Dissertations, Chap.
[22, 4]	τῇ ψυχῇ συμμέτρως, μὴ τελείως	σβεννὺς	αὐτῆς τὸ φιλότιμον, μήτε ἐξάπτων
[22, 5]	ὄψεται, ἀλλ´ οὐκ ἐν ναυαγίῳ·	Σειρήνων	ἀκούσεται, ἀλλ´ οὐ δεδεμένος· Κύκλωπι
[22, 2]	τοῦ μελιηδέος λωτοῦ καὶ τῆς	Σειρήνων	ᾠδῆς. Μήποτε οὖν ἔοικέν τι
[22, 6]	οἷον παρέχεσθαι ὑμῖν. Τί γὰρ	σεμνὸν	ἡ μνήμη τῶν πάλαι κακῶν
[22, 3]	παραπεμπομένους, τὰ δὲ ἐκ λόγων	σιτία	προσάγοντας αὐταῖς. Ἐπεὶ τοίνυν λόγῳ,
[22, 3]	ἐοίκοι ἂν ὁ μὲν λόγος	σιτίοις,	τὸ δὲ μέλος ὀδμαῖς· ὧν
[22, 6]	ὑγιεινῶν, καὶ ἀνόσου τοιούτου δέομαι	σιτίου,	ἀφ´ οὗ καὶ Σωκράτης ὑγίανεν,
[22, 2]	εὐθύς. Τὸ γάρ τοι κειμένων	σιτίων	ἀμφιλαφῶν καὶ οἴνου πολλοῦ, ταῦτα
[22, 1]	ἀνδρῶν; τράπεζαν μεστὴν κρεῶν καὶ	σίτου,	καὶ κρατῆρας πλήρεις, καὶ οἶνον
[22, 5]	Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ	Σκάμανδρον.	Τοῦτο τὸ ἄκουσμα ἐφήμερον τὸ
[22, 1]	ἐπὶ σχεδίας πλέων, χειμῶνος ἐπιγενομένου,	σκεδασθείσης	τῆς σχεδίας, νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ
[22, 3]	καθαρῷ καὶ ἀέρι ἐλευθέρῳ τεθραμμένα,	σκιατροφοῦντες	ταῦτα καὶ λεαίνοντες, λυμαίνονται αὐτῶν
[22, 4]	πρὸς τῷ κίβδηλα εἶναι καὶ	σκυθρωπὰ	κομιδῇ, καὶ εὐωχουμέναις ψυχαῖς οὐ
[22, 7]	πολιορκουμένων, μηδὲ περὶ σωμάτων φθειρομένων·	σμικρὰ	ταῦτα, ἐφήμερα ταῦτα. Τμηθήσεται λήϊον,
[22, 7]	νοσεῖ· χρησμοῦ σοι δεῖ, μαντείας	σοι	δεῖ, εὖξαι τῷ θεῷ· κλῦθί
[22, 7]	τέμνεται, λῃστεύεται, πολιορκεῖται, νοσεῖ· χρησμοῦ	σοι	δεῖ, μαντείας σοι δεῖ, εὖξαι
[22, 1]	εἷλον τὸ ἄστυ; Τοῦτο τί	σοι	κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἶναι;
[22, 5]	Κυαξάρει. Εἰ δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς	σοφός,	ὅτι πολύτροπος ἦν, καὶ πολλῶν
[22, 7]	ταῦτα ἔργα μουσικοῦ θεοῦ, καὶ	σοφοῦ	καὶ μαντικοῦ. Ὅμηρος δὲ αὐτῷ
[22, 1]	ἡγεῖ εἶναι τὴν εὐφροσύνην, ὦ	σοφώτατε	ἀνδρῶν; τράπεζαν μεστὴν κρεῶν καὶ
[22, 2]	εἶναι; ~Δεινός τις εἶ, ὦ	σοφώτατε	Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης εὐφροσύνης δημωδέστατος, οἵαν
[22, 5]	καὶ νόστον ἑταίρων, πολύ που	σοφώτερος	ὁ τῶν μὲν κινδύνων ἐξιστάμενος,
[22, 4]	Ἀθηναίοις εἰς τὰς ἐκκλησίας, καὶ	σπουδαστικώτερον	ἦν συμπόσιον Περσικὸν ἐκκλησίας Ἀττικῆς·
[22, 2]	τοσαύταις ἡδοναῖς ἀκροωμένους τοῦ ἀοιδοῦ	σπουδῇ,	εὐσχήμονά τινα ἔοικεν εὐωχίαν διηγεῖσθαι
[22, 7]	συνέχεται παντοδαποῖς καὶ ἀλλοκότοις παθήμασιν·	στάσιν	ὁρᾷς πικρὰν καὶ ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν
[22, 5]	μένει δὲ καὶ ἡ Περικλέους	στρατηγία,	καὶ νῦν ἔτι ἡ Ἀριστείδου
[22, 7]	ἔα. Εἰπέ, τίνι ἐπιτρέψω τὴν	στρατηγίαν	καὶ τὴν ἴασιν; Ἱπποκράτην δὲ
