Page
[599]	ἂν μᾶλλον ὁ ἐγκωμιαζόμενος ἢ	ὁ	~ἐγκωμιάζων. ~Οἶμαι, ἔφη· οὐ γὰρ
[604]	τῷ νόμῳ ἕτοιμον πείθεσθαι, ᾗ	ὁ	νόμος ~ἐξηγεῖται; ~Πῶς; ~Λέγει που
[602]	δὲ χρώμενος ἐπιστήμην. ~Πάνυ γε.	~Ο	δὲ μιμητὴς πότερον ἐκ τοῦ
[605]	αὐτοῖς ~γίγνεται. ~(Παντάπασι μὲν οὖν.	~Ο	δὴ μιμητικὸς ποιητὴς δῆλον ὅτι
[597]	τρισὶν εἴδεσι ~κλινῶν. ~Ναὶ τρεῖς.	~(Ο	μὲν δὴ θεός, εἴτε οὐκ
[600]	αὐτῶν, ἀλλὰ ~Πρωταγόρας μὲν ἄρα	ὁ	Αβδηρίτης καὶ Πρόδικος ὁ Κεῖος
[608]	ὅς, σύμφημι. ~Μέγας γάρ, ἔφην,	ὁ	ἀγών, ὦ φίλε Γλαύκων, μέγας,
[610]	ὡς ~πονηρότερος καὶ ἀδικώτερος γίγνεται	ὁ	ἀποθνῄσκων, ἵνα δὴ μὴ ~ἀναγκάζηται
[611]	μὲν τοίνυν ἀθάνατον ψυχή, καὶ	ὁ	ἄρτι λόγος καὶ οἱ ἄλλοι
[619]	βίος ἀγαπητός, οὐ κακός. μήτε	ὁ	ἄρχων αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε ὁ
[596]	γε, ἀλλὰ τάχα μᾶλλον φήσεις.	ὁ	αὐτὸς γὰρ οὗτος χειροτέχνης ~οὐ
[606]	~(Αληθέστατα, ἔφη. ~Αρ’ οὖν οὐχ	ὁ	αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τοῦ
[600]	αὖ, ἔφη, τοιοῦτον οὐδὲν λέγεται.	ὁ	γὰρ Κρεώφυλος, ὦ Σώκρατες, ~ἴσως,
[607]	τῆς πόλεως ἀπεστέλλομεν ~τοιαύτην οὖσαν·	ὁ	γὰρ λόγος ἡμᾶς ᾕρει. προσείπωμεν
[611]	δ’ ἐγώ, μήτε τοῦτο οἰώμεθα—	ὁ	γὰρ λόγος οὐκ (ἐάσει— ~μήτε
[599]	τινὰ εἰπεῖν; ~Οὐκ οἶμαι, ἔφη	ὁ	Γλαύκων· οὔκουν λέγεταί γε οὐδ’
[601]	ἡνίας εἶναι καὶ τὸν χαλινὸν	ὁ	γραφεύς; ἢ ~οὐδ’ ὁ ποιήσας,
[601]	καὶ ἐπιτάξει οἵους δεῖ ποιεῖν,	ὁ	δ’ ὑπηρετήσει. ~Πῶς δ’ οὔ;
[615]	ὅπου εἴη ~Αρδιαῖος ὁ μέγας.	ὁ	δὲ Αρδιαῖος οὗτος τῆς Παμφυλίας
[612]	ὁ μὲν θεοφιλὴς ἂν εἴη,	ὁ	δὲ θεομισής, ὥσπερ ~καὶ κατ’
[601]	περὶ χρηστῶν καὶ πονηρῶν αὐλῶν,	ὁ	~δὲ πιστεύων ποιήσει; ~Ναί. ~Τοῦ
[596]	ποιεῖ ὁ μὲν τὰς κλίνας,	ὁ	δὲ τὰς τραπέζας, ~αἷς ἡμεῖς
[602]	(ἀναγκαζόμενος ~ἀκούειν παρὰ τοῦ εἰδότος,	ὁ	δὲ χρώμενος ἐπιστήμην. ~Πάνυ γε.
[596]	~Οὐκοῦν καὶ εἰώθαμεν λέγειν ὅτι	ὁ	δημιουργὸς ἑκατέρου τοῦ σκεύους ~πρὸς
[599]	καὶ εἶναι προθυμοῖτ’ ἂν μᾶλλον	ὁ	ἐγκωμιαζόμενος ἢ ὁ ~ἐγκωμιάζων. ~Οἶμαι,
[608]	γένοιτο; πᾶς γὰρ οὗτός γε	~ὁ	ἐκ παιδὸς μέχρι πρεσβύτου χρόνος
[619]	~Καὶ δὴ οὖν καὶ τότε	ὁ	ἐκεῖθεν ἄγγελος ἤγγελλε τὸν μὲν
[602]	~Οὐκ ἔοικεν. ~Χαρίεις ἂν εἴη	ὁ	ἐν τῇ ποιήσει μιμητικὸς πρὸς
[605]	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, οὗτος	ὁ	ἔπαινος ἔχει, τὸ ὁρῶντα τοιοῦτον
[596]	τοιούτων γὰρ οἶμαι ~δημιουργῶν καὶ	ὁ	ζωγράφος ἐστίν. ἦ γάρ; ~Πῶς
[597]	~Ναί, ἔφη. ~Μία δὲ ἣν	ὁ	ζωγράφος. ἦ γάρ; ~Εστω. ~Ζωγράφος
[596]	καίτοι τρόπῳ γέ ~τινι καὶ	ὁ	ζωγράφος κλίνην ποιεῖ· ἢ οὔ;
[601]	ἅπτεσθαι, ἀλλ’ ὥσπερ νυνδὴ ἐλέγομεν,	~ὁ	ζωγράφος σκυτοτόμον ποιήσει δοκοῦντα (εἶναι,
[598]	ἐφάπτεται, καὶ τοῦτο ~εἴδωλον. οἷον	ὁ	ζωγράφος, φαμέν, ζωγραφήσει ἡμῖν σκυτοτόμον,
[597]	ἔφη. ~(Ταῦτα δὴ οἶμαι εἰδὼς	ὁ	θεός, βουλόμενος εἶναι ὄντως κλίνης
[601]	ὅσπερ τούτοις ~ἐπίσταται χρῆσθαι, μόνος	ὁ	ἱππικός; ~Αληθέστατα. ~Αρ’ οὖν οὐ
[600]	ἄρα ὁ Αβδηρίτης καὶ Πρόδικος	ὁ	Κεῖος καὶ ἄλλοι ~πάμπολλοι δύνανται
[619]	ἀφικνοῖτο, ὑγιῶς ~(φιλο( σοφοῖ καὶ	ὁ	κλῆρος αὐτῷ τῆς αἱρέσεως μὴ
[597]	γε καὶ οὗτος. ~(Τί δὲ	ὁ	κλινοποιός; οὐκ ἄρτι μέντοι ἔλεγες
[617]	ὑμεῖς δαίμονα αἱρήσεσθε. πρῶτος δ’	ὁ	λαχὼν πρῶτος ~αἱρείσθω βίον ᾧ
[604]	τίθεσθαι τὰ αὑτοῦ πράγματα, ὅπῃ	ὁ	λόγος ~αἱρεῖ βέλτιστ’ ἂν ἔχειν,
