Page
[604]	ἦθος, παραπλήσιον ὂν ἀεὶ ~αὐτὸ	αὑτῷ,	οὔτε ῥᾴδιον μιμήσασθαι οὔτε μιμουμένου
[599]	δίκαιόν που ἐρωτᾶν ~αὐτὸν πυνθανομένους·	Ω	φίλε Ομηρε, εἴπερ μὴ τρίτος
[600]	ἦν δ’ ἐγώ. ἀλλ’ οἴει,	ὦ	Γλαύκων, εἰ τῷ ὄντι οἷός
[611]	ὑπὸ μυρίων ~κακῶν. ἀλλὰ δεῖ,	ὦ	Γλαύκων, ἐκεῖσε βλέπειν. ~Ποῖ; ἦ
[621]	ἐπὶ τῇ πυρᾷ. ~Καὶ οὕτως,	ὦ	Γλαύκων, μῦθος ἐσώθη καὶ οὐκ
[612]	~Αρ’ οὖν, ἦν δ’ ἐγώ,	ὦ	Γλαύκων, νῦν ἤδη ἀνεπίφθονόν ἐστιν
[606]	ἦ δ’ ὅς. ~(Οὐκοῦν, εἶπον,	ὦ	Γλαύκων, ὅταν Ομήρου ἐπαινέταις ἐντύχῃς
[609]	~(Εννόει γάρ, ἦν δ’ ἐγώ,	ὦ	Γλαύκων, ὅτι οὐδ’ ὑπὸ τῆς
[615]	κάλλος. τὰ μὲν οὖν πολλά,	~ὦ	Γλαύκων, πολλοῦ χρόνου διηγήσασθαι· τὸ
[600]	μεταλάβοιεν; ~Παντάπασιν, ἔφη, δοκεῖς μοι,	ὦ	Σώκρατες, ἀληθῆ λέγειν. ~Οὐκοῦν τιθῶμεν
[600]	οὐδὲν λέγεται. ὁ γὰρ Κρεώφυλος,	ὦ	Σώκρατες, ~ἴσως, ὁ τοῦ Ομήρου
[608]	~Μέγας γάρ, ἔφην, ὁ ἀγών,	ὦ	φίλε Γλαύκων, μέγας, οὐχ ὅσος
[618]	τούτων. ἔνθα δή, ὡς ἔοικεν,	ὦ	φίλε Γλαύκων, ὁ πᾶς κίνδυνος
[607]	κερδαίνειν; ~Εἰ δέ γε μή,	ὦ	φίλε ἑταῖρε, ὥσπερ οἱ ποτέ
[607]	οὐχ ὅσιον προδιδόναι. ἦ γάρ,	ὦ	φίλε, οὐ κηλῇ ὑπ’ ~αὐτῆς
[598]	δ’ οὔ; ~Αλλὰ γὰρ οἶμαι	ὦ	φίλε, τόδε δεῖ περὶ πάντων
[602]	ἐνοῦσα αὕτη ἐν τῇ ψυχῇ·	ᾧ	δὴ ἡμῶν τῷ ~παθήματι τῆς
[609]	ἄρα τι εὑρίσκωμεν τῶν ὄντων,	ᾧ	ἔστι μὲν κακὸν ὃ ποιεῖ
[611]	ἐκκομισθεῖσα ἐκ τοῦ πόντου ἐν	ᾧ	νῦν ἐστίν, ~καὶ περικρουσθεῖσα πέτρας
[609]	τούτων προσγένηται, πονηρόν τε ποιεῖ	ᾧ	~προσεγένετο, καὶ τελευτῶν ὅλον διέλυσεν
[603]	αὖ ἔλθωμεν τῆς διανοίας (τοῦτο	ᾧ	προσομιλεῖ ἡ τῆς ~ποιήσεως μιμητική,
[617]	ὁ λαχὼν πρῶτος ~αἱρείσθω βίον	ᾧ	συνέσται ἐξ ἀνάγκης. ἀρετὴ δὲ
[610]	τι ἄλλο ἀπολεῖ, πλὴν ἐφ’	ᾧ	~τέτακται. ~Σχολῇ γ’ ἔφη, ὥς
[614]	εἰς τόπον τινὰ δαιμόνιον, ἐν	ᾧ	τῆς τε γῆς ~δύ’ εἶναι
[601]	κακὰ ποιεῖ ἐν τῇ χρείᾳ	ᾧ	~χρῆται· οἷον αὐλητής που αὐλοποιῷ
[611]	ἔφη. ~Οὐ ῥᾴδιον, ἦν δ’	ἐγώ,	ἀίδιον εἶναι σύνθετόν τε ἐκ
[614]	οὐ μέντοι σοι, ἦν δ’	ἐγώ,	Αλκίνου γε ἀπόλογον ἐρῶ, ἀλλ’
[603]	ἔφη. ~Ορθῶς γάρ, ἦν δ’	ἐγώ·	ἀλλ’ ὃ τότε ἀπελίπομεν, νῦν
[600]	~Λέγεται γὰρ οὖν, ἦν δ’	ἐγώ.	ἀλλ’ οἴει, ὦ Γλαύκων, εἰ
[596]	οὗτος; ~Οὐ χαλεπός, ἦν δ’	ἐγώ,	ἀλλὰ πολλαχῇ καὶ ταχὺ δημιουργούμενος,
[595]	συννοήσω. ~Οὐδέν γε, ἦν δ’	ἐγώ,	ἄτοπον, ~ἐπεὶ πολλά τοι ὀξύτερον
[610]	αὐτὸν τοίνυν λόγον, ἦν δ’	ἐγώ,	ἐὰν μὴ σώματος πονηρία ~ψυχῇ
[597]	δή; ἔφη. ~Οτι, ἦν δ’	ἐγώ,	εἰ δύο μόνας ποιήσειεν, πάλιν
[606]	εὐλόγῳ ἔοικεν. ~(Ναί, ἦν δ’	ἐγώ,	εἰ ἐκείνῃ γ’ αὐτὸ σκοποίης.
