Dissertations, Chap.
[22, 5]	ἡμέτερα. Λόγοις τοιγαροῦν εὐωχητέον τὰς	ἀγαθὰς	ψυχάς, καὶ οὐ δικανικοῖς λόγοις,
[22, 1]	βασιλεῦ, καλὸν μὲν ἀκούειν ἀοιδοῦ	ἀγαθοῦ,	οἷος οὗτος, τὴν τέχνην θεῖος·
[22, 3]	ἡμῖν ἡ τοιαύτη ἁρμονία γένοιτο;	ἀγαπῶ	μὲν γὰρ ἔγωγε τὴν ἐκ
[22, 5]	μετὰ Λεωνίδου ταττόμενον, καὶ μετὰ	Ἀγησιλάου	διαβαίνοντα, καὶ μετὰ Ξενοφῶντος σωζόμενον·
[22, 6]	καὶ πράξεις πονηραί, καὶ συμφοραὶ	ἀγνώμονες,	καὶ περιστάσεις τραγικαί· ὧν σφαλερὰ
[22, 4]	καὶ τῷ γεωργῷ τὰ ὅπλα	ἀγχοῦ·	ἐπειδὰν δὲ ὁ λῃστὴς ἔλθῃ,
[22, 6]	μὲν ὑμῶν ἡ ἁρμονία καὶ	ᾄδεσθαι	προσηνής, ἄλλο δὲ ποθεῖ ἡ
[22, 5]	ποιεῖ. Διὰ τοῦτο ὁ Λεωνίδης	ᾄδεται	οὐχ ὑπὸ Λακεδαιμονίων μόνον τῶν
[22, 7]	τῶν σωμάτων συμμετρίας. Ἐμοὶ δὲ	ᾀδέτω	εἴτε καὶ Ὅμηρος, εἴτε Ἡσίοδος,
[22, 3]	καὶ μάχας, κρατύνοντες μὲν τὰ	ἄδικα,	ἐπικοσμοῦντες δὲ τὰ αἰσχρά, κιβδηλεύοντες
[22, 6]	ἱστορίας πλεονέκται τύραννοι, καὶ πόλεμοι	ἄδικοι,	καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ πράξεις
[22, 3]	τἀληθῆ, ὑγιὲς δὲ οὐδέν, οὐδὲ	ἄδολον,	οὐδὲ ἐν τῷ τῆς φύσεως
[22, 1]	οἶνον διαχεόμενον, καὶ ἐπὶ τούτοις	ᾄδοντα	ἀοιδόν, οἵας ἐκεῖνος ᾠδὰς ᾖδεν,
[22, 3]	ἁπλᾶ ὑφ´ ἡλίῳ καθαρῷ καὶ	ἀέρι	ἐλευθέρῳ τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες ταῦτα καὶ
[22, 7]	αἰνιττόμενος τὴν ἡλίου ἀκτῖνα δι´	ἀέρος	χωροῦσαν ὀϊστοῦ θᾶττον, ἀκρατοτέραν τῆς
[22, 6]	μίμησις, βλαβερὰ δὲ ἡ μνήμη,	ἀθάνατος	δὲ ἡ δυστυχία. Ἐγὼ δὲ
[22, 5]	καὶ τὰς πράξεις ταῖς δόξαις	ἀθανάτους	ποιεῖ. Διὰ τοῦτο ὁ Λεωνίδης
[22, 7]	Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται θάλαττα, κἂν	Ἀθηναῖοι	μὴ ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ τὰ τείχη,
[22, 6]	ταῦτα φυλακτέον; ἢ τί πλέον	Ἀθηναίοις	ἐγένετο διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν
[22, 4]	εἰς τὰς εὐωχίας, ὥσπερ τοῖς	Ἀθηναίοις	εἰς τὰς ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον
[22, 5]	ὁ Θεμιστοκλῆς ἐπαινεῖται οὐχ ὑπὸ	Ἀθηναίων	ἐκείνων· μένει δὲ καὶ ἡ
