Livre, Chap.
[1, 21]	κύματος ἐπὶ πλεῖστον ἐξαγριοῦν τὴν	θάλασσαν.	Ἀλλ' ὁ βασιλεὺς τοῖς ἀναλώμασιν
[1, 21]	τῆς δομήσεως δυσάλωτον εἶναι τῇ	θαλάσσῃ,	τὸ δὲ κάλλος ὡς ἐπὶ
[1, 32]	ἐλέγχους, πάρειμι διὰ γῆς καὶ	θαλάσσης	οὐδὲν οὐδαμοῦ παθὼν ὁ πατροκτόνος.
[1, 30]	Φερώρᾳ, δεδωκέναι δὲ ἀντὶ τούτου	θανάσιμον	Συλλαίου πραγματευσαμένου· τούτῳ γὰρ ἦν
[1, 2]	γε κρείττονα τὸν ἐκ Πτολεμαίου	θάνατον	ἀθανασίας εἶναι δόντος δίκας ἐφ'
[1, 33]	δι' ἀρετῆς τὸν ἐκ νόσου	θάνατον	αἱρεῖσθαι. (Ἅμα δὲ τοῖς ἐκείνων
[1, 30]	Ἀντίπατρον ἡ ποινὴ τὸν Φερώρα	θάνατον	ἀρχὴν λαβοῦσα. Τῶν τούτου γάρ
[1, 1]	μόνῃ λαμπροῦ κατορθώματος ἑλέσθαι τὸν	θάνατον.	Γίνεται δὲ καὶ κλῃδὼν τἀδελφῷ
[1, 33]	ἔφη, Ἰουδαίους τὸν ἐμὸν ἑορτάσοντας	θάνατον,	δύναμαι δὲ πενθεῖσθαι δι' ἑτέρων
[1, 2]	οὔτε πρὸς τὸν ἀπειλούμενον αὐτῇ	θάνατον	ἐνδιδοῦσα χεῖρας ὤρεγε καὶ κατηντιβόλει
[1, 16]	δὲ πολλοὶ τῆς αἰχμαλωσίας προείλοντο	θάνατον.	Ἔνθα καὶ τῶν γηραιῶν τις
[1, 20]	τῶν πταισθέντων διόρθωσιν τὸν Κλεοπάτρας	θάνατον·	ἣν ἀνελόντι καὶ χρήματα καὶ
[1, 29]	ἕνα τῆς φυγῆς τὸν Ἡρώδου	θάνατον	καὶ μηδέποτε πρὸς ζῶντα ὑποστρέψειν,
[1, 27]	ἤρξατο, καὶ μετ' αὐτὸν πάντες	θάνατον	κατακρίνουσιν τῶν μειρακίων, οἱ μὲν
[1, 26]	ἐργολαβήσας τὸν Ἀριστοβούλου καὶ Ἀλεξάνδρου	θάνατον	κατήγορος αὐτῶν ἐπὶ τοῦ πατρὸς
[1, 27]	μὲν τῶν νεανίσκων, ἀλλ' οὐ	θάνατον·	οὐ γὰρ εἶναι θεμιτὸν αὐτῷ
[1, 27]	Φερώρα καὶ Σαλώμης καταγνοὺς πολλάκις	θάνατον	πιστεύεις τούτοις κατὰ τῶν τέκνων,
[1, 17]	Δάφνην ὄνειροι σαφεῖς τὸν τἀδελφοῦ	θάνατον	προσημαίνουσιν, καὶ μετὰ ταραχῆς ἐκθορόντι
[1, 6]	προσεπέρρωσεν τὴν ὁρμὴν ὁ Μιθριδάτου	θάνατος	ἀγγελθεὶς αὐτῷ περὶ Ἱεριχοῦντα, ἔνθα
[1, 4]	ὅρος τῆς φυγῆς ὁ Ἀλεξάνδρου	θάνατος	κατέστη. Τοιούτοις ἔργοις ὀψὲ καὶ
[1, 27]	τοῖς στρατιώταις ὁ τῶν ἀδελφῶν	θάνατος·	οὐ γὰρ ἔστιν ὅστις οὐκ
[1, 22]	ἂν παραπώλετο· δέλεαρ δ' αὐτῷ	θανάτου	τῆς υἱωνῆς ὁ γάμος κατέστη·
[1, 23]	διαβολῇ, τὸν βασιλέα καὶ περὶ	θανάτου	τῶν υἱῶν ὑπειργάσατο. (Τὸν γοῦν
[1, 27]	μυρίας εἰς αὐτόν, ἃ καὶ	θανάτου	χαλεπώτερα τοῖς συνέδροις ἀπέφηνεν. Ἔπειτα
[1, 33]	μὲν ἀνῃρημένη κελεύσαντος Καίσαρος ἐδηλοῦτο,	θανάτῳ	δ' Ἀντίπατρος κατάκριτος· ἔγραφόν γε
[1, 32]	φάρμακον δίδωσί τινι τῶν ἐπὶ	θανάτῳ	κατακρίτων δεσμώτῃ πιεῖν. Τοῦ δὲ
[1, 22]	γαμετῆς ἐμέτρει τὸν κίνδυνον, ἀλλὰ	θανάτῳ.	(Μέλλων οὖν ἀποδημήσειν Ἰωσήπῳ τῷ
[1, 33]	μόνον οὐκ ἀπειλῶν αὐτῷ τῷ	θανάτῳ	προέκοπτεν εἰς ἐπιβολὴν ἀθεμίτου πράξεως·
[1, 18]	τοῖς Ῥωμαίοις ἐπὶ προύπτῳ τῷ	θανεῖν,	διὰ δὲ τῶν ὑπονόμων ἐν
[1, 3]	νῦν ἐμοὶ καλόν, ἔφη, τὸ	θανεῖν,	ὅτε μου προτέθνηκεν ἡ ἀλήθεια
[1, 33]	καὶ θνήσκειν ὁ βασιλεύς, ὥστε	θαρραλεώτερον	ἥπτοντο τῆς ἐπιχειρήσεως οἱ νέοι.