[615]	ὑπὸ ἑτέρου ὅπου εἴη ~Αρδιαῖος	ὁ	μέγας. ὁ δὲ Αρδιαῖος οὗτος
[601]	ὑπηρετήσει. ~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν	ὁ	μὲν εἰδὼς ἐξαγγέλλει περὶ χρηστῶν
[612]	ἔφη. ~Εἰ δὲ μὴ λανθάνετον,	ὁ	μὲν θεοφιλὴς ἂν εἴη, ὁ
[601]	~Ναί. ~Τοῦ αὐτοῦ ἄρα σκεύους	ὁ	μὲν ποιητὴς πίστιν ὀρθὴν ἕξει
[596]	τὴν ἰδέαν βλέπων οὕτω ποιεῖ	ὁ	μὲν τὰς κλίνας, ὁ δὲ
[602]	ἄρα εἴσεται οὔτε ὀρθὰ δοξάσει	ὁ	μιμητὴς περὶ ὧν ἂν μιμῆται
[601]	ἄθρει· ὁ τοῦ εἰδώλου ποιητής,	ὁ	μιμητής, φαμέν, τοῦ μὲν ~ὄντος
[604]	νόμος ~ἐξηγεῖται; ~Πῶς; ~Λέγει που	ὁ	νόμος ὅτι κάλλιστον ὅτι μάλιστα
[618]	ὡς ἔοικεν, ὦ φίλε Γλαύκων,	ὁ	πᾶς κίνδυνος ~ἀνθρώπῳ, καὶ διὰ
[601]	χαλινὸν ὁ γραφεύς; ἢ ~οὐδ’	ὁ	ποιήσας, ὅ τε χαλκεὺς καὶ
[606]	ὡς τὴν Ελλάδα πεπαίδευκεν οὗτος	ὁ	ποιητὴς καὶ πρὸς διοίκησίν ~τε
[601]	ποιήσας, ὅ τε χαλκεὺς καὶ	ὁ	σκυτεύς, ἀλλ’ ἐκεῖνος ὅσπερ τούτοις
[610]	ἀξιώσομέν που, εἰ ἀληθῆ ~λέγει	ὁ	ταῦτα λέγων, τὴν ἀδικίαν εἶναι
[597]	οἶμαι. ~Μία δέ γε ἣν	ὁ	τέκτων. ~Ναί, ἔφη. ~Μία δὲ
[619]	ὁ ἄρχων αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε	ὁ	~τελευτῶν ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος δὲ ταῦτα
[601]	ὅς. ~Ιθι δή, τόδε ἄθρει·	ὁ	τοῦ εἰδώλου ποιητής, ὁ μιμητής,
[600]	γὰρ Κρεώφυλος, ὦ Σώκρατες, ~ἴσως,	ὁ	τοῦ Ομήρου ἑταῖρος, τοῦ ὀνόματος
[597]	ἔφη. ~Τοῦτ’ ἄρα ἔσται καὶ	ὁ	τραγῳδοποιός, εἴπερ μιμητής ἐστι, τρίτος
[596]	γέ τινι; ~Καὶ τίς, ἔφη,	ὁ	τρόπος οὗτος; ~Οὐ χαλεπός, ἦν
[607]	ἐν ἀφρόνων (κενε( αγορίαισι” καὶ	ὁ	~τῶν διασόφων ὄχλος κρατῶν” καὶ
[604]	(ἀνθρωπίνων ἄξιον ὂν μεγάλης σπουδῆς,	ὅ	τε δεῖ ~ἐν αὐτοῖς ὅτι
[601]	γραφεύς; ἢ ~οὐδ’ ὁ ποιήσας,	ὅ	τε χαλκεὺς καὶ ὁ σκυτεύς,
[616]	~λαμπρότερον δὲ καὶ καθαρώτερον· εἰς	ὃ	ἀφικέσθαι προελθόντες ~ἡμερησίαν ὁδόν, καὶ
[606]	ποιεῖς ὅπερ ἐν τοῖς ἐλέοις;	~ὃ	γὰρ τῷ λόγῳ αὖ κατεῖχες
[597]	ὅτι οὐ τὸ εἶδος ποιεῖ,	~ὃ	δή φαμεν εἶναι ὃ ἔστι
[597]	ποιεῖ, ~ὃ δή φαμεν εἶναι	ὃ	ἔστι κλίνη, ἀλλὰ κλίνην τινά;
[597]	ἐποίησεν μίαν ~μόνον αὐτὴν ἐκείνην	ὃ	ἔστιν κλίνη· δύο δὲ τοιαῦται
[597]	εἶδος ἔχοιεν, καὶ εἴη ἂν	ὃ	ἔστιν κλίνη ἐκείνη ~ἀλλ’ οὐχ
[597]	~Ελεγον γάρ. ~Οὐκοῦν εἰ μὴ	ὃ	ἔστιν ποιεῖ, οὐκ ἂν τὸ
[613]	ἐμοῦ ἀκηκοέναι ὡς πάσχουσιν. ~ἀλλ’	ὃ	λέγω, ὅρα εἰ ἀνέξῃ. ~Καὶ
[595]	τῆς ἀληθείας τιμητέος ἀνήρ, ἀλλ’	ὃ	λέγω, ῥητέον. ~Πάνυ μὲν οὖν,
[609]	ἐγώ· ψυχῇ ἆρ’ οὐκ ἔστιν	ὃ	ποιεῖ αὐτὴν αὐτὴν κακήν; ~Καὶ
[609]	ὄντων, ᾧ ἔστι μὲν κακὸν	ὃ	ποιεῖ αὐτὸ ~μοχθηρόν, τοῦτο μέντοι
[603]	γάρ, ἦν δ’ ἐγώ· ἀλλ’	ὃ	τότε ἀπελίπομεν, νῦν μοι (δοκεῖ
[605]	ἀνδρὸς ὄν, ἐκεῖνο δὲ γυναικός,	ὃ	τότε ἐπῃνοῦμεν. ~Εννοῶ, ἔφη. ~Η
[619]	ἐξ ~ἐπιδρομῆς τὰς αἱρέσεις ποιεῖσθαι.	διὸ	δὴ καὶ μεταβολὴν τῶν κακῶν
[606]	γ’ αὐτὸ σκοποίης. ~Πῇ; ~Εἰ	ἐνθυμοῖο	ὅτι τὸ βίᾳ κατεχόμενον τότε
[606]	τοῦ γελοίου; ὅτι, ἃν αὐτὸς	~αἰσχύνοιο	γελωτοποιῶν, ἐν μιμήσει δὲ κωμῳδικῇ
[619]	τὸν ἐνθάδε βίον ἀφικνοῖτο, ὑγιῶς	~(φιλο(	σοφοῖ καὶ ὁ κλῆρος αὐτῷ
[610]	τεταγμένον κακὸν ψυχὴν ἤ τι	ἄλλο	ἀπολεῖ, πλὴν ἐφ’ ᾧ ~τέτακται.
[609]	μὴ τοῦτο ἀπολεῖ, οὐκ ἂν	ἄλλο	γε αὐτὸ ἔτι (διαφθείρειεν. οὐ
[603]	λυπουμένους ἢ χαίροντας. ~μή τι	ἄλλο	ἦν παρὰ ταῦτα; ~Οὐδέν. ~Αρ’
[610]	(ἐγγιγνο( μένου, μήτε ψυχὴν μήτε	ἄλλο	μηδὲν ἐῶμεν ~φάναι τινὰ ἀπόλλυσθαι.
