| Dissertations, Chap. |
| [22, 6] |
σιτίου,
ἀφ´
οὗ
καὶ
Σωκράτης
|
ὑγίανεν, |
καὶ
Πλάτων,
καὶ
Ξενοφῶν,
καὶ |
| [22, 6] |
πρὸς
τὴν
εὐωχίαν
τροφὴν
λόγων
|
ὑγιεινῶν, |
καὶ
ἀνόσου
τοιούτου
δέομαι
σιτίου, |
| [22, 3] |
δὲ
τὰ
αἰσχρά,
κιβδηλεύοντες
τἀληθῆ,
|
ὑγιὲς |
δὲ
οὐδέν,
οὐδὲ
ἄδολον,
οὐδὲ |
| [22, 6] |
ψυχή,
καὶ
οὐχ
οἷον
παρέχεσθαι
|
ὑμῖν. |
Τί
γὰρ
σεμνὸν
ἡ
μνήμη |
| [22, 6] |
δὲ
ὅμως·
ὅτι
καλὴ
μὲν
|
ὑμῶν |
ἡ
ἁρμονία
καὶ
ᾄδεσθαι
προσηνής, |
| [22, 1] |
γῆν,
ἱκετεύσας
βασιλικὴν
παρθένον,
κομισθεὶς
|
ὑπ´ |
αὐτῆς
εἰς
τὸ
ἄστυ,
τυχὼν |
| [22, 4] |
ὁρῶντες.
Ἄνδρες
δύο
μιμοῦνται
μάχην,
|
ὑπαυλοῦντος |
ἄλλου·
ὁ
μὲν
αὐτοῖν
γεωργὸς |
| [22, 2] |
αὐτοσχεδίῳ·
καὶ
ταῦτα,
ὡς
φῆς,
|
ὑπεριδὼν |
παρ´
ἄλλοις
τοῦ
μελιηδέος
λωτοῦ |
| [22, 5] |
καὶ
ὁ
Θεμιστοκλῆς
ἐπαινεῖται
οὐχ
|
ὑπὸ |
Ἀθηναίων
ἐκείνων·
μένει
δὲ
καὶ |
| [22, 5] |
τοῦτο
ὁ
Λεωνίδης
ᾄδεται
οὐχ
|
ὑπὸ |
Λακεδαιμονίων
μόνον
τῶν
τότε,
καὶ |
| [22, 3] |
ἡδονὴν
μέν
τινα
ἔχῃ
κεκραμένην
|
ὑπὸ |
τέχνης
καλῶς,
ἄσημα
δὲ
ὄντα |
| [22, 1] |
ἐπιγενομένου,
σκεδασθείσης
τῆς
σχεδίας,
νηχόμενος,
|
ὑποβαλλούσης |
αὐτῷ
κρήδεμνον
τῆς
Λευκοθέας,
ἐκπεσὼν |
| [22, 5] |
φθειρόμενον
ταχὺ
καὶ
ἀπολλύμενον
καὶ
|
ὑπορρέον
|
τῇ
μνήμῃ
σώζει,
καὶ
τὰς |
| [22, 3] |
ὀδμαῖς·
ὧν
τὰ
μὲν
εἰς
|
ὑποτροφὴν |
προσφορώτατα,
ὀδμὴ
δέ,
καὶ
ἐνοδμή, |
| [22, 3] |
κάπηλοι,
οἳ
σώματα
παραλαβόντες
ἁπλᾶ
|
ὑφ´ |
ἡλίῳ
καθαρῷ
καὶ
ἀέρι
ἐλευθέρῳ |