Dissertations, Chap.
[22, 5]	λόγοι τῷ μὲν ἀνηκόῳ τερπνότατον	καθ´	ἡδονήν, τῷ δὲ εἰδότι ἐπαγωγότατον
[22, 5]	Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι δὲ εἰπεῖν, οἱ	καθ´	ἱστορίαν λόγοι τῷ μὲν ἀνηκόῳ
[22, 4]	αὐτῶν τὰς ἀρετὰς τῇ εὐωχίᾳ,	καθάπερ	ἔλαιον πῦρ, ἐπιχέων τῇ ψυχῇ
[22, 6]	ὄνησις κατὰ μίμησιν τῶν ἱστορημένων,	καθάπερ	ὀφθαλμοῖς κατὰ μίμησιν γραφῆς· νῦν
[22, 3]	σώματα παραλαβόντες ἁπλᾶ ὑφ´ ἡλίῳ	καθαρῷ	καὶ ἀέρι ἐλευθέρῳ τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες
[22, 1]	καὶ δαιτυμόνων οἴκοι, ᾠδῆς ἀκροωμένων,	καθημένων	ἑξῆς, καὶ τραπέζης ἀφθόνου, καὶ
[22, 6]	καλὴ μὲν ὑμῶν ἡ ἁρμονία	καὶ	ᾄδεσθαι προσηνής, ἄλλο δὲ ποθεῖ
[22, 3]	παραλαβόντες ἁπλᾶ ὑφ´ ἡλίῳ καθαρῷ	καὶ	ἀέρι ἐλευθέρῳ τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες ταῦτα
[22, 6]	ὑγίανεν, καὶ Πλάτων, καὶ Ξενοφῶν,	καὶ	Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ ἡ ἀνθρώπου ψυχή,
[22, 7]	ἀλλοκότοις παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς πικρὰν	καὶ	ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν μοι διηγοῦ τὸν
[22, 7]	δέδιεν, καὶ λυπεῖται, καὶ φθονεῖ,	καὶ	ἄλλοις συνέχεται παντοδαποῖς καὶ ἀλλοκότοις
[22, 7]	φθονεῖ, καὶ ἄλλοις συνέχεται παντοδαποῖς	καὶ	ἀλλοκότοις παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς πικρὰν
[22, 3]	τέχνης καλῶς, ἄσημα δὲ ὄντα	καὶ	ἄλογα καὶ ἄφωνα μηδὲν μέγα
[22, 2]	ἀπόχρη, εὐωχεῖν τὰς ἀκοὰς εἰκῇ	καὶ	ἀναίδην, αὐλῶν συρίγγων τ´ ἐνοπῇ,
[22, 5]	ἀργῶς οὐδὲ ἠμελημένως δεικνύουσα, ἀλλὰ	καὶ	ἄνδρα γενεαλογεῖ καὶ ποταμόν· Κροῖσσος
[22, 7]	θανατηφόρων, οὐδὲ ἐπὶ φθορὰν κυνῶν	καὶ	ἀνδρῶν καὶ ὀρέων· οὐ γὰρ
[22, 2]	ἀναίδην, αὐλῶν συρίγγων τ´ ἐνοπῇ,	καὶ	ἀνθρώπων ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα τέχνης
[22, 6]	τὴν εὐωχίαν τροφὴν λόγων ὑγιεινῶν,	καὶ	ἀνόσου τοιούτου δέομαι σιτίου, ἀφ´
[22, 6]	ταύτης προσηνεστέρα; Χαλεπὸν μὲν εἰπεῖν	καὶ	ἀντιτάξασθαι πολλῷ καὶ γενναίῳ λογοποιῷ,
[22, 5]	ἀνθρώπων γένος καὶ φθειρόμενον ταχὺ	καὶ	ἀπολλύμενον καὶ ὑπορρέον τῇ μνήμῃ
[22, 4]	μὲν αὐτοῖν γεωργὸς τέ ἐστιν	καὶ	ἀροῖ, ὁ δὲ λῃστὴς καὶ
[22, 2]	οἵαν καὶ βάρβαρος ἀνὴρ ἐπαινέσαι,	καὶ	ἄρτι ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων, συνήθης
[22, 3]	ἄσημα δὲ ὄντα καὶ ἄλογα	καὶ	ἄφωνα μηδὲν μέγα τῇ ψυχῇ
[22, 2]	Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης εὐφροσύνης δημωδέστατος, οἵαν	καὶ	βάρβαρος ἀνὴρ ἐπαινέσαι, καὶ ἄρτι
