Page
[612]	μὲν οὖν, ἦ δ’ ὅς.	~Αρ’	οὖν ἀποδώσετέ μοι ἃ ἐδανείσασθε
[603]	ἄλλο ἦν παρὰ ταῦτα; ~Οὐδέν.	~Αρ’	οὖν ἐν ἅπασι τούτοις ὁμονοητικῶς
[601]	σκυτοτόμος καὶ χαλκεύς; ~Πάνυ γε.	~Αρ’	οὖν ἐπαΐει οἵας δεῖ τὰς
[612]	Αιδος κυνῆν; ~Αληθέστατα, ἔφη, λέγεις.	~Αρ’	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ, ὦ
[601]	χρῆσθαι, μόνος ὁ ἱππικός; ~Αληθέστατα.	~Αρ’	οὖν οὐ περὶ πάντα οὕτω
[602]	ἄλλαι πολλαὶ τοιαῦται μηχαναί. ~Αληθῆ.	~Αρ’	οὖν οὐ τὸ μετρεῖν καὶ
[606]	αὑτοῦ πάθεσι κατέχειν. ~(Αληθέστατα, ἔφη.	~Αρ’	οὖν οὐχ ὁ αὐτὸς λόγος
[608]	εἶπον, καὶ κακὸν καλεῖς; ~Εγωγε.	~(Αρ’	οὖν ὥσπερ ἐγὼ περὶ αὐτῶν
[600]	μιμεῖσθαι ἀλλὰ γιγνώσκειν δυνάμενος, οὐκ	ἄρ’	ἂν πολλοὺς ~ἑταίρους ἐποιήσατο καὶ
[595]	τί βούλεται εἶναι. ~Η που	ἄρ’	ἔφη, ἐγὼ συννοήσω. ~Οὐδέν γε,
[597]	~πεποίηκεν. ~Τί δὲ τὸν τέκτονα;	ἆρ’	οὐ δημιουργὸν κλίνης; ~Ναί. ~Η
[604]	~ἄγον καὶ ἀπλήστως ἔχον αὐτῶν	ἆρ’	οὐκ ἀλόγιστόν τε φήσομεν εἶναι
[609]	οὖν; ἦν δ’ ἐγώ· ψυχῇ	ἆρ’	οὐκ ἔστιν ὃ ποιεῖ αὐτὴν
[613]	ἦν δ’ ἐγώ, παρ’ ἀνθρώπων;	ἆρ’	οὐχ ὧδε ἔχει, εἰ δεῖ
[599]	μὴ εἰδότι τὴν ἀλήθειαν— φαντάσματα	γὰρ	ἀλλ’ ~οὐκ ὄντα ποιοῦσιν— ἤ
[602]	μηδὲν εἰδόσιν, τοῦτο μιμήσεται. ~Τί	γὰρ	ἄλλο; ~Ταῦτα μὲν δή, ὥς
[609]	μήτε κακὸν μήτε ἀγαθόν. ~Πῶς	γὰρ	ἄν; ἔφη. ~Εὰν ἄρα τι
[611]	ἂν ~εἶεν αἱ αὐταί. οὔτε	γὰρ	ἄν που ἐλάττους γένοιντο μηδεμιᾶς
[610]	θανάσιμον ~ἔσται τῷ λαμβάνοντι— ἀπαλλαγὴ	γὰρ	ἂν εἴη κακῶν— ἀλλὰ μᾶλλον
[597]	τυγχάνει ὂν πρὸς ~ἀλήθειαν. ~(Μὴ	γάρ.	~Βούλει οὖν, ἔφην, ἐπ’ αὐτῶν
[619]	λείαν τε καὶ οὐρανίαν. ~Ταύτην	γὰρ	δὴ ἔφη τὴν θέαν ἀξίαν
