Livre, Chap.
[1, 29]	Ἡρώδης ἀφίστησίν τε ἀπὸ Συλλαίου	Φάβατον	καὶ δι' αὐτοῦ τὰ κελευσθέντα
[1, 29]	δυνατωτάτων. Πείσας δὲ πολλοῖς χρήμασιν	Φάβατον	τὸν Καίσαρος διοικητὴν ἐχρῆτο βοηθῷ
[1, 29]	Ἡρώδῃ συμφερόντων. Ἐφ' οἷς ὀργισθεὶς	Φάβατος,	ἦν δ' ἔτι παρὰ Ἡρώδῃ
[1, 29]	μηδὲν ἀποδοὺς ἔτι καὶ κατηγόρει	Φαβάτου	παρὰ Καίσαρι, διοικητὴν εἶναι λέγων
[1, 12]	Ἀριστοβούλου, καὶ τὸ πλέον διὰ	Φάβιον,	ὃν Ἀντίγονος χρήμασιν προσποιησάμενος βοηθὸν
[1, 7]	αὐτὸν ἑκατοντάρχαι δύο Φούριος καὶ	Φάβιος.	Εἵπετο δὲ ἑκάστῳ τὸ ἴδιον
[1, 12]	δὲ ἔτυχεν μὲν ὢν παρὰ	Φαβίῳ	τῷ στρατηγῷ κατὰ Δαμασκόν, ὡρμημένος
[1, 30]	γυναῖκα τῶν οὐ συνήθως ἐσκευασμένων,	φαγόντα	δ' εὐθέως εἰς τὴν νόσον
[1, 28]	καὶ Σαλώμη, ἡ μὲν ἐκ	Φαίδρας,	ἡ δὲ ἐξ Ἐλπίδος. Δύο
[1, 3]	ὃν τόπον Ἀντίγονος ἔσφακτο καὶ	φαινομένοις	ἔτι τοῖς ἀπὸ τοῦ φόνου
[1, 8]	χίλιοι σὺν Ἀριστοβούλῳ διακόψαντες τὴν	φάλαγγα	τῶν Ῥωμαίων εἰς Μαχαιροῦντα συνελαύνονται.
[1, 1]	δυνάμεως. Πρὶν δὲ συνάψαι τὰς	φάλαγγας	Ἐλεάζαρος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ προιδὼν
[1, 8]	οὐ πολὺ παρῆν ἅμα τῇ	φάλαγγι	Γαβίνιος. Ἐνουμένην δὲ τὴν τῶν
[1, 6]	καὶ τὸν ἀδελφὸν τὸν Ἀντιπάτρου	Φαλλίωνα.	(Ὑρκανὸς δὲ καὶ Ἀντίπατρος τῶν
[1, 22]	τὸν Ἰώσηπον ἐξαγγεῖλαι τὴν ἐντολὴν	φάμενος	εἰ μὴ διαφθείρειεν αὐτήν, ἐνεθουσία
[1, 23]	δεινότατος εἰπεῖν. Καὶ τὸ τελευταῖον	φάμενος	ὡς τῷ πατρὶ κτείνειν αὐτοὺς
[1, 18]	ἁρπαγὰς δικαίως τοῖς στρατιώταις ἐπιτρέπειν	φαμένου,	αὐτὸς ἔφη διανεμεῖν ἐκ τῶν
[1, 25]	αὐτὸν τὰ τῆς ἐπιγαμίας δίκαια.	Φαμένου	δὲ τοῦ βασιλέως δῶρον ἕξειν
[1, 26]	γεγονέναι τῷ τάχει συνεργεῖν ὑποκριθείς·	φάναι	γὰρ τὸν Ἀλέξανδρον, ὡς οὐκ
[1, 25]	κατασκευάσας ἑαυτόν, ὡς ἂν οἰκτρότατος	φανείη,	μελαίνῃ τε ἐσθῆτι καὶ δακρύοις
[1, 1]	συμβάλλει τοῖς Ἀντιόχου στρατηγοῖς, καὶ	φανεὶς	ἄριστος κατὰ τὴν μάχην πολλούς
[1, 17]	μάλα γενναῖος ἐν τῇ μάχῃ	φανείς,	καὶ τὸ Ῥωμαικὸν πᾶν διαφθείρεται·
[1, 8]	Ἀντώνιος, πανταχοῦ μὲν γενναῖος ἀεὶ	φανείς,	οὐδαμοῦ δ' οὕτως. Γαβίνιος δὲ
[1, 29]	ὡς ἀγανακτήσειεν Ἡρώδης, τῆς μὲν	φανερᾶς	συνόδου καὶ τῶν φιλοφρονήσεων ἐπαύσαντο,
[1, 2]	οὐκ ἠρέμουν, μέχρι καὶ πρὸς	φανερὸν	πόλεμον ἐκριπισθέντες ἡττῶνται. Τὸ λοιπὸν
[1, 23]	ὑπόθεσις. Ἀλλ' εἴς γε τὸ	φανερὸν	τὴν ἀπέχθειαν οὐκ ἐξέφερεν τὸν
[1, 3]	καὶ προνοῶν τοῦ μήθ' ὑποπτεύων	φανερὸς	γενέσθαι καὶ προησφαλίσθαι πρὸς τὸ
[1, 13]	ἐπιβουλὴν ἀπαρτίσειαν, οὐ γὰρ ἐκ	φανεροῦ	οἷόν τε ἦν ἀνδρὸς οὕτω
[1, 10]	εἰρωνεύεσθαι τὴν ἐπιτροπὴν αὐτοὺς ἔτι,	φανεροὺς	δὲ εἶναι δεσπότας παρωσαμένους ἐκεῖνον,
[1, 15]	τῆς πόλεως, μηδὲν μηδὲ τοὺς	φανεροὺς	ἐχθροὺς ἀμυνούμενος, δώσων δὲ καὶ
[1, 29]	συνυπεκρίνετο καὶ Ἀντίπατρος ἐν τῷ	φανερῷ	προσκρούων Φερώρᾳ. Συνουσίαι δὲ ἦσαν
[1, 27]	μειράκια, τῶν δὲ ἡγεμόνων καὶ	φανερῶς	ἀγανακτοῦσιν πολλοί. Ταῦθ' ἅμα λέγων
[1, 24]	αὐταῖς· οὐδὲν γὰρ ὁ πατὴρ	φανερῶς	ἀπεμέμφετο· συνίει δὲ κατὰ μικρὸν
[1, 23]	γὰρ ἐν ταῖς διαθήκαις καὶ	φανερῶς	αὐτὸς ἦν ἤδη διάδοχος· ὡς
[1, 31]	πολλὰ μὲν βλασφημοῖεν τὸν πατέρα,	φανερῶς	δὲ Ἀλέξανδρον καὶ Ἀριστόβουλον ὀδύροιντο,
[1, 32]	ὀλίγου δεῖν παρεχώρησα τῆς ἐξουσίας,	φανερῶς	δὲ ταῖς διαθήκαις ἐνέγραψα τῆς
[1, 30]	νῦν ἀλλήλοις σύνεσμεν, ἐξέσται δὲ	φανερῶς,	ἐὰν σχῶμέν ποτε ἀνδρῶν φρόνημα
[1, 13]	προιέναι μηδ' ἐμπιστεύειν ἑαυτὸν ἤδη	φανερῶς	ἐπιχειροῦσι τοῖς βαρβάροις. (Ἔτι δὲ
[1, 30]	ᾧ μηδὲ φιλεῖν τινας ἔξεστι	φανερῶς.	Λάθρα γοῦν νῦν ἀλλήλοις σύνεσμεν,
[1, 18]	καίτοι τόλμης οὐδεμίαν καταλιπόντων ὑπερβολήν·	φανερῶς	μέν γε συνερρήγνυντο τοῖς Ῥωμαίοις
[1, 29]	τῶν ἐκείνης διαλέγεσθαι. Ὁ δὲ	φανερῶς	μὲν οὐ μετέβαινεν τὸ πρόσταγμα,
[1, 15]	τὸν Ἀντίγονον καὶ τὰ μὲν	φανερῶς	συμπλεκόμενοι, τὰ δὲ λοχῶντες συχνοὺς
[1, 11]	δὲ τἀδελφοῦ συμβουλεύσαντος αὐτῷ μὴ	φανερῶς	τὸν ἄνδρα μετιέναι, διαστασιάσειν γὰρ
[1, 22]	δὲ παρρησίαν ἐκ τοῦ φιλεῖσθαι,	φανερῶς	ὠνείδιζεν αὐτῷ τὰ κατὰ τὸν
[1, 23]	ἀφορμὰς οἱ διαβάλλοντες ἐλάμβανον, καὶ	φανερώτερον	ἤδη τῷ βασιλεῖ διελέγοντό τινες
[1, 31]	μὲν γὰρ ἐπίσης, καὶ τότε	φανῆναι	τὸ μῖσος ἔσχεν παρρησίαν, πολλοὺς
[1, 4]	καὶ Σελεύκειαν καὶ τὴν Ἀντιόχου	φάραγγα	καλουμένην, πρὸς οἷς Γάμαλα φρούριον
[1, 7]	τε τάφρον ἔχου καὶ τὴν	φάραγγα	πᾶσαν ὕλην συμφορούσης τῆς δυνάμεως.
