Dissertations, Chap.
[22, 7]	τὴν νόσον, τὸν δὲ λοιμὸν	ἔα.	Εἰπέ, τίνι ἐπιτρέψω τὴν στρατηγίαν
[22, 7]	τὸν πόλεμον, τὸν δὲ Μηδικὸν	ἔα·	ταύτην μοι διηγοῦ τὴν νόσον,
[22, 7]	καὶ τὴν ἴασιν; Ἱπποκράτην δὲ	ἔα	τοῖς σώμασιν καὶ Θεμιστοκλέα τῇ
[22, 6]	φυλακτέον; ἢ τί πλέον Ἀθηναίοις	ἐγένετο	διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν Ἀττικήν;
[22, 5]	ἀνθρώπων ἴδεν ἄστη καὶ νόον	ἔγνω,	ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ
[22, 2]	καὶ τὸν οἶνον τῷ κρατῆρι	ἐγχέαι,	ἔπαινος δ´ ἐς τοὺς δαιτυμόνας
[22, 6]	μνήμη, ἀθάνατος δὲ ἡ δυστυχία.	Ἐγὼ	δὲ ποθῶ πρὸς τὴν εὐωχίαν
[22, 4]	πάνυ τι ἀκούειν ἐπιτήδεια· ὡς	ἐγὼ	οὐδὲ τὰ Αἰνιάνων θεάματα ἐπαινῶ,
[22, 3]	ἁρμονία γένοιτο; ἀγαπῶ μὲν γὰρ	ἔγωγε	τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν προσιοῦσαν
[22, 3]	εὐφροσύνην συντελεῖ. Εἰ γάρ τις	ἐθέλοι	παραβαλεῖν τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν
[22, 5]	παῖς δὲ Ἀλυάττεω, τύραννος δὲ	ἐθνῶν·	Δάρδανον αὖ πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα
[22, 3]	τῇ ψυχῇ εἰς εὐφροσύνην συντελεῖ.	Εἰ	γάρ τις ἐθέλοι παραβαλεῖν τὴν
[22, 5]	Πανθίᾳ, συνθηρῶντα Κύρῳ, συμβασιλεύοντα Κυαξάρει.	Εἰ	δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι
[22, 5]	δεδεμένος· Κύκλωπι ἐντεύξεται, ἀλλ´ εἰρηνικῷ.	Εἰ	δὲ καὶ Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι
[22, 7]	τοι χαρίεντ´ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα,	εἰ	δήποτέ τοι κατὰ πίονα μηρί´
[22, 6]	τί Χίοι διὰ ταύτην εὐδαιμονέστεροι;	Εἰ	μὲν γὰρ ἀποκρίναντες τὰ καλὰ
[22, 7]	ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ τὰ τείχη, καὶ	εἰ	μὴ Φίλιππος, ἀλλ´ ὁ χρόνος·
[22, 7]	ἄλλος θεὸς ἰατικὸς ψυχῆς νοσούσης,	εἴ	ποτέ τοι χαρίεντ´ ἐπὶ νηὸν
[22, 7]	ὦ Ἄπολλον, καὶ Ζεῦ, καὶ	εἴ	τις ἄλλος θεὸς ἰατικὸς ψυχῆς
[22, 2]	φρεσὶν εἴδεται εἶναι; ~Δεινός τις	εἶ,	ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης εὐφροσύνης
[22, 1]	τί σοι κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν	εἴδεται	εἶναι; ~Δεινός τις εἶ, ὦ
[22, 5]	τερπνότατον καθ´ ἡδονήν, τῷ δὲ	εἰδότι	ἐπαγωγότατον κατὰ ἀνάμνησιν. ~Τίς ἂν
[22, 1]	τέχνην θεῖος· τί γὰρ ἂν	εἴη	χαριέστερον τέλος δήμου εὐθυμουμένου, καὶ