[610]	ἦν δ’ ἐγώ, λέγεις. ὁπότε	γὰρ	δὴ μὴ ἱκανὴ ἥ γε
[613]	ἔλεγες (περὶ ~τῶν ἀδίκων; ἐρῶ	γὰρ	δὴ ὅτι οἱ μὲν δίκαιοι,
[615]	ἔτι ~τοὺς μισθοὺς διηγεῖτο. ~Εφη	γὰρ	δὴ παραγενέσθαι ἐρωτωμένῳ ἑτέρῳ ὑπὸ
[613]	ζῶντι ἢ καὶ ἀποθανόντι. οὐ	γὰρ	δὴ ὑπό γε ~θεῶν ποτε
[619]	~προρρηθεῖσιν ὑπὸ τοῦ προφήτου· οὐ	γὰρ	ἑαυτὸν αἰτιᾶσθαι τῶν κακῶν, ~ἀλλὰ
[621]	τε καὶ πνίγους δεινοῦ· καὶ	γὰρ	εἶναι αὐτὸ ~κενὸν δένδρων τε
[616]	τέταρτον καὶ ~ἄλλους τέτταρας. ὀκτὼ	γὰρ	εἶναι τοὺς σύμπαντας σφονδύλους, ἐν
[618]	τοὺς ~ἀνθρωπίνους ἅπαντας. τυραννίδας τε	γὰρ	ἐν αὐτοῖς εἶναι, τὰς μὲν
[606]	ἀλλοτρίων εἰς τὰ οἰκεῖα· θρέψαντα	γὰρ	ἐν ἐκείνοις ~ἰσχυρὸν τὸ ἐλεινὸν
[599]	ὁ ~ἐγκωμιάζων. ~Οἶμαι, ἔφη· οὐ	γὰρ	ἐξ ἴσου ἥ τε τιμὴ
[597]	δὲ ἣν ὁ ζωγράφος. ἦ	γάρ;	~Εστω. ~Ζωγράφος δή, κλινοποιός, θεός,
[598]	ἔστιν ἢ οἷα φαίνεται; τοῦτο	γὰρ	ἔτι διόρισον. ~Πῶς λέγεις; ἔφη.
[619]	ἐν παντὶ τῷ ἔπειτα· ~οὕτω	γὰρ	(εὐδαιμονέστατος γίγνεται ἄνθρωπος. ~Καὶ δὴ
[610]	τῷ ἑτέρου κακῷ ἕτερον. ~Εχει	γάρ,	ἔφη, λόγον. ~Η τοίνυν ταῦτα
[608]	ἦ δ’ ὅς, σύμφημι. ~Μέγας	γάρ,	ἔφην, ὁ ἀγών, ὦ φίλε
[607]	~φιλοσοφίᾳ τε καὶ ποιητικῇ· καὶ	γὰρ	ἡ λακέρυζα πρὸς δεσπόταν κύων”
[603]	γέμει ἡμῶν. ~Ορθῶς, ἔφη. ~Ορθῶς	γάρ,	ἦν δ’ ἐγώ· ἀλλ’ ὃ
[609]	δὲ αὑτοῦ μή. ~Αλογον. ~(Εννόει	γάρ,	ἦν δ’ ἐγώ, ὦ Γλαύκων,
[612]	καὶ τὸν ἄδικον δίκαιον· ~ὑμεῖς	γὰρ	ᾐτεῖσθε, κἂν εἰ μὴ δυνατὸν
[620]	ᾑροῦντο τοὺς βίους· ~ἐλεινήν τε	γὰρ	ἰδεῖν εἶναι καὶ γελοίαν καὶ
[599]	καὶ σφᾶς ὠφεληκέναι; Χαρώνδαν μὲν	γὰρ	~Ιταλία καὶ Σικελία, καὶ ἡμεῖς
[602]	ὄψεως οὐκ ἴσον φαίνεται. ~Οὐ	γάρ.	~Καὶ ταὐτὰ καμπύλα τε καὶ