[22, 4]	ἐλευθερίας ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο τοῖς Πέρσαις	αἱ	βουλαὶ εἰς τὰς εὐωχίας, ὥσπερ
[22, 5]	ὀλίγῳ μανθάνοντα, τὰ Ἀσσύρια, τὰ	Αἰγύπτια,	τὰ Περσικά, τὰ Μηδικά, τὰ
[22, 1]	αὐτῆς εἰς τὸ ἄστυ, τυχὼν	αἰδοῦς	παρ´ Ἀλκίνου, κοινωνεῖ τῆς ἑστίας
[22, 5]	ἦν, καὶ περιεφέρετο ἐν τῷ	αἰθέρι,	πάντα ἐποπτεύων τὰ ἐν γῇ
[22, 4]	ἐπαινῶ, ὅσα ἐν πότῳ εὐφραίνονται	Αἰνιᾶνες,	οἱ μὲν δρῶντες, οἱ δὲ
[22, 4]	ἐπιτήδεια· ὡς ἐγὼ οὐδὲ τὰ	Αἰνιάνων	θεάματα ἐπαινῶ, ὅσα ἐν πότῳ
[22, 2]	Μήποτε οὖν ἔοικέν τι Ὅμηρος	αἰνίττεσθαι	ἄλλο κρεῖττον, ἢ ὁποῖον τὰ
[22, 7]	δὲ αὐτῷ προσέθηκεν τὴν φήμην,	αἰνιττόμενος	τὴν ἡλίου ἀκτῖνα δι´ ἀέρος
[22, 6]	καὶ Πλάτων, καὶ Ξενοφῶν, καὶ	Αἰσχίνης.	~Ἐπιθυμεῖ ἡ ἀνθρώπου ψυχή, καὶ
[22, 2]	μεταθεὶς τὰς ἡδονὰς ἀπὸ τῶν	αἰσχίστων	ἐπὶ τὰ κοσμιώτατα, ἀπὸ τῆς
[22, 6]	τὰ χείρω, καὶ κρατεῖ τὰ	αἰσχρά·	καὶ τὸ πολὺ τῆς ἱστορίας
[22, 3]	τὰ ἄδικα, ἐπικοσμοῦντες δὲ τὰ	αἰσχρά,	κιβδηλεύοντες τἀληθῆ, ὑγιὲς δὲ οὐδέν,
[22, 6]	γὰρ ἀποκρίναντες τὰ καλὰ τῶν	αἰσχρῶν,	τὰ μὲν ἀπέκρυπτον, τὰ δὲ
[22, 7]	παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς πικρὰν καὶ	ἀκήρυκτον·	τοιοῦτόν μοι διηγοῦ τὸν πόλεμον,
[22, 3]	ἐκ μελῶν ἡδονὴν προσιοῦσαν ταῖς	ἀκοαῖς,	ἢ δι´ αὐλῶν ἐμπνεομένων, ἢ
[22, 2]	οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη, εὐωχεῖν τὰς	ἀκοὰς	εἰκῇ καὶ ἀναίδην, αὐλῶν συρίγγων
[22, 2]	ἀπὸ τῆς γαστρὸς ἐπὶ τὰς	ἀκοάς·	ἢ οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη, εὐωχεῖν
[22, 3]	τροφῇ ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν τὰς	ἀκοάς,	τρέφοντας ὁμοῦ, τὰς μὲν ὀδμὰς
[22, 2]	κἀνταῦθα τέχνης δεῖ κατακοσμούσης τὴν	ἀκοῆς	εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ τίς
[22, 4]	ἐν ταῖς ἐκκλησίαις πάσης μέθης	ἀκολαστότερον.	~Τὰ μὲν οὖν τῶν Περσῶν
[22, 1]	πως· Ἀλκίνοε βασιλεῦ, καλὸν μὲν	ἀκούειν	ἀοιδοῦ ἀγαθοῦ, οἷος οὗτος, τὴν
[22, 4]	εὐωχουμέναις ψυχαῖς οὐ πάνυ τι	ἀκούειν	ἐπιτήδεια· ὡς ἐγὼ οὐδὲ τὰ
[22, 2]	ὁποῖον τὰ ἔπη λέγοι οὑτωσὶ	ἀκούσαντι	εὐθύς. Τὸ γάρ τοι κειμένων
