Alphabétiquement     [«   »]
τίς 4
τισι 1
Τὸ 10
τὸ 168
τό 2
τόδε 2
τοιαῦτα 1
Fréquences     [«    »]
136 δὲ
82 εἶναι
75 ἐν
168 τὸ
284 καὶ
HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

PLOTIN, Les Ennéades, IV, livre VII

τὸ


Ennéade, livre, chap.
[4, 7, 10]   εἰς ἐνέργειαν. Τί γὰρ ἔσται  τὸ   ἄγον μὴ ὄντος ἑτέρου παρ´
[4, 7, 10]   δυνάμει, ἐνεργείᾳ δὲ ἔσται. {Καίτοι  τὸ   ἀεὶ μένειν τὸ αὐτὸ εἴπερ
[4, 7, 10]   τῶν θνητῶν τούτων, ἀλλὰ ἀιδίῳ  τὸ   ἀίδιον κατανοοῦντα, πάντα τὰ ἐν
[4, 7, 8]   δεικτέον ἐκ τῶνδε. Εἰ γὰρ  τὸ   αἰσθάνεσθαί ἐστι τὸ σώματι προσχρωμένην
[4, 7, 6]   οὐκ ἂν ἄλλον τρόπον γένοιτο  τὸ   αἰσθάνεσθαι οἷον ἐν κηρῷ
[4, 7, 8]   εἶναι ἀξιοῦμεν, ἀλλὰ τὸ νοεῖν,  τὸ   αἰσθάνεσθαι, λογίζεσθαι, ἐπιθυμεῖν, ἐπιμελεῖσθαι ἐμφρόνως
[4, 7, 6]   σῶμα εἴη ψυχή, οὔτε  τὸ   αἰσθάνεσθαι οὔτε τὸ νοεῖν οὔτε
[4, 7, 7]   ἄλλο ἐστί δεῖ τοιοῦτον τίθεσθαι  τὸ   αἰσθανόμενον, οἷον πανταχοῦ αὐτὸ ἑαυτῷ
[4, 7, 6]   αἴσθοιο. Καὶ εἰ ἓν εἴη  τὸ   αἴσθημα, οἷον πρόσωπον, εἰς
[4, 7, 13]   Καὶ τῇ σπουδῇ ταύτῃ περὶ  τὸ   αἰσθητὸν τεταμένη, μετὰ μὲν πάσης
[4, 7, 8]   Εἰ οὖν τὸ νοεῖν ἐστι  τὸ   ἄνευ σώματος ἀντιλαμβάνεσθαι, πολὺ πρότερον
[4, 7, 6]   πρὸς τοῦτο περαίνειν, καὶ τοιοῦτον  τὸ   ἀντιλαμβανόμενον εἶναι, ἓν ὂν ὄντως.