[1, 19]	κἀκ τοῦ δεδοικότος ὑμῶν παρίσταται	θαρρεῖν.	Ὅτε γὰρ ἐθρασύνεσθε πέρα τοῦ
[1, 17]	συμπλέκεσθαι τοῖς Ῥωμαίοις οὐ σφόδρα	θαρροῦντες,	πόρρωθεν δὲ χερμάσιν καὶ παλτοῖς
[1, 9]	ἑτοίμως συνεφήψαντο τοῦ πολέμου. Καὶ	θαρρῶν	ἤδη Μιθριδάτης τῇ προσγενομένῃ δι'
[1, 18]	τινὲς ἐπιλέκτων ἐπιβῆναι τοῦ τείχους	θαρσήσαντες	εἰσπίπτουσιν εἰς τὴν πόλιν, ἐφ'
[1, 30]	οὐκ ἐπὶ κεφαλὴν ἀλλ' ἐπὶ	θάτερα	πεσοῦσα διασώζεται. Κομισθεῖσαν δ' αὐτὴν
[1, 29]	Φερώραν ἀπέστρεφεν τὸν λόγον, δυοῖν	θάτερον	ἑλέσθαι λέγων, ἢ ἑαυτὸν ἀδελφὸν
[1, 21]	ὀρθοὶ λίθοι συνεζευγμένοι τοῦ κατὰ	θάτερον	χεῖλος πύργου μείζονες. Προσεχεῖς δ'
[1, 19]	κρατηθέντος Ἰουδαίας γένηται δεσπότις καὶ	θατέρῳ	τῶν δυναστῶν καταλύσῃ τὸν ἕτερον.
[1, 2]	ᾐκίζετο καὶ κατακρημνιεῖν, εἰ μὴ	θᾶττον	ἀπανασταίη, διηπείλει. Πρὸς ἃ τὸν
[1, 31]	προδήλων ἀγαθῶν στερίσκεσθαι, καὶ μὴ	θᾶττον	ἀποδοῦναι μὲν ἑαυτὸν τῷ πατρί,
[1, 29]	ἢ τὴν γυναῖκα. Τοῦ δὲ	θᾶττον	ἀπολείψειν τὸ ζῆν ἢ τὴν
[1, 16]	δ' ἐστὶν Εὐφράτου πλησίον καρτερά,	θᾶττον	ἠπείγετο τὸν καιρὸν ἐπιτήδειον ὁρῶν
[1, 10]	τὸ σῶμα σιωπῶντος· Ἀντιγόνου δὲ	θαυμάζειν	τὴν τόλμαν, εἰ πολεμίου Ῥωμαίων
[1, 16]	λείαν, ὥστε τὸν μὲν Ἀντώνιον	θαυμάζοντα	καὶ πάλαι τῆς ἀρετῆς αὐτὸν
[1, 25]	ὅτι τοιούτου γυνὴ γέγονεν, μεμίανται.	Θαυμάζω	δὲ καὶ σὲ τὸν ἐπιβουλευθέντα
[1, 32]	με τοῦ ζῆν εἰσέρχεται καὶ	θαυμάζω,	πῶς βαρὺν οὕτως ἐπίβουλον διέφυγον.
[1, 3]	τῷ φθόνῳ μέχρι παντὸς ἀντέχει.	(Θαυμάσαι	δ' ἄν τις ἐν τούτῳ
[1, 21]	κρήνας πολυτελεῖς, πρὸς δὲ περίστυλα	θαυμαστὰ	τήν τε ἐργασίαν καὶ τὸ
[1, 33]	τοὺς δορυφόρους ἀποκτείνει τὸν Ἀντίπατρον.	Θάψαι	δὲ τὸν νεκρὸν αὐτοῦ προστάξας
[1, 18]	γὰρ τὸ ξενικὸν πλῆθος ἐπὶ	θέαν	τοῦ τε ἱεροῦ καὶ τῶν
[1, 3]	δ' ἐπεὶ καὶ χωρίζεσθαι μέλλοις,	θεάσαιτ'	ἂν ἥδιστά σε ἐν τοῖς
[1, 3]	Ἤρθη δ' εὐθὺς οἰμωγὴ τῶν	θεασαμένων	ὥσπερ ἐπίτηδες τοῦ παιδὸς ἐκεῖ
[1, 21]	Σιδῶνί γε μὴν καὶ Δαμασκῷ	θέατρα,	Λαοδικεῦσι δὲ τοῖς παραλίοις ὑδάτων
[1, 21]	λοιπὰ τῶν ἔργων, ἀμφιθέατρον καὶ	θέατρον	καὶ ἀγοράς, ἄξια τῆς προσηγορίας
[1, 7]	θυμιῶντες καὶ τῆς πρὸς τὸ	θεῖον	θεραπείας ἐν δευτέρῳ τὴν σωτηρίαν
[1, 5]	ἡ Ἀλεξάνδρα σεσοβημένη περὶ τὸ	θεῖον.	Οἱ δὲ τὴν ἁπλότητα τῆς
[1, 23]	καὶ νέους ἐπιτέμνεται· τὸ δὲ	θεῖον	οὕτως τεθεραπεύκαμεν ὥστ' ἂν ἐπὶ
[1, 24]	δὲ πρὸς αὐτὰ καὶ τὸν	θεῖον	Φερώραν Ἀντίπατρος ἐχθρωδῶς καὶ τὴν
[1, 24]	τε Σαλώμην ἐχθρὰν καὶ τὸν	θεῖον	Φερώραν· ἦσαν δὲ βαρεῖς μὲν>
[1, 30]	δὲ παρ' ἐκείνου Θευδίων ὁ	θεῖος	Ἀντιπάτρου καὶ παραδοίη Φερώρᾳ· τούτῳ
[1, 7]	ὁ δ' αὐτὸς ἦν καὶ	θεῖος	αὐτῷ. Καὶ τοὺς αἰτιωτάτους μὲν
