Dissertations, Chap.
[22, 2]	εἰκῇ καὶ ἀναίδην, αὐλῶν συρίγγων	τ´	ἐνοπῇ, καὶ ἀνθρώπων ὀμάδῳ, ἀλλὰ
[22, 3]	ἐπιτεχνήσεις καὶ μάχας, κρατύνοντες μὲν	τὰ	ἄδικα, ἐπικοσμοῦντες δὲ τὰ αἰσχρά,
[22, 5]	ἐν ὀλίγῳ μανθάνοντα, τὰ Ἀσσύρια,	τὰ	Αἰγύπτια, τὰ Περσικά, τὰ Μηδικά,
[22, 4]	ἀκούειν ἐπιτήδεια· ὡς ἐγὼ οὐδὲ	τὰ	Αἰνιάνων θεάματα ἐπαινῶ, ὅσα ἐν
[22, 6]	πλεονάζει τὰ χείρω, καὶ κρατεῖ	τὰ	αἰσχρά· καὶ τὸ πολὺ τῆς
[22, 3]	μὲν τὰ ἄδικα, ἐπικοσμοῦντες δὲ	τὰ	αἰσχρά, κιβδηλεύοντες τἀληθῆ, ὑγιὲς δὲ
[22, 5]	ἄπειρον πραγμάτων ἐν ὀλίγῳ μανθάνοντα,	τὰ	Ἀσσύρια, τὰ Αἰγύπτια, τὰ Περσικά,
[22, 5]	μὲν οὖν τῶν Περσῶν καὶ	τὰ	Ἀττικὰ ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν δὲ αὖθις
[22, 4]	τὰς δίκας εἱλούμενοι δρῶσιν. ~Ἀλλὰ	τά	γε τούτων μιμήματα, πρὸς τῷ
[22, 3]	τὰς ἐκ τῶν μελῶν παραπεμπομένους,	τὰ	δὲ ἐκ λόγων σιτία προσάγοντας
[22, 6]	τῶν αἰσχρῶν, τὰ μὲν ἀπέκρυπτον,	τὰ	δὲ ἱστόρουν, ἦν ἄν που
[22, 5]	Αἰγύπτια, τὰ Περσικά, τὰ Μηδικά,	τὰ	Ἑλληνικά· νῦν μὲν πολεμοῦσιν ἐν
[22, 5]	ἐν τῷ αἰθέρι, πάντα ἐποπτεύων	τὰ	ἐν γῇ παθήματα καὶ χωρία,
[22, 2]	αἰνίττεσθαι ἄλλο κρεῖττον, ἢ ὁποῖον	τὰ	ἔπη λέγοι οὑτωσὶ ἀκούσαντι εὐθύς.
[22, 5]	ἐῶμεν, ἐπανάγωμεν δὲ αὖθις ἐπὶ	τὰ	ἡμέτερα. Λόγοις τοιγαροῦν εὐωχητέον τὰς
[22, 6]	εὐδαιμονέστεροι; Εἰ μὲν γὰρ ἀποκρίναντες	τὰ	καλὰ τῶν αἰσχρῶν, τὰ μὲν
[22, 2]	ἡδονὰς ἀπὸ τῶν αἰσχίστων ἐπὶ	τὰ	κοσμιώτατα, ἀπὸ τῆς γαστρὸς ἐπὶ
[22, 3]	μέλος· δείδια δέ, μὴ ταυτὶ	τὰ	μέλη ἡδονὴν μέν τινα ἔχῃ
[22, 6]	ἀποκρίναντες τὰ καλὰ τῶν αἰσχρῶν,	τὰ	μὲν ἀπέκρυπτον, τὰ δὲ ἱστόρουν,
[22, 3]	τὸ δὲ μέλος ὀδμαῖς· ὧν	τὰ	μὲν εἰς ὑποτροφὴν προσφορώτατα, ὀδμὴ
[22, 5]	ταῖς ἐκκλησίαις πάσης μέθης ἀκολαστότερον.	~Τὰ	μὲν οὖν τῶν Περσῶν καὶ
[22, 5]	Ἀσσύρια, τὰ Αἰγύπτια, τὰ Περσικά,	τὰ	Μηδικά, τὰ Ἑλληνικά· νῦν μὲν
[22, 4]	κεῖται δὲ καὶ τῷ γεωργῷ	τὰ	ὅπλα ἀγχοῦ· ἐπειδὰν δὲ ὁ
[22, 4]	γεωργὸς τοῦ ζεύγους, δραμὼν ἐπὶ	τὰ	ὅπλα, συμπεσόντες μάχονται, παίοντες τὰς
[22, 5]	μανθάνοντα, τὰ Ἀσσύρια, τὰ Αἰγύπτια,	τὰ	Περσικά, τὰ Μηδικά, τὰ Ἑλληνικά·
[22, 7]	Φίλιππος, ἀλλ´ ὁ χρόνος· φθαρήσεται	τὰ	σώματα, κἂν ἀπέλθῃ ὁ λοιμός·
