Page
[611]	αὐτὸ ἀεὶ ὂν εἶναι· ~εἰ	δ’	ἀεὶ ὄν, ἀθάνατον. ~Ανάγκη, ἔφη.
[618]	ἑλομένην βίον ἀλλοίαν γίγνεσθαι· τὰ	δ’	ἄλλα ἀλλήλοις τε καὶ ~πλούτοις
[608]	εἰρημένων μείζω ἐστὶν ~ἄλλα. ~Τί	δ’	ἄν, ἦν δ’ ἐγώ, ἔν
[608]	γὰρ χαλεπόν. ~Εμοιγ’ ἔφη· σοῦ	δ’	ἂν ἡδέως ἀκούσαιμι τὸ οὐ
[608]	ὡς βελτίστην καὶ ἀληθεστάτην, ἕως	δ’	ἂν μὴ οἵα τ’ ᾖ
[600]	περιφέρουσιν αὐτοὺς οἱ ~ἑταῖροι· Ομηρον	δ’	ἄρα οἱ ἐπ’ ἐκείνου, εἴπερ
[615]	δὲ τὴν πορείαν χιλιέτη— τὰς	δ’	αὖ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~εὐπαθείας
[603]	τὸ αὑτῆς ἔργον ἀπεργάζεται, ~πόρρω	δ’	αὖ φρονήσεως ὄντι τῷ (ἐν
[614]	~ἃ τελευτήσαντα ἑκάτερον περιμένει· χρὴ	δ’	αὐτὰ ἀκοῦσαι, ἵνα τελέως ~ἑκάτερος
[611]	λέγεις; ἔφη. ~Οὐ ῥᾴδιον, ἦν	δ’	ἐγώ, ἀίδιον εἶναι σύνθετόν τε
[614]	~Αλλ’ οὐ μέντοι σοι, ἦν	δ’	ἐγώ, Αλκίνου γε ἀπόλογον ἐρῶ,
[603]	~Ορθῶς, ἔφη. ~Ορθῶς γάρ, ἦν	δ’	ἐγώ· ἀλλ’ ὃ τότε ἀπελίπομεν,
[600]	ἔζη. ~Λέγεται γὰρ οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ. ἀλλ’ οἴει, ὦ Γλαύκων,
[596]	τρόπος οὗτος; ~Οὐ χαλεπός, ἦν	δ’	ἐγώ, ἀλλὰ πολλαχῇ καὶ ταχὺ
[595]	ἐγὼ συννοήσω. ~Οὐδέν γε, ἦν	δ’	ἐγώ, ἄτοπον, ~ἐπεὶ πολλά τοι
[610]	τὸν αὐτὸν τοίνυν λόγον, ἦν	δ’	ἐγώ, ἐὰν μὴ σώματος πονηρία
[597]	~Πῶς δή; ἔφη. ~Οτι, ἦν	δ’	ἐγώ, εἰ δύο μόνας ποιήσειεν,
[606]	οὐκ εὐλόγῳ ἔοικεν. ~(Ναί, ἦν	δ’	ἐγώ, εἰ ἐκείνῃ γ’ αὐτὸ
[608]	~ἄλλα. ~Τί δ’ ἄν, ἦν	δ’	ἐγώ, ἔν γε ὀλίγῳ χρόνῳ
[601]	που. ~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, ἔοικεν τοῖς τῶν ὡραίων
[603]	~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Ανήρ, ἦν	δ’	ἐγώ, ἐπιεικὴς τοιᾶσδε τύχης μετασχών,
[614]	λέγεις. ~Α μὲν τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, ζῶντι τῷ δικαίῳ παρὰ
[603]	ἡ μιμητική. ~Εοικεν. ~Πότερον, ἦν	δ’	ἐγώ, ἡ κατὰ τὴν ὄψιν
[596]	που τῇ ἀληθείᾳ. ~Καλῶς, ἦν	δ’	ἐγώ, καὶ εἰς δέον ἔρχῃ
[596]	ἔφη, λέγεις σοφιστήν. ~Απιστεῖς; ἦν	δ’	ἐγώ. καί μοι εἰπέ, τὸ
[595]	ἔφη, διανοούμενος λέγεις; ~Ρητέον, ἦν	δ’	ἐγώ· καίτοι φιλία γέ τίς