[1, 14]	παρ' αὐτοῦ τὰ λύτρα ῥύσιον	θεὶς	τὸν τοῦ λυτρουμένου παῖδα· καὶ
[1, 31]	πένθος, ὅ τινες ὡς ἐπὶ	θείῳ	καθύμνουν, ἦν δ' ὡς ἔοικεν,
[1, 28]	τὴν Ἀριστοβούλου δὲ Βερνίκην συνῴκισεν	θείῳ	πρὸς μητρὸς Ἀντιπάτρου· τὴν γὰρ
[1, 28]	ἑτέραν τῷ πρὸς μητρὸς Ἀντιπάτρου	θείῳ.	Τῶν δ' ἐκ Μαριάμμης θυγατέρων
[1, 18]	τὸ ἀσθενέστερον ἐδαιμονία καὶ πολλὰ	θειωδέστερον	πρὸς τοὺς καιροὺς ἐλογοποίει, καὶ
[1, 31]	τοῦτο πατροκτόνου τὸ περιπλέκεσθαί μοι	θέλειν	ἐν τηλικαύταις αἰτίαις ὄντα. Φθείρου,
[1, 32]	γὰρ ἐμαυτὸν καθαρόν, ἂν σὺ	θέλῃς.	(Ὁ δ' αὐτῷ σιγᾶν ἐγκραγὼν
[1, 27]	ὁ πατὴρ αὐτοῦ πεισθεὶς Ἀλεξάνδρῳ	θελήσειεν	αὐτὸν ἀνελεῖν. Τοῦθ' οἱ μὲν
[1, 33]	λαμπρὸν ἐπιτάφιον ἔχειν, ἂν ὑμεῖς	θελήσητε	ταῖς ἐμαῖς ἐντολαῖς ὑπουργῆσαι. Τούσδε
[1, 25]	καὶ μιγῆναί ποτε αὐτῷ μὴ	θέλοντι	νύκτωρ εἰσβιασαμένην. Αἵ τε οὖν
[1, 12]	τὴν ὑπὲρ Μαλίχου τιμωρίαν ἀμύνεσθαι	θέλοντος	Ἡρώδην εἰς τὸν ἀδελφόν. Ἡρώδης
[1, 14]	ὁμοίως ἀποστερεῖν τὰς Ἀντιπάτρου παρακαταθήκας	θέλουσιν·	ἦσαν δὲ τῶν περὶ αὐτὸν
[1, 23]	πραγμάτων ἐμόν ἐστιν, κἂν μὴ	θέλω.	Σκεπτέσθω δ' ἕκαστος τήν τε
[1, 27]	συνδήσασθαι τοῖς κινδύνοις ὁ Ἀριστόβουλος	θέλων	οὖσαν ἑκυρὰν καὶ τηθίδα, διαπέμπεται
[1, 21]	ἃς μὲν γὰρ ἀνῳκοδόμησεν ἐκ	θεμελίων,	ὃ δ' ἐπισκευάσας πλούτῳ δαψιλεῖ
[1, 4]	χώσας διήλαυνε μετὰ τῆς δυνάμεως.	Θέμενος	δὲ ἐν δευτέρῳ τὴν πρὸς
[1, 1]	δράσας τοῦ τοῖς μεγάλοις ἐπιβαλέσθαι	θέμενος	εὐκλείας ἐν δευτέρῳ τὸ ζῆν.
[1, 10]	τιμήσαντι τὸ μέτρον τῆς τιμῆς	θέμενος	πάσης ἐπίτροπος Ἰουδαίας ἀποδείκνυται καὶ
[1, 27]	οὐ θάνατον· οὐ γὰρ εἶναι	θεμιτὸν	αὐτῷ τριῶν παρεστώτων τέκνων ἑτέρου
[1, 7]	εἰς τὸν ναόν, ἔνθα μόνῳ	θεμιτὸν	ἦν παριέναι τῷ ἀρχιερεῖ, τὰ
[1, 27]	Τρύφων ὄνομα, προεκπηδήσας ἔκ τινος	θεοβλαβείας	ἑαυτοῦ μηνυτὴς γίνεται. Κἀμὲ γάρ,
[1, 4]	αὐτῷ. Ἐπελθὼν δ' ἐξαίφνης ὁ	Θεόδωρος	τά τε σφέτερα καὶ τὴν
[1, 4]	αὐτοῖς ἐπιτάξας ἀνέστρεψεν ἐπὶ Ἀμαθοῦν.	Θεοδώρου	δὲ πρὸς τὰς εὐπραγίας αὐτὸν
[1, 4]	ἐπὶ Γέρασαν ᾔει πάλιν τῶν	Θεοδώρου	κτημάτων γλιχόμενος, καὶ τρισὶ τοὺς
[1, 4]	Ἰορδάνην, τὰ τιμιώτατα δὲ τῶν	Θεοδώρου	τοῦ Ζήνωνος κτημάτων ἦν ἐν
[1, 19]	τὸν σεισμόν, ὥσθ' ὑπολαμβάνειν τὸν	θεὸν	Ἄραψιν δέλεαρ τοῦτο καθεικέναι τοῦ
[1, 23]	καὶ τῆς γνώμης πρῶτον τὸν	θεὸν	σύμψηφον, ἔπειτα καὶ ὑμᾶς παρακαλῶ
[1, 32]	ὡς οὐδὲν πλέον εἰπὼν ἢ	θεός	ἐστίν μοι τοῦ μηδὲν ἀδικεῖν
[1, 30]	δέ τις ἐν ταῖς ἀλγηδόσιν	θεὸς	ὁ γῆν καὶ οὐρανὸν διέπων
[1, 30]	Ἄκουε, βασιλεῦ, καὶ μετὰ σοῦ	θεὸς	ὁ μάρτυς ἐμοὶ τῆς ἀληθείας
[1, 20]	ἀπέφραξαν οἱ Κλεοπάτρας ἵμεροι καὶ	θεὸς	ὁ σοὶ τὸ κρατεῖν χαριζόμενος.
