Dissertations, Chap.
[22, 7]	ἄλλοις συνέχεται παντοδαποῖς καὶ ἀλλοκότοις	παθήμασιν·	στάσιν ὁρᾷς πικρὰν καὶ ἀκήρυκτον·
[22, 5]	πάντα ἐποπτεύων τὰ ἐν γῇ	παθήματα	καὶ χωρία, πολὺ τῶν Περσέως
[22, 7]	ποιητὴς δαιμόνιος, θεὸν Παιᾶνα ψυχῆς	παθημάτων·	ἄξια ταῦτα τοῦ Ἀπόλλωνος, ἄξια
[22, 7]	τις ἄλλος ποιητὴς δαιμόνιος, θεὸν	Παιᾶνα	ψυχῆς παθημάτων· ἄξια ταῦτα τοῦ
[22, 4]	ἐπὶ τὰ ὅπλα, συμπεσόντες μάχονται,	παίοντες	τὰς ὄψεις, καὶ μιμούμενοι τραύματα
[22, 5]	Κροῖσσος ἦν Λυδὸς μὲν γένος,	παῖς	δὲ Ἀλυάττεω, τύραννος δὲ ἐθνῶν·
[22, 6]	γὰρ σεμνὸν ἡ μνήμη τῶν	πάλαι	κακῶν τῷ μήπω μαθόντι, ὅπως
[22, 5]	αὐταῖς τὴν θέαν τῶν γενομένων	πάλαι.	Προσηνὲς γὰρ ἡ ἱστορία καὶ
[22, 7]	ὁ λοιμός· ἀνδρὸς δὲ ἀρετή,	πάλιν	ἐλθεῖν οὔτε λεϊστή, οὐθ´ ἑλετή.
[22, 5]	καὶ μετὰ Ξενοφῶντος σωζόμενον· ξυνερῶντα	Πανθίᾳ,	συνθηρῶντα Κύρῳ, συμβασιλεύοντα Κυαξάρει. Εἰ
[22, 6]	γραφῆς· νῦν δὲ ἀναμὶξ εἰσφύρεται	πάντα	ἐν τοῖς λόγοις, καὶ πλεονάζει
[22, 5]	καὶ περιεφέρετο ἐν τῷ αἰθέρι,	πάντα	ἐποπτεύων τὰ ἐν γῇ παθήματα
[22, 5]	τὸ μηδὲν καμόντα πανταχοῦ περιπολεῖν,	πάντα	μὲν χωρία ἐποπτεύοντα, πᾶσιν δὲ
[22, 5]	ἣ λαβοῦσα τὴν ψυχὴν περιφέρει	πανταχοῦ,	οὐκ ἀργῶς οὐδὲ ἠμελημένως δεικνύουσα,
[22, 5]	ἱστορία καὶ τὸ μηδὲν καμόντα	πανταχοῦ	περιπολεῖν, πάντα μὲν χωρία ἐποπτεύοντα,
[22, 7]	καὶ φθονεῖ, καὶ ἄλλοις συνέχεται	παντοδαποῖς	καὶ ἀλλοκότοις παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς
[22, 4]	κομιδῇ, καὶ εὐωχουμέναις ψυχαῖς οὐ	πάνυ	τι ἀκούειν ἐπιτήδεια· ὡς ἐγὼ
[22, 1]	εἰς τὸ ἄστυ, τυχὼν αἰδοῦς	παρ´	Ἀλκίνου, κοινωνεῖ τῆς ἑστίας τοῖς
[22, 2]	καὶ ταῦτα, ὡς φῆς, ὑπεριδὼν	παρ´	ἄλλοις τοῦ μελιηδέος λωτοῦ καὶ
[22, 3]	συντελεῖ. Εἰ γάρ τις ἐθέλοι	παραβαλεῖν	τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν τῇ
[22, 5]	δὲ πολέμοις ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς	παραγιγνόμενον,	μῆκος δὲ ἀμήχανον χρόνου ἐν
[22, 5]	νῦν μὲν πολεμοῦσιν ἐν γῇ	παραγινόμενον,	νῦν δὲ ἐν θαλάττῃ ναυμαχοῦσιν,
[22, 3]	δεξιούς τινας, καὶ λόγους αὐτοῖς	παραθήσομεν	φέροντες ἄρα, οἳ μὲν μιμοῦνται
[22, 7]	Χρύσου. Οὐ γὰρ ἐπὶ λοιμὸν	παρακαλεῖς	τὸν θεόν, οὐδὲ ἐπὶ τοξείαν
[22, 3]	τῶν ἀνδραπόδων κάπηλοι, οἳ σώματα	παραλαβόντες	ἁπλᾶ ὑφ´ ἡλίῳ καθαρῷ καὶ
[22, 3]	ταύτας τὰς ἐκ τῶν μελῶν	παραπεμπομένους,	τὰ δὲ ἐκ λόγων σιτία