[1, 7]	ὁρῶν καὶ τὴν πρὸ τούτων	φάραγγα	φοβερὰν τό τε ἱερὸν ἐντὸς
[1, 16]	αὐτῶν πέτρα κατέτεινεν εἰς βαθυτάτας	φάραγγας	ὄρθιος ἐπιρρέπουσα ταῖς χαράδραις, ὥστε
[1, 4]	καὶ τῶν Ἰόππης αἰγιαλῶν διαταφρεύει	φάραγγι	βαθείᾳ, πρὸ δὲ τῆς τάφρου
[1, 4]	τὴν στρατιὰν συνωσθεῖσαν κατὰ βαθείας	φάραγγος	καὶ πλήθει καμήλων συντριβεῖσαν. Διαφυγὼν
[1, 7]	τό τε ἱερὸν ἐντὸς τῆς	φάραγγος	ὀχυρώτατα τετειχισμένον, ὥστε τοῦ ἄστεος
[1, 7]	σαββάτοις. Ἤδη δὲ ἀναπεπληρωμένης τῆς	φάραγγος	πύργους ὑψηλοὺς ἐπιστήσας τῷ χώματι
[1, 5]	δὲ τῶν μὲν ἄλλων αὐτή,	Φαρισαῖοι	δ' αὐτῆς. (Διογένην γοῦν τινα
[1, 5]	δὲ αὐτῆς εἰς τὴν ἐξουσίαν	Φαρισαῖοι,	σύνταγμά τι Ἰουδαίων δοκοῦν εὐσεβέστερον
[1, 29]	ἑαυτοῦ θυγατέρας ὕβριν, ὅτι τε	Φαρισαίοις	μὲν χορηγήσειεν μισθοὺς κατ' αὐτοῦ
[1, 23]	ὁ πατὴρ τῆς ἐφ' ἑαυτῷ	φαρμακείας	ἔκρινεν ἐπὶ Καίσαρος. Ὁ δ'
[1, 11]	(Μάλιχος δὲ καθ' ὑπόνοιαν τῆς	φαρμακείας	ὀργιζόμενον τὸ πλῆθος ἀρνούμενος ἔπειθεν
[1, 32]	δ' ἐπὶ τὸν ἔλεγχον τῆς	φαρμακείας	τάς τε μηνύσεις ἑξῆς> ἐπεδείκνυεν
[1, 30]	προσελθόντες τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ διεφθάρθαι	φαρμάκοις	ἔλεγον· προσενεγκεῖν μὲν γὰρ αὐτῷ
[1, 29]	ἀδελφὸν αὐτῷ κατασκευάσειεν πολέμιον ἐνδησαμένη	φαρμάκοις.	Τελευταῖον δ' εἰς Φερώραν ἀπέστρεφεν
[1, 24]	ζώσης τῆς βασιλίδος ἐπιβουλεύειν αὐτῷ	φαρμάκοις,	τότε δὲ πλεῖστοι μηνυταὶ προσῄεσαν,
[1, 11]	τῶν βασιλικῶν οἰνοχόων χρήμασιν δοῦναι	φάρμακον	Ἀντιπάτρῳ. Καὶ ὁ μὲν ἀγώνισμα
[1, 32]	μάρτυς” ἔκειτο σιγῶν, αἰτήσας τὸ	φάρμακον	δίδωσί τινι τῶν ἐπὶ θανάτῳ
[1, 30]	μὲν Ἀντίπατρος ἐξ Αἰγύπτου δηλητήριον	φάρμακον	ἐπ' αὐτὸν διά τινος τῶν
[1, 30]	καὶ λαβεῖν παρ' ἀδελφοῦ τὸ	φάρμακον	ἔφασκον ἰατρεύοντος ἐν Ἀλεξανδρείᾳ. Περιιόντες
[1, 32]	διαδοχῆς· τὸν γὰρ παρασκευάσαντα πατρὶ	φάρμακον	ἦ πού γ' ἂν ἀδελφῶν
[1, 30]	δὲ τῇ γυναικὶ παραθέσθαι τὸ	φάρμακον.	Ταύτην ὁ βασιλεὺς μεταπεμψάμενος αὐτίκα
[1, 31]	τετελεσμένων, μή ποτε φωραθείη τὸ	φάρμακον.	Τότε δ' ἐν Κιλικίᾳ λαβὼν
[1, 31]	ἵνα εἰ τὸ πρῶτον ἀσθενήσει	φάρμακον,	τούτῳ Φερώρας μετὰ τῆς γυναικὸς
[1, 30]	δ' ὃ φυλάσσεις κατ' αὐτοῦ	φάρμακον	ὑπ' Ἀντιπάτρου καταλειφθὲν ἡμῖν φέρε
[1, 30]	τὴν πυξίδα παντάπασιν ἔχουσαν τοῦ	φαρμάκου	βραχύ. Βασιλεὺς δ' ἐπὶ τὴν
[1, 9]	προθυμίαν καὶ τὰς Καίσαρος ἐλπίδας·	φαρμάκῳ	γοῦν ἀναιρεθεὶς ὑπὸ τῶν τὰ
[1, 29]	ὅμως καὶ αὐτὸν ἀνελεῖν ἐφημίσθη	φαρμάκῳ.	Τόν γε μὴν νεκρὸν εἰς
[1, 30]	ἀδελφὴν γύναιον ἐκ τῆς Ἀραβίας	φαρμάκων	ἔμπειρον, ὅπως φίλτρον σκευάσῃ τῷ
[1, 13]	αὐτὸν ἐμπλήσειεν τὸ τραῦμα δηλητηρίων	φαρμάκων	καὶ διαφθείρειεν αὐτόν. Ὁπότερον δ'
[1, 21]	Ἱεριχοῦς ἰόντων αὐλῶνα πρὸς βορέαν	Φασαηλίδα	ὠνόμασεν. (Παραδοὺς δ' αἰῶνι τούς
[1, 28]	Ἀντίπατρον εἶχεν, ἡ δὲ ἀδελφοῦ	Φασάηλον.	~(Διακόψας δὲ τὰς τῶν ὀρφανῶν
[1, 13]	ἀληθὲς Ἀντιγόνῳ βοηθόν. Τὸν γοῦν	Φασάηλον	ἐνεδρεύων ἀνέπεισεν πρὸς Βαζαφράνην πρεσβεύσασθαι
[1, 11]	τόν τε γὰρ Ἱεροσολύμων φρουρὸν	Φασάηλον	καὶ Ἡρώδην πεπιστευμένον τὰ ὅπλα
[1, 10]	νωθῆ τε καὶ βασιλείας ἀτονώτερον.	Φασάηλον	μὲν δὴ τῶν παίδων τὸν
[1, 13]	Ἀντίγονον, ἀλλὰ καὶ παραδοῦναι αὐτῷ	Φασάηλόν	τε καὶ Ὑρκανὸν δεσμώτας αἰκίσασθαι.
[1, 13]	τῶν καταλειφθέντων Πάρθων οἷς προσετέτακτο	Φασάηλόν	τε καὶ Ὑρκανὸν συνελάμβανον τά
[1, 13]	Ἐλευθέρων ἱππέων τοῖς λοιποῖς προέπεμψεν	Φασάηλον.	(Ὡς δ' ἐγένοντο κατὰ τὴν
[1, 13]	μὲν Ἀντίγονος παρακαλεῖ Πάκορον εἰσαφεῖναι,	Φασάηλος	δὲ πεισθεὶς τῇ τε πόλει
[1, 28]	καὶ Φίλιππος, ἐκ δὲ Παλλάδος	Φασάηλος.	Ἐγένοντο δ' αὐτῷ καὶ ἄλλαι
[1, 13]	οὐκ ἐπιβουλήν, ἀλλ' ὁπόσα διεπράξατο	Φασάηλος.	Ἔτυχεν δὲ παρ' ἄλλων προακηκοὼς
[1, 10]	δὲ τὸν ἀδελφὸν εὐδοκιμοῦντα καὶ	Φασάηλος	ἐφιλοτιμεῖτο τὴν ἀγαθὴν ἔριν τοὺς
[1, 12]	ὑπὸ νόσου κατείχετο. Κἀν τούτῳ	Φασάηλος	καθ' ἑαυτὸν Ἕλικος περιγενόμενος Ὑρκανὸν
[1, 8]	τοὔνομα τέσσαρες μὲν υἱεῖς γίνονται,	Φασάηλος	καὶ ὁ βασιλεὺς αὖθις Ἡρώδης,
[1, 13]	πόρρωθεν ἑαυτῶν ἔβλεπον. (Οὐ μὴν	Φασάηλος	καίτοι πολλὰ παραινοῦντος Ὀφελλίου φεύγειν,
[1, 13]	ἀναπίμπλαται τὸ πλέον ὁπλιτῶν. Καὶ	Φασάηλος	μὲν τὸ τεῖχος, Ἡρώδης δ'
[1, 13]	(δεῖ γὰρ ὁλοκλήρους ἀρχιερᾶσθαι· τῆς	Φασαήλου	δὲ ἀρετῆς ὑστερίζει φθάσαντος πέτρᾳ
[1, 11]	ἄγων ἐπὶ τιμωρίᾳ τοῦ πατρός.	Φασαήλου	δὲ τἀδελφοῦ συμβουλεύσαντος αὐτῷ μὴ
[1, 13]	βασιλείων προῆλθον. Ὑρκανοῦ δὲ καὶ	Φασαήλου	δεξαμένων αὐτοὺς καρτερῷ στίφει μάχη
[1, 12]	καὶ Ἰουδαίων οἱ δυνατοὶ κατηγοροῦντες	Φασαήλου	καὶ Ἡρώδου, βίᾳ μὲν αὐτοὺς
[1, 14]	τὴν αὐτοῦ σπουδὴν ἐφθάκει καὶ	Φασαήλου	τεθνηκότος εἰς κενὸν Ἡρώδης φιλάδελφος
[1, 14]	λαβεῖν, οἷς μόνοις πείσειν ὑπὲρ	Φασαήλου	τὴν τῶν βαρβάρων ἤλπιζεν πλεονεξίαν.
[1, 21]	ἀνέθηκεν τῇ μητρὶ προσειπὼν Κύπρον.	Φασαήλῳ	δὲ τἀδελφῷ τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις
[1, 12]	γίνεται Ἕλικος μετὰ στρατιᾶς ἐπαναστάντος	Φασαήλῳ	καὶ κατὰ τὴν ὑπὲρ Μαλίχου
[1, 21]	διαλύσεις ἢ φόρων ἐπεξιέναι, καθάπερ	Φασηλίταις	καὶ Βαλανεώταις καὶ τοῖς περὶ
[1, 13]	ᾖ, τὴν ἀρχὴν ἔχει λαμπράν.	Φασὶν	γοῦν αὐτὸν καὶ πρὶν ἐκπνεῦσαι
[1, 13]	καίτοι μάλα ἀξιοπίστως τοῦ Πακόρου	φάσκοντος	δεῖν αὐτὸν ὑπαντῆσαι τοῖς τὰς
[1, 31]	παρασχεῖν τῷ πατρὶ μὲν ὑποψίαν	φαύλην,	τοῖς διαβάλλουσι δὲ ἀφορμήν· καὶ
[1, 7]	μὲν τοῦ πολέμου πελέκει κολάζει,	Φαῦστον	δὲ καὶ τοὺς μετ' αὐτοῦ
[1, 7]	τὸ τεῖχος Σύλλα παῖς ἦν	Φαῦστος	Κορνήλιος καὶ μετ' αὐτὸν ἑκατοντάρχαι
[1, 18]	καίτοι περιπέμποντος τοῦ βασιλέως καὶ	φείδεσθαι	παρακαλοῦντος οὐδεὶς ἐκράτησεν τῆς δεξιᾶς,
[1, 32]	ἐμῶν σπλάγχνων τὰ ὄργανα, μὴ	φειδέσθω	ὀλοφυρμὸς τοῦ μιαροῦ σώματος· εἰ
[1, 30]	καὶ τί γάρ, εἶπεν, ἔτι	φείδομαι	τῶν ἀπορρήτων Φερώρα τεθνεῶτος ἢ
[1, 27]	βίον, καὶ πάνθ' ὅσα μὴ	φειδομένῳ	τοῦ ζῆν ὑπηγόρευε τὸ πάθος.
