Page
[595]	~Πολιτεία	Ι.	~(Καὶ μήν, ἦν δ’ ἐγώ,
[602]	ἀπολείπει, ~καὶ ἡ θαυματοποιία καὶ	αἱ	ἄλλαι πολλαὶ τοιαῦται μηχαναί. ~Αληθῆ.
[611]	ἐννοεῖς ὅτι ἀεὶ ἂν ~εἶεν	αἱ	αὐταί. οὔτε γὰρ ἄν που
[597]	ἔστιν κλίνη ἐκείνη ~ἀλλ’ οὐχ	αἱ	δύο. ~Ορθῶς, ἔφη. ~(Ταῦτα δὴ
[610]	δείξει, ὡς τῶν ~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι	αἱ	ψυχαὶ διὰ τὸν θάνατον γίγνονται.
[620]	ἀξίαν εἶναι ἰδεῖν, ~ὡς ἕκασται	(αἱ	ψυχαὶ ᾑροῦντο τοὺς βίους· ~ἐλεινήν
[596]	τράπεζαι. ~Πῶς δ’ οὔ; ~Αλλὰ	ἰδέαι	γέ που περὶ ταῦτα τὰ
[596]	πολλαί ~πού εἰσι κλῖναι καὶ	τράπεζαι.	~Πῶς δ’ οὔ; ~Αλλὰ ἰδέαι
[605]	καὶ τοὺς ~ἐπιεικεῖς ἱκανὴν εἶναι	λωβᾶσθαι,	ἐκτὸς πάνυ τινῶν ὀλίγων, πάνδεινόν
[614]	διακελεύοιντό οἱ ἀκούειν τε καὶ	θεᾶσθαι	πάντα τὰ ἐν τῷ τόπῳ.
[604]	ὅτι (τάχιστα γίγνεσθαι πρὸς τὸ	ἰᾶσθαί	τε καὶ ἐπανορθοῦν τὸ ~πεσόν
[619]	τοῦ προφήτου· οὐ γὰρ ἑαυτὸν	αἰτιᾶσθαι	τῶν κακῶν, ~ἀλλὰ τύχην τε
[616]	~διὰ μέσου τοῦ ὀγδόου διαμπερὲς	ἐληλάσθαι.	τὸν μὲν οὖν πρῶτόν τε
[611]	τοῦ σώματος μέρη τὰ μὲν	ἐκκεκλάσθαι,	τὰ δὲ συντετρῖφθαι καὶ ~πάντως
[621]	τε καὶ ὅσα γῆ φύει.	σκηνᾶσθαι	οὖν σφᾶς ἤδη ἑσπέρας ~γιγνομένης
[614]	λειμῶνα ἀπιούσας οἷον ἐν πανηγύρει	κατασκηνᾶσθαι,	καὶ ~ἀσπάζεσθαί τε ἀλλήλας ὅσαι
[620]	μεγάλας τιμὰς ἀθλητοῦ ἀνδρός, οὐ	~δύνασθαι	παρελθεῖν, ἀλλὰ λαβεῖν. μετὰ (δὲ
[604]	γε οἶμαι πολλὰ μὲν τολμήσει	φθέγξασθαι,	ἃ εἴ τις ~αὐτοῦ ἀκούοι
[606]	πεπεινηκὸς τοῦ δακρῦσαί τε καὶ	ἀποδύρασθαι	ἱκανῶς καὶ ~ἀποπλησθῆναι, φύσει ὂν
[597]	φαῖμεν ἄν, ὡς ἐγᾦμαι, θεὸν	ἐργάσασθαι.	ἢ τίν’ ἄλλον; ~Οὐδένα, οἶμαι.
[597]	~ἢ μίαν ἐν τῇ φύσει	ἀπεργάσασθαι	αὐτὸν κλίνην, οὕτως ἐποίησεν μίαν
[611]	οὐ (λελω( βημένον δεῖ αὐτὸ	~θεάσασθαι	ὑπό τε τῆς τοῦ σώματος
[615]	πολλά, ~ὦ Γλαύκων, πολλοῦ χρόνου	διηγήσασθαι·	τὸ δ’ οὖν κεφάλαιον ἔφη
[603]	ἐν ἡμῖν. ~Ανάγκη. ~Τοῦτο τοίνυν	διομολογήσασθαι	βουλόμενος ἔλεγον ὅτι ἡ γραφικὴ
[608]	ἂν μὴ οἵα τ’ ᾖ	~ἀπολογήσασθαι,	ἀκροσαόμεθ’ αὐτῆς ἐπᾴδοντες ἡμῖν αὐτοῖς
[598]	πρὸς τὸ ὄν, ὡς ἔχει,	μιμήσασθαι,	ἢ πρὸς τὸ φαινόμενον, ~ὡς
[604]	ἀεὶ ~αὐτὸ αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον	μιμήσασθαι	οὔτε μιμουμένου εὐπετὲς ~καταμαθεῖν, ἄλλως
[599]	ἀφεῖναι ἂν σπουδάζειν ~καὶ τοῦτο	προστήσασθαι	τοῦ (ἑαυτοῦ βίου ὡς βέλτιστον
[619]	κακά· ἐπειδὴ δὲ κατὰ σχολὴν	~σκέψασθαι,	κόπτεσθαί τε καὶ ὀδύρεσθαι τὴν
[598]	τε εἶναι ποιεῖν. δεῖ δὴ	~ἐπισκέψασθαι	πότερον μιμηταῖς τούτοις οὗτοι ἐντυχόντες
[601]	καὶ ἁρμονίᾳ, πάνυ ~εὖ δοκεῖν	λέγεσθαι,	ἐάντε περὶ στρατηγίας ἐάντε περὶ
[600]	ἦν ~παιδεύειν ἀνθρώπους καὶ βελτίους	ἀπεργάζεσθαι	Ομηρος, ἅτε περὶ ~τούτων οὐ
[614]	οἷον ἐν πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι, καὶ	~ἀσπάζεσθαί	τε ἀλλήλας ὅσαι γνώριμαι, καὶ
[607]	ζῆν, ~(φιλεῖν μὲν χρὴ καὶ	ἀσπάζεσθαι	ὡς ὄντας ~βελτίστους εἰς ὅσον
[606]	στερηθῆναι καταφρονήσας ὅλου τοῦ ~ποιήματος.	λογίζεσθαι	γὰρ οἶμαι ὀλίγοις τισὶν μέτεστιν
[604]	μὲν ἕτερον τῷ νόμῳ ἕτοιμον	πείθεσθαι,	ᾗ ὁ νόμος ~ἐξηγεῖται; ~Πῶς;
[596]	πού τι ἓν ἕκαστον εἰώθαμεν	τίθεσθαι	περὶ ἕκαστα τὰ ~πολλά, οἷς
[604]	πτώσει ~κύβων πρὸς τὰ πεπτωκότα	τίθεσθαι	τὰ αὑτοῦ πράγματα, ὅπῃ ὁ
[617]	χειρὶ ~ἐφάπτεσθαι. σφᾶς οὖν, ἐπειδὴ	ἀφικέσθαι,	εὐθὺς δεῖν ἰέναι πρὸς τὴν
[616]	δὲ καὶ καθαρώτερον· εἰς ὃ	ἀφικέσθαι	προελθόντες ~ἡμερησίαν ὁδόν, καὶ ἰδεῖν
[619]	λαιμαργίας οὐ ~πάντα ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον	ἑλέσθαι,	ἀλλ’ (αὐτὸν λαθεῖν ἐνοῦσαν ~εἱμαρμένην
[620]	καὶ πρώτη λαχοῦσα, καὶ ἁσμένην	ἑλέσθαι.	καὶ ἐκ τῶν ἄλλων ~δὴ
[619]	εὐθὺς ἐπιόντα τὴν ~μεγίστην τυραννίδα	ἑλέσθαι,	καὶ ὑπὸ ἀφροσύνης τε καὶ
[620]	ὡσαύτως. (εἰκοστὴν δὲ λαχοῦσαν ~ψυχὴν	ἑλέσθαι	λέοντος βίον· εἶναι δὲ τὴν
[621]	τὸν δὲ ἀεὶ πιόντα ~(πάντων	ἐπιλανθάνεσθαι.	ἐπειδὴ δὲ κοιμηθῆναι καὶ μέσας
[614]	τε ἀλλήλας ὅσαι γνώριμαι, καὶ	πυνθάνεσθαι	τάς τε ἐκ τῆς ~γῆς
[618]	ἐκεῖσε ἄξει, εἰς τὸ ἀδικωτέραν	γίγνεσθαι,	~ἀμείνω δὲ ὅστις εἰς τὸ
[619]	ἀγαθῶν ταῖς πολλαῖς τῶν ψυχῶν	γίγνεσθαι	καὶ διὰ τὴν τοῦ κλήρου
[613]	ὃς ἂν προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ δίκαιος	γίγνεσθαι	καὶ ~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν εἰς ὅσον
[604]	ἐθίζειν τὴν ~ψυχὴν ὅτι (τάχιστα	γίγνεσθαι	πρὸς τὸ ἰᾶσθαί τε καὶ
[618]	ἔχειν ~ἄλλον ἑλομένην βίον ἀλλοίαν	γίγνεσθαι·	τὰ δ’ ἄλλα ἀλλήλοις τε
[601]	ἐμπειρότατόν τε εἶναι καὶ ~ἄγγελον	γίγνεσθαι	τῷ ποιητῇ οἷα ἀγαθὰ ἢ
[613]	γε ἀπὸ θεῶν (γίγνεται, ~πάντα	γίγνεσθαι	ὡς οἷόν τε ἄριστα, εἰ
[604]	δεῖ ~ἐν αὐτοῖς ὅτι τάχιστα	παραγίγνεσθαι	ἡμῖν, τούτῳ ἐμποδὼν γιγνόμενον τὸ
[595]	πρῶτος διδάσκαλός τε καὶ ἡγεμὼν	γενέσθαι.	ἀλλ’ ~οὐ γὰρ πρό γε
[596]	δημιουργός, ἢ τινὶ μὲν τρόπῳ	γενέσθαι	ἂν τούτων ἁπάντων ~ποιητής, τινὶ
[621]	δὲ κοιμηθῆναι καὶ μέσας νύκτας	~γενέσθαι,	βροντήν τε καὶ σεισμὸν γενέσθαι,
[620]	οὐκ ~ἐθέλουσαν ἐν γυναικὶ γεννηθεῖσαν	γενέσθαι·	ἰδεῖν δὲ τὴν Θαμύρου ~ἀηδόνος
[621]	~γενέσθαι, βροντήν τε καὶ σεισμὸν	γενέσθαι,	καὶ ἐντεῦθεν ἐξαπίνης ἄλλον ~ἄλλῃ
[606]	τοῖς οἰκείοις ἐξενεχθεὶς ὥστε κωμῳδοποιὸς	γενέσθαι.	~Καὶ μάλα, ἔφη. ~(Καὶ περὶ
[620]	Αἴαντος τοῦ Τελαμωνίου, ~φεύγουσαν ἄνθρωπον	γενέσθαι,	μεμνημένην τῆς τῶν ὅπλων κρίσεως.
[600]	παιδείας αὐτὸς ζῶν ~λέγεται Ομηρος	γενέσθαι,	οἳ ἐκεῖνον ἠγάπων ἐπὶ (συνουσίᾳ
[614]	ὅτι δέοι αὐτὸν ἄγγελον ἀνθρώποις	γενέσθαι	τῶν ~ἐκεῖ καὶ διακελεύοιντό οἱ
[608]	δοκεῖ, τὸ ~χρηστὸν ἢ κακὸν	γενέσθαι,	ὥστε οὔτε τιμῇ ἐπαρθέντα οὔτε
[615]	μισθοὺς διηγεῖτο. ~Εφη γὰρ δὴ	παραγενέσθαι	ἐρωτωμένῳ ἑτέρῳ ὑπὸ ἑτέρου ὅπου
[617]	δὲ φορᾷ ἰέναι, ὡς σφίσι	φαίνεσθαι,	~ἐπανακυκλούμενον τὸν τέταρτον, τέταρτον δὲ
[614]	~ἀφικνουμένας ὥσπερ ἐκ πολλῆς πορείας	φαίνεσθαι	ἥκειν, καὶ ἁσμένας ~εἰς τὸν
[604]	βέλτιστον τούτῳ τῷ λογισμῷ ἐθέλει	ἕπεσθαι.	~Δῆλον δή. ~Τὸ δὲ πρὸς
[606]	δή φαμεν πάσῃ ~πράξει ἡμῖν	ἕπεσθαι,	ὅτι τοιαῦτα ἡμᾶς ἡ ποιητικὴ
[621]	καὶ ἐντεῦθεν ἐξαπίνης ἄλλον ~ἄλλῃ	φέρεσθαι	ἄνω εἰς τὴν γένεσιν, ᾄττοντας
[617]	~τὴν ἐναντίαν τῷ ὅλῳ ἠρέμα	περιφέρεσθαι,	αὐτῶν δὲ τούτων τάχιστα μὲν
[610]	τὸ ἔμφυτον κακόν, οὐδέποτε ἀξιώσομεν	διαφθείρεσθαι.	~Ορθότατ’ αὖ, ἔφη, λέγεις. ~Κατὰ
[619]	σχολὴν ~σκέψασθαι, κόπτεσθαί τε καὶ	ὀδύρεσθαι	τὴν αἵρεσιν, οὐκ ἐμμένοντα τοῖς
[615]	(μεγάλα ἡμαρτηκότων— οὓς οἰομένους ἤδη	ἀναβήσεσθαι	οὐκ ~ἐδέχετο τὸ στόμιον, ἀλλ’
[610]	κακῶν— ἀλλὰ μᾶλλον οἶμαι ~αὐτὴν	φανήσεσθαι	πᾶν (τοὐναν( τίον τοὺς ἄλλους
[600]	ποιοῦσιν, τῆς δὲ ~ἀληθείας οὐχ	ἅπτεσθαι,	ἀλλ’ ὥσπερ νυνδὴ ἐλέγομεν, ~ὁ
[614]	ἀνῃρέθη, κομισθεὶς δ’ οἴκαδε μέλλων	~θάπτεσθαι	δωδεκαταῖος ἐπὶ τῇ πυρᾷ κείμενος
[617]	μέρει ἑκατέρας ἑκατέρᾳ τῇ χειρὶ	~ἐφάπτεσθαι.	σφᾶς οὖν, ἐπειδὴ ἀφικέσθαι, εὐθὺς
[619]	ἐπειδὴ δὲ κατὰ σχολὴν ~σκέψασθαι,	κόπτεσθαί	τε καὶ ὀδύρεσθαι τὴν αἵρεσιν,
[602]	ἀνάγκης ~συνεῖναι τῷ εἰδότι καὶ	ἐπιτάττεσθαι	οἷα χρὴ γράφειν; ~Οὐδέτερα. ~Οὔτε
[605]	εἶναι ἀλλ’ αἰσχύνοιτο ἄν, μὴ	βδελύττεσθαι	~ἀλλὰ χαίρειν τε καὶ ἐπαινεῖν;
[604]	ἦ δ’ ὅς, λέγεις; ~Τῷ	βουλεύεσθαι,	ἦν δ’ ἐγώ, περὶ τὸ
[597]	ὅς, ἔμοιγε δοκεῖ μετριώτατ’ ἂν	προσαγορεύεσθαι,	~μιμητὴς οὗ ἐκεῖνοι δημιουργοί. ~Εἶεν,
[619]	οὐκ ἂν χθονίαν ~καὶ τραχεῖαν	πορεύεσθαι,	ἀλλὰ λείαν τε καὶ οὐρανίαν.
[621]	ἐπειδὴ καὶ οἱ ἄλλοι διῆλθον,	πορεύεσθαι	ἅπαντας εἰς ~τὸ τῆς Λήθης
[616]	ἀναστάντας ἐντεῦθεν δεῖν τῇ ὀγδόῃ	πορεύεσθαι,	καὶ ~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους ὅθεν καθορᾶν
[614]	ἐπειδὴ οὗ ἐκβῆναι, τὴν ψυχὴν	πορεύεσθαι	(μετὰ ~πολλῶν, καὶ ἀφικνεῖσθαι σφᾶς
[614]	~διαδικάσειαν, τοὺς μὲν δικαίους κελεύειν	πορεύεσθαι	τὴν εἰς δεξιάν τε καὶ
[617]	τρίτον καὶ πέμπτον τὸν ~δεύτερον.	στρέφεσθαι	δὲ αὐτὸν ἐν τοῖς τῆς
[616]	Ανάγκης ἄτρακτον, δι’ οὗ πάσας	~ἐπιστρέφεσθαι	τὰς περιφοράς· οὗ τὴν μὲν
[595]	~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Τὸ μηδαμῇ	παραδέχεσθαι	αὐτῆς ὅση μιμητική· παντὸς γὰρ
[621]	καὶ δυνατὴν πάντα μὲν κακὰ	ἀνέχεσθαι,	~πάντα δὲ ἀγαθά, τῆς ἄνω
[606]	καὶ ἄρχοντα ἡμῖν καθίστησιν, ~δέον	ἄρχεσθαι	αὐτὰ ἵνα βελτίους τε καὶ
[611]	τὰ δὲ συντετρῖφθαι καὶ ~πάντως	λελωβῆσθαι	ὑπὸ τῶν κυμάτων, ἄλλα δὲ
[614]	~καταντικρύ. δικαστὰς δὲ μεταξὺ τούτων	καθῆσθαι,	οὕς, ἐπειδὴ ~διαδικάσειαν, τοὺς μὲν
[609]	ὑπὸ τῆς ~οἰκείας κακίας, τῷ	προσκαθῆσθαι	καὶ ἐνεῖναι διαφθειρούσης, εἰς τὸ
[609]	ἄλλη κακία τῷ ἐνεῖναι καὶ	προσκαθῆσθαι	φθείρει αὐτὴν ~καὶ μαραίνει, ἕως
[620]	πάσας τὰς ψυχὰς τοὺς βίους	ᾑρῆσθαι,	ὥσπερ ἔλαχον ~ἐν τάξει προσιέναι
[595]	λέγεις; ~Ως μὲν πρὸς ὑμᾶς	εἰρῆσθαι—	οὐ γάρ μου κατερεῖτε πρὸς
[602]	δὲ μιμητὴς πότερον ἐκ τοῦ	χρῆσθαι	ἐπιστήμην ἕξει περὶ ὧν ἂν
[601]	ἀλλ’ ἐκεῖνος ὅσπερ τούτοις ~ἐπίσταται	χρῆσθαι,	μόνος ὁ ἱππικός; ~Αληθέστατα. ~Αρ’
[615]	τοῦ οὐρανοῦ τὰ παρ’ ἐκείναις.	~διηγεῖσθαι	δὲ ἀλλήλαις τὰς (μὲν ὀδυρομένας
[615]	αὖ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~εὐπαθείας	διηγεῖσθαι	καὶ θέας ἀμηχάνους τὸ κάλλος.
[603]	γε νῦν οὐδὲν δεῖ ἡμᾶς	~διομολογεῖσθαι·	ἐν γὰρ τοῖς ἄνω λόγοις
[619]	οὐκ ἐξ ~ἐπιδρομῆς τὰς αἱρέσεις	ποιεῖσθαι.	διὸ δὴ καὶ μεταβολὴν τῶν
[612]	καὶ ~ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ αὐτῆς	δοκεῖσθαι	οὕτω, ἵνα καὶ τὰ νικητήρια
[613]	γ’ ἔφη, τὸν τοιοῦτον μὴ	ἀμελεῖσθαι	ὑπὸ τοῦ ὁμοίου. ~Οὐκοῦν περὶ
[617]	δεύτερον δὲ λευκότητι ~τὸν ἕκτον.	κυκλεῖσθαι	δὲ δὴ στρεφόμενον τὸν ἄτρακτον
[600]	Ομηρος, ἅτε περὶ ~τούτων οὐ	μιμεῖσθαι	ἀλλὰ γιγνώσκειν δυνάμενος, οὐκ ἄρ’
[598]	φύσει ἕκαστον δοκεῖ σοι ~ἐπιχειρεῖν	μιμεῖσθαι	ἢ τὰ τῶν δημιουργῶν ἔργα;
[602]	δ’ ἐγώ, τὸ δὲ δὴ	μιμεῖσθαι	τοῦτο οὐ περὶ τρίτον μέν
[601]	αὐτὸν οὐκ ἐπαΐοντα ~ἀλλ’ ἢ	μιμεῖσθαι,	ὥστε ἑτέροις τοιούτοις ἐκ τῶν
[605]	δίκῃ οὐ ~παραδεχοίμεθα εἰς μέλλουσαν	εὐνομεῖσθαι	πόλιν, ὅτι τοῦτο ἐγείρει τῆς
[613]	~θεῶν ποτε ἀμελεῖται ὃς ἂν	προθυμεῖσθαι	ἐθέλῃ δίκαιος γίγνεσθαι καὶ ~ἐπιτηδεύων
[614]	ψυχὴν πορεύεσθαι (μετὰ ~πολλῶν, καὶ	ἀφικνεῖσθαι	σφᾶς εἰς τόπον τινὰ δαιμόνιον,
[616]	δεῖν τῇ ὀγδόῃ πορεύεσθαι, καὶ	~ἀφικνεῖσθαι	τεταρταίους ὅθεν καθορᾶν ἄνωθεν διὰ
[598]	δεῖ περὶ πάντων τῶν τοιούτων	~διανοεῖσθαι·	ἐπειδάν τις ἡμῖν ἀπαγγέλλῃ περί
[613]	τοῦ ἀδίκου τἀναντία τούτων δεῖ	διανοεῖσθαι;	~Σφόδρα γε. ~Τὰ μὲν δὴ
[604]	ἡμῖν, τούτῳ ἐμποδὼν γιγνόμενον τὸ	~λυπεῖσθαι.	~Τίνι, ἦ δ’ ὅς, λέγεις;
[618]	ἐκ τῶν δυνατῶν ἀεὶ πανταχοῦ	αἱρεῖσθαι·	ἀναλογιζόμενον ~πάντα τὰ νυνδὴ ῥηθέντα
[620]	τοῦ προτέρου βίου τὰ πολλὰ	αἱρεῖσθαι.	~ἰδεῖν μὲν γὰρ ψυχὴν ἔφη
[619]	~μέσον ἀεὶ τῶν τοιούτων βίον	αἱρεῖσθαι	καὶ φεύγειν τὰ ὑπερβάλλοντα ~ἑκατέρωσε
[618]	ἁπάντων αὐτῶν δυνατὸν εἶναι συλλογισάμενον	αἱρεῖσθαι,	πρὸς ~τὴν τῆς ψυχῆς φύσιν
[617]	δὲ παρ’ αὑτὸν ~πεσόντα ἕκαστον	ἀναιρεῖσθαι	πλὴν οὗ, ἓ δὲ οὐκ
[604]	μᾶλλον αὐτὸν οἴει τῇ ~λύπῃ	μαχεῖσθαί	τε καὶ ἀντιτείνειν, ὅταν ὁρᾶται
[609]	οὖσα, οὐκ οἰόμεθα δεῖν σῶμα	ἀπόλλυσθαι·	ἀλλ’ ἐὰν μὲν ἐμποιῇ ἡ
[610]	ἄλλο μηδὲν ἐῶμεν ~φάναι τινὰ	ἀπόλλυσθαι.	~Αλλὰ μέντοι, ἔφη, τοῦτό γε
[610]	~τούτων μηδὲν μᾶλλόν ποτε ψυχὴν	ἀπόλλυσθαι,	πρὶν ἄν τις ἀποδείξῃ ὡς
[610]	~ἄνευ τῆς ἰδίας πονηρίας ψυχὴν	ἀπόλλυσθαι,	τῷ ἑτέρου κακῷ ἕτερον. ~Εχει
[620]	ἥμερα μεταβάλλοντα, καὶ πάσας μείξεις	~μείγνυσθαι.	~Επειδὴ δ’ οὖν πάσας τὰς
[613]	(ἀρετὴν εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ	ὁμοιοῦσθαι	θεῷ. ~Εἰκός γ’ ἔφη, τὸν
[611]	τὰ μὲν ἐκκεκλάσθαι, τὰ δὲ	συντετρῖφθαι	καὶ ~πάντως λελωβῆσθαι ὑπὸ τῶν
[618]	δὲ νόσοις, τὰ δ’ ὑγιείαις	μεμεῖχθαι,	τὰ δὲ καὶ ~μεσοῦν τούτων.
[602]	μετρεῖν καὶ ἀριθμεῖν καὶ ἱστάναι	βοήθειαι	χαριέσταται ~πρὸς αὐτὰ ἐφάνησαν, ὥστε
[618]	ἐργάζεται, καὶ τί εὐγένειαι ~καὶ	δυσγένειαι	καὶ ἰδιωτεῖαι καὶ ἀρχαὶ καὶ
[618]	ἢ ἀγαθὸν ἐργάζεται, καὶ τί	εὐγένειαι	~καὶ δυσγένειαι καὶ ἰδιωτεῖαι καὶ
[618]	καὶ ἀρχαὶ καὶ ἰσχύες καὶ	ἀσθένειαι	καὶ ~εὐμαθίαι καὶ δυσμαθίαι καὶ
[618]	τί εὐγένειαι ~καὶ δυσγένειαι καὶ	ἰδιωτεῖαι	καὶ ἀρχαὶ καὶ ἰσχύες καὶ
[618]	καὶ ἀσθένειαι καὶ ~εὐμαθίαι καὶ	δυσμαθίαι	καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα τῶν
[618]	καὶ ἰσχύες καὶ ἀσθένειαι καὶ	~εὐμαθίαι	καὶ δυσμαθίαι καὶ πάντα τὰ
[600]	τὰ ἔργα σοφοῦ ἀνδρὸς πολλαὶ	ἐπίνοιαι	καὶ ~εὐμήχανοι εἰς τέχνας ἤ
[613]	ξένων τε (καὶ ἀστῶν, μαστιγούμενοι	καὶ	ἃ ~ἄγροικα ἔφησθα σὺ εἶναι,
[609]	εἰς τὸ μηδὲ σῶμα εἶναι,	καὶ	ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν (ἅπαντα ὑπὸ
[608]	~Τί δέ; κακὸν ἑκάστῳ τι	καὶ	ἀγαθὸν λέγεις; ~οἷον (ὀφθαλμοῖς ~ὀφθαλμίαν
[601]	χρώμενον ἑκάστῳ ἐμπειρότατόν τε εἶναι	καὶ	~ἄγγελον γίγνεσθαι τῷ ποιητῇ οἷα
[609]	νόσος οὖσα τήκει καὶ διόλλυσι	~καὶ	ἄγει εἰς τὸ μηδὲ σῶμα
[612]	ἑστιωμένῃ, ~γεηρὰ καὶ πετρώδη πολλὰ	καὶ	ἄγρια περιπέφυκεν ὑπὸ τῶν εὐδαιμόνων
[607]	μὴ καί τινα ~σκληρότητα ἡμῶν	καὶ	ἀγροικίαν καταγνῷ, ὅτι παλαιὰ μέν
[618]	καὶ τὴν ἄλλην ἰσχύν (τε	καὶ	ἀγωνίαν, τοὺς ~δ’ ἐπὶ γένεσιν
[611]	εὑρήσει καὶ ἐναργέστερον ~δικαιοσύνας τε	καὶ	ἀδικίας διόψεται καὶ πάντα ἃ
[613]	~οὐχ οἱ μὲν δεινοί τε	καὶ	ἄδικοι δρῶσιν ὅπερ οἱ δρομῆς
[610]	ἰέναι καὶ λέγειν ὡς ~πονηρότερος	καὶ	ἀδικώτερος γίγνεται ὁ ἀποθνῄσκων, ἵνα
[618]	ἐπὶ γένεσιν καὶ προγόνων ἀρεταῖς,	καὶ	ἀδοκίμων κατὰ ταῦτα, ὡσαύτως ~δὲ
[605]	νοντα ἐν τοῖς ὀδυρμοῖς ἢ	καὶ	~ᾄδοντάς τε καὶ κοπτομένους, οἶσθ’
[611]	συγγενὴς οὖσα τῷ τε θείῳ	καὶ	ἀθανάτῳ καὶ τῷ ἀεὶ ~ὄντι,
[606]	τε καὶ εὐδαιμονέστεροι ἀντὶ χειρόνων	~καὶ	ἀθλιωτέρων γιγνώμεθα. ~Οὐκ ἔχω ἄλλως
[602]	οὐδὲν ἀπολείπει, ~καὶ ἡ θαυματοποιία	καὶ	αἱ ἄλλαι πολλαὶ τοιαῦται μηχαναί.
[595]	καίτοι φιλία γέ τίς με	καὶ	αἰδὼς ἐκ παιδὸς ἔχουσα ~περὶ
[609]	νυνδὴ διῇμεν πάντα, ἀδικία τε	καὶ	(ἀκολασία καὶ ~δειλία καὶ ἀμαθία.
[608]	ἐσόμεθα φανῆναι ~αὐτὴν ὡς βελτίστην	καὶ	ἀληθεστάτην, ἕως δ’ ἂν μὴ
[615]	~πατέρα ἀποκτείνας (καὶ πρεσβύτερον ἀδελφόν,	καὶ	ἄλλα δὴ πολλά τε ~καὶ
[620]	μεταβάλλοντα εἰς ἀνθρωπίνου ~βίου αἵρεσιν,	καὶ	ἄλλα ζῷα μουσικὰ ὡσαύτως. (εἰκοστὴν
[619]	ἐνοῦσαν ~εἱμαρμένην παίδων αὑτοῦ βρώσεις	καὶ	ἄλλα κακά· ἐπειδὴ δὲ κατὰ
[607]	λεπτῶς μεριμνῶντες, ὅτι ἄρα ~πένονται,	καὶ	ἄλλα μυρία σημεῖα παλαιᾶς ἐναντιώσεως
[595]	ἦν δ’ ἐγώ, πολλὰ μὲν	καὶ	ἄλλα περὶ αὐτῆς ἐννοῶ, ὡς
[619]	καὶ ~μὴ ἐμπεσὼν εἰς τυραννίδας	καὶ	ἄλλας τοιαύτας πράξεις πολλὰ μὲν
[600]	Αβδηρίτης καὶ Πρόδικος ὁ Κεῖος	καὶ	ἄλλοι ~πάμπολλοι δύνανται τοῖς ἐφ’
[608]	ἐξ ὧν διεληλύθαμεν· οἶμαι δὲ	καὶ	ἄλλον ὁντινοῦν. ~(Καὶ μήν, ἦν
[616]	διαλαβόντες ἦγον, ~τὸν δὲ Αρδιαῖον	καὶ	ἄλλους (συμποδίσαντες χεῖράς τε καὶ
[615]	πεπονθότες, ἐκεῖνόν τε κατείδομεν ἐξαίφνης	καὶ	~ἄλλους— σχεδόν τι αὐτῶν τοὺς
[616]	δὴ τρίτον ἄλλον καὶ τέταρτον	καὶ	~ἄλλους τέτταρας. ὀκτὼ γὰρ εἶναι
[616]	σφόνδυλον μεικτὸν ἔκ τε τούτου	καὶ	ἄλλων ~γενῶν. τὴν δὲ (τοῦ
[611]	τε τῆς τοῦ σώματος κοινωνίας	καὶ	ἄλλων κακῶν, ὥσπερ ~νῦν ἡμεῖς
[617]	~ἰέναι τὸν ὄγδοον, δευτέρους δὲ	καὶ	ἅμα (ἀλλήλοις τόν τε ἕβδομον
[609]	τε καὶ (ἀκολασία καὶ ~δειλία	καὶ	ἀμαθία. ~Η οὖν τι τούτων
[602]	καὶ πονηρίας, ~συνὼν τῷ εἰδότι	καὶ	(ἀναγκαζόμενος ~ἀκούειν παρὰ τοῦ εἰδότος,
[600]	Θάλεώ ~τε πέρι τοῦ Μιλησίου	καὶ	Αναχάρσιος τοῦ Σκύθου; ~Οὐδαμῶς τοιοῦτον
[598]	μὴ οἷός τ’ εἶναι ἐπιστήμην	καὶ	ἀνεπιστημοσύνην καὶ ~μίμησιν ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα,
[619]	τοιαύτας πράξεις πολλὰ μὲν ~ἐργάσηται	καὶ	ἀνήκεστα κακά, ἔτι δὲ αὐτὸς
[612]	εἴη ταῦτα λανθάνειν καὶ θεοὺς	καὶ	~ἀνθρώπους, ὅμως δοτέον εἶναι τοῦ
[614]	τῷ δικαίῳ παρὰ θεῶν τε	(καὶ	~ἀνθρώπων ἆθλά τε καὶ μισθοὶ
[609]	~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες τὸν ἄδικον ἄνθρωπον	καὶ	ἀνόητον, ὅταν ληφθῇ ~ἀδικῶν, τότε
[611]	εἶναι ψυχήν, ὥστε πολλῆς ~ποικιλίας	καὶ	ἀνομοιότητός τε καὶ διαφορᾶς γέμειν
[615]	καὶ ἄλλα δὴ πολλά τε	~καὶ	ἀνόσια εἰργασμένος, ὡς ἐλέγετο. ἔφη
[610]	τοῦ σώματος αὐτὴ ἐκείνη ἀδικωτέρα	καὶ	~ἀνοσιωτέρα γίγνεται· ἀλλοτρίου δὲ κακοῦ
[604]	οἴει τῇ ~λύπῃ μαχεῖσθαί τε	καὶ	ἀντιτείνειν, ὅταν ὁρᾶται ὑπὸ τῶν
[614]	πορεύεσθαι τὴν εἰς δεξιάν τε	καὶ	~ἄνω διὰ τοῦ οὐρανοῦ, σημεῖα
[604]	καὶ πρὸς τοὺς ὀδυρμοὺς ~ἄγον	καὶ	ἀπλήστως ἔχον αὐτῶν ἆρ’ οὐκ
[606]	~καὶ πεπεινηκὸς τοῦ δακρῦσαί τε	καὶ	ἀποδύρασθαι ἱκανῶς καὶ ~ἀποπλησθῆναι, φύσει
[613]	ἀγαθόν τι τελευτήσει ζῶντι ἢ	καὶ	ἀποθανόντι. οὐ γὰρ δὴ ὑπό
[610]	~καὶ τὸ οἰκεῖον κακὸν ἀποκτεῖναι	καὶ	ἀπολέσαι ψυχήν, σχολῇ τό γε
[609]	τι τούτων αὐτὴν διαλύει τε	καὶ	ἀπόλλυσι; καὶ ἐννόει μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν
[620]	φύλακα (συμ( πέμπειν τοῦ βίου	καὶ	ἀποπληρωτὴν τῶν ~αἱρεθέντων. ὃν πρῶτον
[606]	δακρῦσαί τε καὶ ἀποδύρασθαι ἱκανῶς	καὶ	~ἀποπλησθῆναι, φύσει ὂν τοιοῦτον οἷον
[609]	~προσεγένετο, καὶ τελευτῶν ὅλον διέλυσεν	καὶ	ἀπώλεσεν; ~Πῶς γὰρ οὔ; ~Τὸ
[604]	οὐκ ἀλόγιστόν τε φήσομεν εἶναι	καὶ	~ἀργὸν καὶ δειλίας φίλον; ~Φήσομεν
[602]	~Αρ’ οὖν οὐ τὸ μετρεῖν	καὶ	ἀριθμεῖν καὶ ἱστάναι βοήθειαι χαριέσταται
[601]	λέγῃ ἐν μέτρῳ καὶ ῥυθμῷ	καὶ	ἁρμονίᾳ, πάνυ ~εὖ δοκεῖν λέγεσθαι,
[618]	εὐγένειαι ~καὶ δυσγένειαι καὶ ἰδιωτεῖαι	καὶ	ἀρχαὶ καὶ ἰσχύες καὶ ἀσθένειαι
[606]	γὰρ ταῦτα ἄρδουσα, δέον αὐχμεῖν,	καὶ	ἄρχοντα ἡμῖν καθίστησιν, ~δέον ἄρχεσθαι
[618]	ἰδιωτεῖαι καὶ ἀρχαὶ καὶ ἰσχύες	καὶ	ἀσθένειαι καὶ ~εὐμαθίαι καὶ δυσμαθίαι
[614]	ἐκ πολλῆς πορείας φαίνεσθαι ἥκειν,	καὶ	ἁσμένας ~εἰς τὸν λειμῶνα ἀπιούσας
[616]	ἑκάστῳ τὸ φθέγμα ὅτε ~ἀναβαίνοι,	καὶ	ἁσμενέστατα ἕκαστον σιγήσαντος ἀναβῆναι. καὶ
[620]	~ἂν ἔπραξεν καὶ πρώτη λαχοῦσα,	καὶ	ἁσμένην ἑλέσθαι. καὶ ἐκ τῶν
[614]	ἀπιούσας οἷον ἐν πανηγύρει κατασκηνᾶσθαι,	καὶ	~ἀσπάζεσθαί τε ἀλλήλας ὅσαι γνώριμαι,
[607]	~κατασκευασάμενον ζῆν, ~(φιλεῖν μὲν χρὴ	καὶ	ἀσπάζεσθαι ὡς ὄντας ~βελτίστους εἰς
[613]	ὦτα ἐπὶ τῶν ὤμων ~ἔχοντες	καὶ	ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες· οἱ δὲ τῇ
[613]	ἄθλιοι ~προπηλακίζονται ὑπὸ ξένων τε	(καὶ	ἀστῶν, μαστιγούμενοι καὶ ἃ ~ἄγροικα
[617]	ἀρετὴ δὲ ἀδέσποτον, ἣν τιμῶν	καὶ	~ἀτιμάζων πλέον καὶ ἔλαττον αὐτῆς
[617]	ἐχούσας, Λάχεσίν τε καὶ ~Κλωθὼ	καὶ	Ατροπον, ὑμνεῖν πρὸς τὴν τῶν
[615]	δεκαπλασίας ἀλγηδόνας ὑπὲρ ἑκάστου κομίσαιντο,	καὶ	αὖ εἴ τινας ~εὐεργεσίας εὐεργετηκότες
[613]	ἐγὼ νῦν λέγω περὶ τῶνδε.	καὶ	αὖ καὶ περὶ τῶν ἀδίκων,
[616]	καὶ τιμωρίας τοιαύτας τινὰς (εἶναι,	καὶ	αὖ τὰς εὐεργεσίας ~ταύταις ἀντιστρόφους.