[22, 6]	ἐπιεικὴς ψυχή, καὶ οὐχ οἷον	παρέχεσθαι	ὑμῖν. Τί γὰρ σεμνὸν ἡ
[22, 5]	ἐπὶ τὸν πρόσθεν χρόνον ἀναβιβασάμενοι	παρέχουσιν	αὐταῖς τὴν θέαν τῶν γενομένων
[22, 1]	τὴν Φαιάκων γῆν, ἱκετεύσας βασιλικὴν	παρθένον,	κομισθεὶς ὑπ´ αὐτῆς εἰς τὸ
[22, 4]	λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν ταῖς ἐκκλησίαις	πάσης	μέθης ἀκολαστότερον. ~Τὰ μὲν οὖν
[22, 0]	~Ὅτι	πάσης	τῆς διὰ λόγων εὐφροσύνης ἡ
[22, 5]	περιπολεῖν, πάντα μὲν χωρία ἐποπτεύοντα,	πᾶσιν	δὲ πολέμοις ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς
[22, 7]	ἐφήμερα ταῦτα. Τμηθήσεται λήϊον, κἂν	Πελοποννήσιοι	ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται θάλαττα, κἂν Ἀθηναῖοι
[22, 3]	ἐῶντες, ἀλλ´ αὐτὸ ἐκεῖνο, οἷόν	περ	οἱ τῶν ἀνδραπόδων κάπηλοι, οἳ
[22, 4]	φιλότιμον, μήτε ἐξάπτων τῆς χρείας	περαιτέρω·	ἐνταῦθα δὲ οἱ νήφοντες οὗτοι
[22, 7]	τοὺς θεοὺς ἴθι. Ἔρου μὴ	περὶ	γῆς δῃουμένης, μήτε περὶ θαλάττης
[22, 7]	μὴ περὶ γῆς δῃουμένης, μήτε	περὶ	θαλάττης λῃστευομένης, μηδὲ περὶ τειχῶν
[22, 1]	φιλοσόφων λόγων ἀμείνων. ~Διηγεῖται Ὅμηρος	περὶ	Ὀδυσσέως, ὅτι χήτει νεὼς ἐπὶ
[22, 7]	μηδὲ περὶ τειχῶν πολιορκουμένων, μηδὲ	περὶ	σωμάτων φθειρομένων· σμικρὰ ταῦτα, ἐφήμερα
[22, 3]	γάρ τι ἀμέλει καὶ οἱ	περὶ	τὰς δίκας εἱλούμενοι δρῶσιν. ~Ἀλλὰ
[22, 7]	ἐλθεῖν οὔτε λεϊστή, οὐθ´ ἑλετή.	Περὶ	ταύτης ἔρου δή, ὅτε ψυχὴ
[22, 7]	μήτε περὶ θαλάττης λῃστευομένης, μηδὲ	περὶ	τειχῶν πολιορκουμένων, μηδὲ περὶ σωμάτων
[22, 3]	δημιουργίαν, ἣν ἡ φύσις αὐτοῖς	περιέβαλλεν	κρείττονα τέχνης. Τοιοῦτον γάρ τι
[22, 5]	εὐδαίμων, ὅτι πτηνὸς ἦν, καὶ	περιεφέρετο	ἐν τῷ αἰθέρι, πάντα ἐποπτεύων
[22, 5]	ἐκείνων· μένει δὲ καὶ ἡ	Περικλέους	στρατηγία, καὶ νῦν ἔτι ἡ
[22, 5]	καὶ τὸ μηδὲν καμόντα πανταχοῦ	περιπολεῖν,	πάντα μὲν χωρία ἐποπτεύοντα, πᾶσιν
[22, 6]	πονηραί, καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες, καὶ	περιστάσεις	τραγικαί· ὧν σφαλερὰ μὲν ἡ
[22, 5]	μετεωρότερον· ἣ λαβοῦσα τὴν ψυχὴν	περιφέρει	πανταχοῦ, οὐκ ἀργῶς οὐδὲ ἠμελημένως
[22, 4]	νόμον τὸν ἀρχαῖον, δι´ ὃν	Πέρσαι	τῆς ἐλευθερίας ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο τοῖς
[22, 4]	τῆς ἐλευθερίας ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο τοῖς	Πέρσαις	αἱ βουλαὶ εἰς τὰς εὐωχίας,