[612]	εἰ μή. ~Επειδὴ τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, κεκριμέναι εἰσί, πάλιν ἀπαιτῶ
[608]	χαλεπὸν τοῦτο. ~Ακούοις ἄν, ἦν	δ’	ἐγώ. ~Λέγε μόνον, ἔφη. ~Αγαθόν
[610]	τοῦ θανάσιμος ~εἶναι. ~Καλῶς, ἦν	δ’	ἐγώ, λέγεις. ὁπότε γὰρ δὴ
[598]	ἐξετάσαι. ~Αληθέστατα, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, μετὰ τοῦτο ἐπισκεπτέον τήν
[611]	ἀθάνατα. ~Αληθῆ λέγεις. ~Αλλ’ ἦν	δ’	ἐγώ, μήτε τοῦτο οἰώμεθα— ὁ
[608]	τοῦτο λέγεις; ~Οὐκ ᾔσθησαι, ἦν	δ’	ἐγώ, ὅτι ἀθάνατος ἡμῶν ἡ
[614]	καὶ βέβαια. ~Ταῦτα τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, οὐδέν ἐστι πλήθει οὐδὲ
[605]	ἔφη. ~Η καλῶς οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, οὗτος ὁ ἔπαινος ἔχει,
[611]	ἔφη. ~Τοῦτο μὲν τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, οὕτως ἐχέτω· εἰ δ’
[613]	δόξαν, ἔφη. ~Τί δέ, ἦν	δ’	ἐγώ, παρ’ ἀνθρώπων; ἆρ’ οὐχ
[604]	ὅς, λέγεις; ~Τῷ βουλεύεσθαι, ἦν	δ’	ἐγώ, περὶ τὸ γεγονὸς καὶ
[595]	~Πολιτεία Ι. ~(Καὶ μήν, ἦν	δ’	ἐγώ, πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα
[612]	~(Δίκαια, ἔφη, αἰτῇ. ~Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, πρῶτον μὲν τοῦτο ἀποδώσετε,
[608]	ἄλλον ὁντινοῦν. ~(Καὶ μήν, ἦν	δ’	ἐγώ, τά γε μέγιστα ἐπίχειρα
[612]	μὲν οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν	δ’	ἐγώ, τά τε ἄλλα ἀπελυσάμεθα
[609]	μέντοι ἐκεῖνό γε ἄλογον, ἦν	δ’	ἐγώ, τὴν μὲν ἄλλου πονηρίαν
[602]	μὲν οὖν. ~(Πρὸς Διός, ἦν	δ’	ἐγώ, τὸ δὲ δὴ μιμεῖσθαι
[597]	οὗ ἐκεῖνοι δημιουργοί. ~Εἶεν, ἦν	δ’	ἐγώ· τὸν τοῦ τρίτου ἄρα
[603]	καὶ ταύτην. ~Μὴ τοίνυν, ἦν	δ’	ἐγώ, τῷ εἰκότι μόνον πιστεύσωμεν
[609]	ἔφη, εἰκός. ~Τί οὖν; ἦν	δ’	ἐγώ· ψυχῇ ἆρ’ οὐκ ἔστιν
[612]	ἔφη, λέγεις. ~Αρ’ οὖν, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ Γλαύκων, νῦν ἤδη
[609]	μή. ~Αλογον. ~(Εννόει γάρ, ἦν	δ’	ἐγώ, ὦ Γλαύκων, ὅτι οὐδ’
[615]	μέρει, ὑπὲρ ἑκάστου δεκάκις— τοῦτο	δ’	εἶναι κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα (ἑκάστην, ὡς