[4, 7, 7]   αἰσθανόμενον, οἷον πανταχοῦ αὐτὸ ἑαυτῷ  τὸ   αὐτὸ εἶναι. Τοῦτο δὲ ἄλλῳ
[4, 7, 5]   μεριζόμενον εἰς πλείω ἕκαστον μὴ  τὸ   αὐτὸ εἶναι τῶν μερῶν τῷ
[4, 7, 10]   ἔσται. {Καίτοι τὸ ἀεὶ μένειν  τὸ   αὐτὸ εἴπερ τὸ δυνάμει ἕξει,
[4, 7, 5]   μανθάνειν, ὡς, ὅπου τὸ μέρος  τὸ   αὐτό ἐστι τῷ ὅλῳ, τοῦτο
[4, 7, 5]   σώματι παρεῖναι ἀδύνατον ἐν πλείοσι  τὸ   αὐτὸ ὅλον εἶναι καὶ τὸ
[4, 7, 6]   ὅτι ἕτερα ταῦτα, μὴ εἰς  τὸ   αὐτὸ ὁμοῦ τῶν αἰσθημάτων ἐλθόντων;
[4, 7, 6]   συνδραμεῖται εἰς ἓν καὶ  τὸ   αὐτὸ πάλιν, οἷον τὸ μέσον,
[4, 7, 7]   αἰσθάνεται, καὶ ὅλη ψυχὴ  τὸ   αὐτὸ πάσχει. Πῶς οὖν τοῦτο
[4, 7, 10]   δὲ καὶ φύσιν μὲν προτέραν  τὸ   αὐτὸ πνεῦμα λέγειν, ἐν δὲ
[4, 7, 5]   τι προσελεύσεται, οὐδὲν δὲ ἔσται  τὸ   αὐτό, πῶς οὖν ἡμῖν αἱ
[4, 7, 5]   ἀνάγκης; Οὕτω γὰρ ἂν μένοι  τὸ   αὐτὸ τοῦ ποσοῦ κλεπτομένου, ἅτε
[4, 7, 7]   ἐκ τῆς τοῦ ἀλγεῖν αἰσθήσεως  τὸ   αὐτὸ τοῦτο. Ὅταν δάκτυλον λέγηται
[4, 7, 1]   ἑκάστου τε τῶν ἐνόντων πρὸς  τὸ   αὐτοῦ φερομένου, φθείροντός τε ἄλλου
[4, 7, 4]   προσγενόμενον καὶ παρόν, καὶ βαρυνεῖ  τὸ   βαρύ· καὶ μελανεῖ τὸ μέλαν,
[4, 7, 9]   εἰ γλυκὺ καὶ πικρὸν κραθείη,  τὸ   γλυκὺ οὐκ ἔστιν· οὐκ ἄρα
[4, 7, 10]   τὴν ἐντελέχειαν οὗ ἐστιν εἶναι,  τὸ   δ´ ἀληθές, μηδὲ ὕπνον γίνεσθαι·
[4, 7, 6]   οἷον τὸ μέσον, ἄλλο,  τὸ   δὲ ἄλλο, ἑκάτερον ἑκατέρου αἴσθησιν
[4, 7, 7]   γὰρ μεγέθους τὸ μὲν ἄλλο,  τὸ   δὲ ἄλλο ἐστί δεῖ τοιοῦτον
[4, 7, 6]   εἰ τὸ μὲν δι´ ὀμμάτων,  τὸ   δὲ δι´ ἀκοῆς, ἕν τι
[4, 7, 8]   καὶ σωφροσύνη εὐκρασία,  τὸ   δὲ κάλλος εὐμορφία τις ἐν
[4, 7, 3]   οὐ φήσουσιν ὕλη γὰρ ἄποιον  τὸ   δὲ κατὰ τὸ εἶδος τεταγμένον
[4, 7, 2]   ἔχειν, τὸ μὲν ἔχειν,  τὸ   δὲ μή, μηδέτερον