[615]	τε καὶ εὐσεβείας καὶ γονέας	καὶ	αὐτόχειρος φόνου μείζους ἔτι ~τοὺς
[614]	τὴν ψυχὴν πορεύεσθαι (μετὰ ~πολλῶν,	καὶ	ἀφικνεῖσθαι σφᾶς εἰς τόπον τινὰ
[616]	ἐντεῦθεν δεῖν τῇ ὀγδόῃ πορεύεσθαι,	καὶ	~ἀφικνεῖσθαι τεταρταίους ὅθεν καθορᾶν ἄνωθεν
[598]	τεχνῶν· ~ἀλλ’ ὅμως παῖδάς γε	καὶ	ἄφρονας ἀνθρώπους, εἰ ἀγαθὸς εἴη
[614]	~Καὶ μάλ’ ἔφη, καλά τε	καὶ	βέβαια. ~Ταῦτα τοίνυν, ἦν δ’
[600]	οἷός τ’ ἦν ~παιδεύειν ἀνθρώπους	καὶ	βελτίους ἀπεργάζεσθαι Ομηρος, ἅτε περὶ
[617]	τῆς Λαχέσεως γονάτων κλήρους τε	καὶ	βίων ~παραδείγματα, ἀναβάντα ἐπί τι
[621]	καύματός τε καὶ πνίγους δεινοῦ·	καὶ	γὰρ εἶναι αὐτὸ ~κενὸν δένδρων
[607]	διαφορὰ ~φιλοσοφίᾳ τε καὶ ποιητικῇ·	καὶ	γὰρ ἡ λακέρυζα πρὸς δεσπόταν
[605]	τιθεῖμεν ~ἀντίστροφον αὐτὸν τῷ ζωγράφῳ·	καὶ	γὰρ τῷ φαῦλα ποιεῖν πρὸς
[620]	~ἐλεινήν τε γὰρ ἰδεῖν εἶναι	καὶ	γελοίαν καὶ θαυμασίαν. ~κατὰ συνήθειαν
[613]	τοῦ δρόμου ~αἱρεθέντες καταγέλαστοί εἰσιν	καὶ	γέροντες γιγνόμενοι ἄθλιοι ~προπηλακίζονται ὑπὸ
[616]	ἄνωθεν διὰ παντὸς τοῦ οὐρανοῦ	~καὶ	γῆς τεταμένον φῶς εὐθύ, οἷον
[615]	θεοὺς ~ἀσεβείας τε καὶ εὐσεβείας	καὶ	γονέας καὶ αὐτόχειρος φόνου μείζους
[618]	ἀδοκίμων κατὰ ταῦτα, ὡσαύτως ~δὲ	καὶ	γυναικῶν. ψυχῆς δὲ τάξιν οὐκ
[619]	τῶν κακῶν, ~ἀλλὰ τύχην τε	καὶ	δαίμονας καὶ πάντα μᾶλλον ἀνθ’
[609]	πάντα, ἀδικία τε καὶ (ἀκολασία	καὶ	~δειλία καὶ ἀμαθία. ~Η οὖν
[604]	τε φήσομεν εἶναι καὶ ~ἀργὸν	καὶ	δειλίας φίλον; ~Φήσομεν μὲν οὖν.
[619]	ἀλλὰ καὶ τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε	καὶ	δεῦρο πάλιν πορείαν οὐκ ἂν
[599]	ὃν δὴ μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὰ	καὶ	~δεύτερος, καὶ οἷός τε ἦσθα
[618]	ζῴων τε γὰρ πάντων βίους	καὶ	δὴ καὶ τοὺς ~ἀνθρωπίνους ἅπαντας.
[619]	~οὕτω γὰρ (εὐδαιμονέστατος γίγνεται ἄνθρωπος.	~Καὶ	δὴ οὖν καὶ τότε ὁ
[599]	ἢ ~χείρους ἀνθρώπους ποιεῖ ἰδίᾳ	καὶ	δημοσίᾳ, λέγε ἡμῖν τίς τῶν
[599]	ᾤκησεν, ὥσπερ διὰ Λυκοῦργον Λακεδαίμων	καὶ	δι’ ἄλλους ~πολλοὺς (πολλαὶ μεγάλαι
[621]	τὸν τῆς (Ανάγκης ἰέναι θρόνον,	~καὶ	δι’ ἐκείνου διεξελθόντα, ἐπειδὴ καὶ
[618]	Γλαύκων, ὁ πᾶς κίνδυνος ~ἀνθρώπῳ,	καὶ	διὰ ταῦτα μάλιστα (ἐπιμελητέον ὅπως
[619]	ταῖς πολλαῖς τῶν ψυχῶν γίγνεσθαι	καὶ	διὰ τὴν τοῦ κλήρου ~τύχην·
[618]	νυνδὴ ῥηθέντα καὶ συντιθέμενα ἀλλήλοις	καὶ	διαιρούμενα πρὸς ~ἀρετὴν βίου πῶς
[614]	ἄγγελον ἀνθρώποις γενέσθαι τῶν ~ἐκεῖ	καὶ	διακελεύοιντό οἱ ἀκούειν τε καὶ
[608]	~Τὸ ποῖον; ~Τὸ μὲν ἀπολλύον	καὶ	διαφθεῖρον πᾶν τὸ κακὸν εἶναι,
[611]	πολλῆς ~ποικιλίας καὶ ἀνομοιότητός τε	καὶ	διαφορᾶς γέμειν αὐτὸ πρὸς αὑτό.
[615]	αὖ εἴ τινας ~εὐεργεσίας εὐεργετηκότες	καὶ	δίκαιοι καὶ ὅσιοι γεγονότες εἶεν,
[621]	τῆς ἄνω ὁδοῦ ἀεὶ ἑξόμεθα	καὶ	δικαιοσύνην μετὰ ~φρονήσεως παντὶ τρόπῳ
[599]	πολέμων τε πέρι καὶ στρατηγιῶν	καὶ	~διοικήσεων πόλεων, καὶ (παιδείας πέρι
[609]	σώματος πονηρία νόσος οὖσα τήκει	καὶ	διόλλυσι ~καὶ ἄγει εἰς τὸ
[618]	εἰς πτωχείας τελευτώσας· εἶναι δὲ	καὶ	δοκίμων ἀνδρῶν βίους, τοὺς μὲν
[621]	ἐμοὶ πειθώμεθα, ~νομίζοντες ἀθάνατον ψυχὴν	καὶ	δυνατὴν πάντα μὲν κακὰ ἀνέχεσθαι,
[618]	ἀγαθὸν ἐργάζεται, καὶ τί εὐγένειαι	~καὶ	δυσγένειαι καὶ ἰδιωτεῖαι καὶ ἀρχαὶ
[618]	ἰσχύες καὶ ἀσθένειαι καὶ ~εὐμαθίαι	καὶ	δυσμαθίαι καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα
[614]	~ἀνθρώπων ἆθλά τε καὶ μισθοὶ	καὶ	δῶρα γίγνεται πρὸς ἐκείνοις τοῖς
[613]	ἀδίκων, ὅτι οἱ ~πολλοὶ αὐτῶν,	καὶ	ἐὰν νέοι ὄντες λάθωσιν, ἐπὶ
[596]	πάντα ἐργάζεται, τά τε ἄλλα	καὶ	ἑαυτόν, καὶ πρὸς ~τούτοις γῆν
[606]	τούτου, ἅτε ἀλλότρια πάθη θεωροῦν	καὶ	~ἑαυτῷ οὐδὲν αἰσχρὸν ὂν εἰ
[607]	ὅτι ὅσον μόνον ὕμνους ~θεοῖς	καὶ	ἐγκώμια τοῖς ἀγαθοῖς ποιήσεως παραδεκτέον
[612]	τῷ ἀνθρωπίνῳ βίῳ πάθη ~τε	καὶ	εἴδη, ὡς ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς αὐτῆς
[597]	αὖ ἀμφότεραι τὸ εἶδος ἔχοιεν,	καὶ	εἴη ἂν ὃ ἔστιν κλίνη
[599]	καλὰ ἔργα ἑαυτοῦ καταλιπεῖν ~μνημεῖα,	καὶ	εἶναι προθυμοῖτ’ ἂν μᾶλλον ὁ
[620]	~καὶ παρημελημένον (ὑπὸ τῶν ἄλλων,	καὶ	εἰπεῖν ἰδοῦσαν ὅτι τὰ αὐτὰ
[619]	φιλοσοφίας ἀρετῆς μετειληφότα. ὡς δὲ	καὶ	~εἰπεῖν, οὐκ ἐλάττους εἶναι ἐν
[620]	θηρίων ὡσαύτως εἰς ἀνθρώπους ἰέναι	καὶ	εἰς ἄλληλα, τὰ μὲν ἄδικα
[596]	ἀληθείᾳ. ~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ,	καὶ	εἰς δέον ἔρχῃ τῷ λόγῳ.
[615]	ἢ πόλεις προδόντες ἢ στρατόπεδα,	καὶ	εἰς ~δουλείας ἐμβεβληκότες ἤ τινος
[618]	τὰς δὲ καὶ μεταξὺ διαφθειρομένας	καὶ	εἰς πενίας τε καὶ φυγὰς
[618]	εἰς πενίας τε καὶ φυγὰς	~καὶ	εἰς πτωχείας τελευτώσας· εἶναι δὲ
[596]	μία δὲ τραπέζης. ~Ναί. ~Οὐκοῦν	καὶ	εἰώθαμεν λέγειν ὅτι ὁ δημιουργὸς
[603]	~μιμητικὴ βιαίους ἢ ἑκουσίας πράξεις,	καὶ	ἐκ τοῦ πράττειν ἢ εὖ
[620]	πρώτη λαχοῦσα, καὶ ἁσμένην ἑλέσθαι.	καὶ	ἐκ τῶν ἄλλων ~δὴ θηρίων
[616]	καὶ πόδας ~καὶ κεφαλήν, καταβαλόντες	καὶ	ἐκδείραντες, εἷλκον παρὰ τὴν ὁδὸν
[619]	Αιδου ἰέναι, ὅπως ~ἂν ᾖ	καὶ	ἐκεῖ ἀνέκπληκτος ὑπὸ πλούτων τε
[606]	δόξαν βωμολοχίας, τότ’ αὖ ἀνιεῖς,	καὶ	ἐκεῖ νεανικὸν ποιήσας ~ἔλαθες πολλάκις
[613]	εἶναι, ἀληθῆ λέγων— εἶτα στρεβλώσονται	καὶ	~ἐκκαυθήσονται— πάντα ἐκεῖνα οἴου καὶ
[617]	ἅμα (ἀλλήλοις τόν τε ἕβδομον	καὶ	~ἕκτον καὶ πέμπτον· (τὸν) τρίτον
[617]	ἣν τιμῶν καὶ ~ἀτιμάζων πλέον	καὶ	ἔλαττον αὐτῆς ἕκαστος ἕξει. αἰτία
[606]	εἶναι ἀκαίρως ~πενθεῖ, τοῦτον ἐπαινεῖν	καὶ	ἐλεεῖν, ἀλλ’ ἐκεῖνο κερδαίνειν ἡγεῖται,
[613]	καὶ ~ἐκκαυθήσονται— πάντα ἐκεῖνα οἴου	καὶ	ἐμοῦ ἀκηκοέναι ὡς πάσχουσιν. ~ἀλλ’
[602]	τραγικῆς ποιήσεως ~ἁπτομένους ἐν ἰαμβείοις	καὶ	ἐν ἔπεσι πάντας εἶναι μιμητικοὺς
[619]	τῷ βίῳ κατὰ τὸ δυνατὸν	καὶ	ἐν παντὶ τῷ ἔπειτα· ~οὕτω
[603]	ἅμα ~περὶ τῶν αὐτῶν, οὕτω	καὶ	ἐν ταῖς πράξεσι στασιάζει τε
[621]	οἱ νικηφόροι περιαγειρόμενοι, καὶ ἐνθάδε	καὶ	ἐν τῇ ~χιλιέτει πορείᾳ, ἣν
[603]	εὖ οἰομένους ἢ ~κακῶς πεπραγέναι,	καὶ	ἐν τούτοις δὴ πᾶσιν ἢ
[619]	καὶ φεύγειν τὰ ὑπερβάλλοντα ~ἑκατέρωσε	καὶ	ἐν τῷδε τῷ βίῳ κατὰ
[603]	~ὥσπερ κατὰ τὴν ὄψιν ἐστασίαζεν	καὶ	ἐναντίας εἶχεν ἐν ἑαυτῷ δόξας
[611]	πολύ γε κάλλιον αὐτὸ εὑρήσει	καὶ	ἐναργέστερον ~δικαιοσύνας τε καὶ ἀδικίας
[595]	γὰρ μᾶλλον ~οὐ παραδεκτέα νῦν	καὶ	ἐναργέστερον, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, φαίνεται,
[605]	κοπτομένους, οἶσθ’ ὅτι χαίρομέν τε	καὶ	ἐνδόντες ἡμᾶς ~αὐτοὺς ἑπόμεθα συμπάσχοντες
[609]	τῆς ~οἰκείας κακίας, τῷ προσκαθῆσθαι	καὶ	ἐνεῖναι διαφθειρούσης, εἰς τὸ μὴ
[621]	~κομιζώμεθα, ὥσπερ οἱ νικηφόροι περιαγειρόμενοι,	καὶ	ἐνθάδε καὶ ἐν τῇ ~χιλιέτει
[609]	αὐτὴν διαλύει τε καὶ ἀπόλλυσι;	καὶ	ἐννόει μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες τὸν
[611]	ὅς. ~(Εἰς τὴν φιλοσοφίαν αὐτῆς,	καὶ	ἐννοεῖν ὧν ἅπτεται καὶ οἵων
[621]	βροντήν τε καὶ σεισμὸν γενέσθαι,	καὶ	ἐντεῦθεν ἐξαπίνης ἄλλον ~ἄλλῃ φέρεσθαι
[616]	ἐν ἑνὶ μεγάλῳ σφονδύλῳ κοίλῳ	καὶ	ἐξεγλυμμένῳ διαμπερὲς ~ἄλλος τοιοῦτος ἐλάττων
[618]	ποθεν οἷός τ’ ᾖ μαθεῖν	καὶ	ἐξευρεῖν τίς αὐτὸν ποιήσει ~δυνατὸν
[602]	ἔξω, καὶ ~κοῖλά τε δὴ	καὶ	ἐξέχοντα διὰ τὴν περὶ τὰ
[602]	εὐθέα ἐν ὕδατί τε θεωμένοις	καὶ	ἔξω, καὶ ~κοῖλά τε δὴ
[616]	τὸν μὲν οὖν πρῶτόν τε	καὶ	~ἐξωτάτω σφόνδυλον πλατύτατον τὸν τοῦ
[603]	πιστεύσωμεν ἐκ τῆς γραφικῆς, ~ἀλλὰ	καὶ	ἐπ’ αὐτὸ αὖ ἔλθωμεν τῆς
[605]	μὴ βδελύττεσθαι ~ἀλλὰ χαίρειν τε	καὶ	ἐπαινεῖν; ~Οὐ μὰ τὸν Δί’
[604]	γίγνεσθαι πρὸς τὸ ἰᾶσθαί τε	καὶ	ἐπανορθοῦν τὸ ~πεσόν τε καὶ
[621]	θεοῖς, αὐτοῦ τε μένοντες ἐνθάδε,	καὶ	ἐπειδὰν τὰ ἆθλα (αὐτῆς ~κομιζώμεθα,
[612]	ζῶντός ~τε ἔτι τοῦ ἀνθρώπου	καὶ	ἐπειδὰν τελευτήσῃ; ~Παντάπασι μὲν οὖν,
[600]	σφεῖς ~αὐτῶν ἐπιστατήσωσιν τῆς παιδείας,	καὶ	ἐπὶ ταύτῃ τῇ σοφίᾳ οὕτω
[618]	ἐξευρεῖν τίς αὐτὸν ποιήσει ~δυνατὸν	καὶ	ἐπιστήμονα, βίον καὶ χρηστὸν καὶ
[620]	ὑπὸ τὴν ἐκείνης ~χεῖρά τε	καὶ	ἐπιστροφὴν τῆς τοῦ ἀτράκτου δίνης,
[601]	ἂν ~ὑπηρετῶσιν ἐν τῷ αὐλεῖν,	καὶ	ἐπιτάξει οἵους δεῖ ποιεῖν, ὁ
[602]	ἐξ ἀνάγκης ~συνεῖναι τῷ εἰδότι	καὶ	ἐπιτάττεσθαι οἷα χρὴ γράφειν; ~Οὐδέτερα.
[613]	ἂν προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ δίκαιος γίγνεσθαι	καὶ	~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν εἰς ὅσον δυνατὸν
[603]	τῷ (ἐν ἡμῖν προσομιλεῖ τε	καὶ	ἑταίρα καὶ ~φίλη ἐστὶν ἐπ’
[600]	ἄρ’ ἂν πολλοὺς ~ἑταίρους ἐποιήσατο	καὶ	ἐτιμᾶτο καὶ ἠγαπᾶτο ὑπ’ αὐτῶν,
[606]	ἄρχεσθαι αὐτὰ ἵνα βελτίους τε	καὶ	εὐδαιμονέστεροι ἀντὶ χειρόνων ~καὶ ἀθλιωτέρων
[602]	γάρ. ~Καὶ ταὐτὰ καμπύλα τε	καὶ	εὐθέα ἐν ὕδατί τε θεωμένοις
[618]	ἀρχαὶ καὶ ἰσχύες καὶ ἀσθένειαι	καὶ	~εὐμαθίαι καὶ δυσμαθίαι καὶ πάντα
[607]	τὸν βίον τὸν ἀνθρώπινόν ἐστιν·	~καὶ	εὐμενῶς (ἀκου( σόμεθα. κερδανοῦμεν γάρ
[600]	ἔργα σοφοῦ ἀνδρὸς πολλαὶ ἐπίνοιαι	καὶ	~εὐμήχανοι εἰς τέχνας ἤ τινας
[615]	εἰς δὲ θεοὺς ~ἀσεβείας τε	καὶ	εὐσεβείας καὶ γονέας καὶ αὐτόχειρος
[618]	μαθημάτων ἀμελήσας τούτου τοῦ μαθήματος	καὶ	ζητητὴς καὶ ~μαθητὴς ἔσται, ἐάν
[596]	τῆς γῆς φυόμενα ~ἅπαντα ποιεῖ	καὶ	ζῷα πάντα ἐργάζεται, τά τε
[601]	κάλλος καὶ ὀρθότης ἑκάστου σκεύους	καὶ	ζῴου καὶ ~πράξεως οὐ πρὸς
[609]	ἆρα ἐνοῦσα ἐν ~αὐτῇ ἀδικία	καὶ	ἡ ἄλλη κακία τῷ ἐνεῖναι
[602]	σκιαγραφία ἐπιθεμένη γοητείας οὐδὲν ἀπολείπει,	~καὶ	ἡ θαυματοποιία καὶ αἱ ἄλλαι
[607]	εἰπεῖν ἡ πρὸς ἡδονὴν ποιητικὴ	~καὶ	ἡ μίμησις, ὡς χρὴ αὐτὴν
[609]	~Τὸ σύμφυτον ἄρα κακὸν ἑκάστου	καὶ	ἡ πονηρία ἕκαστον ἀπόλλυσιν, ~ἢ
[605]	τοιοῦτον τῆς ψυχῆς ~πέφυκέ τε	καὶ	ἡ σοφία αὐτοῦ τούτῳ ἀρέσκειν
[599]	ἐξ ἴσου ἥ τε τιμὴ	καὶ	ἡ ὠφελία. ~Τῶν μὲν τοίνυν
[600]	πολλοὺς ~ἑταίρους ἐποιήσατο καὶ ἐτιμᾶτο	καὶ	ἠγαπᾶτο ὑπ’ αὐτῶν, ἀλλὰ ~Πρωταγόρας
[595]	τῶν τραγικῶν πρῶτος διδάσκαλός τε	καὶ	ἡγεμὼν γενέσθαι. ἀλλ’ ~οὐ γὰρ
[606]	τῶν ~ἐπιθυμητικῶν τε καὶ λυπηρῶν	καὶ	ἡδέων ἐν τῇ ψυχῇ, ἃ
[621]	μῦθος ἐσώθη καὶ οὐκ ἀπώλετο,	(καὶ	ἡμᾶς ~ἂν σώσειεν, ἂν πειθώμεθα
[612]	παρὰ θεῶν καὶ παρ’ ἀνθρώπων,	καὶ	~ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ αὐτῆς δοκεῖσθαι
[607]	βίᾳ μέν, ὅμως δὲ ἀπέχονται,	καὶ	~ἡμεῖς οὕτως, διὰ τὸν ἐγγεγονότα
[599]	μὲν γὰρ ~Ιταλία καὶ Σικελία,	καὶ	ἡμεῖς Σόλωνα· σὲ δὲ τίς;
[621]	~φρονήσεως παντὶ τρόπῳ ἐπιτηδεύσομεν, ἵνα	καὶ	ἡμῖν αὐτοῖς φίλοι ὦμεν ~καὶ
[600]	~αὐτῶν ἀντείχοντο ἢ τοῦ χρυσοῦ	καὶ	(ἠνάγκαζον παρὰ σφίσιν οἴκοι ~εἶναι,
[604]	~ἀγανακτητικόν, τὸ δὲ φρόνιμόν τε	καὶ	ἡσύχιον ἦθος, παραπλήσιον ὂν ἀεὶ
[608]	~ἀπόλλυται; ~Καὶ ὃς ἐμβλέψας μοι	καὶ	θαυμάσας εἶπε· Μὰ Δί’ οὐκ
[620]	γὰρ ἰδεῖν εἶναι καὶ γελοίαν	καὶ	θαυμασίαν. ~κατὰ συνήθειαν γὰρ τοῦ
[596]	τῶν χειροτεχνῶν. ~Δεινόν τινα λέγεις	καὶ	θαυμαστὸν ἄνδρα. ~Οὔπω γε, ἀλλὰ
[615]	ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~εὐπαθείας διηγεῖσθαι	καὶ	θέας ἀμηχάνους τὸ κάλλος. τὰ
[614]	καὶ διακελεύοιντό οἱ ἀκούειν τε	καὶ	θεᾶσθαι πάντα τὰ ἐν τῷ
[612]	μὴ δυνατὸν εἴη ταῦτα λανθάνειν	καὶ	θεοὺς καὶ ~ἀνθρώπους, ὅμως δοτέον
[596]	πρὸς ~τούτοις γῆν καὶ οὐρανὸν	καὶ	θεοὺς καὶ πάντα τὰ ἐν
[612]	ψυχῇ παρέχει παρ’ ἀνθρώπων τε	καὶ	θεῶν, ζῶντός ~τε ἔτι τοῦ
[606]	ἔφη. ~(Καὶ περὶ ἀφροδισίων δὴ	καὶ	θυμοῦ καὶ περὶ πάντων τῶν
[616]	ὃ ἀφικέσθαι προελθόντες ~ἡμερησίαν ὁδόν,	καὶ	ἰδεῖν αὐτόθι κατὰ (μέσον τὸ
[606]	ἐν μιμήσει δὲ κωμῳδικῇ ἢ	καὶ	ἰδίᾳ ἀκούων ~σφόδρα χαρῇς καὶ
[615]	τοὺς πλείστους τυράννους· ἦσαν δὲ	καὶ	ἰδιῶταί ~τινες τῶν (μεγάλα ἡμαρτηκότων—
[618]	καὶ τί εὐγένειαι ~καὶ δυσγένειαι	καὶ	ἰδιωτεῖαι καὶ ἀρχαὶ καὶ ἰσχύες
[615]	ὅσα τε καὶ οἷα πάθοιεν	καὶ	ἴδοιεν ἐν τῇ ὑπὸ ~γῆς
[603]	προσομιλεῖ ἡ τῆς ~ποιήσεως μιμητική,	καὶ	ἴδωμεν φαῦλον ἢ σπουδαῖόν ἐστιν.
[602]	οὐ τὸ μετρεῖν καὶ ἀριθμεῖν	καὶ	ἱστάναι βοήθειαι χαριέσταται ~πρὸς αὐτὰ
[618]	δυσγένειαι καὶ ἰδιωτεῖαι καὶ ἀρχαὶ	καὶ	ἰσχύες καὶ ἀσθένειαι καὶ ~εὐμαθίαι
[605]	ἐγείρει τῆς ~ψυχῆς καὶ τρέφει	καὶ	ἰσχυρὸν ποιῶν ἀπόλλυσι τὸ λογιστικόν,
[616]	τῇ ἴριδι προσφερῆ, ~λαμπρότερον δὲ	καὶ	καθαρώτερον· εἰς ὃ ἀφικέσθαι προελθόντες
[598]	τὰ ἀνθρώπεια τὰ πρὸς ἀρετὴν	καὶ	κακίαν, ~καὶ τά γε θεῖα·
[608]	μόνον, ἔφη. ~Αγαθόν τι, εἶπον,	καὶ	κακὸν καλεῖς; ~Εγωγε. ~(Αρ’ οὖν
[604]	δήλου ὄντος τοῦ ἀγαθοῦ τε	καὶ	~κακοῦ τῶν τοιούτων, οὔτε εἰς
[599]	~μιμήμασι, καὶ πειρῷτο ἂν πολλὰ	καὶ	καλὰ ἔργα ἑαυτοῦ καταλιπεῖν ~μνημεῖα,
[599]	περὶ δὲ ὧν μεγίστων τε	καὶ	~καλλίστων ἐπιχειρεῖ λέγειν Ομηρος, πολέμων
[601]	~ποιήσουσαν, μιμησομένην; ~Ναί. ~Οὐκοῦν ἀρετὴ	καὶ	κάλλος καὶ ὀρθότης ἑκάστου σκεύους
[605]	καλλωπιζόμεθα, ἂν δυνώμεθα ἡσυχίαν ἄγειν	(καὶ	καρτερεῖν, ~ὡς τοῦτο μὲν ἀνδρὸς
[612]	εἴη, ὁ δὲ θεομισής, ὥσπερ	~καὶ	κατ’ ἀρχὰς ὡμολογοῦμεν. ~Εστι ταῦτα.
[618]	βίους, τοὺς μὲν ~ἐπὶ εἴδεσιν	καὶ	κατὰ κάλλη καὶ τὴν ἄλλην
[603]	κατὰ τὴν ὄψιν μόνον, ἢ	καὶ	κατὰ τὴν ἀκοήν, ἣν ~δὴ
[606]	πραγμάτων ἄξιος ἀναλαβόντι ~μανθάνειν τε	καὶ	κατὰ τοῦτον τὸν ποιητὴν πάντα
[615]	ἔφη, ἄγριοι, διάπυροι ἰδεῖν, παρεστῶτες	καὶ	καταμανθάνοντες τὸ ~φθέγμα, τοὺς μὲν
[614]	ἀδίκους τὴν εἰς ἀριστεράν τε	καὶ	κάτω, ἔχοντας καὶ ~τούτους ἐν
[616]	(συμποδίσαντες χεῖράς τε καὶ πόδας	~καὶ	κεφαλήν, καταβαλόντες καὶ ἐκδείραντες, εἷλκον
[615]	ἀλλήλαις τὰς (μὲν ὀδυρομένας τε	καὶ	~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας ὅσα τε καὶ
[617]	τῶν κεφαλῶν ἐχούσας, Λάχεσίν τε	καὶ	~Κλωθὼ καὶ Ατροπον, ὑμνεῖν πρὸς
[602]	ὕδατί τε θεωμένοις καὶ ἔξω,	καὶ	~κοῖλά τε δὴ καὶ ἐξέχοντα
[614]	τῆς γῆς μεστὰς αὐχμοῦ τε	καὶ	κόνεως, ἐκ δὲ τοῦ ἑτέρου
[605]	ὀδυρμοῖς ἢ καὶ ~ᾄδοντάς τε	καὶ	κοπτομένους, οἶσθ’ ὅτι χαίρομέν τε
[620]	Θαμύρου ~ἀηδόνος ἑλομένην· ἰδεῖν δὲ	καὶ	κύκνον μεταβάλλοντα εἰς ἀνθρωπίνου ~βίου
[619]	ἑλέσθαι, καὶ ὑπὸ ἀφροσύνης τε	καὶ	λαιμαργίας οὐ ~πάντα ἱκανῶς ἀνασκεψάμενον
[610]	ὁμόσε τῷ λόγῳ τολμᾷ ἰέναι	καὶ	λέγειν ὡς ~πονηρότερος καὶ ἀδικώτερος
[599]	~οὐκ ὄντα ποιοῦσιν— ἤ τι	καὶ	λέγουσιν καὶ τῷ ὄντι οἱ
[603]	~Αλλὰ μὴν τὸ μέτρῳ γε	καὶ	λογισμῷ πιστεῦον βέλτιστον ἂν εἴη
[607]	μέλεσιν ἢ ἔπεσιν, ἡδονή σοι	καὶ	λύπη ἐν ~τῇ πόλει βασιλεύσετον
[606]	περὶ πάντων τῶν ~ἐπιθυμητικῶν τε	καὶ	λυπηρῶν καὶ ἡδέων ἐν τῇ
[618]	τούτου τοῦ μαθήματος καὶ ζητητὴς	καὶ	~μαθητὴς ἔσται, ἐάν ποθεν οἷός
[605]	τῶν ἡρώων ἐν ~πένθει ὄντα	καὶ	μακρὰν ῥῆσιν ἀποτεί νοντα ἐν
[614]	ἡ δικαιοσύνη, τοιαῦτ’ ἂν εἴη.	~Καὶ	μάλ’ ἔφη, καλά τε καὶ
[613]	ἆθλα παρὰ τῶν ἀνθρώπων ~φέρονται;	~Καὶ	μάλα. ~Ανέξῃ ἄρα λέγοντος ἐμοῦ
[609]	ὃ ποιεῖ αὐτὴν αὐτὴν κακήν;	~Καὶ	μάλα, ἔφη· ἃ νυνδὴ διῇμεν
[606]	οἰκείοις ἐξενεχθεὶς ὥστε κωμῳδοποιὸς γενέσθαι.	~Καὶ	μάλα, ἔφη. ~(Καὶ περὶ ἀφροδισίων
[610]	~οἷόν τε, τὸν δ’ ἔχοντα	καὶ	μάλα ζωτικὸν παρέχουσαν, καὶ πρός
[607]	κηλῇ ὑπ’ ~αὐτῆς (καὶ σύ,	καὶ	μάλιστα ὅταν δι’ Ομήρου θεωρῇς
[609]	ἐνεῖναι καὶ προσκαθῆσθαι φθείρει αὐτὴν	~καὶ	μαραίνει, ἕως ἂν εἰς θάνατον
[603]	ἐν ταῖς πράξεσι στασιάζει τε	καὶ	μάχεται αὐτὸς ~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι δὲ
[607]	πρὸς δεσπόταν κύων” ~ἐκείνη κραυγάζουσα”	καὶ	μέγας ἐν ἀφρόνων (κενε( αγορίαισι”
[621]	~(πάντων ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ δὲ κοιμηθῆναι	καὶ	μέσας νύκτας ~γενέσθαι, βροντήν τε
[618]	δ’ ὑγιείαις μεμεῖχθαι, τὰ δὲ	καὶ	~μεσοῦν τούτων. ἔνθα δή, ὡς
[618]	κάλλος πενίᾳ ἢ πλούτῳ κραθὲν	καὶ	~(μετὰ ποίας τινὸς ψυχῆς ἕξεως
[619]	τὰς αἱρέσεις ποιεῖσθαι. διὸ δὴ	καὶ	μεταβολὴν τῶν κακῶν καὶ ~τῶν
[618]	τὰς μὲν ~διατελεῖς, τὰς δὲ	καὶ	μεταξὺ διαφθειρομένας καὶ εἰς πενίας
[602]	ἢ βαρύτερον, ἀλλὰ τὸ λογισάμενον	καὶ	μετρῆσαν ἢ καὶ ~στῆσαν; ~Πῶς
[604]	ἡσυχίαν ἄγειν ἐν ταῖς ~συμφοραῖς	καὶ	μὴ ἀγανακτεῖν, ὡς οὔτε δήλου
[619]	τε καὶ τῶν τοιούτων κακῶν,	καὶ	~μὴ ἐμπεσὼν εἰς τυραννίδας καὶ
[606]	καὶ ἰδίᾳ ἀκούων ~σφόδρα χαρῇς	καὶ	μὴ μισῇς ὡς πονηρά, ταὐτὸν
[611]	εἶναι σύνθετόν τε ἐκ πολλῶν	καὶ	μὴ τῇ ~καλλίστῃ κεχρημένον συνθέσει,
[602]	καλὸν εἶναι τοῖς ~πολλοῖς τε	καὶ	μηδὲν εἰδόσιν, τοῦτο μιμήσεται. ~Τί
[595]	~Πολιτεία Ι.	~(Καὶ	μήν, ἦν δ’ ἐγώ, πολλὰ
[608]	οἶμαι δὲ καὶ ἄλλον ὁντινοῦν.	~(Καὶ	μήν, ἦν δ’ ἐγώ, τά
[599]	τῇ ἀληθείᾳ τούτων πέρι ἅπερ	καὶ	~μιμεῖται, πολὺ πρότερον ἐν τοῖς
[598]	τ’ εἶναι ἐπιστήμην καὶ ἀνεπιστημοσύνην	καὶ	~μίμησιν ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα, ἔφη. ~Οὐκοῦν,
[598]	ὡς ἔοικεν, ~ἐντυχὼν γόητί τινι	καὶ	μιμητῇ ἐξηπατήθη, ὥστε ἔδοξεν αὐτῷ
[614]	τε (καὶ ~ἀνθρώπων ἆθλά τε	καὶ	μισθοὶ καὶ δῶρα γίγνεται πρὸς
[620]	~πολὺν βίον ἀνδρὸς ἰδιώτου ἀπράγμονος,	καὶ	μόγις εὑρεῖν κείμενόν που ~καὶ
[596]	σοφιστήν. ~Απιστεῖς; ἦν δ’ ἐγώ.	καί	μοι εἰπέ, τὸ παράπαν οὐκ
[608]	τῆς ἐν αὑτῷ ~πολιτείας δεδιότι,	καὶ	νομιστέα ἅπερ εἰρήκαμεν περὶ ποιήσεως.
