Dissertations, Chap.
[22, 5]	εἰσπλέοντι τὸν Ἰώνιον κόλπον· προσοικοῦσιν	δ´	αὐτὴν Ταλάντιοι βάρβαροι· ἔστι πόλις
[22, 2]	οἶνον τῷ κρατῆρι ἐγχέαι, ἔπαινος	δ´	ἐς τοὺς δαιτυμόνας ἐν τοσαύταις
[22, 7]	Ἡσίοδος, εἴτε τις ἄλλος ποιητὴς	δαιμόνιος,	θεὸν Παιᾶνα ψυχῆς παθημάτων· ἄξια
[22, 3]	οὐκ ἄλλῴ τῳ, χαίρειν εἰκὸς	δαιτυμόνας	δεξιούς τινας, καὶ λόγους αὐτοῖς
[22, 2]	ἐγχέαι, ἔπαινος δ´ ἐς τοὺς	δαιτυμόνας	ἐν τοσαύταις ἡδοναῖς ἀκροωμένους τοῦ
[22, 1]	χαριέστερον τέλος δήμου εὐθυμουμένου, καὶ	δαιτυμόνων	οἴκοι, ᾠδῆς ἀκροωμένων, καθημένων ἑξῆς,
[22, 5]	δὲ Ἀλυάττεω, τύραννος δὲ ἐθνῶν·	Δάρδανον	αὖ πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς.
[22, 7]	τῆς τῶν σωμάτων συμμετρίας. Ἐμοὶ	δὲ	ᾀδέτω εἴτε καὶ Ὅμηρος, εἴτε
[22, 5]	ἦν Λυδὸς μὲν γένος, παῖς	δὲ	Ἀλυάττεω, τύραννος δὲ ἐθνῶν· Δάρδανον
[22, 5]	ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς παραγιγνόμενον, μῆκος	δὲ	ἀμήχανον χρόνου ἐν βραχεῖ ἀναλεγόμενον,
[22, 6]	ὀφθαλμοῖς κατὰ μίμησιν γραφῆς· νῦν	δὲ	ἀναμὶξ εἰσφύρεται πάντα ἐν τοῖς
[22, 5]	χρόνου ἐν βραχεῖ ἀναλεγόμενον, πλῆθος	δὲ	ἄπειρον πραγμάτων ἐν ὀλίγῳ μανθάνοντα,
[22, 7]	κἂν ἀπέλθῃ ὁ λοιμός· ἀνδρὸς	δὲ	ἀρετή, πάλιν ἐλθεῖν οὔτε λεϊστή,
[22, 5]	καὶ τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν	δὲ	αὖθις ἐπὶ τὰ ἡμέτερα. Λόγοις
[22, 7]	καὶ σοφοῦ καὶ μαντικοῦ. Ὅμηρος	δὲ	αὐτῷ προσέθηκεν τὴν φήμην, αἰνιττόμενος
[22, 7]	στρατηγίαν καὶ τὴν ἴασιν; Ἱπποκράτην	δὲ	ἔα τοῖς σώμασιν καὶ Θεμιστοκλέα
[22, 5]	γένος, παῖς δὲ Ἀλυάττεω, τύραννος	δὲ	ἐθνῶν· Δάρδανον αὖ πρῶτον τέκετο
[22, 5]	ἀνηκόῳ τερπνότατον καθ´ ἡδονήν, τῷ	δὲ	εἰδότι ἐπαγωγότατον κατὰ ἀνάμνησιν. ~Τίς
[22, 5]	φεύγει καὶ νῦν Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι	δὲ	εἰπεῖν, οἱ καθ´ ἱστορίαν λόγοι
[22, 3]	ἐκ τῶν μελῶν παραπεμπομένους, τὰ	δὲ	ἐκ λόγων σιτία προσάγοντας αὐταῖς.
