Dissertations, Chap.
[22, 1]	νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω Ἀχιλλῆος;	ἢ	αὖ κοῖλον ἵππον, ἔνθα εἰσδύντες
[22, 3]	ἐμπνεομένων, ἢ διὰ λύρας κρουομένης,	ἢ	δι´ ἄλλού του μουσικοῦ ὀργάνου
[22, 3]	μελῶν ἡδονὴν προσιοῦσαν ταῖς ἀκοαῖς,	ἢ	δι´ αὐλῶν ἐμπνεομένων, ἢ διὰ
[22, 3]	ἀκοαῖς, ἢ δι´ αὐλῶν ἐμπνεομένων,	ἢ	διὰ λύρας κρουομένης, ἢ δι´
[22, 2]	τι Ὅμηρος αἰνίττεσθαι ἄλλο κρεῖττον,	ἢ	ὁποῖον τὰ ἔπη λέγοι οὑτωσὶ
[22, 2]	τῆς γαστρὸς ἐπὶ τὰς ἀκοάς·	ἢ	οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη, εὐωχεῖν τὰς
[22, 6]	μήπω μαθόντι, ὅπως ταῦτα φυλακτέον;	ἢ	τί πλέον Ἀθηναίοις ἐγένετο διὰ
[22, 6]	διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν Ἀττικήν;	ἢ	τί πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ τὴν
[22, 6]	διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν Ἰωνικήν;	ἢ	τί Χίοι διὰ ταύτην εὐδαιμονέστεροι;
[22, 7]	ὁ Ἀπόλλων τοιαῦτα εὐχομένου θᾶττον,	ἢ	τοῦ Χρύσου. Οὐ γὰρ ἐπὶ
[22, 7]	καὶ Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ	ἡ	ἀνθρώπου ψυχή, καὶ δέδιεν, καὶ
[22, 5]	Περικλέους στρατηγία, καὶ νῦν ἔτι	ἡ	Ἀριστείδου δικαιοσύνη· δίδωσιν Κριτίας καὶ
[22, 6]	ὅμως· ὅτι καλὴ μὲν ὑμῶν	ἡ	ἁρμονία καὶ ᾄδεσθαι προσηνής, ἄλλο
[22, 0]	πάσης τῆς διὰ λόγων εὐφροσύνης	ἡ	διὰ φιλοσόφων λόγων ἀμείνων. ~Διηγεῖται
[22, 6]	δὲ ἡ μνήμη, ἀθάνατος δὲ	ἡ	δυστυχία. Ἐγὼ δὲ ποθῶ πρὸς
[22, 6]	ᾄδεσθαι προσηνής, ἄλλο δὲ ποθεῖ	ἡ	ἐπιεικὴς ψυχή, καὶ οὐχ οἷον
[22, 5]	τῶν γενομένων πάλαι. Προσηνὲς γὰρ	ἡ	ἱστορία καὶ τὸ μηδὲν καμόντα
[22, 5]	χωρία, πολὺ τῶν Περσέως πτερῶν	ἡ	ἱστορία κουφότερον καὶ μετεωρότερον· ἣ
[22, 6]	περιστάσεις τραγικαί· ὧν σφαλερὰ μὲν	ἡ	μίμησις, βλαβερὰ δὲ ἡ μνήμη,
[22, 6]	μὲν ἡ μίμησις, βλαβερὰ δὲ	ἡ	μνήμη, ἀθάνατος δὲ ἡ δυστυχία.
[22, 6]	παρέχεσθαι ὑμῖν. Τί γὰρ σεμνὸν	ἡ	μνήμη τῶν πάλαι κακῶν τῷ
[22, 5]	Ἀθηναίων ἐκείνων· μένει δὲ καὶ	ἡ	Περικλέους στρατηγία, καὶ νῦν ἔτι
[22, 3]	δεξιᾷ. ~Καὶ τίς ἂν ἡμῖν	ἡ	τοιαύτη ἁρμονία γένοιτο; ἀγαπῶ μὲν
[22, 3]	τὴν ἀπ´ ἀρχῆς δημιουργίαν, ἣν	ἡ	φύσις αὐτοῖς περιέβαλλεν κρείττονα τέχνης.