[22, 5]	ἀλλ´ οὐκ ἐν ναυαγίῳ· Σειρήνων	ἀκούσεται,	ἀλλ´ οὐ δεδεμένος· Κύκλωπι ἐντεύξεται,
[22, 7]	τοι κατὰ πίονα μηρί´ ἔκηα.	Ἀκούσεται	ὁ Ἀπόλλων τοιαῦτα εὐχομένου θᾶττον,
[22, 5]	ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον. Τοῦτο τὸ	ἄκουσμα	ἐφήμερον τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος
[22, 7]	δι´ ἀέρος χωροῦσαν ὀϊστοῦ θᾶττον,	ἀκρατοτέραν	τῆς τῶν σωμάτων συμμετρίας. Ἐμοὶ
[22, 2]	τοὺς δαιτυμόνας ἐν τοσαύταις ἡδοναῖς	ἀκροωμένους	τοῦ ἀοιδοῦ σπουδῇ, εὐσχήμονά τινα
[22, 1]	εὐθυμουμένου, καὶ δαιτυμόνων οἴκοι, ᾠδῆς	ἀκροωμένων,	καθημένων ἑξῆς, καὶ τραπέζης ἀφθόνου,
[22, 7]	τὴν φήμην, αἰνιττόμενος τὴν ἡλίου	ἀκτῖνα	δι´ ἀέρος χωροῦσαν ὀϊστοῦ θᾶττον,
[22, 6]	τὴν Ἀττικήν; ἢ τί πλέον	Ἁλικαρνασσεῦσιν	διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν Ἰωνικήν;
[22, 5]	νῦν δίκην, φεύγει καὶ νῦν	Ἀλκιβιάδης.	Συνελόντι δὲ εἰπεῖν, οἱ καθ´
[22, 1]	τὸν Ἀλκίνουν λόγων ὡδί πως·	Ἀλκίνοε	βασιλεῦ, καλὸν μὲν ἀκούειν ἀοιδοῦ
[22, 1]	τὸ ἄστυ, τυχὼν αἰδοῦς παρ´	Ἀλκίνου,	κοινωνεῖ τῆς ἑστίας τοῖς Φαιάκων
[22, 1]	τοῦτο ἐνάρχεται τῶν πρὸς τὸν	Ἀλκίνουν	λόγων ὡδί πως· Ἀλκίνοε βασιλεῦ,
[22, 3]	τῆς φύσεως ἐπιχωρίῳ μένειν ἐῶντες,	ἀλλ´	αὐτὸ ἐκεῖνο, οἷόν περ οἱ
[22, 5]	ἀλλ´ οὐ δεδεμένος· Κύκλωπι ἐντεύξεται,	ἀλλ´	εἰρηνικῷ. Εἰ δὲ καὶ Περσεὺς
[22, 7]	τείχη, καὶ εἰ μὴ Φίλιππος,	ἀλλ´	ὁ χρόνος· φθαρήσεται τὰ σώματα,
[22, 5]	οὐκ ἐν ναυαγίῳ· Σειρήνων ἀκούσεται,	ἀλλ´	οὐ δεδεμένος· Κύκλωπι ἐντεύξεται, ἀλλ´
[22, 5]	δὲ ἱστορίας ἐμπιμπλάμενος. Χάρυβδιν ὄψεται,	ἀλλ´	οὐκ ἐν ναυαγίῳ· Σειρήνων ἀκούσεται,
[22, 5]	οὐκ ἀργῶς οὐδὲ ἠμελημένως δεικνύουσα,	ἀλλὰ	καὶ ἄνδρα γενεαλογεῖ καὶ ποταμόν·
[22, 2]	τ´ ἐνοπῇ, καὶ ἀνθρώπων ὀμάδῳ,	ἀλλὰ	κἀνταῦθα τέχνης δεῖ κατακοσμούσης τὴν
[22, 4]	περὶ τὰς δίκας εἱλούμενοι δρῶσιν.	~Ἀλλὰ	τά γε τούτων μιμήματα, πρὸς
[22, 6]	ἡ ἁρμονία καὶ ᾄδεσθαι προσηνής,	ἄλλο	δὲ ποθεῖ ἡ ἐπιεικὴς ψυχή,
[22, 2]	οὖν ἔοικέν τι Ὅμηρος αἰνίττεσθαι	ἄλλο	κρεῖττον, ἢ ὁποῖον τὰ ἔπη
[22, 7]	καὶ λυπεῖται, καὶ φθονεῖ, καὶ	ἄλλοις	συνέχεται παντοδαποῖς καὶ ἀλλοκότοις παθήμασιν·