[610]	(δὲ σιτίων πονηρίας ἄλλων ὄντων	ἄλλο	ὂν τὸ σῶμα, ὑπ’ ἀλλοτρίου
[602]	εἰδόσιν, τοῦτο μιμήσεται. ~Τί γὰρ	ἄλλο;	~Ταῦτα μὲν δή, ὥς γε
[601]	ζῴου καὶ ~πράξεως οὐ πρὸς	ἄλλο	τι ἢ τὴν χρείαν ἐστίν,
[603]	μετασχών, ὑὸν ἀπολέσας ἤ ~τι	ἄλλο	ὧν περὶ πλείστου ποιεῖται, ἐλέγομέν
[610]	τοῦ δὲ ~ἰδίου ἑκάστῳ μὴ	(ἐγγιγνο(	μένου, μήτε ψυχὴν μήτε ἄλλο
[600]	τοῖς ἐφ’ ἑαυτῶν παριστάναι ἰδίᾳ	(συγγιγνό(	μενοι ~ὡς οὔτε οἰκίαν οὔτε
[598]	περὶ (τοῦ ~ζωγράφου τόδε· πότερα	ἐκεῖνο	αὐτὸ τὸ ἐν τῇ φύσει
[609]	ἔφη, τοῦτό γε. ~Αλλὰ μέντοι	ἐκεῖνό	γε ἄλογον, ἦν δ’ ἐγώ,
[605]	~ὡς τοῦτο μὲν ἀνδρὸς ὄν,	ἐκεῖνο	δὲ γυναικός, ὃ τότε ἐπῃνοῦμεν.
[606]	τοῦτον ἐπαινεῖν καὶ ἐλεεῖν, ἀλλ’	ἐκεῖνο	κερδαίνειν ἡγεῖται, τὴν ~ἡδονήν, καὶ
[597]	εἴπερ μιμητής ἐστι, τρίτος τις	~ἀπὸ	βασιλέως καὶ τῆς ἀληθείας πεφυκώς,
[613]	θέωσιν εὖ ~ἀπὸ τῶν κάτω,	ἀπὸ	δὲ τῶν ἄνω μή; τὸ
[613]	θεοφιλεῖ οὐχ ὁμολογήσομεν, ~ὅσα γε	ἀπὸ	θεῶν (γίγνεται, ~πάντα γίγνεσθαι ὡς
[600]	Σώκρατες, ἀληθῆ λέγειν. ~Οὐκοῦν τιθῶμεν	ἀπὸ	Ομήρου ἀρξαμένους πάντας τοὺς ποιητικοὺς
[599]	φίλε Ομηρε, εἴπερ μὴ τρίτος	ἀπὸ	τῆς ἀληθείας ~εἶ ἀρετῆς πέρι,
[602]	περὶ τρίτον μέν ~τί ἐστιν	ἀπὸ	τῆς ἀληθείας; ἦ γάρ; ~Ναί.
[597]	τὸν τοῦ τρίτου ἄρα γεννήματος	ἀπὸ	τῆς φύσεως ~μιμητὴν καλεῖς; ~Πάνυ
[612]	ἵνα καὶ τὰ νικητήρια ~κομίσηται,	ἀπὸ	τοῦ δοκεῖν κτωμένη ἃ δίδωσι
[617]	δὲ (τοῦ ὀγδόου τὸ χρῶμα	ἀπὸ	τοῦ ἑβδόμου ἔχειν προσλάμποντος, τὸν
[612]	ἔχουσιν αὐτήν, ἐπειδὴ ~καὶ τὰ	ἀπὸ	τοῦ εἶναι ἀγαθὰ διδοῦσα ἐφάνη
[606]	τισὶν μέτεστιν ὅτι ἀπολαύειν ~ἀνάγκη	ἀπὸ	τῶν ἀλλοτρίων εἰς τὰ οἰκεῖα·
[613]	δρομῆς ὅσοι ἂν θέωσιν εὖ	~ἀπὸ	τῶν κάτω, ἀπὸ δὲ τῶν
[610]	πονηρίαν ἐμποιῇ, μή ποτε ἀξιῶμεν	ὑπὸ	ἀλλοτρίου κακοῦ ~ἄνευ τῆς ἰδίας
[619]	τὴν ~μεγίστην τυραννίδα ἑλέσθαι, καὶ	ὑπὸ	ἀφροσύνης τε καὶ λαιμαργίας οὐ
[613]	καὶ ἀποθανόντι. οὐ γὰρ δὴ	ὑπό	γε ~θεῶν ποτε ἀμελεῖται ὃς
[596]	οὐρανῷ καὶ τὰ ἐν ~Αιδου	ὑπὸ	γῆς ἅπαντα ἐργάζεται. ~(Πάνυ θαυμαστόν,
[615]	πάθοιεν καὶ ἴδοιεν ἐν τῇ	ὑπὸ	~γῆς πορείᾳ— εἶναι δὲ τὴν
[610]	αὑτοῦ κακίας νόσου οὔσης ἀπολωλέναι·	~ὑπὸ	(δὲ σιτίων πονηρίας ἄλλων ὄντων
[615]	γὰρ δὴ παραγενέσθαι ἐρωτωμένῳ ἑτέρῳ	ὑπὸ	ἑτέρου ὅπου εἴη ~Αρδιαῖος ὁ
[611]	τὴν ψυχὴν ἡμεῖς θεώμεθα διακειμένην	ὑπὸ	μυρίων ~κακῶν. ἀλλὰ δεῖ, ὦ
[613]	καὶ γέροντες γιγνόμενοι ἄθλιοι ~προπηλακίζονται	ὑπὸ	ξένων τε (καὶ ἀστῶν, μαστιγούμενοι
[619]	~ἂν ᾖ καὶ ἐκεῖ ἀνέκπληκτος	ὑπὸ	πλούτων τε καὶ τῶν τοιούτων
[610]	ᾖ ~ἀνέλεγκτα, μή ποτε φῶμεν	ὑπὸ	πυρετοῦ μηδ’ αὖ ὑπ’ ἄλλης
[610]	ὑπ’ ἄλλης νόσου μηδ’ αὖ	~ὑπὸ	σφαγῆς, μηδ’ εἴ τις ὅτι
[611]	τῷ τοιούτῳ πᾶσα ἐπισπομένη καὶ	ὑπὸ	ταύτης τῆς ~ὁρμῆς ἐκκομισθεῖσα ἐκ
[611]	(λελω( βημένον δεῖ αὐτὸ ~θεάσασθαι	ὑπό	τε τῆς τοῦ σώματος κοινωνίας
[620]	ἄγειν αὐτὴν πρὸς τὴν Κλωθὼ	ὑπὸ	τὴν ἐκείνης ~χεῖρά τε καὶ
[609]	ὅταν ληφθῇ ~ἀδικῶν, τότε ἀπολωλέναι	ὑπὸ	τῆς ἀδικίας, πονηρίας οὔσης ψυχῆς.
[609]	μοχθηρίαν, φήσομεν αὐτὸ ~δι’ ἐκεῖνα	ὑπὸ	τῆς αὑτοῦ κακίας νόσου οὔσης
[609]	καὶ ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν (ἅπαντα	ὑπὸ	τῆς ~οἰκείας κακίας, τῷ προσκαθῆσθαι
[608]	μὲν ἔρωτα τῆς τοιαύτης ποιήσεως	~ὑπὸ	τῆς τῶν καλῶν (πολιτειῶν τροφῆς,
[609]	ἐγώ, ὦ Γλαύκων, ὅτι οὐδ’	ὑπὸ	τῆς τῶν σιτίων ~πονηρίας, ἣ
[621]	ποιοῦντα· ~ἐντεῦθεν δὲ δὴ ἀμεταστρεπτὶ	ὑπὸ	τὸν τῆς (Ανάγκης ἰέναι θρόνον,
[597]	τοιαῦται ἢ πλείους οὔτε ~ἐφυτεύθησαν	ὑπὸ	τοῦ θεοῦ οὔτε μὴ φυῶσιν.
