομεν, ~ὁ ζωγράφος σκυτοτόμον ποιήσει
[618]	πανταχοῦ αἱρεῖσθαι· ἀναλογιζόμενον ~πάντα τὰ	νυνδὴ	ῥηθέντα καὶ συντιθέμενα ἀλλήλοις καὶ
[612]	ἅτε γῆν ἑστιωμένῃ, ~γεηρὰ καὶ	πετρώδη	πολλὰ καὶ ἄγρια περιπέφυκεν ὑπὸ
[600]	ἦν ἐπ’ αὐτοῦ ἐκείνου, ὅτε	ἔζη.	~Λέγεται γὰρ οὖν, ἦν δ’
[605]	ἂν ἡμᾶς ὅτι μάλιστα οὕτω	διαθῇ.	~Οἶδα· πῶς δ’ οὔ; ~Οταν
[617]	μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας δὲ	(καθη(	μένας πέριξ δι’ ἴσου ~τρεῖς,
[620]	τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ~διὰ τὰ	πάθη	ἀετοῦ διαλλάξαι βίον. ἐν μέσοις
[619]	κακά, ἔτι δὲ αὐτὸς μείζω	πάθῃ,	ἀλλὰ γνῷ τὸν ~μέσον ἀεὶ
[606]	τοῦ (θρηνώδους τούτου, ἅτε ἀλλότρια	πάθη	θεωροῦν καὶ ~ἑαυτῷ οὐδὲν αἰσχρὸν
[612]	τὰ ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ	πάθη	~τε καὶ εἴδη, ὡς ἐγᾦμαι,
[614]	νεκρῶν ἤδη ~διεφθαρμένων, ὑγιὴς μὲν	ἀνῃρέθη,	κομισθεὶς δ’ οἴκαδε μέλλων ~θάπτεσθαι
[602]	αἱ ἄλλαι πολλαὶ τοιαῦται μηχαναί.	~Αληθῆ.	~Αρ’ οὖν οὐ τὸ μετρεῖν
[604]	τὰς λύπας αὐτὸ τὸ πάθος;	~Αληθῆ.	~Εναντίας δὲ ἀγωγῆς γιγνομένης ἐν
[611]	πάντα ἂν εἴη τελευτῶντα ἀθάνατα.	~Αληθῆ	λέγεις. ~Αλλ’ ἦν δ’ ἐγώ,
[610]	ψυχὰς ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν που, εἰ	ἀληθῆ	~λέγει ὁ ταῦτα λέγων, τὴν
[600]	ἔφη, δοκεῖς μοι, ὦ Σώκρατες,	ἀληθῆ	λέγειν. ~Οὐκοῦν τιθῶμεν ἀπὸ Ομήρου
[597]	τις φαίη, κινδυνεύει οὐκ ἂν	ἀληθῆ	λέγειν; ~Οὔκουν, ἔφη, ὥς γ’
[600]	εἰ τὰ λεγόμενα περὶ Ομήρου	ἀληθῆ.	λέγεται γὰρ ὡς ~πολλή τις
[613]	ἃ ~ἄγροικα ἔφησθα σὺ εἶναι,	ἀληθῆ	λέγων— εἶτα στρεβλώσονται καὶ ~ἐκκαυθήσονται—
[596]	γὰρ οὔ; ~Αλλὰ φήσεις οὐκ	ἀληθῆ	οἶμαι αὐτὸν ποιεῖν ἃ ποιεῖ.
[611]	διήλθομεν. ~νῦν δὲ εἴπομεν μὲν	ἀληθῆ	περὶ αὐτοῦ, οἷον ἐν τῷ
[612]	ἄν τις ἴδοι αὐτῆς τὴν	ἀληθῆ	φύσιν, εἴτε πολυειδὴς εἴτε ~μονοειδής,
[600]	αὐτός ~τε διαφερόντως ἐπὶ τούτῳ	ἠγαπήθη,	καὶ οἱ ὕστεροι ἔτι καὶ
[598]	~ἐντυχὼν γόητί τινι καὶ μιμητῇ	ἐξηπατήθη,	ὥστε ἔδοξεν αὐτῷ πάσσοφος ~εἶναι,
[609]	ἄδικον ἄνθρωπον καὶ ἀνόητον, ὅταν	ληφθῇ	~ἀδικῶν, τότε ἀπολωλέναι ὑπὸ τῆς
[621]	~Καὶ οὕτως, ὦ Γλαύκων, μῦθος	ἐσώθη	καὶ οὐκ ἀπώλετο, (καὶ ἡμᾶς
[597]	ἄλλου τινὸς ~χειροτέχνου εἴ τις	φαίη,	κινδυνεύει οὐκ ἂν ἀληθῆ λέγειν;
[597]	ἀμφότεραι τὸ εἶδος ἔχοιεν, καὶ	εἴη	ἂν ὃ ἔστιν κλίνη ἐκείνη
[615]	ἐρωτωμένῳ ἑτέρῳ ὑπὸ ἑτέρου ὅπου	εἴη	~Αρδιαῖος ὁ μέγας. ὁ δὲ
[603]	ἐναντιούμενον τῶν φαύλων ἄν τι	εἴη	ἐν ἡμῖν. ~Ανάγκη. ~Τοῦτο τοίνυν
[598]	καὶ ἄφρονας ἀνθρώπους, εἰ ἀγαθὸς	εἴη	ζωγράφος, ~γράψας ἂν τέκτονα καὶ
[614]	παρείχετο ἡ δικαιοσύνη, τοιαῦτ’ ἂν	εἴη.	~Καὶ μάλ’ ἔφη, καλά τε
[610]	τῷ λαμβάνοντι— ἀπαλλαγὴ γὰρ ἂν	εἴη	κακῶν— ἀλλὰ μᾶλλον οἶμαι ~αὐτὴν
[613]	παρὰ θεῶν τοιαῦτ’ ἄττ’ ἂν	εἴη	νικητήρια τῷ δικαίῳ. ~Κατὰ γοῦν
[612]	λανθάνετον, ὁ μὲν θεοφιλὴς ἂν	εἴη,	ὁ δὲ θεομισής, ὥσπερ ~καὶ
[602]	πονηρίαν. ~Οὐκ ἔοικεν. ~Χαρίεις ἂν	εἴη	ὁ ἐν τῇ ποιήσει μιμητικὸς
[608]	πάντα ὀλίγος πού τις ἂν	εἴη.	~Οὐδὲν μὲν οὖν, ἔφη. ~Τί
[612]	ᾐτεῖσθε, κἂν εἰ μὴ δυνατὸν	εἴη	ταῦτα λανθάνειν καὶ θεοὺς καὶ
[603]	τῷ κατὰ τὰμέτρα ~οὐκ ἂν	εἴη	ταὐτόν. ~Οὐ γὰρ οὖν. ~Αλλὰ
[611]	ἂν γίγνοιτο καὶ πάντα ἂν	εἴη	τελευτῶντα ἀθάνατα. ~Αληθῆ λέγεις. ~Αλλ’
[599]	~Αλλ’ εἴπερ γε οἶμαι ἐπιστήμων	εἴη	τῇ ἀληθείᾳ τούτων πέρι ἅπερ
[603]	καὶ λογισμῷ πιστεῦον βέλτιστον ἂν	εἴη	τῆς ~ψυχῆς. ~Τί μήν; ~Τὸ
[602]	τοῦτό γε τοῦ λογιστικοῦ ἂν	εἴη	τοῦ ἐν ψυχῇ ἔργον. ~Τούτου
[612]	αὐτὴ δικαιοσύνη ~πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν	(κριθείη.	ἢ οὐ μνημονεύεις; ~Αδικοίην μεντἄν,
[614]	~ἀπιούσας τὰς ψυχάς, ἐπειδὴ αὐταῖς	δικασθείη,	κατὰ δὲ τὼ ἑτέρω ἐκ
[600]	ἂν γελοιότερος ἔτι πρὸς ~παιδείαν	φανείη,	εἰ τὰ λεγόμενα περὶ Ομήρου
[597]	μόνας ποιήσειεν, πάλιν ἂν μία	ἀναφανείη	ἧς ~ἐκεῖναι ἂν αὖ ἀμφότεραι
[598]	εἰ μέλλει περὶ ὧν ἂν	ποιῇ	~καλῶς ποιήσειν, εἰδότα ἄρα ποιεῖν,
[602]	πρὸς σοφίαν περὶ ὧν ἂν	~ποιῇ.	~Οὐ πάνυ. ~(Αλλ’ οὖν δὴ
[609]	σῶμα ἀπόλλυσθαι· ἀλλ’ ἐὰν μὲν	ἐμποιῇ	ἡ ~αὐτῶν πονηρία τῶν σιτίων
[610]	σώματος πονηρία ~ψυχῇ ψυχῆς πονηρίαν	ἐμποιῇ,	μή ποτε ἀξιῶμεν ὑπὸ ἀλλοτρίου
[611]	~εἰ δ’ ἀεὶ ὄν, ἀθάνατον.	~Ανάγκη,	ἔφη. ~Τοῦτο μὲν τοίνυν, ἦν
[603]	ἄν τι εἴη ἐν ἡμῖν.	~Ανάγκη.	~Τοῦτο τοίνυν διομολογήσασθαι βουλόμενος ἔλεγον