[22, 2]	ταῦτα, ὡς φῆς, ὑπεριδὼν παρ´	ἄλλοις	τοῦ μελιηδέος λωτοῦ καὶ τῆς
[22, 7]	καὶ ἄλλοις συνέχεται παντοδαποῖς καὶ	ἀλλοκότοις	παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς πικρὰν καὶ
[22, 7]	καὶ Ζεῦ, καὶ εἴ τις	ἄλλος	θεὸς ἰατικὸς ψυχῆς νοσούσης, εἴ
[22, 7]	Ὅμηρος, εἴτε Ἡσίοδος, εἴτε τις	ἄλλος	ποιητὴς δαιμόνιος, θεὸν Παιᾶνα ψυχῆς
[22, 4]	Ἄνδρες δύο μιμοῦνται μάχην, ὑπαυλοῦντος	ἄλλου·	ὁ μὲν αὐτοῖν γεωργὸς τέ
[22, 3]	διὰ λύρας κρουομένης, ἢ δι´	ἄλλού	του μουσικοῦ ὀργάνου δυναμένου χορηγεῖν
[22, 3]	Ἐπεὶ τοίνυν λόγῳ, καὶ οὐκ	ἄλλῴ	τῳ, χαίρειν εἰκὸς δαιτυμόνας δεξιούς
[22, 3]	καλῶς, ἄσημα δὲ ὄντα καὶ	ἄλογα	καὶ ἄφωνα μηδὲν μέγα τῇ
[22, 6]	καὶ πόλεμοι ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι	ἄλογοι,	καὶ πράξεις πονηραί, καὶ συμφοραὶ
[22, 5]	Λυδὸς μὲν γένος, παῖς δὲ	Ἀλυάττεω,	τύραννος δὲ ἐθνῶν· Δάρδανον αὖ
[22, 0]	εὐφροσύνης ἡ διὰ φιλοσόφων λόγων	ἀμείνων.	~Διηγεῖται Ὅμηρος περὶ Ὀδυσσέως, ὅτι
[22, 3]	κρείττονα τέχνης. Τοιοῦτον γάρ τι	ἀμέλει	καὶ οἱ περὶ τὰς δίκας
[22, 5]	τοῦ ἀσφαλοῦς παραγιγνόμενον, μῆκος δὲ	ἀμήχανον	χρόνου ἐν βραχεῖ ἀναλεγόμενον, πλῆθος
[22, 7]	κλῦθί μευ, ἀργυρότοξε, ὃς Χρύσην	ἀμφιβέβηκας,	κλῦθι, ὦ Ἄπολλον, καὶ Ζεῦ,
[22, 2]	Τὸ γάρ τοι κειμένων σιτίων	ἀμφιλαφῶν	καὶ οἴνου πολλοῦ, ταῦτα μὲν
[22, 6]	ἀπέκρυπτον, τὰ δὲ ἱστόρουν, ἦν	ἄν	που τῇ ψυχῇ ὄνησις κατὰ
[22, 2]	εὐωχίαν διηγεῖσθαι ἡμῖν, οἵαν μιμήσεται	ἄν	τις νοῦν ἔχων, μεταθεὶς τὰς
[22, 1]	τὴν τέχνην θεῖος· τί γὰρ	ἂν	εἴη χαριέστερον τέλος δήμου εὐθυμουμένου,
[22, 3]	εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ τίς	ἂν	ἡμῖν ἡ τοιαύτη ἁρμονία γένοιτο;
[22, 3]	ἡδονὴν τῇ τῶν λόγων, ἐοίκοι	ἂν	ὁ μὲν λόγος σιτίοις, τὸ
[22, 6]	εἰδότι ἐπαγωγότατον κατὰ ἀνάμνησιν. ~Τίς	ἂν	οὖν γένοιτο ψυχαῖς εὐωχία λόγων
[22, 5]	ψυχὰς ἐπὶ τὸν πρόσθεν χρόνον	ἀναβιβασάμενοι	παρέχουσιν αὐταῖς τὴν θέαν τῶν
[22, 2]	εὐωχεῖν τὰς ἀκοὰς εἰκῇ καὶ	ἀναίδην,	αὐλῶν συρίγγων τ´ ἐνοπῇ, καὶ