[1, 16]	Ἰουδαίοις ἀνῄρει, μηδεμίαν τῶν Ἡρωδείων	φειδὼ	ποιούμενος, ἀλλ' ὡς Ἀντιγονείοις χρώμενος
[1, 0]	ὁμοφύλους ὠμότητα καὶ τὴν Ῥωμαίων	φειδὼ	πρὸς τοὺς ἀλλοφύλους, καὶ ὁσάκις
[1, 10]	ἀνατάσει μόνῃ μετρῆσαι τὴν ἄμυναν,	φείσασθαι	δὲ τοῦ βασιλέως, ὑφ' οὗ
[1, 5]	δοκοῦντες, κἀκεῖνος πείθει τὴν μητέρα	φείσασθαι	μὲν διὰ τὸ ἀξίωμα τῶν
[1, 2]	πρὸς τὴν αὐτῆς ὕβριν ἐπικλασθέντα	φείσασθαι	τοῦ δυσσεβοῦς, ὡς αὐτῇ γε
[1, 16]	καὶ τῷ πρεσβύτῃ δεξιὰν ὤρεγεν	φείσασθαι	τῶν τέκνων παρακαλῶν. Ὁ δὲ
[1, 30]	τὰς ἑαυτῶν γυναῖκας. Οὐ γὰρ	φείσεσθαι	μετὰ Μαριάμμην καὶ τοὺς ἐξ
[1, 32]	ἔπεμψα πεπεισμένη τὸν βασιλέα μὴ	φείσεσθαι	τῆς ἀδελφῆς, ὅταν ἀναγνῷ. Καλῶς
[1, 30]	φάρμακον ὑπ' Ἀντιπάτρου καταλειφθὲν ἡμῖν	φέρε	καὶ βλέποντός μου ταχέως ἀφάνισον,
[1, 33]	τε δακτύλιον τὸν ἑαυτοῦ Καίσαρι	φέρειν	ἐνετέλλετο καὶ τὰς διοικήσεις τῆς
[1, 32]	βασάνοις πιστεύειν, ἀλλὰ κατ' ἐμοῦ	φερέσθω	τὸ πῦρ, ὁδευέτω διὰ τῶν
[1, 30]	ἵνα μὴ καὶ καθ' ᾅδου	φέροιμι	τὸν ἀλάστορα. Καὶ κελεύσαντος ἐκόμισα
[1, 27]	φίλων Ὄλυμπον ἐγγράφους τὰς μηνύσεις	φέροντας.	Οἱ δ' ὡς εἰς Ῥώμην
[1, 16]	τὰς κατὰ στόμα προσβολὰς μὴ	φέροντες	ἐξέκλιναν. (Ὁ δὲ ἕως Ἰορδάνου
[1, 11]	δυνατοὶ δωρεάς τε καὶ στεφάνους	φέροντες,	Ἡρώδης μὲν τοῦτον τῇ τιμωρίᾳ
[1, 1]	ἑκάστου τῶν ἐν ἀξιώματι μὴ	φέροντος	τοῖς ὁμοίοις ὑποτετάχθαι, Ὀνίας μὲν
[1, 26]	πατρὸς μέμψεσιν ἐνδησάμενος ἀμφοτέρους ᾤχετο	φέρων	Ἀντιπάτρῳ τὰ ἀπόρρητα· προσεπιψεύδεται δ'
[1, 6]	πρὸς τὰς θεραπείας καὶ μὴ	φέρων	δουλεύειν ταῖς χρείαις ταπεινότερον τοῦ
[1, 29]	Ἀντίπατρον, ᾧ παρήγγειλεν μήτε τῇ	Φερώρα	γυναικὶ μήτε αὐτῷ μήτ' ἄλλῳ
[1, 29]	νεωτέρους ἐκίνησεν θορύβους· ἡ γὰρ	Φερώρα	γυνὴ μετὰ τῆς μητρὸς καὶ
[1, 24]	Πάρθων ὕστερον ἀναιρεθέντι συνέζευξεν ἀδελφιδῷ·	Φερώρᾳ	δὲ μετ' οὐ πολὺ τὴν
[1, 16]	διέπεμψεν εἰς οὓς ἐχειμέριζον σταθμούς.	Φερώρᾳ	δὲ τῷ νεωτάτῳ τῶν ἀδελφῶν
[1, 30]	ἔμπειρον, ὅπως φίλτρον σκευάσῃ τῷ	Φερώρᾳ,	δεδωκέναι δὲ ἀντὶ τούτου θανάσιμον
[1, 30]	αὐθέντην Ἀντίπατρον ἡ ποινὴ τὸν	Φερώρα	θάνατον ἀρχὴν λαβοῦσα. Τῶν τούτου
[1, 28]	δὲ τὴν μὲν σήν, ὦ	Φερώρα,	θυγατέρα τῷ πρεσβυτέρῳ τῶν ἀδελφῶν
[1, 28]	τὸν δὲ υἱὸν αὐτοῦ τῇ	Φερώρα	θυγατρί. (Καταμάθοι δ' ἄν τις,
[1, 27]	πείθῃ τοῖς πονηροτάτοις, εἴ γε	Φερώρα	καὶ Σαλώμης καταγνοὺς πολλάκις θάνατον
[1, 32]	μηνύσεις ἑξῆς> ἐπεδείκνυεν καὶ περὶ	Φερώρα	κατεσχετλίαζεν, ὅτι κἀκεῖνον Ἀντίπατρος ποιήσειεν
[1, 25]	τοιαῦτα λέγων Ἡρώδην μὲν ἐπὶ	Φερώρᾳ	μειλίσσεται, διέμενε δ' αὐτὸς ἀγανακτῶν
[1, 30]	πλανηθῆναι μὴ δυνάμενος· ὅτε ἀποθνήσκοντι	Φερώρᾳ	παρεκαθέζου δεδακρυμένος, τότε με προσκαλεσάμενος
[1, 29]	Ἀντίπατρος ἐν τῷ φανερῷ προσκρούων	Φερώρᾳ.	Συνουσίαι δὲ ἦσαν αὐτῶν λάθρα
[1, 17]	καίτοι πεντήκοντα τάλαντα λύτρον αὐτῆς	Φερώρα	τἀδελφοῦ διδόντος. Τὰ δὲ τῆς
[1, 17]	τῆς παρατάξεως, πέμπει τὴν κεφαλὴν	Φερώρᾳ	τἀδελφῷ ποινὴν τοῦ φονευθέντος αὐτῶν
[1, 30]	εἶπεν, ἔτι φείδομαι τῶν ἀπορρήτων	Φερώρα	τεθνεῶτος ἢ σώζουσα τὸν ἀπολέσαντα
[1, 31]	οὖν εἰλήφει τὴν περὶ τῆς	Φερώρα	τελευτῆς ἐπιστολὴν ἐν Τάραντι καὶ
[1, 30]	τάλαντα ἐπὶ τῷ μὴ διαλέγεσθαι	Φερώρᾳ.	Τοῦ δὲ εἰπόντος τί γὰρ
[1, 30]	ὁ θεῖος Ἀντιπάτρου καὶ παραδοίη	Φερώρᾳ·	τούτῳ γὰρ ἐντείλασθαι τὸν Ἀντίπατρον
[1, 24]	πρὸς αὐτὰ καὶ τὸν θεῖον	Φερώραν	Ἀντίπατρος ἐχθρωδῶς καὶ τὴν τηθίδα
[1, 29]	ἐνδησαμένη φαρμάκοις. Τελευταῖον δ' εἰς	Φερώραν	ἀπέστρεφεν τὸν λόγον, δυοῖν θάτερον
[1, 25]	δὴ κατήγορον καὶ μάρτυν ἑαυτοῦ	Φερώραν	Ἀρχέλαος οὕτως ἤδη παρῃτεῖτο καὶ
[1, 29]	Ῥώμην. (Ἡρώδης δὲ οὐκ ἀνίει	Φερώραν	βιαζόμενος ἀπαλλαγῆναι τῆς γυναικὸς οὐδ'
[1, 30]	ἐν Ῥώμῃ τῆς ὑπονοίας κεχωρισμένος·	Φερώραν	δὲ τῇ γυναικὶ παραθέσθαι τὸ
[1, 28]	γάμον. Περιῄει δὲ καὶ τὸν	Φερώραν	δώροις τε καὶ ταῖς ἄλλαις
[1, 24]	Σαλώμην ἐχθρὰν καὶ τὸν θεῖον	Φερώραν·	ἦσαν δὲ βαρεῖς μὲν> ἀμφότεροι
[1, 25]	πλείστους αὐτῶν, πρὸ δὲ πάντων	Φερώραν	καὶ Σαλώμην· ταύτην γὰρ δὴ
[1, 30]	φιλίαν τῆς Ἀντιπάτρου μητρὸς πρὸς	Φερώραν	καὶ τὰς ἐκείνου γυναῖκας ἐδήλου
[1, 28]	εἰ πρὸς Ἀρχελάῳ πάππῳ καὶ	Φερώραν	κηδεστὴν ὁ Ἀλεξάνδρου παῖς προσλάβοι.
[1, 31]	ἐπιβουλῆς ἡ σύγχυσις καὶ οὐ	Φερώραν	κλαίοντος, ἀλλὰ τὸν ὑπηρέτην· ἤδη
[1, 25]	μικρὸν εἰς τοὺς ἐγγεγραμμένους καὶ	Φερώραν	μετήγαγεν τὰς αἰτίας. Ὡς δ'
[1, 24]	ἐνεκάλει, συγγινώσκεται· καὶ αὐτὸν δὲ	Φερώραν	ὁ βασιλεὺς ἀπέλυσεν τῶν ἐγκλημάτων.
[1, 28]	ὅλων, εἰ πρὸς Ἀρχελάῳ καὶ	Φερώραν	ὄντα τετράρχην βοηθὸν ἔχοιεν οἱ
[1, 25]	ἐπανίει πρὸς ὀλίγον, πρὸς δὲ	Φερώραν	παρωξύνετο· τῶν γὰρ τεσσάρων βίβλων
[1, 24]	οὐδὲ Σαλώμη· καὶ γὰρ αὐτῆς	Φερώρας	ἁδελφὸς κατηγόρει συνθήκας περὶ γάμου
[1, 30]	ἔλεγον αἱ βασανιζόμεναι, καὶ ὅτι	Φερώρας	βουλεύσαιτο φυγεῖν μετ' αὐτῶν εἰς
[1, 30]	συνθήκην Ἀντίπατρος μὲν εἰς Ῥώμην,	Φερώρας	δ' ὑποχωρήσειεν εἰς τὴν Περαίαν·
[1, 29]	αὐτῇ καὶ τὸν ἀδελφὸν ἐκβάλλει.	Φερώρας	δὲ ἀγαπήσας τὴν ὕβριν ἀπαλλάσσεται
[1, 24]	βαρεῖς μὲν> ἀμφότεροι καὶ χαλεποί,	Φερώρας	δὲ μείζων, ὃς πάσης μὲν
[1, 24]	καὶ τοῦτο καὶ πάνθ' ὅσα	Φερώρας	ἐνεκάλει, συγγινώσκεται· καὶ αὐτὸν δὲ
[1, 29]	μετ' οὐ πολὺ δὲ νοσεῖ	Φερώρας,	εὑρίσκετο δὲ Ἡρώδης μετριώτερος· καὶ
[1, 30]	λαθραίας αὐτῶν συνόδους, ὅτι τε	Φερώρας	καὶ Ἀντίπατρος σὺν ἐκείναις πίνοιεν
[1, 25]	πάντα τρόπον αὐτὸς συνεργήσειν. (Πείθεται	Φερώρας,	καὶ κατασκευάσας ἑαυτόν, ὡς ἂν
[1, 8]	Ἡρώδης, πρὸς οἷς Ἰώσηπος καὶ	Φερώρας	καὶ Σαλώμη θυγάτηρ. Ἐξῳκειωμένος δὲ
[1, 27]	καὶ φίλοι, Σαλώμη τε καὶ	Φερώρας,	μεθ' οὓς οἱ πάσης Συρίας
[1, 31]	τὸ πρῶτον ἀσθενήσει φάρμακον, τούτῳ	Φερώρας	μετὰ τῆς γυναικὸς ὁπλίσαιτο κατὰ
[1, 29]	μετὰ γὰρ ἡμέρας ὀλίγας ἀποθνήσκει	Φερώρας.	Ὃν καίπερ ἀγαπήσας Ἡρώδης μέχρι
[1, 24]	προικὶ τριακοσίοις ταλάντοις. Ἀλλ' ἀπέδρα	Φερώρας	τὸν βασιλικὸν γάμον πρὸς ἔρωτα
[1, 29]	ἀσφάλειαν ἐπορίζετο. Συνήργει δὲ καὶ	Φερώρας	ὡς ἂν ἤδη καὶ βασιλεῖ
[1, 29]	ὀργὴν καὶ μάλιστα ἐπὶ τὴν	Φερώρου	γυναῖκα· ταύτην γὰρ πλέον ἡ
[1, 30]	ταλάντων, ἐκβάλλει δεύτερον. Τὰς δὲ	Φερώρου	γυναῖκας ἀπὸ τῶν βασάνων ἐτημέλει
[1, 24]	βασανίσας τελευταῖον ἦλθεν ἐπὶ τοὺς	Φερώρου	φίλους. Ὧν ἐπιβουλὴν μὲν ἄντικρυς
[1, 1]	Ἰούδας εἰς τὴν Γοφνιτικὴν τοπαρχίαν	φεύγει.	Ἀντίοχος δὲ παρελθὼν εἰς Ἱεροσόλυμα
[1, 2]	Ἰωάννου σὺν τῇ μητρὶ καὶ	φεύγει	πρὸς Ζήνωνα τὸν ἐπικληθέντα Κοτυλᾶν·
[1, 8]	μὲν ἔπεσον τρισχίλιοι δὲ ἐζωγρήθησαν,	φεύγει	σὺν τοῖς καταλειφθεῖσιν εἰς Ἀλεξάνδρειον.