[22, 6]	μὲν εἰπεῖν καὶ ἀντιτάξασθαι πολλῷ	καὶ	γενναίῳ λογοποιῷ, ῥητέον δὲ ὅμως·
[22, 1]	εἴη χαριέστερον τέλος δήμου εὐθυμουμένου,	καὶ	δαιτυμόνων οἴκοι, ᾠδῆς ἀκροωμένων, καθημένων
[22, 7]	Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ ἡ ἀνθρώπου ψυχή,	καὶ	δέδιεν, καὶ λυπεῖται, καὶ φθονεῖ,
[22, 7]	μὴ ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ τὰ τείχη,	καὶ	εἰ μὴ Φίλιππος, ἀλλ´ ὁ
[22, 7]	κλῦθι, ὦ Ἄπολλον, καὶ Ζεῦ,	καὶ	εἴ τις ἄλλος θεὸς ἰατικὸς
[22, 3]	ἐνοδμή, κιβδηλότατον ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα,	καὶ	ἐν τροφῇ ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν
[22, 3]	εἰς ὑποτροφὴν προσφορώτατα, ὀδμὴ δέ,	καὶ	ἐνοδμή, κιβδηλότατον ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα,
[22, 1]	κρατῆρας πλήρεις, καὶ οἶνον διαχεόμενον,	καὶ	ἐπὶ τούτοις ᾄδοντα ἀοιδόν, οἵας
[22, 3]	του μουσικοῦ ὀργάνου δυναμένου χορηγεῖν	καὶ	ἐπιπέμπειν ἡμῖν προσηνὲς μέλος· δείδια
[22, 6]	πλεονέκται τύραννοι, καὶ πόλεμοι ἄδικοι,	καὶ	εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ πράξεις πονηραί,
[22, 4]	κίβδηλα εἶναι καὶ σκυθρωπὰ κομιδῇ,	καὶ	εὐωχουμέναις ψυχαῖς οὐ πάνυ τι
[22, 7]	Χρύσην ἀμφιβέβηκας, κλῦθι, ὦ Ἄπολλον,	καὶ	Ζεῦ, καὶ εἴ τις ἄλλος
[22, 5]	ὑπὸ Ἀθηναίων ἐκείνων· μένει δὲ	καὶ	ἡ Περικλέους στρατηγία, καὶ νῦν
[22, 7]	Ἱπποκράτην δὲ ἔα τοῖς σώμασιν	καὶ	Θεμιστοκλέα τῇ θαλάττῃ· λέγε τὸν
[22, 6]	λόγοις, καὶ πλεονάζει τὰ χείρω,	καὶ	κρατεῖ τὰ αἰσχρά· καὶ τὸ
[22, 1]	τράπεζαν μεστὴν κρεῶν καὶ σίτου,	καὶ	κρατῆρας πλήρεις, καὶ οἶνον διαχεόμενον,
[22, 1]	καθημένων ἑξῆς, καὶ τραπέζης ἀφθόνου,	καὶ	κρατῆρος μεστοῦ; Ἐρωτῶ δὴ τὸν
[22, 3]	ἀέρι ἐλευθέρῳ τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες ταῦτα	καὶ	λεαίνοντες, λυμαίνονται αὐτῶν τὴν ἀπ´
[22, 3]	χαίρειν εἰκὸς δαιτυμόνας δεξιούς τινας,	καὶ	λόγους αὐτοῖς παραθήσομεν φέροντες ἄρα,
[22, 7]	ἡ ἀνθρώπου ψυχή, καὶ δέδιεν,	καὶ	λυπεῖται, καὶ φθονεῖ, καὶ ἄλλοις
[22, 7]	ἔργα μουσικοῦ θεοῦ, καὶ σοφοῦ	καὶ	μαντικοῦ. Ὅμηρος δὲ αὐτῷ προσέθηκεν
[22, 3]	δικαστηρίοις ἔριδας καὶ φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις	καὶ	μάχας, κρατύνοντες μὲν τὰ ἄδικα,
[22, 5]	Θεμιστοκλέους ναυμαχοῦντα, μετὰ Λεωνίδου ταττόμενον,	καὶ	μετὰ Ἀγησιλάου διαβαίνοντα, καὶ μετὰ
[22, 5]	ταττόμενον, καὶ μετὰ Ἀγησιλάου διαβαίνοντα,	καὶ	μετὰ Ξενοφῶντος σωζόμενον· ξυνερῶντα Πανθίᾳ,