[22, 5]	ἀλλ´ εἰρηνικῷ. Εἰ δὲ καὶ	Περσεὺς	εὐδαίμων, ὅτι πτηνὸς ἦν, καὶ
[22, 5]	παθήματα καὶ χωρία, πολὺ τῶν	Περσέως	πτερῶν ἡ ἱστορία κουφότερον καὶ
[22, 5]	τὰ Ἀσσύρια, τὰ Αἰγύπτια, τὰ	Περσικά,	τὰ Μηδικά, τὰ Ἑλληνικά· νῦν
[22, 4]	ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον	Περσικὸν	ἐκκλησίας Ἀττικῆς· ἐκεῖ μὲν γὰρ
[22, 4]	συμποτικά. Ἐπαινῶ πρὸ τούτων τὸν	Περσικὸν	νόμον τὸν ἀρχαῖον, δι´ ὃν
[22, 5]	ἀκολαστότερον. ~Τὰ μὲν οὖν τῶν	Περσῶν	καὶ τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν
[22, 1]	ᾠδὰς ᾖδεν, νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ	Πηλείδεω	Ἀχιλλῆος; ἢ αὖ κοῖλον ἵππον,
[22, 7]	καὶ ἀλλοκότοις παθήμασιν· στάσιν ὁρᾷς	πικρὰν	καὶ ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν μοι διηγοῦ
[22, 7]	ἔρεψα, εἰ δήποτέ τοι κατὰ	πίονα	μηρί´ ἔκηα. Ἀκούσεται ὁ Ἀπόλλων
[22, 6]	οὗ καὶ Σωκράτης ὑγίανεν, καὶ	Πλάτων,	καὶ Ξενοφῶν, καὶ Αἰσχίνης. ~Ἐπιθυμεῖ
[22, 6]	ὅπως ταῦτα φυλακτέον; ἢ τί	πλέον	Ἀθηναίοις ἐγένετο διὰ τὴν ἱστορίαν
[22, 6]	ἱστορίαν τὴν Ἀττικήν; ἢ τί	πλέον	Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ τὴν ἱστορίαν τὴν
[22, 6]	πάντα ἐν τοῖς λόγοις, καὶ	πλεονάζει	τὰ χείρω, καὶ κρατεῖ τὰ
[22, 6]	καὶ τὸ πολὺ τῆς ἱστορίας	πλεονέκται	τύραννοι, καὶ πόλεμοι ἄδικοι, καὶ
[22, 1]	ὅτι χήτει νεὼς ἐπὶ σχεδίας	πλέων,	χειμῶνος ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης τῆς σχεδίας,
[22, 5]	ἀμήχανον χρόνου ἐν βραχεῖ ἀναλεγόμενον,	πλῆθος	δὲ ἄπειρον πραγμάτων ἐν ὀλίγῳ
[22, 1]	κρεῶν καὶ σίτου, καὶ κρατῆρας	πλήρεις,	καὶ οἶνον διαχεόμενον, καὶ ἐπὶ
[22, 6]	καὶ ᾄδεσθαι προσηνής, ἄλλο δὲ	ποθεῖ	ἡ ἐπιεικὴς ψυχή, καὶ οὐχ
[22, 6]	δὲ ἡ δυστυχία. Ἐγὼ δὲ	ποθῶ	πρὸς τὴν εὐωχίαν τροφὴν λόγων
[22, 5]	τὰς πράξεις ταῖς δόξαις ἀθανάτους	ποιεῖ.	Διὰ τοῦτο ὁ Λεωνίδης ᾄδεται
[22, 7]	εἴτε Ἡσίοδος, εἴτε τις ἄλλος	ποιητὴς	δαιμόνιος, θεὸν Παιᾶνα ψυχῆς παθημάτων·
[22, 6]	τῆς ἱστορίας πλεονέκται τύραννοι, καὶ	πόλεμοι	ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ
[22, 5]	μὲν χωρία ἐποπτεύοντα, πᾶσιν δὲ	πολέμοις	ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς παραγιγνόμενον, μῆκος
[22, 7]	ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν μοι διηγοῦ τὸν	πόλεμον,	τὸν δὲ Μηδικὸν ἔα· ταύτην