[22, 5]	δὲ ἀμήχανον χρόνου ἐν βραχεῖ	ἀναλεγόμενον,	πλῆθος δὲ ἄπειρον πραγμάτων ἐν
[22, 6]	κατὰ μίμησιν γραφῆς· νῦν δὲ	ἀναμὶξ	εἰσφύρεται πάντα ἐν τοῖς λόγοις,
[22, 5]	τῷ δὲ εἰδότι ἐπαγωγότατον κατὰ	ἀνάμνησιν.	~Τίς ἂν οὖν γένοιτο ψυχαῖς
[22, 5]	οὐδὲ ἠμελημένως δεικνύουσα, ἀλλὰ καὶ	ἄνδρα	γενεαλογεῖ καὶ ποταμόν· Κροῖσσος ἦν
[22, 3]	ἐκεῖνο, οἷόν περ οἱ τῶν	ἀνδραπόδων	κάπηλοι, οἳ σώματα παραλαβόντες ἁπλᾶ
[22, 5]	ἐκδιδοῖ· ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί,	ἄνδρες	δὲ Σκάμανδρον. Τοῦτο τὸ ἄκουσμα
[22, 4]	μὲν δρῶντες, οἱ δὲ ὁρῶντες.	Ἄνδρες	δύο μιμοῦνται μάχην, ὑπαυλοῦντος ἄλλου·
[22, 7]	σώματα, κἂν ἀπέλθῃ ὁ λοιμός·	ἀνδρὸς	δὲ ἀρετή, πάλιν ἐλθεῖν οὔτε
[22, 7]	λέγε τὸν στρατηγόν. Κἂν ἀπορῇς	ἀνδρῶν,	ἐπὶ τοὺς θεοὺς ἴθι. Ἔρου
[22, 7]	οὐδὲ ἐπὶ φθορὰν κυνῶν καὶ	ἀνδρῶν	καὶ ὀρέων· οὐ γὰρ ταῦτα
[22, 1]	εἶναι τὴν εὐφροσύνην, ὦ σοφώτατε	ἀνδρῶν;	τράπεζαν μεστὴν κρεῶν καὶ σίτου,
[22, 4]	ὃν Πέρσαι τῆς ἐλευθερίας ἐπελάβοντο.	Ἀνέκειντο	τοῖς Πέρσαις αἱ βουλαὶ εἰς
[22, 5]	ῥέων ἐκ μεσημβρίης πρὸς βορέην	ἄνεμον	εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον καλεόμενον
[22, 5]	καθ´ ἱστορίαν λόγοι τῷ μὲν	ἀνηκόῳ	τερπνότατον καθ´ ἡδονήν, τῷ δὲ
[22, 2]	εὐφροσύνης δημωδέστατος, οἵαν καὶ βάρβαρος	ἀνὴρ	ἐπαινέσαι, καὶ ἄρτι ἐκ Βαβυλῶνος
[22, 7]	Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ ἡ	ἀνθρώπου	ψυχή, καὶ δέδιεν, καὶ λυπεῖται,
[22, 5]	τὸ ἄκουσμα ἐφήμερον τὸ τῶν	ἀνθρώπων	γένος καὶ φθειρόμενον ταχὺ καὶ
[22, 5]	ὅτι πολύτροπος ἦν, καὶ πολλῶν	ἀνθρώπων	ἴδεν ἄστη καὶ νόον ἔγνω,
[22, 2]	αὐλῶν συρίγγων τ´ ἐνοπῇ, καὶ	ἀνθρώπων	ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα τέχνης δεῖ
[22, 6]	εὐωχίαν τροφὴν λόγων ὑγιεινῶν, καὶ	ἀνόσου	τοιούτου δέομαι σιτίου, ἀφ´ οὗ
[22, 6]	προσηνεστέρα; Χαλεπὸν μὲν εἰπεῖν καὶ	ἀντιτάξασθαι	πολλῷ καὶ γενναίῳ λογοποιῷ, ῥητέον
[22, 7]	δαιμόνιος, θεὸν Παιᾶνα ψυχῆς παθημάτων·	ἄξια	ταῦτα τοῦ Ἀπόλλωνος, ἄξια τοῦ
[22, 7]	παθημάτων· ἄξια ταῦτα τοῦ Ἀπόλλωνος,	ἄξια	τοῦ Διός.