[22, 1]	τῆς ἑστίας τοῖς Φαιάκων ἀρίστοις,	καὶ	μετὰ τοῦτο ἐνάρχεται τῶν πρὸς
[22, 5]	Περσέως πτερῶν ἡ ἱστορία κουφότερον	καὶ	μετεωρότερον· ἣ λαβοῦσα τὴν ψυχὴν
[22, 4]	συμπεσόντες μάχονται, παίοντες τὰς ὄψεις,	καὶ	μιμούμενοι τραύματα καὶ πτώματα· θεάματα
[22, 5]	καὶ πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν ἄστη	καὶ	νόον ἔγνω, ἀρνύμενος ἥν τε
[22, 5]	ἔγνω, ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν	καὶ	νόστον ἑταίρων, πολύ που σοφώτερος
[22, 5]	Κριτίας καὶ νῦν δίκην, φεύγει	καὶ	νῦν Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι δὲ εἰπεῖν,
[22, 5]	ἡ Ἀριστείδου δικαιοσύνη· δίδωσιν Κριτίας	καὶ	νῦν δίκην, φεύγει καὶ νῦν
[22, 5]	δὲ καὶ ἡ Περικλέους στρατηγία,	καὶ	νῦν ἔτι ἡ Ἀριστείδου δικαιοσύνη·
[22, 6]	καὶ Σωκράτης ὑγίανεν, καὶ Πλάτων,	καὶ	Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ ἡ
[22, 5]	ὑπὸ Λακεδαιμονίων μόνον τῶν τότε,	καὶ	ὁ Θεμιστοκλῆς ἐπαινεῖται οὐχ ὑπὸ
[22, 5]	Κύρῳ, συμβασιλεύοντα Κυαξάρει. Εἰ δὲ	καὶ	Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι πολύτροπος ἦν,
[22, 3]	τέχνης. Τοιοῦτον γάρ τι ἀμέλει	καὶ	οἱ περὶ τὰς δίκας εἱλούμενοι
[22, 1]	καὶ σίτου, καὶ κρατῆρας πλήρεις,	καὶ	οἶνον διαχεόμενον, καὶ ἐπὶ τούτοις
[22, 2]	γάρ τοι κειμένων σιτίων ἀμφιλαφῶν	καὶ	οἴνου πολλοῦ, ταῦτα μὲν ἐπιθεῖναι
[22, 2]	Βαβυλῶνος ἥκων, συνήθης πολυτελεῖ τραπέζῃ	καὶ	οἴνῳ χεομένῳ πολλῷ καὶ ᾠδῇ
[22, 7]	συμμετρίας. Ἐμοὶ δὲ ᾀδέτω εἴτε	καὶ	Ὅμηρος, εἴτε Ἡσίοδος, εἴτε τις
[22, 4]	καὶ ἀροῖ, ὁ δὲ λῃστὴς	καὶ	ὅπλα ἔχει, κεῖται δὲ καὶ
[22, 7]	ἐπὶ φθορὰν κυνῶν καὶ ἀνδρῶν	καὶ	ὀρέων· οὐ γὰρ ταῦτα ἔργα
[22, 5]	τοιγαροῦν εὐωχητέον τὰς ἀγαθὰς ψυχάς,	καὶ	οὐ δικανικοῖς λόγοις, φησὶν ὁ
[22, 3]	προσάγοντας αὐταῖς. Ἐπεὶ τοίνυν λόγῳ,	καὶ	οὐκ ἄλλῴ τῳ, χαίρειν εἰκὸς
[22, 6]	δὲ ποθεῖ ἡ ἐπιεικὴς ψυχή,	καὶ	οὐχ οἷον παρέχεσθαι ὑμῖν. Τί
[22, 5]	Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι πτηνὸς ἦν,	καὶ	περιεφέρετο ἐν τῷ αἰθέρι, πάντα
[22, 6]	πράξεις πονηραί, καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες,	καὶ	περιστάσεις τραγικαί· ὧν σφαλερὰ μὲν
[22, 5]	ἐντεύξεται, ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ δὲ	καὶ	Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι πτηνὸς ἦν,
[22, 1]	ἐκεῖνος ᾠδὰς ᾖδεν, νεῖκος Ὀδυσσῆος	καὶ	Πηλείδεω Ἀχιλλῆος; ἢ αὖ κοῖλον
[22, 6]	ἀφ´ οὗ καὶ Σωκράτης ὑγίανεν,	καὶ	Πλάτων, καὶ Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης.