[614]	τελέως ~ἑκάτερος αὐτῶν ἀπειλήφῃ τὰ	ὑπὸ	τοῦ λόγου ὀφειλόμενα ἀκοῦσαι. ~(Λέγοις
[613]	ἔφη, τὸν τοιοῦτον μὴ ἀμελεῖσθαι	ὑπὸ	τοῦ ὁμοίου. ~Οὐκοῦν περὶ τοῦ
[619]	αἵρεσιν, οὐκ ἐμμένοντα τοῖς ~προρρηθεῖσιν	ὑπὸ	τοῦ προφήτου· οὐ γὰρ ἑαυτὸν
[611]	αὐτοῦ ἴδοιεν τὴν ἀρχαίαν φύσιν,	ὑπὸ	τοῦ τά τε ~παλαιὰ τοῦ
[620]	εὑρεῖν κείμενόν που ~καὶ παρημελημένον	(ὑπὸ	τῶν ἄλλων, καὶ εἰπεῖν ἰδοῦσαν
[612]	πετρώδη πολλὰ καὶ ἄγρια περιπέφυκεν	ὑπὸ	τῶν εὐδαιμόνων λεγομένων ~ἑστιάσεων. καὶ
[611]	δὲ συντετρῖφθαι καὶ ~πάντως λελωβῆσθαι	ὑπὸ	τῶν κυμάτων, ἄλλα δὲ προσπεφυκέναι,
[604]	τε καὶ ἀντιτείνειν, ὅταν ὁρᾶται	ὑπὸ	τῶν ὁμοίων, ἢ ὅταν ἐν
[606]	ἐπιθυμεῖν, τότ’ ἐστὶν τοῦτο ~τὸ	ὑπὸ	τῶν ποιητῶν πιμπλάμενον καὶ χαῖρον·
[595]	ἡγεμὼν γενέσθαι. ἀλλ’ ~οὐ γὰρ	πρό	γε τῆς ἀληθείας τιμητέος ἀνήρ,
[615]	ἥκει, φάναι, οὐδ’ ἂν ἥξει	δεῦρο.	ἐθεασάμεθα γὰρ οὖν δὴ καὶ
[619]	καὶ τὴν ἐνθένδε ἐκεῖσε καὶ	δεῦρο	πάλιν πορείαν οὐκ ἂν χθονίαν
[608]	τὸ δὲ σῷζον καὶ ~ὠφελοῦν	τὸ	ἀγαθόν. ~Εγωγ’ ἔφη. ~Τί δέ;
[605]	ἐν τοῖς πολλοῖς, ἀλλὰ πρὸς	τὸ	ἀγανακτητικόν τε καὶ ~ποικίλον ἦθος
[604]	πολλὴν μίμησιν καὶ ποικίλην ἔχει,	τὸ	~ἀγανακτητικόν, τὸ δὲ φρόνιμόν τε
[616]	τὴν μὲν ἠλακάτην τε καὶ	τὸ	ἄγκιστρον ~εἶναι ἐξ ἀδάμαντος, τὸν
[618]	ὃς αὐτὴν ἐκεῖσε ἄξει, εἰς	τὸ	ἀδικωτέραν γίγνεσθαι, ~ἀμείνω δὲ ὅστις
[618]	δὲ τάξιν οὐκ ἐνεῖναι διὰ	τὸ	ἀναγκαίως ἔχειν ~ἄλλον ἑλομένην βίον
[601]	~οἷα γίγνεται ἰδεῖν ὅταν αὐτὰ	τὸ	ἄνθος προλίπῃ; ~Παντάπασιν, ἦ δ’
[603]	εἴη τῆς ~ψυχῆς. ~Τί μήν;	~Τὸ	ἄρα τούτῳ ἐναντιούμενον τῶν φαύλων
[603]	πόρρω μὲν τῆς ἀληθείας ὂν	τὸ	αὑτῆς ἔργον ἀπεργάζεται, ~πόρρω δ’
[604]	γιγνομένης ἐν τῷ ἀνθρώπῳ περὶ	τὸ	αὐτὸ ἅμα, ~δύο φαμὲν αὐτὼ
[598]	ἔδοξεν αὐτῷ πάσσοφος ~εἶναι, διὰ	τὸ	αὐτὸς μὴ οἷός τ’ εἶναι
[605]	τῆς ψυχῆς ἀλλὰ μὴ ~πρὸς	τὸ	βέλτιστον, καὶ ταύτῃ ὡμοίωται. καὶ
[606]	σκοποίης. ~Πῇ; ~Εἰ ἐνθυμοῖο ὅτι	τὸ	βίᾳ κατεχόμενον τότε ἐν ταῖς
[605]	τό γε μέγιστον κατηγορήκαμεν αὐτῆς.	τὸ	γὰρ καὶ τοὺς ~ἐπιεικεῖς ἱκανὴν
[609]	αὐτὸ ἔτι (διαφθείρειεν. οὐ γὰρ	τό	~γε ἀγαθὸν μή ποτέ τι
[603]	πρὸς λύπην. ~Οὕτω μᾶλλον, ἔφη,	τό	γε ἀληθές. ~(Τόδε νῦν μοι
[610]	ἀποκτεῖναι καὶ ἀπολέσαι ψυχήν, σχολῇ	τό	γε ἐπ’ ~ἄλλου ὀλέθρῳ τεταγμένον
[605]	μὲν οὖν. ~Οὐ μέντοι πω	τό	γε μέγιστον κατηγορήκαμεν αὐτῆς. τὸ
[604]	βουλεύεσθαι, ἦν δ’ ἐγώ, περὶ	τὸ	γεγονὸς καὶ ὥσπερ ἐν πτώσει
[614]	μὲν ἀνδρός, Ηρὸς τοῦ Αρμενίου,	τὸ	γένος Παμφύλου· ὅς ποτε ἐν
[615]	~ὦ Γλαύκων, πολλοῦ χρόνου διηγήσασθαι·	τὸ	δ’ οὖν κεφάλαιον ἔφη τόδε
[602]	~(Πρὸς Διός, ἦν δ’ ἐγώ,	τὸ	δὲ δὴ μιμεῖσθαι τοῦτο οὐ
[604]	διακελευόμενον λόγος καὶ νόμος ~(ἐστίν,	τὸ	δὲ ἕλκον ἐπὶ τὰς λύπας
[604]	λογισμῷ ἐθέλει ἕπεσθαι. ~Δῆλον δή.	~Τὸ	δὲ πρὸς τὰς ἀναμνήσεις τε
[608]	διαφθεῖρον πᾶν τὸ κακὸν εἶναι,	τὸ	δὲ σῷζον καὶ ~ὠφελοῦν τὸ
[604]	καὶ ποικίλην ἔχει, τὸ ~ἀγανακτητικόν,	τὸ	δὲ φρόνιμόν τε καὶ ἡσύχιον
[606]	τῶν ποιητῶν πιμπλάμενον καὶ χαῖρον·	τὸ	δὲ φύσει βέλτιστον ~ἡμῶν, ἅτε
[618]	γίγνεσθαι, ~ἀμείνω δὲ ὅστις εἰς	τὸ	δικαιοτέραν. τὰ δὲ ἄλλα πάντα
[607]	κηλουμένοις ὑπ’ αὐτῆς· ἀλλὰ ~γὰρ	τὸ	δοκοῦν ἀληθὲς οὐχ ὅσιον προδιδόναι.