[1, 32]	ἀδελφῶν τέλος ἠγνόουν, οὓς ὁ	θεὸς	οὕτως μετῆλθε τῆς εἰς σὲ
[1, 33]	δὲ καὶ τὴν παρὰ τοῦ	θεοῦ,	καὶ μετὰ ταῦτα πρὸς ταφὴν
[1, 3]	αὐτῷ δύναμις εἶπεν· οὐκ ἄρα	θεοῦ	μέγαν ὀφθαλμὸν ἐπ' ἔργοις ἀθεμίτοις
[1, 30]	φθάνουσα· προνοίᾳ δ' ὡς ἔοικεν,	θεοῦ	μετιόντος Ἀντίπατρον οὐκ ἐπὶ κεφαλὴν
[1, 17]	οὗ παρ' ἐλπίδα σωθεὶς ἀνδρὸς	θεοφιλεστάτου	δόξαν ἀπηνέγκατο· πολλοὶ μὲν γὰρ
[1, 30]	νυκτὸς μηδένα μήτε οἰκέτην μήτε	θεράπαιναν	ἐῶντες παρατυγχάνειν. Μία δὴ τῶν
[1, 30]	οὖν ὁ βασιλεὺς ὑποψίαις πλείοσιν	θεραπαίνας	τε καί τινας τῶν ἐλευθέρων
[1, 32]	κομίζων ἀπὸ Ῥώμης παρὰ Λιουίας	θεραπαινίδος	Ἀκμῆς τοὔνομα. Καὶ παρὰ μὲν
[1, 7]	καὶ οἱ ἐναγισμοὶ καὶ πᾶσα	θεραπεία	κατὰ τἀκριβὲς ἐξετελεῖτο τῷ θεῷ,
[1, 18]	δ' αὐτὴν μέχρι Πηλουσίου πάσῃ	θεραπείᾳ	καταχρώμενος. Καὶ μετ' οὐ πολὺ
[1, 3]	Ττοῦτό τις τῶν ἐν τῇ	θεραπείᾳ	παίδων ἐκφέρων δαιμονίῳ προνοίᾳ σφάλλεται
[1, 10]	τὴν ἐξουσίαν ἐξυβρίζων. Ἐντεῦθεν Ἀντιπάτρῳ	θεραπεία	τε ἦν ἐκ τοῦ ἔθνους
[1, 17]	ἤδη> τοὺς φίλους κεκμηκότας ἐπὶ	θεραπείᾳ	τοῦ σώματος διαφεὶς καὶ αὐτὸς
[1, 28]	δώροις τε καὶ ταῖς ἄλλαις	θεραπείαις	καὶ τοὺς Καίσαρος φίλους οὐκ
[1, 23]	τε κόσμῳ καὶ ταῖς ἄλλαις	θεραπείαις	πλὴν διαδήματος χρώμενος. Χρόνῳ δ'
[1, 23]	δὲ ὑμῖν ἐσθῆτα ἤδη καὶ	θεραπείαν	βασιλικήν· ἐπεύχομαι δὲ καὶ τῷ
[1, 29]	δὲ οὔ τι μελλήσας ἐξέπεμψεν	θεραπείαν	τε λαμπρὰν καὶ πλεῖστα δοὺς
[1, 24]	δὲ αὐτούς· εἶναι δὲ καὶ	θεραπείαν	τῶν δυνατῶν περὶ τὸν Ἀλέξανδρον
[1, 7]	καὶ τῆς πρὸς τὸ θεῖον	θεραπείας	ἐν δευτέρῳ τὴν σωτηρίαν τιθέμενοι.
[1, 33]	ἀντείχετο σωτηρίαν τε ἤλπιζεν καὶ	θεραπείας	ἐπενόει· διαβὰς γοῦν τὸν Ἰορδάνην
[1, 12]	πεσόντες ταφῆς καὶ οἱ τραυματίαι	θεραπείας	ἠξιώθησαν ὑπὸ Ὑρκανοῦ. Οὐ μὴν
[1, 6]	ἑαυτόν. Ἀδοξήσας δὲ πρὸς τὰς	θεραπείας	καὶ μὴ φέρων δουλεύειν ταῖς
[1, 25]	ὅπερ ἀποκόπτειν μὲν οὐ χρῆναι,	θεραπεύειν	δὲ πρᾳότερον. (Πολλὰ τοιαῦτα λέγων
[1, 26]	ἡμῶν πλουτήσαντας οἷοι, καὶ τὰς	θεραπευθείσας	πόλεις ἐπὶ τίσιν. Ζητήσειν δὲ
[1, 23]	εὐφρανεῖ τις τὸν παρ' ἡλικίαν	θεραπευόμενον,	ὅσον ὀδυνήσει τὸν ἀτιμούμενον. Οὕς
[1, 23]	στασιάζων δὲ καὶ παρὰ τῷ	θεραπευομένῳ	τὸ κακόηθες ἀνόνητον ἕξει, πάντας
[1, 33]	τεθνεὼς ἀνέστρεψεν. Θορύβου δὲ τῶν	θεραπευόντων	γενομένου πρὸς μὲν τὴν φωνὴν
[1, 13]	πεμφθεὶς δὲ ἰατρὸς ὑπ' Ἀντιγόνου	θεραπεῦσαι	δῆθεν αὐτὸν ἐμπλήσειεν τὸ τραῦμα
[1, 11]	ἀπώλειαν Ἀντίπατρος ταχέως ἑκατὸν ταλάντοις	θεραπεύσας	Κάσσιον. (Οὐ μὴν Μάλιχος ἀναχωρήσαντος
[1, 27]	ἔφη, Τίρων οὗτος ἀνέπειθεν, ὅταν	θεραπεύω	τῷ ξυρῷ σε διαχειρίσασθαι, μεγάλας