[606]	ὀλίγοις τισὶν μέτεστιν ὅτι ἀπολαύειν	~ἀνάγκη	ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων εἰς τὰ
[611]	(οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι	ἀνάγκη	αὐτὸ ἀεὶ ὂν εἶναι· ~εἰ
[598]	κακίαν, ~καὶ τά γε θεῖα·	ἀνάγκη	γὰρ τὸν ἀγαθὸν ποιητήν, εἰ
[597]	εἴτε οὐκ ἐβούλετο, εἴτε τις	ἀνάγκη	ἐπῆν μὴ πλέον ~ἢ μίαν
[601]	ἢ πεφυκός; ~Οὕτως. ~Πολλὴ ἄρα	ἀνάγκη	τὸν χρώμενον ἑκάστῳ ἐμπειρότατόν τε
[605]	καὶ οὕτως ἤδη ἂν ἐν	δίκῃ	οὐ ~παραδεχοίμεθα εἰς μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι
[606]	~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν, ἐν μιμήσει δὲ	κωμῳδικῇ	ἢ καὶ ἰδίᾳ ἀκούων ~σφόδρα
[604]	τὸ ~πεσόν τε καὶ νοσῆσαν,	ἰατρικῇ	θρηνῳδίαν ἀφανίζοντα. ~Ορθότατα γοῦν ἄν
[608]	οὔτε ~ἀρχῇ οὐδεμιᾷ οὐδέ γε	ποιητικῇ	ἄξιον ἀμελῆσαι δικαιοσύνης τε καὶ
[607]	τις διαφορὰ ~φιλοσοφίᾳ τε καὶ	ποιητικῇ·	καὶ γὰρ ἡ λακέρυζα πρὸς
[607]	λόγον εἰπεῖν ἡ πρὸς ἡδονὴν	ποιητικὴ	~καὶ ἡ μίμησις, ὡς χρὴ
[606]	ἕπεσθαι, ὅτι τοιαῦτα ἡμᾶς ἡ	ποιητικὴ	μίμησις ἐργάζεται· ~τρέφει γὰρ ταῦτα
[603]	πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους μιμεῖται ἡ	~μιμητικὴ	βιαίους ἢ ἑκουσίας πράξεις, καὶ
[603]	φαύλῳ συγγιγνομένη φαῦλα γεννᾷ ἡ	μιμητική.	~Εοικεν. ~Πότερον, ἦν δ’ ἐγώ,
[598]	ἄρα που τοῦ ἀληθοῦς ἡ	μιμητική	ἐστιν καί, ὡς ἔοικεν, διὰ
[603]	ᾧ προσομιλεῖ ἡ τῆς ~ποιήσεως	μιμητική,	καὶ ἴδωμεν φαῦλον ἢ σπουδαῖόν
[595]	~Τὸ μηδαμῇ παραδέχεσθαι αὐτῆς ὅση	μιμητική·	παντὸς γὰρ μᾶλλον ~οὐ παραδεκτέα
[603]	ἡ γραφικὴ καὶ ~ὅλως ἡ	μιμητικὴ	πόρρω μὲν τῆς ἀληθείας ὂν
[603]	διομολογήσασθαι βουλόμενος ἔλεγον ὅτι ἡ	γραφικὴ	καὶ ~ὅλως ἡ μιμητικὴ πόρρω
[598]	αὐτὸ σκόπει· πρὸς πότερον ἡ	γραφικὴ	πεποίηται περὶ ~ἕκαστον; πότερα πρὸς
[613]	ποτε ἀμελεῖται ὃς ἂν προθυμεῖσθαι	ἐθέλῃ	δίκαιος γίγνεσθαι καὶ ~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν
[602]	ὄψεως, ~καὶ πᾶσά τις ταραχὴ	δήλη	(ἡμῖν ἐνοῦσα αὕτη ἐν τῇ
[607]	ἦ γάρ, ὦ φίλε, οὐ	κηλῇ	ὑπ’ ~αὐτῆς (καὶ σύ, καὶ
[616]	~ἀλλήλοις ἐγκειμένους, (κύκλους ἄνωθεν τὰ	χείλη	φαίνοντας, νῶτον ~συνεχὲς ἑνὸς σφονδύλου
[603]	προσομιλεῖ τε καὶ ἑταίρα καὶ	~φίλη	ἐστὶν ἐπ’ οὐδενὶ ὑγιεῖ οὐδ’
[612]	μισθοὺς τῇ δικαιοσύνῃ καὶ τῇ	(ἄλλῃ	ἀρετῇ ἀποδοῦναι, ~ὅσους τε καὶ
[609]	ἐν ~αὐτῇ ἀδικία καὶ ἡ	ἄλλη	κακία τῷ ἐνεῖναι καὶ προσκαθῆσθαι
[621]	γενέσθαι, καὶ ἐντεῦθεν ἐξαπίνης ἄλλον	~ἄλλῃ	φέρεσθαι ἄνω εἰς τὴν γένεσιν,
[618]	μὲν ~ἐπὶ εἴδεσιν καὶ κατὰ	κάλλη	καὶ τὴν ἄλλην ἰσχύν (τε
[598]	τοιούτων ~διανοεῖσθαι· ἐπειδάν τις ἡμῖν	ἀπαγγέλλῃ	περί του, ὡς ἐνέτυχεν ἀνθρώπῳ
[601]	ᾖ ~πεποιημένον ἢ πεφυκός; ~Οὕτως.	~Πολλὴ	ἄρα ἀνάγκη τὸν χρώμενον ἑκάστῳ
[600]	Ομήρου ἀληθῆ. λέγεται γὰρ ὡς	~πολλή	τις ἀμέλεια περὶ (αὐτὸν ἦν
[610]	ἀπολεῖ, πλὴν ἐφ’ ᾧ ~τέτακται.	~Σχολῇ	γ’ ἔφη, ὥς γε τὸ
[610]	κακὸν ἀποκτεῖναι καὶ ἀπολέσαι ψυχήν,	σχολῇ	τό γε ἐπ’ ~ἄλλου ὀλέθρῳ
[603]	ἀληθεῖ. ~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς.	~Φαύλη	ἄρα φαύλῳ συγγιγνομένη φαῦλα γεννᾷ
[604]	ἄγειν ἐν ταῖς ~συμφοραῖς καὶ	μὴ	ἀγανακτεῖν, ὡς οὔτε δήλου ὄντος
[608]	δὲ ~τοῦτ’ ἔχεις λέγειν; ~Εἰ	μὴ	ἀδικῶ γ’ ἔφην. οἶμαι δὲ
[609]	~ἀπολλύναι τι, τὴν δὲ αὑτοῦ	μή.	~Αλογον. ~(Εννόει γάρ, ἦν δ’
[613]	~Εἰκός γ’ ἔφη, τὸν τοιοῦτον	μὴ	ἀμελεῖσθαι ὑπὸ τοῦ ὁμοίου. ~Οὐκοῦν
[610]	γίγνεται ὁ ἀποθνῄσκων, ἵνα δὴ	μὴ	~ἀναγκάζηται ἀθανάτους τὰς ψυχὰς ὁμολογεῖν,
[605]	τοιοῦτον ~ἄνδρα, οἷον ἑαυτόν τις	μὴ	ἀξιοῖ εἶναι ἀλλ’ αἰσχύνοιτο ἄν,
[599]	~Τῶν μὲν τοίνυν ἄλλων πέρι	μὴ	ἀπαιτῶμεν λόγον (Ομη( ρον ἢ
[602]	χαριέσταται ~πρὸς αὐτὰ ἐφάνησαν, ὥστε	μὴ	ἄρχειν ἐν ἡμῖν τὸ φαινόμενον
[605]	ἀξιοῖ εἶναι ἀλλ’ αἰσχύνοιτο ἄν,	μὴ	βδελύττεσθαι ~ἀλλὰ χαίρειν τε καὶ
[597]	τι τυγχάνει ὂν πρὸς ~ἀλήθειαν.	~(Μὴ	γάρ. ~Βούλει οὖν, ἔφην, ἐπ’
[616]	παντοδαπῶν ~σφίσι γεγονότων, τοῦτον ὑπερβάλλειν,	μὴ	γένοιτο ἑκάστῳ τὸ φθέγμα ὅτε
[600]	τοιοῦτον οὐδέν. ~Αλλὰ δὴ εἰ	μὴ	δημοσίᾳ, ἰδίᾳ τισὶν ἡγεμὼν παιδείας
[612]	~ὑμεῖς γὰρ ᾐτεῖσθε, κἂν εἰ	μὴ	δυνατὸν εἴη ταῦτα λανθάνειν καὶ
[610]	γιγνομένου, τοῦ δὲ ~ἰδίου ἑκάστῳ	μὴ	(ἐγγιγνο( μένου, μήτε ψυχὴν μήτε
[599]	τοῦ ~ὄντος καὶ ῥᾴδια ποιεῖν	μὴ	εἰδότι τὴν ἀλήθειαν— φαντάσματα γὰρ
[609]	καὶ ἐνεῖναι διαφθειρούσης, εἰς τὸ	μὴ	~εἶναι ἀφικνεῖται— οὐχ οὕτω; ~Ναί.