[22, 5]	δὲ ἐν θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν, νῦν	δὲ	ἐν ἐκκλησίαις βουλευομένοις· μετὰ Θεμιστοκλέους
[22, 5]	πολεμοῦσιν ἐν γῇ παραγινόμενον, νῦν	δὲ	ἐν θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν, νῦν δὲ
[22, 6]	βλαβερὰ δὲ ἡ μνήμη, ἀθάνατος	δὲ	ἡ δυστυχία. Ἐγὼ δὲ ποθῶ
[22, 6]	σφαλερὰ μὲν ἡ μίμησις, βλαβερὰ	δὲ	ἡ μνήμη, ἀθάνατος δὲ ἡ
[22, 5]	τῶν μὲν κινδύνων ἐξιστάμενος, τῆς	δὲ	ἱστορίας ἐμπιμπλάμενος. Χάρυβδιν ὄψεται, ἀλλ´
[22, 6]	αἰσχρῶν, τὰ μὲν ἀπέκρυπτον, τὰ	δὲ	ἱστόρουν, ἦν ἄν που τῇ
[22, 3]	μὲν εἰς ὑποτροφὴν προσφορώτατα, ὀδμὴ	δέ,	καὶ ἐνοδμή, κιβδηλότατον ἐν ἡδονῇ〉
[22, 5]	οὐχ ὑπὸ Ἀθηναίων ἐκείνων· μένει	δὲ	καὶ ἡ Περικλέους στρατηγία, καὶ
[22, 5]	συνθηρῶντα Κύρῳ, συμβασιλεύοντα Κυαξάρει. Εἰ	δὲ	καὶ Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι πολύτροπος
[22, 5]	Κύκλωπι ἐντεύξεται, ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ	δὲ	καὶ Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι πτηνὸς
[22, 5]	Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ	δὲ	καὶ ποταμόν· ὃς ῥέων ἐκ
[22, 4]	λῃστὴς καὶ ὅπλα ἔχει, κεῖται	δὲ	καὶ τῷ γεωργῷ τὰ ὅπλα
[22, 4]	τέ ἐστιν καὶ ἀροῖ, ὁ	δὲ	λῃστὴς καὶ ὅπλα ἔχει, κεῖται
[22, 7]	μοι διηγοῦ τὴν νόσον, τὸν	δὲ	λοιμὸν ἔα. Εἰπέ, τίνι ἐπιτρέψω
[22, 3]	ὁ μὲν λόγος σιτίοις, τὸ	δὲ	μέλος ὀδμαῖς· ὧν τὰ μὲν
[22, 3]	ἐπιπέμπειν ἡμῖν προσηνὲς μέλος· δείδια	δέ,	μὴ ταυτὶ τὰ μέλη ἡδονὴν
[22, 7]	μοι διηγοῦ τὸν πόλεμον, τὸν	δὲ	Μηδικὸν ἔα· ταύτην μοι διηγοῦ
[22, 4]	γεωργῷ τὰ ὅπλα ἀγχοῦ· ἐπειδὰν	δὲ	ὁ λῃστὴς ἔλθῃ, ἀφέμενος ὁ
[22, 4]	ἐξάπτων τῆς χρείας περαιτέρω· ἐνταῦθα	δὲ	οἱ νήφοντες οὗτοι δημαγωγοί, μηδενὸς
[22, 6]	πολλῷ καὶ γενναίῳ λογοποιῷ, ῥητέον	δὲ	ὅμως· ὅτι καλὴ μὲν ὑμῶν
[22, 3]	κεκραμένην ὑπὸ τέχνης καλῶς, ἄσημα	δὲ	ὄντα καὶ ἄλογα καὶ ἄφωνα
[22, 4]	Αἰνιᾶνες, οἱ μὲν δρῶντες, οἱ	δὲ	ὁρῶντες. Ἄνδρες δύο μιμοῦνται μάχην,
[22, 3]	τὰ αἰσχρά, κιβδηλεύοντες τἀληθῆ, ὑγιὲς	δὲ	οὐδέν, οὐδὲ ἄδολον, οὐδὲ ἐν
[22, 6]	ἁρμονία καὶ ᾄδεσθαι προσηνής, ἄλλο	δὲ	ποθεῖ ἡ ἐπιεικὴς ψυχή, καὶ
[22, 6]	ἀθάνατος δὲ ἡ δυστυχία. Ἐγὼ	δὲ	ποθῶ πρὸς τὴν εὐωχίαν τροφὴν
[22, 5]	πάντα μὲν χωρία ἐποπτεύοντα, πᾶσιν	δὲ	πολέμοις ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς παραγιγνόμενον,
[22, 5]	ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες	δὲ	Σκάμανδρον. Τοῦτο τὸ ἄκουσμα ἐφήμερον