[1, 15]	τοῦ στρατοῦ μοῖραν ἐν Λύδδοις	θεραπεύων	Ἀντώνιον. ~(Καὶ Ῥωμαῖοι μὲν ἐν
[1, 23]	Ὁ δὴ τοὺς ἐμοὺς παῖδας	θεραπεύων	ἐπὶ τῇ ἐμῇ καταλύσει δώσει
[1, 13]	ὁδεύειν αὐτὸς ἀσφαλῶς μετὰ τῶν	θεραπόντων	ἀνέκοπτε τοὺς βαρβάρους· καὶ πολλοὺς
[1, 33]	Ἰορδάνην τοῖς κατὰ Καλλιρρόην ἐχρῆτο	θερμοῖς·	ταῦτα δ' ἔξεισι μὲν εἰς
[1, 17]	καὶ αὐτὸς ὡς ἦν ἔτι	θερμὸς	ἐκ τῶν ὅπλων λουσόμενος ᾔει
[1, 5]	τὸν δὲ νεώτερον Ἀριστόβουλον διὰ	θερμότητα	κατεῖχεν ἰδιώτην. (Παραφύονται δὲ αὐτῆς
[1, 5]	καὶ πάντας εὔνους διὰ τὴν	θερμότητα,	κρατεῖ μὲν τῶν ἐρυμάτων ἁπάντων,
[1, 1]	καρτερᾶς πληγῆς ἀνέστειλεν. Ἀπὸ δὲ	θερμοῦ	τοῦ κατορθώματος ὥρμησεν ἐπὶ τὴν
[1, 33]	δὲ ἐνταῦθα τοῖς ἰατροῖς ἐλαίῳ	θερμῷ	πᾶν ἀναθάλψαι τὸ σῶμα χαλασθὲν
[1, 17]	σῖτον ἁρπάσων ἐν ἀκμῇ τοῦ	θέρους.	Ἐπιθεμένων δὲ ἐν τοῖς ὄρεσιν
[1, 30]	Ἀντιφίλου, λάβοι δὲ παρ' ἐκείνου	Θευδίων	ὁ θεῖος Ἀντιπάτρου καὶ παραδοίη
[1, 19]	ὠμῶς ἀπέκτειναν καὶ τοιαῦτα τῷ	θεῷ	θύματα περὶ τοῦ πολέμου κατέστεψαν.
[1, 19]	ὡς ἑώρα προθύμους, ἔθυεν τῷ	θεῷ	καὶ μετὰ τὴν θυσίαν διέβαινεν
[1, 7]	θεραπεία κατὰ τἀκριβὲς ἐξετελεῖτο τῷ	θεῷ,	καὶ οὐδὲ κατ' αὐτὴν τὴν
[1, 32]	τεκμηρίῳ· κατέγνωσμαι γὰρ καὶ παρὰ	θεῷ	καὶ παρὰ σοί, πάτερ. Κατεγνωσμένος
[1, 33]	ἐπιτηδειότατος εἴη τιμωρεῖν ἤδη τῷ	θεῷ	καὶ τὰ κατασκευασθέντα παρὰ τοὺς
[1, 2]	ἀρχιερωσύνην Ὑρκανὸς καὶ θύσας τῷ	θεῷ	μετὰ τάχους ἐπὶ Πτολεμαῖον ὥρμησεν
[1, 10]	εἴη καὶ πολέμου ῥοπὰς βραβεύεσθαι	θεῷ,	πλέον εἶναι τῆς στρατείας τὸ
[1, 23]	καὶ πολλὰ μὲν εὐχαρίστει τῷ	θεῷ,	πολλὰ δὲ Καίσαρι καταστησαμένῳ τὸν
[1, 18]	Σόσσιος δὲ χρυσοῦν ἀναθεὶς τῷ	θεῷ	στέφανον ἀνέζευξεν ἀπὸ Ἱεροσολύμων ἄγων
[1, 28]	φιλούντων· ἐπεύχομαι δὲ καὶ τῷ	θεῷ	συναρμόσαι τοὺς γάμους ἐπὶ συμφέροντι
[1, 3]	ἐν ᾗ σκηνοποιεῖσθαι πάτριον τῷ	θεῷ,	συνέβη μὲν κατ' ἐκείνας τὰς
[1, 23]	βασιλικήν· ἐπεύχομαι δὲ καὶ τῷ	θεῷ	τηρῆσαι τὴν ἐμὴν κρίσιν, ἂν
[1, 26]	ἀγένειαν ἀδοξῶν” κατὰ δὲ τὰς	θήρας	προσκρούειν μὲν σιωπῶν, ἐπαινέσας δὲ
[1, 21]	μὴ δόξειεν ἐπίφθονος ἤ τι	θηρᾶσθαι	μεῖζον εὐεργετῶν τὰς πόλεις πλέον
[1, 23]	ἱερὰν φύσιν, ἧς καὶ παρὰ	θηρίοις	αἱ στοργαὶ μένουσιν, ἔπειτα τὸν
[1, 32]	φυλακτέον· ἐγὼ γὰρ οἶδα τὸ	θηρίον	καὶ προορῶμαι τὴν μέλλουσαν ἀξιοπιστίαν
[1, 30]	Ἀλλ' ἀμήχανον ἐκφυγεῖν οὕτω φονικὸν	θηρίον,	παρ' ᾧ μηδὲ φιλεῖν τινας
[1, 32]	ἐποριζόμην. Τὸ δὲ μιαρὸν τοῦτο	θηρίον	τῆς ἐμῆς ὑπερεμπλησθὲν ἀνεξικακίας ἤνεγκεν
[1, 1]	τὸ ὕψος, ὁ δὲ τὸ	θηρίον	ὑπὸ τὴν γαστέρα πλήξας ἐπικατέσεισεν
[1, 30]	εἶναι φεύγειν ὡς πορρωτάτω τοῦ	θηρίου.	Πολλάκις δὲ ἀποδυρόμενον πρὸς τὴν