[22, 7]	κἂν Ἀθηναῖοι μὴ ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ	τὰ	τείχη, καὶ εἰ μὴ Φίλιππος,
[22, 6]	ἐν τοῖς λόγοις, καὶ πλεονάζει	τὰ	χείρω, καὶ κρατεῖ τὰ αἰσχρά·
[22, 3]	τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν προσιοῦσαν	ταῖς	ἀκοαῖς, ἢ δι´ αὐλῶν ἐμπνεομένων,
[22, 5]	ἀρετὰς φυλάττει, καὶ τὰς πράξεις	ταῖς	δόξαις ἀθανάτους ποιεῖ. Διὰ τοῦτο
[22, 4]	ἐξουσίαν τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν	ταῖς	ἐκκλησίαις πάσης μέθης ἀκολαστότερον. ~Τὰ
[22, 2]	οἴνου πολλοῦ, ταῦτα μὲν ἐπιθεῖναι	ταῖς	τραπέζαις, καὶ τὸν οἶνον τῷ
[22, 5]	Ἰώνιον κόλπον· προσοικοῦσιν δ´ αὐτὴν	Ταλάντιοι	βάρβαροι· ἔστι πόλις Ἐφύρη μυχῷ
[22, 3]	ἐπικοσμοῦντες δὲ τὰ αἰσχρά, κιβδηλεύοντες	τἀληθῆ,	ὑγιὲς δὲ οὐδέν, οὐδὲ ἄδολον,
[22, 5]	τὰ ἡμέτερα. Λόγοις τοιγαροῦν εὐωχητέον	τὰς	ἀγαθὰς ψυχάς, καὶ οὐ δικανικοῖς
[22, 2]	ἢ οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη, εὐωχεῖν	τὰς	ἀκοὰς εἰκῇ καὶ ἀναίδην, αὐλῶν
[22, 2]	κοσμιώτατα, ἀπὸ τῆς γαστρὸς ἐπὶ	τὰς	ἀκοάς· ἢ οὐδὲ τοῦτο ἀπόχρη,
[22, 3]	ἐν τροφῇ ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν	τὰς	ἀκοάς, τρέφοντας ὁμοῦ, τὰς μὲν
[22, 4]	κολάζων τὴν μέθην ἐπήγειρεν αὐτῶν	τὰς	ἀρετὰς τῇ εὐωχίᾳ, καθάπερ ἔλαιον
[22, 5]	ὑπορρέον τῇ μνήμῃ σώζει, καὶ	τὰς	ἀρετὰς φυλάττει, καὶ τὰς πράξεις
[22, 3]	τι ἀμέλει καὶ οἱ περὶ	τὰς	δίκας εἱλούμενοι δρῶσιν. ~Ἀλλὰ τά
[22, 3]	ὁμοῦ, τὰς μὲν ὀδμὰς ταύτας	τὰς	ἐκ τῶν μελῶν παραπεμπομένους, τὰ
[22, 4]	εὐωχίας, ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις εἰς	τὰς	ἐκκλησίας, καὶ σπουδαστικώτερον ἦν συμπόσιον
[22, 3]	φέροντες ἄρα, οἳ μὲν μιμοῦνται	τὰς	ἐν δικαστηρίοις ἔριδας καὶ φιλονεικίας,
[22, 4]	τοῖς Πέρσαις αἱ βουλαὶ εἰς	τὰς	εὐωχίας, ὥσπερ τοῖς Ἀθηναίοις εἰς
[22, 2]	ἄν τις νοῦν ἔχων, μεταθεὶς	τὰς	ἡδονὰς ἀπὸ τῶν αἰσχίστων ἐπὶ
[22, 3]	οὖν τὰς ἀκοάς, τρέφοντας ὁμοῦ,	τὰς	μὲν ὀδμὰς ταύτας τὰς ἐκ
[22, 4]	τὰ ὅπλα, συμπεσόντες μάχονται, παίοντες	τὰς	ὄψεις, καὶ μιμούμενοι τραύματα καὶ
[22, 5]	καὶ τὰς ἀρετὰς φυλάττει, καὶ	τὰς	πράξεις ταῖς δόξαις ἀθανάτους ποιεῖ.