[22, 2]	τοῦτο ἀπόχρη, εὐωχεῖν τὰς ἀκοὰς	εἰκῇ	καὶ ἀναίδην, αὐλῶν συρίγγων τ´
[22, 3]	καὶ οὐκ ἄλλῴ τῳ, χαίρειν	εἰκὸς	δαιτυμόνας δεξιούς τινας, καὶ λόγους
[22, 1]	προχυθέντες τοῦ ἵππου, μεθύουσιν ἐπιθέμενοι,	εἷλον	τὸ ἄστυ; Τοῦτο τί σοι
[22, 3]	καὶ οἱ περὶ τὰς δίκας	εἱλούμενοι	δρῶσιν. ~Ἀλλὰ τά γε τούτων
[22, 1]	σοι κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται	εἶναι;	~Δεινός τις εἶ, ὦ σοφώτατε
[22, 4]	τούτων μιμήματα, πρὸς τῷ κίβδηλα	εἶναι	καὶ σκυθρωπὰ κομιδῇ, καὶ εὐωχουμέναις
[22, 1]	δὴ τὸν Ὀδυσσέα· Τί ἡγεῖ	εἶναι	τὴν εὐφροσύνην, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν;
[22, 7]	νόσον, τὸν δὲ λοιμὸν ἔα.	Εἰπέ,	τίνι ἐπιτρέψω τὴν στρατηγίαν καὶ
[22, 6]	λόγων ταύτης προσηνεστέρα; Χαλεπὸν μὲν	εἰπεῖν	καὶ ἀντιτάξασθαι πολλῷ καὶ γενναίῳ
[22, 5]	καὶ νῦν Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι δὲ	εἰπεῖν,	οἱ καθ´ ἱστορίαν λόγοι τῷ
[22, 5]	οὐ δεδεμένος· Κύκλωπι ἐντεύξεται, ἀλλ´	εἰρηνικῷ.	Εἰ δὲ καὶ Περσεὺς εὐδαίμων,
[22, 3]	ἄφωνα μηδὲν μέγα τῇ ψυχῇ	εἰς	εὐφροσύνην συντελεῖ. Εἰ γάρ τις
[22, 4]	τὰς εὐωχίας, ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις	εἰς	τὰς ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον ἦν
[22, 4]	Ἀνέκειντο τοῖς Πέρσαις αἱ βουλαὶ	εἰς	τὰς εὐωχίας, ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις
[22, 1]	αὐτῷ κρήδεμνον τῆς Λευκοθέας, ἐκπεσὼν	εἰς	τὴν Φαιάκων γῆν, ἱκετεύσας βασιλικὴν
[22, 1]	εἰσδύντες οἱ ἄριστοι τῶν Ἑλλήνων,	εἰς	τὸ ἄστυ εἰσενεχθέντες, προχυθέντες τοῦ
[22, 1]	βασιλικὴν παρθένον, κομισθεὶς ὑπ´ αὐτῆς	εἰς	τὸ ἄστυ, τυχὼν αἰδοῦς παρ´
[22, 5]	ἐκ μεσημβρίης πρὸς βορέην ἄνεμον	εἰς	τὸν Εὔξεινον πόντον καλεόμενον ἐκδιδοῖ·
[22, 3]	μέλος ὀδμαῖς· ὧν τὰ μὲν	εἰς	ὑποτροφὴν προσφορώτατα, ὀδμὴ δέ, καὶ
[22, 1]	ἢ αὖ κοῖλον ἵππον, ἔνθα	εἰσδύντες	οἱ ἄριστοι τῶν Ἑλλήνων, εἰς
[22, 1]	τῶν Ἑλλήνων, εἰς τὸ ἄστυ	εἰσενεχθέντες,	προχυθέντες τοῦ ἵππου, μεθύουσιν ἐπιθέμενοι,
[22, 5]	Ἐπίδαμνός ἐστιν πόλις ἐν δεξιᾷ	εἰσπλέοντι	τὸν Ἰώνιον κόλπον· προσοικοῦσιν δ´
[22, 6]	μίμησιν γραφῆς· νῦν δὲ ἀναμὶξ	εἰσφύρεται	πάντα ἐν τοῖς λόγοις, καὶ
[22, 7]	δὲ ᾀδέτω εἴτε καὶ Ὅμηρος,	εἴτε	Ἡσίοδος, εἴτε τις ἄλλος ποιητὴς
[22, 7]	σωμάτων συμμετρίας. Ἐμοὶ δὲ ᾀδέτω	εἴτε	καὶ Ὅμηρος, εἴτε Ἡσίοδος, εἴτε