[605]	γε μέγιστον κατηγορήκαμεν αὐτῆς. τὸ	γὰρ	καὶ τοὺς ~ἐπιεικεῖς ἱκανὴν εἶναι
[600]	ἔφη, τοιοῦτον οὐδὲν λέγεται. ὁ	γὰρ	Κρεώφυλος, ὦ Σώκρατες, ~ἴσως, ὁ
[613]	ἀνέξῃ. ~Καὶ πάνυ, ἔφη· δίκαια	γὰρ	λέγεις. ~Α μὲν τοίνυν, ἦν
[607]	πόλεως ἀπεστέλλομεν ~τοιαύτην οὖσαν· ὁ	γὰρ	λόγος ἡμᾶς ᾕρει. προσείπωμεν δὲ
[611]	ἐγώ, μήτε τοῦτο οἰώμεθα— ὁ	γὰρ	λόγος οὐκ (ἐάσει— ~μήτε γε
[595]	παραδέχεσθαι αὐτῆς ὅση μιμητική· παντὸς	γὰρ	μᾶλλον ~οὐ παραδεκτέα νῦν καὶ
[595]	μὲν πρὸς ὑμᾶς εἰρῆσθαι— οὐ	γάρ	μου κατερεῖτε πρὸς τοὺς τῆς
[602]	ἐστιν ἀπὸ τῆς ἀληθείας; ἦ	γάρ;	~Ναί. ~Πρὸς δὲ δὴ ποῖόν
[596]	ἔρχῃ τῷ λόγῳ. τῶν τοιούτων	γὰρ	οἶμαι ~δημιουργῶν καὶ ὁ ζωγράφος
[606]	καταφρονήσας ὅλου τοῦ ~ποιήματος. λογίζεσθαι	γὰρ	οἶμαι ὀλίγοις τισὶν μέτεστιν ὅτι
[598]	εἶναι. ~Τί δ’ οὔ; ~Αλλὰ	γὰρ	οἶμαι ὦ φίλε, τόδε δεῖ
[618]	ἄλλα πάντα χαίρειν ἐάσει· ~ἑωράκαμεν	γὰρ	ὅτι ζῶντί τε καὶ τελευτήσαντι
[611]	ἀπολλυμένης, ~οὔτε αὖ πλείους· εἰ	γὰρ	ὁτιοῦν τῶν ἀθανάτων πλέον γίγνοιτο,
[602]	μετρῆσαν ἢ καὶ ~στῆσαν; ~Πῶς	γὰρ	οὔ; ~(Αλλὰ μὴν τοῦτό γε
[596]	ζωγράφος ἐστίν. ἦ γάρ; ~Πῶς	γὰρ	οὔ; ~Αλλὰ φήσεις οὐκ ἀληθῆ
[609]	ὅλον διέλυσεν καὶ ἀπώλεσεν; ~Πῶς	γὰρ	οὔ; ~Τὸ σύμφυτον ἄρα κακὸν
[596]	~δημιουργεῖ οὐδεὶς τῶν δημιουργῶν· πῶς	γάρ;	~Οὐδαμῶς. ~Αλλ’ ὅρα δὴ καὶ
[597]	κλίνη, ἀλλὰ κλίνην τινά; ~Ελεγον	γάρ.	~Οὐκοῦν εἰ μὴ ὃ ἔστιν
[603]	~οὐκ ἂν εἴη ταὐτόν. ~Οὐ	γὰρ	οὖν. ~Αλλὰ μὴν τὸ μέτρῳ
[615]	οὐδ’ ἂν ἥξει δεῦρο. ἐθεασάμεθα	γὰρ	οὖν δὴ καὶ τοῦτο ~τῶν
[600]	αὐτοῦ ἐκείνου, ὅτε ἔζη. ~Λέγεται	γὰρ	οὖν, ἦν δ’ ἐγώ. ἀλλ’