[4, 7, 4]   μηδέν, πνεῦμα ἂν εἴη μόνον,  τὸ   δέ πως ἔχον ὄνομα. Καὶ
[4, 7, 4]   ψυχή, ὅτι μυρία πνεύματα ἄψυχα,  τὸ   δέ πως ἔχον πνεῦμα φήσουσι,
[4, 7, 5]   τὸ μέν τι ἀπορρεύσεται αὐτοῦ,  τὸ   δέ τι προσελεύσεται, οὐδὲν δὲ
[4, 7, 10]   ἑτέρα, ὥστε πολλὰς εἶναι, καὶ  τὸ   δὴ μέγιστον, ὡς ἀνάγκη πρὸ
[4, 7, 8]   ἂν εἴη καὶ τὸ νοεῖν  τὸ   διὰ σώματος καταλαμβάνειν, ταὐτὸν
[4, 7, 8]   οἶμαι, καὶ τὸ καλὸν καὶ  τὸ   δίκαιον· καὶ τούτων ἄρα
[4, 7, 10]   ἀεὶ μένειν τὸ αὐτὸ εἴπερ  τὸ   δυνάμει ἕξει, καθ´ ἑαυτό, εἰς
[4, 7, 10]   νοῦν μηδὲ θεὸν εἶναι. Εἰ  τὸ   δυνάμει, μὴ ὄντος πρότερον τοῦ
[4, 7, 8]   εἰ μὴ ἄρα ἀνδρία  τὸ   δυσπαθὲς τοῦ πνεύματος εἴη, καὶ
[4, 7, 12]   φθοράν. Ἀλλ´ ἀλλοίωσις φθείρουσα  τὸ   εἶδος ἀφαιρεῖ, τὴν δὲ ὕλην
[4, 7, 3]   γὰρ ἄποιον τὸ δὲ κατὰ  τὸ   εἶδος τεταγμένον ἐπιφέρειν τὴν ζωήν,
[4, 7, 3]   ζωήν, εἰ μὲν οὐσίαν φήσουσι  τὸ   εἶδος τοῦτο εἶναι, οὐ τὸ
[4, 7, 1]   ἄνθρωπος, εἴπερ τοῦτο, κατὰ  τὸ   εἶδος ὡς πρὸς ὕλην τὸ
[4, 7, 12]   τε τὸ λυόμενον σύνθεσιν εἰς  τὸ   εἶναι εἰληφὸς ταύτῃ διαλύεσθαι πέφυκεν,
[4, 7, 10]   ἄρα τῷ εἶδος εἶναί τινος  τὸ   εἶναι ἔχει, ἀλλ´ ἔστιν οὐσία
[4, 7, 12]   πρὸ σώματός τε αὐτῇ δίδωσι  τὸ   εἶναι καὶ ἀιδίοις ἐπιστήμαις κεχρημένην
[4, 7, 10]   παρὰ τὸ ἐν σώματι ἱδρῦσθαι  τὸ   εἶναι λαμβάνουσα, ἀλλ´ οὖσα πρὶν
[4, 7, 10]   φύσις, παρ´ αὐτῆς ἔχουσα  τὸ   εἶναι, πᾶν τὸ ὄντως ὄν,
[4, 7, 5]   ἔσται, ὥσπερ πᾶν ποσὸν ἀφαιρέσει  τὸ   εἶναι τὸ πρόσθεν ἠλλάξατο εἰ
[4, 7, 9]   σώμασιν, ἀλλὰ δυνάμει μόνον ἀπολέσασα  τὸ   εἶναι ψυχή· ὥσπερ, εἰ γλυκὺ
[4, 7, 6]   ἂν ἀριθμοῦ ἔχοι εἰς ποικιλίαν  τὸ   εἰσιὸν αἴσθημα; Καὶ ἕκαστον δὴ
[4, 7, 5]   οὐδὲ ἐφ´ ἑκάτερα ἐπὶ  τὸ   ἔλαττόν γε ἐπὶ τὸ