[608]	~Τί δ’ ἄν, ἦν δ’	ἐγώ,	ἔν γε ὀλίγῳ χρόνῳ μέγα
[601]	~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’	ἐγώ,	ἔοικεν τοῖς τῶν ὡραίων προσώποις,
[603]	ποῖον; ἔφη. ~Ανήρ, ἦν δ’	ἐγώ,	ἐπιεικὴς τοιᾶσδε τύχης μετασχών, ὑὸν
[614]	~Α μὲν τοίνυν, ἦν δ’	ἐγώ,	ζῶντι τῷ δικαίῳ παρὰ θεῶν
[603]	μιμητική. ~Εοικεν. ~Πότερον, ἦν δ’	ἐγώ,	ἡ κατὰ τὴν ὄψιν μόνον,
[596]	τῇ ἀληθείᾳ. ~Καλῶς, ἦν δ’	ἐγώ,	καὶ εἰς δέον ἔρχῃ τῷ
[596]	λέγεις σοφιστήν. ~Απιστεῖς; ἦν δ’	ἐγώ.	καί μοι εἰπέ, τὸ παράπαν
[595]	διανοούμενος λέγεις; ~Ρητέον, ἦν δ’	ἐγώ·	καίτοι φιλία γέ τίς με
[612]	μή. ~Επειδὴ τοίνυν, ἦν δ’	ἐγώ,	κεκριμέναι εἰσί, πάλιν ἀπαιτῶ ὑπὲρ
[608]	τοῦτο. ~Ακούοις ἄν, ἦν δ’	ἐγώ.	~Λέγε μόνον, ἔφη. ~Αγαθόν τι,
[610]	θανάσιμος ~εἶναι. ~Καλῶς, ἦν δ’	ἐγώ,	λέγεις. ὁπότε γὰρ δὴ μὴ
[598]	~Αληθέστατα, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’	ἐγώ,	μετὰ τοῦτο ἐπισκεπτέον τήν τε
[611]	~Αληθῆ λέγεις. ~Αλλ’ ἦν δ’	ἐγώ,	μήτε τοῦτο οἰώμεθα— ὁ γὰρ
[613]	πάντα ἃ σὺ ~περὶ ἐκείνων,	ἐγὼ	νῦν λέγω περὶ τῶνδε. καὶ
[610]	~Εὰν δέ γέ τις, ἔφην	ἐγώ,	ὁμόσε τῷ λόγῳ τολμᾷ ἰέναι
[608]	λέγεις; ~Οὐκ ᾔσθησαι, ἦν δ’	ἐγώ,	ὅτι ἀθάνατος ἡμῶν ἡ ψυχὴ
[614]	βέβαια. ~Ταῦτα τοίνυν, ἦν δ’	ἐγώ,	οὐδέν ἐστι πλήθει οὐδὲ μεγέθει
[605]	~Η καλῶς οὖν, ἦν δ’	ἐγώ,	οὗτος ὁ ἔπαινος ἔχει, τὸ
[611]	~Τοῦτο μὲν τοίνυν, ἦν δ’	ἐγώ,	οὕτως ἐχέτω· εἰ δ’ ἔχει,
[613]	ἔφη. ~Τί δέ, ἦν δ’	ἐγώ,	παρ’ ἀνθρώπων; ἆρ’ οὐχ ὧδε
[608]	καλεῖς; ~Εγωγε. ~(Αρ’ οὖν ὥσπερ	ἐγὼ	περὶ αὐτῶν διανοῇ; ~Τὸ ποῖον;
[604]	λέγεις; ~Τῷ βουλεύεσθαι, ἦν δ’	ἐγώ,	περὶ τὸ γεγονὸς καὶ ὥσπερ
[595]	Ι. ~(Καὶ μήν, ἦν δ’	ἐγώ,	πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα περὶ
[612]	ἔφη, αἰτῇ. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’	ἐγώ,	πρῶτον μὲν τοῦτο ἀποδώσετε, ὅτι
[595]	εἶναι. ~Η που ἄρ’ ἔφη,	ἐγὼ	συννοήσω. ~Οὐδέν γε, ἦν δ’
[608]	ὁντινοῦν. ~(Καὶ μήν, ἦν δ’	ἐγώ,	τά γε μέγιστα ἐπίχειρα ἀρετῆς
[612]	οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν, ἦν δ’	ἐγώ,	τά τε ἄλλα ἀπελυσάμεθα ἐν
[609]	ἐκεῖνό γε ἄλογον, ἦν δ’	ἐγώ,	τὴν μὲν ἄλλου πονηρίαν ~ἀπολλύναι
[602]	οὖν. ~(Πρὸς Διός, ἦν δ’	ἐγώ,	τὸ δὲ δὴ μιμεῖσθαι τοῦτο
[597]	ἐκεῖνοι δημιουργοί. ~Εἶεν, ἦν δ’	ἐγώ·	τὸν τοῦ τρίτου ἄρα γεννήματος
[603]	ταύτην. ~Μὴ τοίνυν, ἦν δ’	ἐγώ,	τῷ εἰκότι μόνον πιστεύσωμεν ἐκ
[609]	εἰκός. ~Τί οὖν; ἦν δ’	ἐγώ·	ψυχῇ ἆρ’ οὐκ ἔστιν ὃ
[612]	λέγεις. ~Αρ’ οὖν, ἦν δ’	ἐγώ,	ὦ Γλαύκων, νῦν ἤδη ἀνεπίφθονόν
[609]	~Αλογον. ~(Εννόει γάρ, ἦν δ’	ἐγώ,	ὦ Γλαύκων, ὅτι οὐδ’ ὑπὸ
[613]	ἀκηκοέναι ὡς πάσχουσιν. ~ἀλλ’ ὃ	λέγω,	ὅρα εἰ ἀνέξῃ. ~Καὶ πάνυ,
[613]	σὺ ~περὶ ἐκείνων, ἐγὼ νῦν	λέγω	περὶ τῶνδε. καὶ αὖ καὶ
[595]	ἀληθείας τιμητέος ἀνήρ, ἀλλ’ ὃ	λέγω,	ῥητέον. ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.
[609]	καὶ σιδήρῳ ἰόν, καί, ὅπερ	λέγω,	σχεδὸν πᾶσι ~σύμφυτον ἑκάστῳ κακόν
[595]	ἥκιστα δὲ ἐνθυμηθεὶς ~περὶ ποιήσεως	λέγω.	~Τὸ ποῖον; ἔφη. ~Τὸ μηδαμῇ
[608]	ἦν δ’ ἐγώ, ἔν γε	ὀλίγῳ	χρόνῳ μέγα γένοιτο; πᾶς γὰρ
[606]	τοῖς ἐλέοις; ~ὃ γὰρ τῷ	λόγῳ	αὖ κατεῖχες ἐν σαυτῷ βουλόμενον
[612]	τε ἄλλα ἀπελυσάμεθα ἐν τῷ	λόγῳ,	(καὶ οὐ ~τοὺς μισθοὺς οὐδὲ
[606]	~ἡμῶν, ἅτε οὐχ ἱκανῶς πεπαιδευμένον	λόγῳ	οὐδὲ ἔθει, ἀνίησιν τὴν ~φυλακὴν
[612]	μοι ἃ ἐδανείσασθε ἐν τῷ	λόγῳ;	~Τί μάλιστα; ~Εδωκα ὑμῖν τὸν
[610]	τις, ἔφην ἐγώ, ὁμόσε τῷ	λόγῳ	τολμᾷ ἰέναι καὶ λέγειν ὡς
[596]	καὶ εἰς δέον ἔρχῃ τῷ	λόγῳ.	τῶν τοιούτων γὰρ οἶμαι ~δημιουργῶν
[605]	μὰ τὸν Δί’ ἔφη, οὐκ	εὐλόγῳ	ἔοικεν. ~(Ναί, ἦν δ’ ἐγώ,
[605]	ὅταν τις μοχθηροὺς ἐγκρατεῖς ποιῶν	παραδιδῷ	τὴν πόλιν, τοὺς δὲ ~χαριεστέρους
[613]	εἰς ὅσον δυνατὸν ἀνθρώπῳ ὁμοιοῦσθαι	θεῷ.	~Εἰκός γ’ ἔφη, τὸν τοιοῦτον
[600]	ἄλλας πράξεις λέγονται, ὥσπερ αὖ	Θάλεώ	~τε πέρι τοῦ Μιλησίου καὶ
[602]	δὲ πολλάκις μετρήσαντι καὶ σημαίνοντι	μείζω	ἄττα εἶναι ἢ ~ἐλάττω ἕτερα
[608]	λέγεις μέγεθος, εἰ τῶν εἰρημένων	μείζω	ἐστὶν ~ἄλλα. ~Τί δ’ ἄν,
[605]	αὐτῆς ~(χαριζόμενον καὶ οὔτε τὰ	μείζω	οὔτε τὰ ἐλάττω διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ
[619]	ἀνήκεστα κακά, ἔτι δὲ αὐτὸς	μείζω	πάθῃ, ἀλλὰ γνῷ τὸν ~μέσον
[607]	~Αληθέστατα, ἔφη. ~(Ταῦτα δή, ἔφην,	ἀπολελογήσθω	ἡμῖν ἀναμνησθεῖσιν περὶ ~ποιήσεως, ὅτι
[607]	παλαιᾶς ἐναντιώσεως τούτων. ὅμως ~δὲ	εἰρήσθω	ὅτι ἡμεῖς γε, εἴ τινα
[617]	πρῶτος δ’ ὁ λαχὼν πρῶτος	~αἱρείσθω	βίον ᾧ συνέσται ἐξ ἀνάγκης.