[602]	τοῦ ἐν ψυχῇ ἔργον. ~Τούτου	γὰρ	οὖν. ~Τούτῳ δὲ πολλάκις μετρήσαντι
[608]	ὀλίγῳ χρόνῳ μέγα γένοιτο; πᾶς	γὰρ	οὗτός γε ~ὁ ἐκ παιδὸς
[596]	τάχα μᾶλλον φήσεις. ὁ αὐτὸς	γὰρ	οὗτος χειροτέχνης ~οὐ μόνον πάντα
[618]	εἶναι δὲ παντοδαπά· ζῴων τε	γὰρ	πάντων βίους καὶ δὴ καὶ
[605]	δρᾷ αὐτό; ~Ακούων σκόπει. οἱ	γάρ	που βέλτιστοι ἡμῶν ἀκροώμενοι Ομήρου
[607]	~καὶ εὐμενῶς (ἀκου( σόμεθα. κερδανοῦμεν	γάρ	που ἐὰν μὴ μόνον ἡδεῖα
[601]	σε εἰδέναι οἷα φαίνεται. τεθέασαι	γάρ	που. ~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν
[604]	ἀνθρώποις εἰς ~θέατρα συλλεγομένοις· ἀλλοτρίου	γάρ	που πάθους ἡ μίμησις αὐτοῖς
[596]	καὶ τἆλλα κατὰ ταὐτά; οὐ	γάρ	που τήν γε ἰδέαν αὐτὴν
[596]	ἐκ τῆς εἰωθυίας ~μεθόδου; εἶδος	γάρ	πού τι ἓν ἕκαστον εἰώθαμεν
[595]	καὶ ἡγεμὼν γενέσθαι. ἀλλ’ ~οὐ	γὰρ	πρό γε τῆς ἀληθείας τιμητέος
[596]	καὶ ὁ ζωγράφος ἐστίν. ἦ	γάρ;	~Πῶς γὰρ οὔ; ~Αλλὰ φήσεις
[606]	ἡ ποιητικὴ μίμησις ἐργάζεται· ~τρέφει	γὰρ	ταῦτα ἄρδουσα, δέον αὐχμεῖν, καὶ
[609]	γε αὐτὸ ἔτι (διαφθείρειεν. οὐ	γὰρ	τό ~γε ἀγαθὸν μή ποτέ
[607]	αὐτοῖς κηλουμένοις ὑπ’ αὐτῆς· ἀλλὰ	~γὰρ	τὸ δοκοῦν ἀληθὲς οὐχ ὅσιον
[595]	εἰπεῖν ὅτι ποτ’ ἐστίν; οὐδὲ	γάρ	τοι αὐτὸς ~πάνυ τι συννοῶ
[603]	οὐδὲν δεῖ ἡμᾶς ~διομολογεῖσθαι· ἐν	γὰρ	τοῖς ἄνω λόγοις ἱκανῶς πάντα
[598]	~καὶ τά γε θεῖα· ἀνάγκη	γὰρ	τὸν ἀγαθὸν ποιητήν, εἰ μέλλει
[620]	γελοίαν καὶ θαυμασίαν. ~κατὰ συνήθειαν	γὰρ	τοῦ προτέρου βίου τὰ πολλὰ
[616]	αὐτοῦ τῶν δεσμῶν τεταμένα— εἶναι	γὰρ	τοῦτο τὸ φῶς σύνδεσμον ~τοῦ
[606]	ὅπερ ἐν τοῖς ἐλέοις; ~ὃ	γὰρ	τῷ λόγῳ αὖ κατεῖχες ἐν