[22, 6]	εἰσφύρεται πάντα ἐν τοῖς λόγοις,	καὶ	πλεονάζει τὰ χείρω, καὶ κρατεῖ
[22, 6]	πολὺ τῆς ἱστορίας πλεονέκται τύραννοι,	καὶ	πόλεμοι ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι,
[22, 5]	πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς. Γενεαλογεῖ	καὶ	πόλιν· Ἐπίδαμνός ἐστιν πόλις ἐν
[22, 5]	Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι πολύτροπος ἦν,	καὶ	πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν ἄστη καὶ
[22, 5]	δεικνύουσα, ἀλλὰ καὶ ἄνδρα γενεαλογεῖ	καὶ	ποταμόν· Κροῖσσος ἦν Λυδὸς μὲν
[22, 5]	μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ δὲ	καὶ	ποταμόν· ὃς ῥέων ἐκ μεσημβρίης
[22, 6]	πόλεμοι ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι,	καὶ	πράξεις πονηραί, καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες,
[22, 4]	τὰς ὄψεις, καὶ μιμούμενοι τραύματα	καὶ	πτώματα· θεάματα οὐ συμποτικά. Ἐπαινῶ
[22, 1]	σοφώτατε ἀνδρῶν; τράπεζαν μεστὴν κρεῶν	καὶ	σίτου, καὶ κρατῆρας πλήρεις, καὶ
[22, 4]	μιμήματα, πρὸς τῷ κίβδηλα εἶναι	καὶ	σκυθρωπὰ κομιδῇ, καὶ εὐωχουμέναις ψυχαῖς
[22, 7]	γὰρ ταῦτα ἔργα μουσικοῦ θεοῦ,	καὶ	σοφοῦ καὶ μαντικοῦ. Ὅμηρος δὲ
[22, 4]	τοῖς Ἀθηναίοις εἰς τὰς ἐκκλησίας,	καὶ	σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον Περσικὸν ἐκκλησίας
[22, 6]	εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ πράξεις πονηραί,	καὶ	συμφοραὶ ἀγνώμονες, καὶ περιστάσεις τραγικαί·
[22, 6]	τοιούτου δέομαι σιτίου, ἀφ´ οὗ	καὶ	Σωκράτης ὑγίανεν, καὶ Πλάτων, καὶ
[22, 5]	~Τὰ μὲν οὖν τῶν Περσῶν	καὶ	τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν δὲ
[22, 5]	καὶ ὑπορρέον τῇ μνήμῃ σώζει,	καὶ	τὰς ἀρετὰς φυλάττει, καὶ τὰς
[22, 5]	σώζει, καὶ τὰς ἀρετὰς φυλάττει,	καὶ	τὰς πράξεις ταῖς δόξαις ἀθανάτους
[22, 2]	χεομένῳ πολλῷ καὶ ᾠδῇ αὐτοσχεδίῳ·	καὶ	ταῦτα, ὡς φῆς, ὑπεριδὼν παρ´
[22, 7]	Εἰπέ, τίνι ἐπιτρέψω τὴν στρατηγίαν	καὶ	τὴν ἴασιν; Ἱπποκράτην δὲ ἔα