[4, 7, 9]   ἔτι εἰ σμικρότερον ὅπερ ἀδύνατον,  τὸ   ἔλαττον ἴσον γενέσθαι τῷ μείζονι
[4, 7, 10]   ἀλλ´ ἔστιν οὐσία οὐ παρὰ  τὸ   ἐν σώματι ἱδρῦσθαι τὸ εἶναι
[4, 7, 3]   ἀέρι καὶ πνεύματι σκεδαστοτάτῳ καὶ  τὸ   ἑνὶ εἶναι ἔχοντι οὐ παρ´
[4, 7, 13]   ψυχῆς ὑπερέχουσα τοῦ διοικουμένου εἰς  τὸ   ἔξω καὶ τοῦ παντὸς συνεπιμελουμένη,
[4, 7, 9]   παράθεσινἔσεσθαι διεληλυθὸς δὲ διὰ παντὸς  τὸ   ἐπεμβληθὲν, ἔτι εἰ σμικρότερον ὅπερ
[4, 7, 10]   τε ἐργάζεσθαι καὶ ψυχὴν οὖσαν  τὸ   ἐπὶ τῇ κράσει πάθημα. Ὅτι
[4, 7, 10]   ἀχώριστος ἐντελέχεια. Καὶ μὴν οὐδὲ  τὸ   ἐπιθυμοῦν, μὴ σιτίων μηδὲ ποτῶν
[4, 7, 6]   αἰσθάνεσθαι οὔτε τὸ νοεῖν οὔτε  τὸ   ἐπίστασθαι οὔτε ἀρετὴ οὔτε τι
[4, 7, 2]   μὲν δὴ ἑνὶ αὐτῶν προσείη  τὸ   ζῆν, αὐτὸ τοῦτο ἂν εἴη
[4, 7, 7]   τοῦ πονοῦντος μέρους τοῦ πνεύματος  τὸ   ἡγεμονοῦν αἰσθάνεται, καὶ ὅλη
[4, 7, 7]   γίγνεσθαι, καὶ τούτων ἁπασῶν ὕστερον  τὸ   ἡγεμονοῦν αἴσθεσθαι καὶ τῆς ἑαυτοῦ
[4, 7, 7]   καὶ τούτου ἄλλῳ, ἕως πρὸς  τὸ   ἡγεμονοῦν ἀφίκοιτο. Ἀνάγκη τοίνυν, εἰ
[4, 7, 7]   δῆλον ὅτι ὁμολογήσουσιν, ὡς περὶ  τὸ   ἡγεμονοῦν γίγνεται. Ἄλλου δὴ ὄντος
[4, 7, 6]   ὁρῷτο; ὥστε ἔτι μᾶλλον εἰς  τὸ   ἡγεμονοῦν ἰόντα οἷον ἀμερῆ νοήματα
[4, 7, 6]   ἴσῳ ἐφαρμόσει, ὅτι οὐκ ἴσον  τὸ   ἡγεμονοῦν παντὶ αἰσθητῷ. Κατὰ πηλίκα
[4, 7, 10]   δ´ ὑμῖν θεὸς ἄμβροτος πρὸς  τὸ   θεῖον ἀναβὰς καὶ τὴν πρὸς
[4, 7, 10]   ἄλλοις οὖσαν. Ἔνθα δὴ καὶ  τὸ   θεῖον ἅπαν καὶ τὸ μακάριον
[4, 7, 8]   δὴ τοῦ ὅλου χρεία πρὸς  τὸ   θίγειν· ἀρκεῖ γὰρ καθ´ ἕν
[4, 7, 4]   εἶναι, τόπον δὲ ζητούσης εἰς  τὸ   ἱδρυθῆναι, δέον ζητεῖν, ὅπου τὰ
[4, 7, 6]   καὶ διαιροῖτο; Οὐ γὰρ δὴ  τὸ   ἴσον τῷ ἴσῳ ἐφαρμόσει, ὅτι
[4, 7, 10]   τὴν φύσιν ἑκάστου σκοπεῖσθαι εἰς  τὸ   καθαρὸν αὐτοῦ ἀφορῶντα, ἐπείπερ τὸ