[22, 7]	εἴτε καὶ Ὅμηρος, εἴτε Ἡσίοδος,	εἴτε	τις ἄλλος ποιητὴς δαιμόνιος, θεὸν
[22, 2]	βάρβαρος ἀνὴρ ἐπαινέσαι, καὶ ἄρτι	ἐκ	Βαβυλῶνος ἥκων, συνήθης πολυτελεῖ τραπέζῃ
[22, 3]	τῶν μελῶν παραπεμπομένους, τὰ δὲ	ἐκ	λόγων σιτία προσάγοντας αὐταῖς. Ἐπεὶ
[22, 3]	ἀγαπῶ μὲν γὰρ ἔγωγε τὴν	ἐκ	μελῶν ἡδονὴν προσιοῦσαν ταῖς ἀκοαῖς,
[22, 3]	γάρ τις ἐθέλοι παραβαλεῖν τὴν	ἐκ	μελῶν ἡδονὴν τῇ τῶν λόγων,
[22, 5]	δὲ καὶ ποταμόν· ὃς ῥέων	ἐκ	μεσημβρίης πρὸς βορέην ἄνεμον εἰς
[22, 5]	χωρία ἐποπτεύοντα, πᾶσιν δὲ πολέμοις	ἐκ	τοῦ ἀσφαλοῦς παραγιγνόμενον, μῆκος δὲ
[22, 3]	τὰς μὲν ὀδμὰς ταύτας τὰς	ἐκ	τῶν μελῶν παραπεμπομένους, τὰ δὲ
[22, 5]	εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον καλεόμενον	ἐκδιδοῖ·	ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες
[22, 4]	ἦν συμπόσιον Περσικὸν ἐκκλησίας Ἀττικῆς·	ἐκεῖ	μὲν γὰρ νόμος κολάζων τὴν
[22, 3]	ἐπιχωρίῳ μένειν ἐῶντες, ἀλλ´ αὐτὸ	ἐκεῖνο,	οἷόν περ οἱ τῶν ἀνδραπόδων
[22, 1]	ἐπὶ τούτοις ᾄδοντα ἀοιδόν, οἵας	ἐκεῖνος	ᾠδὰς ᾖδεν, νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ
[22, 5]	Θεμιστοκλῆς ἐπαινεῖται οὐχ ὑπὸ Ἀθηναίων	ἐκείνων·	μένει δὲ καὶ ἡ Περικλέους
[22, 7]	δήποτέ τοι κατὰ πίονα μηρί´	ἔκηα.	Ἀκούσεται ὁ Ἀπόλλων τοιαῦτα εὐχομένου
[22, 5]	θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν, νῦν δὲ ἐν	ἐκκλησίαις	βουλευομένοις· μετὰ Θεμιστοκλέους ναυμαχοῦντα, μετὰ
[22, 4]	τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν ταῖς	ἐκκλησίαις	πάσης μέθης ἀκολαστότερον. ~Τὰ μὲν
[22, 4]	καὶ σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον Περσικὸν	ἐκκλησίας	Ἀττικῆς· ἐκεῖ μὲν γὰρ νόμος
[22, 4]	ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις εἰς τὰς	ἐκκλησίας,	καὶ σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον Περσικὸν
[22, 1]	ὑποβαλλούσης αὐτῷ κρήδεμνον τῆς Λευκοθέας,	ἐκπεσὼν	εἰς τὴν Φαιάκων γῆν, ἱκετεύσας
[22, 4]	τὰς ἀρετὰς τῇ εὐωχίᾳ, καθάπερ	ἔλαιον	πῦρ, ἐπιχέων τῇ ψυχῇ συμμέτρως,
[22, 7]	πάλιν ἐλθεῖν οὔτε λεϊστή, οὐθ´	ἑλετή.	Περὶ ταύτης ἔρου δή, ὅτε
[22, 4]	ἀρχαῖον, δι´ ὃν Πέρσαι τῆς	ἐλευθερίας	ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο τοῖς Πέρσαις αἱ
[22, 3]	ὑφ´ ἡλίῳ καθαρῷ καὶ ἀέρι	ἐλευθέρῳ	τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες ταῦτα καὶ λεαίνοντες,