[22, 5]	λόγος. Τίσιν μὴν ἄρα; Οἳ	τὰς	ψυχὰς ἐπὶ τὸν πρόσθεν χρόνον
[22, 5]	μετὰ Θεμιστοκλέους ναυμαχοῦντα, μετὰ Λεωνίδου	ταττόμενον,	καὶ μετὰ Ἀγησιλάου διαβαίνοντα, καὶ
[22, 7]	ἀνδρῶν καὶ ὀρέων· οὐ γὰρ	ταῦτα	ἔργα μουσικοῦ θεοῦ, καὶ σοφοῦ
[22, 7]	μηδὲ περὶ σωμάτων φθειρομένων· σμικρὰ	ταῦτα,	ἐφήμερα ταῦτα. Τμηθήσεται λήϊον, κἂν
[22, 3]	καὶ ἀέρι ἐλευθέρῳ τεθραμμένα, σκιατροφοῦντες	ταῦτα	καὶ λεαίνοντες, λυμαίνονται αὐτῶν τὴν
[22, 2]	σιτίων ἀμφιλαφῶν καὶ οἴνου πολλοῦ,	ταῦτα	μὲν ἐπιθεῖναι ταῖς τραπέζαις, καὶ
[22, 7]	σωμάτων φθειρομένων· σμικρὰ ταῦτα, ἐφήμερα	ταῦτα.	Τμηθήσεται λήϊον, κἂν Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται·
[22, 7]	θεὸν Παιᾶνα ψυχῆς παθημάτων· ἄξια	ταῦτα	τοῦ Ἀπόλλωνος, ἄξια τοῦ Διός.
[22, 6]	κακῶν τῷ μήπω μαθόντι, ὅπως	ταῦτα	φυλακτέον; ἢ τί πλέον Ἀθηναίοις
[22, 2]	πολλῷ καὶ ᾠδῇ αὐτοσχεδίῳ· καὶ	ταῦτα,	ὡς φῆς, ὑπεριδὼν παρ´ ἄλλοις
[22, 3]	τρέφοντας ὁμοῦ, τὰς μὲν ὀδμὰς	ταύτας	τὰς ἐκ τῶν μελῶν παραπεμπομένους,
[22, 6]	Ἰωνικήν; ἢ τί Χίοι διὰ	ταύτην	εὐδαιμονέστεροι; Εἰ μὲν γὰρ ἀποκρίναντες
[22, 7]	πόλεμον, τὸν δὲ Μηδικὸν ἔα·	ταύτην	μοι διηγοῦ τὴν νόσον, τὸν
[22, 7]	οὔτε λεϊστή, οὐθ´ ἑλετή. Περὶ	ταύτης	ἔρου δή, ὅτε ψυχὴ τέμνεται,
[22, 6]	οὖν γένοιτο ψυχαῖς εὐωχία λόγων	ταύτης	προσηνεστέρα; Χαλεπὸν μὲν εἰπεῖν καὶ
[22, 3]	προσηνὲς μέλος· δείδια δέ, μὴ	ταυτὶ	τὰ μέλη ἡδονὴν μέν τινα
[22, 5]	τῶν ἀνθρώπων γένος καὶ φθειρόμενον	ταχὺ	καὶ ἀπολλύμενον καὶ ὑπορρέον τῇ
[22, 4]	ἄλλου· ὁ μὲν αὐτοῖν γεωργὸς	τέ	ἐστιν καὶ ἀροῖ, ὁ δὲ
[22, 5]	καὶ νόον ἔγνω, ἀρνύμενος ἥν	τε	ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων, πολύ
[22, 3]	ἡλίῳ καθαρῷ καὶ ἀέρι ἐλευθέρῳ	τεθραμμένα,	σκιατροφοῦντες ταῦτα καὶ λεαίνοντες, λυμαίνονται
[22, 7]	Ἀθηναῖοι μὴ ναυμαχῶσιν· καταβαλεῖ τὰ	τείχη,	καὶ εἰ μὴ Φίλιππος, ἀλλ´
[22, 7]	περὶ θαλάττης λῃστευομένης, μηδὲ περὶ	τειχῶν	πολιορκουμένων, μηδὲ περὶ σωμάτων φθειρομένων·
[22, 5]	δὲ ἐθνῶν· Δάρδανον αὖ πρῶτον	τέκετο	νεφεληγερέτα Ζεύς. Γενεαλογεῖ καὶ πόλιν·