[605]	~ἀντίστροφον αὐτὸν τῷ ζωγράφῳ· καὶ	γὰρ	τῷ φαῦλα ποιεῖν πρὸς ἀλήθειαν
[595]	Ομήρου ἀποκωλύει λέγειν. ἔοικε μὲν	(γὰρ	τῶν καλῶν ἁπάντων ~τούτων τῶν
[608]	οἶμαι δὲ καὶ σύ· οὐδὲν	γὰρ	χαλεπόν. ~Εμοιγ’ ἔφη· σοῦ δ’
[620]	τὰ πολλὰ αἱρεῖσθαι. ~ἰδεῖν μὲν	γὰρ	ψυχὴν ἔφη τήν ποτε Ορφέως
[607]	ἀληθὲς οὐχ ὅσιον προδιδόναι. ἦ	γάρ,	ὦ φίλε, οὐ κηλῇ ὑπ’
[600]	λεγόμενα περὶ Ομήρου ἀληθῆ. λέγεται	γὰρ	ὡς ~πολλή τις ἀμέλεια περὶ
[613]	~Τί δέ, ἦν δ’ ἐγώ,	παρ’	ἀνθρώπων; ἆρ’ οὐχ ὧδε ἔχει,
[612]	δόξης καὶ παρὰ θεῶν καὶ	παρ’	ἀνθρώπων, καὶ ~ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ
[612]	καὶ οἵους τῇ ψυχῇ παρέχει	παρ’	ἀνθρώπων τε καὶ θεῶν, ζῶντός
[617]	πάντας τοὺς κλήρους, τὸν δὲ	παρ’	αὑτὸν ~πεσόντα ἕκαστον ἀναιρεῖσθαι πλὴν
[614]	τὰς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ τὰ	παρ’	ἐκείναις. ~διηγεῖσθαι δὲ ἀλλήλαις τὰς
[613]	ἄρα λέγοντος ἐμοῦ περὶ τούτων	ἅπερ	αὐτὸς ἔλεγες (περὶ ~τῶν ἀδίκων;
[608]	αὑτῷ ~πολιτείας δεδιότι, καὶ νομιστέα	ἅπερ	εἰρήκαμεν περὶ ποιήσεως. ~Παντάπασιν, ἦ
[599]	εἴη τῇ ἀληθείᾳ τούτων πέρι	ἅπερ	καὶ ~μιμεῖται, πολὺ πρότερον ἐν
[616]	~ἄλλος τοιοῦτος ἐλάττων ἐγκέοιτο ἁρμόττων,	καθάπερ	οἱ κάδοι οἱ εἰς ~ἀλλήλους
[604]	ἂν ἔχειν, ἀλλὰ μὴ προσπταίσαντας	καθάπερ	παῖδας ~ἐχομένους τοῦ πληγέντος ἐν
[616]	εἶναι τοιάνδε· τὸ μὲν σχῆμα	~οἵαπερ	ἡ τοῦ ἐνθάδε, νοῆσαι δὲ
[596]	~(Τὸν ποῖον; ~Ος πάντα ποιεῖ,	ὅσαπερ	εἷς ἕκαστος τῶν χειροτεχνῶν. ~Δεινόν
[597]	τι ~τοιοῦτον; ~Δίκαιον γοῦν, ἔφη,	ἐπειδήπερ	φύσει γε καὶ τοῦτο καὶ
[605]	~που. ~Τί δ’ οὐ μέλλει,	εἴπερ	γε δρᾷ αὐτό; ~Ακούων σκόπει.