[619]	ἐν τῷδε τῷ βίῳ κατὰ	τὸ	δυνατὸν καὶ ἐν παντὶ τῷ
[595]	διανοίας, ὅσοι μὴ ~ἔχουσι φάρμακον	τὸ	εἰδέναι αὐτὰ οἷα τυγχάνει ὄντα.
[597]	ἧς ~ἐκεῖναι ἂν αὖ ἀμφότεραι	τὸ	εἶδος ἔχοιεν, καὶ εἴη ἂν
[597]	ἄρτι μέντοι ἔλεγες ὅτι οὐ	τὸ	εἶδος ποιεῖ, ~ὃ δή φαμεν
[599]	ποιεῖν, τό τε μιμηθησόμενον καὶ	τὸ	~εἴδωλον, ἐπὶ τῇ τῶν εἰδώλων
[610]	~Σχολῇ γ’ ἔφη, ὥς γε	τὸ	εἰκός. ~Οὐκοῦν ὁπότε μηδ’ ὑφ’
[615]	τοσούτου τοῦ ἀνθρωπίνου— ~ἵνα δεκαπλάσιον	τὸ	ἔκτεισμα τοῦ ἀδικήματος ἐκτίνοιεν, καὶ
[606]	θρέψαντα γὰρ ἐν ἐκείνοις ~ἰσχυρὸν	τὸ	ἐλεινὸν οὐ ῥᾴδιον ἐν τοῖς
[610]	ὑπ’ ἀλλοτρίου ~κακοῦ μὴ ἐμποιήσαντος	τὸ	ἔμφυτον κακόν, οὐδέποτε ἀξιώσομεν διαφθείρεσθαι.
[598]	~ζωγράφου τόδε· πότερα ἐκεῖνο αὐτὸ	τὸ	ἐν τῇ φύσει ἕκαστον δοκεῖ
[602]	μή, ἢ δόξαν ὀρθὴν διὰ	τὸ	ἐξ ἀνάγκης ~συνεῖναι τῷ εἰδότι
[605]	τε καὶ ~ποικίλον ἦθος διὰ	τὸ	εὐμίμητον εἶναι. ~Δῆλον. ~Οὐκοῦν δικαίως
[604]	~ψυχὴν ὅτι (τάχιστα γίγνεσθαι πρὸς	τὸ	ἰᾶσθαί τε καὶ ἐπανορθοῦν τὸ
[608]	μὲν ἀπολλύον καὶ διαφθεῖρον πᾶν	τὸ	κακὸν εἶναι, τὸ δὲ σῷζον
[615]	~εὐπαθείας διηγεῖσθαι καὶ θέας ἀμηχάνους	τὸ	κάλλος. τὰ μὲν οὖν πολλά,
[602]	ἢ πλέον ἢ βαρύτερον, ἀλλὰ	τὸ	λογισάμενον καὶ μετρῆσαν ἢ καὶ
[605]	τρέφει καὶ ἰσχυρὸν ποιῶν ἀπόλλυσι	τὸ	λογιστικόν, ὥσπερ ἐν ~πόλει ὅταν
[604]	παραγίγνεσθαι ἡμῖν, τούτῳ ἐμποδὼν γιγνόμενον	τὸ	~λυπεῖσθαι. ~Τίνι, ἦ δ’ ὅς,
[604]	~δρῶντα. ~Οὕτως ἔχει, ἔφη. ~Οὐκοῦν	τὸ	μὲν ἀντιτείνειν διακελευόμενον λόγος καὶ
[608]	περὶ αὐτῶν διανοῇ; ~Τὸ ποῖον;	~Τὸ	μὲν ἀπολλύον καὶ διαφθεῖρον πᾶν
[604]	τύχας οὕτω προσφέροιτο. ~Οὐκοῦν, φαμέν,	τὸ	μὲν βέλτιστον τούτῳ τῷ λογισμῷ
[604]	εἶναι. ~Πῶς δ’ οὔ; ~Οὐκοῦν	τὸ	μὲν ἕτερον τῷ νόμῳ ἕτοιμον
[604]	φίλον; ~Φήσομεν μὲν οὖν. ~(Οὐκοῦν	τὸ	μὲν πολλὴν μίμησιν καὶ ποικίλην
[613]	ἀπὸ δὲ τῶν ἄνω μή;	τὸ	μὲν πρῶτον ὀξέως ἀποπηδῶσιν, ~τελευτῶντες
[616]	(τοῦ σφονδύλου φύσιν εἶναι τοιάνδε·	τὸ	μὲν σχῆμα ~οἵαπερ ἡ τοῦ
[602]	μηχαναί. ~Αληθῆ. ~Αρ’ οὖν οὐ	τὸ	μετρεῖν καὶ ἀριθμεῖν καὶ ἱστάναι
[603]	~Οὐ γὰρ οὖν. ~Αλλὰ μὴν	τὸ	μέτρῳ γε καὶ λογισμῷ πιστεῦον
[609]	προσκαθῆσθαι καὶ ἐνεῖναι διαφθειρούσης, εἰς	τὸ	μὴ ~εἶναι ἀφικνεῖται— οὐχ οὕτω;
[595]	ποιήσεως λέγω. ~Τὸ ποῖον; ἔφη.	~Τὸ	μηδαμῇ παραδέχεσθαι αὐτῆς ὅση μιμητική·
[609]	καὶ διόλλυσι ~καὶ ἄγει εἰς	τὸ	μηδὲ σῶμα εἶναι, καὶ ἃ
[609]	ποτέ τι ἀπολέσῃ, οὐδὲ αὖ	τὸ	μήτε κακὸν μήτε ἀγαθόν. ~Πῶς
[610]	ἥ γε οἰκεία πονηρία ~καὶ	τὸ	οἰκεῖον κακὸν ἀποκτεῖναι καὶ ἀπολέσαι
[597]	ποιοῖ, ἀλλά τι τοιοῦτον οἷον	~τὸ	ὄν, ὂν δὲ οὔ· τελέως
[598]	πεποίηται περὶ ~ἕκαστον; πότερα πρὸς	τὸ	ὄν, ὡς ἔχει, μιμήσασθαι, ἢ
[597]	ὃ ἔστιν ποιεῖ, οὐκ ἂν	τὸ	ὂν ποιοῖ, ἀλλά τι τοιοῦτον
[613]	οὐχ ὧδε ἔχει, εἰ δεῖ	τὸ	ὂν τιθέναι; ~οὐχ οἱ μὲν
[605]	ἐγώ, οὗτος ὁ ἔπαινος ἔχει,	τὸ	ὁρῶντα τοιοῦτον ~ἄνδρα, οἷον ἑαυτόν
[608]	σοῦ δ’ ἂν ἡδέως ἀκούσαιμι	τὸ	οὐ χαλεπὸν τοῦτο. ~Ακούοις ἄν,
[604]	ἕλκον ἐπὶ τὰς λύπας αὐτὸ	τὸ	πάθος; ~Αληθῆ. ~Εναντίας δὲ ἀγωγῆς
[603]	~εἶναι; ~Καὶ ὀρθῶς γ’ ἔφαμεν.	~(Τὸ	παρὰ τὰ μέτρα ἄρα δοξάζον
[596]	δ’ ἐγώ. καί μοι εἰπέ,	τὸ	παράπαν οὐκ ἄν σοι δοκεῖ
[604]	τὸ ἰᾶσθαί τε καὶ ἐπανορθοῦν	τὸ	~πεσόν τε καὶ νοσῆσαν, ἰατρικῇ
[603]	μοι (δοκεῖ ~ἀναγκαῖον εἶναι διεξελθεῖν.	~Τὸ	ποῖον; ἔφη. ~Ανήρ, ἦν δ’
