Dissertations, Chap.
[22, 5]	ἱστορία κουφότερον καὶ μετεωρότερον· ἣ	λαβοῦσα	τὴν ψυχὴν περιφέρει πανταχοῦ, οὐκ
[22, 5]	ὁ Λεωνίδης ᾄδεται οὐχ ὑπὸ	Λακεδαιμονίων	μόνον τῶν τότε, καὶ ὁ
[22, 3]	ἐλευθέρῳ τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες ταῦτα καὶ	λεαίνοντες,	λυμαίνονται αὐτῶν τὴν ἀπ´ ἀρχῆς
[22, 7]	θαλάττῃ· λέγε τὸν ψυχῆς ἰατρόν,	λέγε	τὸν στρατηγόν. Κἂν ἀπορῇς ἀνδρῶν,
[22, 7]	σώμασιν καὶ Θεμιστοκλέα τῇ θαλάττῃ·	λέγε	τὸν ψυχῆς ἰατρόν, λέγε τὸν
[22, 2]	κρεῖττον, ἢ ὁποῖον τὰ ἔπη	λέγοι	οὑτωσὶ ἀκούσαντι εὐθύς. Τὸ γάρ
[22, 7]	δὲ ἀρετή, πάλιν ἐλθεῖν οὔτε	λεϊστή,	οὐθ´ ἑλετή. Περὶ ταύτης ἔρου
[22, 1]	νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ κρήδεμνον τῆς	Λευκοθέας,	ἐκπεσὼν εἰς τὴν Φαιάκων γῆν,
[22, 5]	ἀθανάτους ποιεῖ. Διὰ τοῦτο ὁ	Λεωνίδης	ᾄδεται οὐχ ὑπὸ Λακεδαιμονίων μόνον
[22, 5]	βουλευομένοις· μετὰ Θεμιστοκλέους ναυμαχοῦντα, μετὰ	Λεωνίδου	ταττόμενον, καὶ μετὰ Ἀγησιλάου διαβαίνοντα,
[22, 7]	σμικρὰ ταῦτα, ἐφήμερα ταῦτα. Τμηθήσεται	λήϊον,	κἂν Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται θάλαττα,
[22, 7]	ἔρου δή, ὅτε ψυχὴ τέμνεται,	λῃστεύεται,	πολιορκεῖται, νοσεῖ· χρησμοῦ σοι δεῖ,
[22, 7]	Τμηθήσεται λήϊον, κἂν Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται·	λῃστευθήσεται	θάλαττα, κἂν Ἀθηναῖοι μὴ ναυμαχῶσιν·
[22, 7]	γῆς δῃουμένης, μήτε περὶ θαλάττης	λῃστευομένης,	μηδὲ περὶ τειχῶν πολιορκουμένων, μηδὲ
[22, 4]	ὅπλα ἀγχοῦ· ἐπειδὰν δὲ ὁ	λῃστὴς	ἔλθῃ, ἀφέμενος ὁ γεωργὸς τοῦ
[22, 4]	ἐστιν καὶ ἀροῖ, ὁ δὲ	λῃστὴς	καὶ ὅπλα ἔχει, κεῖται δὲ
[22, 5]	δὲ εἰπεῖν, οἱ καθ´ ἱστορίαν	λόγοι	τῷ μὲν ἀνηκόῳ τερπνότατον καθ´
[22, 6]	ἀναμὶξ εἰσφύρεται πάντα ἐν τοῖς	λόγοις,	καὶ πλεονάζει τὰ χείρω, καὶ
[22, 5]	δὲ αὖθις ἐπὶ τὰ ἡμέτερα.	Λόγοις	τοιγαροῦν εὐωχητέον τὰς ἀγαθὰς ψυχάς,