[617]	ἁρμονίαν, Λάχεσιν ~μὲν τὰ γεγονότα,	Κλωθὼ	δὲ τὰ ὄντα, Ατροπον δὲ
[617]	κεφαλῶν ἐχούσας, Λάχεσίν τε καὶ	~Κλωθὼ	καὶ Ατροπον, ὑμνεῖν πρὸς τὴν
[617]	τὰ μέλλοντα. καὶ τὴν ~μὲν	Κλωθὼ	τῇ δεξιᾷ χειρὶ ἐφαπτομένην συνεπιστρέφειν
[620]	μὲν ἄγειν αὐτὴν πρὸς τὴν	Κλωθὼ	ὑπὸ τὴν ἐκείνης ~χεῖρά τε
[613]	ἄττ’ ἂν εἴη νικητήρια τῷ	δικαίῳ.	~Κατὰ γοῦν ἐμὴν δόξαν, ἔφη.
[614]	ἦν δ’ ἐγώ, ζῶντι τῷ	δικαίῳ	παρὰ θεῶν τε (καὶ ~ἀνθρώπων
[619]	μὲν προφήτην ~οὕτως εἰπεῖν· Καὶ	τελευταίῳ	ἐπιόντι, ξὺν νῷ ἑλομένῳ, συντόνως
[619]	τεταγμένῃ πολιτείᾳ ἐν τῷ προτέρῳ	~βίῳ	βεβιωκότα, ἔθει (ἄνευ φιλοσοφίας ἀρετῆς
[619]	~ἑκατέρωσε καὶ ἐν τῷδε τῷ	βίῳ	κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ ἐν
[612]	δὲ τὰ ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ	βίῳ	πάθη ~τε καὶ εἴδη, ὡς
[614]	δωδεκαταῖος ἐπὶ τῇ πυρᾷ κείμενος	ἀνεβίω,	ἀναβιοὺς δ’ ἔλεγεν ~ἃ ἐκεῖ
[611]	ὡς συγγενὴς οὖσα τῷ τε	θείῳ	καὶ ἀθανάτῳ καὶ τῷ ἀεὶ
[618]	θεῖναι ἐπὶ τὴν γῆν, πολὺ	πλείω	τῶν ~παρόντων. εἶναι δὲ παντοδαπά·
[612]	ἐάντε μή, καὶ πρὸς τοιούτῳ	δακτυλίῳ	τὴν Αιδος κυνῆν; ~Αληθέστατα, ἔφη,
[601]	ᾧ ~χρῆται· οἷον αὐλητής που	αὐλοποιῷ	(ἐξαγγέλλει περὶ τῶν αὐλῶν, οἳ
[611]	καὶ πέτρας, ὥστε παντὶ μᾶλλον	θηρίῳ	ἐοικέναι ἢ οἷος ἦν ~φύσει,
[618]	χρηστὸν καὶ πονηρὸν διαγιγνώσκοντα, ~τὸν	βελτίω	ἐκ τῶν δυνατῶν ἀεὶ πανταχοῦ
[605]	ἐννοεῖς αὖ ὅτι ἐπὶ τῷ	~ἐναντίῳ	καλλωπιζόμεθα, ἂν δυνώμεθα ἡσυχίαν ἄγειν
[610]	πονηρίας ψυχὴν ἀπόλλυσθαι, τῷ ἑτέρου	κακῷ	ἕτερον. ~Εχει γάρ, ἔφη, λόγον.
[608]	~τοῦτ’ ἔχεις λέγειν; ~Εἰ μὴ	ἀδικῶ	γ’ ἔφην. οἶμαι δὲ καὶ
[610]	καὶ πρός γ’ ἔτι τῷ	~ζωτικῷ	ἄγρυπνον· οὕτω πόρρω που, ὡς
[609]	τε ἐρυσίβην, σηπεδόνα ~τε ξύλοις,	χαλκῷ	δὲ καὶ σιδήρῳ ἰόν, καί,
[616]	~ὥσπερ ἂν εἰ ἐν ἑνὶ	μεγάλῳ	σφονδύλῳ κοίλῳ καὶ ἐξεγλυμμένῳ διαμπερὲς
[611]	δ’ ἐστὶν τῇ ἀληθείᾳ, οὐ	(λελω(	βημένον δεῖ αὐτὸ ~θεάσασθαι ὑπό
[616]	εἰ ἐν ἑνὶ μεγάλῳ σφονδύλῳ	κοίλῳ	καὶ ἐξεγλυμμένῳ διαμπερὲς ~ἄλλος τοιοῦτος
[610]	γίγνεται· ἀλλοτρίου δὲ κακοῦ ἐν	ἄλλῳ	γιγνομένου, τοῦ δὲ ~ἰδίου ἑκάστῳ
[607]	ἀπολογησαμένη ἐν μέλει ἤ τινι	~ἄλλῳ	μέτρῳ; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Δοῖμεν
[613]	ἐάντ’ ἐν νόσοις ἤ τινι	ἄλλῳ	τῶν δοκούντων κακῶν, ὡς τούτῳ
[617]	ἑπτὰ κύκλους ~τὴν ἐναντίαν τῷ	ὅλῳ	ἠρέμα περιφέρεσθαι, αὐτῶν δὲ τούτων
[617]	~αὐτὴν φοράν, ἐν δὲ τῷ	ὅλῳ	περιφερομένῳ τοὺς μὲν ἐντὸς ἑπτὰ
[603]	ἦ δ’ ὅς. ~Φαύλη ἄρα	φαύλῳ	συγγιγνομένη φαῦλα γεννᾷ ἡ μιμητική.