[595]	δὲ ἐνθυμηθεὶς ~περὶ ποιήσεως λέγω.	~Τὸ	ποῖον; ἔφη. ~Τὸ μηδαμῇ παραδέχεσθαι
[608]	ὥσπερ ἐγὼ περὶ αὐτῶν διανοῇ;	~Τὸ	ποῖον; ~Τὸ μὲν ἀπολλύον καὶ
[613]	οὕτω καὶ ~περὶ τῶν δικαίων	τὸ	πολὺ συμβαίνει; πρὸς τὸ τέλος
[604]	~κακοῦ τῶν τοιούτων, οὔτε εἰς	τὸ	πρόσθεν οὐδὲν προβαῖνον τῷ χαλεπῶς
[618]	τὰ τῶν ~βίων παραδείγματα εἰς	τὸ	πρόσθεν σφῶν θεῖναι ἐπὶ τὴν
[615]	οἰομένους ἤδη ἀναβήσεσθαι οὐκ ~ἐδέχετο	τὸ	στόμιον, ἀλλ’ ἐμυκᾶτο ὁπότε τις
[609]	καὶ ἀπώλεσεν; ~Πῶς γὰρ οὔ;	~Τὸ	σύμφυτον ἄρα κακὸν ἑκάστου καὶ
[621]	ὅπῃ μέντοι καὶ ὅπως εἰς	τὸ	σῶμα ~ἀφίκοιτο, οὐκ εἰδέναι, ἀλλ’
[610]	εἴ τις ὅτι σμικρότατα ὅλον	τὸ	σῶμα κατατέμοι, ἕνεκα ~τούτων μηδὲν
[610]	πονηρίας ἄλλων ὄντων ἄλλο ὂν	τὸ	σῶμα, ὑπ’ ἀλλοτρίου ~κακοῦ μὴ
[599]	εἴ τις ἀμφότερα δύναιτο ποιεῖν,	τό	τε μιμηθησόμενον καὶ τὸ ~εἴδωλον,
[613]	δικαίων τὸ πολὺ συμβαίνει; πρὸς	τὸ	τέλος ἑκάστης πράξεως καὶ ~ὁμιλίας
[621]	ἄλλοι διῆλθον, πορεύεσθαι ἅπαντας εἰς	~τὸ	τῆς Λήθης πεδίον διὰ καύματός
[605]	ποιητὴς δῆλον ὅτι οὐ πρὸς	τὸ	τοιοῦτον τῆς ψυχῆς ~πέφυκέ τε
[597]	οὔ· τελέως δὲ εἶναι ὂν	τὸ	τοῦ κλινουργοῦ ἔργον ἢ ἄλλου
[621]	παρὰ τὸν Αμέλητα ποταμόν, οὗ	τὸ	ὕδωρ ἀγγεῖον οὐδὲν ~στέγειν. μέτρον
[606]	τούτων ἐπιθυμεῖν, τότ’ ἐστὶν τοῦτο	~τὸ	ὑπὸ τῶν ποιητῶν πιμπλάμενον καὶ
[602]	ὥστε μὴ ἄρχειν ἐν ἡμῖν	τὸ	φαινόμενον μεῖζον ἢ ~ἔλαττον ἢ
[598]	ὡς ἔχει, μιμήσασθαι, ἢ πρὸς	τὸ	φαινόμενον, ~ὡς φαίνεται, φαντάσματος ἢ
[616]	τοῦτον ὑπερβάλλειν, μὴ γένοιτο ἑκάστῳ	τὸ	φθέγμα ὅτε ~ἀναβαίνοι, καὶ ἁσμενέστατα
[615]	διάπυροι ἰδεῖν, παρεστῶτες καὶ καταμανθάνοντες	τὸ	~φθέγμα, τοὺς μὲν διαλαβόντες ἦγον,
[616]	καὶ ἰδεῖν αὐτόθι κατὰ (μέσον	τὸ	φῶς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ~τὰ
[616]	δεσμῶν τεταμένα— εἶναι γὰρ τοῦτο	τὸ	φῶς σύνδεσμον ~τοῦ οὐρανοῦ, οἷον
[614]	δὴ ταύτῃ μὲν καθ’ ἑκάτερον	τὸ	χάσμα τοῦ οὐρανοῦ τε καὶ
[608]	Γλαύκων, μέγας, οὐχ ὅσος δοκεῖ,	τὸ	~χρηστὸν ἢ κακὸν γενέσθαι, ὥστε
[617]	λαμπρότατον, ~τὸν δὲ (τοῦ ὀγδόου	τὸ	χρῶμα ἀπὸ τοῦ ἑβδόμου ἔχειν
[615]	οὐκ ~ἐδέχετο τὸ στόμιον, ἀλλ’	ἐμυκᾶτο	ὁπότε τις τῶν οὕτως ἀνιάτως
[600]	ἂν πολλοὺς ~ἑταίρους ἐποιήσατο καὶ	ἐτιμᾶτο	καὶ ἠγαπᾶτο ὑπ’ αὐτῶν, ἀλλὰ
[600]	~ἑταίρους ἐποιήσατο καὶ ἐτιμᾶτο καὶ	ἠγαπᾶτο	ὑπ’ αὐτῶν, ἀλλὰ ~Πρωταγόρας μὲν
[600]	οὐκ ἄρ’ ἂν πολλοὺς ~ἑταίρους	ἐποιήσατο	καὶ ἐτιμᾶτο καὶ ἠγαπᾶτο ὑπ’
[615]	τε ~καὶ ἀνόσια εἰργασμένος, ὡς	ἐλέγετο.	ἔφη οὖν τὸν ἐρωτώμενον εἰπεῖν,
[596]	φυτὰ καὶ πάντα ὅσα νυνδὴ	~ἐλέγετο.	~Ναί, ἔφη, φαινόμενα, οὐ μέντοι
[620]	Λάχεσιν· ἐκείνην δ’ ἑκάστῳ ὃν	εἵλετο	~δαίμονα, τοῦτον φύλακα (συμ( πέμπειν
[620]	ἀτράκτου δίνης, κυροῦντα ἣν λαχὼν	~εἵλετο	μοῖραν· ταύτης δ’ ἐφαψάμενον αὖθις
[597]	μὲν δὴ θεός, εἴτε οὐκ	ἐβούλετο,	εἴτε τις ἀνάγκη ἐπῆν μὴ
[621]	Γλαύκων, μῦθος ἐσώθη καὶ οὐκ	ἀπώλετο,	(καὶ ἡμᾶς ~ἂν σώσειεν, ἂν
[609]	προσγένηται, πονηρόν τε ποιεῖ ᾧ	~προσεγένετο,	καὶ τελευτῶν ὅλον διέλυσεν καὶ
[599]	Ασκληπιός, ἢ τίνας μαθητὰς ~ἰατρικῆς	κατελίπετο,	ὥσπερ ἐκεῖνος τοὺς ἐκγόνους, μηδ’
[615]	οὓς οἰομένους ἤδη ἀναβήσεσθαι οὐκ	~ἐδέχετο	τὸ στόμιον, ἀλλ’ ἐμυκᾶτο ὁπότε
[614]	ἐκείνοις τοῖς ~ἀγαθοῖς οἷς αὐτὴ	παρείχετο	ἡ δικαιοσύνη, τοιαῦτ’ ἂν εἴη.