[22, 4]	ἐπιχέων τῇ ψυχῇ συμμέτρως, μὴ	τελείως	σβεννὺς αὐτῆς τὸ φιλότιμον, μήτε
[22, 1]	τί γὰρ ἂν εἴη χαριέστερον	τέλος	δήμου εὐθυμουμένου, καὶ δαιτυμόνων οἴκοι,
[22, 7]	ταύτης ἔρου δή, ὅτε ψυχὴ	τέμνεται,	λῃστεύεται, πολιορκεῖται, νοσεῖ· χρησμοῦ σοι
[22, 5]	ἱστορίαν λόγοι τῷ μὲν ἀνηκόῳ	τερπνότατον	καθ´ ἡδονήν, τῷ δὲ εἰδότι
[22, 1]	ἀοιδοῦ ἀγαθοῦ, οἷος οὗτος, τὴν	τέχνην	θεῖος· τί γὰρ ἂν εἴη
[22, 2]	καὶ ἀνθρώπων ὀμάδῳ, ἀλλὰ κἀνταῦθα	τέχνης	δεῖ κατακοσμούσης τὴν ἀκοῆς εὐωχίαν
[22, 3]	μέν τινα ἔχῃ κεκραμένην ὑπὸ	τέχνης	καλῶς, ἄσημα δὲ ὄντα καὶ
[22, 3]	ἡ φύσις αὐτοῖς περιέβαλλεν κρείττονα	τέχνης.	Τοιοῦτον γάρ τι ἀμέλει καὶ
[22, 4]	μέθην ἐπήγειρεν αὐτῶν τὰς ἀρετὰς	τῇ	εὐωχίᾳ, καθάπερ ἔλαιον πῦρ, ἐπιχέων
[22, 7]	ἔα τοῖς σώμασιν καὶ Θεμιστοκλέα	τῇ	θαλάττῃ· λέγε τὸν ψυχῆς ἰατρόν,
[22, 5]	ταχὺ καὶ ἀπολλύμενον καὶ ὑπορρέον	τῇ	μνήμῃ σώζει, καὶ τὰς ἀρετὰς
[22, 3]	παραβαλεῖν τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν	τῇ	τῶν λόγων, ἐοίκοι ἂν ὁ
[22, 3]	ἄλογα καὶ ἄφωνα μηδὲν μέγα	τῇ	ψυχῇ εἰς εὐφροσύνην συντελεῖ. Εἰ
[22, 6]	δὲ ἱστόρουν, ἦν ἄν που	τῇ	ψυχῇ ὄνησις κατὰ μίμησιν τῶν
[22, 4]	εὐωχίᾳ, καθάπερ ἔλαιον πῦρ, ἐπιχέων	τῇ	ψυχῇ συμμέτρως, μὴ τελείως σβεννὺς
[22, 2]	ἀλλὰ κἀνταῦθα τέχνης δεῖ κατακοσμούσης	τὴν	ἀκοῆς εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ
[22, 3]	ταῦτα καὶ λεαίνοντες, λυμαίνονται αὐτῶν	τὴν	ἀπ´ ἀρχῆς δημιουργίαν, ἣν ἡ
[22, 6]	Ἀθηναίοις ἐγένετο διὰ τὴν ἱστορίαν	τὴν	Ἀττικήν; ἢ τί πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν
[22, 3]	γένοιτο; ἀγαπῶ μὲν γὰρ ἔγωγε	τὴν	ἐκ μελῶν ἡδονὴν προσιοῦσαν ταῖς
[22, 3]	Εἰ γάρ τις ἐθέλοι παραβαλεῖν	τὴν	ἐκ μελῶν ἡδονὴν τῇ τῶν
[22, 4]	μηδενὸς αὐτοῖς ἐφεστῶτος νόμου κολάζοντος	τὴν	ἐξουσίαν τῶν λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν
[22, 1]	τὸν Ὀδυσσέα· Τί ἡγεῖ εἶναι	τὴν	εὐφροσύνην, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν; τράπεζαν