[22, 1]	διαχεόμενον, καὶ ἐπὶ τούτοις ᾄδοντα	ἀοιδόν,	οἵας ἐκεῖνος ᾠδὰς ᾖδεν, νεῖκος
[22, 1]	Ἀλκίνοε βασιλεῦ, καλὸν μὲν ἀκούειν	ἀοιδοῦ	ἀγαθοῦ, οἷος οὗτος, τὴν τέχνην
[22, 2]	ἐν τοσαύταις ἡδοναῖς ἀκροωμένους τοῦ	ἀοιδοῦ	σπουδῇ, εὐσχήμονά τινα ἔοικεν εὐωχίαν
[22, 3]	καὶ λεαίνοντες, λυμαίνονται αὐτῶν τὴν	ἀπ´	ἀρχῆς δημιουργίαν, ἣν ἡ φύσις
[22, 5]	ἐν βραχεῖ ἀναλεγόμενον, πλῆθος δὲ	ἄπειρον	πραγμάτων ἐν ὀλίγῳ μανθάνοντα, τὰ
[22, 6]	καλὰ τῶν αἰσχρῶν, τὰ μὲν	ἀπέκρυπτον,	τὰ δὲ ἱστόρουν, ἦν ἄν
[22, 7]	χρόνος· φθαρήσεται τὰ σώματα, κἂν	ἀπέλθῃ	ὁ λοιμός· ἀνδρὸς δὲ ἀρετή,
[22, 3]	ἀνδραπόδων κάπηλοι, οἳ σώματα παραλαβόντες	ἁπλᾶ	ὑφ´ ἡλίῳ καθαρῷ καὶ ἀέρι
[22, 2]	τῶν αἰσχίστων ἐπὶ τὰ κοσμιώτατα,	ἀπὸ	τῆς γαστρὸς ἐπὶ τὰς ἀκοάς·
[22, 2]	νοῦν ἔχων, μεταθεὶς τὰς ἡδονὰς	ἀπὸ	τῶν αἰσχίστων ἐπὶ τὰ κοσμιώτατα,
[22, 6]	ταύτην εὐδαιμονέστεροι; Εἰ μὲν γὰρ	ἀποκρίναντες	τὰ καλὰ τῶν αἰσχρῶν, τὰ
[22, 7]	ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας, κλῦθι, ὦ	Ἄπολλον,	καὶ Ζεῦ, καὶ εἴ τις
[22, 5]	γένος καὶ φθειρόμενον ταχὺ καὶ	ἀπολλύμενον	καὶ ὑπορρέον τῇ μνήμῃ σώζει,
[22, 7]	πίονα μηρί´ ἔκηα. Ἀκούσεται ὁ	Ἀπόλλων	τοιαῦτα εὐχομένου θᾶττον, ἢ τοῦ
[22, 7]	ψυχῆς παθημάτων· ἄξια ταῦτα τοῦ	Ἀπόλλωνος,	ἄξια τοῦ Διός.
[22, 7]	ἰατρόν, λέγε τὸν στρατηγόν. Κἂν	ἀπορῇς	ἀνδρῶν, ἐπὶ τοὺς θεοὺς ἴθι.
[22, 7]	ταῦτα. Τμηθήσεται λήϊον, κἂν Πελοποννήσιοι	ἀπόσχωνται·	λῃστευθήσεται θάλαττα, κἂν Ἀθηναῖοι μὴ
[22, 2]	τὰς ἀκοάς· ἢ οὐδὲ τοῦτο	ἀπόχρη,	εὐωχεῖν τὰς ἀκοὰς εἰκῇ καὶ
[22, 3]	καὶ λόγους αὐτοῖς παραθήσομεν φέροντες	ἄρα,	οἳ μὲν μιμοῦνται τὰς ἐν
[22, 5]	φησὶν ὁ λόγος. Τίσιν μὴν	ἄρα;	Οἳ τὰς ψυχὰς ἐπὶ τὸν
[22, 5]	βάρβαροι· ἔστι πόλις Ἐφύρη μυχῷ	Ἄργεος	ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ δὲ καὶ ποταμόν·
[22, 7]	εὖξαι τῷ θεῷ· κλῦθί μευ,	ἀργυρότοξε,	ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας, κλῦθι, ὦ
[22, 5]	τὴν ψυχὴν περιφέρει πανταχοῦ, οὐκ	ἀργῶς	οὐδὲ ἠμελημένως δεικνύουσα, ἀλλὰ καὶ
[22, 4]	τὴν μέθην ἐπήγειρεν αὐτῶν τὰς	ἀρετὰς	τῇ εὐωχίᾳ, καθάπερ ἔλαιον πῦρ,
[22, 5]	τῇ μνήμῃ σώζει, καὶ τὰς	ἀρετὰς	φυλάττει, καὶ τὰς πράξεις ταῖς
[22, 7]	ἀπέλθῃ ὁ λοιμός· ἀνδρὸς δὲ	ἀρετή,	πάλιν ἐλθεῖν οὔτε λεϊστή, οὐθ´
[22, 5]	στρατηγία, καὶ νῦν ἔτι ἡ	Ἀριστείδου	δικαιοσύνη· δίδωσιν Κριτίας καὶ νῦν
[22, 1]	κοῖλον ἵππον, ἔνθα εἰσδύντες οἱ	ἄριστοι	τῶν Ἑλλήνων, εἰς τὸ ἄστυ
[22, 1]	κοινωνεῖ τῆς ἑστίας τοῖς Φαιάκων	ἀρίστοις,	καὶ μετὰ τοῦτο ἐνάρχεται τῶν