[604]	τὸ μὲν ἀντιτείνειν διακελευόμενον λόγος	καὶ	νόμος ~(ἐστίν, τὸ δὲ ἕλκον
[609]	πᾶσι ~σύμφυτον ἑκάστῳ κακόν τε	καὶ	νόσημα; ~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν ὅταν
[604]	καὶ ἐπανορθοῦν τὸ ~πεσόν τε	καὶ	νοσῆσαν, ἰατρικῇ θρηνῳδίαν ἀφανίζοντα. ~Ορθότατα
[596]	οὐ μανθάνεις; ~Μανθάνω. ~Θῶμεν δὴ	καὶ	νῦν ὅτι βούλει τῶν πολλῶν.
[600]	ἠγαπήθη, καὶ οἱ ὕστεροι ἔτι	καὶ	νῦν ~Πυθαγόρειον τρόπον ἐπονομάζοντες τοῦ
[611]	~Οτι μὲν τοίνυν ἀθάνατον ψυχή,	καὶ	ὁ ἄρτι λόγος καὶ οἱ
[596]	τῶν τοιούτων γὰρ οἶμαι ~δημιουργῶν	καὶ	ὁ ζωγράφος ἐστίν. ἦ γάρ;
[596]	ποιεῖ. καίτοι τρόπῳ γέ ~τινι	καὶ	ὁ ζωγράφος κλίνην ποιεῖ· ἢ
[619]	βίον ἀφικνοῖτο, ὑγιῶς ~(φιλο( σοφοῖ	καὶ	ὁ κλῆρος αὐτῷ τῆς αἱρέσεως
[601]	ὁ ποιήσας, ὅ τε χαλκεὺς	καὶ	ὁ σκυτεύς, ἀλλ’ ἐκεῖνος ὅσπερ
[597]	οὖν, ἔφη. ~Τοῦτ’ ἄρα ἔσται	καὶ	ὁ τραγῳδοποιός, εἴπερ μιμητής ἐστι,
[607]	μέγας ἐν ἀφρόνων (κενε( αγορίαισι”	καὶ	ὁ ~τῶν διασόφων ὄχλος κρατῶν”
[619]	κατὰ σχολὴν ~σκέψασθαι, κόπτεσθαί τε	καὶ	ὀδύρεσθαι τὴν αἵρεσιν, οὐκ ἐμμένοντα
[611]	ψυχή, καὶ ὁ ἄρτι λόγος	καὶ	οἱ ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν ἄν· οἷον
[621]	~καὶ δι’ ἐκείνου διεξελθόντα, ἐπειδὴ	καὶ	οἱ ἄλλοι διῆλθον, πορεύεσθαι ἅπαντας
[607]	ὁ ~τῶν διασόφων ὄχλος κρατῶν”	καὶ	οἱ λεπτῶς μεριμνῶντες, ὅτι ἄρα
[600]	~τε διαφερόντως ἐπὶ τούτῳ ἠγαπήθη,	καὶ	οἱ ὕστεροι ἔτι καὶ νῦν
[611]	ἀθανάτῳ καὶ τῷ ἀεὶ ~ὄντι,	καὶ	οἵα ἂν γένοιτο τῷ τοιούτῳ
[615]	καὶ ~κλαούσας, ἀναμιμνῃσκομένας ὅσα τε	καὶ	οἷα πάθοιεν καὶ ἴδοιεν ἐν
[615]	τὸ ἔκτεισμα τοῦ ἀδικήματος ἐκτίνοιεν,	καὶ	οἷον εἴ τινες ~πολλοῖς θανάτων
[599]	μιμητὴν ὡρισάμεθα, ἀλλὰ καὶ ~δεύτερος,	καὶ	οἷός τε ἦσθα γιγνώσκειν ποῖα
[612]	(ἄλλῃ ἀρετῇ ἀποδοῦναι, ~ὅσους τε	καὶ	οἵους τῇ ψυχῇ παρέχει παρ’
[611]	αὐτῆς, καὶ ἐννοεῖν ὧν ἅπτεται	καὶ	οἵων ~ἐφίεται ὁμιλιῶν, ὡς συγγενὴς
[615]	κομίζοιντο. τῶν δὲ εὐθὺς γενομένων	καὶ	ὀλίγον ~χρόνον βιούντων πέρι ἄλλα
[603]	βουλόμενος ἔλεγον ὅτι ἡ γραφικὴ	καὶ	~ὅλως ἡ μιμητικὴ πόρρω μὲν
[612]	δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν, ὥσπερ Ησίοδόν τε	~καὶ	Ομηρον ὑμεῖς ἔφατε, ἀλλ’ αὐτὸ
[613]	πρὸς τὸ τέλος ἑκάστης πράξεως	καὶ	~ὁμιλίας καὶ τοῦ βίου εὐδοκιμοῦσί
[609]	χαλκῷ δὲ καὶ σιδήρῳ ἰόν,	καί,	ὅπερ λέγω, σχεδὸν πᾶσι ~σύμφυτον
[621]	ὕδατος κωλυθῆναι πιεῖν· ὅπῃ μέντοι	καὶ	ὅπως εἰς τὸ σῶμα ~ἀφίκοιτο,
[612]	εἴτε ~μονοειδής, εἴτε ὅπῃ ἔχει	καὶ	ὅπως· νῦν δὲ τὰ ἐν
[602]	ὧν ἂν ~γράφῃ, εἴτε καλὰ	καὶ	ὀρθὰ εἴτε μή, ἢ δόξαν
[601]	~Ναί. ~Οὐκοῦν ἀρετὴ καὶ κάλλος	καὶ	ὀρθότης ἑκάστου σκεύους καὶ ζῴου
[602]	ταὐτὰ ἐναντία δοξάζειν ἀδύνατον ~εἶναι;	~Καὶ	ὀρθῶς γ’ ἔφαμεν. ~(Τὸ παρὰ
[608]	ἡ ψυχὴ καὶ οὐδέποτε ~ἀπόλλυται;	~Καὶ	ὃς ἐμβλέψας μοι καὶ θαυμάσας
[621]	εἶναι αὐτὸ ~κενὸν δένδρων τε	καὶ	ὅσα γῆ φύει. σκηνᾶσθαι οὖν
[615]	τινας ~εὐεργεσίας εὐεργετηκότες καὶ δίκαιοι	καὶ	ὅσιοι γεγονότες εἶεν, κατὰ ~ταὐτὰ
[615]	~εἶναι, ὅσα πώποτέ τινα ἠδίκησαν	καὶ	ὅσους ἕκαστοι, ὑπὲρ ἁπάντων δίκην
[612]	ἐστίν, ~καὶ περικρουσθεῖσα πέτρας (τε	καὶ	ὄστρεα ἃ νῦν αὐτῇ, ἅτε
[616]	παριοῦσι σημαίνοντες ὧν ἕνεκά τε	καὶ	ὅτι εἰς τὸν Τάρταρον ~ἐμπεσούμενοι
[602]	μιμεῖται, ἀλλ’ εἶναι παιδιάν ~τινα	καὶ	οὐ σπουδὴν τὴν μίμησιν, τούς
[612]	ἄλλα ἀπελυσάμεθα ἐν τῷ λόγῳ,	(καὶ	οὐ ~τοὺς μισθοὺς οὐδὲ τὰς
[608]	ὅτι ἀθάνατος ἡμῶν ἡ ψυχὴ	καὶ	οὐδέποτε ~ἀπόλλυται; ~Καὶ ὃς ἐμβλέψας
[606]	ἐκεῖνο κερδαίνειν ἡγεῖται, τὴν ~ἡδονήν,	καὶ	οὐκ ἂν δέξαιτο αὐτῆς στερηθῆναι
[621]	οὕτως, ὦ Γλαύκων, μῦθος ἐσώθη	καὶ	οὐκ ἀπώλετο, (καὶ ἡμᾶς ~ἂν
[612]	τοῦ εἶναι ἀγαθὰ διδοῦσα ἐφάνη	καὶ	οὐκ ἐξαπατῶσα τοὺς τῷ ~ὄντι
[619]	τραχεῖαν πορεύεσθαι, ἀλλὰ λείαν τε	καὶ	οὐρανίαν. ~Ταύτην γὰρ δὴ ἔφη
[596]	ἑαυτόν, καὶ πρὸς ~τούτοις γῆν	καὶ	οὐρανὸν καὶ θεοὺς καὶ πάντα
[605]	ἐμποιεῖν, τῷ ἀνοήτῳ αὐτῆς ~(χαριζόμενον	καὶ	οὔτε τὰ μείζω οὔτε τὰ
[596]	οὔ; ~Ναί, ἔφη, φαινομένην γε	καὶ	οὗτος. ~(Τί δὲ ὁ κλινοποιός;
[616]	κάδοι οἱ εἰς ~ἀλλήλους ἁρμόττοντες,	καὶ	οὕτω δὴ τρίτον ἄλλον καὶ
[605]	τὸ βέλτιστον, καὶ ταύτῃ ὡμοίωται.	καὶ	οὕτως ἤδη ἂν ἐν δίκῃ
[621]	αὑτὸν ~κείμενον ἐπὶ τῇ πυρᾷ.	~Καὶ	οὕτως, ὦ Γλαύκων, μῦθος ἐσώθη
[600]	Ησίοδον ῥαψῳδεῖν ἂν περιιόντας εἴων,	καὶ	οὐχὶ μᾶλλον ἂν ~αὐτῶν ἀντείχοντο
[606]	ποιητὴς καὶ πρὸς διοίκησίν ~τε	καὶ	παιδείαν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἄξιος
[599]	καὶ στρατηγιῶν καὶ ~διοικήσεων πόλεων,	καὶ	(παιδείας πέρι ἀνθρώπου, δίκαιόν που
[604]	μιμουμένου εὐπετὲς ~καταμαθεῖν, ἄλλως τε	καὶ	πανηγύρει καὶ παντοδαποῖς ἀνθρώποις εἰς
[611]	~δικαιοσύνας τε καὶ ἀδικίας διόψεται	καὶ	πάντα ἃ νῦν διήλθομεν. ~νῦν
[613]	τε εἰς οὓς ἂν ἐθέλωσι·	καὶ	πάντα ἃ σὺ ~περὶ ἐκείνων,
[611]	ἐκ ~τοῦ θνητοῦ ἂν γίγνοιτο	καὶ	πάντα ἂν εἴη τελευτῶντα ἀθάνατα.
[619]	~ἀλλὰ τύχην τε καὶ δαίμονας	καὶ	πάντα μᾶλλον ἀνθ’ ἑαυτοῦ. εἶναι
[596]	ζῷα καὶ σκεύη καὶ φυτὰ	καὶ	πάντα ὅσα νυνδὴ ~ἐλέγετο. ~Ναί,
[596]	γῆν καὶ οὐρανὸν καὶ θεοὺς	καὶ	πάντα τὰ ἐν οὐρανῷ καὶ
[618]	ἀσθένειαι καὶ ~εὐμαθίαι καὶ δυσμαθίαι	καὶ	πάντα τὰ τοιαῦτα τῶν φύσει
[597]	βασιλέως καὶ τῆς ἀληθείας πεφυκώς,	καὶ	πάντες οἱ ἄλλοι μιμηταί. ~Κινδυνεύει.
[604]	~καταμαθεῖν, ἄλλως τε καὶ πανηγύρει	καὶ	παντοδαποῖς ἀνθρώποις εἰς ~θέατρα συλλεγομένοις·
[616]	ἔνθα δὴ φόβων, ἔφη, πολλῶν	καὶ	παντοδαπῶν ~σφίσι γεγονότων, τοῦτον ὑπερβάλλειν,
[611]	μὲν ἐκκεκλάσθαι, τὰ δὲ συντετρῖφθαι	καὶ	~πάντως λελωβῆσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων,
[613]	ὃ λέγω, ὅρα εἰ ἀνέξῃ.	~Καὶ	πάνυ, ἔφη· δίκαια γὰρ λέγεις.
[612]	ἔχει δόξης καὶ παρὰ θεῶν	καὶ	παρ’ ἀνθρώπων, καὶ ~ἡμᾶς ὁμολογεῖν
[612]	ὑπὲρ ~δικαιοσύνης, ὥσπερ ἔχει δόξης	καὶ	παρὰ θεῶν καὶ παρ’ ἀνθρώπων,
[620]	καὶ μόγις εὑρεῖν κείμενόν που	~καὶ	παρημελημένον (ὑπὸ τῶν ἄλλων, καὶ
[602]	χρώματα αὖ πλάνην τῆς ὄψεως,	~καὶ	πᾶσά τις ταραχὴ δήλη (ἡμῖν
[620]	δίκαια εἰς τὰ ἥμερα μεταβάλλοντα,	καὶ	πάσας μείξεις ~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ δ’
[599]	σπουδάσειεν ἢ ἐπὶ τοῖς ~μιμήμασι,	καὶ	πειρῷτο ἂν πολλὰ καὶ καλὰ
[617]	τέταρτον, τέταρτον δὲ τὸν τρίτον	καὶ	πέμπτον τὸν ~δεύτερον. στρέφεσθαι δὲ
[617]	τόν τε ἕβδομον καὶ ~ἕκτον	καὶ	πέμπτον· (τὸν) τρίτον δὲ φορᾷ
[617]	προσλάμποντος, τὸν δὲ ~τοῦ δευτέρου	καὶ	πέμπτου παραπλήσια ἀλλήλοις, ξανθότερα ἐκείνων,
[618]	ἄλλα ἀλλήλοις τε καὶ ~πλούτοις	καὶ	πενίαις, τὰ δὲ νόσοις, τὰ
[606]	τότε ἐν ταῖς οἰκείαις συμφοραῖς	~καὶ	πεπεινηκὸς τοῦ δακρῦσαί τε καὶ
[606]	κωμῳδοποιὸς γενέσθαι. ~Καὶ μάλα, ἔφη.	~(Καὶ	περὶ ἀφροδισίων δὴ καὶ θυμοῦ
[606]	περὶ ἀφροδισίων δὴ καὶ θυμοῦ	καὶ	περὶ πάντων τῶν ~ἐπιθυμητικῶν τε
[606]	οὖν οὐχ ὁ αὐτὸς λόγος	καὶ	περὶ τοῦ γελοίου; ὅτι, ἃν
[613]	λέγω περὶ τῶνδε. καὶ αὖ	καὶ	περὶ τῶν ἀδίκων, ὅτι οἱ
[613]	λαμβάνουσιν καὶ στεφανοῦνται. οὐχ οὕτω	καὶ	~περὶ τῶν δικαίων τὸ πολὺ
[612]	πόντου ἐν ᾧ νῦν ἐστίν,	~καὶ	περικρουσθεῖσα πέτρας (τε καὶ ὄστρεα
[611]	προσπεφυκέναι, ὄστρεά ~τε καὶ φυκία	καὶ	πέτρας, ὥστε παντὶ μᾶλλον θηρίῳ
[612]	αὐτῇ, ἅτε γῆν ἑστιωμένῃ, ~γεηρὰ	καὶ	πετρώδη πολλὰ καὶ ἄγρια περιπέφυκεν
[618]	τὰ δ’ ἄλλα ἀλλήλοις τε	καὶ	~πλούτοις καὶ πενίαις, τὰ δὲ
[621]	Λήθης πεδίον διὰ καύματός τε	καὶ	πνίγους δεινοῦ· καὶ γὰρ εἶναι
[616]	καὶ ἄλλους (συμποδίσαντες χεῖράς τε	καὶ	πόδας ~καὶ κεφαλήν, καταβαλόντες καὶ
[612]	δικαιοσύνην αὐτῇ ψυχῇ ἄριστον ~ηὕρομεν,	καὶ	ποιητέον εἶναι αὐτῇ τὰ δίκαια,
[597]	~Η καὶ τὸν ζωγράφον δημιουργὸν	καὶ	ποιητὴν τοῦ τοιούτου; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλὰ
[607]	μέν τις διαφορὰ ~φιλοσοφίᾳ τε	καὶ	ποιητικῇ· καὶ γὰρ ἡ λακέρυζα
[604]	~(Οὐκοῦν τὸ μὲν πολλὴν μίμησιν	καὶ	ποικίλην ἔχει, τὸ ~ἀγανακτητικόν, τὸ
[605]	ἀλλὰ πρὸς τὸ ἀγανακτητικόν τε	καὶ	~ποικίλον ἦθος διὰ τὸ εὐμίμητον
[611]	γιγνόμενον, τοιοῦτον ἱκανῶς ~λογισμῷ διαθεατέον,	καὶ	πολύ γε κάλλιον αὐτὸ εὑρήσει
[601]	ὀρθὴν ἕξει περὶ ~κάλλους τε	καὶ	πονηρίας, ~συνὼν τῷ εἰδότι καὶ
[618]	καὶ ἐπιστήμονα, βίον καὶ χρηστὸν	καὶ	πονηρὸν διαγιγνώσκοντα, ~τὸν βελτίω ἐκ
[601]	μὲν εἰδὼς ἐξαγγέλλει περὶ χρηστῶν	καὶ	πονηρῶν αὐλῶν, ὁ ~δὲ πιστεύων
[602]	που ἡμῖν μέγεθος ἐγγύθεν τε	καὶ	πόρρωθεν διὰ ~τῆς ὄψεως οὐκ
[598]	εἴη ζωγράφος, ~γράψας ἂν τέκτονα	καὶ	πόρρωθεν ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ ἂν τῷ
[601]	ὀρθότης ἑκάστου σκεύους καὶ ζῴου	καὶ	~πράξεως οὐ πρὸς ἄλλο τι
[615]	χρόνον, γέροντά τε ~πατέρα ἀποκτείνας	(καὶ	πρεσβύτερον ἀδελφόν, καὶ ἄλλα δὴ
[618]	ἀγωνίαν, τοὺς ~δ’ ἐπὶ γένεσιν	καὶ	προγόνων ἀρεταῖς, καὶ ἀδοκίμων κατὰ
[600]	~Πρωταγόρας μὲν ἄρα ὁ Αβδηρίτης	καὶ	Πρόδικος ὁ Κεῖος καὶ ἄλλοι
[608]	τά γε μέγιστα ἐπίχειρα ἀρετῆς	καὶ	προκείμενα ~ἆθλα οὐ διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν
[610]	ἔχοντα καὶ μάλα ζωτικὸν παρέχουσαν,	καὶ	πρός γ’ ἔτι τῷ ~ζωτικῷ
[606]	Ελλάδα πεπαίδευκεν οὗτος ὁ ποιητὴς	καὶ	πρὸς διοίκησίν ~τε καὶ παιδείαν
[612]	τὸν Γύγου ~δακτύλιον, ἐάντε μή,	καὶ	πρὸς τοιούτῳ δακτυλίῳ τὴν Αιδος
[604]	τὰς ἀναμνήσεις τε τοῦ πάθους	καὶ	πρὸς τοὺς ὀδυρμοὺς ~ἄγον καὶ
[596]	τά τε ἄλλα καὶ ἑαυτόν,	καὶ	πρὸς ~τούτοις γῆν καὶ οὐρανὸν
[609]	ἡ ἄλλη κακία τῷ ἐνεῖναι	καὶ	προσκαθῆσθαι φθείρει αὐτὴν ~καὶ μαραίνει,
[620]	ὅτι τὰ αὐτὰ ~ἂν ἔπραξεν	καὶ	πρώτη λαχοῦσα, καὶ ἁσμένην ἑλέσθαι.
[607]	καὶ συγχωρεῖν Ομηρον ποιητικώτατον ~εἶναι	καὶ	πρῶτον τῶν τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι δὲ
[614]	~ἀσπάζεσθαί τε ἀλλήλας ὅσαι γνώριμαι,	καὶ	πυνθάνεσθαι τάς τε ἐκ τῆς
[599]	αἰσθάνονται τριττὰ ἀπέχοντα τοῦ ~ὄντος	καὶ	ῥᾴδια ποιεῖν μὴ εἰδότι τὴν
[601]	ἑκάστων ~τῶν τεχνῶν τοῖς ὀνόμασι	καὶ	ῥήμασιν ἐπιχρωματίζειν αὐτὸν οὐκ ἐπαΐοντα
[601]	σκυτοτομίας τις λέγῃ ἐν μέτρῳ	καὶ	ῥυθμῷ καὶ ἁρμονίᾳ, πάνυ ~εὖ
[621]	μέσας νύκτας ~γενέσθαι, βροντήν τε	καὶ	σεισμὸν γενέσθαι, καὶ ἐντεῦθεν ἐξαπίνης
[602]	οὖν. ~Τούτῳ δὲ πολλάκις μετρήσαντι	καὶ	σημαίνοντι μείζω ἄττα εἶναι ἢ
[609]	σηπεδόνα ~τε ξύλοις, χαλκῷ δὲ	καὶ	σιδήρῳ ἰόν, καί, ὅπερ λέγω,
[599]	ὠφεληκέναι; Χαρώνδαν μὲν γὰρ ~Ιταλία	καὶ	Σικελία, καὶ ἡμεῖς Σόλωνα· σὲ
[596]	~σαυτόν τε καὶ τἆλλα ζῷα	καὶ	σκεύη καὶ φυτὰ καὶ πάντα
[599]	ἄλλους ~πολλοὺς (πολλαὶ μεγάλαι τε	καὶ	σμικραί; σὲ δὲ τίς αἰτιᾶται
[605]	ἐνδόντες ἡμᾶς ~αὐτοὺς ἑπόμεθα συμπάσχοντες	καὶ	σπουδάζοντες ἐπαινοῦμεν ὡς ἀγαθὸν ~ποιητήν,
[608]	ποιήσει ὡς ἀληθείας τε ἁπτομένῃ	καὶ	~σπουδαίᾳ, ἀλλ’ εὐλαβητέον (αὐτὴν ὂν
[613]	ἐλθόντες τά τε ἆθλα λαμβάνουσιν	καὶ	στεφανοῦνται. οὐχ οὕτω καὶ ~περὶ
[602]	τὸ λογισάμενον καὶ μετρῆσαν ἢ	καὶ	~στῆσαν; ~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Αλλὰ
[599]	λέγειν Ομηρος, πολέμων τε πέρι	καὶ	στρατηγιῶν καὶ ~διοικήσεων πόλεων, καὶ
[607]	φίλε, οὐ κηλῇ ὑπ’ ~αὐτῆς	(καὶ	σύ, καὶ μάλιστα ὅταν δι’
[608]	ἀδικῶ γ’ ἔφην. οἶμαι δὲ	καὶ	σύ· οὐδὲν γὰρ χαλεπόν. ~Εμοιγ’
[607]	ὄντας ~βελτίστους εἰς ὅσον δύνανται,	καὶ	συγχωρεῖν Ομηρον ποιητικώτατον ~εἶναι καὶ
[609]	ἀγαθὸν λέγεις; ~οἷον (ὀφθαλμοῖς ~ὀφθαλμίαν	καὶ	σύμπαντι τῷ σώματι νόσον, σίτῳ
[618]	ἀναλογιζόμενον ~πάντα τὰ νυνδὴ ῥηθέντα	καὶ	συντιθέμενα ἀλλήλοις καὶ διαιρούμενα πρὸς
[599]	αἰτιᾶται πόλις ~νομοθέτην ἀγαθὸν γεγονέναι	καὶ	σφᾶς ὠφεληκέναι; Χαρώνδαν μὲν γὰρ
[601]	ἐπαΐουσιν, ἐκ τῶν χρωμάτων δὲ	καὶ	σχημάτων ~θεωροῦσιν; ~Πάνυ μὲν οὖν.
[613]	καὶ τοῦ βίου εὐδοκιμοῦσί τε	καὶ	τὰ ἆθλα παρὰ τῶν ἀνθρώπων
[612]	δίδωσι τοῖς ἔχουσιν αὐτήν, ἐπειδὴ	~καὶ	τὰ ἀπὸ τοῦ εἶναι ἀγαθὰ
[598]	τὰ πρὸς ἀρετὴν καὶ κακίαν,	~καὶ	τά γε θεῖα· ἀνάγκη γὰρ
[596]	οἷός τε σκεύη ποιῆσαι, ἀλλὰ	καὶ	τὰ ἐκ τῆς γῆς φυόμενα
[596]	καὶ πάντα τὰ ἐν οὐρανῷ	καὶ	τὰ ἐν ~Αιδου ὑπὸ γῆς
[596]	πανταχῇ· ~ταχὺ μὲν ἥλιον ποιήσεις	καὶ	τὰ ἐν τῷ οὐρανῷ, ταχὺ
[599]	μιμηταῖς τούτοις οὗτοι ἐντυχόντες ἐξηπάτηνται	~καὶ	τὰ ἔργα αὐτῶν ὁρῶντες (οὐκ
[612]	περὶ αὐτῆς δοκεῖσθαι οὕτω, ἵνα	καὶ	τὰ νικητήρια ~κομίσηται, ἀπὸ τοῦ
[596]	γῆν, ταχὺ δὲ ~σαυτόν τε	καὶ	τἆλλα ζῷα καὶ σκεύη καὶ
[596]	τὰς τραπέζας, ~αἷς ἡμεῖς χρώμεθα,	καὶ	τἆλλα κατὰ ταὐτά; οὐ γάρ
[598]	ἀνθρώπῳ ~πάσας ἐπισταμένῳ τὰς δημιουργίας	καὶ	τἆλλα πάντα ὅσα εἷς ἕκαστος
[597]	ἐπειδήπερ φύσει γε καὶ τοῦτο	καὶ	τἆλλα πάντα ~πεποίηκεν. ~Τί δὲ
[615]	τοῦ στομίου ἦμεν μέλλοντες ἀνιέναι	~καὶ	τἆλλα πάντα πεπονθότες, ἐκεῖνόν τε
[598]	μὲν οὐδέν, φαίνεται δὲ ἀλλοία;	καὶ	~τἆλλα ὡσαύτως; ~Οὕτως, ἔφη· φαίνεται,
[614]	ἑτέρας ἐκ τοῦ (οὐρανοῦ καθαράς.	καὶ	τὰς ἀεὶ ~ἀφικνουμένας ὥσπερ ἐκ
[614]	παρὰ τῶν ἑτέρων τὰ ἐκεῖ	καὶ	τὰς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τὰ
[616]	καὶ ἁσμενέστατα ἕκαστον σιγήσαντος ἀναβῆναι.	καὶ	τὰς μὲν ~δὴ δίκας τε
[602]	οὐκ ἴσον φαίνεται. ~Οὐ γάρ.	~Καὶ	ταὐτὰ καμπύλα τε καὶ εὐθέα
[605]	ἀλλὰ μὴ ~πρὸς τὸ βέλτιστον,	καὶ	ταύτῃ ὡμοίωται. καὶ οὕτως ἤδη
[603]	ποίησιν ὀνομάζομεν; ~Εἰκός γ’ ἔφη,	καὶ	ταύτην. ~Μὴ τοίνυν, ἦν δ’
[608]	τοῦτον τὸν ~λόγον, ὃν λέγομεν,	καὶ	ταύτην τὴν ἐπῳδήν, εὐλαβούμενοι πάλιν
[620]	ἐπὶ τούτῳ Αγαμέμνονος· ἔχθρᾳ δὲ	καὶ	ταύτην τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ~διὰ
[596]	ἦν δ’ ἐγώ, ἀλλὰ πολλαχῇ	καὶ	ταχὺ δημιουργούμενος, ~τάχιστα δέ που,
[619]	τὸν μὲν προφήτην ~οὕτως εἰπεῖν·	Καὶ	τελευταίῳ ἐπιόντι, ξὺν νῷ ἑλομένῳ,
[618]	~ἑωράκαμεν γὰρ ὅτι ζῶντί τε	καὶ	τελευτήσαντι αὕτη κρατίστη αἵρεσις. ~ἀδαμαντίνως
[609]	πονηρόν τε ποιεῖ ᾧ ~προσεγένετο,	καὶ	τελευτῶν ὅλον διέλυσεν καὶ ἀπώλεσεν;
[616]	καὶ οὕτω δὴ τρίτον ἄλλον	καὶ	τέταρτον καὶ ~ἄλλους τέτταρας. ὀκτὼ
[612]	καὶ τοὺς μισθοὺς τῇ δικαιοσύνῃ	καὶ	τῇ (ἄλλῃ ἀρετῇ ἀποδοῦναι, ~ὅσους
[618]	~ἐπὶ εἴδεσιν καὶ κατὰ κάλλη	καὶ	τὴν ἄλλην ἰσχύν (τε καὶ
[619]	μόνον ἐνθάδε εὐδαιμονεῖν ~ἄν, ἀλλὰ	καὶ	τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ δεῦρο
[617]	ὄντα, Ατροπον δὲ τὰ μέλλοντα.	καὶ	τὴν ~μὲν Κλωθὼ τῇ δεξιᾷ
[611]	ἢ οἷος ἦν ~φύσει, οὕτω	καὶ	τὴν ψυχὴν ἡμεῖς θεώμεθα διακειμένην
[621]	τῆς Λήθης ποταμὸν εὖ ~διαβησόμεθα	καὶ	τὴν ψυχὴν οὐ μιανθησόμεθα. ἀλλ’
[597]	ἐστι, τρίτος τις ~ἀπὸ βασιλέως	καὶ	τῆς ἀληθείας πεφυκώς, καὶ πάντες
[608]	ποιητικῇ ἄξιον ἀμελῆσαι δικαιοσύνης τε	καὶ	τῆς ~ἄλλης ἀρετῆς. ~Σύμφημί σοι,
[614]	τὸ χάσμα τοῦ οὐρανοῦ τε	καὶ	τῆς γῆς ~ἀπιούσας τὰς ψυχάς,
[618]	ἕξεως κακὸν ἢ ἀγαθὸν ἐργάζεται,	καὶ	τί εὐγένειαι ~καὶ δυσγένειαι καὶ
[605]	δικαίως ἂν αὐτοῦ ἤδη ἐπιλαμβανοίμεθα,	καὶ	τιθεῖμεν ~ἀντίστροφον αὐτὸν τῷ ζωγράφῳ·
[616]	τὰς μὲν ~δὴ δίκας τε	καὶ	τιμωρίας τοιαύτας τινὰς (εἶναι, καὶ
[607]	ᾕρει. προσείπωμεν δὲ αὐτῇ, μὴ	καί	τινα ~σκληρότητα ἡμῶν καὶ ἀγροικίαν
[596]	~ταῦτα ποιῆσαι τρόπῳ γέ τινι;	~Καὶ	τίς, ἔφη, ὁ τρόπος οὗτος;
[616]	οὗ τὴν μὲν ἠλακάτην τε	καὶ	τὸ ἄγκιστρον ~εἶναι ἐξ ἀδάμαντος,
[599]	δύναιτο ποιεῖν, τό τε μιμηθησόμενον	καὶ	τὸ ~εἴδωλον, ἐπὶ τῇ τῶν
[610]	ἱκανὴ ἥ γε οἰκεία πονηρία	~καὶ	τὸ οἰκεῖον κακὸν ἀποκτεῖναι καὶ
[616]	ὁδὸν ἐκτὸς ~ἐπ’ ἀσπαλάθων κνάμπτοντες,	~καὶ	τοῖς ἀεὶ παριοῦσι σημαίνοντες ὧν
[621]	καὶ ἡμῖν αὐτοῖς φίλοι ὦμεν	~καὶ	τοῖς θεοῖς, αὐτοῦ τε μένοντες
[601]	τε οὐκ ἐπαΐων ~περὶ σκυτοτομίας	καὶ	τοῖς μὴ ἐπαΐουσιν, ἐκ τῶν
[607]	~Δοῖμεν δέ γέ που ἂν	καὶ	τοῖς προστάταις αὐτῆς, ὅσοι μὴ
[600]	οἳ ἐκεῖνον ἠγάπων ἐπὶ (συνουσίᾳ	καὶ	τοῖς ~ὑστέροις ὁδόν τινα παρέδοσαν
[612]	τὸν δίκαιον δοκεῖν ἄδικον εἶναι	καὶ	τὸν ἄδικον δίκαιον· ~ὑμεῖς γὰρ
[618]	φύσιν ἀποβλέποντα, τόν τε χείρω	καὶ	τὸν ἀμείνω (βίον, ~χείρω μὲν
[607]	καὶ ὠφελίμη πρὸς τὰς πολιτείας	καὶ	τὸν βίον τὸν ἀνθρώπινόν ἐστιν·
[597]	οὐ δημιουργὸν κλίνης; ~Ναί. ~Η	καὶ	τὸν ζωγράφον δημιουργὸν καὶ ποιητὴν
[598]	τοῦτο ἐπισκεπτέον τήν τε τραγῳδίαν	καὶ	τὸν ~ἡγεμόνα αὐτῆς Ομηρον, ἐπειδή
[616]	ὄγδοον δὲ τὸν τοῦ δευτέρου.	καὶ	τὸν μὲν τοῦ μεγίστου ~ποικίλον,
[605]	τοὺς δὲ ~χαριεστέρους φθείρῃ· ταὐτὸν	καὶ	τὸν μιμητικὸν ποιητὴν φήσομεν κακὴν
[601]	μὲν οὖν. ~Οὕτω δὴ οἶμαι	καὶ	τὸν ποιητικὸν φήσομεν χρώματα ἄττα
[621]	~ἂν σώσειεν, ἂν πειθώμεθα αὐτῷ,	καὶ	τὸν τῆς Λήθης ποταμὸν εὖ
[608]	ἐμπεσεῖν ~εἰς τὸν παιδικόν τε	καὶ	τὸν τῶν πολλῶν ἔρωτα. ᾀσόμεθα
[601]	οἵας δεῖ τὰς ἡνίας εἶναι	καὶ	τὸν χαλινὸν ὁ γραφεύς; ἢ
[596]	γάρ; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλ’ ὅρα δὴ	καὶ	τόνδε τίνα καλεῖς τὸν δημιουργόν.