[616]	ἂν εἰ ἐν ἑνὶ μεγάλῳ	σφονδύλῳ	κοίλῳ καὶ ἐξεγλυμμένῳ διαμπερὲς ~ἄλλος
[614]	γένος Παμφύλου· ὅς ποτε ἐν	~πολέμῳ	τελευτήσας, ἀναιρεθέντων δεκαταίων τῶν νεκρῶν
[601]	τις λέγῃ ἐν μέτρῳ καὶ	ῥυθμῷ	καὶ ἁρμονίᾳ, πάνυ ~εὖ δοκεῖν
[604]	~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἕτερον τῷ	νόμῳ	ἕτοιμον πείθεσθαι, ᾗ ὁ νόμος
[611]	ἐστιν καθαρὸν γιγνόμενον, τοιοῦτον ἱκανῶς	~λογισμῷ	διαθεατέον, καὶ πολύ γε κάλλιον
[604]	τὸ μὲν βέλτιστον τούτῳ τῷ	λογισμῷ	ἐθέλει ἕπεσθαι. ~Δῆλον δή. ~Τὸ
[603]	μὴν τὸ μέτρῳ γε καὶ	λογισμῷ	πιστεῦον βέλτιστον ἂν εἴη τῆς
[619]	εἰπεῖν· Καὶ τελευταίῳ ἐπιόντι, ξὺν	νῷ	ἑλομένῳ, συντόνως ζῶντι ~κεῖται βίος
[614]	τοῦ οὐρανοῦ αὖ ἐν τῷ	ἄνω	ἄλλα ~καταντικρύ. δικαστὰς δὲ μεταξὺ
[614]	τὴν εἰς δεξιάν τε καὶ	~ἄνω	διὰ τοῦ οὐρανοῦ, σημεῖα περιάψαντας
[621]	ἐντεῦθεν ἐξαπίνης ἄλλον ~ἄλλῃ φέρεσθαι	ἄνω	εἰς τὴν γένεσιν, ᾄττοντας ὥσπερ
[603]	ἡμᾶς ~διομολογεῖσθαι· ἐν γὰρ τοῖς	ἄνω	λόγοις ἱκανῶς πάντα ταῦτα ~διωμολογησάμεθα,
[613]	τῶν κάτω, ἀπὸ δὲ τῶν	ἄνω	μή; τὸ μὲν πρῶτον ὀξέως
[621]	ἀνέχεσθαι, ~πάντα δὲ ἀγαθά, τῆς	ἄνω	ὁδοῦ ἀεὶ ἑξόμεθα καὶ δικαιοσύνην
[596]	ὄνομα ἐπιφέρομεν. ἢ οὐ μανθάνεις;	~Μανθάνω.	~Θῶμεν δὴ καὶ νῦν ὅτι
[596]	θεοὺς καὶ πάντα τὰ ἐν	οὐρανῷ	καὶ τὰ ἐν ~Αιδου ὑπὸ
[596]	ποιήσεις καὶ τὰ ἐν τῷ	οὐρανῷ,	ταχὺ δὲ γῆν, ταχὺ δὲ
[619]	δὲ αὐτὸς μείζω πάθῃ, ἀλλὰ	γνῷ	τὸν ~μέσον ἀεὶ τῶν τοιούτων
[607]	τινα ~σκληρότητα ἡμῶν καὶ ἀγροικίαν	καταγνῷ,	ὅτι παλαιὰ μέν τις διαφορὰ
[598]	του, ὡς ἐνέτυχεν ἀνθρώπῳ ~πάσας	ἐπισταμένῳ	τὰς δημιουργίας καὶ τἆλλα πάντα
[598]	οὐδὲν ὅτι οὐχὶ (ἀκριβέστερον ὁτουοῦν	ἐπισταμένῳ,	~ὑπολαμβάνειν δεῖ τῷ τοιούτῳ ὅτι
[616]	ἑνὶ μεγάλῳ σφονδύλῳ κοίλῳ καὶ	ἐξεγλυμμένῳ	διαμπερὲς ~ἄλλος τοιοῦτος ἐλάττων ἐγκέοιτο
[619]	Καὶ τελευταίῳ ἐπιόντι, ξὺν νῷ	ἑλομένῳ,	συντόνως ζῶντι ~κεῖται βίος ἀγαπητός,
[618]	δὲ οὐκ ἐᾶν· ~τῷ δὲ	ἀνελομένῳ	δῆλον εἶναι ὁπόστος (εἰλήχει. μετὰ
[617]	φοράν, ἐν δὲ τῷ ὅλῳ	περιφερομένῳ	τοὺς μὲν ἐντὸς ἑπτὰ κύκλους
[614]	τε γῆς ~δύ’ εἶναι χάσματα	ἐχομένω	ἀλλήλοιν καὶ τοῦ οὐρανοῦ αὖ
[605]	τὰ ~αὐτὰ τοτὲ μὲν μεγάλα	ἡγουμένῳ,	τοτὲ δὲ σμικρά, εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα,
[608]	ἀλλ’ εὐλαβητέον (αὐτὴν ὂν τῷ	ἀκροωμένῳ,	περὶ τῆς ἐν αὑτῷ ~πολιτείας
[615]	διηγεῖτο. ~Εφη γὰρ δὴ παραγενέσθαι	ἐρωτωμένῳ	ἑτέρῳ ὑπὸ ἑτέρου ὅπου εἴη
[618]	τόν τε χείρω καὶ τὸν	ἀμείνω	(βίον, ~χείρω μὲν καλοῦντα ὃς
[618]	ἄξει, εἰς τὸ ἀδικωτέραν γίγνεσθαι,	~ἀμείνω	δὲ ὅστις εἰς τὸ δικαιοτέραν.
[612]	νῦν δὲ τὰ ἐν τῷ	ἀνθρωπίνῳ	βίῳ πάθη ~τε καὶ εἴδη,
[617]	πέριξ δι’ ἴσου ~τρεῖς, ἐν	θρόνῳ	ἑκάστην, θυγατέρας τῆς Ανάγκης, Μοίρας,
[608]	δ’ ἐγώ, ἔν γε ὀλίγῳ	χρόνῳ	μέγα γένοιτο; πᾶς γὰρ οὗτός
[602]	ἐν ὕδατί τε θεωμένοις καὶ	ἔξω,	καὶ ~κοῖλά τε δὴ καὶ
[617]	ἐφαπτομένην συνεπιστρέφειν τοῦ ἀτράκτου τὴν	~ἔξω	περιφοράν, διαλείπουσαν χρόνον, τὴν δὲ
[605]	δὲ γυναικός, ὃ τότε ἐπῃνοῦμεν.	~Εννοῶ,	ἔφη. ~Η καλῶς οὖν, ἦν
[595]	μὲν καὶ ἄλλα περὶ αὐτῆς	ἐννοῶ,	ὡς ~παντὸς ἄρα μᾶλλον ὀρθῶς
[595]	γάρ τοι αὐτὸς ~πάνυ τι	συννοῶ	τί βούλεται εἶναι. ~Η που
[605]	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὐ μέντοι	πω	τό γε μέγιστον κατηγορήκαμεν αὐτῆς.