[22, 7]	λοιμός· ἀνδρὸς δὲ ἀρετή, πάλιν	ἐλθεῖν	οὔτε λεϊστή, οὐθ´ ἑλετή. Περὶ
[22, 4]	ἀγχοῦ· ἐπειδὰν δὲ ὁ λῃστὴς	ἔλθῃ,	ἀφέμενος ὁ γεωργὸς τοῦ ζεύγους,
[22, 5]	τὰ Περσικά, τὰ Μηδικά, τὰ	Ἑλληνικά·	νῦν μὲν πολεμοῦσιν ἐν γῇ
[22, 1]	ἔνθα εἰσδύντες οἱ ἄριστοι τῶν	Ἑλλήνων,	εἰς τὸ ἄστυ εἰσενεχθέντες, προχυθέντες
[22, 7]	ἀκρατοτέραν τῆς τῶν σωμάτων συμμετρίας.	Ἐμοὶ	δὲ ᾀδέτω εἴτε καὶ Ὅμηρος,
[22, 5]	κινδύνων ἐξιστάμενος, τῆς δὲ ἱστορίας	ἐμπιμπλάμενος.	Χάρυβδιν ὄψεται, ἀλλ´ οὐκ ἐν
[22, 3]	ταῖς ἀκοαῖς, ἢ δι´ αὐλῶν	ἐμπνεομένων,	ἢ διὰ λύρας κρουομένης, ἢ
[22, 5]	παραγιγνόμενον, μῆκος δὲ ἀμήχανον χρόνου	ἐν	βραχεῖ ἀναλεγόμενον, πλῆθος δὲ ἄπειρον
[22, 5]	τῷ αἰθέρι, πάντα ἐποπτεύων τὰ	ἐν	γῇ παθήματα καὶ χωρία, πολὺ
[22, 5]	τὰ Ἑλληνικά· νῦν μὲν πολεμοῦσιν	ἐν	γῇ παραγινόμενον, νῦν δὲ ἐν
[22, 5]	καὶ πόλιν· Ἐπίδαμνός ἐστιν πόλις	ἐν	δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν Ἰώνιον κόλπον·
[22, 3]	ἄρα, οἳ μὲν μιμοῦνται τὰς	ἐν	δικαστηρίοις ἔριδας καὶ φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις
[22, 5]	ἐν θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν, νῦν δὲ	ἐν	ἐκκλησίαις βουλευομένοις· μετὰ Θεμιστοκλέους ναυμαχοῦντα,
[22, 3]	ὀδμὴ δέ, καὶ ἐνοδμή, κιβδηλότατον	ἐν	ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ ἐν τροφῇ
[22, 5]	ἐν γῇ παραγινόμενον, νῦν δὲ	ἐν	θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν, νῦν δὲ ἐν
[22, 5]	ἐμπιμπλάμενος. Χάρυβδιν ὄψεται, ἀλλ´ οὐκ	ἐν	ναυαγίῳ· Σειρήνων ἀκούσεται, ἀλλ´ οὐ
[22, 5]	ἀναλεγόμενον, πλῆθος δὲ ἄπειρον πραγμάτων	ἐν	ὀλίγῳ μανθάνοντα, τὰ Ἀσσύρια, τὰ
[22, 4]	τὰ Αἰνιάνων θεάματα ἐπαινῶ, ὅσα	ἐν	πότῳ εὐφραίνονται Αἰνιᾶνες, οἱ μὲν
[22, 4]	τὴν ἐξουσίαν τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο	ἐν	ταῖς ἐκκλησίαις πάσης μέθης ἀκολαστότερον.
[22, 6]	νῦν δὲ ἀναμὶξ εἰσφύρεται πάντα	ἐν	τοῖς λόγοις, καὶ πλεονάζει τὰ
[22, 2]	ἔπαινος δ´ ἐς τοὺς δαιτυμόνας	ἐν	τοσαύταις ἡδοναῖς ἀκροωμένους τοῦ ἀοιδοῦ
[22, 3]	κιβδηλότατον ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ	ἐν	τροφῇ ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν τὰς
[22, 5]	ὅτι πτηνὸς ἦν, καὶ περιεφέρετο	ἐν	τῷ αἰθέρι, πάντα ἐποπτεύων τὰ