[22, 5]	Μηδικά, τὰ Ἑλληνικά· νῦν μὲν	πολεμοῦσιν	ἐν γῇ παραγινόμενον, νῦν δὲ
[22, 5]	τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς. Γενεαλογεῖ καὶ	πόλιν·	Ἐπίδαμνός ἐστιν πόλις ἐν δεξιᾷ
[22, 7]	δή, ὅτε ψυχὴ τέμνεται, λῃστεύεται,	πολιορκεῖται,	νοσεῖ· χρησμοῦ σοι δεῖ, μαντείας
[22, 7]	θαλάττης λῃστευομένης, μηδὲ περὶ τειχῶν	πολιορκουμένων,	μηδὲ περὶ σωμάτων φθειρομένων· σμικρὰ
[22, 5]	Γενεαλογεῖ καὶ πόλιν· Ἐπίδαμνός ἐστιν	πόλις	ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν Ἰώνιον
[22, 5]	δ´ αὐτὴν Ταλάντιοι βάρβαροι· ἔστι	πόλις	Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ
[22, 2]	κειμένων σιτίων ἀμφιλαφῶν καὶ οἴνου	πολλοῦ,	ταῦτα μὲν ἐπιθεῖναι ταῖς τραπέζαις,
[22, 6]	Χαλεπὸν μὲν εἰπεῖν καὶ ἀντιτάξασθαι	πολλῷ	καὶ γενναίῳ λογοποιῷ, ῥητέον δὲ
[22, 2]	πολυτελεῖ τραπέζῃ καὶ οἴνῳ χεομένῳ	πολλῷ	καὶ ᾠδῇ αὐτοσχεδίῳ· καὶ ταῦτα,
[22, 5]	σοφός, ὅτι πολύτροπος ἦν, καὶ	πολλῶν	ἀνθρώπων ἴδεν ἄστη καὶ νόον
[22, 5]	τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων,	πολύ	που σοφώτερος ὁ τῶν μὲν
[22, 6]	κρατεῖ τὰ αἰσχρά· καὶ τὸ	πολὺ	τῆς ἱστορίας πλεονέκται τύραννοι, καὶ
[22, 5]	ἐν γῇ παθήματα καὶ χωρία,	πολὺ	τῶν Περσέως πτερῶν ἡ ἱστορία
[22, 2]	ἄρτι ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων, συνήθης	πολυτελεῖ	τραπέζῃ καὶ οἴνῳ χεομένῳ πολλῷ
[22, 5]	δὲ καὶ Ὀδυσσεὺς σοφός, ὅτι	πολύτροπος	ἦν, καὶ πολλῶν ἀνθρώπων ἴδεν
[22, 6]	καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ πράξεις	πονηραί,	καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες, καὶ περιστάσεις
[22, 5]	βορέην ἄνεμον εἰς τὸν Εὔξεινον	πόντον	καλεόμενον ἐκδιδοῖ· ὃν Ξάνθον καλέουσι
[22, 5]	ἀλλὰ καὶ ἄνδρα γενεαλογεῖ καὶ	ποταμόν·	Κροῖσσος ἦν Λυδὸς μὲν γένος,
[22, 5]	Ἄργεος ἱπποβότοιο. Γενεαλογεῖ δὲ καὶ	ποταμόν·	ὃς ῥέων ἐκ μεσημβρίης πρὸς
[22, 7]	θεὸς ἰατικὸς ψυχῆς νοσούσης, εἴ	ποτέ	τοι χαρίεντ´ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα,
[22, 4]	Αἰνιάνων θεάματα ἐπαινῶ, ὅσα ἐν	πότῳ	εὐφραίνονται Αἰνιᾶνες, οἱ μὲν δρῶντες,
[22, 5]	ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων, πολύ	που	σοφώτερος ὁ τῶν μὲν κινδύνων
[22, 6]	τὰ δὲ ἱστόρουν, ἦν ἄν	που	τῇ ψυχῇ ὄνησις κατὰ μίμησιν
[22, 5]	βραχεῖ ἀναλεγόμενον, πλῆθος δὲ ἄπειρον	πραγμάτων	ἐν ὀλίγῳ μανθάνοντα, τὰ Ἀσσύρια,