[22, 2]	παρ´ ἄλλοις τοῦ μελιηδέος λωτοῦ	καὶ	τῆς Σειρήνων ᾠδῆς. Μήποτε οὖν
[22, 3]	τὴν ἀκοῆς εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ.	~Καὶ	τίς ἂν ἡμῖν ἡ τοιαύτη
[22, 5]	πάλαι. Προσηνὲς γὰρ ἡ ἱστορία	καὶ	τὸ μηδὲν καμόντα πανταχοῦ περιπολεῖν,
[22, 6]	χείρω, καὶ κρατεῖ τὰ αἰσχρά·	καὶ	τὸ πολὺ τῆς ἱστορίας πλεονέκται
[22, 2]	ταῦτα μὲν ἐπιθεῖναι ταῖς τραπέζαις,	καὶ	τὸν οἶνον τῷ κρατῆρι ἐγχέαι,
[22, 1]	οἴκοι, ᾠδῆς ἀκροωμένων, καθημένων ἑξῆς,	καὶ	τραπέζης ἀφθόνου, καὶ κρατῆρος μεστοῦ;
[22, 4]	καὶ ὅπλα ἔχει, κεῖται δὲ	καὶ	τῷ γεωργῷ τὰ ὅπλα ἀγχοῦ·
[22, 5]	καὶ φθειρόμενον ταχὺ καὶ ἀπολλύμενον	καὶ	ὑπορρέον τῇ μνήμῃ σώζει, καὶ
[22, 5]	ἐφήμερον τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος	καὶ	φθειρόμενον ταχὺ καὶ ἀπολλύμενον καὶ
[22, 7]	ψυχή, καὶ δέδιεν, καὶ λυπεῖται,	καὶ	φθονεῖ, καὶ ἄλλοις συνέχεται παντοδαποῖς
[22, 3]	μιμοῦνται τὰς ἐν δικαστηρίοις ἔριδας	καὶ	φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις καὶ μάχας, κρατύνοντες
[22, 5]	ἐποπτεύων τὰ ἐν γῇ παθήματα	καὶ	χωρία, πολὺ τῶν Περσέως πτερῶν
[22, 2]	τραπέζῃ καὶ οἴνῳ χεομένῳ πολλῷ	καὶ	ᾠδῇ αὐτοσχεδίῳ· καὶ ταῦτα, ὡς
[22, 6]	σεμνὸν ἡ μνήμη τῶν πάλαι	κακῶν	τῷ μήπω μαθόντι, ὅπως ταῦτα
[22, 6]	Εἰ μὲν γὰρ ἀποκρίναντες τὰ	καλὰ	τῶν αἰσχρῶν, τὰ μὲν ἀπέκρυπτον,
[22, 5]	ἄνεμον εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον	καλεόμενον	ἐκδιδοῖ· ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί,
[22, 5]	πόντον καλεόμενον ἐκδιδοῖ· ὃν Ξάνθον	καλέουσι	θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον. Τοῦτο
[22, 6]	λογοποιῷ, ῥητέον δὲ ὅμως· ὅτι	καλὴ	μὲν ὑμῶν ἡ ἁρμονία καὶ
[22, 1]	τὸ ἄστυ; Τοῦτο τί σοι	κάλλιστον	ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἶναι; ~Δεινός
[22, 1]	λόγων ὡδί πως· Ἀλκίνοε βασιλεῦ,	καλὸν	μὲν ἀκούειν ἀοιδοῦ ἀγαθοῦ, οἷος