[1, 13]	Φασάηλος καίτοι πολλὰ παραινοῦντος Ὀφελλίου	φεύγειν,	πέπυστο γὰρ οὗτος παρὰ Σαραμάλλα
[1, 30]	ἑτέρου τινός, ὥστε ἄμεινον εἶναι	φεύγειν	ὡς πορρωτάτω τοῦ θηρίου. Πολλάκις
[1, 13]	ἀπὸ ἑαυτοῦ. Τηνικαῦτά γε μὴν	φεύγοντι	καθ' ἡμέραν αὐτῷ προσεγίνοντο πολλοί,
[1, 21]	τῶν ἐν Συρίᾳ πλατεῖαν οὐ	φευκτὴν	οὖσαν ὑπὸ βορβόρου κατέστρωσέν τε
[1, 19]	ἐπὶ μεῖζον θράσος ἦρεν ἡ	φήμη	προσλογοποιοῦσα τοῖς σκυθρωποῖς ἀεί τι
[1, 14]	ἡγεμόσιν ἐντυγχάνει· κἀκεῖνοι τήν τε	φήμην	καὶ τὸ ἀξίωμα τἀνδρὸς αἰδεσθέντες
[1, 26]	ταλάντοις. Ὁ δὲ τὴν ἀκριβῆ	φήμην	φθάσας εἰς Καππαδοκίαν ἀργυρίζεται καὶ
[1, 31]	πόλις ἤδη τῆς κατ' Ἀντιπάτρου	φήμης	πεπλήρωτο καὶ μόνος ἠγνόει τὰ
[1, 23]	λογοποιῶν, τὰ δὲ τοὺς ἐπιτηδείους	φημίζειν	καθιείς, μέχρι παντάπασιν τοὺς ἀδελφοὺς
[1, 24]	τὰς ἀφορμὰς ἀληθεῖς· καὶ τῶν	φημιζομένων	ἕν τι διελεγχθὲν ἅπασιν πίστιν
[1, 29]	τὸ ζῆν ἢ τὴν γυναῖκα	φήσαντος,	οὐκ ἔχων ὅ τι χρὴ
[1, 29]	τῶν ἀπορρήτων τῷ τε βασιλεῖ	φησιν,	ὅτι Συλλαῖος διαφθείρειεν αὐτοῦ τὸν
[1, 5]	Κλεοπάτραν συνθήκαις καὶ δώροις ὑπηγάγετο.	Φθάνει	δ' ἐκεῖνος ἀπαναστὰς διὰ τὰς
[1, 9]	τὴν Ἰουδαίαν δι' αὐτοῦ προσάξεσθαι.	Φθάνει	δ' ὁ φθόνος καὶ τὴν
[1, 6]	Ὁ δὲ μετὰ τῶν συμμεινάντων	φθάνει	συμφυγὼν ἐπὶ τὴν Ἀντωνίαν καὶ
[1, 30]	τὴν ἐκ τοῦ βασιλέως αἰκίαν	φθάνουσα·	προνοίᾳ δ' ὡς ἔοικεν, θεοῦ
[1, 30]	δὲ καθ' ἡμέραν ὁ πατήρ,	φθάσαι	δ' ἂν τάχα καὶ τελευτήσας
[1, 33]	σπασμώδει διετείνετο, τῶν ἀλγηδόνων ἡσσηθεὶς	φθάσαι	τὴν εἱμαρμένην ἐπεβάλλετο. Λαβὼν δὲ
[1, 7]	τῇ μεσογείᾳ πόλεις, ὅσας μὴ	φθάσαντες	κατέσκαψαν, Ἵππον Σκυθόπολίν τε καὶ
[1, 13]	τῆς Φασαήλου δὲ ἀρετῆς ὑστερίζει	φθάσαντος	πέτρᾳ προσρῆξαι τὴν κεφαλήν, ὡς
[1, 26]	Ὁ δὲ τὴν ἀκριβῆ φήμην	φθάσας	εἰς Καππαδοκίαν ἀργυρίζεται καὶ παρὰ
[1, 32]	ἡλίκος ἀποδείκνυσιν τοῦτον ἐπίβουλον; Ἀλλὰ	φθέγγεσθαί	τι τετόλμηκεν ὁ πατροκτόνος καὶ
[1, 24]	πρὸς Ἡρώδην· οὔτε γὰρ ἁπλῶς	φθεγξάμενος	ὁ νεανίας ἀνυπεύθυνος ἦν, ἀλλὰ
[1, 26]	πεφρικὼς τὸν ἐφεστῶτα πατέρα οὐδὲ	φθέγξεσθαι	περὶ τῶν ἑαυτοῦ μόνον ἐγκλημάτων,
[1, 31]	θέλειν ἐν τηλικαύταις αἰτίαις ὄντα.	Φθείρου,	δυσσεβεστάτη κεφαλή, μηδέ μου ψαύσῃς
[1, 10]	μηδὲν εἰς τὸν ἔλεον παραμῖξαι	φθονερὸν	πάθος, ὁ δὲ ἐπὶ τούτοις
[1, 10]	μετεκίνησεν. (Ἀμήχανον δ' ἐν εὐπραγίαις	φθόνον	διαφυγεῖν· Ὑρκανὸς γοῦν ἤδη μὲν
[1, 2]	τε Ἰωάννου καὶ τῶν παίδων	φθόνος	ἐγείρει στάσιν τῶν ἐπιχωρίων, καὶ
[1, 9]	αὐτοῦ προσάξεσθαι. Φθάνει δ' ὁ	φθόνος	καὶ τὴν Ἀριστοβούλου προθυμίαν καὶ
[1, 32]	ὡς πολὺν ἔδωκα καιρὸν τῷ	φθόνῳ	καὶ μακρὰν τοῖς ἐπιβουλεύουσι διωρίαν.
[1, 3]	ἀγαθῶν παθῶν ἰσχυρόν, ὃ τῷ	φθόνῳ	μέχρι παντὸς ἀντέχει. (Θαυμάσαι δ'
[1, 32]	ἀναγκάσας καιρὸν διαβολῆς δοῦναι τῷ	φθόνῳ.	Πάρειμι δὲ ἐπὶ τοὺς ἐλέγχους,
[1, 10]	δύναμιν μήτε γυμνὸς ἐμπέσοι τῷ	φθόνῳ.	Σέξτος δὲ Καῖσαρ δείσας περὶ
[1, 3]	τὸν ἀδελφὸν ἀγαπῶν καὶ διδοὺς	φθόνῳ	τὰ πολλὰ τῶν λογοποιουμένων. Ὡς
[1, 23]	ἐκείνων δίκας· οὐ γὰρ ἐγὼ	φθονῶν	τοῖς ἐξ ἐμοῦ γεγενημένοις ἀνακόπτω
[1, 26]	νόθον εἰσάγεται διάδοχον Ἀντιπάτρῳ τῷ	φθόρῳ	τὴν παππῴαν αὐτῶν βασιλείαν προτείνων.
[1, 6]	δὲ ἐκ τῆς Ἰουδαίας εἰς	Φιλαδέλφειαν	Ἀρέτας καταπλαγείς, καὶ πάλιν εἰς
[1, 19]	τῆς δυνάμεως. Στρατοπεδευσάμενος δὲ περὶ	Φιλαδέλφειαν	ἐγγὺς τῶν πολεμίων περὶ τοῦ
[1, 2]	πρὸς Ζήνωνα τὸν ἐπικληθέντα Κοτυλᾶν·	Φιλαδελφείας	δ' ἦν τύραννος. (Ἀντίοχος δὲ
[1, 14]	Φασαήλου τεθνηκότος εἰς κενὸν Ἡρώδης	φιλάδελφος	ἦν· οὐ μὴν οὐδὲ παρὰ
[1, 24]	πλεῖστοι μηνυταὶ προσῄεσαν, ὡς καίπερ	φιλαδελφότατον	ὄντα τὸν Ἡρώδην εἰς πίστιν
[1, 32]	πατροκτόνος. Ἀλλὰ μήπω με τούτῳ	φίλει	τῷ τεκμηρίῳ· κατέγνωσμαι γὰρ καὶ
[1, 30]	φονικὸν θηρίον, παρ' ᾧ μηδὲ	φιλεῖν	τινας ἔξεστι φανερῶς. Λάθρα γοῦν
[1, 24]	δὲ ἐνουθέτησεν ὡς πατήρ, καὶ	φιλεῖν	τοὺς ἀδελφοὺς παρεκάλει διδοὺς τῶν
[1, 22]	τὴν δὲ παρρησίαν ἐκ τοῦ	φιλεῖσθαι,	φανερῶς ὠνείδιζεν αὐτῷ τὰ κατὰ
[1, 26]	πατήρ, Ἀντιπάτρου μὲν ξενίᾳ προκατείληπτο,	φιλίᾳ	δὲ Ἀλέξανδρον ὑποκρίνεται ψευσάμενος ἑταῖρον
[1, 15]	τῶν ἐπιχωρίων οὓς μὲν πατρῴα	φιλία	προσῆγεν, οὓς δὲ τὸ αὐτοῦ
[1, 2]	ἑαυτὸν καὶ τῇ πρὸς Ῥωμαίους	φιλίᾳ	τὴν ἀρχὴν ἐκρατύνατο πρός τε
[1, 8]	Ἐξῳκειωμένος δὲ τοὺς πανταχοῦ δυνατοὺς	φιλίαις	τε καὶ ξενίαις μάλιστα προσηγάγετο
[1, 10]	καὶ τὴν πρὸς τὸν Πομπήιον	φιλίαν	ἀποσκευαζόμενοι. (Πρὸς ταῦτα ὁ Ἀντίπατρος
[1, 14]	ἐπειχθεὶς πρώτῳ διὰ τὴν πατρῴαν	φιλίαν	ἐνετύγχανεν Ἀντωνίῳ καὶ τάς τε
[1, 1]	καὶ πρὸς Ῥωμαίους πρῶτος ἐποιήσατο	φιλίαν,	καὶ τὸν Ἐπιφανῆ πάλιν εἰς
[1, 20]	φροντὶς διὰ τὴν πρὸς Ἀντώνιον	φιλίαν	Καίσαρος περὶ Ἄκτιον νενικηκότος. Παρεῖχεν
[1, 16]	προδοσίαν οὐχ ὑπήκουσεν, ὑποκρινόμενος δὲ	φιλίαν	κατάσκοπος ᾔει τῶν Ἀντιγόνου πραγμάτων
[1, 14]	μὴν οὐδὲ παρὰ Ἄραψιν εὑρίσκει	φιλίαν	οὖσαν. Ὁ γοῦν βασιλεὺς αὐτῶν
[1, 25]	βασιλέως ὀξύρροπον καὶ τὴν Ἀρχελάου	φιλίαν	παρ' αὐτῷ πάντων κρατοῦσαν, ὡς
[1, 26]	τῷ μειρακίῳ σύμβουλος τὴν Ἀρχελάου	φιλίαν	πλασάμενος· διὸ μηδὲν ὑποστελλόμενος Ἀλέξανδρος
[1, 30]	Ἡ δὲ γυνὴ τήν τε	φιλίαν	τῆς Ἀντιπάτρου μητρὸς πρὸς Φερώραν
[1, 14]	Ἐλογίζετο γάρ, εἰ τῆς πατρῴας	φιλίας	ἀμνημονέστερος ὁ Ἄραψ γένοιτο καὶ
[1, 20]	γὰρ εἶ πολλῶν ἄρχειν οὕτω	φιλίας	προιστάμενος. Πειρῶ δὲ καὶ τοῖς
[1, 9]	τῆς ὑπὸ τῷ Λιβάνῳ Χαλκίδος,	Φιλιππίωνα	τὸν υἱὸν ἐπ' αὐτοὺς εἰς
[1, 31]	Ἀντιπάτρου· ἦσαν γὰρ Ἀρχέλαος καὶ	Φίλιππος	βασιλέως παῖδες ἐπὶ Ῥώμης παιδευόμενοι
[1, 28]	τῆς Ἱεροσολυμίτιδος Κλεοπάτρας Ἡρώδης καὶ	Φίλιππος,	ἐκ δὲ Παλλάδος Φασάηλος. Ἐγένοντο
[1, 33]	τὰς ἐπιδιαθήκας ἀνεγίνωσκεν, ἐν αἷς	Φίλιππος	μὲν τοῦ Τράχωνος καὶ τῶν
[1, 32]	ἀμελῶν τῶν πρεσβυτάτων Ἀρχελάου καὶ	Φιλίππου·	διαβεβλήκει γὰρ καὶ τούτους Ἀντίπατρος·
[1, 12]	γίνεται. (Ἐπεὶ δὲ Κάσσιον περὶ	Φιλίππους	ἀνελόντες ἀνεχώρησαν εἰς μὲν Ἰταλίαν
[1, 27]	οἱ τοῦ βασιλέως συγγενεῖς καὶ	φίλοι,	Σαλώμη τε καὶ Φερώρας, μεθ'
[1, 6]	πλῆθος ὀρρωδοῦν, καὶ παρῄνουν οἱ	φίλοι	σκέπτεσθαι τὴν Ῥωμαίων ἰσχὺν οὖσαν
[1, 26]	οὗτος ὢν ἐν τοῖς μάλιστα	φίλοις	Ἀλεξάνδρῳ καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν
[1, 24]	ἡμέρως, εἶναι δὲ καὶ τοῖς	φίλοις	ἀπηνέστατος· πολλοῖς γοῦν αὐτῶν ἀπεῖπεν
[1, 33]	χρήματα τοῖς ἡγεμόσι καὶ τοῖς	φίλοις.	(Αὐτὸς δὲ ὑποστρέφων εἰς Ἱεριχοῦντα
[1, 32]	γυναικὶ καὶ τέκνοις αὐτοῦ καὶ	φίλοις	καὶ ἀπελευθέροις περὶ πεντακόσια, ἀπένειμεν
[1, 20]	εἱστίασέν τε σὺν ἅπασιν τοῖς	φίλοις·	μεθ' οὓς καὶ τῇ λοιπῇ
[1, 24]	βασιλείας, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἔξωθεν	φίλοις·	οὐδενὶ γὰρ βασιλέων Καῖσαρ τοσαύτην