[22, 3]	τίς ἂν ἡμῖν ἡ τοιαύτη	ἁρμονία	γένοιτο; ἀγαπῶ μὲν γὰρ ἔγωγε
[22, 2]	δεῖ κατακοσμούσης τὴν ἀκοῆς εὐωχίαν	ἁρμονίᾳ	δεξιᾷ. ~Καὶ τίς ἂν ἡμῖν
[22, 6]	ὅτι καλὴ μὲν ὑμῶν ἡ	ἁρμονία	καὶ ᾄδεσθαι προσηνής, ἄλλο δὲ
[22, 5]	ἴδεν ἄστη καὶ νόον ἔγνω,	ἀρνύμενος	ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον
[22, 4]	αὐτοῖν γεωργὸς τέ ἐστιν καὶ	ἀροῖ,	ὁ δὲ λῃστὴς καὶ ὅπλα
[22, 2]	καὶ βάρβαρος ἀνὴρ ἐπαινέσαι, καὶ	ἄρτι	ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων, συνήθης πολυτελεῖ
[22, 4]	τούτων τὸν Περσικὸν νόμον τὸν	ἀρχαῖον,	δι´ ὃν Πέρσαι τῆς ἐλευθερίας
[22, 3]	λεαίνοντες, λυμαίνονται αὐτῶν τὴν ἀπ´	ἀρχῆς	δημιουργίαν, ἣν ἡ φύσις αὐτοῖς
[22, 3]	ἔχῃ κεκραμένην ὑπὸ τέχνης καλῶς,	ἄσημα	δὲ ὄντα καὶ ἄλογα καὶ
[22, 3]	ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ ἐν τροφῇ	ἀσθενέστατον.	Εὐωχητέον οὖν τὰς ἀκοάς, τρέφοντας
[22, 5]	πραγμάτων ἐν ὀλίγῳ μανθάνοντα, τὰ	Ἀσσύρια,	τὰ Αἰγύπτια, τὰ Περσικά, τὰ
[22, 5]	ἦν, καὶ πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν	ἄστη	καὶ νόον ἔγνω, ἀρνύμενος ἥν
[22, 1]	ἄριστοι τῶν Ἑλλήνων, εἰς τὸ	ἄστυ	εἰσενεχθέντες, προχυθέντες τοῦ ἵππου, μεθύουσιν
[22, 1]	ἵππου, μεθύουσιν ἐπιθέμενοι, εἷλον τὸ	ἄστυ;	Τοῦτο τί σοι κάλλιστον ἐνὶ
[22, 1]	κομισθεὶς ὑπ´ αὐτῆς εἰς τὸ	ἄστυ,	τυχὼν αἰδοῦς παρ´ Ἀλκίνου, κοινωνεῖ
[22, 5]	πᾶσιν δὲ πολέμοις ἐκ τοῦ	ἀσφαλοῦς	παραγιγνόμενον, μῆκος δὲ ἀμήχανον χρόνου
[22, 5]	οὖν τῶν Περσῶν καὶ τὰ	Ἀττικὰ	ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν δὲ αὖθις ἐπὶ
[22, 6]	ἐγένετο διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν	Ἀττικήν;	ἢ τί πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ
[22, 4]	σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον Περσικὸν ἐκκλησίας	Ἀττικῆς·	ἐκεῖ μὲν γὰρ νόμος κολάζων
[22, 1]	Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω Ἀχιλλῆος; ἢ	αὖ	κοῖλον ἵππον, ἔνθα εἰσδύντες οἱ
[22, 5]	Ἀλυάττεω, τύραννος δὲ ἐθνῶν· Δάρδανον	αὖ	πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς. Γενεαλογεῖ
[22, 5]	τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν δὲ	αὖθις	ἐπὶ τὰ ἡμέτερα. Λόγοις τοιγαροῦν
[22, 3]	προσιοῦσαν ταῖς ἀκοαῖς, ἢ δι´	αὐλῶν	ἐμπνεομένων, ἢ διὰ λύρας κρουομένης,
[22, 2]	τὰς ἀκοὰς εἰκῇ καὶ ἀναίδην,	αὐλῶν	συρίγγων τ´ ἐνοπῇ, καὶ ἀνθρώπων
[22, 3]	δὲ ἐκ λόγων σιτία προσάγοντας	αὐταῖς.	Ἐπεὶ τοίνυν λόγῳ, καὶ οὐκ
[22, 5]	τὸν πρόσθεν χρόνον ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν	αὐταῖς	τὴν θέαν τῶν γενομένων πάλαι.