[599]	~Οἴει οὖν, εἴ τις ἀμφότερα	δύναιτο	ποιεῖν, τό τε μιμηθησόμενον καὶ
[606]	τὴν ~ἡδονήν, καὶ οὐκ ἂν	δέξαιτο	αὐτῆς στερηθῆναι καταφρονήσας ὅλου τοῦ
[604]	δὲ ποιήσει, ἃ οὐκ ἂν	δέξαιτό	τινα ἰδεῖν ~δρῶντα. ~Οὕτως ἔχει,
[615]	φόνου μείζους ἔτι ~τοὺς μισθοὺς	διηγεῖτο.	~Εφη γὰρ δὴ παραγενέσθαι ἐρωτωμένῳ
[616]	ἐξεγλυμμένῳ διαμπερὲς ~ἄλλος τοιοῦτος ἐλάττων	ἐγκέοιτο	ἁρμόττων, καθάπερ οἱ κάδοι οἱ
[621]	καὶ ὅπως εἰς τὸ σῶμα	~ἀφίκοιτο,	οὐκ εἰδέναι, ἀλλ’ ἐξαίφνης ἀναβλέψας
[611]	ὅτι ἐκ ~τοῦ θνητοῦ ἂν	γίγνοιτο	καὶ πάντα ἂν εἴη τελευτῶντα
[611]	γὰρ ὁτιοῦν τῶν ἀθανάτων πλέον	γίγνοιτο,	οἶσθ’ ὅτι ἐκ ~τοῦ θνητοῦ
[616]	~σφίσι γεγονότων, τοῦτον ὑπερβάλλειν, μὴ	γένοιτο	ἑκάστῳ τὸ φθέγμα ὅτε ~ἀναβαίνοι,
[608]	ἔν γε ὀλίγῳ χρόνῳ μέγα	γένοιτο;	πᾶς γὰρ οὗτός γε ~ὁ
[611]	ἀεὶ ~ὄντι, καὶ οἵα ἂν	γένοιτο	τῷ τοιούτῳ πᾶσα ἐπισπομένη καὶ
[619]	ὁπότε εἰς τὸν ἐνθάδε βίον	ἀφικνοῖτο,	ὑγιῶς ~(φιλο( σοφοῖ καὶ ὁ
[605]	τις μὴ ἀξιοῖ εἶναι ἀλλ’	αἰσχύνοιτο	ἄν, μὴ βδελύττεσθαι ~ἀλλὰ χαίρειν
[604]	ἔφη, πρὸς τὰς τύχας οὕτω	προσφέροιτο.	~Οὐκοῦν, φαμέν, τὸ μὲν βέλτιστον
[615]	~τούτων δεκαπλασίας ἀλγηδόνας ὑπὲρ ἑκάστου	κομίσαιντο,	καὶ αὖ εἴ τινας ~εὐεργεσίας
[616]	ὅτι εἰς τὸν Τάρταρον ~ἐμπεσούμενοι	ἄγοιντο.	ἔνθα δὴ φόβων, ἔφη, πολλῶν
[615]	εἶεν, κατὰ ~ταὐτὰ (τὴν ἀξίαν	κομίζοιντο.	τῶν δὲ εὐθὺς γενομένων καὶ
[616]	τῷ λειμῶνι ἑκάστοις ἑπτὰ ἡμέραι	~γένοιντο,	ἀναστάντας ἐντεῦθεν δεῖν τῇ ὀγδόῃ
[611]	οὔτε γὰρ ἄν που ἐλάττους	γένοιντο	μηδεμιᾶς ἀπολλυμένης, ~οὔτε αὖ πλείους·
[614]	ἀνθρώποις γενέσθαι τῶν ~ἐκεῖ καὶ	διακελεύοιντό	οἱ ἀκούειν τε καὶ θεᾶσθαι
[600]	καὶ οὐχὶ μᾶλλον ἂν ~αὐτῶν	ἀντείχοντο	ἢ τοῦ χρυσοῦ καὶ (ἠνάγκαζον
[620]	ἰδεῖν, ~ὡς ἕκασται (αἱ ψυχαὶ	ᾑροῦντο	τοὺς βίους· ~ἐλεινήν τε γὰρ
[611]	μήτε ἀλλοτρίου, δῆλον ὅτι ἀνάγκη	αὐτὸ	ἀεὶ ὂν εἶναι· ~εἰ δ’
[605]	οὐ μέλλει, εἴπερ γε δρᾷ	αὐτό;	~Ακούων σκόπει. οἱ γάρ που
[604]	ἐν τῷ ἀνθρώπῳ περὶ τὸ	αὐτὸ	ἅμα, ~δύο φαμὲν αὐτὼ ἀναγκαῖον
[603]	τῆς γραφικῆς, ~ἀλλὰ καὶ ἐπ’	αὐτὸ	αὖ ἔλθωμεν τῆς διανοίας (τοῦτο
[604]	ἡσύχιον ἦθος, παραπλήσιον ὂν ἀεὶ	~αὐτὸ	αὑτῷ, οὔτε ῥᾴδιον μιμήσασθαι οὔτε
[609]	τῷ σώματι σώματος μοχθηρίαν, φήσομεν	αὐτὸ	~δι’ ἐκεῖνα ὑπὸ τῆς αὑτοῦ
[612]	~καὶ Ομηρον ὑμεῖς ἔφατε, ἀλλ’	αὐτὸ	δικαιοσύνην αὐτῇ ψυχῇ ἄριστον ~ηὕρομεν,
[609]	ἀπολεῖ, οὐκ ἂν ἄλλο γε	αὐτὸ	ἔτι (διαφθείρειεν. οὐ γὰρ τό
[611]	διαθεατέον, καὶ πολύ γε κάλλιον	αὐτὸ	εὑρήσει καὶ ἐναργέστερον ~δικαιοσύνας τε
[611]	ἀληθείᾳ, οὐ (λελω( βημένον δεῖ	αὐτὸ	~θεάσασθαι ὑπό τε τῆς τοῦ
[601]	(οὕτως; ~Ναί. ~Μὴ τοίνυν ἡμίσεως	αὐτὸ	καταλίπωμεν ῥηθέν, ἀλλ’ ἱκανῶς ἴδωμεν.
[621]	πνίγους δεινοῦ· καὶ γὰρ εἶναι	αὐτὸ	~κενὸν δένδρων τε καὶ ὅσα
[609]	τοῦτο μέντοι οὐχ οἷόν τε	αὐτὸ	λύειν ἀπολλύον, οὐκ ἤδη ~εἰσόμεθα
[609]	ἔστι μὲν κακὸν ὃ ποιεῖ	αὐτὸ	~μοχθηρόν, τοῦτο μέντοι οὐχ οἷόν
[611]	ἀνομοιότητός τε καὶ διαφορᾶς γέμειν	αὐτὸ	πρὸς αὑτό. ~Πῶς λέγεις; ἔφη.