[22, 5]	ἀγαθὰς ψυχάς, καὶ οὐ δικανικοῖς	λόγοις,	φησὶν ὁ λόγος. Τίσιν μὴν
[22, 6]	καὶ ἀντιτάξασθαι πολλῷ καὶ γενναίῳ	λογοποιῷ,	ῥητέον δὲ ὅμως· ὅτι καλὴ
[22, 3]	λόγων, ἐοίκοι ἂν ὁ μὲν	λόγος	σιτίοις, τὸ δὲ μέλος ὀδμαῖς·
[22, 5]	οὐ δικανικοῖς λόγοις, φησὶν ὁ	λόγος.	Τίσιν μὴν ἄρα; Οἳ τὰς
[22, 3]	εἰκὸς δαιτυμόνας δεξιούς τινας, καὶ	λόγους	αὐτοῖς παραθήσομεν φέροντες ἄρα, οἳ
[22, 3]	σιτία προσάγοντας αὐταῖς. Ἐπεὶ τοίνυν	λόγῳ,	καὶ οὐκ ἄλλῴ τῳ, χαίρειν
[22, 0]	λόγων εὐφροσύνης ἡ διὰ φιλοσόφων	λόγων	ἀμείνων. ~Διηγεῖται Ὅμηρος περὶ Ὀδυσσέως,
[22, 4]	νόμου κολάζοντος τὴν ἐξουσίαν τῶν	λόγων,	ἐξωρχοῦντο ἐν ταῖς ἐκκλησίαις πάσης
[22, 3]	ἐκ μελῶν ἡδονὴν τῇ τῶν	λόγων,	ἐοίκοι ἂν ὁ μὲν λόγος
[22, 0]	~Ὅτι πάσης τῆς διὰ	λόγων	εὐφροσύνης ἡ διὰ φιλοσόφων λόγων
[22, 3]	μελῶν παραπεμπομένους, τὰ δὲ ἐκ	λόγων	σιτία προσάγοντας αὐταῖς. Ἐπεὶ τοίνυν
[22, 6]	ἂν οὖν γένοιτο ψυχαῖς εὐωχία	λόγων	ταύτης προσηνεστέρα; Χαλεπὸν μὲν εἰπεῖν
[22, 6]	ποθῶ πρὸς τὴν εὐωχίαν τροφὴν	λόγων	ὑγιεινῶν, καὶ ἀνόσου τοιούτου δέομαι
[22, 1]	ἐνάρχεται τῶν πρὸς τὸν Ἀλκίνουν	λόγων	ὡδί πως· Ἀλκίνοε βασιλεῦ, καλὸν
[22, 7]	διηγοῦ τὴν νόσον, τὸν δὲ	λοιμὸν	ἔα. Εἰπέ, τίνι ἐπιτρέψω τὴν
[22, 7]	τοῦ Χρύσου. Οὐ γὰρ ἐπὶ	λοιμὸν	παρακαλεῖς τὸν θεόν, οὐδὲ ἐπὶ
[22, 7]	τὰ σώματα, κἂν ἀπέλθῃ ὁ	λοιμός·	ἀνδρὸς δὲ ἀρετή, πάλιν ἐλθεῖν
[22, 5]	γενεαλογεῖ καὶ ποταμόν· Κροῖσσος ἦν	Λυδὸς	μὲν γένος, παῖς δὲ Ἀλυάττεω,
[22, 3]	τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες ταῦτα καὶ λεαίνοντες,	λυμαίνονται	αὐτῶν τὴν ἀπ´ ἀρχῆς δημιουργίαν,
[22, 7]	ἀνθρώπου ψυχή, καὶ δέδιεν, καὶ	λυπεῖται,	καὶ φθονεῖ, καὶ ἄλλοις συνέχεται
[22, 3]	δι´ αὐλῶν ἐμπνεομένων, ἢ διὰ	λύρας	κρουομένης, ἢ δι´ ἄλλού του
[22, 2]	ὑπεριδὼν παρ´ ἄλλοις τοῦ μελιηδέος	λωτοῦ	καὶ τῆς Σειρήνων ᾠδῆς. Μήποτε

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008