[619]	καὶ τῶν τοιούτων κακῶν, καὶ	~μὴ	ἐμπεσὼν εἰς τυραννίδας καὶ ἄλλας
[610]	τὸ σῶμα, ὑπ’ ἀλλοτρίου ~κακοῦ	μὴ	ἐμποιήσαντος τὸ ἔμφυτον κακόν, οὐδέποτε
[619]	ὁ κλῆρος αὐτῷ τῆς αἱρέσεως	μὴ	ἐν τελευταίοις πίπτοι, ~κινδυνεύει ἐκ
[609]	τε καὶ ἀπόλλυσι; καὶ ἐννόει	μὴ	~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες τὸν ἄδικον ἄνθρωπον
[601]	ἐπαΐων ~περὶ σκυτοτομίας καὶ τοῖς	μὴ	ἐπαΐουσιν, ἐκ τῶν χρωμάτων δὲ
[612]	μνημονεύεις; ~Αδικοίην μεντἄν, ἔφη, εἰ	μή.	~Επειδὴ τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[600]	σφίσιν οἴκοι ~εἶναι, ἢ εἰ	μὴ	ἔπειθον, αὐτοὶ ἂν ἐπαιδαγώγουν ὅπῃ
[595]	τῆς τῶν ἀκουόντων διανοίας, ὅσοι	μὴ	~ἔχουσι φάρμακον τὸ εἰδέναι αὐτὰ
[602]	εἴτε καλὰ καὶ ὀρθὰ εἴτε	μή,	ἢ δόξαν ὀρθὴν διὰ τὸ
[610]	ἐγώ, λέγεις. ὁπότε γὰρ δὴ	μὴ	ἱκανὴ ἥ γε οἰκεία πονηρία
[615]	ἀνιάτως ἐχόντων ~εἰς πονηρίαν ἢ	μὴ	ἱκανῶς δεδωκὼς δίκην ἐπιχειροῖ ἀνιέναι.
[612]	ἔχῃ τὸν Γύγου ~δακτύλιον, ἐάντε	μή,	καὶ πρὸς τοιούτῳ δακτυλίῳ τὴν
[607]	ἡμᾶς ᾕρει. προσείπωμεν δὲ αὐτῇ,	μὴ	καί τινα ~σκληρότητα ἡμῶν καὶ
[597]	κλίνης ~ποιητὴς ὄντως οὔσης, ἀλλὰ	μὴ	κλίνης τινὸς μηδὲ κλινοποιός τις,
[612]	ἐστιν; ~Αποδώσομεν, ἔφη. ~Εἰ δὲ	μὴ	λανθάνετον, ὁ μὲν θεοφιλὴς ἂν
[599]	ἰατρικὸς ἦν τις αὐτῶν ἀλλὰ	μὴ	~μιμητὴς μόνον ἰατρικῶν λόγων, τίνας
[606]	ἰδίᾳ ἀκούων ~σφόδρα χαρῇς καὶ	μὴ	μισῇς ὡς πονηρά, ταὐτὸν ποιεῖς
[607]	σόμεθα. κερδανοῦμεν γάρ που ἐὰν	μὴ	μόνον ἡδεῖα ~φανῇ ἀλλὰ καὶ
[597]	τινά; ~Ελεγον γάρ. ~Οὐκοῦν εἰ	μὴ	ὃ ἔστιν ποιεῖ, οὐκ ἂν
[608]	καὶ ἀληθεστάτην, ἕως δ’ ἂν	μὴ	οἵα τ’ ᾖ ~ἀπολογήσασθαι, ἀκροσαόμεθ’
[601]	τῶν ὡραίων προσώποις, καλῶν δὲ	μή,	~οἷα γίγνεται ἰδεῖν ὅταν αὐτὰ
[598]	ποιήσειν, εἰδότα ἄρα ποιεῖν, ἢ	μὴ	οἷόν τε εἶναι ποιεῖν. δεῖ
[598]	πάσσοφος ~εἶναι, διὰ τὸ αὐτὸς	μὴ	οἷός τ’ εἶναι ἐπιστήμην καὶ
[597]	ἐβούλετο, εἴτε τις ἀνάγκη ἐπῆν	μὴ	πλέον ~ἢ μίαν ἐν τῇ
[607]	καὶ τοῖς προστάταις αὐτῆς, ὅσοι	μὴ	ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ, ἄνευ μέτρου
[610]	πονηρία ~ψυχῇ ψυχῆς πονηρίαν ἐμποιῇ,	μή	ποτε ἀξιῶμεν ὑπὸ ἀλλοτρίου κακοῦ
[609]	οὐ γὰρ τό ~γε ἀγαθὸν	μή	ποτέ τι ἀπολέσῃ, οὐδὲ αὖ
[610]	ἢ (ἕως ἂν ᾖ ~ἀνέλεγκτα,	μή	ποτε φῶμεν ὑπὸ πυρετοῦ μηδ’
[605]	οῦτον ὁμιλεῖν τῆς ψυχῆς ἀλλὰ	μὴ	~πρὸς τὸ βέλτιστον, καὶ ταύτῃ
[604]	~αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν ἔχειν, ἀλλὰ	μὴ	προσπταίσαντας καθάπερ παῖδας ~ἐχομένους τοῦ
[600]	διοικεῖν οἷοί τ’ ἔσονται, ἐὰν	μὴ	σφεῖς ~αὐτῶν ἐπιστατήσωσιν τῆς παιδείας,
[621]	εἶναι πιεῖν, τοὺς ~δὲ φρονήσει	μὴ	σῳζομένους πλέον πίνειν τοῦ μέτρου·
[610]	λόγον, ἦν δ’ ἐγώ, ἐὰν	μὴ	σώματος πονηρία ~ψυχῇ ψυχῆς πονηρίαν
[611]	σύνθετόν τε ἐκ πολλῶν καὶ	μὴ	τῇ ~καλλίστῃ κεχρημένον συνθέσει, ὡς
[603]	πᾶσιν ἢ λυπουμένους ἢ χαίροντας.	~μή	τι ἄλλο ἦν παρὰ ταῦτα;
[613]	ὡς οἷόν τε ἄριστα, εἰ	μή	τι ἀναγκαῖον αὐτῷ κακὸν ἐκ
[598]	θεᾷ ἐάντε καταντικρὺ ἢ ὁπῃοῦν,	~μή	τι διαφέρει αὐτὴ ἑαυτῆς, ἢ
[613]	κάτω, ἀπὸ δὲ τῶν ἄνω	μή;	τὸ μὲν πρῶτον ὀξέως ἀποπηδῶσιν,