[22, 6]	δυστυχία. Ἐγὼ δὲ ποθῶ πρὸς	τὴν	εὐωχίαν τροφὴν λόγων ὑγιεινῶν, καὶ
[22, 7]	αὐτῷ προσέθηκεν τὴν φήμην, αἰνιττόμενος	τὴν	ἡλίου ἀκτῖνα δι´ ἀέρος χωροῦσαν
[22, 5]	πρόσθεν χρόνον ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν αὐταῖς	τὴν	θέαν τῶν γενομένων πάλαι. Προσηνὲς
[22, 7]	τίνι ἐπιτρέψω τὴν στρατηγίαν καὶ	τὴν	ἴασιν; Ἱπποκράτην δὲ ἔα τοῖς
[22, 6]	τί πλέον Ἀθηναίοις ἐγένετο διὰ	τὴν	ἱστορίαν τὴν Ἀττικήν; ἢ τί
[22, 6]	ἢ τί πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ	τὴν	ἱστορίαν τὴν Ἰωνικήν; ἢ τί
[22, 6]	πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ τὴν ἱστορίαν	τὴν	Ἰωνικήν; ἢ τί Χίοι διὰ
[22, 4]	ἐκεῖ μὲν γὰρ νόμος κολάζων	τὴν	μέθην ἐπήγειρεν αὐτῶν τὰς ἀρετὰς
[22, 7]	Μηδικὸν ἔα· ταύτην μοι διηγοῦ	τὴν	νόσον, τὸν δὲ λοιμὸν ἔα.
[22, 7]	λοιμὸν ἔα. Εἰπέ, τίνι ἐπιτρέψω	τὴν	στρατηγίαν καὶ τὴν ἴασιν; Ἱπποκράτην
[22, 1]	ἀκούειν ἀοιδοῦ ἀγαθοῦ, οἷος οὗτος,	τὴν	τέχνην θεῖος· τί γὰρ ἂν
[22, 1]	κρήδεμνον τῆς Λευκοθέας, ἐκπεσὼν εἰς	τὴν	Φαιάκων γῆν, ἱκετεύσας βασιλικὴν παρθένον,
[22, 7]	μαντικοῦ. Ὅμηρος δὲ αὐτῷ προσέθηκεν	τὴν	φήμην, αἰνιττόμενος τὴν ἡλίου ἀκτῖνα
[22, 5]	κουφότερον καὶ μετεωρότερον· ἣ λαβοῦσα	τὴν	ψυχὴν περιφέρει πανταχοῦ, οὐκ ἀργῶς
[22, 2]	αἰσχίστων ἐπὶ τὰ κοσμιώτατα, ἀπὸ	τῆς	γαστρὸς ἐπὶ τὰς ἀκοάς· ἢ
[22, 5]	ὁ τῶν μὲν κινδύνων ἐξιστάμενος,	τῆς	δὲ ἱστορίας ἐμπιμπλάμενος. Χάρυβδιν ὄψεται,
[22, 0]	~Ὅτι πάσης	τῆς	διὰ λόγων εὐφροσύνης ἡ διὰ
[22, 4]	τὸν ἀρχαῖον, δι´ ὃν Πέρσαι	τῆς	ἐλευθερίας ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο τοῖς Πέρσαις
[22, 1]	τυχὼν αἰδοῦς παρ´ Ἀλκίνου, κοινωνεῖ	τῆς	ἑστίας τοῖς Φαιάκων ἀρίστοις, καὶ
[22, 6]	τὰ αἰσχρά· καὶ τὸ πολὺ	τῆς	ἱστορίας πλεονέκται τύραννοι, καὶ πόλεμοι
[22, 1]	σχεδίας, νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ κρήδεμνον	τῆς	Λευκοθέας, ἐκπεσὼν εἰς τὴν Φαιάκων
[22, 2]	ἄλλοις τοῦ μελιηδέος λωτοῦ καὶ	τῆς	Σειρήνων ᾠδῆς. Μήποτε οὖν ἔοικέν