[22, 6]	ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι ἄλογοι, καὶ	πράξεις	πονηραί, καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες, καὶ
[22, 5]	τὰς ἀρετὰς φυλάττει, καὶ τὰς	πράξεις	ταῖς δόξαις ἀθανάτους ποιεῖ. Διὰ
[22, 4]	πτώματα· θεάματα οὐ συμποτικά. Ἐπαινῶ	πρὸ	τούτων τὸν Περσικὸν νόμον τὸν
[22, 5]	ποταμόν· ὃς ῥέων ἐκ μεσημβρίης	πρὸς	βορέην ἄνεμον εἰς τὸν Εὔξεινον
[22, 6]	ἡ δυστυχία. Ἐγὼ δὲ ποθῶ	πρὸς	τὴν εὐωχίαν τροφὴν λόγων ὑγιεινῶν,
[22, 1]	καὶ μετὰ τοῦτο ἐνάρχεται τῶν	πρὸς	τὸν Ἀλκίνουν λόγων ὡδί πως·
[22, 4]	~Ἀλλὰ τά γε τούτων μιμήματα,	πρὸς	τῷ κίβδηλα εἶναι καὶ σκυθρωπὰ
[22, 3]	τὰ δὲ ἐκ λόγων σιτία	προσάγοντας	αὐταῖς. Ἐπεὶ τοίνυν λόγῳ, καὶ
[22, 7]	καὶ μαντικοῦ. Ὅμηρος δὲ αὐτῷ	προσέθηκεν	τὴν φήμην, αἰνιττόμενος τὴν ἡλίου
[22, 5]	τὴν θέαν τῶν γενομένων πάλαι.	Προσηνὲς	γὰρ ἡ ἱστορία καὶ τὸ
[22, 3]	δυναμένου χορηγεῖν καὶ ἐπιπέμπειν ἡμῖν	προσηνὲς	μέλος· δείδια δέ, μὴ ταυτὶ
[22, 6]	γένοιτο ψυχαῖς εὐωχία λόγων ταύτης	προσηνεστέρα;	Χαλεπὸν μὲν εἰπεῖν καὶ ἀντιτάξασθαι
[22, 6]	ὑμῶν ἡ ἁρμονία καὶ ᾄδεσθαι	προσηνής,	ἄλλο δὲ ποθεῖ ἡ ἐπιεικὴς
[22, 5]	Οἳ τὰς ψυχὰς ἐπὶ τὸν	πρόσθεν	χρόνον ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν αὐταῖς τὴν
[22, 3]	ἔγωγε τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν	προσιοῦσαν	ταῖς ἀκοαῖς, ἢ δι´ αὐλῶν
[22, 5]	δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν Ἰώνιον κόλπον·	προσοικοῦσιν	δ´ αὐτὴν Ταλάντιοι βάρβαροι· ἔστι
[22, 3]	ὧν τὰ μὲν εἰς ὑποτροφὴν	προσφορώτατα,	ὀδμὴ δέ, καὶ ἐνοδμή, κιβδηλότατον
[22, 1]	Ἑλλήνων, εἰς τὸ ἄστυ εἰσενεχθέντες,	προχυθέντες	τοῦ ἵππου, μεθύουσιν ἐπιθέμενοι, εἷλον
[22, 5]	τύραννος δὲ ἐθνῶν· Δάρδανον αὖ	πρῶτον	τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς. Γενεαλογεῖ καὶ
[22, 5]	καὶ χωρία, πολὺ τῶν Περσέως	πτερῶν	ἡ ἱστορία κουφότερον καὶ μετεωρότερον·
[22, 5]	δὲ καὶ Περσεὺς εὐδαίμων, ὅτι	πτηνὸς	ἦν, καὶ περιεφέρετο ἐν τῷ
[22, 4]	ὄψεις, καὶ μιμούμενοι τραύματα καὶ	πτώματα·	θεάματα οὐ συμποτικά. Ἐπαινῶ πρὸ
[22, 4]	ἀρετὰς τῇ εὐωχίᾳ, καθάπερ ἔλαιον	πῦρ,	ἐπιχέων τῇ ψυχῇ συμμέτρως, μὴ
[22, 1]	πρὸς τὸν Ἀλκίνουν λόγων ὡδί	πως·	Ἀλκίνοε βασιλεῦ, καλὸν μὲν ἀκούειν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008