[22, 3]	δὲ οὐδέν, οὐδὲ ἄδολον, οὐδὲ	ἐν	τῷ τῆς φύσεως ἐπιχωρίῳ μένειν
[22, 1]	Φαιάκων ἀρίστοις, καὶ μετὰ τοῦτο	ἐνάρχεται	τῶν πρὸς τὸν Ἀλκίνουν λόγων
[22, 1]	Ἀχιλλῆος; ἢ αὖ κοῖλον ἵππον,	ἔνθα	εἰσδύντες οἱ ἄριστοι τῶν Ἑλλήνων,
[22, 1]	ἄστυ; Τοῦτο τί σοι κάλλιστον	ἐνὶ	φρεσὶν εἴδεται εἶναι; ~Δεινός τις
[22, 3]	ὑποτροφὴν προσφορώτατα, ὀδμὴ δέ, καὶ	ἐνοδμή,	κιβδηλότατον ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ
[22, 2]	καὶ ἀναίδην, αὐλῶν συρίγγων τ´	ἐνοπῇ,	καὶ ἀνθρώπων ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα
[22, 4]	μήτε ἐξάπτων τῆς χρείας περαιτέρω·	ἐνταῦθα	δὲ οἱ νήφοντες οὗτοι δημαγωγοί,
[22, 5]	ἀκούσεται, ἀλλ´ οὐ δεδεμένος· Κύκλωπι	ἐντεύξεται,	ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ δὲ καὶ
[22, 4]	σβεννὺς αὐτῆς τὸ φιλότιμον, μήτε	ἐξάπτων	τῆς χρείας περαιτέρω· ἐνταῦθα δὲ
[22, 1]	δαιτυμόνων οἴκοι, ᾠδῆς ἀκροωμένων, καθημένων	ἑξῆς,	καὶ τραπέζης ἀφθόνου, καὶ κρατῆρος
[22, 5]	σοφώτερος ὁ τῶν μὲν κινδύνων	ἐξιστάμενος,	τῆς δὲ ἱστορίας ἐμπιμπλάμενος. Χάρυβδιν
[22, 4]	αὐτοῖς ἐφεστῶτος νόμου κολάζοντος τὴν	ἐξουσίαν	τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν ταῖς
[22, 4]	κολάζοντος τὴν ἐξουσίαν τῶν λόγων,	ἐξωρχοῦντο	ἐν ταῖς ἐκκλησίαις πάσης μέθης
[22, 2]	τοῦ ἀοιδοῦ σπουδῇ, εὐσχήμονά τινα	ἔοικεν	εὐωχίαν διηγεῖσθαι ἡμῖν, οἵαν μιμήσεται
[22, 2]	τῆς Σειρήνων ᾠδῆς. Μήποτε οὖν	ἔοικέν	τι Ὅμηρος αἰνίττεσθαι ἄλλο κρεῖττον,
[22, 3]	μελῶν ἡδονὴν τῇ τῶν λόγων,	ἐοίκοι	ἂν ὁ μὲν λόγος σιτίοις,
[22, 5]	καθ´ ἡδονήν, τῷ δὲ εἰδότι	ἐπαγωγότατον	κατὰ ἀνάμνησιν. ~Τίς ἂν οὖν
[22, 5]	τῶν τότε, καὶ ὁ Θεμιστοκλῆς	ἐπαινεῖται	οὐχ ὑπὸ Ἀθηναίων ἐκείνων· μένει
[22, 2]	δημωδέστατος, οἵαν καὶ βάρβαρος ἀνὴρ	ἐπαινέσαι,	καὶ ἄρτι ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων,
[22, 2]	τις εἶ, ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ,	ἐπαινέτης	εὐφροσύνης δημωδέστατος, οἵαν καὶ βάρβαρος
[22, 2]	τὸν οἶνον τῷ κρατῆρι ἐγχέαι,	ἔπαινος	δ´ ἐς τοὺς δαιτυμόνας ἐν
[22, 4]	ἐγὼ οὐδὲ τὰ Αἰνιάνων θεάματα	ἐπαινῶ,	ὅσα ἐν πότῳ εὐφραίνονται Αἰνιᾶνες,
[22, 4]	καὶ πτώματα· θεάματα οὐ συμποτικά.	Ἐπαινῶ	πρὸ τούτων τὸν Περσικὸν νόμον
[22, 5]	Περσῶν καὶ τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν,	ἐπανάγωμεν	δὲ αὖθις ἐπὶ τὰ ἡμέτερα.