[596]	αὐτὸν ποιεῖν ἃ ποιεῖ. καίτοι	τρόπῳ	γέ ~τινι καὶ ὁ ζωγράφος
[596]	τ’ εἴης πάντα ~ταῦτα ποιῆσαι	τρόπῳ	γέ τινι; ~Καὶ τίς, ἔφη,
[596]	~τοιοῦτος δημιουργός, ἢ τινὶ μὲν	τρόπῳ	γενέσθαι ἂν τούτων ἁπάντων ~ποιητής,
[621]	καὶ δικαιοσύνην μετὰ ~φρονήσεως παντὶ	τρόπῳ	ἐπιτηδεύσομεν, ἵνα καὶ ἡμῖν αὐτοῖς
[614]	θεᾶσθαι πάντα τὰ ἐν τῷ	τόπῳ.	~ὁρᾶν δὴ ταύτῃ μὲν καθ’
[596]	τινα λέγεις καὶ θαυμαστὸν ἄνδρα.	~Οὔπω	γε, ἀλλὰ τάχα μᾶλλον φήσεις.
[618]	φίλε Γλαύκων, ὁ πᾶς κίνδυνος	~ἀνθρώπῳ,	καὶ διὰ ταῦτα μάλιστα (ἐπιμελητέον
[613]	~ἐπιτηδεύων (ἀρετὴν εἰς ὅσον δυνατὸν	ἀνθρώπῳ	ὁμοιοῦσθαι θεῷ. ~Εἰκός γ’ ἔφη,
[598]	ἀπαγγέλλῃ περί του, ὡς ἐνέτυχεν	ἀνθρώπῳ	~πάσας ἐπισταμένῳ τὰς δημιουργίας καὶ
[604]	δὲ ἀγωγῆς γιγνομένης ἐν τῷ	ἀνθρώπῳ	περὶ τὸ αὐτὸ ἅμα, ~δύο
[614]	δ’ ἐγώ, Αλκίνου γε ἀπόλογον	ἐρῶ,	ἀλλ’ ~ἀλκίμου μὲν ἀνδρός, Ηρὸς
[613]	αὐτὸς ἔλεγες (περὶ ~τῶν ἀδίκων;	ἐρῶ	γὰρ δὴ ὅτι οἱ μὲν
[614]	αὐταῖς δικασθείη, κατὰ δὲ τὼ	ἑτέρω	ἐκ μὲν ~τοῦ ἀνιέναι ἐκ
[615]	~Εφη γὰρ δὴ παραγενέσθαι ἐρωτωμένῳ	ἑτέρῳ	ὑπὸ ἑτέρου ὅπου εἴη ~Αρδιαῖος
[619]	ἐν τεταγμένῃ πολιτείᾳ ἐν τῷ	προτέρῳ	~βίῳ βεβιωκότα, ἔθει (ἄνευ φιλοσοφίας
[609]	~τε ξύλοις, χαλκῷ δὲ καὶ	σιδήρῳ	ἰόν, καί, ὅπερ λέγω, σχεδὸν
[610]	σχολῇ τό γε ἐπ’ ~ἄλλου	ὀλέθρῳ	τεταγμένον κακὸν ψυχὴν ἤ τι
[618]	ψυχῆς φύσιν ἀποβλέποντα, τόν τε	χείρω	καὶ τὸν ἀμείνω (βίον, ~χείρω
[618]	χείρω καὶ τὸν ἀμείνω (βίον,	~χείρω	μὲν καλοῦντα ὃς αὐτὴν ἐκεῖσε
[598]	ἀληθείας οὖσα μίμησις; ~Φαντάσματος, ἔφη.	~Πόρρω	ἄρα που τοῦ ἀληθοῦς ἡ
[603]	ὂν τὸ αὑτῆς ἔργον ἀπεργάζεται,	~πόρρω	δ’ αὖ φρονήσεως ὄντι τῷ
[620]	εἰς τεχνικῆς γυναικὸς ἰοῦσαν φύσιν·	πόρρω	δ’ ἐν ὑστάτοις ~ἰδεῖν τὴν
[603]	γραφικὴ καὶ ~ὅλως ἡ μιμητικὴ	πόρρω	μὲν τῆς ἀληθείας ὂν τὸ
[605]	εἴδωλα εἰδωλοποιοῦντα, ~τοῦ δὲ ἀληθοῦς	πόρρω	πάνυ ἀφεστῶτα. ~Πάνυ μὲν οὖν.
[610]	ἔτι τῷ ~ζωτικῷ ἄγρυπνον· οὕτω	πόρρω	που, ὡς ἔοικεν, ἐσκήνηται τοῦ
[603]	γὰρ οὖν. ~Αλλὰ μὴν τὸ	μέτρῳ	γε καὶ λογισμῷ πιστεῦον βέλτιστον
[601]	περὶ σκυτοτομίας τις λέγῃ ἐν	μέτρῳ	καὶ ῥυθμῷ καὶ ἁρμονίᾳ, πάνυ
[607]	ἐν μέλει ἤ τινι ~ἄλλῳ	μέτρῳ;	~Πάνυ μὲν οὖν. ~Δοῖμεν δέ
[595]	~Η που ἄρ’ ἔφη, ἐγὼ	συννοήσω.	~Οὐδέν γε, ἦν δ’ ἐγώ,
[611]	τε θείῳ καὶ ἀθανάτῳ καὶ	τῷ	ἀεὶ ~ὄντι, καὶ οἵα ἂν
[608]	~σπουδαίᾳ, ἀλλ’ εὐλαβητέον (αὐτὴν ὂν	τῷ	ἀκροωμένῳ, περὶ τῆς ἐν αὑτῷ
[612]	ὅπως· νῦν δὲ τὰ ἐν	τῷ	ἀνθρωπίνῳ βίῳ πάθη ~τε καὶ
[604]	~Εναντίας δὲ ἀγωγῆς γιγνομένης ἐν	τῷ	ἀνθρώπῳ περὶ τὸ αὐτὸ ἅμα,
[605]	ἰδίᾳ ἑκάστου τῇ ψυχῇ ἐμποιεῖν,	τῷ	ἀνοήτῳ αὐτῆς ~(χαριζόμενον καὶ οὔτε
[614]	καὶ τοῦ οὐρανοῦ αὖ ἐν	τῷ	ἄνω ἄλλα ~καταντικρύ. δικαστὰς δὲ
[601]	αὐλῶν, οἳ ἂν ~ὑπηρετῶσιν ἐν	τῷ	αὐλεῖν, καὶ ἐπιτάξει οἵους δεῖ
[602]	περὶ ταὐτά. ~Ναί. ~Οὐκοῦν ἔφαμεν	τῷ	αὐτῷ ἅμα περὶ ταὐτὰ ἐναντία
[619]	ὑπερβάλλοντα ~ἑκατέρωσε καὶ ἐν τῷδε	τῷ	βίῳ κατὰ τὸ δυνατὸν καὶ
[604]	παῖδας ~ἐχομένους τοῦ πληγέντος ἐν	τῷ	βοᾶν διατρίβειν, ἀλλ’ ἀεὶ ἐθίζειν
[604]	~Τίνι, ἦ δ’ ὅς, λέγεις;	~Τῷ	βουλεύεσθαι, ἦν δ’ ἐγώ, περὶ
[618]	οὗ, ἓ δὲ οὐκ ἐᾶν·	~τῷ	δὲ ἀνελομένῳ δῆλον εἶναι ὁπόστος
[612]	κατ’ ἀρχὰς ὡμολογοῦμεν. ~Εστι ταῦτα.	~Τῷ	δὲ θεοφιλεῖ οὐχ ὁμολογήσομεν, ~ὅσα
[613]	τοιαῦτ’ ἄττ’ ἂν εἴη νικητήρια	τῷ	δικαίῳ. ~Κατὰ γοῦν ἐμὴν δόξαν,
[614]	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, ζῶντι	τῷ	δικαίῳ παρὰ θεῶν τε (καὶ
[598]	καὶ πόρρωθεν ἐπιδεικνὺς ἐξαπατῷ ἂν	τῷ	δοκεῖν ὡς ~ἀληθῶς τέκτονα εἶναι.