[601]	δὲ φαινομένου· οὐχ (οὕτως; ~Ναί.	~Μὴ	τοίνυν ἡμίσεως αὐτὸ καταλίπωμεν ῥηθέν,
[603]	~Εἰκός γ’ ἔφη, καὶ ταύτην.	~Μὴ	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, τῷ
[609]	πονηρία ἕκαστον ἀπόλλυσιν, ~ἢ εἰ	μὴ	τοῦτο ἀπολεῖ, οὐκ ἂν ἄλλο
[599]	πυνθανομένους· Ω φίλε Ομηρε, εἴπερ	μὴ	τρίτος ἀπὸ τῆς ἀληθείας ~εἶ
[597]	~ἐφυτεύθησαν ὑπὸ τοῦ θεοῦ οὔτε	μὴ	φυῶσιν. ~Πῶς δή; ἔφη. ~Οτι,
[607]	ἔφη, κερδαίνειν; ~Εἰ δέ γε	μή,	ὦ φίλε ἑταῖρε, ὥσπερ οἱ
[610]	τοὺς δ’ ~ἧττον σχολαίτερον, ἀλλὰ	μὴ	ὥσπερ νῦν διὰ τοῦτο ὑπ’
[607]	ποτέ του ἐρασθέντες, ἐὰν ~ἡγήσωνται	μὴ	ὠφέλιμον εἶναι τὸν ἔρωτα, βίᾳ
[595]	λέγω. ~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Τὸ	μηδαμῇ	παραδέχεσθαι αὐτῆς ὅση μιμητική· παντὸς
[620]	λαχοῦσαν πασῶν ὑστάτην αἱρησομένην ἰέναι,	μνήμῃ	δὲ ~τῶν προτέρων πόνων φιλοτιμίας
[607]	οὐ μόνον ἡδεῖα ~ἀλλὰ καὶ	ὠφελίμη	πρὸς τὰς πολιτείας καὶ τὸν
[607]	μόνον ἡδεῖα ~φανῇ ἀλλὰ καὶ	ὠφελίμη.	~Πῶς δ’ οὐ μέλλομεν, ἔφη,
[608]	ἢ κακὸν γενέσθαι, ὥστε οὔτε	τιμῇ	ἐπαρθέντα οὔτε χρήμασιν οὔτε ~ἀρχῇ
[599]	γὰρ ἐξ ἴσου ἥ τε	τιμὴ	καὶ ἡ ὠφελία. ~Τῶν μὲν
[599]	ἄλλων πέρι μὴ ἀπαιτῶμεν λόγον	(Ομη(	ρον ἢ ~ἄλλον ὁντινοῦν τῶν
[596]	δὲ οὐκ ἄν; ἢ οὐκ	αἰσθάνῃ	ὅτι κἂν αὐτὸς οἷός τ’
[610]	λέγεις. ὁπότε γὰρ δὴ μὴ	ἱκανὴ	ἥ γε οἰκεία πονηρία ~καὶ
[607]	που ἐὰν μὴ μόνον ἡδεῖα	~φανῇ	ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη. ~Πῶς δ’
[611]	κεχρημένον συνθέσει, ὡς νῦν ἡμῖν	ἐφάνη	ἡ ψυχή. ~Οὔκουν εἰκός γε.
[612]	ἀπὸ τοῦ εἶναι ἀγαθὰ διδοῦσα	ἐφάνη	καὶ οὐκ ἐξαπατῶσα τοὺς τῷ
[607]	~Οὐκοῦν δικαία ἐστὶν οὕτω κατιέναι,	ἀπολογησαμένη	ἐν μέλει ἤ τινι ~ἄλλῳ
[619]	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἡκόντων, ἐν	τεταγμένῃ	πολιτείᾳ ἐν τῷ προτέρῳ ~βίῳ
[602]	~παθήματι τῆς φύσεως ἡ σκιαγραφία	ἐπιθεμένη	γοητείας οὐδὲν ἀπολείπει, ~καὶ ἡ
[603]	δ’ ὅς. ~Φαύλη ἄρα φαύλῳ	συγγιγνομένη	φαῦλα γεννᾷ ἡ μιμητική. ~Εοικεν.
[611]	ἂν γένοιτο τῷ τοιούτῳ πᾶσα	ἐπισπομένη	καὶ ὑπὸ ταύτης τῆς ~ὁρμῆς
[608]	τοιαύτῃ ποιήσει ὡς ἀληθείας τε	ἁπτομένῃ	καὶ ~σπουδαίᾳ, ἀλλ’ εὐλαβητέον (αὐτὴν
[607]	χρὴ αὐτὴν εἶναι ἐν πόλει	εὐνομουμένῃ,	ἅσμενοι ἂν ~καταδεχοίμεθα, ὡς σύνισμέν
[612]	ἃ νῦν αὐτῇ, ἅτε γῆν	ἑστιωμένῃ,	~γεηρὰ καὶ πετρώδη πολλὰ καὶ
[612]	νικητήρια ~κομίσηται, ἀπὸ τοῦ δοκεῖν	κτωμένη	ἃ δίδωσι τοῖς ἔχουσιν αὐτήν,
[610]	τὰ παθήματα τοῦ σώματος αὐτὴ	ἐκείνη	ἀδικωτέρα καὶ ~ἀνοσιωτέρα γίγνεται· ἀλλοτρίου
[597]	εἴη ἂν ὃ ἔστιν κλίνη	ἐκείνη	~ἀλλ’ οὐχ αἱ δύο. ~Ορθῶς,
[606]	~(Ναί, ἦν δ’ ἐγώ, εἰ	ἐκείνῃ	γ’ αὐτὸ σκοποίης. ~Πῇ; ~Εἰ
[607]	ἡ λακέρυζα πρὸς δεσπόταν κύων”	~ἐκείνη	κραυγάζουσα” καὶ μέγας ἐν ἀφρόνων
[597]	δή φαμεν εἶναι ὃ ἔστι	κλίνη,	ἀλλὰ κλίνην τινά; ~Ελεγον γάρ.
[597]	~μόνον αὐτὴν ἐκείνην ὃ ἔστιν	κλίνη·	δύο δὲ τοιαῦται ἢ πλείους
[598]	διόρισον. ~Πῶς λέγεις; ἔφη. ~Ωδε·	κλίνη,	ἐάντε ἐκ πλαγίου αὐτὴν θεᾷ
[597]	καὶ εἴη ἂν ὃ ἔστιν	κλίνη	ἐκείνη ~ἀλλ’ οὐχ αἱ δύο.
[607]	ἀντὶ νόμου τε καὶ τοῦ	κοινῇ	ἀεὶ δόξαντος εἶναι ~βελτίστου λόγου.