[22, 3]	ἐκ λόγων σιτία προσάγοντας αὐταῖς.	Ἐπεὶ	τοίνυν λόγῳ, καὶ οὐκ ἄλλῴ
[22, 4]	τῷ γεωργῷ τὰ ὅπλα ἀγχοῦ·	ἐπειδὰν	δὲ ὁ λῃστὴς ἔλθῃ, ἀφέμενος
[22, 4]	δι´ ὃν Πέρσαι τῆς ἐλευθερίας	ἐπελάβοντο.	Ἀνέκειντο τοῖς Πέρσαις αἱ βουλαὶ
[22, 2]	ἄλλο κρεῖττον, ἢ ὁποῖον τὰ	ἔπη	λέγοι οὑτωσὶ ἀκούσαντι εὐθύς. Τὸ
[22, 4]	γὰρ νόμος κολάζων τὴν μέθην	ἐπήγειρεν	αὐτῶν τὰς ἀρετὰς τῇ εὐωχίᾳ,
[22, 7]	ἢ τοῦ Χρύσου. Οὐ γὰρ	ἐπὶ	λοιμὸν παρακαλεῖς τὸν θεόν, οὐδὲ
[22, 7]	νοσούσης, εἴ ποτέ τοι χαρίεντ´	ἐπὶ	νηὸν ἔρεψα, εἰ δήποτέ τοι
[22, 1]	περὶ Ὀδυσσέως, ὅτι χήτει νεὼς	ἐπὶ	σχεδίας πλέων, χειμῶνος ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης
[22, 5]	Ἀττικὰ ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν δὲ αὖθις	ἐπὶ	τὰ ἡμέτερα. Λόγοις τοιγαροῦν εὐωχητέον
[22, 2]	τὰς ἡδονὰς ἀπὸ τῶν αἰσχίστων	ἐπὶ	τὰ κοσμιώτατα, ἀπὸ τῆς γαστρὸς
[22, 4]	ὁ γεωργὸς τοῦ ζεύγους, δραμὼν	ἐπὶ	τὰ ὅπλα, συμπεσόντες μάχονται, παίοντες
[22, 2]	τὰ κοσμιώτατα, ἀπὸ τῆς γαστρὸς	ἐπὶ	τὰς ἀκοάς· ἢ οὐδὲ τοῦτο
[22, 5]	μὴν ἄρα; Οἳ τὰς ψυχὰς	ἐπὶ	τὸν πρόσθεν χρόνον ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν
[22, 7]	λοιμὸν παρακαλεῖς τὸν θεόν, οὐδὲ	ἐπὶ	τοξείαν ὀϊστῶν θανατηφόρων, οὐδὲ ἐπὶ
[22, 7]	τὸν στρατηγόν. Κἂν ἀπορῇς ἀνδρῶν,	ἐπὶ	τοὺς θεοὺς ἴθι. Ἔρου μὴ
[22, 1]	πλήρεις, καὶ οἶνον διαχεόμενον, καὶ	ἐπὶ	τούτοις ᾄδοντα ἀοιδόν, οἵας ἐκεῖνος
[22, 7]	ἐπὶ τοξείαν ὀϊστῶν θανατηφόρων, οὐδὲ	ἐπὶ	φθορὰν κυνῶν καὶ ἀνδρῶν καὶ
[22, 1]	νεὼς ἐπὶ σχεδίας πλέων, χειμῶνος	ἐπιγενομένου,	σκεδασθείσης τῆς σχεδίας, νηχόμενος, ὑποβαλλούσης
[22, 5]	νεφεληγερέτα Ζεύς. Γενεαλογεῖ καὶ πόλιν·	Ἐπίδαμνός	ἐστιν πόλις ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι
[22, 6]	προσηνής, ἄλλο δὲ ποθεῖ ἡ	ἐπιεικὴς	ψυχή, καὶ οὐχ οἷον παρέχεσθαι
[22, 2]	καὶ οἴνου πολλοῦ, ταῦτα μὲν	ἐπιθεῖναι	ταῖς τραπέζαις, καὶ τὸν οἶνον
[22, 1]	εἰσενεχθέντες, προχυθέντες τοῦ ἵππου, μεθύουσιν	ἐπιθέμενοι,	εἷλον τὸ ἄστυ; Τοῦτο τί
[22, 7]	Πλάτων, καὶ Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης.	~Ἐπιθυμεῖ	ἡ ἀνθρώπου ψυχή, καὶ δέδιεν,
[22, 3]	μάχας, κρατύνοντες μὲν τὰ ἄδικα,	ἐπικοσμοῦντες	δὲ τὰ αἰσχρά, κιβδηλεύοντες τἀληθῆ,
[22, 3]	μουσικοῦ ὀργάνου δυναμένου χορηγεῖν καὶ	ἐπιπέμπειν	ἡμῖν προσηνὲς μέλος· δείδια δέ,
[22, 3]	ἐν δικαστηρίοις ἔριδας καὶ φιλονεικίας,	ἐπιτεχνήσεις	καὶ μάχας, κρατύνοντες μὲν τὰ
[22, 4]	ψυχαῖς οὐ πάνυ τι ἀκούειν	ἐπιτήδεια·	ὡς ἐγὼ οὐδὲ τὰ Αἰνιάνων
[22, 7]	δὲ λοιμὸν ἔα. Εἰπέ, τίνι	ἐπιτρέψω	τὴν στρατηγίαν καὶ τὴν ἴασιν;
[22, 4]	τῇ εὐωχίᾳ, καθάπερ ἔλαιον πῦρ,	ἐπιχέων	τῇ ψυχῇ συμμέτρως, μὴ τελείως