[612]	ὑπὸ τῶν εὐδαιμόνων λεγομένων ~ἑστιάσεων.	καὶ	τότ’ ἄν τις ἴδοι αὐτῆς
[619]	γίγνεται ἄνθρωπος. ~Καὶ δὴ οὖν	καὶ	τότε ὁ ἐκεῖθεν ἄγγελος ἤγγελλε
[603]	περὶ πλείστου ποιεῖται, ἐλέγομέν που	καὶ	τότε ὅτι ῥᾷστα οἴσει ~τῶν
[613]	τέλος ἑκάστης πράξεως καὶ ~ὁμιλίας	καὶ	τοῦ βίου εὐδοκιμοῦσί τε καὶ
[607]	πόλει βασιλεύσετον ἀντὶ νόμου τε	καὶ	τοῦ κοινῇ ἀεὶ δόξαντος εἶναι
[614]	~δύ’ εἶναι χάσματα ἐχομένω ἀλλήλοιν	καὶ	τοῦ οὐρανοῦ αὖ ἐν τῷ
[595]	πρὸς τοὺς τῆς ~τραγῳδίας ποιητὰς	καὶ	τοὺς ἄλλους ἅπαντας τοὺς μιμητικούς—
[618]	γὰρ πάντων βίους καὶ δὴ	καὶ	τοὺς ~ἀνθρωπίνους ἅπαντας. τυραννίδας τε
[605]	μέγιστον κατηγορήκαμεν αὐτῆς. τὸ γὰρ	καὶ	τοὺς ~ἐπιεικεῖς ἱκανὴν εἶναι λωβᾶσθαι,
[612]	ἤδη ἀνεπίφθονόν ἐστιν πρὸς ~ἐκείνοις	καὶ	τοὺς μισθοὺς τῇ δικαιοσύνῃ καὶ
[597]	~διατρίβουσιν. ~Μηδὲν ἄρα θαυμάζωμεν εἰ	καὶ	τοῦτο ἀμυδρόν τι τυγχάνει ὂν
[598]	ὅτι σμικρόν τι ἑκάστου ἐφάπτεται,	καὶ	τοῦτο ~εἴδωλον. οἷον ὁ ζωγράφος,
[597]	γοῦν, ἔφη, ἐπειδήπερ φύσει γε	καὶ	τοῦτο καὶ τἆλλα πάντα ~πεποίηκεν.
[599]	δημιουργίᾳ ἑαυτὸν ἀφεῖναι ἂν σπουδάζειν	~καὶ	τοῦτο προστήσασθαι τοῦ (ἑαυτοῦ βίου
[615]	δεῦρο. ἐθεασάμεθα γὰρ οὖν δὴ	καὶ	τοῦτο ~τῶν δεινῶν θεαμάτων· ἐπειδὴ
[614]	ἀριστεράν τε καὶ κάτω, ἔχοντας	καὶ	~τούτους ἐν τῷ ὄπισθεν σημεῖα
[596]	(θέλεις, πολλαί ~πού εἰσι κλῖναι	καὶ	τράπεζαι. ~Πῶς δ’ οὔ; ~Αλλὰ
[619]	πάλιν πορείαν οὐκ ἂν χθονίαν	~καὶ	τραχεῖαν πορεύεσθαι, ἀλλὰ λείαν τε
[605]	ὅτι τοῦτο ἐγείρει τῆς ~ψυχῆς	καὶ	τρέφει καὶ ἰσχυρὸν ποιῶν ἀπόλλυσι
[611]	τῷ τε θείῳ καὶ ἀθανάτῳ	καὶ	τῷ ἀεὶ ~ὄντι, καὶ οἵα
[599]	ποιοῦσιν— ἤ τι καὶ λέγουσιν	καὶ	τῷ ὄντι οἱ ἀγαθοὶ ποιηταὶ
[605]	ποιεῖν πρὸς ἀλήθειαν ~ἔοικεν αὐτῷ,	καὶ	τῷ πρὸς ἕτερον (τοι( οῦτον
[619]	δὴ καὶ μεταβολὴν τῶν κακῶν	καὶ	~τῶν ἀγαθῶν ταῖς πολλαῖς τῶν
[600]	ποιητικοὺς ~μιμητὰς εἰδώλων ἀρετῆς εἶναι	καὶ	τῶν ἄλλων περὶ ὧν ποιοῦσιν,
[618]	τῶν φύσει περὶ ψυχὴν ~ὄντων	καὶ	τῶν ἐπικτήτων τί συγκεραννύμενα πρὸς
[619]	ἐκεῖ ἀνέκπληκτος ὑπὸ πλούτων τε	καὶ	τῶν τοιούτων κακῶν, καὶ ~μὴ
[610]	θανάσιμον τῷ ἔχοντι ὥσπερ ~νόσον,	καὶ	ὑπ’ (αὐτοῦ, τοῦ ἀποκτεινύντος τῇ
[619]	ἐπιόντα τὴν ~μεγίστην τυραννίδα ἑλέσθαι,	καὶ	ὑπὸ ἀφροσύνης τε καὶ λαιμαργίας
[611]	γένοιτο τῷ τοιούτῳ πᾶσα ἐπισπομένη	καὶ	ὑπὸ ταύτης τῆς ~ὁρμῆς ἐκκομισθεῖσα
[619]	ἀεὶ τῶν τοιούτων βίον αἱρεῖσθαι	καὶ	φεύγειν τὰ ὑπερβάλλοντα ~ἑκατέρωσε καὶ
[603]	ἡμῖν προσομιλεῖ τε καὶ ἑταίρα	καὶ	~φίλη ἐστὶν ἐπ’ οὐδενὶ ὑγιεῖ
[618]	διαφθειρομένας καὶ εἰς πενίας τε	καὶ	φυγὰς ~καὶ εἰς πτωχείας τελευτώσας·
[611]	ἄλλα δὲ προσπεφυκέναι, ὄστρεά ~τε	καὶ	φυκία καὶ πέτρας, ὥστε παντὶ
[596]	καὶ τἆλλα ζῷα καὶ σκεύη	καὶ	φυτὰ καὶ πάντα ὅσα νυνδὴ
[606]	~τὸ ὑπὸ τῶν ποιητῶν πιμπλάμενον	καὶ	χαῖρον· τὸ δὲ φύσει βέλτιστον
[601]	~Ζωγράφος, φαμέν, ἡνίας τε γράψει	καὶ	χαλινόν; ~Ναί. ~Ποιήσει δέ γε
[601]	~Ναί. ~Ποιήσει δέ γε σκυτοτόμος	καὶ	χαλκεύς; ~Πάνυ γε. ~Αρ’ οὖν
[618]	ποιήσει ~δυνατὸν καὶ ἐπιστήμονα, βίον	καὶ	χρηστὸν καὶ πονηρὸν διαγιγνώσκοντα, ~τὸν
[609]	οὐχ οὕτω; ~Ναί. ~Ιθι δή,	καὶ	ψυχὴν κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον
[598]	τοῦ ἀληθοῦς ἡ μιμητική ἐστιν	καί,	ὡς ἔοικεν, διὰ ~τοῦτο πάντα
[598]	τοιούτῳ ὅτι εὐήθης τις ἄνθρωπος,	καί,	ὡς ἔοικεν, ~ἐντυχὼν γόητί τινι
[604]	δ’ ἐγώ, περὶ τὸ γεγονὸς	καὶ	ὥσπερ ἐν πτώσει ~κύβων πρὸς
[607]	ὡς οὐ μόνον ἡδεῖα ~ἀλλὰ	καὶ	ὠφελίμη πρὸς τὰς πολιτείας καὶ
[607]	μὴ μόνον ἡδεῖα ~φανῇ ἀλλὰ	καὶ	ὠφελίμη. ~Πῶς δ’ οὐ μέλλομεν,
[608]	κακὸν εἶναι, τὸ δὲ σῷζον	καὶ	~ὠφελοῦν τὸ ἀγαθόν. ~Εγωγ’ ἔφη.
[599]	καὶ δι’ ἄλλους ~πολλοὺς (πολλαὶ	μεγάλαι	τε καὶ σμικραί; σὲ δὲ
[602]	~καὶ ἡ θαυματοποιία καὶ αἱ	ἄλλαι	πολλαὶ τοιαῦται μηχαναί. ~Αληθῆ. ~Αρ’
[600]	εἰς τὰ ἔργα σοφοῦ ἀνδρὸς	πολλαὶ	ἐπίνοιαι καὶ ~εὐμήχανοι εἰς τέχνας
[599]	Λακεδαίμων καὶ δι’ ἄλλους ~πολλοὺς	(πολλαὶ	μεγάλαι τε καὶ σμικραί; σὲ
[596]	τῶν πολλῶν. οἷον, εἰ (θέλεις,	πολλαί	~πού εἰσι κλῖναι καὶ τράπεζαι.
[602]	ἡ θαυματοποιία καὶ αἱ ἄλλαι	πολλαὶ	τοιαῦται μηχαναί. ~Αληθῆ. ~Αρ’ οὖν
[610]	ἂν εἴη κακῶν— ἀλλὰ μᾶλλον	οἶμαι	~αὐτὴν φανήσεσθαι πᾶν (τοὐναν( τίον
[596]	οὔ; ~Αλλὰ φήσεις οὐκ ἀληθῆ	οἶμαι	αὐτὸν ποιεῖν ἃ ποιεῖ. καίτοι
[608]	σοι, ἔφη, ἐξ ὧν διεληλύθαμεν·	οἶμαι	δὲ καὶ ἄλλον ὁντινοῦν. ~(Καὶ
[608]	~Εἰ μὴ ἀδικῶ γ’ ἔφην.	οἶμαι	δὲ καὶ σύ· οὐδὲν γὰρ
[596]	τῷ λόγῳ. τῶν τοιούτων γὰρ	οἶμαι	~δημιουργῶν καὶ ὁ ζωγράφος ἐστίν.
[608]	ἀλλ’ οὐχ ὑπὲρ τοῦ παντός;	~Οἶμαι	ἔγωγ’ ἔφη· ἀλλὰ τί τοῦτο
[597]	δύο. ~Ορθῶς, ἔφη. ~(Ταῦτα δὴ	οἶμαι	εἰδὼς ὁ θεός, βουλόμενος εἶναι
[599]	~Οὐκ ἔγωγε. ~Αλλ’ εἴπερ γε	οἶμαι	ἐπιστήμων εἴη τῇ ἀληθείᾳ τούτων
[599]	τίς; ἕξει τινὰ εἰπεῖν; ~Οὐκ	οἶμαι,	ἔφη ὁ Γλαύκων· οὔκουν λέγεταί
[599]	ὁ ἐγκωμιαζόμενος ἢ ὁ ~ἐγκωμιάζων.	~Οἶμαι,	ἔφη· οὐ γὰρ ἐξ ἴσου
[601]	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὕτω δὴ	οἶμαι	καὶ τὸν ποιητικὸν φήσομεν χρώματα
[597]	ἐργάσασθαι. ἢ τίν’ ἄλλον; ~Οὐδένα,	οἶμαι.	~Μία δέ γε ἣν ὁ
[606]	ὅλου τοῦ ~ποιήματος. λογίζεσθαι γὰρ	οἶμαι	ὀλίγοις τισὶν μέτεστιν ὅτι ἀπολαύειν
[604]	ὅταν ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς δέ γε	οἶμαι	πολλὰ μὲν τολμήσει φθέγξασθαι, ἃ
[601]	ποιητῶν, αὐτὰ ἐφ’ αὑτῶν λεγόμενα,	~οἶμαί	σε εἰδέναι οἷα φαίνεται. τεθέασαι
[598]	~Τί δ’ οὔ; ~Αλλὰ γὰρ	οἶμαι	ὦ φίλε, τόδε δεῖ περὶ
[614]	καὶ ~ἀσπάζεσθαί τε ἀλλήλας ὅσαι	γνώριμαι,	καὶ πυνθάνεσθαι τάς τε ἐκ
[603]	τε καὶ μάχεται αὐτὸς ~αὑτῷ;	ἀναμιμνῄσκομαι	δὲ ὅτι τοῦτό γε νῦν
[612]	πάθη ~τε καὶ εἴδη, ὡς	ἐγᾦμαι,	ἐπιεικῶς αὐτῆς διεληλύθαμεν. ~Παντάπασι μὲν
[597]	~οὖσα, ἣν φαῖμεν ἄν, ὡς	ἐγᾦμαι,	θεὸν ἐργάσασθαι. ἢ τίν’ ἄλλον;
[597]	δέ γε ἣν ὁ τέκτων.	~Ναί,	ἔφη. ~Μία δὲ ἣν ὁ
[596]	καὶ πάντα ὅσα νυνδὴ ~ἐλέγετο.	~Ναί,	ἔφη, φαινόμενα, οὐ μέντοι ὄντα
[596]	ζωγράφος κλίνην ποιεῖ· ἢ οὔ;	~Ναί,	ἔφη, φαινομένην γε καὶ οὗτος.
[597]	τέκτονα; ἆρ’ οὐ δημιουργὸν κλίνης;	~Ναί.	~Η καὶ τὸν ζωγράφον δημιουργὸν
[606]	Δί’ ἔφη, οὐκ εὐλόγῳ ἔοικεν.	~(Ναί,	ἦν δ’ ἐγώ, εἰ ἐκείνῃ
[609]	μὴ ~εἶναι ἀφικνεῖται— οὐχ οὕτω;	~Ναί.	~Ιθι δή, καὶ ψυχὴν κατὰ
[601]	τοῦ δὲ φαινομένου· οὐχ (οὕτως;	~Ναί.	~Μὴ τοίνυν ἡμίσεως αὐτὸ καταλίπωμεν
[601]	τέχνας εἶναι, χρησομένην, ~ποιήσουσαν, μιμησομένην;	~Ναί.	~Οὐκοῦν ἀρετὴ καὶ κάλλος καὶ
[602]	τἀναντία φαίνεται ἅμα περὶ ταὐτά.	~Ναί.	~Οὐκοῦν ἔφαμεν τῷ αὐτῷ ἅμα
[596]	μὲν κλίνης, μία δὲ τραπέζης.	~Ναί.	~Οὐκοῦν καὶ εἰώθαμεν λέγειν ὅτι
[601]	ἡνίας τε γράψει καὶ χαλινόν;	~Ναί.	~Ποιήσει δέ γε σκυτοτόμος καὶ
[602]	ἀπὸ τῆς ἀληθείας; ἦ γάρ;	~Ναί.	~Πρὸς δὲ δὴ ποῖόν τί
[601]	αὐλῶν, ὁ ~δὲ πιστεύων ποιήσει;	~Ναί.	~Τοῦ αὐτοῦ ἄρα σκεύους ὁ
[597]	οὗτοι ἐπιστάται τρισὶν εἴδεσι ~κλινῶν.	~Ναὶ	τρεῖς. ~(Ο μὲν δὴ θεός,
[602]	τὸ μετρεῖν καὶ ἀριθμεῖν καὶ	ἱστάναι	βοήθειαι χαριέσταται ~πρὸς αὐτὰ ἐφάνησαν,
[600]	~πάμπολλοι δύνανται τοῖς ἐφ’ ἑαυτῶν	παριστάναι	ἰδίᾳ (συγγιγνό( μενοι ~ὡς οὔτε
[606]	ἀθλιωτέρων γιγνώμεθα. ~Οὐκ ἔχω ἄλλως	φάναι,	ἦ δ’ ὅς. ~(Οὐκοῦν, εἶπον,
[615]	τὸν ἐρωτώμενον εἰπεῖν, ~Οὐχ ἥκει,	φάναι,	οὐδ’ ἂν ἥξει δεῦρο. ἐθεασάμεθα
[610]	ψυχὴν μήτε ἄλλο μηδὲν ἐῶμεν	~φάναι	τινὰ ἀπόλλυσθαι. ~Αλλὰ μέντοι, ἔφη,
[602]	καὶ αἱ ἄλλαι πολλαὶ τοιαῦται	μηχαναί.	~Αληθῆ. ~Αρ’ οὖν οὐ τὸ
[603]	ἢ εὖ οἰομένους ἢ ~κακῶς	πεπραγέναι,	καὶ ἐν τούτοις δὴ πᾶσιν
[621]	εἰς τὸ σῶμα ~ἀφίκοιτο, οὐκ	εἰδέναι,	ἀλλ’ ἐξαίφνης ἀναβλέψας ἰδεῖν ἕωθεν
[602]	διωμολόγηται, τόν τε ~μιμητικὸν μηδὲν	εἰδέναι	ἄξιον λόγου περὶ ὧν μιμεῖται,
[595]	ὅσοι μὴ ~ἔχουσι φάρμακον τὸ	εἰδέναι	αὐτὰ οἷα τυγχάνει ὄντα. ~Πῇ
[607]	~εἶναι καὶ πρῶτον τῶν τραγῳδοποιῶν,	εἰδέναι	δὲ ὅτι ὅσον μόνον ὕμνους
[601]	ἐφ’ αὑτῶν λεγόμενα, ~οἶμαί σε	εἰδέναι	οἷα φαίνεται. τεθέασαι γάρ που.
[618]	πρὸς ~ἀρετὴν βίου πῶς ἔχει,	εἰδέναι	τί κάλλος πενίᾳ ἢ πλούτῳ
[613]	ἔχει, εἰ δεῖ τὸ ὂν	τιθέναι;	~οὐχ οἱ μὲν δεινοί τε
[621]	ἀμεταστρεπτὶ ὑπὸ τὸν τῆς (Ανάγκης	ἰέναι	θρόνον, ~καὶ δι’ ἐκείνου διεξελθόντα,
[620]	~δὴ θηρίων ὡσαύτως εἰς ἀνθρώπους	ἰέναι	καὶ εἰς ἄλληλα, τὰ μὲν
[610]	ἐγώ, ὁμόσε τῷ λόγῳ τολμᾷ	ἰέναι	καὶ λέγειν ὡς ~πονηρότερος καὶ
[620]	Οδυσσέως λαχοῦσαν πασῶν ὑστάτην αἱρησομένην	ἰέναι,	μνήμῃ δὲ ~τῶν προτέρων πόνων
[619]	τὴν δόξαν ἔχοντα εἰς Αιδου	ἰέναι,	ὅπως ~ἂν ᾖ καὶ ἐκεῖ
[617]	οὖν, ἐπειδὴ ἀφικέσθαι, εὐθὺς δεῖν	ἰέναι	πρὸς τὴν ~Λάχεσιν. προφήτην οὖν
[617]	αὐτῶν δὲ τούτων τάχιστα μὲν	~ἰέναι	τὸν ὄγδοον, δευτέρους δὲ καὶ
[617]	πέμπτον· (τὸν) τρίτον δὲ φορᾷ	ἰέναι,	ὡς σφίσι φαίνεσθαι, ~ἐπανακυκλούμενον τὸν
[614]	τὼ ἑτέρω ἐκ μὲν ~τοῦ	ἀνιέναι	ἐκ τῆς γῆς μεστὰς αὐχμοῦ
[615]	μὴ ἱκανῶς δεδωκὼς δίκην ἐπιχειροῖ	ἀνιέναι.	ἐνταῦθα δὴ ~ἄνδρες, ἔφη, ἄγριοι,
[615]	ἐγγὺς τοῦ στομίου ἦμεν μέλλοντες	ἀνιέναι	~καὶ τἆλλα πάντα πεπονθότες, ἐκεῖνόν
[620]	ᾑρῆσθαι, ὥσπερ ἔλαχον ~ἐν τάξει	προσιέναι	πρὸς τὴν Λάχεσιν· ἐκείνην δ’
[607]	γε. ~Οὐκοῦν δικαία ἐστὶν οὕτω	κατιέναι,	ἀπολογησαμένη ἐν μέλει ἤ τινι
[608]	πράγματι ὑπὲρ τοσούτου δεῖν (χρόνου	~ἐσπουδακέναι,	ἀλλ’ οὐχ ὑπὲρ τοῦ παντός;
[617]	~κύκλων αὐτοῦ ἄνωθεν ἐφ’ ἑκάστου	βεβηκέναι	Σειρῆνα ~συμπεριφερομένην, φωνὴν μίαν ἱεῖσαν,
[599]	παλαιῶν ἢ ~τῶν νέων λέγεται	πεποιηκέναι,	ὥσπερ Ασκληπιός, ἢ τίνας μαθητὰς
[599]	~νομοθέτην ἀγαθὸν γεγονέναι καὶ σφᾶς	ὠφεληκέναι;	Χαρώνδαν μὲν γὰρ ~Ιταλία καὶ
[611]	πέτρας, ὥστε παντὶ μᾶλλον θηρίῳ	ἐοικέναι	ἢ οἷος ἦν ~φύσει, οὕτω
[611]	ὑπὸ τῶν κυμάτων, ἄλλα δὲ	προσπεφυκέναι,	ὄστρεά ~τε καὶ φυκία καὶ
[615]	ὅσους ἕκαστοι, ὑπὲρ ἁπάντων δίκην	~δεδωκέναι	ἐν μέρει, ὑπὲρ ἑκάστου δεκάκις—
[609]	τῆς αὑτοῦ κακίας νόσου οὔσης	ἀπολωλέναι·	~ὑπὸ (δὲ σιτίων πονηρίας ἄλλων
[609]	ἀνόητον, ὅταν ληφθῇ ~ἀδικῶν, τότε	ἀπολωλέναι	ὑπὸ τῆς ἀδικίας, πονηρίας οὔσης
[612]	~Επειδὴ τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,	κεκριμέναι	εἰσί, πάλιν ἀπαιτῶ ὑπὲρ ~δικαιοσύνης,
[599]	τίς αἰτιᾶται πόλις ~νομοθέτην ἀγαθὸν	γεγονέναι	καὶ σφᾶς ὠφεληκέναι; Χαρώνδαν μὲν
[613]	πάντα ἐκεῖνα οἴου καὶ ἐμοῦ	ἀκηκοέναι	ὡς πάσχουσιν. ~ἀλλ’ ὃ λέγω,
[616]	~ἀναβαίνοι, καὶ ἁσμενέστατα ἕκαστον σιγήσαντος	ἀναβῆναι.	καὶ τὰς μὲν ~δὴ δίκας
[614]	ἴδοι. ἔφη δέ, ἐπειδὴ οὗ	ἐκβῆναι,	τὴν ψυχὴν πορεύεσθαι (μετὰ ~πολλῶν,
[621]	πιόντα ~(πάντων ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ δὲ	κοιμηθῆναι	καὶ μέσας νύκτας ~γενέσθαι, βροντήν
[596]	ἀλλὰ σοῦ παρόντος οὐδ’ ἂν	προθυμηθῆναι	οἷός τε ~εἴην εἰπεῖν, εἴ
[606]	καὶ οὐκ ἂν δέξαιτο αὐτῆς	στερηθῆναι	καταφρονήσας ὅλου τοῦ ~ποιήματος. λογίζεσθαι
[606]	τε καὶ ἀποδύρασθαι ἱκανῶς καὶ	~ἀποπλησθῆναι,	φύσει ὂν τοιοῦτον οἷον τούτων
[621]	αὐτὸς δὲ ~τοῦ μὲν ὕδατος	κωλυθῆναι	πιεῖν· ὅπῃ μέντοι καὶ ὅπως
[608]	(πολιτειῶν τροφῆς, εὖνοι μὲν ἐσόμεθα	φανῆναι	~αὐτὴν ὡς βελτίστην καὶ ἀληθεστάτην,
[612]	ἐπειδὴ ~καὶ τὰ ἀπὸ τοῦ	εἶναι	ἀγαθὰ διδοῦσα ἐφάνη καὶ οὐκ
[606]	εἰ ἄλλος ἀνὴρ ἀγαθὸς φάσκων	εἶναι	ἀκαίρως ~πενθεῖ, τοῦτον ἐπαινεῖν καὶ
[613]	καὶ ἃ ~ἄγροικα ἔφησθα σὺ	εἶναι,	ἀληθῆ λέγων— εἶτα στρεβλώσονται καὶ
[605]	οἷον ἑαυτόν τις μὴ ἀξιοῖ	εἶναι	ἀλλ’ αἰσχύνοιτο ἄν, μὴ βδελύττεσθαι
[612]	ψυχῇ ἄριστον ~ηὕρομεν, καὶ ποιητέον	εἶναι	αὐτῇ τὰ δίκαια, ἐάντ’ ἔχῃ
[621]	καὶ πνίγους δεινοῦ· καὶ γὰρ	εἶναι	αὐτὸ ~κενὸν δένδρων τε καὶ
[601]	~ὁ ζωγράφος σκυτοτόμον ποιήσει δοκοῦντα	(εἶναι,	αὐτός τε οὐκ ἐπαΐων ~περὶ
[609]	ἐνεῖναι διαφθειρούσης, εἰς τὸ μὴ	~εἶναι	ἀφικνεῖται— οὐχ οὕτω; ~Ναί. ~Ιθι
[607]	καὶ τοῦ κοινῇ ἀεὶ δόξαντος	εἶναι	~βελτίστου λόγου. ~Αληθέστατα, ἔφη. ~(Ταῦτα
[616]	ἄκρα αὐτοῦ τῶν δεσμῶν τεταμένα—	εἶναι	γὰρ τοῦτο τὸ φῶς σύνδεσμον
[619]	καὶ πάντα μᾶλλον ἀνθ’ ἑαυτοῦ.	εἶναι	δὲ ~αὐτὸν τῶν ἐκ τοῦ
[618]	φυγὰς ~καὶ εἰς πτωχείας τελευτώσας·	εἶναι	δὲ καὶ δοκίμων ἀνδρῶν βίους,
[618]	γῆν, πολὺ πλείω τῶν ~παρόντων.	εἶναι	δὲ παντοδαπά· ζῴων τε γὰρ
[620]	λαχοῦσαν ~ψυχὴν ἑλέσθαι λέοντος βίον·	εἶναι	δὲ τὴν Αἴαντος τοῦ Τελαμωνίου,
[615]	ἐν τῇ ὑπὸ ~γῆς πορείᾳ—	εἶναι	δὲ τὴν πορείαν χιλιέτη— τὰς
[605]	~ποικίλον ἦθος διὰ τὸ εὐμίμητον	εἶναι.	~Δῆλον. ~Οὐκοῦν δικαίως ἂν αὐτοῦ
[598]	ἐξηπατήθη, ὥστε ἔδοξεν αὐτῷ πάσσοφος	~εἶναι,	διὰ τὸ αὐτὸς μὴ οἷός
[603]	ἀπελίπομεν, νῦν μοι (δοκεῖ ~ἀναγκαῖον	εἶναι	διεξελθεῖν. ~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Ανήρ,
[611]	ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ ἀεὶ ὂν	εἶναι·	~εἰ δ’ ἀεὶ ὄν, ἀθάνατον.
[607]	ἡ μίμησις, ὡς χρὴ αὐτὴν	εἶναι	ἐν πόλει εὐνομουμένῃ, ἅσμενοι ἂν
[600]	τοῦ βίου διαφανεῖς πῃ δοκοῦσιν	~εἶναι	ἐν τοῖς ἄλλοις; ~Οὐδ’ αὖ,
[619]	δὲ καὶ ~εἰπεῖν, οὐκ ἐλάττους	εἶναι	ἐν τοῖς τοιούτοις ἁλισκομένους τοὺς
[616]	ἠλακάτην τε καὶ τὸ ἄγκιστρον	~εἶναι	ἐξ ἀδάμαντος, τὸν δὲ σφόνδυλον
[598]	τὸ αὐτὸς μὴ οἷός τ’	εἶναι	ἐπιστήμην καὶ ἀνεπιστημοσύνην καὶ ~μίμησιν
[595]	~πάνυ τι συννοῶ τί βούλεται	εἶναι.	~Η που ἄρ’ ἔφη, ἐγὼ
[600]	καὶ (ἠνάγκαζον παρὰ σφίσιν οἴκοι	~εἶναι,	ἢ εἰ μὴ ἔπειθον, αὐτοὶ
[602]	μετρήσαντι καὶ σημαίνοντι μείζω ἄττα	εἶναι	ἢ ~ἐλάττω ἕτερα ἑτέρων ἢ
[610]	ὁ ταῦτα λέγων, τὴν ἀδικίαν	εἶναι	θανάσιμον τῷ ἔχοντι ὥσπερ ~νόσον,
[619]	δὴ ἔφη τὴν θέαν ἀξίαν	εἶναι	ἰδεῖν, ~ὡς ἕκασται (αἱ ψυχαὶ
[609]	ἄγει εἰς τὸ μηδὲ σῶμα	εἶναι,	καὶ ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν (ἅπαντα
[601]	τὸν χρώμενον ἑκάστῳ ἐμπειρότατόν τε	εἶναι	καὶ ~ἄγγελον γίγνεσθαι τῷ ποιητῇ
[604]	ἆρ’ οὐκ ἀλόγιστόν τε φήσομεν	εἶναι	καὶ ~ἀργὸν καὶ δειλίας φίλον;
[616]	τε καὶ τιμωρίας τοιαύτας τινὰς	(εἶναι,	καὶ αὖ τὰς εὐεργεσίας ~ταύταις
[620]	βίους· ~ἐλεινήν τε γὰρ ἰδεῖν	εἶναι	καὶ γελοίαν καὶ θαυμασίαν. ~κατὰ
[602]	περὶ ταὐτὰ ἐναντία δοξάζειν ἀδύνατον	~εἶναι;	~Καὶ ὀρθῶς γ’ ἔφαμεν. ~(Τὸ
[607]	δύνανται, καὶ συγχωρεῖν Ομηρον ποιητικώτατον	~εἶναι	καὶ πρῶτον τῶν τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι
[612]	ὑμῖν τὸν δίκαιον δοκεῖν ἄδικον	εἶναι	καὶ τὸν ἄδικον δίκαιον· ~ὑμεῖς
[601]	ἐπαΐει οἵας δεῖ τὰς ἡνίας	εἶναι	καὶ τὸν χαλινὸν ὁ γραφεύς;
[600]	τοὺς ποιητικοὺς ~μιμητὰς εἰδώλων ἀρετῆς	εἶναι	καὶ τῶν ἄλλων περὶ ὧν
[610]	ὡς ἔοικεν, ἐσκήνηται τοῦ θανάσιμος	~εἶναι.	~Καλῶς, ἦν δ’ ἐγώ, λέγεις.
[615]	ὑπὲρ ἑκάστου δεκάκις— τοῦτο δ’	εἶναι	κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα (ἑκάστην, ὡς βίου
[605]	γὰρ καὶ τοὺς ~ἐπιεικεῖς ἱκανὴν	εἶναι	λωβᾶσθαι, ἐκτὸς πάνυ τινῶν ὀλίγων,
[602]	ἰαμβείοις καὶ ἐν ἔπεσι πάντας	εἶναι	μιμητικοὺς ὡς οἷόν τε ~μάλιστα.
[597]	εἶδος ποιεῖ, ~ὃ δή φαμεν	εἶναι	ὃ ἔστι κλίνη, ἀλλὰ κλίνην
[597]	ὂν δὲ οὔ· τελέως δὲ	εἶναι	ὂν τὸ τοῦ κλινουργοῦ ἔργον
[597]	οἶμαι εἰδὼς ὁ θεός, βουλόμενος	εἶναι	ὄντως κλίνης ~ποιητὴς ὄντως οὔσης,
[618]	ἐᾶν· ~τῷ δὲ ἀνελομένῳ δῆλον	εἶναι	ὁπόστος (εἰλήχει. μετὰ δὲ τοῦτο
[615]	δ’ οὖν κεφάλαιον ἔφη τόδε	~εἶναι,	ὅσα πώποτέ τινα ἠδίκησαν καὶ
[602]	λόγου περὶ ὧν μιμεῖται, ἀλλ’	εἶναι	παιδιάν ~τινα καὶ οὐ σπουδὴν
[595]	ἅπαντας τοὺς μιμητικούς— λώβη ~ἔοικεν	εἶναι	πάντα τὰ τοιαῦτα τῆς τῶν
[621]	τι τοῦ ὕδατος πᾶσιν ἀναγκαῖον	εἶναι	πιεῖν, τοὺς ~δὲ φρονήσει μὴ
[598]	ποιεῖν, ἢ μὴ οἷόν τε	εἶναι	ποιεῖν. δεῖ δὴ ~ἐπισκέψασθαι πότερον
[599]	ἔργα ἑαυτοῦ καταλιπεῖν ~μνημεῖα, καὶ	εἶναι	προθυμοῖτ’ ἂν μᾶλλον ὁ ἐγκωμιαζόμενος
[604]	ἅμα, ~δύο φαμὲν αὐτὼ ἀναγκαῖον	εἶναι.	~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν τὸ
[618]	~ὥστε ἐξ ἁπάντων αὐτῶν δυνατὸν	εἶναι	συλλογισάμενον αἱρεῖσθαι, πρὸς ~τὴν τῆς
[611]	ῥᾴδιον, ἦν δ’ ἐγώ, ἀίδιον	εἶναι	σύνθετόν τε ἐκ πολλῶν καὶ
[618]	τυραννίδας τε γὰρ ἐν αὐτοῖς	εἶναι,	τὰς μὲν ~διατελεῖς, τὰς δὲ
[598]	τῷ δοκεῖν ὡς ~ἀληθῶς τέκτονα	εἶναι.	~Τί δ’ οὔ; ~Αλλὰ γὰρ
[608]	καὶ διαφθεῖρον πᾶν τὸ κακὸν	εἶναι,	τὸ δὲ σῷζον καὶ ~ὠφελοῦν
[616]	τὴν δὲ (τοῦ σφονδύλου φύσιν	εἶναι	τοιάνδε· τὸ μὲν σχῆμα ~οἵαπερ
[596]	παράπαν οὐκ ἄν σοι δοκεῖ	εἶναι	~τοιοῦτος δημιουργός, ἢ τινὶ μὲν
[602]	ὡς ἔοικεν, οἷον φαίνεται καλὸν	εἶναι	τοῖς ~πολλοῖς τε καὶ μηδὲν
[607]	ἐρασθέντες, ἐὰν ~ἡγήσωνται μὴ ὠφέλιμον	εἶναι	τὸν ἔρωτα, βίᾳ μέν, ὅμως
[612]	θεοὺς καὶ ~ἀνθρώπους, ὅμως δοτέον	εἶναι	τοῦ λόγου ἕνεκα, ἵνα αὐτὴ
[616]	καὶ ~ἄλλους τέτταρας. ὀκτὼ γὰρ	εἶναι	τοὺς σύμπαντας σφονδύλους, ἐν ~ἀλλήλοις
[597]	~Αλλὰ τί αὐτὸν κλίνης φήσεις	εἶναι;	~(Τοῦτο, ἦ δ’ ὅς, ἔμοιγε
[614]	ᾧ τῆς τε γῆς ~δύ’	εἶναι	χάσματα ἐχομένω ἀλλήλοιν καὶ τοῦ
[601]	ἕκαστον ταύτας τινὰς τρεῖς τέχνας	εἶναι,	χρησομένην, ~ποιήσουσαν, μιμησομένην; ~Ναί. ~Οὐκοῦν
[611]	αὖ τῇ ἀληθεστάτῃ φύσει τοιοῦτον	εἶναι	ψυχήν, ὥστε πολλῆς ~ποικιλίας καὶ
[616]	ἐξ ὧν ἔλεγεν τοιόνδε αὐτὸν	εἶναι,	~ὥσπερ ἂν εἰ ἐν ἑνὶ
[618]	παραδείγματα εἰς τὸ πρόσθεν σφῶν	θεῖναι	ἐπὶ τὴν γῆν, πολὺ πλείω
[597]	πάλιν ἂν μία ἀναφανείη ἧς	~ἐκεῖναι	ἂν αὖ ἀμφότεραι τὸ εἶδος
[618]	γυναικῶν. ψυχῆς δὲ τάξιν οὐκ	ἐνεῖναι	διὰ τὸ ἀναγκαίως ἔχειν ~ἄλλον
[609]	~οἰκείας κακίας, τῷ προσκαθῆσθαι καὶ	ἐνεῖναι	διαφθειρούσης, εἰς τὸ μὴ ~εἶναι
[609]	καὶ ἡ ἄλλη κακία τῷ	ἐνεῖναι	καὶ προσκαθῆσθαι φθείρει αὐτὴν ~καὶ
[602]	ὀρθὴν διὰ τὸ ἐξ ἀνάγκης	~συνεῖναι	τῷ εἰδότι καὶ ἐπιτάττεσθαι οἷα
[610]	πονηρία ~καὶ τὸ οἰκεῖον κακὸν	ἀποκτεῖναι	καὶ ἀπολέσαι ψυχήν, σχολῇ τό
[599]	τῇ τῶν εἰδώλων δημιουργίᾳ ἑαυτὸν	ἀφεῖναι	ἂν σπουδάζειν ~καὶ τοῦτο προστήσασθαι
[597]	βούλει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τριτταί τινες	κλῖναι	αὗται γίγνονται· μία μὲν ἡ
[596]	εἰ (θέλεις, πολλαί ~πού εἰσι	κλῖναι	καὶ τράπεζαι. ~Πῶς δ’ οὔ;
[607]	τὸ δοκοῦν ἀληθὲς οὐχ ὅσιον	προδιδόναι.	ἦ γάρ, ὦ φίλε, οὐ
[609]	ἐγώ, τὴν μὲν ἄλλου πονηρίαν	~ἀπολλύναι	τι, τὴν δὲ αὑτοῦ μή.