[607]	παραδέξῃ ἐν μέλεσιν ἢ ἔπεσιν,	ἡδονή	σοι καὶ λύπη ἐν ~τῇ
[612]	~ἐκείνοις καὶ τοὺς μισθοὺς τῇ	δικαιοσύνῃ	καὶ τῇ (ἄλλῃ ἀρετῇ ἀποδοῦναι,
[612]	τοῦ λόγου ἕνεκα, ἵνα αὐτὴ	δικαιοσύνη	~πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν (κριθείη. ἢ
[614]	~ἀγαθοῖς οἷς αὐτὴ παρείχετο ἡ	δικαιοσύνη,	τοιαῦτ’ ἂν εἴη. ~Καὶ μάλ’
[607]	εἰ δὲ τὴν ~ἡδυσμένην Μοῦσαν	παραδέξῃ	ἐν μέλεσιν ἢ ἔπεσιν, ἡδονή
[613]	τῶν ἀνθρώπων ~φέρονται; ~Καὶ μάλα.	~Ανέξῃ	ἄρα λέγοντος ἐμοῦ περὶ τούτων
[613]	~ἀλλ’ ὃ λέγω, ὅρα εἰ	ἀνέξῃ.	~Καὶ πάνυ, ἔφη· δίκαια γὰρ
[610]	ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, πρὶν ἄν τις	ἀποδείξῃ	ὡς ~διὰ ταῦτα τὰ παθήματα
[616]	~γένοιντο, ἀναστάντας ἐντεῦθεν δεῖν τῇ	ὀγδόῃ	πορεύεσθαι, καὶ ~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους ὅθεν
[608]	οὖν ὥσπερ ἐγὼ περὶ αὐτῶν	διανοῇ;	~Τὸ ποῖον; ~Τὸ μὲν ἀπολλύον
[595]	εἰδέναι αὐτὰ οἷα τυγχάνει ὄντα.	~Πῇ	δή, ἔφη, διανοούμενος λέγεις; ~Ρητέον,
[600]	τρόπον ἐπονομάζοντες τοῦ βίου διαφανεῖς	πῃ	δοκοῦσιν ~εἶναι ἐν τοῖς ἄλλοις;
[606]	εἰ ἐκείνῃ γ’ αὐτὸ σκοποίης.	~Πῇ;	~Εἰ ἐνθυμοῖο ὅτι τὸ βίᾳ
[601]	ἰδεῖν ὅταν αὐτὰ τὸ ἄνθος	προλίπῃ;	~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς. ~Ιθι
[612]	εἴτε πολυειδὴς εἴτε ~μονοειδής, εἴτε	ὅπῃ	ἔχει καὶ ὅπως· νῦν δὲ
[600]	μὴ ἔπειθον, αὐτοὶ ἂν ἐπαιδαγώγουν	ὅπῃ	ᾖσαν, ἕως ἱκανῶς ~παιδείας μεταλάβοιεν;
[621]	~τοῦ μὲν ὕδατος κωλυθῆναι πιεῖν·	ὅπῃ	μέντοι καὶ ὅπως εἰς τὸ
[604]	πεπτωκότα τίθεσθαι τὰ αὑτοῦ πράγματα,	ὅπῃ	ὁ λόγος ~αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν
[602]	μιμήσεται, οὐκ εἰδὼς περὶ ἑκάστου	ὅπῃ	~πονηρὸν ἢ χρηστόν· ἀλλ’ ὡς
[607]	ἢ ἔπεσιν, ἡδονή σοι καὶ	λύπη	ἐν ~τῇ πόλει βασιλεύσετον ἀντὶ
[604]	πότερον μᾶλλον αὐτὸν οἴει τῇ	~λύπῃ	μαχεῖσθαί τε καὶ ἀντιτείνειν, ὅταν
[611]	τά τε ~παλαιὰ τοῦ σώματος	μέρη	τὰ μὲν ἐκκεκλάσθαι, τὰ δὲ
[616]	οἷον κίονα, μάλιστα τῇ ἴριδι	προσφερῆ,	~λαμπρότερον δὲ καὶ καθαρώτερον· εἰς
[605]	τὴν πόλιν, τοὺς δὲ ~χαριεστέρους	φθείρῃ·	ταὐτὸν καὶ τὸν μιμητικὸν ποιητὴν
[607]	ποιητικὴ ~καὶ ἡ μίμησις, ὡς	χρὴ	αὐτὴν εἶναι ἐν πόλει εὐνομουμένῃ,
[602]	τῷ εἰδότι καὶ ἐπιτάττεσθαι οἷα	χρὴ	γράφειν; ~Οὐδέτερα. ~Οὔτε ἄρα εἴσεται
[614]	ἐκεῖνα ~ἃ τελευτήσαντα ἑκάτερον περιμένει·	χρὴ	δ’ αὐτὰ ἀκοῦσαι, ἵνα τελέως
[607]	βίον ~κατασκευασάμενον ζῆν, ~(φιλεῖν μὲν	χρὴ	καὶ ἀσπάζεσθαι ὡς ὄντας ~βελτίστους
[603]	φαῦλον ἢ σπουδαῖόν ἐστιν. ~Αλλὰ	χρή.	~Ωδε δὴ προθώμεθα· πράττοντας, φαμέν,
[606]	τῇ ψυχῇ, ἃ δή φαμεν	πάσῃ	~πράξει ἡμῖν ἕπεσθαι, ὅτι τοιαῦτα
[609]	~γε ἀγαθὸν μή ποτέ τι	ἀπολέσῃ,	οὐδὲ αὖ τὸ μήτε κακὸν
[612]	ἔτι τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐπειδὰν	τελευτήσῃ;	~Παντάπασι μὲν οὖν, ἦ δ’
[609]	εἰς θάνατον ἀγαγοῦσα τοῦ σώματος	χωρίσῃ;	~Οὐδαμῶς, ἔφη, τοῦτό γε. ~Αλλὰ
[595]	ἔφη. ~Τὸ μηδαμῇ παραδέχεσθαι αὐτῆς	ὅση	μιμητική· παντὸς γὰρ μᾶλλον ~οὐ
[613]	καὶ ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες· οἱ δὲ	τῇ	ἀληθείᾳ δρομικοὶ εἰς ~τέλος ἐλθόντες
[596]	οὐ μέντοι ὄντα γέ που	τῇ	ἀληθείᾳ. ~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ,
[611]	~ἀναγκάσειαν ἄν· οἷον δ’ ἐστὶν	τῇ	ἀληθείᾳ, οὐ (λελω( βημένον δεῖ
[599]	εἴπερ γε οἶμαι ἐπιστήμων εἴη	τῇ	ἀληθείᾳ τούτων πέρι ἅπερ καὶ
[611]	οὐκ (ἐάσει— ~μήτε γε αὖ	τῇ	ἀληθεστάτῃ φύσει τοιοῦτον εἶναι ψυχήν,
[612]	τοὺς μισθοὺς τῇ δικαιοσύνῃ καὶ	τῇ	(ἄλλῃ ἀρετῇ ἀποδοῦναι, ~ὅσους τε
[617]	διαλείπουσαν χρόνον, τὴν δὲ Ατροπον	τῇ	ἀριστερᾷ τὰς ~ἐντὸς αὖ ὡσαύτως·
[613]	δίκαιοι, ἐπειδὰν πρεσβύτεροι γένωνται, ~ἐν	τῇ	αὑτῶν πόλει ἄρχουσί τε ἂν
[617]	μέλλοντα. καὶ τὴν ~μὲν Κλωθὼ	τῇ	δεξιᾷ χειρὶ ἐφαπτομένην συνεπιστρέφειν τοῦ
[612]	πρὸς ~ἐκείνοις καὶ τοὺς μισθοὺς	τῇ	δικαιοσύνῃ καὶ τῇ (ἄλλῃ ἀρετῇ
[610]	καὶ ὑπ’ (αὐτοῦ, τοῦ ἀποκτεινύντος	τῇ	ἑαυτοῦ φύσει, ~ἀποθνῄσκειν τοὺς λαμβάνοντας
[616]	φῶς εὐθύ, οἷον κίονα, μάλιστα	τῇ	ἴριδι προσφερῆ, ~λαμπρότερον δὲ καὶ
[611]	τε ἐκ πολλῶν καὶ μὴ	τῇ	~καλλίστῃ κεχρημένον συνθέσει, ὡς νῦν
[604]	εἰπέ· πότερον μᾶλλον αὐτὸν οἴει	τῇ	~λύπῃ μαχεῖσθαί τε καὶ ἀντιτείνειν,
[616]	ἡμέραι ~γένοιντο, ἀναστάντας ἐντεῦθεν δεῖν	τῇ	ὀγδόῃ πορεύεσθαι, καὶ ~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους
[602]	~Χαρίεις ἂν εἴη ὁ ἐν	τῇ	ποιήσει μιμητικὸς πρὸς σοφίαν περὶ
[607]	ἡδονή σοι καὶ λύπη ἐν	~τῇ	πόλει βασιλεύσετον ἀντὶ νόμου τε
[621]	ἰδεῖν ἕωθεν αὑτὸν ~κείμενον ἐπὶ	τῇ	πυρᾷ. ~Καὶ οὕτως, ὦ Γλαύκων,
[614]	οἴκαδε μέλλων ~θάπτεσθαι δωδεκαταῖος ἐπὶ	τῇ	πυρᾷ κείμενος ἀνεβίω, ἀναβιοὺς δ’
[600]	τῆς παιδείας, καὶ ἐπὶ ταύτῃ	τῇ	σοφίᾳ οὕτω σφόδρα ~φιλοῦνται, ὥστε
[608]	οὖν ὡς οὐ ~σπουδαστέον ἐπὶ	τῇ	τοιαύτῃ ποιήσει ὡς ἀληθείας τε
[599]	μιμηθησόμενον καὶ τὸ ~εἴδωλον, ἐπὶ	τῇ	τῶν εἰδώλων δημιουργίᾳ ἑαυτὸν ἀφεῖναι
[615]	οἷα πάθοιεν καὶ ἴδοιεν ἐν	τῇ	ὑπὸ ~γῆς πορείᾳ— εἶναι δὲ
[597]	μὴ πλέον ~ἢ μίαν ἐν	τῇ	φύσει ἀπεργάσασθαι αὐτὸν κλίνην, οὕτως
[598]	πότερα ἐκεῖνο αὐτὸ τὸ ἐν	τῇ	φύσει ἕκαστον δοκεῖ σοι ~ἐπιχειρεῖν
[597]	γίγνονται· μία μὲν ἡ ἐν	τῇ	φύσει ~οὖσα, ἣν φαῖμεν ἄν,
[617]	Λάχεσιν (ἐν μέρει ἑκατέρας ἑκατέρᾳ	τῇ	χειρὶ ~ἐφάπτεσθαι. σφᾶς οὖν, ἐπειδὴ
[621]	περιαγειρόμενοι, καὶ ἐνθάδε καὶ ἐν	τῇ	~χιλιέτει πορείᾳ, ἣν διεληλύθαμεν, εὖ
[601]	ἀγαθὰ ἢ κακὰ ποιεῖ ἐν	τῇ	χρείᾳ ᾧ ~χρῆται· οἷον αὐλητής
[606]	καὶ λυπηρῶν καὶ ἡδέων ἐν	τῇ	ψυχῇ, ἃ δή φαμεν πάσῃ
[605]	φήσομεν κακὴν ~πολιτείαν ἰδίᾳ ἑκάστου	τῇ	ψυχῇ ἐμποιεῖν, τῷ ἀνοήτῳ αὐτῆς
[612]	ἀποδοῦναι, ~ὅσους τε καὶ οἵους	τῇ	ψυχῇ παρέχει παρ’ ἀνθρώπων τε
[602]	δήλη (ἡμῖν ἐνοῦσα αὕτη ἐν	τῇ	ψυχῇ· ᾧ δὴ ἡμῶν τῷ
[611]	(ἐάσει— ~μήτε γε αὖ τῇ	ἀληθεστάτῃ	φύσει τοιοῦτον εἶναι ψυχήν, ὥστε
[615]	πορείᾳ— εἶναι δὲ τὴν πορείαν	χιλιέτη—	τὰς δ’ αὖ ἐκ τοῦ
[612]	τῇ δικαιοσύνῃ καὶ τῇ (ἄλλῃ	ἀρετῇ	ἀποδοῦναι, ~ὅσους τε καὶ οἵους
[617]	βίον ᾧ συνέσται ἐξ ἀνάγκης.	ἀρετὴ	δὲ ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν καὶ
[601]	χρησομένην, ~ποιήσουσαν, μιμησομένην; ~Ναί. ~Οὐκοῦν	ἀρετὴ	καὶ κάλλος καὶ ὀρθότης ἑκάστου
[601]	εἶναι καὶ ~ἄγγελον γίγνεσθαι τῷ	ποιητῇ	οἷα ἀγαθὰ ἢ κακὰ ποιεῖ
[598]	ἔοικεν, ~ἐντυχὼν γόητί τινι καὶ	μιμητῇ	ἐξηπατήθη, ὥστε ἔδοξεν αὐτῷ πάσσοφος
[612]	~ὄντι λαμβάνοντας αὐτήν. ~(Δίκαια, ἔφη,	αἰτῇ.	~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, πρῶτον
[611]	ἐκ πολλῶν καὶ μὴ τῇ	~καλλίστῃ	κεχρημένον συνθέσει, ὡς νῦν ἡμῖν
[618]	ζῶντί τε καὶ τελευτήσαντι αὕτη	κρατίστη	αἵρεσις. ~ἀδαμαντίνως δὴ (δεῖ ταύτην
[609]	τρόπον σκόπει. ἆρα ἐνοῦσα ἐν	~αὐτῇ	ἀδικία καὶ ἡ ἄλλη κακία
[612]	(τε καὶ ὄστρεα ἃ νῦν	αὐτῇ,	ἅτε γῆν ἑστιωμένῃ, ~γεηρὰ καὶ
[612]	εἶναι τοῦ λόγου ἕνεκα, ἵνα	αὐτὴ	δικαιοσύνη ~πρὸς ἀδικίαν αὐτὴν (κριθείη.
[598]	ἢ ὁπῃοῦν, ~μή τι διαφέρει	αὐτὴ	ἑαυτῆς, ἢ διαφέρει μὲν οὐδέν,
[610]	ταῦτα τὰ παθήματα τοῦ σώματος	αὐτὴ	ἐκείνη ἀδικωτέρα καὶ ~ἀνοσιωτέρα γίγνεται·
[607]	λόγος ἡμᾶς ᾕρει. προσείπωμεν δὲ	αὐτῇ,	μὴ καί τινα ~σκληρότητα ἡμῶν
[614]	πρὸς ἐκείνοις τοῖς ~ἀγαθοῖς οἷς	αὐτὴ	παρείχετο ἡ δικαιοσύνη, τοιαῦτ’ ἂν
[612]	ἄριστον ~ηὕρομεν, καὶ ποιητέον εἶναι	αὐτῇ	τὰ δίκαια, ἐάντ’ ἔχῃ τὸν
[612]	ὑμεῖς ἔφατε, ἀλλ’ αὐτὸ δικαιοσύνην	αὐτῇ	ψυχῇ ἄριστον ~ηὕρομεν, καὶ ποιητέον
[602]	τις ταραχὴ δήλη (ἡμῖν ἐνοῦσα	αὕτη	ἐν τῇ ψυχῇ· ᾧ δὴ
[618]	ὅτι ζῶντί τε καὶ τελευτήσαντι	αὕτη	κρατίστη αἵρεσις. ~ἀδαμαντίνως δὴ (δεῖ
[608]	ὡς οὐ ~σπουδαστέον ἐπὶ τῇ	τοιαύτῃ	ποιήσει ὡς ἀληθείας τε ἁπτομένῃ
[614]	ἐν τῷ τόπῳ. ~ὁρᾶν δὴ	ταύτῃ	μὲν καθ’ ἑκάτερον τὸ χάσμα
[600]	ἐπιστατήσωσιν τῆς παιδείας, καὶ ἐπὶ	ταύτῃ	τῇ σοφίᾳ οὕτω σφόδρα ~φιλοῦνται,
[605]	μὴ ~πρὸς τὸ βέλτιστον, καὶ	ταύτῃ	ὡμοίωται. καὶ οὕτως ἤδη ἂν
[620]	τὰ αὐτὰ ~ἂν ἔπραξεν καὶ	πρώτη	λαχοῦσα, καὶ ἁσμένην ἑλέσθαι. καὶ
[596]	γέ που περὶ ταῦτα τὰ	σκεύη	δύο, μία μὲν κλίνης, μία
[596]	τε καὶ τἆλλα ζῷα καὶ	σκεύη	καὶ φυτὰ καὶ πάντα ὅσα
[596]	~οὐ μόνον πάντα οἷός τε	σκεύη	ποιῆσαι, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐκ
[602]	ἐπιστήμην ἕξει περὶ ὧν ἂν	~γράφῃ,	εἴτε καλὰ καὶ ὀρθὰ εἴτε
[615]	μείζους ἔτι ~τοὺς μισθοὺς διηγεῖτο.	~Εφη	γὰρ δὴ παραγενέσθαι ἐρωτωμένῳ ἑτέρῳ
[609]	αὐτὴν αὐτὴν κακήν; ~Καὶ μάλα,	ἔφη·	ἃ νυνδὴ διῇμεν πάντα, ἀδικία
[608]	ἦν δ’ ἐγώ. ~Λέγε μόνον,	ἔφη.	~Αγαθόν τι, εἶπον, καὶ κακὸν
[615]	ἐπιχειροῖ ἀνιέναι. ἐνταῦθα δὴ ~ἄνδρες,	ἔφη,	ἄγριοι, διάπυροι ἰδεῖν, παρεστῶτες καὶ
[612]	τῷ ~ὄντι λαμβάνοντας αὐτήν. ~(Δίκαια,	ἔφη,	αἰτῇ. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ,
[595]	λέγω, ῥητέον. ~Πάνυ μὲν οὖν,	ἔφη.	~Ακουε δή, μᾶλλον δὲ ἀποκρίνου.