[599]	βέλτιστον ἔχοντα; ~Οὐκ ἔγωγε. ~Αλλ’	εἴπερ	γε οἶμαι ἐπιστήμων εἴη τῇ
[599]	~αὐτὸν πυνθανομένους· Ω φίλε Ομηρε,	εἴπερ	μὴ τρίτος ἀπὸ τῆς ἀληθείας
[597]	ἄρα ἔσται καὶ ὁ τραγῳδοποιός,	εἴπερ	μιμητής ἐστι, τρίτος τις ~ἀπὸ
[610]	(τοὐναν( τίον τοὺς ἄλλους ἀποκτεινῦσαν,	εἴπερ	~οἷόν τε, τὸν δ’ ἔχοντα
[600]	δ’ ἄρα οἱ ἐπ’ ἐκείνου,	εἴπερ	οἷός τ’ ἦν πρὸς ἀρετὴν
[606]	μισῇς ὡς πονηρά, ταὐτὸν ποιεῖς	ὅπερ	ἐν τοῖς ἐλέοις; ~ὃ γὰρ
[609]	δὲ καὶ σιδήρῳ ἰόν, καί,	ὅπερ	λέγω, σχεδὸν πᾶσι ~σύμφυτον ἑκάστῳ
[613]	δεινοί τε καὶ ἄδικοι δρῶσιν	ὅπερ	οἱ δρομῆς ὅσοι ἂν θέωσιν
[601]	καὶ ὁ σκυτεύς, ἀλλ’ ἐκεῖνος	ὅσπερ	τούτοις ~ἐπίσταται χρῆσθαι, μόνος ὁ
[616]	ὧν ἔλεγεν τοιόνδε αὐτὸν εἶναι,	~ὥσπερ	ἂν εἰ ἐν ἑνὶ μεγάλῳ
[599]	ἢ ~τῶν νέων λέγεται πεποιηκέναι,	ὥσπερ	Ασκληπιός, ἢ τίνας μαθητὰς ~ἰατρικῆς
[621]	ἄνω εἰς τὴν γένεσιν, ᾄττοντας	ὥσπερ	ἀστέρας. αὐτὸς δὲ ~τοῦ μὲν
[600]	ἤ τινας ἄλλας πράξεις λέγονται,	ὥσπερ	αὖ Θάλεώ ~τε πέρι τοῦ
[599]	πόλεων διὰ ~σὲ βέλτιον ᾤκησεν,	ὥσπερ	διὰ Λυκοῦργον Λακεδαίμων καὶ δι’
[608]	κακὸν καλεῖς; ~Εγωγε. ~(Αρ’ οὖν	ὥσπερ	ἐγὼ περὶ αὐτῶν διανοῇ; ~Τὸ
[614]	καθαράς. καὶ τὰς ἀεὶ ~ἀφικνουμένας	ὥσπερ	ἐκ πολλῆς πορείας φαίνεσθαι ἥκειν,
[599]	ἢ τίνας μαθητὰς ~ἰατρικῆς κατελίπετο,	ὥσπερ	ἐκεῖνος τοὺς ἐκγόνους, μηδ’ αὖ
[620]	τὰς ψυχὰς τοὺς βίους ᾑρῆσθαι,	ὥσπερ	ἔλαχον ~ἐν τάξει προσιέναι πρὸς
[605]	ἰσχυρὸν ποιῶν ἀπόλλυσι τὸ λογιστικόν,	ὥσπερ	ἐν ~πόλει ὅταν τις μοχθηροὺς
[604]	ἐγώ, περὶ τὸ γεγονὸς καὶ	ὥσπερ	ἐν πτώσει ~κύβων πρὸς τὰ
[612]	εἰσί, πάλιν ἀπαιτῶ ὑπὲρ ~δικαιοσύνης,	ὥσπερ	ἔχει δόξης καὶ παρὰ θεῶν
[612]	οὐδὲ τὰς δόξας δικαιοσύνης ἐπῃνέκαμεν,	ὥσπερ	Ησίοδόν τε ~καὶ Ομηρον ὑμεῖς
[612]	ἂν εἴη, ὁ δὲ θεομισής,	ὥσπερ	~καὶ κατ’ ἀρχὰς ὡμολογοῦμεν. ~Εστι
[603]	ὁμονοητικῶς ἄνθρωπος (διάκει( ται; ἢ	~ὥσπερ	κατὰ τὴν ὄψιν ἐστασίαζεν καὶ