[22, 3]	οὐδὲ ἐν τῷ τῆς φύσεως	ἐπιχωρίῳ	μένειν ἐῶντες, ἀλλ´ αὐτὸ ἐκεῖνο,
[22, 5]	πανταχοῦ περιπολεῖν, πάντα μὲν χωρία	ἐποπτεύοντα,	πᾶσιν δὲ πολέμοις ἐκ τοῦ
[22, 5]	περιεφέρετο ἐν τῷ αἰθέρι, πάντα	ἐποπτεύων	τὰ ἐν γῇ παθήματα καὶ
[22, 7]	καὶ ὀρέων· οὐ γὰρ ταῦτα	ἔργα	μουσικοῦ θεοῦ, καὶ σοφοῦ καὶ
[22, 7]	ποτέ τοι χαρίεντ´ ἐπὶ νηὸν	ἔρεψα,	εἰ δήποτέ τοι κατὰ πίονα
[22, 3]	μὲν μιμοῦνται τὰς ἐν δικαστηρίοις	ἔριδας	καὶ φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις καὶ μάχας,
[22, 7]	λεϊστή, οὐθ´ ἑλετή. Περὶ ταύτης	ἔρου	δή, ὅτε ψυχὴ τέμνεται, λῃστεύεται,
[22, 7]	ἀνδρῶν, ἐπὶ τοὺς θεοὺς ἴθι.	Ἔρου	μὴ περὶ γῆς δῃουμένης, μήτε
[22, 1]	τραπέζης ἀφθόνου, καὶ κρατῆρος μεστοῦ;	Ἐρωτῶ	δὴ τὸν Ὀδυσσέα· Τί ἡγεῖ
[22, 2]	τῷ κρατῆρι ἐγχέαι, ἔπαινος δ´	ἐς	τοὺς δαιτυμόνας ἐν τοσαύταις ἡδοναῖς
[22, 5]	προσοικοῦσιν δ´ αὐτὴν Ταλάντιοι βάρβαροι·	ἔστι	πόλις Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο.
[22, 1]	αἰδοῦς παρ´ Ἀλκίνου, κοινωνεῖ τῆς	ἑστίας	τοῖς Φαιάκων ἀρίστοις, καὶ μετὰ
[22, 4]	ὁ μὲν αὐτοῖν γεωργὸς τέ	ἐστιν	καὶ ἀροῖ, ὁ δὲ λῃστὴς
[22, 5]	Ζεύς. Γενεαλογεῖ καὶ πόλιν· Ἐπίδαμνός	ἐστιν	πόλις ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν
[22, 5]	ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον	ἑταίρων,	πολύ που σοφώτερος ὁ τῶν
[22, 5]	ἡ Περικλέους στρατηγία, καὶ νῦν	ἔτι	ἡ Ἀριστείδου δικαιοσύνη· δίδωσιν Κριτίας
[22, 6]	ἢ τί Χίοι διὰ ταύτην	εὐδαιμονέστεροι;	Εἰ μὲν γὰρ ἀποκρίναντες τὰ
[22, 5]	εἰρηνικῷ. Εἰ δὲ καὶ Περσεὺς	εὐδαίμων,	ὅτι πτηνὸς ἦν, καὶ περιεφέρετο
[22, 1]	ἂν εἴη χαριέστερον τέλος δήμου	εὐθυμουμένου,	καὶ δαιτυμόνων οἴκοι, ᾠδῆς ἀκροωμένων,
[22, 2]	τὰ ἔπη λέγοι οὑτωσὶ ἀκούσαντι	εὐθύς.	Τὸ γάρ τοι κειμένων σιτίων
[22, 7]	σοι δεῖ, μαντείας σοι δεῖ,	εὖξαι	τῷ θεῷ· κλῦθί μευ, ἀργυρότοξε,
[22, 5]	πρὸς βορέην ἄνεμον εἰς τὸν	Εὔξεινον	πόντον καλεόμενον ἐκδιδοῖ· ὃν Ξάνθον
[22, 2]	ἡδοναῖς ἀκροωμένους τοῦ ἀοιδοῦ σπουδῇ,	εὐσχήμονά	τινα ἔοικεν εὐωχίαν διηγεῖσθαι ἡμῖν,
[22, 6]	τύραννοι, καὶ πόλεμοι ἄδικοι, καὶ	εὐτυχίαι	ἄλογοι, καὶ πράξεις πονηραί, καὶ
[22, 4]	θεάματα ἐπαινῶ, ὅσα ἐν πότῳ	εὐφραίνονται	Αἰνιᾶνες, οἱ μὲν δρῶντες, οἱ
[22, 3]	μηδὲν μέγα τῇ ψυχῇ εἰς	εὐφροσύνην	συντελεῖ. Εἰ γάρ τις ἐθέλοι
[22, 1]	Ὀδυσσέα· Τί ἡγεῖ εἶναι τὴν	εὐφροσύνην,	ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν; τράπεζαν μεστὴν
[22, 2]	εἶ, ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης	εὐφροσύνης	δημωδέστατος, οἵαν καὶ βάρβαρος ἀνὴρ
[22, 0]	~Ὅτι πάσης τῆς διὰ λόγων	εὐφροσύνης	ἡ διὰ φιλοσόφων λόγων ἀμείνων.