[1, 32]	ἐξωλέστατος πάντων ἀνθρώπων ἐγενόμην καὶ	θηρίου	ψυχὴν εἶχον ἀνημέρου, πάτερ, οὐκ
[1, 21]	μιᾷ γοῦν ἡμέρᾳ ποτὲ τεσσαράκοντα	θηρίων	ἐκράτησεν· ἔστι δὲ καὶ συοτρόφος
[1, 31]	ἄλλα φιλοφρονούμενος καὶ σπεύδειν παρακαλῶν·	θήσεσθαι	γὰρ αὐτοῦ καὶ τὰς πρὸς
[1, 5]	πρόφασις δ' ἦν Πτολεμαῖος ἀεὶ	θλίβων	τὴν πόλιν, ταύτην μὲν ὑπεδέξατο
[1, 2]	καὶ ἑβδομήκοντα ἔτη Ἰουδαίους ἀπαλλάττει.	(Θνήσκει	δὲ καὶ αὐτὸς ἐπιβουλευθεὶς ἐν
[1, 17]	δυσχωρίαις τῶν ἐναντίων αὐτός τε	θνήσκει	μάλα γενναῖος ἐν τῇ μάχῃ
[1, 0]	ἤδη καμνόντων Ἰουδαίοις τῶν πραγμάτων	θνήσκει	μὲν Νέρων, Οὐεσπασιανὸς δὲ ἐπὶ
[1, 13]	ἀδελφὸν καὶ Ὑρκανὸν ἀγεννέστατον, ἀνδρειότατα	θνήσκει	ποιησάμενος τὴν καταστροφὴν τοῖς κατὰ
[1, 11]	παρανομίας γενόμενος μετὰ τὸ συμπόσιον	θνήσκει	τά τε ἄλλα δραστήριος ἀνὴρ
[1, 32]	γὰρ εἰμὶ πατροκτόνος, οὐκ ὀφείλω	θνήσκειν	ἀβασάνιστος. Τοιαῦτα μετ' ὀλοφυρμοῦ καὶ
[1, 33]	τοῖς ἐκείνων λόγοις διεφημίσθη καὶ	θνήσκειν	ὁ βασιλεύς, ὥστε θαρραλεώτερον ἥπτοντο
[1, 33]	κίνδυνος, ὑπὲρ τοῦ πατρίου νόμου	θνήσκειν·	τοῖς γὰρ οὕτω τελευτῶσιν ἀθάνατόν
[1, 16]	ὑπελάμβανεν πρὸς τὰς ἐπαναστάσεις καὶ	Θολεμαῖον	ἐπ' αὐτῆς ἐπὶ Σαμαρείας ὑπέστρεφεν,
[1, 16]	θορυβεῖν τὴν Γαλιλαίαν κτείνουσιν μὲν	Θολεμαῖον	τὸν στρατηγὸν ἀδοκήτως προσπεσόντες, ἐπόρθουν
[1, 16]	λαβόντες ἄδειαν οἷς ἔθος ἦν	θορυβεῖν	τὴν Γαλιλαίαν κτείνουσιν μὲν Θολεμαῖον
[1, 8]	παρῆν ἀπ' Αἰγύπτου τοῖς τῇδε	θορύβοις	ἠπειγμένος, ἐπὶ τινὰς μὲν τῶν
[1, 4]	Τελευτᾷ γοῦν ἐν μέσοις τοῖς	θορύβοις	στρεφόμενος βασιλεύσας ἑπτὰ πρὸς τοῖς
[1, 33]	τοὺς ὀφθαλμοὺς ὡς τεθνεὼς ἀνέστρεψεν.	Θορύβου	δὲ τῶν θεραπευόντων γενομένου πρὸς
[1, 14]	μήτε τοὺς κατὰ τὴν Ἰταλίαν	θορύβους	ἐπὶ Ῥώμης ἔπλει. (Κινδυνεύσας δὲ
[1, 10]	καὶ τοὺς ἀνὰ τὴν χώραν	θορύβους	ἐπιὼν κατέστελλεν, ἀπειλητὴς ἅμα καὶ
[1, 29]	τὴν αὐλήν, ὃ νεωτέρους ἐκίνησεν	θορύβους·	ἡ γὰρ Φερώρα γυνὴ μετὰ
[1, 4]	ὅπλων. (Γίνεται δὲ πάλιν ἀρχὴ	θορύβων	Ἀντίοχος ὁ καὶ Διόνυσος ἐπικληθείς,
[1, 8]	γε μὴν αὐτοῖς ἀρχὴ γίνεται	θορύβων	Ἀριστόβουλος ἀποδρὰς ἐκ Ῥώμης, ὃς
[1, 19]	ἄλλων τῶν κατὰ Ἰουδαίαν ἀπηλλαγμένος	θορύβων	καὶ κεκρατηκὼς Ὑρκανίας, ὃ δὴ
[1, 0]	ἠρέμει, μεστὰ δ' ἦν πάντα	θορύβων	μετὰ Νέρωνα, καὶ πολλοὺς μὲν
[1, 0]	καὶ χρήμασιν, ὡς δι' ὑπερβολὴν	θορύβων	τοῖς μὲν ἐν ἐλπίδι κτήσεως
[1, 33]	οἷς οἱ δορυφόροι καὶ τὸ	Θρᾴκιον	στῖφος Γερμανοί τε καὶ Γαλάται
[1, 19]	τούτῳ τοὺς Ἄραβας ἐπὶ μεῖζον	θράσος	ἦρεν ἡ φήμη προσλογοποιοῦσα τοῖς
[1, 16]	μὲν πολεμικὴν ἔχοντες, τὸ δὲ	θράσος	λῃστρικόν. Συμβαλόντες γοῦν τῷ σφετέρῳ