[619]	ἥκοντας, ἅτε πόνων ἀγυμνάστους· τῶν	δ’	ἐκ τῆς γῆς τοὺς ~πολλούς,
[620]	προσιέναι πρὸς τὴν Λάχεσιν· ἐκείνην	δ’	ἑκάστῳ ὃν εἵλετο ~δαίμονα, τοῦτον
[614]	τῇ πυρᾷ κείμενος ἀνεβίω, ἀναβιοὺς	δ’	ἔλεγεν ~ἃ ἐκεῖ ἴδοι. ἔφη
[620]	τεχνικῆς γυναικὸς ἰοῦσαν φύσιν· πόρρω	δ’	ἐν ὑστάτοις ~ἰδεῖν τὴν τοῦ
[618]	ἰσχύν (τε καὶ ἀγωνίαν, τοὺς	~δ’	ἐπὶ γένεσιν καὶ προγόνων ἀρεταῖς,
[620]	τῆς τῶν ὅπλων κρίσεως. τὴν	~δ’	ἐπὶ τούτῳ Αγαμέμνονος· ἔχθρᾳ δὲ
[611]	οἱ ἄλλοι ~ἀναγκάσειαν ἄν· οἷον	δ’	ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ, οὐ (λελω(
[620]	ἣν λαχὼν ~εἵλετο μοῖραν· ταύτης	δ’	ἐφαψάμενον αὖθις ἐπὶ τὴν τῆς
[611]	δ’ ἐγώ, οὕτως ἐχέτω· εἰ	δ’	ἔχει, ἐννοεῖς ὅτι ἀεὶ ἂν
[610]	ἀποκτεινῦσαν, εἴπερ ~οἷόν τε, τὸν	δ’	ἔχοντα καὶ μάλα ζωτικὸν παρέχουσαν,
[610]	τοὺς μὲν μάλιστα θᾶττον, τοὺς	δ’	~ἧττον σχολαίτερον, ἀλλὰ μὴ ὥσπερ
[617]	ἀλλ’ ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε. πρῶτος	δ’	ὁ λαχὼν πρῶτος ~αἱρείσθω βίον
[614]	~διεφθαρμένων, ὑγιὴς μὲν ἀνῃρέθη, κομισθεὶς	δ’	οἴκαδε μέλλων ~θάπτεσθαι δωδεκαταῖος ἐπὶ
[612]	τελευτήσῃ; ~Παντάπασι μὲν οὖν, ἦ	δ’	ὅς. ~Αρ’ οὖν ἀποδώσετέ μοι
[611]	Γλαύκων, ἐκεῖσε βλέπειν. ~Ποῖ; ἦ	δ’	ὅς. ~(Εἰς τὴν φιλοσοφίαν αὐτῆς,
[597]	κλίνης φήσεις εἶναι; ~(Τοῦτο, ἦ	δ’	ὅς, ἔμοιγε δοκεῖ μετριώτατ’ ἂν
[601]	τὸ ἄνθος προλίπῃ; ~Παντάπασιν, ἦ	δ’	ὅς. ~Ιθι δή, τόδε ἄθρει·
[604]	γιγνόμενον τὸ ~λυπεῖσθαι. ~Τίνι, ἦ	δ’	ὅς, λέγεις; ~Τῷ βουλεύεσθαι, ἦν
[610]	οἱ ἄδικοι. ~Μὰ Δί’ ἦ	δ’	ὅς, οὐκ ἄρα πάνδεινον φανεῖται
[606]	~Οὐκ ἔχω ἄλλως φάναι, ἦ	δ’	ὅς. ~(Οὐκοῦν, εἶπον, ὦ Γλαύκων,
[608]	εἰρήκαμεν περὶ ποιήσεως. ~Παντάπασιν, ἦ	δ’	ὅς, σύμφημι. ~Μέγας γάρ, ἔφην,
[603]	ὑγιεῖ οὐδ’ ἀληθεῖ. ~Παντάπασιν, ἦ	δ’	ὅς. ~Φαύλη ἄρα φαύλῳ συγγιγνομένη
[605]	τινῶν ὀλίγων, πάνδεινόν ~που. ~Τί	δ’	οὐ μέλλει, εἴπερ γε δρᾷ
[607]	~φανῇ ἀλλὰ καὶ ὠφελίμη. ~Πῶς	δ’	οὐ μέλλομεν, ἔφη, κερδαίνειν; ~Εἰ