[22, 3]	κρατύνοντες μὲν τὰ ἄδικα, ἐπικοσμοῦντες	δὲ	τὰ αἰσχρά, κιβδηλεύοντες τἀληθῆ, ὑγιὲς
[22, 5]	ναυαγίῳ· Σειρήνων ἀκούσεται, ἀλλ´ οὐ	δεδεμένος·	Κύκλωπι ἐντεύξεται, ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ
[22, 7]	~Ἐπιθυμεῖ ἡ ἀνθρώπου ψυχή, καὶ	δέδιεν,	καὶ λυπεῖται, καὶ φθονεῖ, καὶ
[22, 7]	χρησμοῦ σοι δεῖ, μαντείας σοι	δεῖ,	εὖξαι τῷ θεῷ· κλῦθί μευ,
[22, 2]	ἀνθρώπων ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα τέχνης	δεῖ	κατακοσμούσης τὴν ἀκοῆς εὐωχίαν ἁρμονίᾳ
[22, 7]	λῃστεύεται, πολιορκεῖται, νοσεῖ· χρησμοῦ σοι	δεῖ,	μαντείας σοι δεῖ, εὖξαι τῷ
[22, 3]	καὶ ἐπιπέμπειν ἡμῖν προσηνὲς μέλος·	δείδια	δέ, μὴ ταυτὶ τὰ μέλη
[22, 5]	πανταχοῦ, οὐκ ἀργῶς οὐδὲ ἠμελημένως	δεικνύουσα,	ἀλλὰ καὶ ἄνδρα γενεαλογεῖ καὶ
[22, 2]	κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἶναι;	~Δεινός	τις εἶ, ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ,
[22, 5]	πόλιν· Ἐπίδαμνός ἐστιν πόλις ἐν	δεξιᾷ	εἰσπλέοντι τὸν Ἰώνιον κόλπον· προσοικοῦσιν
[22, 2]	κατακοσμούσης τὴν ἀκοῆς εὐωχίαν ἁρμονίᾳ	δεξιᾷ.	~Καὶ τίς ἂν ἡμῖν ἡ
[22, 3]	ἄλλῴ τῳ, χαίρειν εἰκὸς δαιτυμόνας	δεξιούς	τινας, καὶ λόγους αὐτοῖς παραθήσομεν
[22, 6]	λόγων ὑγιεινῶν, καὶ ἀνόσου τοιούτου	δέομαι	σιτίου, ἀφ´ οὗ καὶ Σωκράτης
[22, 7]	οὐθ´ ἑλετή. Περὶ ταύτης ἔρου	δή,	ὅτε ψυχὴ τέμνεται, λῃστεύεται, πολιορκεῖται,
[22, 1]	ἀφθόνου, καὶ κρατῆρος μεστοῦ; Ἐρωτῶ	δὴ	τὸν Ὀδυσσέα· Τί ἡγεῖ εἶναι
[22, 4]	ἐνταῦθα δὲ οἱ νήφοντες οὗτοι	δημαγωγοί,	μηδενὸς αὐτοῖς ἐφεστῶτος νόμου κολάζοντος
[22, 3]	λυμαίνονται αὐτῶν τὴν ἀπ´ ἀρχῆς	δημιουργίαν,	ἣν ἡ φύσις αὐτοῖς περιέβαλλεν
[22, 1]	γὰρ ἂν εἴη χαριέστερον τέλος	δήμου	εὐθυμουμένου, καὶ δαιτυμόνων οἴκοι, ᾠδῆς
[22, 2]	ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης εὐφροσύνης	δημωδέστατος,	οἵαν καὶ βάρβαρος ἀνὴρ ἐπαινέσαι,
[22, 7]	ἴθι. Ἔρου μὴ περὶ γῆς	δῃουμένης,	μήτε περὶ θαλάττης λῃστευομένης, μηδὲ
[22, 7]	χαρίεντ´ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα, εἰ	δήποτέ	τοι κατὰ πίονα μηρί´ ἔκηα.
[22, 7]	φήμην, αἰνιττόμενος τὴν ἡλίου ἀκτῖνα	δι´	ἀέρος χωροῦσαν ὀϊστοῦ θᾶττον, ἀκρατοτέραν
[22, 3]	ἢ διὰ λύρας κρουομένης, ἢ	δι´	ἄλλού του μουσικοῦ ὀργάνου δυναμένου
[22, 3]	ἡδονὴν προσιοῦσαν ταῖς ἀκοαῖς, ἢ	δι´	αὐλῶν ἐμπνεομένων, ἢ διὰ λύρας
[22, 4]	τὸν Περσικὸν νόμον τὸν ἀρχαῖον,	δι´	ὃν Πέρσαι τῆς ἐλευθερίας ἐπελάβοντο.