[1, 23]	τάχιον γεγραφὼς τοῖς ἐπὶ Ῥώμης	φίλοις	συλλαμβάνεσθαι περὶ τὴν δίκην Ἀλεξάνδρῳ·
[1, 5]	(Διογένην γοῦν τινα τῶν ἐπισήμων	φίλον	Ἀλεξάνδρῳ γεγενημένον κτείνουσιν αὐτοὶ σύμβουλον
[1, 27]	ἔχων υἱὸν σφόδρα συνήθη καὶ	φίλον	Ἀλεξάνδρῳ καὶ αὐτὸς ἠγαπηκὼς ἰδίᾳ
[1, 29]	εὑρὼν παρ' αὐτῷ, τὸν μὲν	φίλον	Συλλαίου τὸν δὲ φύλαρχον. Οἱ
[1, 23]	ὅτι τὰς στάσεις καὶ τὰς	φιλονεικίας	γεννῶσιν αἱ τῶν συνδιατριβόντων κακοήθειαι,
[1, 12]	μήτε τῇ πατρίδι πολέμου γίνεσθαι	φιλονεικοῦντας	ἀκρίτως. Τῶν δὲ ἔτι μᾶλλον
[1, 32]	τῆς οἰκουμένης προστάτης Καῖσαρ, ὁ	φιλοπάτορα	πολλάκις με εἰπών. Λάβε, πάτερ,
[1, 21]	αὐτὸς ἐν τῷ ναῷ κατεσκεύασεν.	(Φιλοπάτωρ	γε μήν, εἰ καί τις
[1, 26]	ὡς ἄρα μόνος τε εἴη	φιλοπάτωρ	καὶ διὰ τοῦτο μέχρι νῦν
[1, 0]	συνιστάνειν ἐπαίνου καὶ μαρτυρίας ἄξιον·	φιλόπονος	δὲ οὐχ ὁ μεταποιῶν οἰκονομίαν
[1, 26]	πράττων τὰ πρὸς ἡδονὴν αὐτῷ	φίλος	ἐν τοῖς πρώτοις γίνεται· καὶ
[1, 11]	διὰ τοῦτο ἐν τοῖς μάλιστα	φίλος	ἦν. Τοὺς δὲ λοιποὺς εἰς
[1, 20]	ἐλπίδα καὶ προλαβὼν ἐξετασθήσεσθαι, ποταπὸς	φίλος,	οὐ τίνος, ἐγενόμην. (Πρὸς ταῦτα
[1, 32]	μόνη, τούτοις τῆς εἰς σὲ	φιλοστοργίας	τεκμηρίοις χρῶμαι. Μέμνησο δὲ ὡς
[1, 26]	εὑρίσκειν τὸν πατέρα καὶ μόνῳ	φιλόστοργον	Ἀντιπάτρῳ, δι' ὃν ἡδέως καὶ
[1, 32]	ὅτι πρὸς οὕτω μιαροὺς καὶ	φιλοστοργότατος	πατὴρ ἐγενόμην. Τοὺς μὲν γὰρ
[1, 1]	πρὸς Πτολεμαῖον τὸν ἕκτον, ἡ	φιλοτιμία	δ' ἦν αὐτοῖς περὶ δυναστείας
[1, 21]	βασιλεὺς τοῖς ἀναλώμασιν καὶ τῇ	φιλοτιμίᾳ	νικήσας τὴν φύσιν μείζονα μὲν
[1, 23]	γεγενημένοις ἀνακόπτω τὴν εἰς αὐτοὺς	φιλοτιμίαν,	ἐπιστάμενος δὲ τοῖς νέοις γίνεσθαι
[1, 14]	οὐκ ἔλαττον τῆς εἰς Ἡρώδην	φιλοτιμίας	ἡ πρὸς Ἀντίγονον διαφορά· τοῦτον
[1, 21]	τοῦ χωρίου δέξασθαι δυναμένην τὸ	φιλότιμον	αὐτοῦ, πᾶσαν ἀνέκτισεν λευκῷ λίθῳ
[1, 21]	εἰς ὅλας πόλεις αὐτῷ τὸ	φιλότιμον.	Ἐν μέν γε τῇ Σαμαρείτιδι
[1, 21]	ἐκάλεσεν μὲν ὁμοίως, ἐξήσκησεν δὲ	φιλοτιμότερον.	Στρογγύλοις μὲν γὰρ τὴν ἄκραν
[1, 0]	τούτων μὲν κάθηνται κριταὶ τοῖς	φιλοτιμουμένοις	ἐπηρεάζοντες, ὧν εἰ καὶ τῷ
[1, 6]	δ' ἐστὶν φρούριον τῶν πάνυ	φιλοτίμως	ἐξησκημένων ὑπὲρ ὄρους ὑψηλοῦ κείμενον,
[1, 21]	Ἀγρίππειον προσηγόρευσε· τοῦ δ' αὐτοῦ	φίλου	δι' ὑπερβολὴν εὐνοίας καὶ ἐπὶ
[1, 25]	δ' αἰτήσασθαι παρὰ τἀδελφοῦ καὶ	φιλοῦντος·	εἰς γὰρ τοῦτο πάντα τρόπον
[1, 28]	ἣν διακόψῃ μηδεὶς τῶν ἐμὲ	φιλούντων·	ἐπεύχομαι δὲ καὶ τῷ θεῷ
[1, 29]	βασιλέα· τούτου γὰρ ἄλλους τε	φίλους	ἀνῃρήκει καὶ Σόαιμον τῶν ἐν
[1, 2]	αὐτῷ καὶ πρόσθεν, ἀποσκευάζεσθαι τοὺς	φίλους	αὐτοῦ πειρώμενος ἥκοντα τὸν Ἰωνάθην
[1, 24]	τοὺς μὲν ἐχθροὺς ἀμυνεῖται, τοὺς	φίλους	δ' εὐδαίμονας ποιήσει καὶ μακαρίους,
[1, 21]	τήν τε ἀποσκευὴν καὶ τοὺς	φίλους	δέξασθαι δυνάμενα, ὥστε τῷ μὲν
[1, 18]	ἡγήσατο, τὸ δὲ τούτων ἔγγιον	φίλους	διεκρούσατο, πολλὰ δὲ τῆς χώρας
[1, 23]	ἑκάστῳ συνεῖναι δεήσει συγγενεῖς καὶ	φίλους,	ἐγὼ διανεμῶ καὶ τῆς ὁμονοίας
[1, 32]	πρὸς τοῖς ἐν Ῥώμῃ τροφείοις	φίλους	Καίσαρος, ζηλωτοὺς δὲ ποιήσας βασιλεῦσιν
[1, 17]	δὲ πρὸς ἑσπέραν ἤδη> τοὺς	φίλους	κεκμηκότας ἐπὶ θεραπείᾳ τοῦ σώματος
[1, 10]	καὶ διὰ τὸν περιόντα Καίσαρα	φίλους	ὄντας ἀμφοτέρους ὁ Ἀντίπατρος διὰ
[1, 21]	αἰῶνι τούς τε οἰκείους καὶ	φίλους	οὐδὲ τῆς ἑαυτοῦ μνήμης ἠμέλησεν,
[1, 28]	ἄλλαις θεραπείαις καὶ τοὺς Καίσαρος	φίλους	οὐκ ὀλίγα πέμπων ἐπὶ Ῥώμης
[1, 28]	ποτε Ἡρώδης συγγενεῖς τε καὶ	φίλους	παραστησάμενός τε τὰ παιδία καὶ
[1, 32]	εἰσκαλεῖ δὲ καὶ τοὺς Ἀντιπάτρου	φίλους.	Προκαθέζεται δὲ αὐτὸς ἅμα Οὐάρῳ
[1, 24]	τελευταῖον ἦλθεν ἐπὶ τοὺς Φερώρου	φίλους.	Ὧν ἐπιβουλὴν μὲν ἄντικρυς ὡμολόγησεν
[1, 20]	ὡς μὴ ζητοίης Ἀντώνιον. (Τούτοις	φιλοφρονησάμενος	τὸν βασιλέα καὶ περιθεὶς αὐτῷ
[1, 25]	τὰς διαλλαγὰς ἐν εὐωχίαις καὶ	φιλοφρονήσεσιν	διῆγον. Ἀπιόντα δ' αὐτὸν Ἡρώδης
[1, 13]	ἐνετύγχανον πανούργῳ σφόδρα καὶ ταῖς	φιλοφρονήσεσιν	τὴν ἐπιβουλὴν καλύπτοντι· δῶρα γοῦν
[1, 29]	μὲν φανερᾶς συνόδου καὶ τῶν	φιλοφρονήσεων	ἐπαύσαντο, τοὐναντίον δ' ὑπεκρίνοντο καὶ
[1, 9]	τῆς τε ἄλλης τιμῆς καὶ	φιλοφρονήσεως	ἕνεκεν ζηλωτὸν ἐποίησεν καὶ τὴν
[1, 31]	ἐπιστολῆς ἀνθυπεκρίνετο τά τε ἄλλα	φιλοφρονούμενος	καὶ σπεύδειν παρακαλῶν· θήσεσθαι γὰρ
[1, 6]	ἱερῷ καὶ τοῦ λαοῦ περιεστῶτος	φιλοφρόνως	ἀλλήλους ἀσπασάμενοι διήμειψαν τὰς οἰκίας·
[1, 23]	εἰς Ἐλεοῦσαν, ἑστιᾷ μὲν αὐτὸν	φιλοφρόνως	Ἀρχέλαος ὑπὲρ τῆς τοῦ γαμβροῦ
[1, 28]	τὰς δεξιάς, ἔπειτα κατασπασάμενος ἕκαστον	φιλοφρόνως	διέλυσεν τὸ συνέδριον. Ἐπαχνώθη δ'
[1, 23]	ἂν ὁμονοῆτε. Ταῦτ' εἰπὼν καὶ	φιλοφρόνως	ἕκαστον τῶν υἱῶν κατασπασάμενος διέλυσεν
[1, 12]	αὐτοῖς πατρῷος δεχθεὶς ὑπ' Ἀντιπάτρου	φιλοφρόνως	ὅτε εἰς τὴν Ἰουδαίαν σὺν
[1, 33]	τῆς ἑαυτῶν σοφίας ἀπείρους ἀγνοοῦντας	φιλοψυχεῖν	καὶ πρὸ τοῦ δι' ἀρετῆς
[1, 18]	Ἀντίγονον Ἀντωνίῳ. Τοῦτον μὲν οὖν	φιλοψυχήσαντα	μέχρις ἐσχάτου διὰ ψυχρᾶς ἐλπίδος
[1, 28]	ἡγεμόνας αὐτοῖς ἀπολιπεῖν τοὺς ἐμοὶ	φιλτάτους.	Ἐγγυῶ δὲ τὴν μὲν σήν,
[1, 32]	ἐμὸν οἶκον καί μοι τοὺς	φιλτάτους	ἐπανίστησιν ἀεί, κλαύσομαι μὲν ἐγὼ
[1, 14]	τοὺς Ἄραβας εὑρὼν δι' ἃ	φιλτάτους	ἤλπισεν καὶ τοῖς ἀγγέλοις ἀποκρινάμενος
[1, 32]	Ἀντίπατρος ποιήσειεν ἀδελφοκτόνον καὶ τοὺς	φιλτάτους	τῷ βασιλεῖ διαφθείρας ὅλον τοῦ
[1, 27]	εἶναι δοκεῖς, ὅστις κατὰ τῶν	φιλτάτων	πείθῃ τοῖς πονηροτάτοις, εἴ γε
[1, 30]	τῆς Ἀραβίας φαρμάκων ἔμπειρον, ὅπως	φίλτρον	σκευάσῃ τῷ Φερώρᾳ, δεδωκέναι δὲ
[1, 20]	αὐτὸν ἐξῃτεῖτό τινα τῶν Ἀντωνίου	φίλων	Ἀλεξᾶν ἱκέτην γενόμενον· ἐνίκα δὲ
[1, 24]	καὶ πρὸς βάσανον ἐχώρει τῶν	φίλων	αὐτοῦ. Σιγῶντες δὲ ἀπέθνησκον πολλοὶ
[1, 14]	μεγίστην, ἐν ᾗ μετὰ τῶν	φίλων	εἰς Βρεντέσιον καταπλεύσας κἀκεῖθεν εἰς
[1, 32]	βασιλεὺς ἀθροίζει τῶν συγγενῶν καὶ	φίλων,	εἰσκαλεῖ δὲ καὶ τοὺς Ἀντιπάτρου
[1, 25]	ἥτις ἐκαλεῖτο Παννυχίς, τῶν τε	φίλων	ἐτίμησεν κατ' ἀξίαν ἕκαστον. Ὁμοίως
[1, 24]	ἐπετίθει. Καὶ τῶν μὲν αὐτοῦ	φίλων	ἢ φύσει στεγανώτατος ἦν ἕκαστος
[1, 21]	ἐπιδημίας ἀπὸ τῶν αὐτῶν ὠνόμασεν	φίλων.	Καθόλου δὲ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν
[1, 29]	Ἀθροίσας οὖν συνέδριον τῶν τε	φίλων	καὶ συγγενῶν ἄλλα τε πολλὰ
[1, 14]	ὑπὸ Πτολεμαίου καὶ Σαπφινίου τῶν	φίλων.	Καίπερ δὲ ὢν ἐν ἀπορίᾳ
[1, 32]	ἐνεκόπη, Νικολάῳ δ' ἑνὶ τῶν	φίλων	λέγειν τὰς ἀποδείξεις ἔνευσεν. Μεταξὺ
[1, 24]	ὥσπερ Πτολεμαῖος ὁ τιμιώτατος τῶν	φίλων,	οἵ τε ἀδελφοὶ τοῦ βασιλέως
[1, 27]	τε τὸν στρατοπεδάρχην καὶ τῶν	φίλων	Ὄλυμπον ἐγγράφους τὰς μηνύσεις φέροντας.