[598]	ὡς ~ἀληθῶς τέκτονα εἶναι. ~Τί	δ’	οὔ; ~Αλλὰ γὰρ οἶμαι ὦ
[596]	εἰσι κλῖναι καὶ τράπεζαι. ~Πῶς	δ’	οὔ; ~Αλλὰ ἰδέαι γέ που
[605]	μάλιστα οὕτω διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς	δ’	οὔ; ~Οταν δὲ οἰκεῖόν τινι
[601]	ποιεῖν, ὁ δ’ ὑπηρετήσει. ~Πῶς	δ’	οὔ; ~Οὐκοῦν ὁ μὲν εἰδὼς
[604]	φαμὲν αὐτὼ ἀναγκαῖον εἶναι. ~Πῶς	δ’	οὔ; ~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἕτερον
[598]	ὡσαύτως; ~Οὕτως, ἔφη· φαίνεται, διαφέρει	δ’	οὐδέν. ~(Τοῦτο δὴ αὐτὸ σκόπει·
[615]	Γλαύκων, πολλοῦ χρόνου διηγήσασθαι· τὸ	δ’	οὖν κεφάλαιον ἔφη τόδε ~εἶναι,
[620]	καὶ πάσας μείξεις ~μείγνυσθαι. ~Επειδὴ	δ’	οὖν πάσας τὰς ψυχὰς τοὺς
[608]	τὸν τῶν πολλῶν ἔρωτα. ᾀσόμεθα	δ’	οὖν ὡς οὐ ~σπουδαστέον ἐπὶ
[618]	πενίαις, τὰ δὲ νόσοις, τὰ	δ’	ὑγιείαις μεμεῖχθαι, τὰ δὲ καὶ
[601]	ἐπιτάξει οἵους δεῖ ποιεῖν, ὁ	δ’	ὑπηρετήσει. ~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν
[599]	κατελίπετο, ὥσπερ ἐκεῖνος τοὺς ἐκγόνους,	μηδ’	αὖ περὶ τὰς ~ἄλλας τέχνας
[610]	μή ποτε φῶμεν ὑπὸ πυρετοῦ	μηδ’	αὖ ὑπ’ ἄλλης νόσου μηδ’
[610]	μηδ’ αὖ ὑπ’ ἄλλης νόσου	μηδ’	αὖ ~ὑπὸ σφαγῆς, μηδ’ εἴ
[610]	νόσου μηδ’ αὖ ~ὑπὸ σφαγῆς,	μηδ’	εἴ τις ὅτι σμικρότατα ὅλον
[610]	γε τὸ εἰκός. ~Οὐκοῦν ὁπότε	μηδ’	ὑφ’ ἑνὸς ἀπόλλυται κακοῦ, ~μήτε
[603]	~Πάνυ γε. ~Νῦν δέ γε	τόδ’	ἐπισκεψώμεθα, πότερον οὐδὲν ἀχθέσεται, ἢ
[603]	~φίλη ἐστὶν ἐπ’ οὐδενὶ ὑγιεῖ	οὐδ’	ἀληθεῖ. ~Παντάπασιν, ἦ δ’ ὅς.
[615]	ἐρωτώμενον εἰπεῖν, ~Οὐχ ἥκει, φάναι,	οὐδ’	ἂν ἥξει δεῦρο. ἐθεασάμεθα γὰρ
[596]	ἔφη, οὕτως· ἀλλὰ σοῦ παρόντος	οὐδ’	ἂν προθυμηθῆναι οἷός τε ~εἴην
[600]	δοκοῦσιν ~εἶναι ἐν τοῖς ἄλλοις;	~Οὐδ’	αὖ, ἔφη, τοιοῦτον οὐδὲν λέγεται.
[601]	τὸν χαλινὸν ὁ γραφεύς; ἢ	~οὐδ’	ὁ ποιήσας, ὅ τε χαλκεὺς
[599]	ὁ Γλαύκων· οὔκουν λέγεταί γε	οὐδ’	ὑπ’ αὐτῶν Ομηριδῶν. ~(Αλλὰ δή
[609]	δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων, ὅτι	οὐδ’	ὑπὸ τῆς τῶν σιτίων ~πονηρίας,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 1/09/2005