[22, 3]	τινα ἔχῃ κεκραμένην ὑπὸ τέχνης	καλῶς,	ἄσημα δὲ ὄντα καὶ ἄλογα
[22, 5]	ἡ ἱστορία καὶ τὸ μηδὲν	καμόντα	πανταχοῦ περιπολεῖν, πάντα μὲν χωρία
[22, 7]	κἂν Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται θάλαττα,	κἂν	Ἀθηναῖοι μὴ ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ τὰ
[22, 7]	ὁ χρόνος· φθαρήσεται τὰ σώματα,	κἂν	ἀπέλθῃ ὁ λοιμός· ἀνδρὸς δὲ
[22, 7]	ψυχῆς ἰατρόν, λέγε τὸν στρατηγόν.	Κἂν	ἀπορῇς ἀνδρῶν, ἐπὶ τοὺς θεοὺς
[22, 7]	ταῦτα, ἐφήμερα ταῦτα. Τμηθήσεται λήϊον,	κἂν	Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται θάλαττα, κἂν
[22, 2]	ἐνοπῇ, καὶ ἀνθρώπων ὀμάδῳ, ἀλλὰ	κἀνταῦθα	τέχνης δεῖ κατακοσμούσης τὴν ἀκοῆς
[22, 3]	οἷόν περ οἱ τῶν ἀνδραπόδων	κάπηλοι,	οἳ σώματα παραλαβόντες ἁπλᾶ ὑφ´
[22, 5]	ἡδονήν, τῷ δὲ εἰδότι ἐπαγωγότατον	κατὰ	ἀνάμνησιν. ~Τίς ἂν οὖν γένοιτο
[22, 6]	μίμησιν τῶν ἱστορημένων, καθάπερ ὀφθαλμοῖς	κατὰ	μίμησιν γραφῆς· νῦν δὲ ἀναμὶξ
[22, 6]	ἄν που τῇ ψυχῇ ὄνησις	κατὰ	μίμησιν τῶν ἱστορημένων, καθάπερ ὀφθαλμοῖς
[22, 7]	νηὸν ἔρεψα, εἰ δήποτέ τοι	κατὰ	πίονα μηρί´ ἔκηα. Ἀκούσεται ὁ
[22, 7]	θάλαττα, κἂν Ἀθηναῖοι μὴ ναυμαχῶσιν·	καταβαλεῖ	τὰ τείχη, καὶ εἰ μὴ
[22, 2]	ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα τέχνης δεῖ	κατακοσμούσης	τὴν ἀκοῆς εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ.
[22, 2]	ἀκούσαντι εὐθύς. Τὸ γάρ τοι	κειμένων	σιτίων ἀμφιλαφῶν καὶ οἴνου πολλοῦ,
[22, 4]	δὲ λῃστὴς καὶ ὅπλα ἔχει,	κεῖται	δὲ καὶ τῷ γεωργῷ τὰ
[22, 3]	μέλη ἡδονὴν μέν τινα ἔχῃ	κεκραμένην	ὑπὸ τέχνης καλῶς, ἄσημα δὲ
[22, 4]	γε τούτων μιμήματα, πρὸς τῷ	κίβδηλα	εἶναι καὶ σκυθρωπὰ κομιδῇ, καὶ
[22, 3]	ἄδικα, ἐπικοσμοῦντες δὲ τὰ αἰσχρά,	κιβδηλεύοντες	τἀληθῆ, ὑγιὲς δὲ οὐδέν, οὐδὲ
[22, 3]	προσφορώτατα, ὀδμὴ δέ, καὶ ἐνοδμή,	κιβδηλότατον	ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ ἐν
[22, 5]	που σοφώτερος ὁ τῶν μὲν	κινδύνων	ἐξιστάμενος, τῆς δὲ ἱστορίας ἐμπιμπλάμενος.