[22, 1]	σχεδίας πλέων, χειμῶνος ἐπιγενομένου, σκεδασθείσης	τῆς	σχεδίας, νηχόμενος, ὑποβαλλούσης αὐτῷ κρήδεμνον
[22, 7]	ἀέρος χωροῦσαν ὀϊστοῦ θᾶττον, ἀκρατοτέραν	τῆς	τῶν σωμάτων συμμετρίας. Ἐμοὶ δὲ
[22, 3]	οὐδὲ ἄδολον, οὐδὲ ἐν τῷ	τῆς	φύσεως ἐπιχωρίῳ μένειν ἐῶντες, ἀλλ´
[22, 4]	αὐτῆς τὸ φιλότιμον, μήτε ἐξάπτων	τῆς	χρείας περαιτέρω· ἐνταῦθα δὲ οἱ
[22, 4]	καὶ εὐωχουμέναις ψυχαῖς οὐ πάνυ	τι	ἀκούειν ἐπιτήδεια· ὡς ἐγὼ οὐδὲ
[22, 3]	περιέβαλλεν κρείττονα τέχνης. Τοιοῦτον γάρ	τι	ἀμέλει καὶ οἱ περὶ τὰς
[22, 1]	οἷος οὗτος, τὴν τέχνην θεῖος·	τί	γὰρ ἂν εἴη χαριέστερον τέλος
[22, 6]	καὶ οὐχ οἷον παρέχεσθαι ὑμῖν.	Τί	γὰρ σεμνὸν ἡ μνήμη τῶν
[22, 1]	μεστοῦ; Ἐρωτῶ δὴ τὸν Ὀδυσσέα·	Τί	ἡγεῖ εἶναι τὴν εὐφροσύνην, ὦ
[22, 2]	Σειρήνων ᾠδῆς. Μήποτε οὖν ἔοικέν	τι	Ὅμηρος αἰνίττεσθαι ἄλλο κρεῖττον, ἢ
[22, 6]	μαθόντι, ὅπως ταῦτα φυλακτέον; ἢ	τί	πλέον Ἀθηναίοις ἐγένετο διὰ τὴν
[22, 6]	τὴν ἱστορίαν τὴν Ἀττικήν; ἢ	τί	πλέον Ἁλικαρνασσεῦσιν διὰ τὴν ἱστορίαν
[22, 1]	ἐπιθέμενοι, εἷλον τὸ ἄστυ; Τοῦτο	τί	σοι κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται
[22, 6]	τὴν ἱστορίαν τὴν Ἰωνικήν; ἢ	τί	Χίοι διὰ ταύτην εὐδαιμονέστεροι; Εἰ
[22, 2]	ἀκροωμένους τοῦ ἀοιδοῦ σπουδῇ, εὐσχήμονά	τινα	ἔοικεν εὐωχίαν διηγεῖσθαι ἡμῖν, οἵαν
[22, 3]	ταυτὶ τὰ μέλη ἡδονὴν μέν	τινα	ἔχῃ κεκραμένην ὑπὸ τέχνης καλῶς,
[22, 3]	τῳ, χαίρειν εἰκὸς δαιτυμόνας δεξιούς	τινας,	καὶ λόγους αὐτοῖς παραθήσομεν φέροντες
[22, 7]	τὸν δὲ λοιμὸν ἔα. Εἰπέ,	τίνι	ἐπιτρέψω τὴν στρατηγίαν καὶ τὴν
[22, 7]	Ἄπολλον, καὶ Ζεῦ, καὶ εἴ	τις	ἄλλος θεὸς ἰατικὸς ψυχῆς νοσούσης,
[22, 7]	καὶ Ὅμηρος, εἴτε Ἡσίοδος, εἴτε	τις	ἄλλος ποιητὴς δαιμόνιος, θεὸν Παιᾶνα
[22, 3]	ἀκοῆς εὐωχίαν ἁρμονίᾳ δεξιᾷ. ~Καὶ	τίς	ἂν ἡμῖν ἡ τοιαύτη ἁρμονία
[22, 6]	δὲ εἰδότι ἐπαγωγότατον κατὰ ἀνάμνησιν.	~Τίς	ἂν οὖν γένοιτο ψυχαῖς εὐωχία
[22, 3]	εἰς εὐφροσύνην συντελεῖ. Εἰ γάρ	τις	ἐθέλοι παραβαλεῖν τὴν ἐκ μελῶν
[22, 2]	ἐνὶ φρεσὶν εἴδεται εἶναι; ~Δεινός	τις	εἶ, ὦ σοφώτατε Ὀδυσσεῦ, ἐπαινέτης