[4, 7, 8]   εἶναι. Ἀμέγεθες δέ, οἶμαι, καὶ  τὸ   καλὸν καὶ τὸ δίκαιον· καὶ
[4, 7, 4]   μόνον, ψύξει· καὶ κοῦφα ποιήσει  τὸ   κοῦφον προσγενόμενον καὶ παρόν, καὶ
[4, 7, 10]   ὀρεκτὸν ὂν ἐκείνου. Πρότερον ἄρα  τὸ   κρεῖττον καὶ ἑτέραν φύσιν ἔχον
[4, 7, 10]   οὐκ εἶναι δεήσει. Ὡς καὶ  τὸ   λευκόν, αὐτὸ τὸ χρῶμα, οὐ
[4, 7, 4]   καὶ μελανεῖ τὸ μέλαν, καὶ  τὸ   λευκὸν λευκὸν ποιήσει. Οὐ γὰρ
[4, 7, 10]   εἰ δὲ καὶ ὂν ἦν  τὸ   λευκὸν μετὰ τοῦ λευκὸν εἶναι,
[4, 7, 10]   ἂν ἀεί· ἀλλὰ μόνον ἔχει  τὸ   λευκόν. Ὧι δ´ ἂν τὸ
[4, 7, 12]   καὶ αὐτὴν εἶναι. Πᾶν τε  τὸ   λυόμενον σύνθεσιν εἰς τὸ εἶναι
[4, 7, 10]   καὶ τὸ θεῖον ἅπαν καὶ  τὸ   μακάριον ἱδρῦσθαι δεῖ ζῶν παρ´
[4, 7, 5]   μέρους τὸ μέρος; Οὐδὲν ἄρα  τὸ   μέγεθος συνεβάλλετο τῇ οὐσίᾳ αὐτῆς·
[4, 7, 5]   ὑπάρξει. Καὶ προσέτι ψυχῆς ἑκάστης  τὸ   μέγεθος ὡρισμένον ἔσται, οὐδὲ ἐφ´
[4, 7, 5]   τὸ ἔλαττόν γε ἐπὶ  τὸ   μεῖζον ψυχὴ οὐκ ἔσται. Ὅταν
[4, 7, 4]   βαρυνεῖ τὸ βαρύ· καὶ μελανεῖ  τὸ   μέλαν, καὶ τὸ λευκὸν λευκὸν
[4, 7, 7]   γνῶσιν εἶναι παντὸς γὰρ μεγέθους  τὸ   μὲν ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο
[4, 7, 10]   δ´ ἁρμονία ὕστερον, καὶ ὡς  τὸ   μὲν ἄρχει τε καὶ ἐπιστατεῖ
[4, 7, 6]   ταὐτὸν ὁμοῦ πάντων. Καὶ εἰ  τὸ   μὲν δι´ ὀμμάτων, τὸ δὲ
[4, 7, 2]   ἕκαστον ζωὴν σύμφυτον ἔχειν,  τὸ   μὲν ἔχειν, τὸ δὲ μή,
[4, 7, 3]   εἰ ἁπλοῦ ὄντος τοῦ σώματος  τὸ   μὲν ὅσον ὑλικὸν παρ´ αὐτοῦ
[4, 7, 10]   οὖσα ταῦτα ποιοῖ, καὶ ὡς  τὸ   μὲν οὐσία, δ´ ἁρμονία
[4, 7, 10]   δόξαν εἴρηται· καὶ γάρ, ὅτι  τὸ   μὲν πρότερον ψυχή,
[4, 7, 5]   ὥσπερ ἄλλος ὄγκος ἡμῶν,  τὸ   μέν τι ἀπορρεύσεται αὐτοῦ, τὸ
[4, 7, 5]   τὸ αὐτὸ ὅλον εἶναι καὶ  τὸ   μέρος ὅπερ τὸ ὅλον ὑπάρχειν.