[22, 0]	~Ὅτι πάσης τῆς	διὰ	λόγων εὐφροσύνης ἡ διὰ φιλοσόφων
[22, 3]	ἢ δι´ αὐλῶν ἐμπνεομένων, ἢ	διὰ	λύρας κρουομένης, ἢ δι´ ἄλλού
[22, 6]	τὴν Ἰωνικήν; ἢ τί Χίοι	διὰ	ταύτην εὐδαιμονέστεροι; Εἰ μὲν γὰρ
[22, 6]	ἢ τί πλέον Ἀθηναίοις ἐγένετο	διὰ	τὴν ἱστορίαν τὴν Ἀττικήν; ἢ
[22, 6]	Ἀττικήν; ἢ τί πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν	διὰ	τὴν ἱστορίαν τὴν Ἰωνικήν; ἢ
[22, 5]	πράξεις ταῖς δόξαις ἀθανάτους ποιεῖ.	Διὰ	τοῦτο ὁ Λεωνίδης ᾄδεται οὐχ
[22, 0]	τῆς διὰ λόγων εὐφροσύνης ἡ	διὰ	φιλοσόφων λόγων ἀμείνων. ~Διηγεῖται Ὅμηρος
[22, 5]	Λεωνίδου ταττόμενον, καὶ μετὰ Ἀγησιλάου	διαβαίνοντα,	καὶ μετὰ Ξενοφῶντος σωζόμενον· ξυνερῶντα
[22, 1]	καὶ κρατῆρας πλήρεις, καὶ οἶνον	διαχεόμενον,	καὶ ἐπὶ τούτοις ᾄδοντα ἀοιδόν,
[22, 5]	νῦν ἔτι ἡ Ἀριστείδου δικαιοσύνη·	δίδωσιν	Κριτίας καὶ νῦν δίκην, φεύγει
[22, 2]	σπουδῇ, εὐσχήμονά τινα ἔοικεν εὐωχίαν	διηγεῖσθαι	ἡμῖν, οἵαν μιμήσεται ἄν τις
[22, 1]	ἡ διὰ φιλοσόφων λόγων ἀμείνων.	~Διηγεῖται	Ὅμηρος περὶ Ὀδυσσέως, ὅτι χήτει
[22, 7]	δὲ Μηδικὸν ἔα· ταύτην μοι	διηγοῦ	τὴν νόσον, τὸν δὲ λοιμὸν
[22, 7]	πικρὰν καὶ ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν μοι	διηγοῦ	τὸν πόλεμον, τὸν δὲ Μηδικὸν
[22, 5]	καὶ νῦν ἔτι ἡ Ἀριστείδου	δικαιοσύνη·	δίδωσιν Κριτίας καὶ νῦν δίκην,
[22, 5]	τὰς ἀγαθὰς ψυχάς, καὶ οὐ	δικανικοῖς	λόγοις, φησὶν ὁ λόγος. Τίσιν
[22, 3]	ἀμέλει καὶ οἱ περὶ τὰς	δίκας	εἱλούμενοι δρῶσιν. ~Ἀλλὰ τά γε
[22, 3]	οἳ μὲν μιμοῦνται τὰς ἐν	δικαστηρίοις	ἔριδας καὶ φιλονεικίας, ἐπιτεχνήσεις καὶ
[22, 5]	δικαιοσύνη· δίδωσιν Κριτίας καὶ νῦν	δίκην,	φεύγει καὶ νῦν Ἀλκιβιάδης. Συνελόντι
[22, 7]	ταῦτα τοῦ Ἀπόλλωνος, ἄξια τοῦ	Διός.
[22, 5]	φυλάττει, καὶ τὰς πράξεις ταῖς	δόξαις	ἀθανάτους ποιεῖ. Διὰ τοῦτο ὁ
[22, 4]	ἀφέμενος ὁ γεωργὸς τοῦ ζεύγους,	δραμὼν	ἐπὶ τὰ ὅπλα, συμπεσόντες μάχονται,
[22, 4]	πότῳ εὐφραίνονται Αἰνιᾶνες, οἱ μὲν	δρῶντες,	οἱ δὲ ὁρῶντες. Ἄνδρες δύο
[22, 3]	οἱ περὶ τὰς δίκας εἱλούμενοι	δρῶσιν.	~Ἀλλὰ τά γε τούτων μιμήματα,
[22, 3]	δι´ ἄλλού του μουσικοῦ ὀργάνου	δυναμένου	χορηγεῖν καὶ ἐπιπέμπειν ἡμῖν προσηνὲς
[22, 4]	δρῶντες, οἱ δὲ ὁρῶντες. Ἄνδρες	δύο	μιμοῦνται μάχην, ὑπαυλοῦντος ἄλλου· ὁ
[22, 6]	ἡ μνήμη, ἀθάνατος δὲ ἡ	δυστυχία.	Ἐγὼ δὲ ποθῶ πρὸς τὴν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008