[1, 10]	Καίσαρα πολεμίους ἀνθ' ἡγεμόνων καὶ	φίλων·	οὐ γὰρ ἀνέξεσθαι μετακινούμενον ἐκ
[1, 31]	ἐξ ὀνόματος τῶν ἐπὶ Ῥώμης	φίλων,	οὓς δὲ ἔπειθεν γράψαι διαφθείρας
[1, 31]	εἰς τὸ βασίλειον δίχα τῶν	φίλων·	οὗτοι γὰρ ὑβρισθέντες ἐπὶ τοῦ
[1, 24]	ἐνέκειντο πολλοί, πλείους δὲ τῶν	φίλων	παρεδύοντο κατάσκοποι. Πᾶν δὲ τὸ
[1, 31]	Οἱ μὲν οὖν προμηθέστεροι τῶν	φίλων	συνεβούλευον μὴ πρότερον ἐμπίπτειν τῷ
[1, 28]	τελευταῖον ἄκουσαν Ἀλεξᾷ τινι τῶν	φίλων	συνῴκισεν καὶ τῶν θυγατέρων αὐτῆς
[1, 29]	διὰ τῶν ἐπὶ τῆς Ἰταλίας	φίλων	τὴν εἰς Ῥώμην ἀποδημίαν αὑτῷ·
[1, 21]	πῃ συνεκρίνετο, προσηγόρευσεν ἀπὸ τῶν	φίλων	τὸν μὲν Καισάρειον τὸν δὲ
[1, 25]	μεγάλοις σώμασιν ἀεί τι μέρος	φλεγμαίνειν	ὑπὸ τοῦ βάρους, ὅπερ ἀποκόπτειν
[1, 33]	ὑδρωπιῶντος οἰδήματα τοῦ τε ἤτρου	φλεγμονὴ	καὶ δὴ αἰδοίου σηπεδὼν σκώληκας
[1, 22]	πάλιν ἀνεζωπυρεῖτο. Τοσαύτη δ' ἦν	φλεγμονὴ	τῆς ἐπιθυμίας ὡς μηδὲ τεθνάναι
[1, 5]	μόνον κρατύνεσθαι τὸ οἰκεῖον ἔθνος,	φοβερὰν	δὲ καὶ τοῖς ἔξωθεν εἶναι
[1, 7]	καὶ τὴν πρὸ τούτων φάραγγα	φοβερὰν	τό τε ἱερὸν ἐντὸς τῆς
[1, 24]	μήτε προσέχειν τοῖς περὶ Ἀλέξανδρον.	Φοβερὸς	δ' ἦν οὐ μόνον τοῖς
[1, 29]	ἀποσκευάσασθαι μὴ δυνάμενος ἐκ τοῦ	φοβερὸς	εἶναι τὴν ἀσφάλειαν ἐπορίζετο. Συνήργει
[1, 32]	ἀλλὰ μὴν σὲ τηρῶν ἑτέροις	φοβερὸς	ἤμην. Ἔνδεια χρημάτων; Καὶ τίνι
[1, 10]	τοῦ ἔθνους ἀλλὰ καὶ δυνάμει	φοβερὸς	ἦν. Εἰς ἔσχατον δέους κατέπεσεν
[1, 19]	γὰρ ἄγαν πεποιθὸς ἀφύλακτον, οἱ	φόβοι	δὲ διδάσκουσιν προμήθειαν· ὥστε ἔμοιγε
[1, 24]	ταχέως τὸν μὲν ἐν χερσὶν	φόβον	διεκρούσαντο, τὴν δ' εἰς τὰ
[1, 30]	ἄδηλα καὶ τὸν ἐκ σοῦ	φόβον	ἐτήρησα. (Ταῦτ' εἰποῦσα προκομίζει τὴν
[1, 31]	δὲ ὁ ἐκ τοῦ βασιλέως	φόβος	ἀπέστρεψεν, ἐπειδὴ πᾶσα πόλις ἤδη
[1, 32]	Ὑπόνοια μίσους; Οὐ γὰρ ἐστεργόμην;	Φόβος	ἐκ σοῦ τις ἄλλος· ἀλλὰ
[1, 31]	τὸν ὑπηρέτην· ἤδη δὲ καὶ	φόβος	ἐπῄει τις αὐτὸν τῶν τετελεσμένων,
[1, 21]	αὐτοῦ τῆς μεγαλονοίας ἔθραυσεν ὁ	φόβος,	ὡς μὴ δόξειεν ἐπίφθονος ἤ
[1, 30]	ἐτημέλει διηλλαγμένος. Ἐπτόητο δὲ τῷ	φόβῳ	καὶ πρὸς πᾶσαν ὑπόνοιαν ἐξερριπίζετο
[1, 16]	ἐσκεδάσθησαν, ὥστε τὴν Γαλιλαίαν ἐκκεκαθάρθαι	φόβων,	πλὴν καθόσον οἱ τοῖς σπηλαίοις
[1, 6]	ἔνθα τῆς Ἰουδαίας τὸ πιότατον	φοίνικά	τε πάμπολυν καὶ βάλσαμον τρέφει.
[1, 21]	ἀλίμενον, ὡς πάντα τὸν τὴν	Φοινίκην	ἐπ' Αἰγύπτου παραπλέοντα σαλεύειν ἐν
[1, 17]	μεσογείου τὴν πορείαν αὐτὸς διὰ	Φοινίκης	ἐποιήσατο. Συναθροισθείσης δὲ τῆς ὅλης
[1, 18]	δὴ καὶ τὸν ἐν Ἱεριχοῦντι	φοινικῶνα,	ἐν ᾧ γεννᾶται τὸ βάλσαμον,
[1, 11]	Ὁ δ' αὐτῷ μετιέναι τὸν	φονέα	τοῦ πατρὸς ἀντεπιστείλας καὶ τοῖς
[1, 17]	σπεύδων ᾗ τάχιστα τοὺς τἀδελφοῦ	φονεῖς	μετελθεῖν· ἔνθα καὶ δαιμόνιόν τι
[1, 17]	Ἡρώδης δὲ κατὰ μνήμην τοῦ	φονευθέντος	ἀδελφοῦ παραβαλλόμενος, ὡς ἂν τίσαιτο
[1, 17]	κεφαλὴν Φερώρᾳ τἀδελφῷ ποινὴν τοῦ	φονευθέντος	αὐτῶν ἀδελφοῦ· καὶ γὰρ οὗτος
[1, 4]	καίπερ ἀνέδην ὑπὸ τῶν Ἀράβων	φονευόμενοι·	πεσόντος δέ, καὶ γὰρ προεκινδύνευεν
[1, 7]	τὴν ἅλωσιν περὶ τῷ βωμῷ	φονευόμενοι	τῶν καθ' ἡμέραν νομίμων εἰς
[1, 29]	δὴ τῶν Ἀλεξάνδρου καὶ Ἀριστοβούλου	φονέων	τοιοῦτον περιέρχεται τέλος. ~(Μετέβαινεν δ'
[1, 10]	παραγγελοῦντας διαρρήδην ἀπολύειν Ἡρώδην τῆς	φονικῆς	δίκης. Ὁ δὲ καὶ ἄλλως
[1, 30]	ζῶντας. Ἀλλ' ἀμήχανον ἐκφυγεῖν οὕτω	φονικὸν	θηρίον, παρ' ᾧ μηδὲ φιλεῖν
[1, 19]	Ἡρώδου τρέπονται πλεῖστόν τε αὐτῶν	φόνον	εἰργάσαντο. Οἱ δὲ διασωθέντες ἐκ
[1, 26]	μετὰ τὸν τῆς μητρὸς αὐτῶν	φόνον	τὴν ἐκείνης ἀρχὴν σπαθήσας, ἀλλ'
[1, 17]	συνεστὸς ἀεὶ τρεπόμενος ἅπαντας διώκει.	Φόνος	δ' ἦν πολύς, τῶν μὲν
[1, 13]	ἡμέραν ἐπεκθεόντων ἀλλήλοις κατὰ λόχους	φόνος	ἦν ἀδιάλειπτος. (Ἐνστάσης δ' ἑορτῆς,
[1, 18]	καὶ τῆς δυνάμεως ἐπεισχυθείσης πανταχοῦ	φόνος	ἦν μυρίος, τῶν μὲν Ῥωμαίων
[1, 1]	αἱ ἁρπαγαὶ καὶ ὁ τοσοῦτος	φόνος	ἤρκεσεν, ὑπὸ δὲ ἀκρασίας παθῶν
[1, 19]	ἀντεῖχον οὐ πολὺς ἦν αὐτῶν	φόνος,	ὡς δ' ὑπέδειξαν τὰ νῶτα,
[1, 8]	τοὺς Ἀριστοβούλου στασιαστὰς ἐπισυνιστάντα· τοῦ	φόνου	δὲ ἦν σύμβουλος Ἀντίπατρος. Τούτῳ
[1, 10]	Καίσαρος στρατηγῶν ἐπὶ τιμωρίᾳ τοῦ	φόνου	μετὰ δυνάμεως συνελθόντων. Οἷς καὶ
[1, 26]	τοιούτου πατρὸς τὴν ἀρχὴν δίχα	φόνου.	Πολλὰ δ' εἶναι τὰ παροξύνοντα
[1, 3]	φαινομένοις ἔτι τοῖς ἀπὸ τοῦ	φόνου	σπίλοις τὸ αἷμα τοῦ κτείναντος
[1, 3]	ἀλλά με ταχεῖα μέτεισι δίκη	φόνου	συγγενοῦς. Μέχρι τοῦ μοι, σῶμα
[1, 17]	ἂν τίσαιτο τοὺς αἰτίους τοῦ	φόνου,	ταχέως τῶν καθ' ἑαυτὸν ἐκράτει
[1, 3]	ἐνσκήπτει καὶ πρὸς ἔννοιαν τοῦ	φόνου	τὴν ψυχὴν ἔχων ἀεὶ τεταραγμένην
[1, 18]	καὶ ὡς ἐπὶ τοσούτων πολιτῶν	φόνῳ	βραχὺ καὶ τὴν τῆς οἰκουμένης
[1, 11]	ἑπτά. Μεγίστου δ' ἐπὶ τῷ	φόνῳ	γενομένου κινήματος καὶ διαστασιασθέντων τῶν
[1, 24]	καὶ πολλοὶ πρὸς τοὺς διαφόρους	φονῶντι	τῷ βασιλικῷ θυμῷ κατεχρῶντο. Καὶ
[1, 26]	συμφορὰς καὶ τοὺς μέχρι ψυχῆς	φορολογουμένους,	ἔπειτ' εἰς οἵας τρυφὰς καὶ
[1, 11]	δ' αὐτὸς τῆς στρατιᾶς ἐπῄει	φορολογῶν	τὰς πόλεις καὶ παρὰ δύναμιν
[1, 7]	χώρᾳ καὶ τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπιτάσσει	φόρον.	(Ἀφελόμενος δὲ τοῦ ἔθνους καὶ
[1, 4]	ταύτης ἑλὼν Γαλααδίτας καὶ Μωαβίτας	φόρον	τε αὐτοῖς ἐπιτάξας ἀνέστρεψεν ἐπὶ
[1, 14]	δὲ περὶ Παμφυλίαν καὶ τοῦ	φόρτου	τὸ πλεῖον ἐκβαλὼν μόλις εἰς
[1, 21]	ἂν εἴη χρεῶν διαλύσεις ἢ	φόρων	ἐπεξιέναι, καθάπερ Φασηλίταις καὶ Βαλανεώταις
[1, 7]	καὶ μετ' αὐτὸν ἑκατοντάρχαι δύο	Φούριος	καὶ Φάβιος. Εἵπετο δὲ ἑκάστῳ
[1, 31]	μόνα τὰ τῆς σωτηρίας ἐφόδια.	(Φραξάμενος	οὖν αὐτοῖς ἧκεν εἰς τὸ
[1, 32]	Ἐξομολογοῦμαί σοι, Οὔαρε, τὴν ἐμαυτοῦ	φρενοβλάβειαν·	ἐγὼ τοὺς υἱοὺς ἐκείνους κατ'
[1, 25]	πάντα, ὅσα κατηγοροῖτο, παρακοπὴν δὲ	φρενῶν	καὶ μανίαν ὀδυρόμενος, ἧς αἴτιον