[4, 7, 5]   ὅλη; Καὶ πάλιν τοῦ μέρους  τὸ   μέρος; Οὐδὲν ἄρα τὸ μέγεθος
[4, 7, 5]   τοὺς βουλομένους μανθάνειν, ὡς, ὅπου  τὸ   μέρος τὸ αὐτό ἐστι τῷ
[4, 7, 6]   καὶ τὸ αὐτὸ πάλιν, οἷον  τὸ   μέσον, ἄλλο, τὸ δὲ
[4, 7, 10]   κεχρῆσθαι καὶ ἔμφρονι, σκοπεῖν δεῖ  τὸ   μετὰ τοῦτο ἀπὸ τῆς ἡμετέρας
[4, 7, 8]   ἀντιλήψεις πῶς οὖν μέγεθος ὂν  τὸ   μὴ μέγεθος νοήσει καὶ τῷ
[4, 7, 8]   μέγεθος νοήσει καὶ τῷ μεριστῷ  τὸ   μὴ μεριστὸν νοήσει; μέρει
[4, 7, 10]   ἀιδίῳ, δῆλον μὲν ποιεῖ καὶ  τὸ   μὴ σῶμα αὐτὴν δεδεῖχθαι. Καὶ
[4, 7, 6]   ἔσται μνημονεύειν. Εἰ δὲ ἔστι  τὸ   μνημονεύειν καὶ ἄλλων αἰσθάνεσθαι ἐπ´
[4, 7, 8]   ἔσται τῷ αἰσθάνεσθαι. Εἰ οὖν  τὸ   νοεῖν ἐστι τὸ ἄνευ σώματος
[4, 7, 10]   ὕστερος καὶ γεννητὸς καὶ ἐπακτὸν  τὸ   νοεῖν ἔχων, ἐνδέχοιτο ἂν μηδὲ
[4, 7, 6]   ψυχή, οὔτε τὸ αἰσθάνεσθαι οὔτε  τὸ   νοεῖν οὔτε τὸ ἐπίστασθαι οὔτε
[4, 7, 8]   περὶ ψυχὴν εἶναι ἀξιοῦμεν, ἀλλὰ  τὸ   νοεῖν, τὸ αἰσθάνεσθαι, λογίζεσθαι, ἐπιθυμεῖν,
[4, 7, 8]   αἰσθητῶν, οὐκ ἂν εἴη καὶ  τὸ   νοεῖν τὸ διὰ σώματος καταλαμβάνειν,
[4, 7, 8]   πρότερον δεῖ μὴ σῶμα αὐτὸ  τὸ   νοῆσον εἶναι. Ἔτι εἰ αἰσθητῶν
[4, 7, 8]   δὲ τοῦτο, οὐ σῶμα ἔσται  τὸ   νοῆσον· οὐ γὰρ δὴ τοῦ
[4, 7, 8]   σώματος καθαρωτάτων αὐτοεκάστου, ἀνάγκη καὶ  τὸ   νοοῦν σώματος καθαρὸν ὂν
[4, 7, 3]   εἴη. Λυθήσεταί τε καὶ τόδε  τὸ   ξύμπαν, εἴ τις αὐτὸ πιστεύσειε
[4, 7, 3]   ἄλλης παρ´ ἄλλου δυνάμεως εἰς  τὸ   ὅλον συντελούσης· ταύτης δὲ μὴ
[4, 7, 5]   εἶναι καὶ τὸ μέρος ὅπερ  τὸ   ὅλον ὑπάρχειν. Εἰ δὲ ἕκαστον
[4, 7, 10]   μετὸν αὐτῷ διὰ συγγένειαν καὶ  τὸ   ὁμοούσιον. Διὸ καὶ ὅστις τοιοῦτος
[4, 7, 10]   τὸ λευκόν. Ὧι δ´ ἂν  τὸ   ὂν παρὸν παρ´ αὐτοῦ
[4, 7, 10]   ὂν ἀεὶ ἔσται. Τοῦτο τοίνυν  τὸ   ὂν πρώτως καὶ ἀεὶ ὂν
[4, 7, 10]   αὐτῆς ἔχουσα τὸ εἶναι, πᾶν  τὸ   ὄντως ὄν, οὔτε γίνεται
[4, 7, 3]   οὐσίαν φήσουσιν εἶναι, ἀφ´ οὗ  τὸ   πάθημα καὶ ζωὴ εἰς