[22, 7]	σοι δεῖ, εὖξαι τῷ θεῷ·	κλῦθί	μευ, ἀργυρότοξε, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας,
[22, 7]	μευ, ἀργυρότοξε, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας,	κλῦθι,	ὦ Ἄπολλον, καὶ Ζεῦ, καὶ
[22, 1]	καὶ Πηλείδεω Ἀχιλλῆος; ἢ αὖ	κοῖλον	ἵππον, ἔνθα εἰσδύντες οἱ ἄριστοι
[22, 1]	ἄστυ, τυχὼν αἰδοῦς παρ´ Ἀλκίνου,	κοινωνεῖ	τῆς ἑστίας τοῖς Φαιάκων ἀρίστοις,
[22, 4]	δημαγωγοί, μηδενὸς αὐτοῖς ἐφεστῶτος νόμου	κολάζοντος	τὴν ἐξουσίαν τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο
[22, 4]	Ἀττικῆς· ἐκεῖ μὲν γὰρ νόμος	κολάζων	τὴν μέθην ἐπήγειρεν αὐτῶν τὰς
[22, 5]	ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν Ἰώνιον	κόλπον·	προσοικοῦσιν δ´ αὐτὴν Ταλάντιοι βάρβαροι·
[22, 4]	τῷ κίβδηλα εἶναι καὶ σκυθρωπὰ	κομιδῇ,	καὶ εὐωχουμέναις ψυχαῖς οὐ πάνυ
[22, 1]	Φαιάκων γῆν, ἱκετεύσας βασιλικὴν παρθένον,	κομισθεὶς	ὑπ´ αὐτῆς εἰς τὸ ἄστυ,
[22, 2]	ἀπὸ τῶν αἰσχίστων ἐπὶ τὰ	κοσμιώτατα,	ἀπὸ τῆς γαστρὸς ἐπὶ τὰς
[22, 5]	τῶν Περσέως πτερῶν ἡ ἱστορία	κουφότερον	καὶ μετεωρότερον· ἣ λαβοῦσα τὴν
[22, 6]	καὶ πλεονάζει τὰ χείρω, καὶ	κρατεῖ	τὰ αἰσχρά· καὶ τὸ πολὺ
[22, 1]	μεστὴν κρεῶν καὶ σίτου, καὶ	κρατῆρας	πλήρεις, καὶ οἶνον διαχεόμενον, καὶ
[22, 2]	τραπέζαις, καὶ τὸν οἶνον τῷ	κρατῆρι	ἐγχέαι, ἔπαινος δ´ ἐς τοὺς
[22, 1]	ἑξῆς, καὶ τραπέζης ἀφθόνου, καὶ	κρατῆρος	μεστοῦ; Ἐρωτῶ δὴ τὸν Ὀδυσσέα·
[22, 3]	καὶ φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις καὶ μάχας,	κρατύνοντες	μὲν τὰ ἄδικα, ἐπικοσμοῦντες δὲ
[22, 2]	ἔοικέν τι Ὅμηρος αἰνίττεσθαι ἄλλο	κρεῖττον,	ἢ ὁποῖον τὰ ἔπη λέγοι
[22, 3]	ἣν ἡ φύσις αὐτοῖς περιέβαλλεν	κρείττονα	τέχνης. Τοιοῦτον γάρ τι ἀμέλει
[22, 1]	ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν; τράπεζαν μεστὴν	κρεῶν	καὶ σίτου, καὶ κρατῆρας πλήρεις,
[22, 1]	τῆς σχεδίας, νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ	κρήδεμνον	τῆς Λευκοθέας, ἐκπεσὼν εἰς τὴν
[22, 5]	ἔτι ἡ Ἀριστείδου δικαιοσύνη· δίδωσιν	Κριτίας	καὶ νῦν δίκην, φεύγει καὶ
[22, 5]	καὶ ἄνδρα γενεαλογεῖ καὶ ποταμόν·	Κροῖσσος	ἦν Λυδὸς μὲν γένος, παῖς
[22, 3]	αὐλῶν ἐμπνεομένων, ἢ διὰ λύρας	κρουομένης,	ἢ δι´ ἄλλού του μουσικοῦ
[22, 5]	ξυνερῶντα Πανθίᾳ, συνθηρῶντα Κύρῳ, συμβασιλεύοντα	Κυαξάρει.	Εἰ δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς σοφός,
[22, 5]	Σειρήνων ἀκούσεται, ἀλλ´ οὐ δεδεμένος·	Κύκλωπι	ἐντεύξεται, ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ δὲ
[22, 7]	ὀϊστῶν θανατηφόρων, οὐδὲ ἐπὶ φθορὰν	κυνῶν	καὶ ἀνδρῶν καὶ ὀρέων· οὐ
[22, 5]	Ξενοφῶντος σωζόμενον· ξυνερῶντα Πανθίᾳ, συνθηρῶντα	Κύρῳ,	συμβασιλεύοντα Κυαξάρει. Εἰ δὲ καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008