[1, 20]	τὸ σχῆμα ἰδιώτης, τὸ δὲ	φρόνημα	βασιλεύς· μηδὲν γοῦν τῆς ἀληθείας
[1, 20]	προύκοψεν, εἰς μεῖζον δ' ἐξήρθη	φρόνημα	καὶ τὸ πλέον τῆς μεγαλονοίας
[1, 30]	φανερῶς, ἐὰν σχῶμέν ποτε ἀνδρῶν	φρόνημα	καὶ χεῖρας. (Ταῦτ' ἔλεγον αἱ
[1, 24]	πεποιημένας. (Διὰ ταῦτα καίτοι τὸ	φρόνημα	τῶν νεανίσκων ὑποδείσας, ὅμως οὐκ
[1, 19]	δὲ τοῖς ἔργοις ἐγεῖραι τὰ	φρονήματα	καὶ πεῖσαι τοὺς ἀσεβεστάτους, ὡς
[1, 19]	καὶ σβέσας τῶν ἀνδρῶν τὰ	φρονήματα	προύκοψεν ὥστε καὶ προστάτης ὑπὸ
[1, 10]	δραστήριος ὕλην εὐθέως εὑρίσκει τῷ	φρονήματι.	Καταλαβὼν οὖν Ἐζεκίαν τὸν ἀρχιλῃστὴν
[1, 6]	βασιλείαν ἐνεχείρισεν, δυνάμει δὲ καὶ	φρονήματι	προεῖχεν ὁ Ἀριστόβουλος. Γενομένης δὲ
[1, 20]	ἔγωγε λαμπροτάτας ὑπὲρ τοῦ σοῦ	φρονήματος	ἐλπίδας ἔχω. Καλῶς μέντοι γε
[1, 19]	αὐτίκα δίκας, ἂν τοῦ πατρίου	φρονήματος	ἤδη σπάσαντες τιμωροὶ τῶν παρεσπονδημένων
[1, 31]	παιδευόμενοι μειράκιά τε ἤδη καὶ	φρονήματος	μεστοί. Τούτους ἐπανακύπτοντας αὐτοῦ ταῖς
[1, 18]	πλῆθος τοὺς μὲν τὰ αὐτοῦ	φρονήσαντας	εὐνουστέρους ταῖς τιμαῖς καθίστατο, τοὺς
[1, 23]	ἕξει, πάντας οἶμαι τὰ ἐμὰ	φρονήσειν,	τουτέστιν τὰ τῶν ἐμῶν υἱῶν·
[1, 23]	δικαστὴν ἐμπειρότατον Ἀντιπάτρου καὶ Ἡρώδου	φρονιμώτερον,	τὰ μὲν ἁμαρτήματα τοῦ πατρὸς
[1, 17]	τοσοῦτον, ὥστε τοὺς τὰ Ἡρώδου	φρονοῦντας	τῶν δυνατῶν προαγαγόντες εἰς τὴν
[1, 10]	ἑκάστοις, ὅτι τὰ μὲν Ὑρκανοῦ	φρονοῦντες	ἐν ὄλβῳ καὶ καθ' ἡσυχίαν
[1, 6]	ἐκπεμφθέντα Γαβίνιον οἱ τὰ Ἀριστοβούλου	φρονοῦντες	οὐδὲ τῇ πόλει δέχονται. ~(Πρὸς
[1, 7]	βασιλέα, τῶν δὲ τὰ Ὑρκανοῦ	φρονούντων	ἀνοίγειν Πομπηίῳ τὰς πύλας· πολλοὺς
[1, 8]	αὐτοὺς προσαγαγέσθαι· μηδὲν δὲ μέτριον	φρονούντων	ἀποκτείνας πολλοὺς τοὺς λοιποὺς ἀπέκλεισεν
[1, 9]	ἀναιρεθεὶς ὑπὸ τῶν τὰ Πομπηίου	φρονούντων	μέχρι πολλοῦ μὲν οὐδὲ ταφῆς
[1, 1]	ἐπιβουλευθεὶς ὑπὸ τῶν τὰ Ἀντιόχου	φρονούντων	τελευτᾷ. ~(Διαδεξάμενος δὲ τοῦτον ὁ
[1, 14]	Προσλαβὼν δὲ πένθους ὅσον ἀπεθήκατο	φροντίδων	ᾔει προσωτέρω. Καὶ δὴ βραδέως
[1, 20]	ἡ περὶ τῶν ὅλων πραγμάτων	φροντὶς	διὰ τὴν πρὸς Ἀντώνιον φιλίαν
[1, 11]	ἀμφοτέρων ἐπίβουλον ἀνελών. Εἴτε δὲ	φρονῶν	Ὑρκανὸς οὕτως εἴθ' ὑπὸ δέους
[1, 10]	τῶν πραγμάτων διδόντων παρρησίαν ἀνῄει	φρουραῖς	διαλαβὼν πρότερον τὴν Γαλιλαίαν. Ἤει
[1, 7]	εἰσπέμπει μετὰ στρατιᾶς· ὃς διαλαβὼν	φρουραῖς	τὴν πόλιν, ἐπειδὴ τῶν εἰς
[1, 15]	παντοίων κειμηλίων. Ἱεριχοῦντος μὲν οὖν	φρουρὰν	ὁ βασιλεὺς καταλιπὼν ὑπέστρεψεν καὶ
[1, 1]	τῶν ἐπιτηδείων ἀπανίσταται, καταλιπὼν μὲν	φρουρὰν	ὅσην ἀποχρήσειν ὑπελάμβανε, τὴν δὲ
[1, 1]	ἐπὶ τὴν ἐν τῇ πόλει	φρουράν,	οὔπω γὰρ ἐκκέκοπτο, καὶ ἐκβαλὼν
[1, 26]	δέ τις πρὸς τὸν Ἀλεξανδρείου	φρούραρχον	ἐπιστολὴ παρὰ Ἀλεξάνδρου παρακαλοῦντος, ἵνα
[1, 26]	καὶ> κτείνεται. Βασανίσας δὲ τὸν	φρούραρχον	Ἡρώδης οὐδὲν ἤκουσεν οὐδὲ παρ'
[1, 1]	Βακχίδης ὁ πεμφθεὶς ὑπὸ Ἀντιόχου	φρούραρχος,	τῇ φυσικῇ προσλαβὼν ὠμότητι τὰ
[1, 6]	ἐκέλευεν αὐτῷ καὶ παράγγελμα τῶν	φρουράρχων	ἐχόντων μόναις πειθαρχεῖν ταῖς αὐτογράφοις
[1, 18]	μὴν ὡς γυναῖκά γε καὶ	φρουρᾶς	ἐλεύθερον ἀφῆκεν, ἀλλ' ὁ μὲν
[1, 16]	Γαλιλαίας καταστρεψόμενος καὶ τὰς Ἀντιγόνου	φρουρὰς	ἐξελάσων. (Πρὸς δὲ τὴν Σέπφωριν
[1, 16]	μὲν αὐτῶν πλῆθος διαφθείρει, τὰ	φρούρια	δὲ πάντα πολιορκίαις ἐξελὼν ἐπιτίμιον
[1, 12]	τὸν ἀδελφὸν τὸν Μαλίχου τὰ	φρούρια	καταλαμβάνοντα· πολλὰ γὰρ δὴ κατείληπτο,
[1, 8]	ἡμαρτημένων δεόμενος καὶ τὰ συλληφθέντα	φρούρια	παραδιδοὺς Ὑρκάνειον καὶ Μαχαιροῦντα· αὖθις
[1, 21]	καὶ τὸ βόρειον ἐπ' αὐτῷ	φρούριον·	ἃς μὲν γὰρ ἀνῳκοδόμησεν ἐκ
[1, 5]	Ἀριστοβούλου καθείργνυσιν εἰς τὴν Ἀντωνίαν·	φρούριον	δ' ἦν τῷ βορείῳ κλίματι
[1, 13]	τοὺς ἀλκιμωτάτους κατασχὼν εἰς τὸ	φρούριον	διασώζεται. Καταλιπὼν δὲ ἐνταῦθα ταῖς
[1, 15]	μεταμέλειν. Κἂν ἔφθη καταλιπὼν τὸ	φρούριον,	εἰ μὴ περὶ τὴν νύκτα
[1, 15]	παραλαβὼν ῥᾳδίως καὶ Ῥῆσαν τὸ	φρούριον	ᾔει πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα· συνῆπτε
[1, 13]	προσβολὴν ἀποκτείνας εἰς Μασάδαν τὸ	φρούριον	ἠπείγετο. (Βαρυτέρους δὲ κατὰ τὴν
[1, 8]	τοῦ πολέμου διδόντος καὶ τὸ	φρούριον	κακῶς ὠχύρου· προσπεσόντων δὲ Ῥωμαίων
[1, 4]	φάραγγα καλουμένην, πρὸς οἷς Γάμαλα	φρούριον	καρτερὸν ἑλών, τὸν ἄρχοντα Δημήτριον
[1, 8]	Γαβίνιος δὲ τοὺς ἐξαιρήσοντας τὸ	φρούριον	καταλιπὼν αὐτὸς ἐπῄει τὰς μὲν
[1, 4]	αὐτὸν καταπλαγέντος ἔρημον λαβὼν τὸ	φρούριον	κατέσκαψεν. (Ἔπειτα συμβαλὼν Ὀβαίδᾳ τῷ
[1, 21]	τῆς ἑαυτοῦ μνήμης ἠμέλησεν, ἀλλὰ	φρούριον	μὲν ἐπιτειχίσας τῷ πρὸς Ἀραβίαν
[1, 21]	Ἀντιπατρίδα, καὶ τὸ ὑπὲρ Ἱεριχοῦντος	φρούριον	ὀχυρότητι καὶ κάλλει διάφορον τειχίσας
[1, 27]	εἰς Ἀλεξάνδρειον ἐκέλευσεν ἀνακομισθῆναι τὸ	φρούριον	συνταφησομένους Ἀλεξάνδρῳ τῷ μητροπάτορι. Τὸ
[1, 6]	εἰς Ἀλεξάνδρειον, τοῦτο δ' ἐστὶν	φρούριον	τῶν πάνυ φιλοτίμως ἐξησκημένων ὑπὲρ
[1, 21]	ἐν Ἱεριχοῖ μεταξὺ Κύπρου τοῦ	φρουρίου	καὶ τῶν προτέρων βασιλείων ἄλλα
[1, 19]	τῶν πολεμίων περὶ τοῦ μεταξὺ	φρουρίου	πρὸς αὐτοὺς ἠκροβολίζετο βουλόμενος ἐν
[1, 14]	ὅτι τε τοὺς οἰκειοτάτους ἐν	φρουρίῳ	καταλιπὼν πολιορκουμένους διὰ χειμῶνος πλεύσειεν
[1, 26]	παρακαλοῦντος, ἵνα αὐτὸν δέξηται τῷ	φρουρίῳ	μετὰ Ἀριστοβούλου τοῦ ἀδελφοῦ κτείναντα
[1, 17]	Καὶ προσέβαλλεν μὲν συνεχῶς τῷ	φρουρίῳ,	πρὶν δὲ ἑλεῖν χειμῶνι βιασθεὶς
[1, 2]	τοῖς ἀδελφοῖς, καὶ προσβαλὼν τῷ	φρουρίῳ	τὰ μὲν ἄλλα κρείττων ἦν,
[1, 6]	μέντοι Πομπήιος ἐξίστασθαί τε τῶν	φρουρίων	ἐκέλευεν αὐτῷ καὶ παράγγελμα τῶν
[1, 11]	περιγίνεται· τόν τε γὰρ Ἱεροσολύμων	φρουρὸν	Φασάηλον καὶ Ἡρώδην πεπιστευμένον τὰ