[1, 23]	καὶ παρρησίαν. Ἐκ δὲ τοῦ	θράσους	αὐτῶν ἀφορμὰς οἱ διαβάλλοντες ἐλάμβανον,
[1, 23]	τοῖς νέοις γίνεσθαι τὰς σπουδὰς	θράσους	ἐφόδιον. Εἴ γε μὴν ἕκαστος
[1, 17]	παραδοῦναι τὰ Σαμόσατα. ~(Κἀν τούτῳ	θραύεται	τὰ κατὰ τὴν Ἰουδαίαν Ἡρώδου
[1, 7]	καθ' ἡμέραν νομίμων εἰς τὴν	θρησκείαν	ἀπέστησαν. Τρίτῳ γὰρ μηνὶ τῆς
[1, 7]	αἷς παντὸς ἔργου διὰ τὴν	θρησκείαν	χεῖρας ἀπίσχουσιν Ἰουδαῖοι, τὸ χῶμα
[1, 7]	ἐπιόντας βλέποντες ἀθορύβως ἐπὶ τῆς	θρησκείας	ἔμειναν, σπένδοντες δὲ ἀπεσφάττοντο καὶ
[1, 7]	μάλιστα τοῦ μηδὲν παραλῦσαι· τῆς	θρησκείας	ἐν μέσοις τοῖς βέλεσιν ἀνειλημένους·
[1, 0]	τὴν εἰς Ἰταλίαν καὶ τὸν	θρίαμβον.	(Ταῦτα πάντα περιλαβὼν ἐν ἑπτὰ
[1, 21]	καὶ τοῖς ἔξωθεν τοίχοις καὶ	θριγκοῖς	καὶ στέγαις περικεχύσθαι τὸν πλοῦτον
[1, 25]	Ἡρώδης δωρεῖται ταλάντων ἑβδομήκοντα δώροις	θρόνῳ	τε χρυσῷ διαλίθῳ καὶ εὐνούχοις
[1, 28]	σῷ παιδί, Ἀντίπατρε, τὴν Ἀριστοβούλου	θυγατέρα·	γένοιο γὰρ ἂν οὕτω πατὴρ
[1, 22]	Μαριάμμην τὴν Ἀλεξάνδρου τοῦ Ἀριστοβούλου	θυγατέρα,	δι' ἣν αὐτῷ στασιασθῆναι συνέβη
[1, 25]	ἀγανακτῶν πρὸς Ἀλέξανδρον καὶ τὴν	θυγατέρα	διαζεύξας ἀπάξειν ἔφασκεν, ἕως περιέστησεν
[1, 12]	γήμας τὴν Ἀλεξάνδρου τοῦ Ἀριστοβούλου	θυγατέρα,	θυγατριδῆν δὲ Ὑρκανοῦ Μαριάμην οἰκεῖος
[1, 17]	τὴν Ἀλεξάνδρου τοῦ Ἀριστοβούλου μετιὼν	θυγατέρα	καθωμολογημένην ὡς ἔφαμεν αὐτῷ καὶ
[1, 25]	διασπαράξω; Προσθήσω δὲ καὶ τὴν	θυγατέρα	μου τῷ καλῷ νυμφίῳ· καὶ
[1, 23]	ἔγημεν Ἀρχελάου τοῦ Καππαδόκων βασιλέως	θυγατέρα,	προσελάμβανον ἤδη τῷ μίσει καὶ
[1, 25]	καὶ πάλιν αὐτῷ μνηστεύεσθαι τὴν	θυγατέρα.	Σφόδρα δὲ ἀξιοπίστως Ἀρχέλαος ᾧ
[1, 28]	αὐτῷ μὲν τὴν Ἀριστοβούλου συνῴκισεν	θυγατέρα,	τὸν δὲ υἱὸν αὐτοῦ τῇ
[1, 28]	τὴν μὲν σήν, ὦ Φερώρα,	θυγατέρα	τῷ πρεσβυτέρῳ τῶν ἀδελφῶν Ἀλεξάνδρου
[1, 24]	ᾧ χαλεπήνας Ἡρώδης τὴν μὲν	θυγατέρα	τῷ πρὸς Πάρθων ὕστερον ἀναιρεθέντι
[1, 29]	καὶ τοῦ βασιλέως ὑβρίσαι δύο	θυγατέρας,	δι' ἃ δὴ μάλιστα ταύτην
[1, 29]	καὶ τὴν εἰς τὰς ἑαυτοῦ	θυγατέρας	ὕβριν, ὅτι τε Φαρισαίοις μὲν
[1, 28]	καὶ Ἀγρίππας καὶ Ἀριστόβουλος υἱοί,	θυγατέρες	δὲ Ἡρωδιὰς καὶ Μαριάμμη. Τὴν
[1, 7]	αἰχμάλωτον. Δύο δ' ἦσαν αὐτῷ	θυγατέρες	καὶ δύο υἱεῖς, ὧν ὁ
[1, 28]	Ἐγένοντο δ' αὐτῷ καὶ ἄλλαι	θυγατέρες	Ῥωξάνη τε καὶ Σαλώμη, ἡ
[1, 22]	πέντε τέκνων γενομένων δύο μὲν	θυγατέρες,	τρεῖς δ' ἦσαν υἱεῖς. Καὶ
[1, 28]	τῶν φίλων συνῴκισεν καὶ τῶν	θυγατέρων	αὐτῆς τὴν μὲν τῷ Ἀλεξᾶ
[1, 24]	καθωσίωσε τὴν πρεσβυτάτην τῶν ἑαυτοῦ	θυγατέρων	ἐπὶ προικὶ τριακοσίοις ταλάντοις. Ἀλλ'