[22, 5]	ἡ ἱστορία κουφότερον καὶ μετεωρότερον·	ἣ	λαβοῦσα τὴν ψυχὴν περιφέρει πανταχοῦ,
[22, 1]	Ἐρωτῶ δὴ τὸν Ὀδυσσέα· Τί	ἡγεῖ	εἶναι τὴν εὐφροσύνην, ὦ σοφώτατε
[22, 1]	ᾄδοντα ἀοιδόν, οἵας ἐκεῖνος ᾠδὰς	ᾖδεν,	νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω Ἀχιλλῆος;
[22, 2]	ἐς τοὺς δαιτυμόνας ἐν τοσαύταις	ἡδοναῖς	ἀκροωμένους τοῦ ἀοιδοῦ σπουδῇ, εὐσχήμονά
[22, 2]	τις νοῦν ἔχων, μεταθεὶς τὰς	ἡδονὰς	ἀπὸ τῶν αἰσχίστων ἐπὶ τὰ
[22, 3]	δέ, καὶ ἐνοδμή, κιβδηλότατον ἐν	ἡδονῇ〉	χρῆμα, καὶ ἐν τροφῇ ἀσθενέστατον.
[22, 3]	δέ, μὴ ταυτὶ τὰ μέλη	ἡδονὴν	μέν τινα ἔχῃ κεκραμένην ὑπὸ
[22, 3]	γὰρ ἔγωγε τὴν ἐκ μελῶν	ἡδονὴν	προσιοῦσαν ταῖς ἀκοαῖς, ἢ δι´
[22, 3]	ἐθέλοι παραβαλεῖν τὴν ἐκ μελῶν	ἡδονὴν	τῇ τῶν λόγων, ἐοίκοι ἂν
[22, 5]	τῷ μὲν ἀνηκόῳ τερπνότατον καθ´	ἡδονήν,	τῷ δὲ εἰδότι ἐπαγωγότατον κατὰ
[22, 2]	ἐπαινέσαι, καὶ ἄρτι ἐκ Βαβυλῶνος	ἥκων,	συνήθης πολυτελεῖ τραπέζῃ καὶ οἴνῳ
[22, 7]	προσέθηκεν τὴν φήμην, αἰνιττόμενος τὴν	ἡλίου	ἀκτῖνα δι´ ἀέρος χωροῦσαν ὀϊστοῦ
[22, 3]	οἳ σώματα παραλαβόντες ἁπλᾶ ὑφ´	ἡλίῳ	καθαρῷ καὶ ἀέρι ἐλευθέρῳ τεθραμμένα,
[22, 5]	περιφέρει πανταχοῦ, οὐκ ἀργῶς οὐδὲ	ἠμελημένως	δεικνύουσα, ἀλλὰ καὶ ἄνδρα γενεαλογεῖ
[22, 5]	ἐπανάγωμεν δὲ αὖθις ἐπὶ τὰ	ἡμέτερα.	Λόγοις τοιγαροῦν εὐωχητέον τὰς ἀγαθὰς
[22, 3]	ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ τίς ἂν	ἡμῖν	ἡ τοιαύτη ἁρμονία γένοιτο; ἀγαπῶ
[22, 2]	εὐσχήμονά τινα ἔοικεν εὐωχίαν διηγεῖσθαι	ἡμῖν,	οἵαν μιμήσεται ἄν τις νοῦν
[22, 3]	ὀργάνου δυναμένου χορηγεῖν καὶ ἐπιπέμπειν	ἡμῖν	προσηνὲς μέλος· δείδια δέ, μὴ
[22, 6]	μὲν ἀπέκρυπτον, τὰ δὲ ἱστόρουν,	ἦν	ἄν που τῇ ψυχῇ ὄνησις
[22, 5]	καὶ Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι πτηνὸς	ἦν,	καὶ περιεφέρετο ἐν τῷ αἰθέρι,
[22, 5]	καὶ Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι πολύτροπος	ἦν,	καὶ πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν ἄστη
[22, 5]	ἄνδρα γενεαλογεῖ καὶ ποταμόν· Κροῖσσος	ἦν	Λυδὸς μὲν γένος, παῖς δὲ
[22, 4]	εἰς τὰς ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον	ἦν	συμπόσιον Περσικὸν ἐκκλησίας Ἀττικῆς· ἐκεῖ
[22, 5]	ἄστη καὶ νόον ἔγνω, ἀρνύμενος	ἥν	τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων,
[22, 3]	αὐτῶν τὴν ἀπ´ ἀρχῆς δημιουργίαν,	ἣν	ἡ φύσις αὐτοῖς περιέβαλλεν κρείττονα
[22, 7]	ᾀδέτω εἴτε καὶ Ὅμηρος, εἴτε	Ἡσίοδος,	εἴτε τις ἄλλος ποιητὴς δαιμόνιος,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008