[22, 2]	διηγεῖσθαι ἡμῖν, οἵαν μιμήσεται ἄν	τις	νοῦν ἔχων, μεταθεὶς τὰς ἡδονὰς
[22, 5]	δικανικοῖς λόγοις, φησὶν ὁ λόγος.	Τίσιν	μὴν ἄρα; Οἳ τὰς ψυχὰς
[22, 7]	φθειρομένων· σμικρὰ ταῦτα, ἐφήμερα ταῦτα.	Τμηθήσεται	λήϊον, κἂν Πελοποννήσιοι ἀπόσχωνται· λῃστευθήσεται
[22, 5]	θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον. Τοῦτο	τὸ	ἄκουσμα ἐφήμερον τὸ τῶν ἀνθρώπων
[22, 1]	οἱ ἄριστοι τῶν Ἑλλήνων, εἰς	τὸ	ἄστυ εἰσενεχθέντες, προχυθέντες τοῦ ἵππου,
[22, 1]	τοῦ ἵππου, μεθύουσιν ἐπιθέμενοι, εἷλον	τὸ	ἄστυ; Τοῦτο τί σοι κάλλιστον
[22, 1]	παρθένον, κομισθεὶς ὑπ´ αὐτῆς εἰς	τὸ	ἄστυ, τυχὼν αἰδοῦς παρ´ Ἀλκίνου,
[22, 2]	ἔπη λέγοι οὑτωσὶ ἀκούσαντι εὐθύς.	Τὸ	γάρ τοι κειμένων σιτίων ἀμφιλαφῶν
[22, 3]	ἂν ὁ μὲν λόγος σιτίοις,	τὸ	δὲ μέλος ὀδμαῖς· ὧν τὰ
[22, 5]	Προσηνὲς γὰρ ἡ ἱστορία καὶ	τὸ	μηδὲν καμόντα πανταχοῦ περιπολεῖν, πάντα
[22, 6]	καὶ κρατεῖ τὰ αἰσχρά· καὶ	τὸ	πολὺ τῆς ἱστορίας πλεονέκται τύραννοι,
[22, 5]	Σκάμανδρον. Τοῦτο τὸ ἄκουσμα ἐφήμερον	τὸ	τῶν ἀνθρώπων γένος καὶ φθειρόμενον
[22, 4]	συμμέτρως, μὴ τελείως σβεννὺς αὐτῆς	τὸ	φιλότιμον, μήτε ἐξάπτων τῆς χρείας
[22, 7]	ἐπὶ νηὸν ἔρεψα, εἰ δήποτέ	τοι	κατὰ πίονα μηρί´ ἔκηα. Ἀκούσεται
[22, 2]	οὑτωσὶ ἀκούσαντι εὐθύς. Τὸ γάρ	τοι	κειμένων σιτίων ἀμφιλαφῶν καὶ οἴνου
[22, 7]	ἰατικὸς ψυχῆς νοσούσης, εἴ ποτέ	τοι	χαρίεντ´ ἐπὶ νηὸν ἔρεψα, εἰ
[22, 7]	μηρί´ ἔκηα. Ἀκούσεται ὁ Ἀπόλλων	τοιαῦτα	εὐχομένου θᾶττον, ἢ τοῦ Χρύσου.
[22, 3]	~Καὶ τίς ἂν ἡμῖν ἡ	τοιαύτη	ἁρμονία γένοιτο; ἀγαπῶ μὲν γὰρ
[22, 5]	αὖθις ἐπὶ τὰ ἡμέτερα. Λόγοις	τοιγαροῦν	εὐωχητέον τὰς ἀγαθὰς ψυχάς, καὶ
[22, 3]	λόγων σιτία προσάγοντας αὐταῖς. Ἐπεὶ	τοίνυν	λόγῳ, καὶ οὐκ ἄλλῴ τῳ,
[22, 3]	φύσις αὐτοῖς περιέβαλλεν κρείττονα τέχνης.	Τοιοῦτον	γάρ τι ἀμέλει καὶ οἱ
[22, 7]	στάσιν ὁρᾷς πικρὰν καὶ ἀκήρυκτον·	τοιοῦτόν	μοι διηγοῦ τὸν πόλεμον, τὸν
[22, 6]	τροφὴν λόγων ὑγιεινῶν, καὶ ἀνόσου	τοιούτου	δέομαι σιτίου, ἀφ´ οὗ καὶ
[22, 4]	βουλαὶ εἰς τὰς εὐωχίας, ὥσπερ	τοῖς	Ἀθηναίοις εἰς τὰς ἐκκλησίας, καὶ