[22, 7]	ἔκηα. Ἀκούσεται ὁ Ἀπόλλων τοιαῦτα	εὐχομένου	θᾶττον, ἢ τοῦ Χρύσου. Οὐ
[22, 2]	ἀκοάς· ἢ οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη,	εὐωχεῖν	τὰς ἀκοὰς εἰκῇ καὶ ἀναίδην,
[22, 3]	χρῆμα, καὶ ἐν τροφῇ ἀσθενέστατον.	Εὐωχητέον	οὖν τὰς ἀκοάς, τρέφοντας ὁμοῦ,
[22, 5]	ἐπὶ τὰ ἡμέτερα. Λόγοις τοιγαροῦν	εὐωχητέον	τὰς ἀγαθὰς ψυχάς, καὶ οὐ
[22, 4]	ἐπήγειρεν αὐτῶν τὰς ἀρετὰς τῇ	εὐωχίᾳ,	καθάπερ ἔλαιον πῦρ, ἐπιχέων τῇ
[22, 6]	~Τίς ἂν οὖν γένοιτο ψυχαῖς	εὐωχία	λόγων ταύτης προσηνεστέρα; Χαλεπὸν μὲν
[22, 2]	τέχνης δεῖ κατακοσμούσης τὴν ἀκοῆς	εὐωχίαν	ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ τίς ἂν
[22, 2]	ἀοιδοῦ σπουδῇ, εὐσχήμονά τινα ἔοικεν	εὐωχίαν	διηγεῖσθαι ἡμῖν, οἵαν μιμήσεται ἄν
[22, 6]	Ἐγὼ δὲ ποθῶ πρὸς τὴν	εὐωχίαν	τροφὴν λόγων ὑγιεινῶν, καὶ ἀνόσου
[22, 4]	Πέρσαις αἱ βουλαὶ εἰς τὰς	εὐωχίας,	ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις εἰς τὰς
[22, 4]	εἶναι καὶ σκυθρωπὰ κομιδῇ, καὶ	εὐωχουμέναις	ψυχαῖς οὐ πάνυ τι ἀκούειν
[22, 4]	νήφοντες οὗτοι δημαγωγοί, μηδενὸς αὐτοῖς	ἐφεστῶτος	νόμου κολάζοντος τὴν ἐξουσίαν τῶν
[22, 7]	περὶ σωμάτων φθειρομένων· σμικρὰ ταῦτα,	ἐφήμερα	ταῦτα. Τμηθήσεται λήϊον, κἂν Πελοποννήσιοι
[22, 5]	δὲ Σκάμανδρον. Τοῦτο τὸ ἄκουσμα	ἐφήμερον	τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος καὶ
[22, 5]	αὐτὴν Ταλάντιοι βάρβαροι· ἔστι πόλις	Ἐφύρη	μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ δὲ
[22, 4]	ὁ δὲ λῃστὴς καὶ ὅπλα	ἔχει,	κεῖται δὲ καὶ τῷ γεωργῷ
[22, 3]	τὰ μέλη ἡδονὴν μέν τινα	ἔχῃ	κεκραμένην ὑπὸ τέχνης καλῶς, ἄσημα
[22, 2]	οἵαν μιμήσεται ἄν τις νοῦν	ἔχων,	μεταθεὶς τὰς ἡδονὰς ἀπὸ τῶν
[22, 5]	τῶν Περσῶν καὶ τὰ Ἀττικὰ	ἐῶμεν,	ἐπανάγωμεν δὲ αὖθις ἐπὶ τὰ
[22, 3]	τῷ τῆς φύσεως ἐπιχωρίῳ μένειν	ἐῶντες,	ἀλλ´ αὐτὸ ἐκεῖνο, οἷόν περ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008