[612]	δικαιοσύνῃ καὶ τῇ (ἄλλῃ ἀρετῇ	ἀποδοῦναι,	~ὅσους τε καὶ οἵους τῇ
[620]	γένους ~διὰ τὰ πάθη ἀετοῦ	διαλλάξαι	βίον. ἐν μέσοις δὲ λαχοῦσαν
[616]	ἐν τῷ λειμῶνι ἑκάστοις ἑπτὰ	ἡμέραι	~γένοιντο, ἀναστάντας ἐντεῦθεν δεῖν τῇ
[597]	ἀναφανείη ἧς ~ἐκεῖναι ἂν αὖ	ἀμφότεραι	τὸ εἶδος ἔχοιεν, καὶ εἴη
[610]	ποτε δείξει, ὡς τῶν ~ἀποθνῃσκόντων	ἀδικώτεραι	αἱ ψυχαὶ διὰ τὸν θάνατον
[599]	~πολλοὺς (πολλαὶ μεγάλαι τε καὶ	σμικραί;	σὲ δὲ τίς αἰτιᾶται πόλις
[601]	~οἶμαί σε εἰδέναι οἷα φαίνεται.	τεθέασαι	γάρ που. ~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν,
[598]	ἐπιστήμην καὶ ἀνεπιστημοσύνην καὶ ~μίμησιν	ἐξετάσαι.	~Αληθέστατα, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’
[610]	τὸ οἰκεῖον κακὸν ἀποκτεῖναι καὶ	ἀπολέσαι	ψυχήν, σχολῇ τό γε ἐπ’
[608]	ἀλλὰ τί τοῦτο λέγεις; ~Οὐκ	ᾔσθησαι,	ἦν δ’ ἐγώ, ὅτι ἀθάνατος
[596]	μόνον πάντα οἷός τε σκεύη	ποιῆσαι,	ἀλλὰ καὶ τὰ ἐκ τῆς
[596]	οἷός τ’ εἴης πάντα ~ταῦτα	ποιῆσαι	τρόπῳ γέ τινι; ~Καὶ τίς,
[608]	οὐδεμιᾷ οὐδέ γε ποιητικῇ ἄξιον	ἀμελῆσαι	δικαιοσύνης τε καὶ τῆς ~ἄλλης
[600]	οἷός τ’ ἦν πρὸς ἀρετὴν	ὀνῆσαι	~ἀνθρώπους, ἢ Ησίοδον ῥαψῳδεῖν ἂν
[616]	σχῆμα ~οἵαπερ ἡ τοῦ ἐνθάδε,	νοῆσαι	δὲ δεῖ ἐξ ὧν ἔλεγεν
[617]	σφᾶς πρῶτον μὲν ἐν τάξει	διαστῆσαι,	ἔπειτα ~λαβόντα ἐκ τῶν τῆς
[614]	κατασκηνᾶσθαι, καὶ ~ἀσπάζεσθαί τε ἀλλήλας	ὅσαι	γνώριμαι, καὶ πυνθάνεσθαι τάς τε
[614]	ἑκάτερον περιμένει· χρὴ δ’ αὐτὰ	ἀκοῦσαι,	ἵνα τελέως ~ἑκάτερος αὐτῶν ἀπειλήφῃ
[614]	τὰ ὑπὸ τοῦ λόγου ὀφειλόμενα	ἀκοῦσαι.	~(Λέγοις ἄν, ἔφη, ὡς οὐ
[606]	οἰκείαις συμφοραῖς ~καὶ πεπεινηκὸς τοῦ	δακρῦσαί	τε καὶ ἀποδύρασθαι ἱκανῶς καὶ
[603]	ἅπασι τούτοις ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος (διάκει(	ται;	ἢ ~ὥσπερ κατὰ τὴν ὄψιν
[599]	καὶ σμικραί; σὲ δὲ τίς	αἰτιᾶται	πόλις ~νομοθέτην ἀγαθὸν γεγονέναι καὶ
[604]	~Πολύ που, ἔφη, διοίσει, ὅταν	ὁρᾶται.	~Μονωθεὶς δέ γε οἶμαι πολλὰ
[604]	μαχεῖσθαί τε καὶ ἀντιτείνειν, ὅταν	ὁρᾶται	ὑπὸ τῶν ὁμοίων, ἢ ὅταν
[602]	καὶ ἀριθμεῖν καὶ ἱστάναι βοήθειαι	χαριέσταται	~πρὸς αὐτὰ ἐφάνησαν, ὥστε μὴ
[597]	δή, κλινοποιός, θεός, τρεῖς οὗτοι	ἐπιστάται	τρισὶν εἴδεσι ~κλινῶν. ~Ναὶ τρεῖς.
[601]	σκυτεύς, ἀλλ’ ἐκεῖνος ὅσπερ τούτοις	~ἐπίσταται	χρῆσθαι, μόνος ὁ ἱππικός; ~Αληθέστατα.
[600]	ἐπ’ αὐτοῦ ἐκείνου, ὅτε ἔζη.	~Λέγεται	γὰρ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ.
[600]	τὰ λεγόμενα περὶ Ομήρου ἀληθῆ.	λέγεται	γὰρ ὡς ~πολλή τις ἀμέλεια
[599]	οἶμαι, ἔφη ὁ Γλαύκων· οὔκουν	λέγεταί	γε οὐδ’ ὑπ’ αὐτῶν Ομηριδῶν.
[600]	~Οὐδ’ αὖ, ἔφη, τοιοῦτον οὐδὲν	λέγεται.	ὁ γὰρ Κρεώφυλος, ὦ Σώκρατες,
[600]	τισὶν ἡγεμὼν παιδείας αὐτὸς ζῶν	~λέγεται	Ομηρος γενέσθαι, οἳ ἐκεῖνον ἠγάπων
[599]	τῶν παλαιῶν ἢ ~τῶν νέων	λέγεται	πεποιηκέναι, ὥσπερ Ασκληπιός, ἢ τίνας
[618]	ψυχῆς ἕξεως κακὸν ἢ ἀγαθὸν	ἐργάζεται,	καὶ τί εὐγένειαι ~καὶ δυσγένειαι
[596]	ἐν ~Αιδου ὑπὸ γῆς ἅπαντα	ἐργάζεται.	~(Πάνυ θαυμαστόν, ἔφη, λέγεις σοφιστήν.
[596]	~ἅπαντα ποιεῖ καὶ ζῷα πάντα	ἐργάζεται,	τά τε ἄλλα καὶ ἑαυτόν,
[606]	τοιαῦτα ἡμᾶς ἡ ποιητικὴ μίμησις	ἐργάζεται·	~τρέφει γὰρ ταῦτα ἄρδουσα, δέον
[618]	ἐπικτήτων τί συγκεραννύμενα πρὸς ἄλληλα	ἐργάζεται,	~ὥστε ἐξ ἁπάντων αὐτῶν δυνατὸν
[598]	ὡς ἔοικεν, διὰ ~τοῦτο πάντα	ἀπεργάζεται,	ὅτι σμικρόν τι ἑκάστου ἐφάπτεται,
[603]	ἀληθείας ὂν τὸ αὑτῆς ἔργον	ἀπεργάζεται,	~πόρρω δ’ αὖ φρονήσεως ὄντι
[611]	ἐννοεῖν ὧν ἅπτεται καὶ οἵων	~ἐφίεται	ὁμιλιῶν, ὡς συγγενὴς οὖσα τῷ
[595]	αὐτὸς ~πάνυ τι συννοῶ τί	βούλεται	εἶναι. ~Η που ἄρ’ ἔφη,
[610]	αὐτὴ ἐκείνη ἀδικωτέρα καὶ ~ἀνοσιωτέρα	γίγνεται·	ἀλλοτρίου δὲ κακοῦ ἐν ἄλλῳ
[619]	τῷ ἔπειτα· ~οὕτω γὰρ (εὐδαιμονέστατος	γίγνεται	ἄνθρωπος. ~Καὶ δὴ οὖν καὶ
[601]	προσώποις, καλῶν δὲ μή, ~οἷα	γίγνεται	ἰδεῖν ὅταν αὐτὰ τὸ ἄνθος
[610]	λέγειν ὡς ~πονηρότερος καὶ ἀδικώτερος	γίγνεται	ὁ ἀποθνῄσκων, ἵνα δὴ μὴ
[613]	ὁμολογήσομεν, ~ὅσα γε ἀπὸ θεῶν	(γίγνεται,	~πάντα γίγνεσθαι ὡς οἷόν τε
[604]	που πάθους ἡ μίμησις αὐτοῖς	~γίγνεται.	~(Παντάπασι μὲν οὖν. ~Ο δὴ
[614]	τε καὶ μισθοὶ καὶ δῶρα	γίγνεται	πρὸς ἐκείνοις τοῖς ~ἀγαθοῖς οἷς
[602]	ἕτερα ἑτέρων ἢ ἴσα τἀναντία	φαίνεται	ἅμα περὶ ταὐτά. ~Ναί. ~Οὐκοῦν
[598]	ἑαυτῆς, ἢ διαφέρει μὲν οὐδέν,	φαίνεται	δὲ ἀλλοία; καὶ ~τἆλλα ὡσαύτως;
[598]	καὶ ~τἆλλα ὡσαύτως; ~Οὕτως, ἔφη·	φαίνεται,	διαφέρει δ’ οὐδέν. ~(Τοῦτο δὴ
[595]	καὶ ἐναργέστερον, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ,	φαίνεται,	ἐπειδὴ ~χωρὶς ἕκαστα διῄρηται τὰ
[602]	~Ταῦτα μὲν δή, ὥς γε	φαίνεται,	ἐπιεικῶς ἡμῖν διωμολόγηται, τόν τε
[602]	χρηστόν· ἀλλ’ ὡς ἔοικεν, οἷον	φαίνεται	καλὸν εἶναι τοῖς ~πολλοῖς τε
[602]	διὰ ~τῆς ὄψεως οὐκ ἴσον	φαίνεται.	~Οὐ γάρ. ~Καὶ ταὐτὰ καμπύλα
[611]	αὐτοῦ, οἷον ἐν τῷ παρόντι	φαίνεται·	~τεθεάμεθα μέντοι διακείμενον αὐτό, ὥσπερ
[601]	λεγόμενα, ~οἶμαί σε εἰδέναι οἷα	φαίνεται.	τεθέασαι γάρ που. ~Εγωγ’ ἔφη.
[598]	~Αρα οἷα ἔστιν ἢ οἷα	φαίνεται;	τοῦτο γὰρ ἔτι διόρισον. ~Πῶς
[598]	ἢ πρὸς τὸ φαινόμενον, ~ὡς	φαίνεται,	φαντάσματος ἢ ἀληθείας οὖσα μίμησις;
[596]	~εἴην εἰπεῖν, εἴ τί μοι	καταφαίνεται,	ἀλλ’ αὐτὸς ὅρα. ~Βούλει οὖν
[617]	γένους θανατηφόρου. (οὐχ ὑμᾶς δαίμων	~λήξεται,	ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε. πρῶτος
[603]	γε τόδ’ ἐπισκεψώμεθα, πότερον οὐδὲν	ἀχθέσεται,	ἢ τοῦτο μὲν ~ἀδύνατον, μετριάσει
[602]	~(Αλλ’ οὖν δὴ ὅμως γε	μιμήσεται,	οὐκ εἰδὼς περὶ ἑκάστου ὅπῃ
[602]	τε καὶ μηδὲν εἰδόσιν, τοῦτο	μιμήσεται.	~Τί γὰρ ἄλλο; ~Ταῦτα μὲν
[602]	χρὴ γράφειν; ~Οὐδέτερα. ~Οὔτε ἄρα	εἴσεται	οὔτε ὀρθὰ δοξάσει ὁ μιμητὴς
[611]	φιλοσοφίαν αὐτῆς, καὶ ἐννοεῖν ὧν	ἅπτεται	καὶ οἵων ~ἐφίεται ὁμιλιῶν, ὡς
[598]	ἀπεργάζεται, ὅτι σμικρόν τι ἑκάστου	ἐφάπτεται,	καὶ τοῦτο ~εἴδωλον. οἷον ὁ
[600]	ἄρχοντος ἢ ~συμβουλεύοντος εὖ πολεμηθεὶς	μνημονεύεται;	~Οὐδείς. ~Αλλ’ οἷα δὴ εἰς
[603]	ταῖς πράξεσι στασιάζει τε καὶ	μάχεται	αὐτὸς ~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι δὲ ὅτι
[611]	ἐναργέστερον ~δικαιοσύνας τε καὶ ἀδικίας	διόψεται	καὶ πάντα ἃ νῦν διήλθομεν.
[602]	ὥς γε φαίνεται, ἐπιεικῶς ἡμῖν	διωμολόγηται,	τόν τε ~μιμητικὸν μηδὲν εἰδέναι
[610]	ὁ ἀποθνῄσκων, ἵνα δὴ μὴ	~ἀναγκάζηται	ἀθανάτους τὰς ψυχὰς ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν
[599]	καὶ τῷ ὄντι οἱ ἀγαθοὶ	ποιηταὶ	ἴσασιν ~περὶ ὧν δοκοῦσιν τοῖς
[598]	σκόπει· πρὸς πότερον ἡ γραφικὴ	πεποίηται	περὶ ~ἕκαστον; πότερα πρὸς τὸ
[607]	προστάταις αὐτῆς, ὅσοι μὴ ποιητικοί,	~φιλοποιηταὶ	δέ, ἄνευ μέτρου λόγον ὑπὲρ
[597]	πεφυκώς, καὶ πάντες οἱ ἄλλοι	μιμηταί.	~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν δὴ μιμητὴν
[602]	ὁ μιμητὴς περὶ ὧν ἂν	μιμῆται	~πρὸς κάλλος ἢ πονηρίαν. ~Οὐκ
[613]	δικαίου ἀνδρός, ἐάντ’ ἐν πενίᾳ	~γίγνηται	ἐάντ’ ἐν νόσοις ἤ τινι
[604]	~ἐρημίᾳ μόνος αὐτὸς καθ’ αὑτὸν	γίγνηται;	~Πολύ που, ἔφη, διοίσει, ὅταν
[605]	δὲ οἰκεῖόν τινι ἡμῶν κῆδος	γένηται,	ἐννοεῖς αὖ ὅτι ἐπὶ τῷ
[609]	~Οὐκοῦν ὅταν τῴ τι τούτων	προσγένηται,	πονηρόν τε ποιεῖ ᾧ ~προσεγένετο,
[610]	οὕτω πόρρω που, ὡς ἔοικεν,	ἐσκήνηται	τοῦ θανάσιμος ~εἶναι. ~Καλῶς, ἦν
[595]	δοκεῖ, φαίνεται, ἐπειδὴ ~χωρὶς ἕκαστα	διῄρηται	τὰ τῆς ψυχῆς (εἴδη. ~Πῶς
[601]	ποιεῖ ἐν τῇ χρείᾳ ᾧ	~χρῆται·	οἷον αὐλητής που αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει
[619]	ἄλλας τοιαύτας πράξεις πολλὰ μὲν	~ἐργάσηται	καὶ ἀνήκεστα κακά, ἔτι δὲ
[612]	οὕτω, ἵνα καὶ τὰ νικητήρια	~κομίσηται,	ἀπὸ τοῦ δοκεῖν κτωμένη ἃ
[606]	καὶ ἐλεεῖν, ἀλλ’ ἐκεῖνο κερδαίνειν	ἡγεῖται,	τὴν ~ἡδονήν, καὶ οὐκ ἂν
[604]	ἕτοιμον πείθεσθαι, ᾗ ὁ νόμος	~ἐξηγεῖται;	~Πῶς; ~Λέγει που ὁ νόμος
[603]	~τι ἄλλο ὧν περὶ πλείστου	ποιεῖται,	ἐλέγομέν που καὶ τότε ὅτι
[619]	ξὺν νῷ ἑλομένῳ, συντόνως ζῶντι	~κεῖται	βίος ἀγαπητός, οὐ κακός. μήτε
[613]	δὴ ὑπό γε ~θεῶν ποτε	ἀμελεῖται	ὃς ἂν προθυμεῖσθαι ἐθέλῃ δίκαιος
[602]	εἰδέναι ἄξιον λόγου περὶ ὧν	μιμεῖται,	ἀλλ’ εἶναι παιδιάν ~τινα καὶ
[603]	δὴ προθώμεθα· πράττοντας, φαμέν, ἀνθρώπους	μιμεῖται	ἡ ~μιμητικὴ βιαίους ἢ ἑκουσίας
[599]	ἀληθείᾳ τούτων πέρι ἅπερ καὶ	~μιμεῖται,	πολὺ πρότερον ἐν τοῖς ἔργοις
[610]	δ’ ὅς, οὐκ ἄρα πάνδεινον	φανεῖται	ἡ ἀδικία, εἰ θανάσιμον ~ἔσται
[609]	διαφθειρούσης, εἰς τὸ μὴ ~εἶναι	ἀφικνεῖται—	οὐχ οὕτω; ~Ναί. ~Ιθι δή,
[610]	ἄλλο ἀπολεῖ, πλὴν ἐφ’ ᾧ	~τέτακται.	~Σχολῇ γ’ ἔφη, ὥς γε
[607]	ὡς ὄντας ~βελτίστους εἰς ὅσον	δύνανται,	καὶ συγχωρεῖν Ομηρον ποιητικώτατον ~εἶναι
[600]	ὁ Κεῖος καὶ ἄλλοι ~πάμπολλοι	δύνανται	τοῖς ἐφ’ ἑαυτῶν παριστάναι ἰδίᾳ
[598]	ὅτι οὗτοι πάσας μὲν ~τέχνας	ἐπίστανται,	πάντα δὲ τὰ ἀνθρώπεια τὰ
[598]	πότερον μιμηταῖς τούτοις οὗτοι ἐντυχόντες	ἐξηπάτηνται	~καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν ὁρῶντες
[600]	τέχνας ἤ τινας ἄλλας πράξεις	λέγονται,	ὥσπερ αὖ Θάλεώ ~τε πέρι
[613]	εἰσιν καὶ γέροντες γιγνόμενοι ἄθλιοι	~προπηλακίζονται	ὑπὸ ξένων τε (καὶ ἀστῶν,
[599]	τὰ ἔργα αὐτῶν ὁρῶντες (οὐκ	αἰσθάνονται	τριττὰ ἀπέχοντα τοῦ ~ὄντος καὶ
[610]	αἱ ψυχαὶ διὰ τὸν θάνατον	γίγνονται.	~Εὰν δέ γέ τις, ἔφην
[597]	~Οὐκοῦν τριτταί τινες κλῖναι αὗται	γίγνονται·	μία μὲν ἡ ἐν τῇ
[613]	ὀξέως ἀποπηδῶσιν, ~τελευτῶντες (δὲ καταγέλαστοι	γίγνονται,	τὰ ὦτα ἐπὶ τῶν ὤμων
[607]	οἱ λεπτῶς μεριμνῶντες, ὅτι ἄρα	~πένονται,	καὶ ἄλλα μυρία σημεῖα παλαιᾶς
[613]	τὰ ἆθλα παρὰ τῶν ἀνθρώπων	~φέρονται;	~Καὶ μάλα. ~Ανέξῃ ἄρα λέγοντος
[600]	τὴν αὑτῶν διοικεῖν οἷοί τ’	ἔσονται,	ἐὰν μὴ σφεῖς ~αὐτῶν ἐπιστατήσωσιν
[613]	ἀληθῆ λέγων— εἶτα στρεβλώσονται καὶ	~ἐκκαυθήσονται—	πάντα ἐκεῖνα οἴου καὶ ἐμοῦ
[613]	σὺ εἶναι, ἀληθῆ λέγων— εἶτα	στρεβλώσονται	καὶ ~ἐκκαυθήσονται— πάντα ἐκεῖνα οἴου
[607]	ἔρωτα, βίᾳ μέν, ὅμως δὲ	ἀπέχονται,	καὶ ~ἡμεῖς οὕτως, διὰ τὸν
[600]	ταύτῃ τῇ σοφίᾳ οὕτω σφόδρα	~φιλοῦνται,	ὥστε μόνον οὐκ ἐπὶ ταῖς
[613]	τά τε ἆθλα λαμβάνουσιν καὶ	στεφανοῦνται.	οὐχ οὕτω καὶ ~περὶ τῶν
[613]	ἀρχάς, γαμοῦσί τε ~ὁπόθεν ἂν	βούλωνται,	ἐκδιδόασί τε εἰς οὓς ἂν
[613]	αὑτῶν πόλει ἄρχουσί τε ἂν	βούλωνται	τὰς ἀρχάς, γαμοῦσί τε ~ὁπόθεν
[613]	οἱ μὲν δίκαιοι, ἐπειδὰν πρεσβύτεροι	γένωνται,	~ἐν τῇ αὑτῶν πόλει ἄρχουσί
[607]	οἱ ποτέ του ἐρασθέντες, ἐὰν	~ἡγήσωνται	μὴ ὠφέλιμον εἶναι τὸν ἔρωτα,
[620]	θέαν ἀξίαν εἶναι ἰδεῖν, ~ὡς	ἕκασται	(αἱ ψυχαὶ ᾑροῦντο τοὺς βίους·
[618]	μαθήματος καὶ ζητητὴς καὶ ~μαθητὴς	ἔσται,	ἐάν ποθεν οἷός τ’ ᾖ
[597]	μὲν οὖν, ἔφη. ~Τοῦτ’ ἄρα	ἔσται	καὶ ὁ τραγῳδοποιός, εἴπερ μιμητής
[610]	φανεῖται ἡ ἀδικία, εἰ θανάσιμον	~ἔσται	τῷ λαμβάνοντι— ἀπαλλαγὴ γὰρ ἂν
[617]	λαχὼν πρῶτος ~αἱρείσθω βίον ᾧ	συνέσται	ἐξ ἀνάγκης. ἀρετὴ δὲ ἀδέσποτον,
[597]	ἐστίν; ~Εἰ βούλει, ἔφη. ~Οὐκοῦν	τριτταί	τινες κλῖναι αὗται γίγνονται· μία
[611]	ὅτι ἀεὶ ἂν ~εἶεν αἱ	αὐταί.	οὔτε γὰρ ἄν που ἐλάττους
[597]	ἔφη. ~Οὐκοῦν τριτταί τινες κλῖναι	αὗται	γίγνονται· μία μὲν ἡ ἐν
[597]	ὃ ἔστιν κλίνη· δύο δὲ	τοιαῦται	ἢ πλείους οὔτε ~ἐφυτεύθησαν ὑπὸ
[602]	θαυματοποιία καὶ αἱ ἄλλαι πολλαὶ	τοιαῦται	μηχαναί. ~Αληθῆ. ~Αρ’ οὖν οὐ
[608]	ἡμῶν ἡ ψυχὴ καὶ οὐδέποτε	~ἀπόλλυται;	~Καὶ ὃς ἐμβλέψας μοι καὶ
[610]	~Οὐκοῦν ὁπότε μηδ’ ὑφ’ ἑνὸς	ἀπόλλυται	κακοῦ, ~μήτε (οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου,
[615]	πλείστους τυράννους· ἦσαν δὲ καὶ	ἰδιῶταί	~τινες τῶν (μεγάλα ἡμαρτηκότων— οὓς
[605]	~πρὸς τὸ βέλτιστον, καὶ ταύτῃ	ὡμοίωται.	καὶ οὕτως ἤδη ἂν ἐν
[618]	~καὶ δυσγένειαι καὶ ἰδιωτεῖαι καὶ	ἀρχαὶ	καὶ ἰσχύες καὶ ἀσθένειαι καὶ
[610]	ὡς τῶν ~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι αἱ	ψυχαὶ	διὰ τὸν θάνατον γίγνονται. ~Εὰν
[617]	~Ανάγκης θυγατρὸς κόρης Λαχέσεως λόγος.	Ψυχαὶ	ἐφήμεροι, ἀρχὴ ~ἄλλης περιόδου θνητοῦ
[620]	εἶναι ἰδεῖν, ~ὡς ἕκασται (αἱ	ψυχαὶ	ᾑροῦντο τοὺς βίους· ~ἐλεινήν τε
[617]	ἑλομένου· θεὸς ~ἀναίτιος. ~Ταῦτα εἰπόντα	ῥῖψαι	ἐπὶ πάντας τοὺς κλήρους, τὸν
[599]	ὥσπερ διὰ Λυκοῦργον Λακεδαίμων καὶ	δι’	ἄλλους ~πολλοὺς (πολλαὶ μεγάλαι τε
[609]	σώματι σώματος μοχθηρίαν, φήσομεν αὐτὸ	~δι’	ἐκεῖνα ὑπὸ τῆς αὑτοῦ κακίας
[621]	τῆς (Ανάγκης ἰέναι θρόνον, ~καὶ	δι’	ἐκείνου διεξελθόντα, ἐπειδὴ καὶ οἱ
[605]	καὶ ἐπαινεῖν; ~Οὐ μὰ τὸν	Δί’	ἔφη, οὐκ εὐλόγῳ ἔοικεν. ~(Ναί,
[610]	~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν οἱ ἄδικοι. ~Μὰ	Δί’	ἦ δ’ ὅς, οὐκ ἄρα
[617]	ἄλλας δὲ (καθη( μένας πέριξ	δι’	ἴσου ~τρεῖς, ἐν θρόνῳ ἑκάστην,
[607]	(καὶ σύ, καὶ μάλιστα ὅταν	δι’	Ομήρου θεωρῇς αὐτήν; ~Πολύ γε.
[616]	τῶν ἄκρων τεταμένον Ανάγκης ἄτρακτον,	δι’	οὗ πάσας ~ἐπιστρέφεσθαι τὰς περιφοράς·
[608]	μοι καὶ θαυμάσας εἶπε· Μὰ	Δί’	οὐκ ἔγωγε· σὺ δὲ ~τοῦτ’
[616]	εὐθύ, οἷον κίονα, μάλιστα τῇ	ἴριδι	προσφερῆ, ~λαμπρότερον δὲ καὶ καθαρώτερον·
[598]	παῖδάς γε καὶ ἄφρονας ἀνθρώπους,	εἰ	ἀγαθὸς εἴη ζωγράφος, ~γράψας ἂν
[610]	τὰς ψυχὰς ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν που,	εἰ	ἀληθῆ ~λέγει ὁ ταῦτα λέγων,
[606]	καὶ ~ἑαυτῷ οὐδὲν αἰσχρὸν ὂν	εἰ	ἄλλος ἀνὴρ ἀγαθὸς φάσκων εἶναι
[613]	πάσχουσιν. ~ἀλλ’ ὃ λέγω, ὅρα	εἰ	ἀνέξῃ. ~Καὶ πάνυ, ἔφη· δίκαια
[597]	μιμητὴν τοῦτον, ~τίς ποτ’ ἐστίν;	~Εἰ	βούλει, ἔφη. ~Οὐκοῦν τριτταί τινες
[611]	μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης, ~οὔτε αὖ πλείους·	εἰ	γὰρ ὁτιοῦν τῶν ἀθανάτων πλέον
[611]	ἀνάγκη αὐτὸ ἀεὶ ὂν εἶναι·	~εἰ	δ’ ἀεὶ ὄν, ἀθάνατον. ~Ανάγκη,
[611]	ἦν δ’ ἐγώ, οὕτως ἐχέτω·	εἰ	δ’ ἔχει, ἐννοεῖς ὅτι ἀεὶ
[607]	δ’ οὐ μέλλομεν, ἔφη, κερδαίνειν;	~Εἰ	δέ γε μή, ὦ φίλε
[612]	αὐτῶν οἷός ἐστιν; ~Αποδώσομεν, ἔφη.	~Εἰ	δὲ μὴ λανθάνετον, ὁ μὲν
[607]	ἀγαθοῖς ποιήσεως παραδεκτέον εἰς πόλιν·	εἰ	δὲ τὴν ~ἡδυσμένην Μοῦσαν παραδέξῃ
[613]	ἀνθρώπων; ἆρ’ οὐχ ὧδε ἔχει,	εἰ	δεῖ τὸ ὂν τιθέναι; ~οὐχ
[597]	ἔφη. ~Οτι, ἦν δ’ ἐγώ,	εἰ	δύο μόνας ποιήσειεν, πάλιν ἂν
[606]	ἔοικεν. ~(Ναί, ἦν δ’ ἐγώ,	εἰ	ἐκείνῃ γ’ αὐτὸ σκοποίης. ~Πῇ;
[616]	τοιόνδε αὐτὸν εἶναι, ~ὥσπερ ἂν	εἰ	ἐν ἑνὶ μεγάλῳ σφονδύλῳ κοίλῳ
[606]	ἐκείνῃ γ’ αὐτὸ σκοποίης. ~Πῇ;	~Εἰ	ἐνθυμοῖο ὅτι τὸ βίᾳ κατεχόμενον
[610]	ἄρα πάνδεινον φανεῖται ἡ ἀδικία,	εἰ	θανάσιμον ~ἔσται τῷ λαμβάνοντι— ἀπαλλαγὴ
[596]	ταχὺ δημιουργούμενος, ~τάχιστα δέ που,	εἰ	θέλεις λαβὼν κάτοπτρον (περιφέρειν πανταχῇ·
[596]	ὅτι βούλει τῶν πολλῶν. οἷον,	εἰ	(θέλεις, πολλαί ~πού εἰσι κλῖναι
[599]	~ἄλλον ὁντινοῦν τῶν ποιητῶν, ἐρωτῶντες	εἰ	ἰατρικὸς ἦν τις αὐτῶν ἀλλὰ
[597]	λόγους ~διατρίβουσιν. ~Μηδὲν ἄρα θαυμάζωμεν	εἰ	καὶ τοῦτο ἀμυδρόν τι τυγχάνει
[605]	σοφία αὐτοῦ τούτῳ ἀρέσκειν πέπηγεν,	εἰ	μέλλει ~εὐδοκιμήσειν ἐν τοῖς πολλοῖς,
[598]	ἀνάγκη γὰρ τὸν ἀγαθὸν ποιητήν,	εἰ	μέλλει περὶ ὧν ἂν ποιῇ
[608]	σὺ δὲ ~τοῦτ’ ἔχεις λέγειν;	~Εἰ	μὴ ἀδικῶ γ’ ἔφην. οἶμαι
[600]	~Οὐδαμῶς τοιοῦτον οὐδέν. ~Αλλὰ δὴ	εἰ	μὴ δημοσίᾳ, ἰδίᾳ τισὶν ἡγεμὼν
[612]	δίκαιον· ~ὑμεῖς γὰρ ᾐτεῖσθε, κἂν	εἰ	μὴ δυνατὸν εἴη ταῦτα λανθάνειν
[612]	οὐ μνημονεύεις; ~Αδικοίην μεντἄν, ἔφη,	εἰ	μή. ~Επειδὴ τοίνυν, ἦν δ’
[600]	παρὰ σφίσιν οἴκοι ~εἶναι, ἢ	εἰ	μὴ ἔπειθον, αὐτοὶ ἂν ἐπαιδαγώγουν
[597]	κλίνην τινά; ~Ελεγον γάρ. ~Οὐκοῦν	εἰ	μὴ ὃ ἔστιν ποιεῖ, οὐκ
[613]	γίγνεσθαι ὡς οἷόν τε ἄριστα,	εἰ	μή τι ἀναγκαῖον αὐτῷ κακὸν
[609]	ἡ πονηρία ἕκαστον ἀπόλλυσιν, ~ἢ	εἰ	μὴ τοῦτο ἀπολεῖ, οὐκ ἂν
[600]	γελοιότερος ἔτι πρὸς ~παιδείαν φανείη,	εἰ	τὰ λεγόμενα περὶ Ομήρου ἀληθῆ.
[600]	ἐγώ. ἀλλ’ οἴει, ὦ Γλαύκων,	εἰ	τῷ ὄντι οἷός τ’ ἦν
[608]	~Αμήχανόν τι, ἔφη, λέγεις μέγεθος,	εἰ	τῶν εἰρημένων μείζω ἐστὶν ~ἄλλα.