[598]	διαφέρει δ’ οὐδέν. ~(Τοῦτο δὴ	αὐτὸ	σκόπει· πρὸς πότερον ἡ γραφικὴ
[606]	δ’ ἐγώ, εἰ ἐκείνῃ γ’	αὐτὸ	σκοποίης. ~Πῇ; ~Εἰ ἐνθυμοῖο ὅτι
[598]	(τοῦ ~ζωγράφου τόδε· πότερα ἐκεῖνο	αὐτὸ	τὸ ἐν τῇ φύσει ἕκαστον
[604]	δὲ ἕλκον ἐπὶ τὰς λύπας	αὐτὸ	τὸ πάθος; ~Αληθῆ. ~Εναντίας δὲ
[610]	ἑαυτοῦ φύσει, ~ἀποθνῄσκειν τοὺς λαμβάνοντας	αὐτό,	τοὺς μὲν μάλιστα θᾶττον, τοὺς
[611]	παρόντι φαίνεται· ~τεθεάμεθα μέντοι διακείμενον	αὐτό,	ὥσπερ οἱ τὸν (θαλάττιον Γλαῦκον
[611]	καὶ διαφορᾶς γέμειν αὐτὸ πρὸς	αὑτό.	~Πῶς λέγεις; ἔφη. ~Οὐ ῥᾴδιον,
[608]	ἡδέως ἀκούσαιμι τὸ οὐ χαλεπὸν	τοῦτο.	~Ακούοις ἄν, ἦν δ’ ἐγώ.
[597]	~Μηδὲν ἄρα θαυμάζωμεν εἰ καὶ	τοῦτο	ἀμυδρόν τι τυγχάνει ὂν πρὸς
[612]	ἦν δ’ ἐγώ, πρῶτον μὲν	τοῦτο	ἀποδώσετε, ὅτι θεούς γε οὐ
[609]	ἕκαστον ἀπόλλυσιν, ~ἢ εἰ μὴ	τοῦτο	ἀπολεῖ, οὐκ ἂν ἄλλο γε
[618]	εἶναι ὁπόστος (εἰλήχει. μετὰ δὲ	τοῦτο	αὖθις τὰ τῶν ~βίων παραδείγματα
[598]	οἷα ἔστιν ἢ οἷα φαίνεται;	τοῦτο	γὰρ ἔτι διόρισον. ~Πῶς λέγεις;
[609]	τοῦ σώματος χωρίσῃ; ~Οὐδαμῶς, ἔφη,	τοῦτό	γε. ~Αλλὰ μέντοι ἐκεῖνό γε
[603]	αὐτὸς ~αὑτῷ; ἀναμιμνῄσκομαι δὲ ὅτι	τοῦτό	γε νῦν οὐδὲν δεῖ ἡμᾶς
[610]	τινὰ ἀπόλλυσθαι. ~Αλλὰ μέντοι, ἔφη,	τοῦτό	γε οὐδείς ποτε δείξει, ὡς
[602]	~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Αλλὰ μὴν	τοῦτό	γε τοῦ λογιστικοῦ ἂν εἴη
[615]	ἐν μέρει, ὑπὲρ ἑκάστου δεκάκις—	τοῦτο	δ’ εἶναι κατὰ ~ἑκατονταετηρίδα (ἑκάστην,
[598]	ἔφη· φαίνεται, διαφέρει δ’ οὐδέν.	~(Τοῦτο	δὴ αὐτὸ σκόπει· πρὸς πότερον
[605]	εἰς μέλλουσαν εὐνομεῖσθαι πόλιν, ὅτι	τοῦτο	ἐγείρει τῆς ~ψυχῆς καὶ τρέφει
[598]	σμικρόν τι ἑκάστου ἐφάπτεται, καὶ	τοῦτο	~εἴδωλον. οἷον ὁ ζωγράφος, φαμέν,
[598]	~Οὐκοῦν, ἦν δ’ ἐγώ, μετὰ	τοῦτο	ἐπισκεπτέον τήν τε τραγῳδίαν καὶ
[597]	τί αὐτὸν κλίνης φήσεις εἶναι;	~(Τοῦτο,	ἦ δ’ ὅς, ἔμοιγε δοκεῖ
[597]	ἔφη, ἐπειδήπερ φύσει γε καὶ	τοῦτο	καὶ τἆλλα πάντα ~πεποίηκεν. ~Τί
[608]	~Οἶμαι ἔγωγ’ ἔφη· ἀλλὰ τί	τοῦτο	λέγεις; ~Οὐκ ᾔσθησαι, ἦν δ’
[603]	ἐπισκεψώμεθα, πότερον οὐδὲν ἀχθέσεται, ἢ	τοῦτο	μὲν ~ἀδύνατον, μετριάσει δέ πως
[605]	ἡσυχίαν ἄγειν (καὶ καρτερεῖν, ~ὡς	τοῦτο	μὲν ἀνδρὸς ὄν, ἐκεῖνο δὲ
[611]	ἀεὶ ὄν, ἀθάνατον. ~Ανάγκη, ἔφη.	~Τοῦτο	μὲν τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,
[609]	κακὸν ὃ ποιεῖ αὐτὸ ~μοχθηρόν,	τοῦτο	μέντοι οὐχ οἷόν τε αὐτὸ
[602]	~πολλοῖς τε καὶ μηδὲν εἰδόσιν,	τοῦτο	μιμήσεται. ~Τί γὰρ ἄλλο; ~Ταῦτα
[611]	~Αλλ’ ἦν δ’ ἐγώ, μήτε	τοῦτο	οἰώμεθα— ὁ γὰρ λόγος οὐκ
[602]	ἐγώ, τὸ δὲ δὴ μιμεῖσθαι	τοῦτο	οὐ περὶ τρίτον μέν ~τί
[598]	ἐστιν καί, ὡς ἔοικεν, διὰ	~τοῦτο	πάντα ἀπεργάζεται, ὅτι σμικρόν τι
[599]	ἑαυτὸν ἀφεῖναι ἂν σπουδάζειν ~καὶ	τοῦτο	προστήσασθαι τοῦ (ἑαυτοῦ βίου ὡς
[606]	οἷον τούτων ἐπιθυμεῖν, τότ’ ἐστὶν	τοῦτο	~τὸ ὑπὸ τῶν ποιητῶν πιμπλάμενον
[616]	τῶν δεσμῶν τεταμένα— εἶναι γὰρ	τοῦτο	τὸ φῶς σύνδεσμον ~τοῦ οὐρανοῦ,
[603]	τι εἴη ἐν ἡμῖν. ~Ανάγκη.	~Τοῦτο	τοίνυν διομολογήσασθαι βουλόμενος ἔλεγον ὅτι
[615]	ἐθεασάμεθα γὰρ οὖν δὴ καὶ	τοῦτο	~τῶν δεινῶν θεαμάτων· ἐπειδὴ ἐγγὺς
[610]	ἀλλὰ μὴ ὥσπερ νῦν διὰ	τοῦτο	ὑπ’ ἄλλων δίκην ~ἐπιτιθέντων ἀποθνῄσκουσιν
[603]	αὐτὸ αὖ ἔλθωμεν τῆς διανοίας	(τοῦτο	ᾧ προσομιλεῖ ἡ τῆς ~ποιήσεως
[599]	ἢ ἐπὶ τοῖς ~μιμήμασι, καὶ	πειρῷτο	ἂν πολλὰ καὶ καλὰ ἔργα
[597]	αὐτὴν ἐκείνην ὃ ἔστιν κλίνη·	δύο	δὲ τοιαῦται ἢ πλείους οὔτε
[596]	που περὶ ταῦτα τὰ σκεύη	δύο,	μία μὲν κλίνης, μία δὲ
[597]	~Οτι, ἦν δ’ ἐγώ, εἰ	δύο	μόνας ποιήσειεν, πάλιν ἂν μία
[597]	κλίνη ἐκείνη ~ἀλλ’ οὐχ αἱ	δύο.	~Ορθῶς, ἔφη. ~(Ταῦτα δὴ οἶμαι
[604]	ἀνθρώπῳ περὶ τὸ αὐτὸ ἅμα,	~δύο	φαμὲν αὐτὼ ἀναγκαῖον εἶναι. ~Πῶς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 1/09/2005