[602]	~κάλλους τε καὶ πονηρίας, ~συνὼν	τῷ	εἰδότι καὶ (ἀναγκαζόμενος ~ἀκούειν παρὰ
[602]	διὰ τὸ ἐξ ἀνάγκης ~συνεῖναι	τῷ	εἰδότι καὶ ἐπιτάττεσθαι οἷα χρὴ
[603]	~Μὴ τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ,	τῷ	εἰκότι μόνον πιστεύσωμεν ἐκ τῆς
[603]	~πόρρω δ’ αὖ φρονήσεως ὄντι	τῷ	(ἐν ἡμῖν προσομιλεῖ τε καὶ
[605]	γένηται, ἐννοεῖς αὖ ὅτι ἐπὶ	τῷ	~ἐναντίῳ καλλωπιζόμεθα, ἂν δυνώμεθα ἡσυχίαν
[609]	ἀδικία καὶ ἡ ἄλλη κακία	τῷ	ἐνεῖναι καὶ προσκαθῆσθαι φθείρει αὐτὴν
[619]	τὸ δυνατὸν καὶ ἐν παντὶ	τῷ	ἔπειτα· ~οὕτω γὰρ (εὐδαιμονέστατος γίγνεται
[610]	τῆς ἰδίας πονηρίας ψυχὴν ἀπόλλυσθαι,	τῷ	ἑτέρου κακῷ ἕτερον. ~Εχει γάρ,
[614]	ἐπειδὴ αὐταῖς δικασθείη, κατὰ δὲ	τὼ	ἑτέρω ἐκ μὲν ~τοῦ ἀνιέναι
[610]	λέγων, τὴν ἀδικίαν εἶναι θανάσιμον	τῷ	ἔχοντι ὥσπερ ~νόσον, καὶ ὑπ’
[605]	ἐπιλαμβανοίμεθα, καὶ τιθεῖμεν ~ἀντίστροφον αὐτὸν	τῷ	ζωγράφῳ· καὶ γὰρ τῷ φαῦλα
[610]	παρέχουσαν, καὶ πρός γ’ ἔτι	τῷ	~ζωτικῷ ἄγρυπνον· οὕτω πόρρω που,
[603]	μέτρα ἄρα δοξάζον τῆς ψυχῆς	τῷ	κατὰ τὰμέτρα ~οὐκ ἂν εἴη
[610]	ἡ ἀδικία, εἰ θανάσιμον ~ἔσται	τῷ	λαμβάνοντι— ἀπαλλαγὴ γὰρ ἂν εἴη
[616]	ἀντιστρόφους. ἐπειδὴ δὲ τοῖς ἐν	τῷ	λειμῶνι ἑκάστοις ἑπτὰ ἡμέραι ~γένοιντο,
[604]	φαμέν, τὸ μὲν βέλτιστον τούτῳ	τῷ	λογισμῷ ἐθέλει ἕπεσθαι. ~Δῆλον δή.
[606]	ἐν τοῖς ἐλέοις; ~ὃ γὰρ	τῷ	λόγῳ αὖ κατεῖχες ἐν σαυτῷ
[612]	τά τε ἄλλα ἀπελυσάμεθα ἐν	τῷ	λόγῳ, (καὶ οὐ ~τοὺς μισθοὺς
[612]	ἀποδώσετέ μοι ἃ ἐδανείσασθε ἐν	τῷ	λόγῳ; ~Τί μάλιστα; ~Εδωκα ὑμῖν
[610]	γέ τις, ἔφην ἐγώ, ὁμόσε	τῷ	λόγῳ τολμᾷ ἰέναι καὶ λέγειν
[596]	ἐγώ, καὶ εἰς δέον ἔρχῃ	τῷ	λόγῳ. τῶν τοιούτων γὰρ οἶμαι
[604]	οὔ; ~Οὐκοῦν τὸ μὲν ἕτερον	τῷ	νόμῳ ἕτοιμον πείθεσθαι, ᾗ ὁ
[617]	ἐντὸς ἑπτὰ κύκλους ~τὴν ἐναντίαν	τῷ	ὅλῳ ἠρέμα περιφέρεσθαι, αὐτῶν δὲ
[617]	τὴν ~αὐτὴν φοράν, ἐν δὲ	τῷ	ὅλῳ περιφερομένῳ τοὺς μὲν ἐντὸς
[612]	ἐφάνη καὶ οὐκ ἐξαπατῶσα τοὺς	τῷ	~ὄντι λαμβάνοντας αὐτήν. ~(Δίκαια, ἔφη,
[599]	ἤ τι καὶ λέγουσιν καὶ	τῷ	ὄντι οἱ ἀγαθοὶ ποιηταὶ ἴσασιν
[600]	ἀλλ’ οἴει, ὦ Γλαύκων, εἰ	τῷ	ὄντι οἷός τ’ ἦν ~παιδεύειν
[614]	κάτω, ἔχοντας καὶ ~τούτους ἐν	τῷ	ὄπισθεν σημεῖα πάντων ὧν (ἔπραξαν.