[608]	ὑπὲρ τοῦ παντός; ~Οἶμαι ἔγωγ’	ἔφη·	ἀλλὰ τί τοῦτο λέγεις; ~Οὐκ
[603]	~ἀναγκαῖον εἶναι διεξελθεῖν. ~Τὸ ποῖον;	ἔφη.	~Ανήρ, ἦν δ’ ἐγώ, ἐπιεικὴς
[606]	τοῖς αὑτοῦ πάθεσι κατέχειν. ~(Αληθέστατα,	ἔφη.	~Αρ’ οὖν οὐχ ὁ αὐτὸς
[598]	δημιουργῶν ἔργα; ~Τὰ τῶν δημιουργῶν,	ἔφη.	~Αρα οἷα ἔστιν ἢ οἷα
[614]	δ’ ἔλεγεν ~ἃ ἐκεῖ ἴδοι.	ἔφη	δέ, ἐπειδὴ οὗ ἐκβῆναι, τὴν
[595]	οἷα τυγχάνει ὄντα. ~Πῇ δή,	ἔφη,	διανοούμενος λέγεις; ~Ρητέον, ἦν δ’
[613]	ὅρα εἰ ἀνέξῃ. ~Καὶ πάνυ,	ἔφη·	δίκαια γὰρ λέγεις. ~Α μὲν
[604]	καθ’ αὑτὸν γίγνηται; ~Πολύ που,	ἔφη,	διοίσει, ὅταν ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς δέ
[600]	ἕως ἱκανῶς ~παιδείας μεταλάβοιεν; ~Παντάπασιν,	ἔφη,	δοκεῖς μοι, ὦ Σώκρατες, ἀληθῆ
[609]	μήτε ἀγαθόν. ~Πῶς γὰρ ἄν;	ἔφη.	~Εὰν ἄρα τι εὑρίσκωμεν τῶν
[595]	βούλεται εἶναι. ~Η που ἄρ’	ἔφη,	ἐγὼ συννοήσω. ~Οὐδέν γε, ἦν
[612]	ἑκάτερος αὐτῶν οἷός ἐστιν; ~Αποδώσομεν,	ἔφη.	~Εἰ δὲ μὴ λανθάνετον, ὁ
[612]	ἢ οὐ μνημονεύεις; ~Αδικοίην μεντἄν,	ἔφη,	εἰ μή. ~Επειδὴ τοίνυν, ἦν
[609]	οὕτως ὄλεθρος οὐκ ἦν; ~Οὕτως,	ἔφη,	εἰκός. ~Τί οὖν; ἦν δ’
[608]	τῆς ~ἄλλης ἀρετῆς. ~Σύμφημί σοι,	ἔφη,	ἐξ ὧν διεληλύθαμεν· οἶμαι δὲ
[599]	εὖ λέγειν. ~Πάνυ μὲν οὖν,	ἔφη,	ἐξεταστέον. ~Οἴει οὖν, εἴ τις
[597]	ἤ τι ~τοιοῦτον; ~Δίκαιον γοῦν,	ἔφη,	ἐπειδήπερ φύσει γε καὶ τοῦτο
[619]	δὲ ταῦτα τὸν πρῶτον λαχόντα	ἔφη	εὐθὺς ἐπιόντα τὴν ~μεγίστην τυραννίδα
[601]	ῥηθέν, ἀλλ’ ἱκανῶς ἴδωμεν. ~Λέγε,	ἔφη.	~Ζωγράφος, φαμέν, ἡνίας τε γράψει
[605]	γυναικός, ὃ τότε ἐπῃνοῦμεν. ~Εννοῶ,	ἔφη.	~Η καλῶς οὖν, ἦν δ’
[606]	ὥστε κωμῳδοποιὸς γενέσθαι. ~Καὶ μάλα,	ἔφη.	~(Καὶ περὶ ἀφροδισίων δὴ καὶ
[603]	~δὴ ποίησιν ὀνομάζομεν; ~Εἰκός γ’	ἔφη,	καὶ ταύτην. ~Μὴ τοίνυν, ἦν
[614]	τοιαῦτ’ ἂν εἴη. ~Καὶ μάλ’	ἔφη,	καλά τε καὶ βέβαια. ~Ταῦτα
[607]	ὠφελίμη. ~Πῶς δ’ οὐ μέλλομεν,	ἔφη,	κερδαίνειν; ~Εἰ δέ γε μή,
[612]	δακτυλίῳ τὴν Αιδος κυνῆν; ~Αληθέστατα,	ἔφη,	λέγεις. ~Αρ’ οὖν, ἦν δ’
[610]	οὐδέποτε ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι. ~Ορθότατ’ αὖ,	ἔφη,	λέγεις. ~Κατὰ τὸν αὐτὸν τοίνυν
[608]	~ἆθλα οὐ διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν τι,	ἔφη,	λέγεις μέγεθος, εἰ τῶν εἰρημένων
[596]	γῆς ἅπαντα ἐργάζεται. ~(Πάνυ θαυμαστόν,	ἔφη,	λέγεις σοφιστήν. ~Απιστεῖς; ἦν δ’
[610]	ἑτέρου κακῷ ἕτερον. ~Εχει γάρ,	ἔφη,	λόγον. ~Η τοίνυν ταῦτα ἐξελέγξωμεν
[597]	γε ἣν ὁ τέκτων. ~Ναί,	ἔφη.	~Μία δὲ ἣν ὁ ζωγράφος.
[599]	ἕξει τινὰ εἰπεῖν; ~Οὐκ οἶμαι,	ἔφη	ὁ Γλαύκων· οὔκουν λέγεταί γε
[596]	τρόπῳ γέ τινι; ~Καὶ τίς,	ἔφη,	ὁ τρόπος οὗτος; ~Οὐ χαλεπός,
[603]	~ἡ ψυχὴ γέμει ἡμῶν. ~Ορθῶς,	ἔφη.	~Ορθῶς γάρ, ἦν δ’ ἐγώ·
[597]	οὔτε μὴ φυῶσιν. ~Πῶς δή;	ἔφη.	~Οτι, ἦν δ’ ἐγώ, εἰ
[599]	ἐγκωμιαζόμενος ἢ ὁ ~ἐγκωμιάζων. ~Οἶμαι,	ἔφη·	οὐ γὰρ ἐξ ἴσου ἥ
[611]	αὐτὸ πρὸς αὑτό. ~Πῶς λέγεις;	ἔφη.	~Οὐ ῥᾴδιον, ἦν δ’ ἐγώ,
[605]	ἐπαινεῖν; ~Οὐ μὰ τὸν Δί’	ἔφη,	οὐκ εὐλόγῳ ἔοικεν. ~(Ναί, ἦν
[601]	φαίνεται. τεθέασαι γάρ που. ~Εγωγ’	ἔφη.	~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, ἔοικεν
[598]	ἀνεπιστημοσύνην καὶ ~μίμησιν ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα,	ἔφη.	~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, μετὰ
[612]	αὐτῆς διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι μὲν οὖν,	ἔφη.	~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, τά
[609]	κακόν τε καὶ νόσημα; ~Εγωγ’	ἔφη.	~Οὐκοῦν ὅταν τῴ τι τούτων
[604]	τινα ἰδεῖν ~δρῶντα. ~Οὕτως ἔχει,	ἔφη.	~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἀντιτείνειν διακελευόμενον
[597]	~τίς ποτ’ ἐστίν; ~Εἰ βούλει,	ἔφη.	~Οὐκοῦν τριτταί τινες κλῖναι αὗται
[615]	~καὶ ἀνόσια εἰργασμένος, ὡς ἐλέγετο.	ἔφη	οὖν τὸν ἐρωτώμενον εἰπεῖν, ~Οὐχ
[596]	ἀμβλύτερον ὁρῶντες πρότεροι εἶδον. ~Εστιν,	ἔφη,	οὕτως· ἀλλὰ σοῦ παρόντος οὐδ’
[616]	~ἐμπεσούμενοι ἄγοιντο. ἔνθα δὴ φόβων,	ἔφη,	πολλῶν καὶ παντοδαπῶν ~σφίσι γεγονότων,
[598]	ἢ ἀληθείας οὖσα μίμησις; ~Φαντάσματος,	ἔφη.	~Πόρρω ἄρα που τοῦ ἀληθοῦς
[604]	ἀφανίζοντα. ~Ορθότατα γοῦν ἄν τις,	ἔφη,	πρὸς τὰς τύχας οὕτω προσφέροιτο.