[22, 5]	τὸν Ἰώνιον κόλπον· προσοικοῦσιν δ´	αὐτὴν	Ταλάντιοι βάρβαροι· ἔστι πόλις Ἐφύρη
[22, 1]	ἱκετεύσας βασιλικὴν παρθένον, κομισθεὶς ὑπ´	αὐτῆς	εἰς τὸ ἄστυ, τυχὼν αἰδοῦς
[22, 4]	ψυχῇ συμμέτρως, μὴ τελείως σβεννὺς	αὐτῆς	τὸ φιλότιμον, μήτε ἐξάπτων τῆς
[22, 3]	φύσεως ἐπιχωρίῳ μένειν ἐῶντες, ἀλλ´	αὐτὸ	ἐκεῖνο, οἷόν περ οἱ τῶν
[22, 4]	μάχην, ὑπαυλοῦντος ἄλλου· ὁ μὲν	αὐτοῖν	γεωργὸς τέ ἐστιν καὶ ἀροῖ,
[22, 4]	οἱ νήφοντες οὗτοι δημαγωγοί, μηδενὸς	αὐτοῖς	ἐφεστῶτος νόμου κολάζοντος τὴν ἐξουσίαν
[22, 3]	δαιτυμόνας δεξιούς τινας, καὶ λόγους	αὐτοῖς	παραθήσομεν φέροντες ἄρα, οἳ μὲν
[22, 3]	ἀρχῆς δημιουργίαν, ἣν ἡ φύσις	αὐτοῖς	περιέβαλλεν κρείττονα τέχνης. Τοιοῦτον γάρ
[22, 2]	οἴνῳ χεομένῳ πολλῷ καὶ ᾠδῇ	αὐτοσχεδίῳ·	καὶ ταῦτα, ὡς φῆς, ὑπεριδὼν
[22, 1]	σκεδασθείσης τῆς σχεδίας, νηχόμενος, ὑποβαλλούσης	αὐτῷ	κρήδεμνον τῆς Λευκοθέας, ἐκπεσὼν εἰς
[22, 7]	σοφοῦ καὶ μαντικοῦ. Ὅμηρος δὲ	αὐτῷ	προσέθηκεν τὴν φήμην, αἰνιττόμενος τὴν
[22, 4]	νόμος κολάζων τὴν μέθην ἐπήγειρεν	αὐτῶν	τὰς ἀρετὰς τῇ εὐωχίᾳ, καθάπερ
[22, 3]	σκιατροφοῦντες ταῦτα καὶ λεαίνοντες, λυμαίνονται	αὐτῶν	τὴν ἀπ´ ἀρχῆς δημιουργίαν, ἣν
[22, 6]	καὶ ἀνόσου τοιούτου δέομαι σιτίου,	ἀφ´	οὗ καὶ Σωκράτης ὑγίανεν, καὶ
[22, 4]	ἐπειδὰν δὲ ὁ λῃστὴς ἔλθῃ,	ἀφέμενος	ὁ γεωργὸς τοῦ ζεύγους, δραμὼν
[22, 1]	ἀκροωμένων, καθημένων ἑξῆς, καὶ τραπέζης	ἀφθόνου,	καὶ κρατῆρος μεστοῦ; Ἐρωτῶ δὴ
[22, 3]	δὲ ὄντα καὶ ἄλογα καὶ	ἄφωνα	μηδὲν μέγα τῇ ψυχῇ εἰς
[22, 1]	ᾖδεν, νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω	Ἀχιλλῆος;	ἢ αὖ κοῖλον ἵππον, ἔνθα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008