[596]	προθυμηθῆναι οἷός τε ~εἴην εἰπεῖν,	εἴ	τί μοι καταφαίνεται, ἀλλ’ αὐτὸς
[607]	~δὲ εἰρήσθω ὅτι ἡμεῖς γε,	εἴ	τινα ἔχοι λόγον εἰπεῖν ἡ
[615]	ὑπὲρ ἑκάστου κομίσαιντο, καὶ αὖ	εἴ	τινας ~εὐεργεσίας εὐεργετηκότες καὶ δίκαιοι
[615]	τοῦ ἀδικήματος ἐκτίνοιεν, καὶ οἷον	εἴ	τινες ~πολλοῖς θανάτων ἦσαν αἴτιοι,
[619]	τὴν τοῦ κλήρου ~τύχην· ἐπεὶ	εἴ	τις ἀεί, ὁπότε εἰς τὸν
[599]	οὖν, ἔφη, ἐξεταστέον. ~Οἴει οὖν,	εἴ	τις ἀμφότερα δύναιτο ποιεῖν, τό
[604]	πολλὰ μὲν τολμήσει φθέγξασθαι, ἃ	εἴ	τις ~αὐτοῦ ἀκούοι αἰσχύνοιτ’ ἄν,
[610]	μηδ’ αὖ ~ὑπὸ σφαγῆς, μηδ’	εἴ	τις ὅτι σμικρότατα ὅλον τὸ
[597]	ἔργον ἢ ἄλλου τινὸς ~χειροτέχνου	εἴ	τις φαίη, κινδυνεύει οὐκ ἂν
[599]	μὴ τρίτος ἀπὸ τῆς ἀληθείας	~εἶ	ἀρετῆς πέρι, εἰδώλου δημιουργός, ὃν
[611]	εἰ δ’ ἔχει, ἐννοεῖς ὅτι	ἀεὶ	ἂν ~εἶεν αἱ αὐταί. οὔτε
[604]	καὶ ἡσύχιον ἦθος, παραπλήσιον ὂν	ἀεὶ	~αὐτὸ αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον μιμήσασθαι
[614]	τοῦ (οὐρανοῦ καθαράς. καὶ τὰς	ἀεὶ	~ἀφικνουμένας ὥσπερ ἐκ πολλῆς πορείας
[607]	νόμου τε καὶ τοῦ κοινῇ	ἀεὶ	δόξαντος εἶναι ~βελτίστου λόγου. ~Αληθέστατα,
[604]	ἐν τῷ βοᾶν διατρίβειν, ἀλλ’	ἀεὶ	ἐθίζειν τὴν ~ψυχὴν ὅτι (τάχιστα
[621]	δὲ ἀγαθά, τῆς ἄνω ὁδοῦ	ἀεὶ	ἑξόμεθα καὶ δικαιοσύνην μετὰ ~φρονήσεως
[611]	ἀεὶ ὂν εἶναι· ~εἰ δ’	ἀεὶ	ὄν, ἀθάνατον. ~Ανάγκη, ἔφη. ~Τοῦτο
[611]	ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι ἀνάγκη αὐτὸ	ἀεὶ	ὂν εἶναι· ~εἰ δ’ ἀεὶ
[611]	θείῳ καὶ ἀθανάτῳ καὶ τῷ	ἀεὶ	~ὄντι, καὶ οἵα ἂν γένοιτο
[619]	κλήρου ~τύχην· ἐπεὶ εἴ τις	ἀεί,	ὁπότε εἰς τὸν ἐνθάδε βίον
[618]	~τὸν βελτίω ἐκ τῶν δυνατῶν	ἀεὶ	πανταχοῦ αἱρεῖσθαι· ἀναλογιζόμενον ~πάντα τὰ
[616]	~ἐπ’ ἀσπαλάθων κνάμπτοντες, ~καὶ τοῖς	ἀεὶ	παριοῦσι σημαίνοντες ὧν ἕνεκά τε
[621]	πίνειν τοῦ μέτρου· τὸν δὲ	ἀεὶ	πιόντα ~(πάντων ἐπιλανθάνεσθαι. ἐπειδὴ δὲ
[619]	πάθῃ, ἀλλὰ γνῷ τὸν ~μέσον	ἀεὶ	τῶν τοιούτων βίον αἱρεῖσθαι καὶ
[609]	οὖσα τήκει καὶ διόλλυσι ~καὶ	ἄγει	εἰς τὸ μηδὲ σῶμα εἶναι,
[610]	ὁμολογεῖν, ἀξιώσομέν που, εἰ ἀληθῆ	~λέγει	ὁ ταῦτα λέγων, τὴν ἀδικίαν
[604]	ᾗ ὁ νόμος ~ἐξηγεῖται; ~Πῶς;	~Λέγει	που ὁ νόμος ὅτι κάλλιστον
[596]	που τήν γε ἰδέαν αὐτὴν	~δημιουργεῖ	οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν· πῶς γάρ;
[611]	τῇ ἀληθείᾳ, οὐ (λελω( βημένον	δεῖ	αὐτὸ ~θεάσασθαι ὑπό τε τῆς
[598]	μὴ οἷόν τε εἶναι ποιεῖν.	δεῖ	δὴ ~ἐπισκέψασθαι πότερον μιμηταῖς τούτοις
[613]	περὶ τοῦ ἀδίκου τἀναντία τούτων	δεῖ	διανοεῖσθαι; ~Σφόδρα γε. ~Τὰ μὲν
[604]	ὂν μεγάλης σπουδῆς, ὅ τε	δεῖ	~ἐν αὐτοῖς ὅτι τάχιστα παραγίγνεσθαι
[616]	ἡ τοῦ ἐνθάδε, νοῆσαι δὲ	δεῖ	ἐξ ὧν ἔλεγεν τοιόνδε αὐτὸν
[603]	ὅτι τοῦτό γε νῦν οὐδὲν	δεῖ	ἡμᾶς ~διομολογεῖσθαι· ἐν γὰρ τοῖς
[598]	γὰρ οἶμαι ὦ φίλε, τόδε	δεῖ	περὶ πάντων τῶν τοιούτων ~διανοεῖσθαι·
[601]	τῷ αὐλεῖν, καὶ ἐπιτάξει οἵους	δεῖ	ποιεῖν, ὁ δ’ ὑπηρετήσει. ~Πῶς
[601]	γε. ~Αρ’ οὖν ἐπαΐει οἵας	δεῖ	τὰς ἡνίας εἶναι καὶ τὸν
[619]	αὕτη κρατίστη αἵρεσις. ~ἀδαμαντίνως δὴ	(δεῖ	ταύτην τὴν δόξαν ἔχοντα εἰς
[613]	ἆρ’ οὐχ ὧδε ἔχει, εἰ	δεῖ	τὸ ὂν τιθέναι; ~οὐχ οἱ
[598]	οὐχὶ (ἀκριβέστερον ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν	δεῖ	τῷ τοιούτῳ ὅτι εὐήθης τις
[611]	διακειμένην ὑπὸ μυρίων ~κακῶν. ἀλλὰ	δεῖ,	ὦ Γλαύκων, ἐκεῖσε βλέπειν. ~Ποῖ;
[603]	οὕτω καὶ ἐν ταῖς πράξεσι	στασιάζει	τε καὶ μάχεται αὐτὸς ~αὑτῷ;
[619]	ἐν τῷ προτέρῳ ~βίῳ βεβιωκότα,	ἔθει	(ἄνευ φιλοσοφίας ἀρετῆς μετειληφότα. ὡς
[606]	οὐχ ἱκανῶς πεπαιδευμένον λόγῳ οὐδὲ	ἔθει,	ἀνίησιν τὴν ~φυλακὴν τοῦ (θρηνώδους
[614]	ἐγώ, οὐδέν ἐστι πλήθει οὐδὲ	μεγέθει	πρὸς ἐκεῖνα ~ἃ τελευτήσαντα ἑκάτερον
[603]	ἐστὶν ἐπ’ οὐδενὶ ὑγιεῖ οὐδ’	ἀληθεῖ.	~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς. ~Φαύλη
[614]	ἦν δ’ ἐγώ, οὐδέν ἐστι	πλήθει	οὐδὲ μεγέθει πρὸς ἐκεῖνα ~ἃ
[605]	μιμουμένου (τινὰ τῶν ἡρώων ἐν	~πένθει	ὄντα καὶ μακρὰν ῥῆσιν ἀποτεί
[606]	ἀνὴρ ἀγαθὸς φάσκων εἶναι ἀκαίρως	~πενθεῖ,	τοῦτον ἐπαινεῖν καὶ ἐλεεῖν, ἀλλ’
[601]	χαλκεύς; ~Πάνυ γε. ~Αρ’ οὖν	ἐπαΐει	οἵας δεῖ τὰς ἡνίας εἶναι
[601]	φαμέν, τοῦ μὲν ~ὄντος οὐδὲν	ἐπαΐει,	τοῦ δὲ φαινομένου· οὐχ (οὕτως;
[603]	καὶ ~φίλη ἐστὶν ἐπ’ οὐδενὶ	ὑγιεῖ	οὐδ’ ἀληθεῖ. ~Παντάπασιν, ἦ δ’
[608]	μὲν οὖν, ἔφη. ~Τί οὖν;	οἴει	ἀθανάτῳ πράγματι ὑπὲρ τοσούτου δεῖν
[599]	~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη, ἐξεταστέον.	~Οἴει	οὖν, εἴ τις ἀμφότερα δύναιτο
[604]	αὐτοῦ εἰπέ· πότερον μᾶλλον αὐτὸν	οἴει	τῇ ~λύπῃ μαχεῖσθαί τε καὶ
[600]	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ. ἀλλ’	οἴει,	ὦ Γλαύκων, εἰ τῷ ὄντι
[609]	ψυχῇ ἆρ’ οὐκ ἔστιν ὃ	ποιεῖ	αὐτὴν αὐτὴν κακήν; ~Καὶ μάλα,
[609]	ᾧ ἔστι μὲν κακὸν ὃ	ποιεῖ	αὐτὸ ~μοχθηρόν, τοῦτο μέντοι οὐχ
[601]	ποιητῇ οἷα ἀγαθὰ ἢ κακὰ	ποιεῖ	ἐν τῇ χρείᾳ ᾧ ~χρῆται·
[596]	~τινι καὶ ὁ ζωγράφος κλίνην	ποιεῖ·	ἢ οὔ; ~Ναί, ἔφη, φαινομένην
[599]	ἐπιτηδεύματα βελτίους ἢ ~χείρους ἀνθρώπους	ποιεῖ	ἰδίᾳ καὶ δημοσίᾳ, λέγε ἡμῖν
[596]	ἐκ τῆς γῆς φυόμενα ~ἅπαντα	ποιεῖ	καὶ ζῷα πάντα ἐργάζεται, τά
[596]	ἀληθῆ οἶμαι αὐτὸν ποιεῖν ἃ	ποιεῖ.	καίτοι τρόπῳ γέ ~τινι καὶ
[596]	~πρὸς τὴν ἰδέαν βλέπων οὕτω	ποιεῖ	ὁ μὲν τὰς κλίνας, ὁ
[597]	ἔλεγες ὅτι οὐ τὸ εἶδος	ποιεῖ,	~ὃ δή φαμεν εἶναι ὃ
[596]	δημιουργόν. ~(Τὸν ποῖον; ~Ος πάντα	ποιεῖ,	ὅσαπερ εἷς ἕκαστος τῶν χειροτεχνῶν.
[597]	~Οὐκοῦν εἰ μὴ ὃ ἔστιν	ποιεῖ,	οὐκ ἂν τὸ ὂν ποιοῖ,
[609]	τι τούτων προσγένηται, πονηρόν τε	ποιεῖ	ᾧ ~προσεγένετο, καὶ τελευτῶν ὅλον
[609]	πονηρίας οὔσης ψυχῆς. ἀλλ’ ~ὧδε	ποίει·	ὥσπερ σῶμα ἡ σώματος πονηρία
[603]	ἐν ἅπασι τούτοις ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος	(διάκει(	ται; ἢ ~ὥσπερ κατὰ τὴν
[619]	ἰέναι, ὅπως ~ἂν ᾖ καὶ	ἐκεῖ	ἀνέκπληκτος ὑπὸ πλούτων τε καὶ
[614]	ἀνεβίω, ἀναβιοὺς δ’ ἔλεγεν ~ἃ	ἐκεῖ	ἴδοι. ἔφη δέ, ἐπειδὴ οὗ
[614]	αὐτὸν ἄγγελον ἀνθρώποις γενέσθαι τῶν	~ἐκεῖ	καὶ διακελεύοιντό οἱ ἀκούειν τε
[614]	ἡκούσας παρὰ τῶν ἑτέρων τὰ	ἐκεῖ	καὶ τὰς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
[606]	βωμολοχίας, τότ’ αὖ ἀνιεῖς, καὶ	ἐκεῖ	νεανικὸν ποιήσας ~ἔλαθες πολλάκις ἐν
[615]	οὖν τὸν ἐρωτώμενον εἰπεῖν, ~Οὐχ	ἥκει,	φάναι, οὐδ’ ἂν ἥξει δεῦρο.
[609]	ἡ σώματος πονηρία νόσος οὖσα	τήκει	καὶ διόλλυσι ~καὶ ἄγει εἰς
[603]	ὃ τότε ἀπελίπομεν, νῦν μοι	(δοκεῖ	~ἀναγκαῖον εἶναι διεξελθεῖν. ~Τὸ ποῖον;
[596]	τὸ παράπαν οὐκ ἄν σοι	δοκεῖ	εἶναι ~τοιοῦτος δημιουργός, ἢ τινὶ
[597]	~(Τοῦτο, ἦ δ’ ὅς, ἔμοιγε	δοκεῖ	μετριώτατ’ ἂν προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς οὗ
[598]	τὸ ἐν τῇ φύσει ἕκαστον	δοκεῖ	σοι ~ἐπιχειρεῖν μιμεῖσθαι ἢ τὰ
[608]	φίλε Γλαύκων, μέγας, οὐχ ὅσος	δοκεῖ,	τὸ ~χρηστὸν ἢ κακὸν γενέσθαι,
[595]	νῦν καὶ ἐναργέστερον, ὡς ἐμοὶ	δοκεῖ,	φαίνεται, ἐπειδὴ ~χωρὶς ἕκαστα διῄρηται
[604]	μὲν βέλτιστον τούτῳ τῷ λογισμῷ	ἐθέλει	ἕπεσθαι. ~Δῆλον δή. ~Τὸ δὲ
[607]	ἐστὶν οὕτω κατιέναι, ἀπολογησαμένη ἐν	μέλει	ἤ τινι ~ἄλλῳ μέτρῳ; ~Πάνυ
[603]	ἔλθωμεν τῆς διανοίας (τοῦτο ᾧ	προσομιλεῖ	ἡ τῆς ~ποιήσεως μιμητική, καὶ
[603]	φρονήσεως ὄντι τῷ (ἐν ἡμῖν	προσομιλεῖ	τε καὶ ἑταίρα καὶ ~φίλη
[612]	ὡμολογοῦμεν. ~Εστι ταῦτα. ~Τῷ δὲ	θεοφιλεῖ	οὐχ ὁμολογήσομεν, ~ὅσα γε ἀπὸ
[601]	~χρῆται· οἷον αὐλητής που αὐλοποιῷ	(ἐξαγγέλλει	περὶ τῶν αὐλῶν, οἳ ἂν
[601]	οὔ; ~Οὐκοῦν ὁ μὲν εἰδὼς	ἐξαγγέλλει	περὶ χρηστῶν καὶ πονηρῶν αὐλῶν,
[605]	πάνδεινόν ~που. ~Τί δ’ οὐ	μέλλει,	εἴπερ γε δρᾷ αὐτό; ~Ακούων
[605]	αὐτοῦ τούτῳ ἀρέσκειν πέπηγεν, εἰ	μέλλει	~εὐδοκιμήσειν ἐν τοῖς πολλοῖς, ἀλλὰ
[598]	γὰρ τὸν ἀγαθὸν ποιητήν, εἰ	μέλλει	περὶ ὧν ἂν ποιῇ ~καλῶς
[613]	πρεσβύτεροι γένωνται, ~ἐν τῇ αὑτῶν	πόλει	ἄρχουσί τε ἂν βούλωνται τὰς
[607]	σοι καὶ λύπη ἐν ~τῇ	πόλει	βασιλεύσετον ἀντὶ νόμου τε καὶ
[607]	ὡς χρὴ αὐτὴν εἶναι ἐν	πόλει	εὐνομουμένῃ, ἅσμενοι ἂν ~καταδεχοίμεθα, ὡς
[605]	ἀπόλλυσι τὸ λογιστικόν, ὥσπερ ἐν	~πόλει	ὅταν τις μοχθηροὺς ἐγκρατεῖς ποιῶν
[615]	οὗτος τῆς Παμφυλίας ἔν τινι	πόλει	~τύραννος ἐγεγόνει, ἤδη χιλιοστὸν ἔτος
[609]	ἀπόλλυσιν, ~ἢ εἰ μὴ τοῦτο	ἀπολεῖ,	οὐκ ἂν ἄλλο γε αὐτὸ
[610]	κακὸν ψυχὴν ἤ τι ἄλλο	ἀπολεῖ,	πλὴν ἐφ’ ᾧ ~τέτακται. ~Σχολῇ
[597]	τοῦτον, ~τίς ποτ’ ἐστίν; ~Εἰ	βούλει,	ἔφη. ~Οὐκοῦν τριτταί τινες κλῖναι
[596]	μοι καταφαίνεται, ἀλλ’ αὐτὸς ὅρα.	~Βούλει	οὖν ἐνθένδε ἀρξώμεθα ἐπισκοποῦντες, ἐκ
[597]	ὂν πρὸς ~ἀλήθειαν. ~(Μὴ γάρ.	~Βούλει	οὖν, ἔφην, ἐπ’ αὐτῶν τούτων
[597]	μίαν ~φύσει αὐτὴν ἔφυσεν. ~Εοικεν.	~Βούλει	οὖν τοῦτον μὲν φυτουργὸν τούτου
[596]	~Θῶμεν δὴ καὶ νῦν ὅτι	βούλει	τῶν πολλῶν. οἷον, εἰ (θέλεις,
[603]	ἐναντιωμάτων ἅμα γιγνομένων ~ἡ ψυχὴ	γέμει	ἡμῶν. ~Ορθῶς, ἔφη. ~Ορθῶς γάρ,
[612]	ἀποδώσετε, ὅτι θεούς γε οὐ	~λανθάνει	ἑκάτερος αὐτῶν οἷός ἐστιν; ~Αποδώσομεν,
[597]	εἰ καὶ τοῦτο ἀμυδρόν τι	τυγχάνει	ὂν πρὸς ~ἀλήθειαν. ~(Μὴ γάρ.
[595]	φάρμακον τὸ εἰδέναι αὐτὰ οἷα	τυγχάνει	ὄντα. ~Πῇ δή, ἔφη, διανοούμενος
[614]	πρὸς ἐκεῖνα ~ἃ τελευτήσαντα ἑκάτερον	περιμένει·	χρὴ δ’ αὐτὰ ἀκοῦσαι, ἵνα
[613]	~περὶ τῶν δικαίων τὸ πολὺ	συμβαίνει;	πρὸς τὸ τέλος ἑκάστης πράξεως
[609]	καὶ προσκαθῆσθαι φθείρει αὐτὴν ~καὶ	μαραίνει,	ἕως ἂν εἰς θάνατον ἀγαγοῦσα
[615]	Παμφυλίας ἔν τινι πόλει ~τύραννος	ἐγεγόνει,	ἤδη χιλιοστὸν ἔτος εἰς ἐκεῖνον
[618]	μὲν καλοῦντα ὃς αὐτὴν ἐκεῖσε	ἄξει,	εἰς τὸ ἀδικωτέραν γίγνεσθαι, ~ἀμείνω
[606]	ψυχῇ, ἃ δή φαμεν πάσῃ	~πράξει	ἡμῖν ἕπεσθαι, ὅτι τοιαῦτα ἡμᾶς
[617]	τινα σφᾶς πρῶτον μὲν ἐν	τάξει	διαστῆσαι, ἔπειτα ~λαβόντα ἐκ τῶν
[620]	βίους ᾑρῆσθαι, ὥσπερ ἔλαχον ~ἐν	τάξει	προσιέναι πρὸς τὴν Λάχεσιν· ἐκείνην
[601]	~ὑπηρετῶσιν ἐν τῷ αὐλεῖν, καὶ	ἐπιτάξει	οἵους δεῖ ποιεῖν, ὁ δ’
[617]	πλέον καὶ ἔλαττον αὐτῆς ἕκαστος	ἕξει.	αἰτία ἑλομένου· θεὸς ~ἀναίτιος. ~Ταῦτα
[601]	ὁ μὲν ποιητὴς πίστιν ὀρθὴν	ἕξει	περὶ ~κάλλους τε καὶ πονηρίας,
[602]	πότερον ἐκ τοῦ χρῆσθαι ἐπιστήμην	ἕξει	περὶ ὧν ἂν ~γράφῃ, εἴτε
[599]	ἡμεῖς Σόλωνα· σὲ δὲ τίς;	ἕξει	τινὰ εἰπεῖν; ~Οὐκ οἶμαι, ἔφη
[615]	~Οὐχ ἥκει, φάναι, οὐδ’ ἂν	ἥξει	δεῦρο. ἐθεασάμεθα γὰρ οὖν δὴ
[610]	ἔφη, τοῦτό γε οὐδείς ποτε	δείξει,	ὡς τῶν ~ἀποθνῃσκόντων ἀδικώτεραι αἱ
[609]	τὴν δὲ αὑτοῦ μή. ~Αλογον.	~(Εννόει	γάρ, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ
[609]	διαλύει τε καὶ ἀπόλλυσι; καὶ	ἐννόει	μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες τὸν ἄδικον
[601]	ταῦτα μεγάλην τινὰ κήλησιν ἔχειν.	ἐπεὶ	γυμνωθέντα γε ~τῶν τῆς μουσικῆς
[619]	διὰ τὴν τοῦ κλήρου ~τύχην·	ἐπεὶ	εἴ τις ἀεί, ὁπότε εἰς
[596]	γε, ἦν δ’ ἐγώ, ἄτοπον,	~ἐπεὶ	πολλά τοι ὀξύτερον ~(βλεπόντων ἀμβλύτερον
[602]	ἡ σκιαγραφία ἐπιθεμένη γοητείας οὐδὲν	ἀπολείπει,	~καὶ ἡ θαυματοποιία καὶ αἱ
[609]	ψυχὴν κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον	σκόπει.	ἆρα ἐνοῦσα ἐν ~αὐτῇ ἀδικία
[605]	εἴπερ γε δρᾷ αὐτό; ~Ακούων	σκόπει.	οἱ γάρ που βέλτιστοι ἡμῶν
[598]	δ’ οὐδέν. ~(Τοῦτο δὴ αὐτὸ	σκόπει·	πρὸς πότερον ἡ γραφικὴ πεποίηται
[617]	ὡσαύτως· τὴν δὲ Λάχεσιν (ἐν	μέρει	ἑκατέρας ἑκατέρᾳ τῇ χειρὶ ~ἐφάπτεσθαι.
[615]	ὑπὲρ ἁπάντων δίκην ~δεδωκέναι ἐν	μέρει,	ὑπὲρ ἑκάστου δεκάκις— τοῦτο δ’
[598]	καταντικρὺ ἢ ὁπῃοῦν, ~μή τι	διαφέρει	αὐτὴ ἑαυτῆς, ἢ διαφέρει μὲν
[598]	~τἆλλα ὡσαύτως; ~Οὕτως, ἔφη· φαίνεται,	διαφέρει	δ’ οὐδέν. ~(Τοῦτο δὴ αὐτὸ
[598]	τι διαφέρει αὐτὴ ἑαυτῆς, ἢ	διαφέρει	μὲν οὐδέν, φαίνεται δὲ ἀλλοία;
[607]	οὖσαν· ὁ γὰρ λόγος ἡμᾶς	ᾕρει.	προσείπωμεν δὲ αὐτῇ, μὴ καί
[601]	δ’ ὅς. ~Ιθι δή, τόδε	ἄθρει·	ὁ τοῦ εἰδώλου ποιητής, ὁ
[604]	αὑτοῦ πράγματα, ὅπῃ ὁ λόγος	~αἱρεῖ	βέλτιστ’ ἂν ἔχειν, ἀλλὰ μὴ
[605]	μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι πόλιν, ὅτι τοῦτο	ἐγείρει	τῆς ~ψυχῆς καὶ τρέφει καὶ
[609]	κακία τῷ ἐνεῖναι καὶ προσκαθῆσθαι	φθείρει	αὐτὴν ~καὶ μαραίνει, ἕως ἂν
[599]	ὧν μεγίστων τε καὶ ~καλλίστων	ἐπιχειρεῖ	λέγειν Ομηρος, πολέμων τε πέρι
[604]	εὐπετὲς ~καταμαθεῖν, ἄλλως τε καὶ	πανηγύρει	καὶ παντοδαποῖς ἀνθρώποις εἰς ~θέατρα
[614]	τὸν λειμῶνα ἀπιούσας οἷον ἐν	πανηγύρει	κατασκηνᾶσθαι, καὶ ~ἀσπάζεσθαί τε ἀλλήλας
[618]	τὰ δὲ ἄλλα πάντα χαίρειν	ἐάσει·	~ἑωράκαμεν γὰρ ὅτι ζῶντί τε
[611]	οἰώμεθα— ὁ γὰρ λόγος οὐκ	(ἐάσει—	~μήτε γε αὖ τῇ ἀληθεστάτῃ
[603]	ἀχθέσεται, ἢ τοῦτο μὲν ~ἀδύνατον,	μετριάσει	δέ πως πρὸς λύπην. ~Οὕτω
[602]	~Οὔτε ἄρα εἴσεται οὔτε ὀρθὰ	δοξάσει	ὁ μιμητὴς περὶ ὧν ἂν
[611]	καὶ μὴ τῇ ~καλλίστῃ κεχρημένον	συνθέσει,	ὡς νῦν ἡμῖν ἐφάνη ἡ
[604]	ἀκούοι αἰσχύνοιτ’ ἄν, πολλὰ δὲ	ποιήσει,	ἃ οὐκ ἂν δέξαιτό τινα
[601]	τε γράψει καὶ χαλινόν; ~Ναί.	~Ποιήσει	δέ γε σκυτοτόμος καὶ χαλκεύς;
[601]	νυνδὴ ἐλέγομεν, ~ὁ ζωγράφος σκυτοτόμον	ποιήσει	δοκοῦντα (εἶναι, αὐτός τε οὐκ
[618]	μαθεῖν καὶ ἐξευρεῖν τίς αὐτὸν	ποιήσει	~δυνατὸν καὶ ἐπιστήμονα, βίον καὶ
[602]	ἂν εἴη ὁ ἐν τῇ	ποιήσει	μιμητικὸς πρὸς σοφίαν περὶ ὧν
[601]	πονηρῶν αὐλῶν, ὁ ~δὲ πιστεύων	ποιήσει;	~Ναί. ~Τοῦ αὐτοῦ ἄρα σκεύους
[608]	οὐ ~σπουδαστέον ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ	ποιήσει	ὡς ἀληθείας τε ἁπτομένῃ καὶ
[606]	ἃν αὐτὸς ~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν, ἐν	μιμήσει	δὲ κωμῳδικῇ ἢ καὶ ἰδίᾳ
[604]	δέ γε οἶμαι πολλὰ μὲν	τολμήσει	φθέγξασθαι, ἃ εἴ τις ~αὐτοῦ
[621]	ἀναγκαῖον εἶναι πιεῖν, τοὺς ~δὲ	φρονήσει	μὴ σῳζομένους πλέον πίνειν τοῦ
[611]	καὶ πολύ γε κάλλιον αὐτὸ	εὑρήσει	καὶ ἐναργέστερον ~δικαιοσύνας τε καὶ
[601]	οἵους δεῖ ποιεῖν, ὁ δ’	ὑπηρετήσει.	~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν ὁ
[613]	τούτῳ ~ταῦτα εἰς ἀγαθόν τι	τελευτήσει	ζῶντι ἢ καὶ ἀποθανόντι. οὐ
[598]	~εἴδωλον. οἷον ὁ ζωγράφος, φαμέν,	ζωγραφήσει	ἡμῖν σκυτοτόμον, τέκτονα, ~τοὺς ἄλλους
[620]	Ορφέως γενομένην κύκνου βίον ~αἱρουμένην,	μίσει	τοῦ γυναικείου γένους διὰ τὸν
[603]	που καὶ τότε ὅτι ῥᾷστα	οἴσει	~τῶν ἄλλων. ~Πάνυ γε. ~Νῦν
[604]	αὑτὸν γίγνηται; ~Πολύ που, ἔφη,	διοίσει,	ὅταν ὁρᾶται. ~Μονωθεὶς δέ γε
[597]	πλέον ~ἢ μίαν ἐν τῇ	φύσει	ἀπεργάσασθαι αὐτὸν κλίνην, οὕτως ἐποίησεν
[610]	(αὐτοῦ, τοῦ ἀποκτεινύντος τῇ ἑαυτοῦ	φύσει,	~ἀποθνῄσκειν τοὺς λαμβάνοντας αὐτό, τοὺς
[601]	ἐάντε περὶ ἄλλου (ὁτουοῦν· ~οὕτω	φύσει	αὐτὰ ταῦτα μεγάλην τινὰ κήλησιν
[597]	τινὸς μηδὲ κλινοποιός τις, μίαν	~φύσει	αὐτὴν ἔφυσεν. ~Εοικεν. ~Βούλει οὖν
[606]	πιμπλάμενον καὶ χαῖρον· τὸ δὲ	φύσει	βέλτιστον ~ἡμῶν, ἅτε οὐχ ἱκανῶς
[597]	~τοιοῦτον; ~Δίκαιον γοῦν, ἔφη, ἐπειδήπερ	φύσει	γε καὶ τοῦτο καὶ τἆλλα
[598]	ἐκεῖνο αὐτὸ τὸ ἐν τῇ	φύσει	ἕκαστον δοκεῖ σοι ~ἐπιχειρεῖν μιμεῖσθαι
[606]	καὶ ἀποδύρασθαι ἱκανῶς καὶ ~ἀποπλησθῆναι,	φύσει	ὂν τοιοῦτον οἷον τούτων ἐπιθυμεῖν,
[597]	μία μὲν ἡ ἐν τῇ	φύσει	~οὖσα, ἣν φαῖμεν ἄν, ὡς
[611]	θηρίῳ ἐοικέναι ἢ οἷος ἦν	~φύσει,	οὕτω καὶ τὴν ψυχὴν ἡμεῖς
[618]	καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα τῶν	φύσει	περὶ ψυχὴν ~ὄντων καὶ τῶν
[611]	~μήτε γε αὖ τῇ ἀληθεστάτῃ	φύσει	τοιοῦτον εἶναι ψυχήν, ὥστε πολλῆς
[604]	τὸ γεγονὸς καὶ ὥσπερ ἐν	πτώσει	~κύβων πρὸς τὰ πεπτωκότα τίθεσθαι
[621]	καὶ ἐνθάδε καὶ ἐν τῇ	~χιλιέτει	πορείᾳ, ἣν διεληλύθαμεν, εὖ πράττωμεν.
[605]	~πένθει ὄντα καὶ μακρὰν ῥῆσιν	ἀποτεί	νοντα ἐν τοῖς ὀδυρμοῖς ἢ
[619]	αἱρέσεως μὴ ἐν τελευταίοις πίπτοι,	~κινδυνεύει	ἐκ τῶν ἐκεῖθεν ἀπαγγελλομένων οὐ
[597]	τινὸς ~χειροτέχνου εἴ τις φαίη,	κινδυνεύει	οὐκ ἂν ἀληθῆ λέγειν; ~Οὔκουν,
[597]	καὶ πάντες οἱ ἄλλοι μιμηταί.	~Κινδυνεύει.	~Τὸν μὲν δὴ μιμητὴν ὡμολογήκαμεν.
[609]	~Η οὖν τι τούτων αὐτὴν	διαλύει	τε καὶ ἀπόλλυσι; καὶ ἐννόει
[595]	ἐκ παιδὸς ἔχουσα ~περὶ Ομήρου	ἀποκωλύει	λέγειν. ἔοικε μὲν (γὰρ τῶν
[621]	δένδρων τε καὶ ὅσα γῆ	φύει.	σκηνᾶσθαι οὖν σφᾶς ἤδη ἑσπέρας
[606]	ἡμᾶς ἡ ποιητικὴ μίμησις ἐργάζεται·	~τρέφει	γὰρ ταῦτα ἄρδουσα, δέον αὐχμεῖν,
[605]	τοῦτο ἐγείρει τῆς ~ψυχῆς καὶ	τρέφει	καὶ ἰσχυρὸν ποιῶν ἀπόλλυσι τὸ
[610]	ἀπόλλυσθαι, τῷ ἑτέρου κακῷ ἕτερον.	~Εχει	γάρ, ἔφη, λόγον. ~Η τοίνυν
[612]	πάλιν ἀπαιτῶ ὑπὲρ ~δικαιοσύνης, ὥσπερ	ἔχει	δόξης καὶ παρὰ θεῶν καὶ
[613]	παρ’ ἀνθρώπων; ἆρ’ οὐχ ὧδε	ἔχει,	εἰ δεῖ τὸ ὂν τιθέναι;
[618]	διαιρούμενα πρὸς ~ἀρετὴν βίου πῶς	ἔχει,	εἰδέναι τί κάλλος πενίᾳ ἢ
[611]	ἐγώ, οὕτως ἐχέτω· εἰ δ’	ἔχει,	ἐννοεῖς ὅτι ἀεὶ ἂν ~εἶεν
[604]	δέξαιτό τινα ἰδεῖν ~δρῶντα. ~Οὕτως	ἔχει,	ἔφη. ~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἀντιτείνειν
[612]	πολυειδὴς εἴτε ~μονοειδής, εἴτε ὅπῃ	ἔχει	καὶ ὅπως· νῦν δὲ τὰ
[598]	πότερα πρὸς τὸ ὄν, ὡς	ἔχει,	μιμήσασθαι, ἢ πρὸς τὸ φαινόμενον,
[604]	μὲν πολλὴν μίμησιν καὶ ποικίλην	ἔχει,	τὸ ~ἀγανακτητικόν, τὸ δὲ φρόνιμόν
[605]	δ’ ἐγώ, οὗτος ὁ ἔπαινος	ἔχει,	τὸ ὁρῶντα τοιοῦτον ~ἄνδρα, οἷον
[602]	ἀνθρώπου ἔχον τὴν δύναμιν ἣν	~ἔχει;	~Τοῦ ποίου τινὸς πέρι λέγεις;
[612]	τε καὶ οἵους τῇ ψυχῇ	παρέχει	παρ’ ἀνθρώπων τε καὶ θεῶν,
[618]	δὲ ἀνελομένῳ δῆλον εἶναι ὁπόστος	(εἰλήχει.	μετὰ δὲ τοῦτο αὖθις τὰ
[601]	ἔφη. ~Ζωγράφος, φαμέν, ἡνίας τε	γράψει	καὶ χαλινόν; ~Ναί. ~Ποιήσει δέ
[609]	~εἶναι ἀφικνεῖται— οὐχ οὕτω; ~Ναί.	~Ιθι	δή, καὶ ψυχὴν κατὰ τὸν
[601]	προλίπῃ; ~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς.	~Ιθι	δή, τόδε ἄθρει· ὁ τοῦ
[616]	προελθόντες ~ἡμερησίαν ὁδόν, καὶ ἰδεῖν	αὐτόθι	κατὰ (μέσον τὸ φῶς ἐκ
[620]	ἐκείνων θάνατον οὐκ ~ἐθέλουσαν ἐν	γυναικὶ	γεννηθεῖσαν γενέσθαι· ἰδεῖν δὲ τὴν
[608]	ποιήσεως. ~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς,	σύμφημι.	~Μέγας γάρ, ἔφην, ὁ ἀγών,
[608]	τε καὶ τῆς ~ἄλλης ἀρετῆς.	~Σύμφημί	σοι, ἔφη, ἐξ ὧν διεληλύθαμεν·
[608]	ἔφη· σοῦ δ’ ἂν ἡδέως	ἀκούσαιμι	τὸ οὐ χαλεπὸν τοῦτο. ~Ακούοις
[616]	εἶναι, ~ὥσπερ ἂν εἰ ἐν	ἑνὶ	μεγάλῳ σφονδύλῳ κοίλῳ καὶ ἐξεγλυμμένῳ
[603]	ἑταίρα καὶ ~φίλη ἐστὶν ἐπ’	οὐδενὶ	ὑγιεῖ οὐδ’ ἀληθεῖ. ~Παντάπασιν, ἦ
[607]	κατιέναι, ἀπολογησαμένη ἐν μέλει ἤ	τινι	~ἄλλῳ μέτρῳ; ~Πάνυ μὲν οὖν.