[4, 7, 11]   τὴν ζωήν, παρ´ ὅτου τοῦτο  τὸ   πάθος ἐλήλυθεν εἰς τὴν ὕλην,
[4, 7, 1]   μὲν μέρος ἡμῶν τοῦτο, οὐ  τὸ   πᾶν ἀθάνατοι, εἰ δὲ ὄργανον,
[4, 7, 10]   καὶ ταὐτὸν δι´ ὅλου πεπονθέναι  τὸ   πᾶν οὐ διαφωνοῦν ἑαυτῷ. Αἰσθήσεις
[4, 7, 3]   σωμάτων ᾡτινιοῦν τις ἀναθεὶς τόδε  τὸ   πᾶν οὐκ ἀνόητόν τε καὶ
[4, 7, 6]   ἴσχειν. Ἀλλὰ γὰρ ἕν ἐστι  τὸ   πᾶν· πῶς γὰρ ἂν καὶ
[4, 7, 3]   ἂν οὐδ´ ἂν ὕλη  τὸ   παράπαν εἴη. Λυθήσεταί τε καὶ
[4, 7, 4]   κρεῖττον αὐτῶν ψυχῆς εἶδος, ἔννουν  τὸ   πνεῦμα καὶ πῦρ νοερὸν τιθέμενοι,
[4, 7, 4]   ἱδρῦσθαι. Εἰ δὲ μηδὲν παρὰ  τὸ   πνεῦμα τὴν ζωὴν καὶ τὴν
[4, 7, 8]   δυνάμεις, ἄλλῳ τινὶ μεγέθει  τὸ   ποιεῖν ἀναθετέον· ἀμεγέθει ἄρα. Τὸ
[4, 7, 4]   καὶ τὴν ψυχὴν τίθενται, τί  τὸ   πολυθρύλλητον αὐτοῖς πως ἔχον, εἰς
[4, 7, 5]   τοῦτο ἐν τῇ αὐτοῦ οὐσίᾳ  τὸ   ποσὸν εἶναι ὑπερβέβηκεν, ἄποσον δὲ
[4, 7, 7]   τὴν δὲ τρίτην, ὅτι ἄλλο  τὸ   πρὸς τῷ ἄνωθεν, καὶ πολλὰς
[4, 7, 5]   πᾶν ποσὸν ἀφαιρέσει τὸ εἶναι  τὸ   πρόσθεν ἠλλάξατο εἰ δέ τι
[4, 7, 14]   φήσομεν τὰς μὲν καθαρὰς ἀπαλλαττομένας  τὸ   προσπλασθὲν ἐν τῇ γενέσει ἀφήσειν,
[4, 7, 10]   τὸ καθαρὸν αὐτοῦ ἀφορῶντα, ἐπείπερ  τὸ   προστεθὲν ἐμπόδιον ἀεὶ πρὸς γνῶσιν
[4, 7, 5]   αὐτῆς. Καὶ ψυχὴ ἔσται  τὸ   προστιθέμενον ἄψυχον σῶμα. Καὶ
[4, 7, 5]   πῶς προστιθεμένης; Εἰ δὲ ἄψυχον  τὸ   προστιθέμενον, πῶς τοῦτο ψυχώσεται καὶ
[4, 7, 7]   ἡγεμονοῦν ἀφίκοιτο. Ἀνάγκη τοίνυν, εἰ  τὸ   πρῶτον πονοῦν ᾔσθετο, ἄλλην τὴν
[4, 7, 11]   ὕλῃ. Ταύτῃ γὰρ καὶ διαλύεται  τὸ   πῦρ. δὲ ψυχὴ οὐχ
[4, 7, 3]   τὸ εἶδος τοῦτο εἶναι, οὐ  τὸ   συναμφότερον, θάτερον δὲ τούτων ἔσται
[4, 7, 10]   εἴδους τάξιν ὡς πρὸς ὕλην  τὸ   σῶμα ἔμψυχον ὂν〉 ἔχειν, σώματος
[4, 7, 1]   τὸ εἶδος ὡς πρὸς ὕλην  τὸ   σῶμα κατὰ τὸ χρώμενον
[4, 7, 9]   ὅλον δι´ ὅλου χωρεῖν δυνατὸν  τὸ   σῶμα· δὲ ψυχὴ δι´
[4, 7, 2]   εἰς τι δεῖ τοῦτο  τὸ   σῶμα, λέγουσι ψυχήν, ἀναλύειν.