[608]	σύ· οὐδὲν γὰρ χαλεπόν. ~Εμοιγ’	ἔφη·	σοῦ δ’ ἂν ἡδέως ἀκούσαιμι
[607]	δόξαντος εἶναι ~βελτίστου λόγου. ~Αληθέστατα,	ἔφη.	~(Ταῦτα δή, ἔφην, ἀπολελογήσθω ἡμῖν
[597]	~ἀλλ’ οὐχ αἱ δύο. ~Ορθῶς,	ἔφη.	~(Ταῦτα δὴ οἶμαι εἰδὼς ὁ
[619]	καὶ οὐρανίαν. ~Ταύτην γὰρ δὴ	ἔφη	τὴν θέαν ἀξίαν εἶναι ἰδεῖν,
[620]	αἱρεῖσθαι. ~ἰδεῖν μὲν γὰρ ψυχὴν	ἔφη	τήν ποτε Ορφέως γενομένην κύκνου
[613]	δικαίῳ. ~Κατὰ γοῦν ἐμὴν δόξαν,	ἔφη.	~Τί δέ, ἦν δ’ ἐγώ,
[608]	καὶ ~ὠφελοῦν τὸ ἀγαθόν. ~Εγωγ’	ἔφη.	~Τί δέ; κακὸν ἑκάστῳ τι
[608]	ἂν εἴη. ~Οὐδὲν μὲν οὖν,	ἔφη.	~Τί οὖν; οἴει ἀθανάτῳ πράγματι
[603]	πως πρὸς λύπην. ~Οὕτω μᾶλλον,	ἔφη,	τό γε ἀληθές. ~(Τόδε νῦν
[595]	~περὶ ποιήσεως λέγω. ~Τὸ ποῖον;	ἔφη.	~Τὸ μηδαμῇ παραδέχεσθαι αὐτῆς ὅση
[615]	διηγήσασθαι· τὸ δ’ οὖν κεφάλαιον	ἔφη	τόδε ~εἶναι, ὅσα πώποτέ τινα
[600]	ἐν τοῖς ἄλλοις; ~Οὐδ’ αὖ,	ἔφη,	τοιοῦτον οὐδὲν λέγεται. ὁ γὰρ
[613]	ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι θεῷ. ~Εἰκός γ’	ἔφη,	τὸν τοιοῦτον μὴ ἀμελεῖσθαι ὑπὸ
[597]	~μιμητὴν καλεῖς; ~Πάνυ μὲν οὖν,	ἔφη.	~Τοῦτ’ ἄρα ἔσται καὶ ὁ
[609]	ἀγαγοῦσα τοῦ σώματος χωρίσῃ; ~Οὐδαμῶς,	ἔφη,	τοῦτό γε. ~Αλλὰ μέντοι ἐκεῖνό
[610]	~φάναι τινὰ ἀπόλλυσθαι. ~Αλλὰ μέντοι,	ἔφη,	τοῦτό γε οὐδείς ποτε δείξει,
[611]	δ’ ἀεὶ ὄν, ἀθάνατον. ~Ανάγκη,	ἔφη.	~Τοῦτο μὲν τοίνυν, ἦν δ’
[598]	ἀλλοία; καὶ ~τἆλλα ὡσαύτως; ~Οὕτως,	ἔφη·	φαίνεται, διαφέρει δ’ οὐδέν. ~(Τοῦτο
[596]	πάντα ὅσα νυνδὴ ~ἐλέγετο. ~Ναί,	ἔφη,	φαινόμενα, οὐ μέντοι ὄντα γέ
[596]	κλίνην ποιεῖ· ἢ οὔ; ~Ναί,	ἔφη,	φαινομένην γε καὶ οὗτος. ~(Τί
[598]	γὰρ ἔτι διόρισον. ~Πῶς λέγεις;	ἔφη.	~Ωδε· κλίνη, ἐάντε ἐκ πλαγίου
[614]	λόγου ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις ἄν,	ἔφη,	ὡς οὐ πολλὰ ἄλλ’ ἥδιον
[597]	οὐκ ἂν ἀληθῆ λέγειν; ~Οὔκουν,	ἔφη,	ὥς γ’ ἂν δόξειεν τοῖς
[610]	ἐφ’ ᾧ ~τέτακται. ~Σχολῇ γ’	ἔφη,	ὥς γε τὸ εἰκός. ~Οὐκοῦν
[614]	ἀκοῦσαι, ἵνα τελέως ~ἑκάτερος αὐτῶν	ἀπειλήφῃ	τὰ ὑπὸ τοῦ λόγου ὀφειλόμενα
[596]	χαλεπός, ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλὰ	πολλαχῇ	καὶ ταχὺ δημιουργούμενος, ~τάχιστα δέ
[602]	τῆς ὄψεως, ~καὶ πᾶσά τις	ταραχὴ	δήλη (ἡμῖν ἐνοῦσα αὕτη ἐν
[596]	εἰ θέλεις λαβὼν κάτοπτρον (περιφέρειν	πανταχῇ·	~ταχὺ μὲν ἥλιον ποιήσεις καὶ
[612]	εἶναι αὐτῇ τὰ δίκαια, ἐάντ’	ἔχῃ	τὸν Γύγου ~δακτύλιον, ἐάντε μή,
[617]	κόρης Λαχέσεως λόγος. Ψυχαὶ ἐφήμεροι,	ἀρχὴ	~ἄλλης περιόδου θνητοῦ γένους θανατηφόρου.
[608]	τιμῇ ἐπαρθέντα οὔτε χρήμασιν οὔτε	~ἀρχῇ	οὐδεμιᾷ οὐδέ γε ποιητικῇ ἄξιον
[596]	δ’ ἐγώ, καὶ εἰς δέον	ἔρχῃ	τῷ λόγῳ. τῶν τοιούτων γὰρ
[606]	λυπηρῶν καὶ ἡδέων ἐν τῇ	ψυχῇ,	ἃ δή φαμεν πάσῃ ~πράξει
[609]	~Τί οὖν; ἦν δ’ ἐγώ·	ψυχῇ	ἆρ’ οὐκ ἔστιν ὃ ποιεῖ
[612]	ἔφατε, ἀλλ’ αὐτὸ δικαιοσύνην αὐτῇ	ψυχῇ	ἄριστον ~ηὕρομεν, καὶ ποιητέον εἶναι
[603]	τοιούτων ἐναντιωμάτων ἅμα γιγνομένων ~ἡ	ψυχὴ	γέμει ἡμῶν. ~Ορθῶς, ἔφη. ~Ορθῶς
[605]	κακὴν ~πολιτείαν ἰδίᾳ ἑκάστου τῇ	ψυχῇ	ἐμποιεῖν, τῷ ἀνοήτῳ αὐτῆς ~(χαριζόμενον
[602]	λογιστικοῦ ἂν εἴη τοῦ ἐν	ψυχῇ	ἔργον. ~Τούτου γὰρ οὖν. ~Τούτῳ
[611]	γε. ~Οτι μὲν τοίνυν ἀθάνατον	ψυχή,	καὶ ὁ ἄρτι λόγος καὶ
[608]	ἐγώ, ὅτι ἀθάνατος ἡμῶν ἡ	ψυχὴ	καὶ οὐδέποτε ~ἀπόλλυται; ~Καὶ ὃς
[611]	ὡς νῦν ἡμῖν ἐφάνη ἡ	ψυχή.	~Οὔκουν εἰκός γε. ~Οτι μὲν
[612]	~ὅσους τε καὶ οἵους τῇ	ψυχῇ	παρέχει παρ’ ἀνθρώπων τε καὶ
[610]	ἐγώ, ἐὰν μὴ σώματος πονηρία	~ψυχῇ	ψυχῆς πονηρίαν ἐμποιῇ, μή ποτε
[602]	(ἡμῖν ἐνοῦσα αὕτη ἐν τῇ	ψυχῇ·	ᾧ δὴ ἡμῶν τῷ ~παθήματι