[596]	ἥλιον ποιήσεις καὶ τὰ ἐν	τῷ	οὐρανῷ, ταχὺ δὲ γῆν, ταχὺ
[602]	τῇ ψυχῇ· ᾧ δὴ ἡμῶν	τῷ	~παθήματι τῆς φύσεως ἡ σκιαγραφία
[611]	ἀληθῆ περὶ αὐτοῦ, οἷον ἐν	τῷ	παρόντι φαίνεται· ~τεθεάμεθα μέντοι διακείμενον
[601]	τε εἶναι καὶ ~ἄγγελον γίγνεσθαι	τῷ	ποιητῇ οἷα ἀγαθὰ ἢ κακὰ
[605]	πρὸς ἀλήθειαν ~ἔοικεν αὐτῷ, καὶ	τῷ	πρὸς ἕτερον (τοι( οῦτον ὁμιλεῖν
[614]	σημεῖα περιάψαντας τῶν δεδικασμένων ἐν	τῷ	~πρόσθεν, τοὺς δὲ ἀδίκους τὴν
[609]	(ἅπαντα ὑπὸ τῆς ~οἰκείας κακίας,	τῷ	προσκαθῆσθαι καὶ ἐνεῖναι διαφθειρούσης, εἰς
[619]	ἡκόντων, ἐν τεταγμένῃ πολιτείᾳ ἐν	τῷ	προτέρῳ ~βίῳ βεβιωκότα, ἔθει (ἄνευ
[609]	~οἷον (ὀφθαλμοῖς ~ὀφθαλμίαν καὶ σύμπαντι	τῷ	σώματι νόσον, σίτῳ τε ἐρυσίβην,
[609]	ἡ ~αὐτῶν πονηρία τῶν σιτίων	τῷ	σώματι σώματος μοχθηρίαν, φήσομεν αὐτὸ
[611]	~ἐφίεται ὁμιλιῶν, ὡς συγγενὴς οὖσα	τῷ	τε θείῳ καὶ ἀθανάτῳ καὶ
[609]	νόσημα; ~Εγωγ’ ἔφη. ~Οὐκοῦν ὅταν	τῴ	τι τούτων προσγένηται, πονηρόν τε
[598]	(ἀκριβέστερον ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν δεῖ	τῷ	τοιούτῳ ὅτι εὐήθης τις ἄνθρωπος,
[611]	~ὄντι, καὶ οἵα ἂν γένοιτο	τῷ	τοιούτῳ πᾶσα ἐπισπομένη καὶ ὑπὸ
[614]	καὶ θεᾶσθαι πάντα τὰ ἐν	τῷ	τόπῳ. ~ὁρᾶν δὴ ταύτῃ μὲν
[605]	αὐτὸν τῷ ζωγράφῳ· καὶ γὰρ	τῷ	φαῦλα ποιεῖν πρὸς ἀλήθειαν ~ἔοικεν
[604]	εἰς τὸ πρόσθεν οὐδὲν προβαῖνον	τῷ	χαλεπῶς ~φέροντι, οὔτε τι τῶν
[613]	ἂν θέωσιν εὖ ~ἀπὸ τῶν	κάτω,	ἀπὸ δὲ τῶν ἄνω μή;
[614]	τὴν εἰς ἀριστεράν τε καὶ	κάτω,	ἔχοντας καὶ ~τούτους ἐν τῷ
[611]	οὖσα τῷ τε θείῳ καὶ	ἀθανάτῳ	καὶ τῷ ἀεὶ ~ὄντι, καὶ
[608]	οὖν, ἔφη. ~Τί οὖν; οἴει	ἀθανάτῳ	πράγματι ὑπὲρ τοσούτου δεῖν (χρόνου
[598]	ἂν τέκτονα καὶ πόρρωθεν ἐπιδεικνὺς	ἐξαπατῷ	ἂν τῷ δοκεῖν ὡς ~ἀληθῶς
[616]	μὲν οὖν πρῶτόν τε καὶ	~ἐξωτάτω	σφόνδυλον πλατύτατον τὸν τοῦ χείλους
[611]	τοίνυν, ἦν δ’ ἐγώ, οὕτως	ἐχέτω·	εἰ δ’ ἔχει, ἐννοεῖς ὅτι
[605]	ἑκάστου τῇ ψυχῇ ἐμποιεῖν, τῷ	ἀνοήτῳ	αὐτῆς ~(χαριζόμενον καὶ οὔτε τὰ
[612]	δ’ ἐγώ, κεκριμέναι εἰσί, πάλιν	ἀπαιτῶ	ὑπὲρ ~δικαιοσύνης, ὥσπερ ἔχει δόξης
[619]	κακός. μήτε ὁ ἄρχων αἱρέσεως	ἀμελείτω	μήτε ὁ ~τελευτῶν ἀθυμείτω. ~Εἰπόντος
[619]	αἱρέσεως ἀμελείτω μήτε ὁ ~τελευτῶν	ἀθυμείτω.	~Εἰπόντος δὲ ταῦτα τὸν πρῶτον
[609]	καὶ σύμπαντι τῷ σώματι νόσον,	σίτῳ	τε ἐρυσίβην, σηπεδόνα ~τε ξύλοις,
[616]	καὶ τέταρτον καὶ ~ἄλλους τέτταρας.	ὀκτὼ	γὰρ εἶναι τοὺς σύμπαντας σφονδύλους,
[617]	ἕνα τόνον· ἐκ πασῶν δὲ	ὀκτὼ	~οὐσῶν μίαν ἁρμονίαν συμφωνεῖν. ἄλλας
[601]	~Πολλὴ ἄρα ἀνάγκη τὸν χρώμενον	ἑκάστῳ	ἐμπειρότατόν τε εἶναι καὶ ~ἄγγελον
[609]	ὅπερ λέγω, σχεδὸν πᾶσι ~σύμφυτον	ἑκάστῳ	κακόν τε καὶ νόσημα; ~Εγωγ’
[610]	ἄλλῳ γιγνομένου, τοῦ δὲ ~ἰδίου	ἑκάστῳ	μὴ (ἐγγιγνο( μένου, μήτε ψυχὴν
[620]	πρὸς τὴν Λάχεσιν· ἐκείνην δ’	ἑκάστῳ	ὃν εἵλετο ~δαίμονα, τοῦτον φύλακα
[608]	~Εγωγ’ ἔφη. ~Τί δέ; κακὸν	ἑκάστῳ	τι καὶ ἀγαθὸν λέγεις; ~οἷον
[616]	γεγονότων, τοῦτον ὑπερβάλλειν, μὴ γένοιτο	ἑκάστῳ	τὸ φθέγμα ὅτε ~ἀναβαίνοι, καὶ
[597]	ἣν ὁ ζωγράφος. ἦ γάρ;	~Εστω.	~Ζωγράφος δή, κλινοποιός, θεός, τρεῖς
[605]	οὔτε τὰ μείζω οὔτε τὰ	ἐλάττω	διαγιγνώσκοντι, ἀλλὰ τὰ ~αὐτὰ τοτὲ
[602]	σημαίνοντι μείζω ἄττα εἶναι ἢ	~ἐλάττω	ἕτερα ἑτέρων ἢ ἴσα τἀναντία
[602]	ταὐτά. ~Ναί. ~Οὐκοῦν ἔφαμεν τῷ	αὐτῷ	ἅμα περὶ ταὐτὰ ἐναντία δοξάζειν
[604]	τὸ αὐτὸ ἅμα, ~δύο φαμὲν	αὐτὼ	ἀναγκαῖον εἶναι. ~Πῶς δ’ οὔ;
[621]	ἡμᾶς ~ἂν σώσειεν, ἂν πειθώμεθα	αὐτῷ,	καὶ τὸν τῆς Λήθης ποταμὸν