[22, 7]	τὸν ψυχῆς ἰατρόν, λέγε τὸν	στρατηγόν.	Κἂν ἀπορῇς ἀνδρῶν, ἐπὶ τοὺς
[22, 5]	σωζόμενον· ξυνερῶντα Πανθίᾳ, συνθηρῶντα Κύρῳ,	συμβασιλεύοντα	Κυαξάρει. Εἰ δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς
[22, 7]	θᾶττον, ἀκρατοτέραν τῆς τῶν σωμάτων	συμμετρίας.	Ἐμοὶ δὲ ᾀδέτω εἴτε καὶ
[22, 4]	ἔλαιον πῦρ, ἐπιχέων τῇ ψυχῇ	συμμέτρως,	μὴ τελείως σβεννὺς αὐτῆς τὸ
[22, 4]	ζεύγους, δραμὼν ἐπὶ τὰ ὅπλα,	συμπεσόντες	μάχονται, παίοντες τὰς ὄψεις, καὶ
[22, 4]	τὰς ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον ἦν	συμπόσιον	Περσικὸν ἐκκλησίας Ἀττικῆς· ἐκεῖ μὲν
[22, 4]	τραύματα καὶ πτώματα· θεάματα οὐ	συμποτικά.	Ἐπαινῶ πρὸ τούτων τὸν Περσικὸν
[22, 6]	ἄλογοι, καὶ πράξεις πονηραί, καὶ	συμφοραὶ	ἀγνώμονες, καὶ περιστάσεις τραγικαί· ὧν
[22, 5]	δίκην, φεύγει καὶ νῦν Ἀλκιβιάδης.	Συνελόντι	δὲ εἰπεῖν, οἱ καθ´ ἱστορίαν
[22, 7]	λυπεῖται, καὶ φθονεῖ, καὶ ἄλλοις	συνέχεται	παντοδαποῖς καὶ ἀλλοκότοις παθήμασιν· στάσιν
[22, 2]	καὶ ἄρτι ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων,	συνήθης	πολυτελεῖ τραπέζῃ καὶ οἴνῳ χεομένῳ
[22, 5]	μετὰ Ξενοφῶντος σωζόμενον· ξυνερῶντα Πανθίᾳ,	συνθηρῶντα	Κύρῳ, συμβασιλεύοντα Κυαξάρει. Εἰ δὲ
[22, 3]	μέγα τῇ ψυχῇ εἰς εὐφροσύνην	συντελεῖ.	Εἰ γάρ τις ἐθέλοι παραβαλεῖν
[22, 2]	ἀκοὰς εἰκῇ καὶ ἀναίδην, αὐλῶν	συρίγγων	τ´ ἐνοπῇ, καὶ ἀνθρώπων ὀμάδῳ,
[22, 6]	ἀγνώμονες, καὶ περιστάσεις τραγικαί· ὧν	σφαλερὰ	μὲν ἡ μίμησις, βλαβερὰ δὲ
[22, 1]	πλέων, χειμῶνος ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης τῆς	σχεδίας,	νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ κρήδεμνον τῆς
[22, 1]	Ὀδυσσέως, ὅτι χήτει νεὼς ἐπὶ	σχεδίας	πλέων, χειμῶνος ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης τῆς
[22, 5]	ἀπολλύμενον καὶ ὑπορρέον τῇ μνήμῃ	σώζει,	καὶ τὰς ἀρετὰς φυλάττει, καὶ
[22, 5]	Ἀγησιλάου διαβαίνοντα, καὶ μετὰ Ξενοφῶντος	σωζόμενον·	ξυνερῶντα Πανθίᾳ, συνθηρῶντα Κύρῳ, συμβασιλεύοντα
[22, 6]	δέομαι σιτίου, ἀφ´ οὗ καὶ	Σωκράτης	ὑγίανεν, καὶ Πλάτων, καὶ Ξενοφῶν,
[22, 7]	ἴασιν; Ἱπποκράτην δὲ ἔα τοῖς	σώμασιν	καὶ Θεμιστοκλέα τῇ θαλάττῃ· λέγε
[22, 7]	ἀλλ´ ὁ χρόνος· φθαρήσεται τὰ	σώματα,	κἂν ἀπέλθῃ ὁ λοιμός· ἀνδρὸς
[22, 3]	οἱ τῶν ἀνδραπόδων κάπηλοι, οἳ	σώματα	παραλαβόντες ἁπλᾶ ὑφ´ ἡλίῳ καθαρῷ
[22, 7]	ὀϊστοῦ θᾶττον, ἀκρατοτέραν τῆς τῶν	σωμάτων	συμμετρίας. Ἐμοὶ δὲ ᾀδέτω εἴτε
[22, 7]	περὶ τειχῶν πολιορκουμένων, μηδὲ περὶ	σωμάτων	φθειρομένων· σμικρὰ ταῦτα, ἐφήμερα ταῦτα.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008