[613]	~γίγνηται ἐάντ’ ἐν νόσοις ἤ	τινι	ἄλλῳ τῶν δοκούντων κακῶν, ὡς
[596]	γενέσθαι ἂν τούτων ἁπάντων ~ποιητής,	τινὶ	δὲ οὐκ ἄν; ἢ οὐκ
[604]	τούτῳ ἐμποδὼν γιγνόμενον τὸ ~λυπεῖσθαι.	~Τίνι,	ἦ δ’ ὅς, λέγεις; ~Τῷ
[605]	δ’ οὔ; ~Οταν δὲ οἰκεῖόν	τινι	ἡμῶν κῆδος γένηται, ἐννοεῖς αὖ
[598]	καί, ὡς ἔοικεν, ~ἐντυχὼν γόητί	τινι	καὶ μιμητῇ ἐξηπατήθη, ὥστε ἔδοξεν
[596]	ἃ ποιεῖ. καίτοι τρόπῳ γέ	~τινι	καὶ ὁ ζωγράφος κλίνην ποιεῖ·
[596]	πάντα ~ταῦτα ποιῆσαι τρόπῳ γέ	τινι;	~Καὶ τίς, ἔφη, ὁ τρόπος
[596]	δοκεῖ εἶναι ~τοιοῦτος δημιουργός, ἢ	τινὶ	μὲν τρόπῳ γενέσθαι ἂν τούτων
[615]	Αρδιαῖος οὗτος τῆς Παμφυλίας ἔν	τινι	πόλει ~τύραννος ἐγεγόνει, ἤδη χιλιοστὸν
[616]	ἐπειδὴ δὲ τοῖς ἐν τῷ	λειμῶνι	ἑκάστοις ἑπτὰ ἡμέραι ~γένοιντο, ἀναστάντας
[599]	καὶ λέγουσιν καὶ τῷ ὄντι	οἱ	ἀγαθοὶ ποιηταὶ ἴσασιν ~περὶ ὧν
[610]	ὑπ’ ἄλλων δίκην ~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν	οἱ	ἄδικοι. ~Μὰ Δί’ ἦ δ’
[614]	γενέσθαι τῶν ~ἐκεῖ καὶ διακελεύοιντό	οἱ	ἀκούειν τε καὶ θεᾶσθαι πάντα
[611]	καὶ ὁ ἄρτι λόγος καὶ	οἱ	ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν ἄν· οἷον δ’
[621]	δι’ ἐκείνου διεξελθόντα, ἐπειδὴ καὶ	οἱ	ἄλλοι διῆλθον, πορεύεσθαι ἅπαντας εἰς
[597]	τῆς ἀληθείας πεφυκώς, καὶ πάντες	οἱ	ἄλλοι μιμηταί. ~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν
[605]	γε δρᾷ αὐτό; ~Ακούων σκόπει.	οἱ	γάρ που βέλτιστοι ἡμῶν ἀκροώμενοι
[613]	ὤμων ~ἔχοντες καὶ ἀστεφάνωτοι ἀποτρέχοντες·	οἱ	δὲ τῇ ἀληθείᾳ δρομικοὶ εἰς
[613]	τε καὶ ἄδικοι δρῶσιν ὅπερ	οἱ	δρομῆς ὅσοι ἂν θέωσιν εὖ
[616]	ἐγκέοιτο ἁρμόττων, καθάπερ οἱ κάδοι	οἱ	εἰς ~ἀλλήλους ἁρμόττοντες, καὶ οὕτω
[600]	οἱ ~ἑταῖροι· Ομηρον δ’ ἄρα	οἱ	ἐπ’ ἐκείνου, εἴπερ οἷός τ’
[600]	ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς περιφέρουσιν αὐτοὺς	οἱ	~ἑταῖροι· Ομηρον δ’ ἄρα οἱ
[616]	τοιοῦτος ἐλάττων ἐγκέοιτο ἁρμόττων, καθάπερ	οἱ	κάδοι οἱ εἰς ~ἀλλήλους ἁρμόττοντες,
[607]	~τῶν διασόφων ὄχλος κρατῶν” καὶ	οἱ	λεπτῶς μεριμνῶντες, ὅτι ἄρα ~πένονται,
[613]	δεῖ τὸ ὂν τιθέναι; ~οὐχ	οἱ	μὲν δεινοί τε καὶ ἄδικοι
[613]	ἀδίκων; ἐρῶ γὰρ δὴ ὅτι	οἱ	μὲν δίκαιοι, ἐπειδὰν πρεσβύτεροι γένωνται,
[621]	τὰ ἆθλα (αὐτῆς ~κομιζώμεθα, ὥσπερ	οἱ	νικηφόροι περιαγειρόμενοι, καὶ ἐνθάδε καὶ
[613]	καὶ περὶ τῶν ἀδίκων, ὅτι	οἱ	~πολλοὶ αὐτῶν, καὶ ἐὰν νέοι
[607]	μή, ὦ φίλε ἑταῖρε, ὥσπερ	οἱ	ποτέ του ἐρασθέντες, ἐὰν ~ἡγήσωνται
[611]	~τεθεάμεθα μέντοι διακείμενον αὐτό, ὥσπερ	οἱ	τὸν (θαλάττιον Γλαῦκον ~ὁρῶντες οὐκ
[600]	διαφερόντως ἐπὶ τούτῳ ἠγαπήθη, καὶ	οἱ	ὕστεροι ἔτι καὶ νῦν ~Πυθαγόρειον
[601]	αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει περὶ τῶν αὐλῶν,	οἳ	ἂν ~ὑπηρετῶσιν ἐν τῷ αὐλεῖν,
[600]	αὐτὸς ζῶν ~λέγεται Ομηρος γενέσθαι,	οἳ	ἐκεῖνον ἠγάπων ἐπὶ (συνουσίᾳ καὶ
[597]	ἂν προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς οὗ ἐκεῖνοι	δημιουργοί.	~Εἶεν, ἦν δ’ ἐγώ· τὸν
[616]	ἐλάττων ἐγκέοιτο ἁρμόττων, καθάπερ οἱ	κάδοι	οἱ εἰς ~ἀλλήλους ἁρμόττοντες, καὶ
[612]	~ἑστιάσεων. καὶ τότ’ ἄν τις	ἴδοι	αὐτῆς τὴν ἀληθῆ φύσιν, εἴτε
[614]	ἀναβιοὺς δ’ ἔλεγεν ~ἃ ἐκεῖ	ἴδοι.	ἔφη δέ, ἐπειδὴ οὗ ἐκβῆναι,
[614]	ἑαυτοῦ δὲ ~προσελθόντος εἰπεῖν ὅτι	δέοι	αὐτὸν ἄγγελον ἀνθρώποις γενέσθαι τῶν
[613]	οἱ ~πολλοὶ αὐτῶν, καὶ ἐὰν	νέοι	ὄντες λάθωσιν, ἐπὶ τέλους τοῦ
[599]	λέγουσιν καὶ τῷ ὄντι οἱ	ἀγαθοὶ	ποιηταὶ ἴσασιν ~περὶ ὧν δοκοῦσιν
[614]	(καὶ ~ἀνθρώπων ἆθλά τε καὶ	μισθοὶ	καὶ δῶρα γίγνεται πρὸς ἐκείνοις
[613]	γὰρ δὴ ὅτι οἱ μὲν	δίκαιοι,	ἐπειδὰν πρεσβύτεροι γένωνται, ~ἐν τῇ
[615]	εἴ τινας ~εὐεργεσίας εὐεργετηκότες καὶ	δίκαιοι	καὶ ὅσιοι γεγονότες εἶεν, κατὰ
[613]	καταγέλαστοί εἰσιν καὶ γέροντες γιγνόμενοι	ἄθλιοι	~προπηλακίζονται ὑπὸ ξένων τε (καὶ
[605]	~ἄνδρα, οἷον ἑαυτόν τις μὴ	ἀξιοῖ	εἶναι ἀλλ’ αἰσχύνοιτο ἄν, μὴ
[600]	οὔτε πόλιν τὴν αὑτῶν διοικεῖν	οἷοί	τ’ ἔσονται, ἐὰν μὴ σφεῖς
[597]	ποιεῖ, οὐκ ἂν τὸ ὂν	ποιοῖ,	ἀλλά τι τοιοῦτον οἷον ~τὸ
[615]	ἀνιέναι. ἐνταῦθα δὴ ~ἄνδρες, ἔφη,	ἄγριοι,	διάπυροι ἰδεῖν, παρεστῶτες καὶ καταμανθάνοντες
[615]	~εὐεργεσίας εὐεργετηκότες καὶ δίκαιοι καὶ	ὅσιοι	γεγονότες εἶεν, κατὰ ~ταὐτὰ (τὴν
[615]	εἴ τινες ~πολλοῖς θανάτων ἦσαν	αἴτιοι,	ἢ πόλεις προδόντες ἢ στρατόπεδα,
[615]	ἐμβεβληκότες ἤ τινος ἄλλης κακουχίας	μεταίτιοι,	πάντων ~τούτων δεκαπλασίας ἀλγηδόνας ὑπὲρ
[613]	οἱ μὲν δεινοί τε καὶ	ἄδικοι	δρῶσιν ὅπερ οἱ δρομῆς ὅσοι
[610]	ἄλλων δίκην ~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν οἱ	ἄδικοι.	~Μὰ Δί’ ἦ δ’ ὅς,
[613]	ἀποτρέχοντες· οἱ δὲ τῇ ἀληθείᾳ	δρομικοὶ	εἰς ~τέλος ἐλθόντες τά τε
[600]	χρυσοῦ καὶ (ἠνάγκαζον παρὰ σφίσιν	οἴκοι	~εἶναι, ἢ εἰ μὴ ἔπειθον,
[607]	τοῖς προστάταις αὐτῆς, ὅσοι μὴ	ποιητικοί,	~φιλοποιηταὶ δέ, ἄνευ μέτρου λόγον
[621]	ἐπιτηδεύσομεν, ἵνα καὶ ἡμῖν αὐτοῖς	φίλοι	ὦμεν ~καὶ τοῖς θεοῖς, αὐτοῦ
[611]	ὁ ἄρτι λόγος καὶ οἱ	ἄλλοι	~ἀναγκάσειαν ἄν· οἷον δ’ ἐστὶν
[621]	ἐκείνου διεξελθόντα, ἐπειδὴ καὶ οἱ	ἄλλοι	διῆλθον, πορεύεσθαι ἅπαντας εἰς ~τὸ
[597]	ἀληθείας πεφυκώς, καὶ πάντες οἱ	ἄλλοι	μιμηταί. ~Κινδυνεύει. ~Τὸν μὲν δὴ
[600]	καὶ Πρόδικος ὁ Κεῖος καὶ	ἄλλοι	~πάμπολλοι δύνανται τοῖς ἐφ’ ἑαυτῶν
[613]	περὶ τῶν ἀδίκων, ὅτι οἱ	~πολλοὶ	αὐτῶν, καὶ ἐὰν νέοι ὄντες
[600]	Πρόδικος ὁ Κεῖος καὶ ἄλλοι	~πάμπολλοι	δύνανται τοῖς ἐφ’ ἑαυτῶν παριστάναι
[612]	δ’ ὅς. ~Αρ’ οὖν ἀποδώσετέ	μοι	ἃ ἐδανείσασθε ἐν τῷ λόγῳ;
[603]	ἀλλ’ ὃ τότε ἀπελίπομεν, νῦν	μοι	(δοκεῖ ~ἀναγκαῖον εἶναι διεξελθεῖν. ~Τὸ
[596]	~Απιστεῖς; ἦν δ’ ἐγώ. καί	μοι	εἰπέ, τὸ παράπαν οὐκ ἄν
[595]	~Ερώτα. ~Μίμησιν ὅλως ἔχοις ἄν	μοι	εἰπεῖν ὅτι ποτ’ ἐστίν; οὐδὲ
[608]	οὐδέποτε ~ἀπόλλυται; ~Καὶ ὃς ἐμβλέψας	μοι	καὶ θαυμάσας εἶπε· Μὰ Δί’
[596]	τε ~εἴην εἰπεῖν, εἴ τί	μοι	καταφαίνεται, ἀλλ’ αὐτὸς ὅρα. ~Βούλει
[604]	τό γε ἀληθές. ~(Τόδε νῦν	μοι	περὶ αὐτοῦ εἰπέ· πότερον μᾶλλον
[598]	δὴ μιμητὴν ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ δέ	μοι	περὶ (τοῦ ~ζωγράφου τόδε· πότερα
[600]	~παιδείας μεταλάβοιεν; ~Παντάπασιν, ἔφη, δοκεῖς	μοι,	ὦ Σώκρατες, ἀληθῆ λέγειν. ~Οὐκοῦν
[595]	παραδεκτέα νῦν καὶ ἐναργέστερον, ὡς	ἐμοὶ	δοκεῖ, φαίνεται, ἐπειδὴ ~χωρὶς ἕκαστα
[621]	ψυχὴν οὐ μιανθησόμεθα. ἀλλ’ ἂν	ἐμοὶ	πειθώμεθα, ~νομίζοντες ἀθάνατον ψυχὴν καὶ
[610]	ὅτι σμικρότατα ὅλον τὸ σῶμα	κατατέμοι,	ἕνεκα ~τούτων μηδὲν μᾶλλόν ποτε
[600]	σοφοῦ ἀνδρὸς πολλαὶ ἐπίνοιαι καὶ	~εὐμήχανοι	εἰς τέχνας ἤ τινας ἄλλας
[600]	ἐφ’ ἑαυτῶν παριστάναι ἰδίᾳ (συγγιγνό(	μενοι	~ὡς οὔτε οἰκίαν οὔτε πόλιν
[613]	~αἱρεθέντες καταγέλαστοί εἰσιν καὶ γέροντες	γιγνόμενοι	ἄθλιοι ~προπηλακίζονται ὑπὸ ξένων τε
[621]	(αὐτῆς ~κομιζώμεθα, ὥσπερ οἱ νικηφόροι	περιαγειρόμενοι,	καὶ ἐνθάδε καὶ ἐν τῇ
[607]	αὐτὴν εἶναι ἐν πόλει εὐνομουμένῃ,	ἅσμενοι	ἂν ~καταδεχοίμεθα, ὡς σύνισμέν γε
[608]	λέγομεν, καὶ ταύτην τὴν ἐπῳδήν,	εὐλαβούμενοι	πάλιν ἐμπεσεῖν ~εἰς τὸν παιδικόν
[613]	ὑπὸ ξένων τε (καὶ ἀστῶν,	μαστιγούμενοι	καὶ ἃ ~ἄγροικα ἔφησθα σὺ
[616]	καὶ ὅτι εἰς τὸν Τάρταρον	~ἐμπεσούμενοι	ἄγοιντο. ἔνθα δὴ φόβων, ἔφη,
[605]	οἱ γάρ που βέλτιστοι ἡμῶν	ἀκροώμενοι	Ομήρου ἢ ~ἄλλου τινὸς τῶν
[616]	γένοιτο ἑκάστῳ τὸ φθέγμα ὅτε	~ἀναβαίνοι,	καὶ ἁσμενέστατα ἕκαστον σιγήσαντος ἀναβῆναι.
[613]	ὂν τιθέναι; ~οὐχ οἱ μὲν	δεινοί	τε καὶ ἄδικοι δρῶσιν ὅπερ
[597]	μετριώτατ’ ἂν προσαγορεύεσθαι, ~μιμητὴς οὗ	ἐκεῖνοι	δημιουργοί. ~Εἶεν, ἦν δ’ ἐγώ·
[608]	τῆς τῶν καλῶν (πολιτειῶν τροφῆς,	εὖνοι	μὲν ἐσόμεθα φανῆναι ~αὐτὴν ὡς
[611]	δεῖ, ὦ Γλαύκων, ἐκεῖσε βλέπειν.	~Ποῖ;	ἦ δ’ ὅς. ~(Εἰς τὴν
[617]	θυγατρὸς κόρης Λαχέσεως λόγος. Ψυχαὶ	ἐφήμεροι,	ἀρχὴ ~ἄλλης περιόδου θνητοῦ γένους
[596]	τοι ὀξύτερον ~(βλεπόντων ἀμβλύτερον ὁρῶντες	πρότεροι	εἶδον. ~Εστιν, ἔφη, οὕτως· ἀλλὰ
[606]	αὐτὰ ἵνα βελτίους τε καὶ	εὐδαιμονέστεροι	ἀντὶ χειρόνων ~καὶ ἀθλιωτέρων γιγνώμεθα.
[600]	ἐπὶ τούτῳ ἠγαπήθη, καὶ οἱ	ὕστεροι	ἔτι καὶ νῦν ~Πυθαγόρειον τρόπον
[613]	ὅτι οἱ μὲν δίκαιοι, ἐπειδὰν	πρεσβύτεροι	γένωνται, ~ἐν τῇ αὑτῶν πόλει
[600]	ταῖς κεφαλαῖς περιφέρουσιν αὐτοὺς οἱ	~ἑταῖροι·	Ομηρον δ’ ἄρα οἱ ἐπ’
[615]	ἢ μὴ ἱκανῶς δεδωκὼς δίκην	ἐπιχειροῖ	ἀνιέναι. ἐνταῦθα δὴ ~ἄνδρες, ἔφη,
[621]	ἆθλα (αὐτῆς ~κομιζώμεθα, ὥσπερ οἱ	νικηφόροι	περιαγειρόμενοι, καὶ ἐνθάδε καὶ ἐν
[615]	ἐνταῦθα δὴ ~ἄνδρες, ἔφη, ἄγριοι,	διάπυροι	ἰδεῖν, παρεστῶτες καὶ καταμανθάνοντες τὸ
[596]	εἰπέ, τὸ παράπαν οὐκ ἄν	σοι	δοκεῖ εἶναι ~τοιοῦτος δημιουργός, ἢ
[598]	ἐν τῇ φύσει ἕκαστον δοκεῖ	σοι	~ἐπιχειρεῖν μιμεῖσθαι ἢ τὰ τῶν
[608]	καὶ τῆς ~ἄλλης ἀρετῆς. ~Σύμφημί	σοι,	ἔφη, ἐξ ὧν διεληλύθαμεν· οἶμαι
[614]	ἥδιον ἀκούοντι. ~Αλλ’ οὐ μέντοι	σοι,	ἦν δ’ ἐγώ, Αλκίνου γε
[607]	ἐν μέλεσιν ἢ ἔπεσιν, ἡδονή	σοι	καὶ λύπη ἐν ~τῇ πόλει
[613]	ἄδικοι δρῶσιν ὅπερ οἱ δρομῆς	ὅσοι	ἂν θέωσιν εὖ ~ἀπὸ τῶν
[595]	τοιαῦτα τῆς τῶν ἀκουόντων διανοίας,	ὅσοι	μὴ ~ἔχουσι φάρμακον τὸ εἰδέναι
[607]	ἂν καὶ τοῖς προστάταις αὐτῆς,	ὅσοι	μὴ ποιητικοί, ~φιλοποιηταὶ δέ, ἄνευ
[595]	ὅτι ποτ’ ἐστίν; οὐδὲ γάρ	τοι	αὐτὸς ~πάνυ τι συννοῶ τί
[596]	δ’ ἐγώ, ἄτοπον, ~ἐπεὶ πολλά	τοι	ὀξύτερον ~(βλεπόντων ἀμβλύτερον ὁρῶντες πρότεροι
[605]	αὐτῷ, καὶ τῷ πρὸς ἕτερον	(τοι(	οῦτον ὁμιλεῖν τῆς ψυχῆς ἀλλὰ
[596]	οἶμαι αὐτὸν ποιεῖν ἃ ποιεῖ.	καίτοι	τρόπῳ γέ ~τινι καὶ ὁ
[595]	λέγεις; ~Ρητέον, ἦν δ’ ἐγώ·	καίτοι	φιλία γέ τίς με καὶ
[611]	ἐν τῷ παρόντι φαίνεται· ~τεθεάμεθα	μέντοι	διακείμενον αὐτό, ὥσπερ οἱ τὸν
[609]	~Οὐδαμῶς, ἔφη, τοῦτό γε. ~Αλλὰ	μέντοι	ἐκεῖνό γε ἄλογον, ἦν δ’
[597]	δὲ ὁ κλινοποιός; οὐκ ἄρτι	μέντοι	ἔλεγες ὅτι οὐ τὸ εἶδος
[610]	ἐῶμεν ~φάναι τινὰ ἀπόλλυσθαι. ~Αλλὰ	μέντοι,	ἔφη, τοῦτό γε οὐδείς ποτε
[621]	μὲν ὕδατος κωλυθῆναι πιεῖν· ὅπῃ	μέντοι	καὶ ὅπως εἰς τὸ σῶμα
[596]	~ἐλέγετο. ~Ναί, ἔφη, φαινόμενα, οὐ	μέντοι	ὄντα γέ που τῇ ἀληθείᾳ.
[609]	ὃ ποιεῖ αὐτὸ ~μοχθηρόν, τοῦτο	μέντοι	οὐχ οἷόν τε αὐτὸ λύειν
[605]	ἀφεστῶτα. ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὐ	μέντοι	πω τό γε μέγιστον κατηγορήκαμεν
[614]	ἄλλ’ ἥδιον ἀκούοντι. ~Αλλ’ οὐ	μέντοι	σοι, ἦν δ’ ἐγώ, Αλκίνου
[619]	τῆς αἱρέσεως μὴ ἐν τελευταίοις	πίπτοι,	~κινδυνεύει ἐκ τῶν ἐκεῖθεν ἀπαγγελλομένων
[615]	πώποτέ τινα ἠδίκησαν καὶ ὅσους	ἕκαστοι,	ὑπὲρ ἁπάντων δίκην ~δεδωκέναι ἐν
[613]	πρῶτον ὀξέως ἀποπηδῶσιν, ~τελευτῶντες (δὲ	καταγέλαστοι	γίγνονται, τὰ ὦτα ἐπὶ τῶν
[613]	ἐπὶ τέλους τοῦ δρόμου ~αἱρεθέντες	καταγέλαστοί	εἰσιν καὶ γέροντες γιγνόμενοι ἄθλιοι
[605]	~Ακούων σκόπει. οἱ γάρ που	βέλτιστοι	ἡμῶν ἀκροώμενοι Ομήρου ἢ ~ἄλλου
[600]	~εἶναι, ἢ εἰ μὴ ἔπειθον,	αὐτοὶ	ἂν ἐπαιδαγώγουν ὅπῃ ᾖσαν, ἕως
[598]	δὴ ~ἐπισκέψασθαι πότερον μιμηταῖς τούτοις	οὗτοι	ἐντυχόντες ἐξηπάτηνται ~καὶ τὰ ἔργα
[597]	~Ζωγράφος δή, κλινοποιός, θεός, τρεῖς	οὗτοι	ἐπιστάται τρισὶν εἴδεσι ~κλινῶν. ~Ναὶ
[598]	Ομηρον, ἐπειδή τινων (ἀκούομεν ὅτι	οὗτοι	πάσας μὲν ~τέχνας ἐπίστανται, πάντα
[613]	ἐπὶ τῶν ὤμων ~ἔχοντες καὶ	ἀστεφάνωτοι	ἀποτρέχοντες· οἱ δὲ τῇ ἀληθείᾳ
[604]	φθέγξασθαι, ἃ εἴ τις ~αὐτοῦ	ἀκούοι	αἰσχύνοιτ’ ἄν, πολλὰ δὲ ποιήσει,
[619]	ἐνθάδε βίον ἀφικνοῖτο, ὑγιῶς ~(φιλο(	σοφοῖ	καὶ ὁ κλῆρος αὐτῷ τῆς
[607]	ὅτι ἡμεῖς γε, εἴ τινα	ἔχοι	λόγον εἰπεῖν ἡ πρὸς ἡδονὴν
[618]	(τε καὶ ἀγωνίαν, τοὺς ~δ’	ἐπὶ	γένεσιν καὶ προγόνων ἀρεταῖς, καὶ
[617]	ἐν τοῖς τῆς Ανάγκης γόνασιν.	ἐπὶ	δὲ τῶν ~κύκλων αὐτοῦ ἄνωθεν
[618]	δοκίμων ἀνδρῶν βίους, τοὺς μὲν	~ἐπὶ	εἴδεσιν καὶ κατὰ κάλλη καὶ
[600]	Ομηριδῶν. ~(Αλλὰ δή τις πόλεμος	ἐπὶ	Ομήρου ὑπ’ ἐκείνου ἄρχοντος ἢ
[617]	θεὸς ~ἀναίτιος. ~Ταῦτα εἰπόντα ῥῖψαι	ἐπὶ	πάντας τοὺς κλήρους, τὸν δὲ
[600]	Ομηρος γενέσθαι, οἳ ἐκεῖνον ἠγάπων	ἐπὶ	(συνουσίᾳ καὶ τοῖς ~ὑστέροις ὁδόν
[600]	σφόδρα ~φιλοῦνται, ὥστε μόνον οὐκ	ἐπὶ	ταῖς κεφαλαῖς περιφέρουσιν αὐτοὺς οἱ
[604]	νόμος ~(ἐστίν, τὸ δὲ ἕλκον	ἐπὶ	τὰς λύπας αὐτὸ τὸ πάθος;
[600]	~αὐτῶν ἐπιστατήσωσιν τῆς παιδείας, καὶ	ἐπὶ	ταύτῃ τῇ σοφίᾳ οὕτω σφόδρα
[613]	καὶ ἐὰν νέοι ὄντες λάθωσιν,	ἐπὶ	τέλους τοῦ δρόμου ~αἱρεθέντες καταγέλαστοί
[621]	ἀναβλέψας ἰδεῖν ἕωθεν αὑτὸν ~κείμενον	ἐπὶ	τῇ πυρᾷ. ~Καὶ οὕτως, ὦ
[614]	δ’ οἴκαδε μέλλων ~θάπτεσθαι δωδεκαταῖος	ἐπὶ	τῇ πυρᾷ κείμενος ἀνεβίω, ἀναβιοὺς
[608]	δ’ οὖν ὡς οὐ ~σπουδαστέον	ἐπὶ	τῇ τοιαύτῃ ποιήσει ὡς ἀληθείας
[599]	τε μιμηθησόμενον καὶ τὸ ~εἴδωλον,	ἐπὶ	τῇ τῶν εἰδώλων δημιουργίᾳ ἑαυτὸν
[618]	εἰς τὸ πρόσθεν σφῶν θεῖναι	ἐπὶ	τὴν γῆν, πολὺ πλείω τῶν
[620]	μοῖραν· ταύτης δ’ ἐφαψάμενον αὖθις	ἐπὶ	τὴν τῆς Ατρόπου ἄγειν ~νῆσιν,
[617]	τε καὶ βίων ~παραδείγματα, ἀναβάντα	ἐπί	τι βῆμα ὑψηλὸν εἰπεῖν— ~Ανάγκης
[599]	τοῖς ἔργοις ἂν σπουδάσειεν ἢ	ἐπὶ	τοῖς ~μιμήμασι, καὶ πειρῷτο ἂν
[620]	τῶν ὅπλων κρίσεως. τὴν ~δ’	ἐπὶ	τούτῳ Αγαμέμνονος· ἔχθρᾳ δὲ καὶ
[600]	ὥσπερ Πυθαγόρας αὐτός ~τε διαφερόντως	ἐπὶ	τούτῳ ἠγαπήθη, καὶ οἱ ὕστεροι
[605]	κῆδος γένηται, ἐννοεῖς αὖ ὅτι	ἐπὶ	τῷ ~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα, ἂν δυνώμεθα
[617]	τῆς Ανάγκης, Μοίρας, ~λευχειμονούσας, στέμματα	ἐπὶ	τῶν κεφαλῶν ἐχούσας, Λάχεσίν τε
[613]	(δὲ καταγέλαστοι γίγνονται, τὰ ὦτα	ἐπὶ	τῶν ὤμων ~ἔχοντες καὶ ἀστεφάνωτοι
[615]	γενομένων καὶ ὀλίγον ~χρόνον βιούντων	πέρι	ἄλλα ἔλεγεν οὐκ ἄξια μνήμης.
[601]	λέγεσθαι, ἐάντε περὶ στρατηγίας ἐάντε	περὶ	ἄλλου (ὁτουοῦν· ~οὕτω φύσει αὐτὰ
[599]	καὶ ~διοικήσεων πόλεων, καὶ (παιδείας	πέρι	ἀνθρώπου, δίκαιόν που ἐρωτᾶν ~αὐτὸν
[599]	ἐπιστήμων εἴη τῇ ἀληθείᾳ τούτων	πέρι	ἅπερ καὶ ~μιμεῖται, πολὺ πρότερον
[612]	παρ’ ἀνθρώπων, καὶ ~ἡμᾶς ὁμολογεῖν	περὶ	αὐτῆς δοκεῖσθαι οὕτω, ἵνα καὶ
[595]	ἐγώ, πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα	περὶ	αὐτῆς ἐννοῶ, ὡς ~παντὸς ἄρα
[600]	γὰρ ὡς ~πολλή τις ἀμέλεια	περὶ	(αὐτὸν ἦν ἐπ’ αὐτοῦ ἐκείνου,
[604]	γε ἀληθές. ~(Τόδε νῦν μοι	περὶ	αὐτοῦ εἰπέ· πότερον μᾶλλον αὐτὸν
[611]	~νῦν δὲ εἴπομεν μὲν ἀληθῆ	περὶ	αὐτοῦ, οἷον ἐν τῷ παρόντι
[608]	~Εγωγε. ~(Αρ’ οὖν ὥσπερ ἐγὼ	περὶ	αὐτῶν διανοῇ; ~Τὸ ποῖον; ~Τὸ
[606]	γενέσθαι. ~Καὶ μάλα, ἔφη. ~(Καὶ	περὶ	ἀφροδισίων δὴ καὶ θυμοῦ καὶ
[599]	τέχνας αὐτοὺς ἐρωτῶμεν, ἀλλ’ ἐῶμεν·	περὶ	δὲ ὧν μεγίστων τε καὶ
[599]	ἀπὸ τῆς ἀληθείας ~εἶ ἀρετῆς	πέρι,	εἰδώλου δημιουργός, ὃν δὴ μιμητὴν
[596]	τι ἓν ἕκαστον εἰώθαμεν τίθεσθαι	περὶ	ἕκαστα τὰ ~πολλά, οἷς ταὐτὸν
[598]	πρὸς πότερον ἡ γραφικὴ πεποίηται	περὶ	~ἕκαστον; πότερα πρὸς τὸ ὄν,
[601]	πάντα οὕτω φήσομεν ἔχειν; ~Πῶς;	~(Περὶ	ἕκαστον ταύτας τινὰς τρεῖς τέχνας
[602]	ὅμως γε μιμήσεται, οὐκ εἰδὼς	περὶ	ἑκάστου ὅπῃ ~πονηρὸν ἢ χρηστόν·
[613]	ἐθέλωσι· καὶ πάντα ἃ σὺ	~περὶ	ἐκείνων, ἐγὼ νῦν λέγω περὶ
[599]	ἐπιχειρεῖ λέγειν Ομηρος, πολέμων τε	πέρι	καὶ στρατηγιῶν καὶ ~διοικήσεων πόλεων,
[601]	μὲν ποιητὴς πίστιν ὀρθὴν ἕξει	περὶ	~κάλλους τε καὶ πονηρίας, ~συνὼν
[602]	ἣν ~ἔχει; ~Τοῦ ποίου τινὸς	πέρι	λέγεις; ~Τοῦ τοιοῦδε· ταὐτόν που
[599]	ὠφελία. ~Τῶν μὲν τοίνυν ἄλλων	πέρι	μὴ ἀπαιτῶμεν λόγον (Ομη( ρον
[600]	~παιδείαν φανείη, εἰ τὰ λεγόμενα	περὶ	Ομήρου ἀληθῆ. λέγεται γὰρ ὡς
[595]	καὶ αἰδὼς ἐκ παιδὸς ἔχουσα	~περὶ	Ομήρου ἀποκωλύει λέγειν. ἔοικε μὲν
[598]	τέκτονα, ~τοὺς ἄλλους (δημιουρ( γούς,	περὶ	οὐδενὸς τούτων ἐπαΐων τῶν τεχνῶν·
[601]	ἱππικός; ~Αληθέστατα. ~Αρ’ οὖν οὐ	περὶ	πάντα οὕτω φήσομεν ἔχειν; ~Πῶς;
[606]	ἀφροδισίων δὴ καὶ θυμοῦ καὶ	περὶ	πάντων τῶν ~ἐπιθυμητικῶν τε καὶ
[598]	οἶμαι ὦ φίλε, τόδε δεῖ	περὶ	πάντων τῶν τοιούτων ~διανοεῖσθαι· ἐπειδάν
[603]	ἀπολέσας ἤ ~τι ἄλλο ὧν	περὶ	πλείστου ποιεῖται, ἐλέγομέν που καὶ
[595]	πόλιν, οὐχ ἥκιστα δὲ ἐνθυμηθεὶς	~περὶ	ποιήσεως λέγω. ~Τὸ ποῖον; ἔφη.