[1, 0]	δῆμον ἐλεήσας ὑπὸ τῶν στασιαστῶν	φρουρούμενον,	πολλάκις δὲ ἑκὼν τὴν ἅλωσιν
[1, 33]	ἐμαῖς ἐντολαῖς ὑπουργῆσαι. Τούσδε τοὺς	φρουρουμένους	ἄνδρας ἐπειδὰν ἐκπνεύσω τάχιστα κτείνατε
[1, 8]	προσῆγεν, καὶ τοὺς ταύτῃ Ἰουδαίους	φρουροῦντας	τὰς κατὰ τὸ Πηλούσιον ἐμβολὰς
[1, 13]	κατακλείουσιν εἰς τὸ ἱερὸν καὶ	φρουροὺς	αὐτῶν ἄνδρας ἑξήκοντα ταῖς πλησίον
[1, 4]	κτημάτων γλιχόμενος, καὶ τρισὶ τοὺς	φρουροὺς	περιβόλοις ἀποτειχίσας διὰ μάχης τὸ
[1, 1]	μὲν δείσας τὸ πλῆθος τῶν	φρουρῶν	εἰς τὰ ὄρη καταφεύγει· προσγενομένων
[1, 2]	δὲ καὶ τὴν ἄκραν τῶν	φρουρῶν	κρατήσας. Αὖθις δὲ γίνεται καὶ
[1, 33]	γε μὴν ὡς, εἰ καὶ	φυγαδεύειν	αὐτὸν ἐθελήσειεν ὁ πατήρ, ἐπιτρέποι
[1, 26]	Ἀχαίαν καὶ περιδύειν τὰς πόλεις	φυγαδεύεται.	Κἀκεῖνον μὲν οὕτως ἡ Ἀλεξάνδρου
[1, 30]	βασανιζόμεναι, καὶ ὅτι Φερώρας βουλεύσαιτο	φυγεῖν	μετ' αὐτῶν εἰς Πέτραν. Ἐπίστευσεν
[1, 4]	ἀντιστασιαστῶν κατὰ τὴν ἐπιοῦσαν νύκτα	φυγεῖν	ὀκτακισχιλίους ἔξω Ἰουδαίας ὅλης, οἷς
[1, 31]	σοβαρὸς εἶναι τὸ πρόσωπον ἐβιάζετο.	Φυγὴ	δ' οὐκέτι ἦν οὐδ' ἐκ
[1, 4]	τε τῆς παρατάξεως κἀν τῇ	φυγῇ	διαφθείρεται, τοὺς δὲ λοιποὺς καταφυγόντας
[1, 8]	τὸ δὲ λοιπὸν πλῆθος ἐσκεδάσθη	φυγῇ.	Καὶ Γαβίνιος ἐλθὼν εἰς Ἱεροσόλυμα
[1, 6]	τῆς πόλεως ἀποδιδράσκει καὶ συντόνῳ	φυγῇ	χρώμενος εἰς τὴν καλουμένην Πέτραν
[1, 17]	ἀνὰ τὴν κώμην διεφθαρμένους, εἰς	φυγὴν	διεσκεδάσθη, κἂν εὐθέως τῇ νίκῃ
[1, 23]	ὁ δὲ Ἀρχελάῳ κηδεύσας καὶ	φυγὴν	παρασκευάζοιτο τῷ πενθερῷ πεποιθώς, ἵν'
[1, 13]	ἠπείγετο. (Βαρυτέρους δὲ κατὰ τὴν	φυγὴν	Πάρθων Ἰουδαίους ἐπείρασεν, ἐνοχλήσαντας μὲν
[1, 15]	ἐκδοχείων ὕδατος ἀναπλησθέντων οὐκέτ' ἔχρῃζεν	φυγῆς,	ἀλλ' ἐπεξῄεσαν ἤδη τοῖς περὶ
[1, 24]	τοῦ σκέμματος αὐτῷ καὶ τῆς	φυγῆς	Κοστόβαρος ὁ Σαλώμης ἀνήρ, ᾧ
[1, 4]	Ἰουδαίας ὅλης, οἷς ὅρος τῆς	φυγῆς	ὁ Ἀλεξάνδρου θάνατος κατέστη. Τοιούτοις
[1, 16]	μὲν οἰκεῖον ἐπέστρεφεν ἐκ τῆς	φυγῆς,	τοῖς δὲ διώκουσιν ἐμπίπτων ἀνέκοπτεν
[1, 29]	ὀμόσας ὅρον ἕξειν ἕνα τῆς	φυγῆς	τὸν Ἡρώδου θάνατον καὶ μηδέποτε
[1, 24]	ἐξουσίαν, ὥστε τὸν ἀπ' αὐτοῦ	φυγόντα	καὶ μὴ προσηκούσης πόλεως ἐξαγαγεῖν.
[1, 8]	κρατεῖ καὶ Μιθριδάτην καὶ Ὀρσάνην	φυγόντας	ἐκ Πάρθων κρύφα μὲν ἀπέπεμψεν,
[1, 13]	Ἱεροσολύμοις ἐφ' ἁρπαγὴν τραπόμενοι τῶν	φυγόντων	εἰς τὰς οἰκίας εἰσέπιπτον καὶ
[1, 9]	δὲ Πομπηίου καὶ τῆς συγκλήτου	φυγόντων	ὑπὲρ τὸν Ἰόνιον Ῥώμης καὶ
[1, 32]	γὰρ ἐγὼ πατροκτόνος, ὃν ὁμολογεῖς	φύλακα	διὰ παντὸς ἐσχηκέναι; Τερατείαν δέ
[1, 13]	λόγος ἦν μόνον, ἀλλὰ καὶ	φυλακὰς	ἤδη πόρρωθεν ἑαυτῶν ἔβλεπον. (Οὐ
[1, 33]	ἀναθαρρεῖ τε καὶ γεγηθὼς τοὺς	φύλακας	ἱκέτευεν ἐπὶ χρήμασιν ἐξαφεῖναι λύσαντας
[1, 13]	δὲ ἐνταῦθα ταῖς γυναιξὶν ὀκτακοσίους	φύλακας	καὶ διαρκῆ τὰ ἐπιτήδεια πρὸς
[1, 15]	κλίμα τοῦ ἄστεος οἱ ταύτῃ	φύλακες	ἐτόξευόν τε καὶ ἐξηκόντιζον αὐτούς,
[1, 20]	ἐδωρήσατο δ' αὐτῷ καὶ πρὸς	φυλακὴν	τοῦ σώματος τετρακοσίους Γαλάτας, οἳ
[1, 2]	ἄλλα πρὸς τοὺς ἐπιχωρίους διὰ	φυλακῆς	ἦγεν ἑαυτὸν καὶ τῇ πρὸς
[1, 32]	ἀλήθειαν ἐπικαλύψειν ἐλπίζει. Οὔαρε, σοὶ	φυλακτέον·	ἐγὼ γὰρ οἶδα τὸ θηρίον
[1, 16]	πόλιν πρὸ τῆς ἐφόδου τῶν	φυλάκων	ἐκφυγόντων. Ἔνθα τοὺς ἑπομένους ὑπὸ
[1, 13]	μὴ προπυθόμενος τὰ κατ' αὐτοὺς	φυλάξαιτο.	Ταῦτ' οὐκέτι λόγος ἦν μόνον,
[1, 33]	ἰδιώτης ὢν καὶ τοσούτῳ χρόνῳ	φυλάξας	ἰδίοις τέκνοις κατέλιπεν, ἐν δὲ
[1, 31]	καὶ δεδοικὼς μή ποτε προγνοὺς	φυλάξηται,	δι' ἐπιστολῆς ἀνθυπεκρίνετο τά τε
[1, 29]	μὲν φίλον Συλλαίου τὸν δὲ	φύλαρχον.	Οἱ δὲ βασανιζόμενοι πεῖσαι Κόρινθον
[1, 30]	τὸ ἐπιτίμιον, σὺ δ' ὃ	φυλάσσεις	κατ' αὐτοῦ φάρμακον ὑπ' Ἀντιπάτρου
[1, 1]	τὰ πάτρια βρέφη τε αὐτῶν	φυλάττειν	ἀπερίτμητα καὶ σῦς ἐπιθύειν τῷ
[1, 33]	λοιπὰ κατὰ τὰς προτέρας διαθήκας	φυλάττειν.	(Βοὴ δ' εὐθὺς ἐγένετο τῶν
[1, 32]	ἐστιν ὁ παραινῶν ἐμοί ποτε	φυλάττεσθαι	ζῶντα Ἀλέξανδρον καὶ μὴ πᾶσιν
[1, 29]	σωματοφύλακα Κόρινθον χρήμασιν, ὃν δεῖ	φυλάττεσθαι.	Πείθεται δ' ὁ βασιλεύς· καὶ
[1, 13]	μὴ ταῖς ἐπιβουλαῖς ἑαυτὸν ἐκδιδόναι,	φύσει	γὰρ ἀπίστους εἶναι τοὺς βαρβάρους,
[1, 10]	κομιδῇ νέον. (Ὁ δὲ ὢν	φύσει	δραστήριος ὕλην εὐθέως εὑρίσκει τῷ
[1, 21]	βασιλείοις, ἐν ᾗ μάλιστα τὸ	φύσει	μεγαλόνουν ἐπεδείξατο. Μεταξὺ γὰρ Δώρων
[1, 24]	τῶν μὲν αὐτοῦ φίλων ἢ	φύσει	στεγανώτατος ἦν ἕκαστος ἢ κατεσκευάζετο
[1, 25]	ἀμύνης ἐπίπροσθεν τίθεσθαι τὸ τῆς	φύσεως	δίκαιον· ἐν γὰρ ταῖς βασιλείαις
[1, 28]	ταῦτα δέ μοι μετὰ τῆς	φύσεως	συνίστησιν ἔλεος ὀρφανίας. Πειρῶμαι δ'
[1, 19]	σεισμὸν ἑτέρας συμφορᾶς τέρας γεγονέναι·	φυσικὰ	γὰρ τὰ τῶν στοιχείων πάθη
[1, 1]	πεμφθεὶς ὑπὸ Ἀντιόχου φρούραρχος, τῇ	φυσικῇ	προσλαβὼν ὠμότητι τὰ ἀσεβῆ παραγγέλματα
[1, 27]	ἀπολωλέναι τὴν ἀλήθειαν, συγκεχύσθαι τὴν	φύσιν,	ἀνομίας γέμειν τὸν βίον, καὶ
[1, 23]	πρῶτον μὲν ἐνθυμούμενοι τὴν ἱερὰν	φύσιν,	ἧς καὶ παρὰ θηρίοις αἱ
[1, 0]	ἑκατέρας τὰ διαστήματα καὶ τὴν	φύσιν	καὶ τοὺς τῆς Ἰουδαίας ὅρους,
[1, 3]	ἀποδείξας ὅτι πᾶσαν εὔνοιαν καὶ	φύσιν	κόπτει διαβολὴ καὶ οὐδὲν οὕτως
[1, 21]	καὶ τῇ φιλοτιμίᾳ νικήσας τὴν	φύσιν	μείζονα μὲν τοῦ Πειραιῶς λιμένα
[1, 0]	τινες Ἑλλήνων ἐκεῖνα τῇ πατρίῳ	φωνῇ	μεταβαλόντες οὐ πολὺ τῆς ἀληθείας
[1, 33]	θεραπευόντων γενομένου πρὸς μὲν τὴν	φωνὴν	ἀνήνεγκεν, εἰς δὲ τὸ λοιπὸν
[1, 31]	αὐτὸν τῶν τετελεσμένων, μή ποτε	φωραθείη	τὸ φάρμακον. Τότε δ' ἐν
[1, 11]	εἰς τὴν τῆς ἐπιβουλῆς ἄμυναν.	Φωραθεὶς	δὲ Μάλιχος ἀναιδείᾳ τῶν Ἀντιπάτρου
[1, 32]	πάντα, μνημονεύσας ὧν ὑπέσχου. (Ταύτης	φωραθείσης	τῆς ἐπιστολῆς καὶ τῶν κατὰ
[1, 24]	καὶ τῶν πραττομένων ἢ λαλουμένων	φῶρας.	Πάντα δὲ περιεσκεμμένως δραματουργῶν τὰς
[1, 26]	εἰς αὐτὸν εὐεργεσιῶν καὶ τὸ	φῶς	ἀμοιβὴν τῆς ξενίας ἀντιπαρέχειν· πάλαι