[1, 28]	θείῳ. Τῶν δ' ἐκ Μαριάμμης	θυγατέρων	ἡ μὲν ἀδελφῆς υἱὸν Ἀντίπατρον
[1, 8]	Ἰώσηπος καὶ Φερώρας καὶ Σαλώμη	θυγάτηρ.	Ἐξῳκειωμένος δὲ τοὺς πανταχοῦ δυνατοὺς
[1, 13]	ἀδελφὸν συνειλημμένον, καὶ προσῄει Ὑρκανοῦ	θυγάτηρ	Μαριάμμη, συνετωτάτη γυναικῶν, καταντιβολοῦσα μὴ
[1, 30]	γοῦν καὶ ἡ τοῦ ἀρχιερέως	θυγάτηρ	Μαριάμμη τῆς ἐπιβουλῆς συνίστωρ· βασανιζόμενοι
[1, 28]	ἐκ Μαλθάκης τῆς Σαμαρείτιδος, καὶ	θυγάτηρ	Ὀλυμπιάς, ἣν ὁ ἀδελφιδοῦς αὐτοῦ
[1, 24]	κλαίουσα τῇ Σαλώμῃ διήγγειλεν ἡ	θυγάτηρ,	προσετίθει δ' ὅτι καὶ τῶν
[1, 25]	περὶ τῷ γαμβρῷ καὶ τῇ	θυγατρὶ	δείσας. Γίνεται δὲ βοηθὸς αὐτοῖς
[1, 28]	δὲ υἱὸν αὐτοῦ τῇ Φερώρα	θυγατρί.	(Καταμάθοι δ' ἄν τις, ὅσον
[1, 12]	τὴν Ἀλεξάνδρου τοῦ Ἀριστοβούλου θυγατέρα,	θυγατριδῆν	δὲ Ὑρκανοῦ Μαριάμην οἰκεῖος τῷ
[1, 28]	ἐκ Μαριάμμης τῆς τοῦ ἀρχιερέως	θυγατρός,	Ἀντίπας δὲ καὶ Ἀρχέλαος ἐκ
[1, 29]	ἐκ Μαριάμμης τῆς τοῦ ἀρχιερέως	θυγατρὸς	γεγονώς. (Ἔπλευσεν δὲ καὶ Συλλαῖος
[1, 25]	μετὰ δὲ σοῦ περὶ τῆς	θυγατρὸς	ἐξετάσων, ἣν ἐκείνῳ γε πρὸς
[1, 27]	ὄντα. Τοῦτο δ' ὥσπερ τελευταία	θύελλα	χειμαζομένους τοὺς νεανίσκους ἐπεβάπτισεν· ἡ
[1, 19]	ἀπέκτειναν καὶ τοιαῦτα τῷ θεῷ	θύματα	περὶ τοῦ πολέμου κατέστεψαν. Ἀλλ'
[1, 7]	καὶ τράπεζαν καὶ σπονδεῖα καὶ	θυμιατήρια,	ὁλόχρυσα πάντα, πλῆθός τε ἀρωμάτων
[1, 7]	ἔμειναν, σπένδοντες δὲ ἀπεσφάττοντο καὶ	θυμιῶντες	καὶ τῆς πρὸς τὸ θεῖον
[1, 11]	ἀνθυπεκρίνετο δὲ μόλις Ἡρώδης τὸν	θυμὸν	ἐπέχων καὶ Κασσίῳ δι' ἐπιστολῶν
[1, 24]	ἑτέρα διαβολὴ συνέδραμεν ἡ τὸν	θυμὸν	ὑπεκκαύσασα τοῦ βασιλέως· ἤκουσεν γὰρ
[1, 30]	Ἀποσκήπτει δ' εἰς πρώτην ὁ	θυμὸς	Δωρίδα τὴν Ἀντιπάτρου μητέρα· καὶ
[1, 32]	οἶκτον προυκαλέσατο, μόνον δὲ ὁ	θυμὸς	Ἡρώδην ἄδακρυν διεκράτει τοὺς ἐλέγχους
[1, 22]	εἵπετο τῷ πάθει, καὶ τοῦ	θυμοῦ	πεσόντος ὁ ἔρως πάλιν ἀνεζωπυρεῖτο.
[1, 16]	ἀναχωρεῖ καὶ πρὸς τὴν διαμαρτίαν	θυμούμενος	ὅσοις ἐπετύγχανεν Ἰουδαίοις ἀνῄρει, μηδεμίαν
[1, 24]	τοὺς διαφόρους φονῶντι τῷ βασιλικῷ	θυμῷ	κατεχρῶντο. Καὶ τὸ μὲν ψεῦδος
[1, 4]	ἐλπίσας. Ὡς δ' οὔτε Ἰουδαῖοι	θυμῶν	οὔτε οἱ Ἕλληνες ἐπαύσαντο πίστεως,
[1, 2]	τὴν πατρῴαν ἀρχιερωσύνην Ὑρκανὸς καὶ	θύσας	τῷ θεῷ μετὰ τάχους ἐπὶ
[1, 7]	κατεχούσης τὴν πόλιν αἵ τε	θυσίαι	καθ' ἡμέραν καὶ οἱ ἐναγισμοὶ
[1, 19]	τῷ θεῷ καὶ μετὰ τὴν	θυσίαν	διέβαινεν τὸν Ἰορδάνην ποταμὸν μετὰ
[1, 7]	καὶ τὰς ἐξ ἔθους ἐπιτελεῖν	θυσίας.	Αὖθις δ' ἀποδείξας Ὑρκανὸν ἀρχιερέα
[1, 14]	ταῖς ἄλλαις ἀρχαῖς οἱ ὕπατοι	θύσοντές	τε καὶ τὸ δόγμα ἀναθήσοντες

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 10/05/2006