[607]	δή, ἔφην, ἀπολελογήσθω ἡμῖν ἀναμνησθεῖσιν	περὶ	~ποιήσεως, ὅτι εἰκότως ἄρα τότε
[608]	δεδιότι, καὶ νομιστέα ἅπερ εἰρήκαμεν	περὶ	ποιήσεως. ~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς,
[601]	(εἶναι, αὐτός τε οὐκ ἐπαΐων	~περὶ	σκυτοτομίας καὶ τοῖς μὴ ἐπαΐουσιν,
[601]	τῶν λόγων θεωροῦσι δοκεῖν, ~ἐάντε	περὶ	σκυτοτομίας τις λέγῃ ἐν μέτρῳ
[601]	πάνυ ~εὖ δοκεῖν λέγεσθαι, ἐάντε	περὶ	στρατηγίας ἐάντε περὶ ἄλλου (ὁτουοῦν·
[602]	δὴ καὶ ἐξέχοντα διὰ τὴν	περὶ	τὰ χρώματα αὖ πλάνην τῆς
[599]	ἐκεῖνος τοὺς ἐκγόνους, μηδ’ αὖ	περὶ	τὰς ~ἄλλας τέχνας αὐτοὺς ἐρωτῶμεν,
[596]	οὔ; ~Αλλὰ ἰδέαι γέ που	περὶ	ταῦτα τὰ σκεύη δύο, μία
[602]	~Οὐκοῦν ἔφαμεν τῷ αὐτῷ ἅμα	περὶ	ταὐτὰ ἐναντία δοξάζειν ἀδύνατον ~εἶναι;
[602]	ἢ ἴσα τἀναντία φαίνεται ἅμα	περὶ	ταὐτά. ~Ναί. ~Οὐκοῦν ἔφαμεν τῷ
[616]	νῶτον ~συνεχὲς ἑνὸς σφονδύλου ἀπεργαζομένους	περὶ	τὴν ἠλακάτην· ἐκείνην δὲ ~διὰ
[608]	εὐλαβητέον (αὐτὴν ὂν τῷ ἀκροωμένῳ,	περὶ	τῆς ἐν αὑτῷ ~πολιτείας δεδιότι,
[604]	ἀγωγῆς γιγνομένης ἐν τῷ ἀνθρώπῳ	περὶ	τὸ αὐτὸ ἅμα, ~δύο φαμὲν
[604]	~Τῷ βουλεύεσθαι, ἦν δ’ ἐγώ,	περὶ	τὸ γεγονὸς καὶ ὥσπερ ἐν
[613]	ἀμελεῖσθαι ὑπὸ τοῦ ὁμοίου. ~Οὐκοῦν	περὶ	τοῦ ἀδίκου τἀναντία τούτων δεῖ
[606]	οὐχ ὁ αὐτὸς λόγος καὶ	περὶ	τοῦ γελοίου; ὅτι, ἃν αὐτὸς
[613]	μὲν οὖν. ~Οὕτως ἄρα ὑποληπτέον	περὶ	τοῦ δικαίου ἀνδρός, ἐάντ’ ἐν
[598]	μιμητὴν ὡμολογήκαμεν. ~εἰπὲ δέ μοι	περὶ	(τοῦ ~ζωγράφου τόδε· πότερα ἐκεῖνο
[600]	λέγονται, ὥσπερ αὖ Θάλεώ ~τε	πέρι	τοῦ Μιλησίου καὶ Αναχάρσιος τοῦ
[598]	~διανοεῖσθαι· ἐπειδάν τις ἡμῖν ἀπαγγέλλῃ	περί	του, ὡς ἐνέτυχεν ἀνθρώπῳ ~πάσας
[597]	ὥς γ’ ἂν δόξειεν τοῖς	περὶ	τοὺς τοιούσδε λόγους ~διατρίβουσιν. ~Μηδὲν
[613]	μάλα. ~Ανέξῃ ἄρα λέγοντος ἐμοῦ	περὶ	τούτων ἅπερ αὐτὸς ἔλεγες (περὶ
[600]	καὶ βελτίους ἀπεργάζεσθαι Ομηρος, ἅτε	περὶ	~τούτων οὐ μιμεῖσθαι ἀλλὰ γιγνώσκειν
[602]	δὲ δὴ μιμεῖσθαι τοῦτο οὐ	περὶ	τρίτον μέν ~τί ἐστιν ἀπὸ
[613]	περὶ τούτων ἅπερ αὐτὸς ἔλεγες	(περὶ	~τῶν ἀδίκων; ἐρῶ γὰρ δὴ
[613]	περὶ τῶνδε. καὶ αὖ καὶ	περὶ	τῶν ἀδίκων, ὅτι οἱ ~πολλοὶ
[601]	οἷον αὐλητής που αὐλοποιῷ (ἐξαγγέλλει	περὶ	τῶν αὐλῶν, οἳ ἂν ~ὑπηρετῶσιν
[603]	εἶχεν ἐν ἑαυτῷ δόξας ἅμα	~περὶ	τῶν αὐτῶν, οὕτω καὶ ἐν
[613]	καὶ στεφανοῦνται. οὐχ οὕτω καὶ	~περὶ	τῶν δικαίων τὸ πολὺ συμβαίνει;
[613]	~περὶ ἐκείνων, ἐγὼ νῦν λέγω	περὶ	τῶνδε. καὶ αὖ καὶ περὶ
[601]	~Οὐκοῦν ὁ μὲν εἰδὼς ἐξαγγέλλει	περὶ	χρηστῶν καὶ πονηρῶν αὐλῶν, ὁ
[618]	πάντα τὰ τοιαῦτα τῶν φύσει	περὶ	ψυχὴν ~ὄντων καὶ τῶν ἐπικτήτων
[602]	ἐκ τοῦ χρῆσθαι ἐπιστήμην ἕξει	περὶ	ὧν ἂν ~γράφῃ, εἴτε καλὰ
[602]	οὔτε ὀρθὰ δοξάσει ὁ μιμητὴς	περὶ	ὧν ἂν μιμῆται ~πρὸς κάλλος
[598]	τὸν ἀγαθὸν ποιητήν, εἰ μέλλει	περὶ	ὧν ἂν ποιῇ ~καλῶς ποιήσειν,
[602]	τῇ ποιήσει μιμητικὸς πρὸς σοφίαν	περὶ	ὧν ἂν ~ποιῇ. ~Οὐ πάνυ.
[599]	ὄντι οἱ ἀγαθοὶ ποιηταὶ ἴσασιν	~περὶ	ὧν δοκοῦσιν τοῖς πολλοῖς εὖ
[602]	~μιμητικὸν μηδὲν εἰδέναι ἄξιον λόγου	περὶ	ὧν μιμεῖται, ἀλλ’ εἶναι παιδιάν
[600]	ἀρετῆς εἶναι καὶ τῶν ἄλλων	περὶ	ὧν ποιοῦσιν, τῆς δὲ ~ἀληθείας
[617]	(ἐν μέρει ἑκατέρας ἑκατέρᾳ τῇ	χειρὶ	~ἐφάπτεσθαι. σφᾶς οὖν, ἐπειδὴ ἀφικέσθαι,
[617]	τὴν ~μὲν Κλωθὼ τῇ δεξιᾷ	χειρὶ	ἐφαπτομένην συνεπιστρέφειν τοῦ ἀτράκτου τὴν
[608]	οὗτός γε ~ὁ ἐκ παιδὸς	μέχρι	πρεσβύτου χρόνος πρὸς πάντα ὀλίγος
[599]	ἂν σπουδάσειεν ἢ ἐπὶ τοῖς	~μιμήμασι,	καὶ πειρῷτο ἂν πολλὰ καὶ
[601]	ἄττα ἑκάστων ~τῶν τεχνῶν τοῖς	ὀνόμασι	καὶ ῥήμασιν ἐπιχρωματίζειν αὐτὸν οὐκ
[613]	γαμοῦσί τε ~ὁπόθεν ἂν βούλωνται,	ἐκδιδόασί	τε εἰς οὓς ἂν ἐθέλωσι·
[609]	ἰόν, καί, ὅπερ λέγω, σχεδὸν	πᾶσι	~σύμφυτον ἑκάστῳ κακόν τε καὶ
[603]	ταῦτα; ~Οὐδέν. ~Αρ’ οὖν ἐν	ἅπασι	τούτοις ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος (διάκει( ται;
[612]	ὡς ἐγᾦμαι, ἐπιεικῶς αὐτῆς διεληλύθαμεν.	~Παντάπασι	μὲν οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν
[612]	τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐπειδὰν τελευτήσῃ;	~Παντάπασι	μὲν οὖν, ἦ δ’ ὅς.
[605]	πάθους ἡ μίμησις αὐτοῖς ~γίγνεται.	~(Παντάπασι	μὲν οὖν. ~Ο δὴ μιμητικὸς
[597]	θεός, τρεῖς οὗτοι ἐπιστάται τρισὶν	εἴδεσι	~κλινῶν. ~Ναὶ τρεῖς. ~(Ο μὲν
[606]	οὐ ῥᾴδιον ἐν τοῖς αὑτοῦ	πάθεσι	κατέχειν. ~(Αληθέστατα, ἔφη. ~Αρ’ οὖν
[603]	αὐτῶν, οὕτω καὶ ἐν ταῖς	πράξεσι	στασιάζει τε καὶ μάχεται αὐτὸς
[602]	~ἁπτομένους ἐν ἰαμβείοις καὶ ἐν	ἔπεσι	πάντας εἶναι μιμητικοὺς ὡς οἷόν
[607]	καὶ μέγας ἐν ἀφρόνων (κενε(	αγορίαισι”	καὶ ὁ ~τῶν διασόφων ὄχλος
[596]	οἷον, εἰ (θέλεις, πολλαί ~πού	εἰσι	κλῖναι καὶ τράπεζαι. ~Πῶς δ’
[612]	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, κεκριμέναι	εἰσί,	πάλιν ἀπαιτῶ ὑπὲρ ~δικαιοσύνης, ὥσπερ
[616]	φόβων, ἔφη, πολλῶν καὶ παντοδαπῶν	~σφίσι	γεγονότων, τοῦτον ὑπερβάλλειν, μὴ γένοιτο
[617]	τρίτον δὲ φορᾷ ἰέναι, ὡς	σφίσι	φαίνεσθαι, ~ἐπανακυκλούμενον τὸν τέταρτον, τέταρτον
[609]	πονηρία νόσος οὖσα τήκει καὶ	διόλλυσι	~καὶ ἄγει εἰς τὸ μηδὲ
[609]	τούτων αὐτὴν διαλύει τε καὶ	ἀπόλλυσι;	καὶ ἐννόει μὴ ~ἐξαπατηθῶμεν οἰηθέντες
[605]	καὶ τρέφει καὶ ἰσχυρὸν ποιῶν	ἀπόλλυσι	τὸ λογιστικόν, ὥσπερ ἐν ~πόλει
[616]	ἀσπαλάθων κνάμπτοντες, ~καὶ τοῖς ἀεὶ	παριοῦσι	σημαίνοντες ὧν ἕνεκά τε καὶ
[613]	τε ἂν βούλωνται τὰς ἀρχάς,	γαμοῦσί	τε ~ὁπόθεν ἂν βούλωνται, ἐκδιδόασί
[613]	καὶ ~ὁμιλίας καὶ τοῦ βίου	εὐδοκιμοῦσί	τε καὶ τὰ ἆθλα παρὰ
[601]	ἑτέροις τοιούτοις ἐκ τῶν λόγων	θεωροῦσι	δοκεῖν, ~ἐάντε περὶ σκυτοτομίας τις
[595]	τῶν ἀκουόντων διανοίας, ὅσοι μὴ	~ἔχουσι	φάρμακον τὸ εἰδέναι αὐτὰ οἷα
[613]	γένωνται, ~ἐν τῇ αὑτῶν πόλει	ἄρχουσί	τε ἂν βούλωνται τὰς ἀρχάς,
[612]	ἀπὸ τοῦ δοκεῖν κτωμένη ἃ	δίδωσι	τοῖς ἔχουσιν αὐτήν, ἐπειδὴ ~καὶ
[613]	ἐκδιδόασί τε εἰς οὓς ἂν	ἐθέλωσι·	καὶ πάντα ἃ σὺ ~περὶ
[610]	ὀλέθρῳ τεταγμένον κακὸν ψυχὴν ἤ	τι	ἄλλο ἀπολεῖ, πλὴν ἐφ’ ᾧ
[603]	ἢ λυπουμένους ἢ χαίροντας. ~μή	τι	ἄλλο ἦν παρὰ ταῦτα; ~Οὐδέν.
[603]	τύχης μετασχών, ὑὸν ἀπολέσας ἤ	~τι	ἄλλο ὧν περὶ πλείστου ποιεῖται,
[613]	οἷόν τε ἄριστα, εἰ μή	τι	ἀναγκαῖον αὐτῷ κακὸν ἐκ ~προτέρας
[609]	τό ~γε ἀγαθὸν μή ποτέ	τι	ἀπολέσῃ, οὐδὲ αὖ τὸ μήτε
[597]	ποιητὴν τοῦ τοιούτου; ~Οὐδαμῶς. ~Αλλὰ	τί	αὐτὸν κλίνης φήσεις εἶναι; ~(Τοῦτο,
[615]	κατείδομεν ἐξαίφνης καὶ ~ἄλλους— σχεδόν	τι	αὐτῶν τοὺς πλείστους τυράννους· ἦσαν
[617]	καὶ βίων ~παραδείγματα, ἀναβάντα ἐπί	τι	βῆμα ὑψηλὸν εἰπεῖν— ~Ανάγκης θυγατρὸς
[595]	τοι αὐτὸς ~πάνυ τι συννοῶ	τί	βούλεται εἶναι. ~Η που ἄρ’
[602]	καὶ μηδὲν εἰδόσιν, τοῦτο μιμήσεται.	~Τί	γὰρ ἄλλο; ~Ταῦτα μὲν δή,
[608]	τῶν εἰρημένων μείζω ἐστὶν ~ἄλλα.	~Τί	δ’ ἄν, ἦν δ’ ἐγώ,
[605]	πάνυ τινῶν ὀλίγων, πάνδεινόν ~που.	~Τί	δ’ οὐ μέλλει, εἴπερ γε
[598]	δοκεῖν ὡς ~ἀληθῶς τέκτονα εἶναι.	~Τί	δ’ οὔ; ~Αλλὰ γὰρ οἶμαι
[613]	~Κατὰ γοῦν ἐμὴν δόξαν, ἔφη.	~Τί	δέ, ἦν δ’ ἐγώ, παρ’
[608]	~ὠφελοῦν τὸ ἀγαθόν. ~Εγωγ’ ἔφη.	~Τί	δέ; κακὸν ἑκάστῳ τι καὶ
[597]	ἔφη, φαινομένην γε καὶ οὗτος.	~(Τί	δὲ ὁ κλινοποιός; οὐκ ἄρτι
[597]	τοῦτο καὶ τἆλλα πάντα ~πεποίηκεν.	~Τί	δὲ τὸν τέκτονα; ἆρ’ οὐ
[598]	ἐάντε καταντικρὺ ἢ ὁπῃοῦν, ~μή	τι	διαφέρει αὐτὴ ἑαυτῆς, ἢ διαφέρει
[603]	τούτῳ ἐναντιούμενον τῶν φαύλων ἄν	τι	εἴη ἐν ἡμῖν. ~Ανάγκη. ~Τοῦτο
[608]	ἐγώ. ~Λέγε μόνον, ἔφη. ~Αγαθόν	τι,	εἶπον, καὶ κακὸν καλεῖς; ~Εγωγε.
[598]	~τοῦτο πάντα ἀπεργάζεται, ὅτι σμικρόν	τι	ἑκάστου ἐφάπτεται, καὶ τοῦτο ~εἴδωλον.
[596]	εἰωθυίας ~μεθόδου; εἶδος γάρ πού	τι	ἓν ἕκαστον εἰώθαμεν τίθεσθαι περὶ
[602]	τοῦτο οὐ περὶ τρίτον μέν	~τί	ἐστιν ἀπὸ τῆς ἀληθείας; ἦ
[602]	~Ναί. ~Πρὸς δὲ δὴ ποῖόν	τί	ἐστιν τῶν τοῦ ἀνθρώπου ἔχον
[618]	κακὸν ἢ ἀγαθὸν ἐργάζεται, καὶ	τί	εὐγένειαι ~καὶ δυσγένειαι καὶ ἰδιωτεῖαι
[609]	γὰρ ἄν; ἔφη. ~Εὰν ἄρα	τι	εὑρίσκωμεν τῶν ὄντων, ᾧ ἔστι
[608]	προκείμενα ~ἆθλα οὐ διεληλύθαμεν. ~Αμήχανόν	τι,	ἔφη, λέγεις μέγεθος, εἰ τῶν
[601]	καὶ ~πράξεως οὐ πρὸς ἄλλο	τι	ἢ τὴν χρείαν ἐστίν, πρὸς
[608]	ἔφη. ~Τί δέ; κακὸν ἑκάστῳ	τι	καὶ ἀγαθὸν λέγεις; ~οἷον (ὀφθαλμοῖς
[599]	ἀλλ’ ~οὐκ ὄντα ποιοῦσιν— ἤ	τι	καὶ λέγουσιν καὶ τῷ ὄντι
[618]	~ἀρετὴν βίου πῶς ἔχει, εἰδέναι	τί	κάλλος πενίᾳ ἢ πλούτῳ κραθὲν
[612]	ἃ ἐδανείσασθε ἐν τῷ λόγῳ;	~Τί	μάλιστα; ~Εδωκα ὑμῖν τὸν δίκαιον
[603]	βέλτιστον ἂν εἴη τῆς ~ψυχῆς.	~Τί	μήν; ~Τὸ ἄρα τούτῳ ἐναντιούμενον
[596]	οἷός τε ~εἴην εἰπεῖν, εἴ	τί	μοι καταφαίνεται, ἀλλ’ αὐτὸς ὅρα.
[609]	οὐκ ἦν; ~Οὕτως, ἔφη, εἰκός.	~Τί	οὖν; ἦν δ’ ἐγώ· ψυχῇ
[608]	εἴη. ~Οὐδὲν μὲν οὖν, ἔφη.	~Τί	οὖν; οἴει ἀθανάτῳ πράγματι ὑπὲρ
[618]	ψυχὴν ~ὄντων καὶ τῶν ἐπικτήτων	τί	συγκεραννύμενα πρὸς ἄλληλα ἐργάζεται, ~ὥστε
[595]	οὐδὲ γάρ τοι αὐτὸς ~πάνυ	τι	συννοῶ τί βούλεται εἶναι. ~Η
[613]	ὡς τούτῳ ~ταῦτα εἰς ἀγαθόν	τι	τελευτήσει ζῶντι ἢ καὶ ἀποθανόντι.
[609]	τὴν μὲν ἄλλου πονηρίαν ~ἀπολλύναι	τι,	τὴν δὲ αὑτοῦ μή. ~Αλογον.
[597]	μὲν φυτουργὸν τούτου προσαγορεύωμεν, ἤ	τι	~τοιοῦτον; ~Δίκαιον γοῦν, ἔφη, ἐπειδήπερ
[597]	ἂν τὸ ὂν ποιοῖ, ἀλλά	τι	τοιοῦτον οἷον ~τὸ ὄν, ὂν
[621]	οὐδὲν ~στέγειν. μέτρον μὲν οὖν	τι	τοῦ ὕδατος πᾶσιν ἀναγκαῖον εἶναι
[608]	παντός; ~Οἶμαι ἔγωγ’ ἔφη· ἀλλὰ	τί	τοῦτο λέγεις; ~Οὐκ ᾔσθησαι, ἦν
[609]	~δειλία καὶ ἀμαθία. ~Η οὖν	τι	τούτων αὐτὴν διαλύει τε καὶ
[609]	~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν ὅταν τῴ	τι	τούτων προσγένηται, πονηρόν τε ποιεῖ
[597]	θαυμάζωμεν εἰ καὶ τοῦτο ἀμυδρόν	τι	τυγχάνει ὂν πρὸς ~ἀλήθειαν. ~(Μὴ
[604]	προβαῖνον τῷ χαλεπῶς ~φέροντι, οὔτε	τι	τῶν (ἀνθρωπίνων ἄξιον ὂν μεγάλης
[602]	καμπύλα τε καὶ εὐθέα ἐν	ὕδατί	τε θεωμένοις καὶ ἔξω, καὶ
[608]	ἔφη. ~Τί οὖν; οἴει ἀθανάτῳ	πράγματι	ὑπὲρ τοσούτου δεῖν (χρόνου ~ἐσπουδακέναι,
[602]	ψυχῇ· ᾧ δὴ ἡμῶν τῷ	~παθήματι	τῆς φύσεως ἡ σκιαγραφία ἐπιθεμένη
[609]	(ὀφθαλμοῖς ~ὀφθαλμίαν καὶ σύμπαντι τῷ	σώματι	νόσον, σίτῳ τε ἐρυσίβην, σηπεδόνα
[609]	~αὐτῶν πονηρία τῶν σιτίων τῷ	σώματι	σώματος μοχθηρίαν, φήσομεν αὐτὸ ~δι’
[619]	μὲν ~ἐργάσηται καὶ ἀνήκεστα κακά,	ἔτι	δὲ αὐτὸς μείζω πάθῃ, ἀλλὰ
[609]	οὐκ ἂν ἄλλο γε αὐτὸ	ἔτι	(διαφθείρειεν. οὐ γὰρ τό ~γε
[598]	ἢ οἷα φαίνεται; τοῦτο γὰρ	ἔτι	διόρισον. ~Πῶς λέγεις; ἔφη. ~Ωδε·
[600]	τούτῳ ἠγαπήθη, καὶ οἱ ὕστεροι	ἔτι	καὶ νῦν ~Πυθαγόρειον τρόπον ἐπονομάζοντες
[600]	ἑταῖρος, τοῦ ὀνόματος ἂν γελοιότερος	ἔτι	πρὸς ~παιδείαν φανείη, εἰ τὰ
[611]	(θαλάττιον Γλαῦκον ~ὁρῶντες οὐκ ἂν	ἔτι	ῥᾳδίως αὐτοῦ ἴδοιεν τὴν ἀρχαίαν
[612]	τε καὶ θεῶν, ζῶντός ~τε	ἔτι	τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἐπειδὰν τελευτήσῃ;
[615]	γονέας καὶ αὐτόχειρος φόνου μείζους	ἔτι	~τοὺς μισθοὺς διηγεῖτο. ~Εφη γὰρ
[610]	ζωτικὸν παρέχουσαν, καὶ πρός γ’	ἔτι	τῷ ~ζωτικῷ ἄγρυπνον· οὕτω πόρρω
[598]	ἄνθρωπος, καί, ὡς ἔοικεν, ~ἐντυχὼν	γόητί	τινι καὶ μιμητῇ ἐξηπατήθη, ὥστε
[617]	τέταρτον δὲ ὑπέρυθρον, δεύτερον δὲ	λευκότητι	~τὸν ἕκτον. κυκλεῖσθαι δὲ δὴ
[607]	λύπη ἐν ~τῇ πόλει βασιλεύσετον	ἀντὶ	νόμου τε καὶ τοῦ κοινῇ
[606]	ἵνα βελτίους τε καὶ εὐδαιμονέστεροι	ἀντὶ	χειρόνων ~καὶ ἀθλιωτέρων γιγνώμεθα. ~Οὐκ
[611]	καὶ φυκία καὶ πέτρας, ὥστε	παντὶ	μᾶλλον θηρίῳ ἐοικέναι ἢ οἷος
[621]	ἑξόμεθα καὶ δικαιοσύνην μετὰ ~φρονήσεως	παντὶ	τρόπῳ ἐπιτηδεύσομεν, ἵνα καὶ ἡμῖν
[619]	κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν	παντὶ	τῷ ἔπειτα· ~οὕτω γὰρ (εὐδαιμονέστατος
[609]	λέγεις; ~οἷον (ὀφθαλμοῖς ~ὀφθαλμίαν καὶ	σύμπαντι	τῷ σώματι νόσον, σίτῳ τε
[602]	γὰρ οὖν. ~Τούτῳ δὲ πολλάκις	μετρήσαντι	καὶ σημαίνοντι μείζω ἄττα εἶναι
[618]	γὰρ ὅτι ζῶντί τε καὶ	τελευτήσαντι	αὕτη κρατίστη αἵρεσις. ~ἀδαμαντίνως δὴ
[611]	καὶ ἀθανάτῳ καὶ τῷ ἀεὶ	~ὄντι,	καὶ οἵα ἂν γένοιτο τῷ
[612]	καὶ οὐκ ἐξαπατῶσα τοὺς τῷ	~ὄντι	λαμβάνοντας αὐτήν. ~(Δίκαια, ἔφη, αἰτῇ.
[599]	τι καὶ λέγουσιν καὶ τῷ	ὄντι	οἱ ἀγαθοὶ ποιηταὶ ἴσασιν ~περὶ
[600]	οἴει, ὦ Γλαύκων, εἰ τῷ	ὄντι	οἷός τ’ ἦν ~παιδεύειν ἀνθρώπους
[603]	ἀπεργάζεται, ~πόρρω δ’ αὖ φρονήσεως	ὄντι	τῷ (ἐν ἡμῖν προσομιλεῖ τε
[606]	παιδείαν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἄξιος	ἀναλαβόντι	~μανθάνειν τε καὶ κατὰ τοῦτον
[619]	προφήτην ~οὕτως εἰπεῖν· Καὶ τελευταίῳ	ἐπιόντι,	ξὺν νῷ ἑλομένῳ, συντόνως ζῶντι
[605]	τὰ μείζω οὔτε τὰ ἐλάττω	διαγιγνώσκοντι,	ἀλλὰ τὰ ~αὐτὰ τοτὲ μὲν
[610]	ἀδικία, εἰ θανάσιμον ~ἔσται τῷ	λαμβάνοντι—	ἀπαλλαγὴ γὰρ ἂν εἴη κακῶν—
[613]	τι τελευτήσει ζῶντι ἢ καὶ	ἀποθανόντι.	οὐ γὰρ δὴ ὑπό γε
[602]	~Τούτῳ δὲ πολλάκις μετρήσαντι καὶ	σημαίνοντι	μείζω ἄττα εἶναι ἢ ~ἐλάττω
[611]	περὶ αὐτοῦ, οἷον ἐν τῷ	παρόντι	φαίνεται· ~τεθεάμεθα μέντοι διακείμενον αὐτό,
[604]	πρόσθεν οὐδὲν προβαῖνον τῷ χαλεπῶς	~φέροντι,	οὔτε τι τῶν (ἀνθρωπίνων ἄξιον
[614]	ὡς οὐ πολλὰ ἄλλ’ ἥδιον	ἀκούοντι.	~Αλλ’ οὐ μέντοι σοι, ἦν
[610]	τὴν ἀδικίαν εἶναι θανάσιμον τῷ	ἔχοντι	ὥσπερ ~νόσον, καὶ ὑπ’ (αὐτοῦ,
[613]	~ταῦτα εἰς ἀγαθόν τι τελευτήσει	ζῶντι	ἢ καὶ ἀποθανόντι. οὐ γὰρ
[619]	ἐπιόντι, ξὺν νῷ ἑλομένῳ, συντόνως	ζῶντι	~κεῖται βίος ἀγαπητός, οὐ κακός.
[618]	χαίρειν ἐάσει· ~ἑωράκαμεν γὰρ ὅτι	ζῶντί	τε καὶ τελευτήσαντι αὕτη κρατίστη
[614]	μὲν τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,	ζῶντι	τῷ δικαίῳ παρὰ θεῶν τε
[597]	μὴ φυῶσιν. ~Πῶς δή; ἔφη.	~Οτι,	ἦν δ’ ἐγώ, εἰ δύο
[611]	ἡ ψυχή. ~Οὔκουν εἰκός γε.	~Οτι	μὲν τοίνυν ἀθάνατον ψυχή, καὶ
[611]	ἐχέτω· εἰ δ’ ἔχει, ἐννοεῖς	ὅτι	ἀεὶ ἂν ~εἶεν αἱ αὐταί.
[608]	~Οὐκ ᾔσθησαι, ἦν δ’ ἐγώ,	ὅτι	ἀθάνατος ἡμῶν ἡ ψυχὴ καὶ
[606]	λόγος καὶ περὶ τοῦ γελοίου;	ὅτι,	ἃν αὐτὸς ~αἰσχύνοιο γελωτοποιῶν, ἐν
[611]	~μήτε (οἰκείου μήτε ἀλλοτρίου, δῆλον	ὅτι	ἀνάγκη αὐτὸ ἀεὶ ὂν εἶναι·
[606]	γὰρ οἶμαι ὀλίγοις τισὶν μέτεστιν	ὅτι	ἀπολαύειν ~ἀνάγκη ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων
[607]	κρατῶν” καὶ οἱ λεπτῶς μεριμνῶντες,	ὅτι	ἄρα ~πένονται, καὶ ἄλλα μυρία
[596]	~Μανθάνω. ~Θῶμεν δὴ καὶ νῦν	ὅτι	βούλει τῶν πολλῶν. οἷον, εἰ
[614]	(ἔπραξαν. ἑαυτοῦ δὲ ~προσελθόντος εἰπεῖν	ὅτι	δέοι αὐτὸν ἄγγελον ἀνθρώποις γενέσθαι
[607]	ἀπολελογήσθω ἡμῖν ἀναμνησθεῖσιν περὶ ~ποιήσεως,	ὅτι	εἰκότως ἄρα τότε αὐτὴν ἐκ
[616]	σημαίνοντες ὧν ἕνεκά τε καὶ	ὅτι	εἰς τὸν Τάρταρον ~ἐμπεσούμενοι ἄγοιντο.
[611]	τῶν ἀθανάτων πλέον γίγνοιτο, οἶσθ’	ὅτι	ἐκ ~τοῦ θνητοῦ ἂν γίγνοιτο
[605]	ἡμῶν κῆδος γένηται, ἐννοεῖς αὖ	ὅτι	ἐπὶ τῷ ~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα, ἂν
[598]	ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν δεῖ τῷ τοιούτῳ	ὅτι	εὐήθης τις ἄνθρωπος, καί, ὡς
[618]	πάντα χαίρειν ἐάσει· ~ἑωράκαμεν γὰρ	ὅτι	ζῶντί τε καὶ τελευτήσαντι αὕτη
[603]	~Τοῦτο τοίνυν διομολογήσασθαι βουλόμενος ἔλεγον	ὅτι	ἡ γραφικὴ καὶ ~ὅλως ἡ
[607]	ἐναντιώσεως τούτων. ὅμως ~δὲ εἰρήσθω	ὅτι	ἡμεῖς γε, εἴ τινα ἔχοι
[612]	ἐγώ, πρῶτον μὲν τοῦτο ἀποδώσετε,	ὅτι	θεούς γε οὐ ~λανθάνει ἑκάτερος
[604]	~Πῶς; ~Λέγει που ὁ νόμος	ὅτι	κάλλιστον ὅτι μάλιστα ἡσυχίαν ἄγειν
[596]	οὐκ ἄν; ἢ οὐκ αἰσθάνῃ	ὅτι	κἂν αὐτὸς οἷός τ’ εἴης
[604]	που ὁ νόμος ὅτι κάλλιστον	ὅτι	μάλιστα ἡσυχίαν ἄγειν ἐν ταῖς
[605]	ἀγαθὸν ~ποιητήν, ὃς ἂν ἡμᾶς	ὅτι	μάλιστα οὕτω διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς
[603]	λόγοις ἱκανῶς πάντα ταῦτα ~διωμολογησάμεθα,	ὅτι	μυρίων τοιούτων ἐναντιωμάτων ἅμα γιγνομένων
[596]	~Ναί. ~Οὐκοῦν καὶ εἰώθαμεν λέγειν	ὅτι	ὁ δημιουργὸς ἑκατέρου τοῦ σκεύους
[613]	~τῶν ἀδίκων; ἐρῶ γὰρ δὴ	ὅτι	οἱ μὲν δίκαιοι, ἐπειδὰν πρεσβύτεροι
[613]	αὖ καὶ περὶ τῶν ἀδίκων,	ὅτι	οἱ ~πολλοὶ αὐτῶν, καὶ ἐὰν
[607]	πρῶτον τῶν τραγῳδοποιῶν, εἰδέναι δὲ	ὅτι	ὅσον μόνον ὕμνους ~θεοῖς καὶ
[610]	λόγον. ~Η τοίνυν ταῦτα ἐξελέγξωμεν	ὅτι	οὐ καλῶς λέγομεν, ἢ (ἕως
[605]	~Ο δὴ μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον	ὅτι	οὐ πρὸς τὸ τοιοῦτον τῆς
[597]	κλινοποιός; οὐκ ἄρτι μέντοι ἔλεγες	ὅτι	οὐ τὸ εἶδος ποιεῖ, ~ὃ
[609]	ἦν δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων,	ὅτι	οὐδ’ ὑπὸ τῆς τῶν σιτίων
[598]	αὐτῆς Ομηρον, ἐπειδή τινων (ἀκούομεν	ὅτι	οὗτοι πάσας μὲν ~τέχνας ἐπίστανται,
[598]	ὅσα εἷς ἕκαστος ~οἶδεν, οὐδὲν	ὅτι	οὐχὶ (ἀκριβέστερον ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν
[607]	~σκληρότητα ἡμῶν καὶ ἀγροικίαν καταγνῷ,	ὅτι	παλαιὰ μέν τις διαφορὰ ~φιλοσοφίᾳ
[595]	ὅλως ἔχοις ἄν μοι εἰπεῖν	ὅτι	ποτ’ ἐστίν; οὐδὲ γάρ τοι
[603]	ποιεῖται, ἐλέγομέν που καὶ τότε	ὅτι	ῥᾷστα οἴσει ~τῶν ἄλλων. ~Πάνυ
[598]	ἔοικεν, διὰ ~τοῦτο πάντα ἀπεργάζεται,	ὅτι	σμικρόν τι ἑκάστου ἐφάπτεται, καὶ
[610]	~ὑπὸ σφαγῆς, μηδ’ εἴ τις	ὅτι	σμικρότατα ὅλον τὸ σῶμα κατατέμοι,
[620]	τῶν ἄλλων, καὶ εἰπεῖν ἰδοῦσαν	ὅτι	τὰ αὐτὰ ~ἂν ἔπραξεν καὶ
[604]	ἀλλ’ ἀεὶ ἐθίζειν τὴν ~ψυχὴν	ὅτι	(τάχιστα γίγνεσθαι πρὸς τὸ ἰᾶσθαί
[604]	ὅ τε δεῖ ~ἐν αὐτοῖς	ὅτι	τάχιστα παραγίγνεσθαι ἡμῖν, τούτῳ ἐμποδὼν
[606]	αὐτὸ σκοποίης. ~Πῇ; ~Εἰ ἐνθυμοῖο	ὅτι	τὸ βίᾳ κατεχόμενον τότε ἐν
[606]	φαμεν πάσῃ ~πράξει ἡμῖν ἕπεσθαι,	ὅτι	τοιαῦτα ἡμᾶς ἡ ποιητικὴ μίμησις
[609]	λύειν ἀπολλύον, οὐκ ἤδη ~εἰσόμεθα	ὅτι	τοῦ πεφυκότος οὕτως ὄλεθρος οὐκ
[603]	μάχεται αὐτὸς ~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι δὲ	ὅτι	τοῦτό γε νῦν οὐδὲν δεῖ
[605]	~παραδεχοίμεθα εἰς μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι πόλιν,	ὅτι	τοῦτο ἐγείρει τῆς ~ψυχῆς καὶ
[605]	~ᾄδοντάς τε καὶ κοπτομένους, οἶσθ’	ὅτι	χαίρομέν τε καὶ ἐνδόντες ἡμᾶς
[602]	τε καὶ πονηρίας, ~συνὼν τῷ	εἰδότι	καὶ (ἀναγκαζόμενος ~ἀκούειν παρὰ τοῦ
[602]	τὸ ἐξ ἀνάγκης ~συνεῖναι τῷ	εἰδότι	καὶ ἐπιτάττεσθαι οἷα χρὴ γράφειν;
[599]	~ὄντος καὶ ῥᾴδια ποιεῖν μὴ	εἰδότι	τὴν ἀλήθειαν— φαντάσματα γὰρ ἀλλ’
[608]	περὶ τῆς ἐν αὑτῷ ~πολιτείας	δεδιότι,	καὶ νομιστέα ἅπερ εἰρήκαμεν περὶ
[603]	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, τῷ	εἰκότι	μόνον πιστεύσωμεν ἐκ τῆς γραφικῆς,
[621]	ἐπικλωσθέντα ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν δὲ δὴ	ἀμεταστρεπτὶ	ὑπὸ τὸν τῆς (Ανάγκης ἰέναι
[611]	τοίνυν ἀθάνατον ψυχή, καὶ ὁ	ἄρτι	λόγος καὶ οἱ ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν
[597]	~(Τί δὲ ὁ κλινοποιός; οὐκ	ἄρτι	μέντοι ἔλεγες ὅτι οὐ τὸ
[612]	ὥσπερ ~καὶ κατ’ ἀρχὰς ὡμολογοῦμεν.	~Εστι	ταῦτα. ~Τῷ δὲ θεοφιλεῖ οὐχ
[614]	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, οὐδέν	ἐστι	πλήθει οὐδὲ μεγέθει πρὸς ἐκεῖνα
[597]	καὶ ὁ τραγῳδοποιός, εἴπερ μιμητής	ἐστι,	τρίτος τις ~ἀπὸ βασιλέως καὶ
[597]	~ὃ δή φαμεν εἶναι ὃ	ἔστι	κλίνη, ἀλλὰ κλίνην τινά; ~Ελεγον
[609]	τι εὑρίσκωμεν τῶν ὄντων, ᾧ	ἔστι	μὲν κακὸν ὃ ποιεῖ αὐτὸ
[598]	εἷς ἕκαστος ~οἶδεν, οὐδὲν ὅτι	οὐχὶ	(ἀκριβέστερον ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν δεῖ
[600]	ῥαψῳδεῖν ἂν περιιόντας εἴων, καὶ	οὐχὶ	μᾶλλον ἂν ~αὐτῶν ἀντείχοντο ἢ