[605]	φαῦλα ποιεῖν πρὸς ἀλήθειαν ~ἔοικεν	αὐτῷ,	καὶ τῷ πρὸς ἕτερον (τοι(
[613]	ἄριστα, εἰ μή τι ἀναγκαῖον	αὐτῷ	κακὸν ἐκ ~προτέρας ἁμαρτίας ὑπῆρχεν;
[598]	καὶ μιμητῇ ἐξηπατήθη, ὥστε ἔδοξεν	αὐτῷ	πάσσοφος ~εἶναι, διὰ τὸ αὐτὸς
[619]	~(φιλο( σοφοῖ καὶ ὁ κλῆρος	αὐτῷ	τῆς αἱρέσεως μὴ ἐν τελευταίοις
[603]	στασιάζει τε καὶ μάχεται αὐτὸς	~αὑτῷ;	ἀναμιμνῄσκομαι δὲ ὅτι τοῦτό γε
[608]	τῷ ἀκροωμένῳ, περὶ τῆς ἐν	αὑτῷ	~πολιτείας δεδιότι, καὶ νομιστέα ἅπερ
[603]	ἐστασίαζεν καὶ ἐναντίας εἶχεν ἐν	ἑαυτῷ	δόξας ἅμα ~περὶ τῶν αὐτῶν,
[606]	ἅτε ἀλλότρια πάθη θεωροῦν καὶ	~ἑαυτῷ	οὐδὲν αἰσχρὸν ὂν εἰ ἄλλος
[606]	τῷ λόγῳ αὖ κατεῖχες ἐν	σαυτῷ	βουλόμενον γελωτοποιεῖν, ~φοβούμενος δόξαν βωμολοχίας,
[619]	καὶ ἐν παντὶ τῷ ἔπειτα·	~οὕτω	γὰρ (εὐδαιμονέστατος γίγνεται ἄνθρωπος. ~Καὶ
[601]	σχημάτων ~θεωροῦσιν; ~Πάνυ μὲν οὖν.	~Οὕτω	δὴ οἶμαι καὶ τὸν ποιητικὸν
[616]	οἱ εἰς ~ἀλλήλους ἁρμόττοντες, καὶ	οὕτω	δὴ τρίτον ἄλλον καὶ τέταρτον
[605]	ὃς ἂν ἡμᾶς ὅτι μάλιστα	οὕτω	διαθῇ. ~Οἶδα· πῶς δ’ οὔ;
[612]	~ἡμᾶς ὁμολογεῖν περὶ αὐτῆς δοκεῖσθαι	οὕτω,	ἵνα καὶ τὰ νικητήρια ~κομίσηται,
[603]	δόξας ἅμα ~περὶ τῶν αὐτῶν,	οὕτω	καὶ ἐν ταῖς πράξεσι στασιάζει
[613]	ἆθλα λαμβάνουσιν καὶ στεφανοῦνται. οὐχ	οὕτω	καὶ ~περὶ τῶν δικαίων τὸ
[611]	ἐοικέναι ἢ οἷος ἦν ~φύσει,	οὕτω	καὶ τὴν ψυχὴν ἡμεῖς θεώμεθα
[607]	~Πολύ γε. ~Οὐκοῦν δικαία ἐστὶν	οὕτω	κατιέναι, ἀπολογησαμένη ἐν μέλει ἤ
[603]	μετριάσει δέ πως πρὸς λύπην.	~Οὕτω	μᾶλλον, ἔφη, τό γε ἀληθές.
[609]	τὸ μὴ ~εἶναι ἀφικνεῖται— οὐχ	οὕτω;	~Ναί. ~Ιθι δή, καὶ ψυχὴν
[616]	οἷον τὰ ὑποζώματα τῶν τριήρων,	οὕτω	πᾶσαν συνέχον τὴν ~περιφοράν— ἐκ
[596]	σκεύους ~πρὸς τὴν ἰδέαν βλέπων	οὕτω	ποιεῖ ὁ μὲν τὰς κλίνας,
[610]	γ’ ἔτι τῷ ~ζωτικῷ ἄγρυπνον·	οὕτω	πόρρω που, ὡς ἔοικεν, ἐσκήνηται
[604]	τις, ἔφη, πρὸς τὰς τύχας	οὕτω	προσφέροιτο. ~Οὐκοῦν, φαμέν, τὸ μὲν
[600]	καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ σοφίᾳ	οὕτω	σφόδρα ~φιλοῦνται, ὥστε μόνον οὐκ
[601]	~Αρ’ οὖν οὐ περὶ πάντα	οὕτω	φήσομεν ἔχειν; ~Πῶς; ~(Περὶ ἕκαστον
[601]	στρατηγίας ἐάντε περὶ ἄλλου (ὁτουοῦν·	~οὕτω	φύσει αὐτὰ ταῦτα μεγάλην τινὰ
[612]	~δακτύλιον, ἐάντε μή, καὶ πρὸς	τοιούτῳ	δακτυλίῳ τὴν Αιδος κυνῆν; ~Αληθέστατα,
[598]	ὁτουοῦν ἐπισταμένῳ, ~ὑπολαμβάνειν δεῖ τῷ	τοιούτῳ	ὅτι εὐήθης τις ἄνθρωπος, καί,
[611]	καὶ οἵα ἂν γένοιτο τῷ	τοιούτῳ	πᾶσα ἐπισπομένη καὶ ὑπὸ ταύτης
[618]	εἰδέναι τί κάλλος πενίᾳ ἢ	πλούτῳ	κραθὲν καὶ ~(μετὰ ποίας τινὸς
[620]	ὅπλων κρίσεως. τὴν ~δ’ ἐπὶ	τούτῳ	Αγαμέμνονος· ἔχθρᾳ δὲ καὶ ταύτην
[605]	τε καὶ ἡ σοφία αὐτοῦ	τούτῳ	ἀρέσκειν πέπηγεν, εἰ μέλλει ~εὐδοκιμήσειν
[602]	ψυχῇ ἔργον. ~Τούτου γὰρ οὖν.	~Τούτῳ	δὲ πολλάκις μετρήσαντι καὶ σημαίνοντι
[604]	αὐτοῖς ὅτι τάχιστα παραγίγνεσθαι ἡμῖν,	τούτῳ	ἐμποδὼν γιγνόμενον τὸ ~λυπεῖσθαι. ~Τίνι,
[603]	~ψυχῆς. ~Τί μήν; ~Τὸ ἄρα	τούτῳ	ἐναντιούμενον τῶν φαύλων ἄν τι
[600]	Πυθαγόρας αὐτός ~τε διαφερόντως ἐπὶ	τούτῳ	ἠγαπήθη, καὶ οἱ ὕστεροι ἔτι
[613]	ἄλλῳ τῶν δοκούντων κακῶν, ὡς	τούτῳ	~ταῦτα εἰς ἀγαθόν τι τελευτήσει
[604]	~Οὐκοῦν, φαμέν, τὸ μὲν βέλτιστον	τούτῳ	τῷ λογισμῷ ἐθέλει ἕπεσθαι. ~Δῆλον
[605]	καὶ τιθεῖμεν ~ἀντίστροφον αὐτὸν τῷ	ζωγράφῳ·	καὶ γὰρ τῷ φαῦλα ποιεῖν
[606]	χειρόνων ~καὶ ἀθλιωτέρων γιγνώμεθα. ~Οὐκ	ἔχω	ἄλλως φάναι, ἦ δ’ ὅς.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 1/09/2005