[4, 7, 10]   τοῦδε γενέσθαι, οἷον ζῴου οὐ  τὸ   σῶμα τὴν ψυχὴν γεννήσει. Τίς
[4, 7, 2]   ψυχῇ πάρεστιν ἐξανάγκης, ἀνάγκη τοῦτο  τὸ   σῶμα, τὴν ψυχήν, εἰ μὲν
[4, 7, 8]   Εἰ γὰρ τὸ αἰσθάνεσθαί ἐστι  τὸ   σώματι προσχρωμένην τὴν ψυχὴν ἀντιλαμβάνεσθαι
[4, 7, 10]   γένεσις, ἀλλ´ οὐκ οὐσία, πᾶν  τὸ   σωματικὸν εἶναι λέγοιτ´ ἄν, γινόμενον
[4, 7, 8]   γὰρ αἷμά τι ἂν  τὸ   σωφρονεῖν εἴη δικαιότης
[4, 7, 2]   φήσουσι γίγνεσθαι. Δεῖ ἄρα εἶναι  τὸ   τάξον καὶ τὸ τῆς κράσεως
[4, 7, 5]   ποιότητι ἑτέρᾳ τῆς ποσότητος οὔσῃ  τὸ   ταὐτὸν ἀποσῴζειν δύναται τί τοίνυν
[4, 7, 2]   ἄρα εἶναι τὸ τάξον καὶ  τὸ   τῆς κράσεως αἴτιον· ὥστε τοῦτο
[4, 7, 10]   ἦν ἄπιστος, ὡς μὴ πιστεύειν  τὸ   τῆς ψυχῆς αὐτοῖς πάντη ἀθάνατον
[4, 7, 10]   θνητῷ πράγματι, ἀλλ´ ἀνάγκη θεῖον  τὸ   τοιοῦτον εἶναι, ἅτε θείων μετὸν
[4, 7, 5]   τῶν μερῶν τῷ ὅλῳ, εἰ  τὸ   τοσόνδε μέγεθος ψυχή, ἐὰν
[4, 7, 4]   σχέσις καὶ ἄλλο παρὰ  τὸ   ὑποκείμενον καὶ τὴν ὕλην, ἐν
[4, 7, 10]   ποιεῖν, εἶτα φύσιν, καὶ αἰεὶ  τὸ   ὕστερον χεῖρον, ᾗπερ πέφυκεν. Εἰ
[4, 7, 10]   αὐτὸ ἀχώριστος ἐντελέχεια. Λοιπὸν δὲ  τὸ   φυτικὸν ἂν εἴη, ἀμφισβήτησιν
[4, 7, 10]   γὰρ αὖ ἐστι πρὶν αὐξηθῆναι  τὸ   φυτὸν ἐν τῷ ὀλίγῳ ὄγκῳ.
[4, 7, 14]   συνέσεσθαι ἐπὶ πλεῖστον· ἀφειμένον δὲ  τὸ   χεῖρον οὐδὲ αὐτὸ ἀπολεῖσθαι, ἕως
[4, 7, 10]   ἔξω γιγνομένης. Συμβαίνει οὖν αὐτοῖς  τὸ   χεῖρον πρῶτον ποιεῖν καὶ πρὸ
[4, 7, 3]   ἐντίθησι. Δεῖ ἄρα τι εἶναι  τὸ   χορηγὸν τῆς ζωῆς, εἴτε τῇ
[4, 7, 10]   Ὡς καὶ τὸ λευκόν, αὐτὸ  τὸ   χρῶμα, οὐ ποτὲ μὲν λευκόν,
[4, 7, 1]   ὕλην τὸ σῶμα κατὰ  τὸ   χρώμενον ὡς πρὸς ὄργανον· ἑκατέρως
[4, 7, 4]   λευκὸν ποιήσει. Οὐ γὰρ πυρὸς  τὸ   ψύχειν, οὐδὲ τοῦ ψυχροῦ θερμὰ




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 3/06/2010