[610]	ἀδικίαν εἶναι θανάσιμον τῷ ἔχοντι	ὥσπερ	~νόσον, καὶ ὑπ’ (αὐτοῦ, τοῦ
[610]	δ’ ~ἧττον σχολαίτερον, ἀλλὰ μὴ	ὥσπερ	νῦν διὰ τοῦτο ὑπ’ ἄλλων
[611]	σώματος κοινωνίας καὶ ἄλλων κακῶν,	ὥσπερ	~νῦν ἡμεῖς θεώμεθα, ἀλλ’ οἷόν
[600]	δὲ ~ἀληθείας οὐχ ἅπτεσθαι, ἀλλ’	ὥσπερ	νυνδὴ ἐλέγομεν, ~ὁ ζωγράφος σκυτοτόμον
[621]	ἐπειδὰν τὰ ἆθλα (αὐτῆς ~κομιζώμεθα,	ὥσπερ	οἱ νικηφόροι περιαγειρόμενοι, καὶ ἐνθάδε
[607]	γε μή, ὦ φίλε ἑταῖρε,	ὥσπερ	οἱ ποτέ του ἐρασθέντες, ἐὰν
[611]	φαίνεται· ~τεθεάμεθα μέντοι διακείμενον αὐτό,	ὥσπερ	οἱ τὸν (θαλάττιον Γλαῦκον ~ὁρῶντες
[600]	ὁδόν τινα παρέδοσαν βίου Ομηρικήν,	ὥσπερ	Πυθαγόρας αὐτός ~τε διαφερόντως ἐπὶ
[609]	οὔσης ψυχῆς. ἀλλ’ ~ὧδε ποίει·	ὥσπερ	σῶμα ἡ σώματος πονηρία νόσος
[615]	τινα ἠδίκησαν καὶ ὅσους ἕκαστοι,	ὑπὲρ	ἁπάντων δίκην ~δεδωκέναι ἐν μέρει,
[607]	~φιλοποιηταὶ δέ, ἄνευ μέτρου λόγον	ὑπὲρ	αὐτῆς εἰπεῖν, ὡς οὐ μόνον
[612]	ἐγώ, κεκριμέναι εἰσί, πάλιν ἀπαιτῶ	ὑπὲρ	~δικαιοσύνης, ὥσπερ ἔχει δόξης καὶ
[615]	ἁπάντων δίκην ~δεδωκέναι ἐν μέρει,	ὑπὲρ	ἑκάστου δεκάκις— τοῦτο δ’ εἶναι
[615]	μεταίτιοι, πάντων ~τούτων δεκαπλασίας ἀλγηδόνας	ὑπὲρ	ἑκάστου κομίσαιντο, καὶ αὖ εἴ
[608]	~Τί οὖν; οἴει ἀθανάτῳ πράγματι	ὑπὲρ	τοσούτου δεῖν (χρόνου ~ἐσπουδακέναι, ἀλλ’
[608]	δεῖν (χρόνου ~ἐσπουδακέναι, ἀλλ’ οὐχ	ὑπὲρ	τοῦ παντός; ~Οἶμαι ἔγωγ’ ἔφη·
[603]	εἶναι διεξελθεῖν. ~Τὸ ποῖον; ἔφη.	~Ανήρ,	ἦν δ’ ἐγώ, ἐπιεικὴς τοιᾶσδε
[606]	οὐδὲν αἰσχρὸν ὂν εἰ ἄλλος	ἀνὴρ	ἀγαθὸς φάσκων εἶναι ἀκαίρως ~πενθεῖ,
[595]	πρό γε τῆς ἀληθείας τιμητέος	ἀνήρ,	ἀλλ’ ὃ λέγω, ῥητέον. ~Πάνυ
[598]	ἡμῖν σκυτοτόμον, τέκτονα, ~τοὺς ἄλλους	(δημιουρ(	γούς, περὶ οὐδενὸς τούτων ἐπαΐων
[621]	τὸν Αμέλητα ποταμόν, οὗ τὸ	ὕδωρ	ἀγγεῖον οὐδὲν ~στέγειν. μέτρον μὲν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 1/09/2005