[22, 6]	δὲ ἀναμὶξ εἰσφύρεται πάντα ἐν	τοῖς	λόγοις, καὶ πλεονάζει τὰ χείρω,
[22, 4]	Πέρσαι τῆς ἐλευθερίας ἐπελάβοντο. Ἀνέκειντο	τοῖς	Πέρσαις αἱ βουλαὶ εἰς τὰς
[22, 7]	τὴν ἴασιν; Ἱπποκράτην δὲ ἔα	τοῖς	σώμασιν καὶ Θεμιστοκλέα τῇ θαλάττῃ·
[22, 1]	παρ´ Ἀλκίνου, κοινωνεῖ τῆς ἑστίας	τοῖς	Φαιάκων ἀρίστοις, καὶ μετὰ τοῦτο
[22, 1]	μετὰ τοῦτο ἐνάρχεται τῶν πρὸς	τὸν	Ἀλκίνουν λόγων ὡδί πως· Ἀλκίνοε
[22, 4]	πρὸ τούτων τὸν Περσικὸν νόμον	τὸν	ἀρχαῖον, δι´ ὃν Πέρσαι τῆς
[22, 7]	ταύτην μοι διηγοῦ τὴν νόσον,	τὸν	δὲ λοιμὸν ἔα. Εἰπέ, τίνι
[22, 7]	τοιοῦτόν μοι διηγοῦ τὸν πόλεμον,	τὸν	δὲ Μηδικὸν ἔα· ταύτην μοι
[22, 5]	μεσημβρίης πρὸς βορέην ἄνεμον εἰς	τὸν	Εὔξεινον πόντον καλεόμενον ἐκδιδοῖ· ὃν
[22, 7]	Οὐ γὰρ ἐπὶ λοιμὸν παρακαλεῖς	τὸν	θεόν, οὐδὲ ἐπὶ τοξείαν ὀϊστῶν
[22, 5]	ἐστιν πόλις ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι	τὸν	Ἰώνιον κόλπον· προσοικοῦσιν δ´ αὐτὴν
[22, 1]	καὶ κρατῆρος μεστοῦ; Ἐρωτῶ δὴ	τὸν	Ὀδυσσέα· Τί ἡγεῖ εἶναι τὴν
[22, 2]	μὲν ἐπιθεῖναι ταῖς τραπέζαις, καὶ	τὸν	οἶνον τῷ κρατῆρι ἐγχέαι, ἔπαινος
[22, 4]	οὐ συμποτικά. Ἐπαινῶ πρὸ τούτων	τὸν	Περσικὸν νόμον τὸν ἀρχαῖον, δι´
[22, 7]	καὶ ἀκήρυκτον· τοιοῦτόν μοι διηγοῦ	τὸν	πόλεμον, τὸν δὲ Μηδικὸν ἔα·
[22, 5]	ἄρα; Οἳ τὰς ψυχὰς ἐπὶ	τὸν	πρόσθεν χρόνον ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν αὐταῖς
[22, 7]	λέγε τὸν ψυχῆς ἰατρόν, λέγε	τὸν	στρατηγόν. Κἂν ἀπορῇς ἀνδρῶν, ἐπὶ
[22, 7]	καὶ Θεμιστοκλέα τῇ θαλάττῃ· λέγε	τὸν	ψυχῆς ἰατρόν, λέγε τὸν στρατηγόν.
[22, 7]	παρακαλεῖς τὸν θεόν, οὐδὲ ἐπὶ	τοξείαν	ὀϊστῶν θανατηφόρων, οὐδὲ ἐπὶ φθορὰν
[22, 2]	δ´ ἐς τοὺς δαιτυμόνας ἐν	τοσαύταις	ἡδοναῖς ἀκροωμένους τοῦ ἀοιδοῦ σπουδῇ,
[22, 5]	οὐχ ὑπὸ Λακεδαιμονίων μόνον τῶν	τότε,	καὶ ὁ Θεμιστοκλῆς ἐπαινεῖται οὐχ
[22, 2]	δαιτυμόνας ἐν τοσαύταις ἡδοναῖς ἀκροωμένους	τοῦ	ἀοιδοῦ σπουδῇ, εὐσχήμονά τινα ἔοικεν
[22, 7]	Παιᾶνα ψυχῆς παθημάτων· ἄξια ταῦτα	τοῦ	Ἀπόλλωνος, ἄξια τοῦ Διός.
[22, 5]	ἐποπτεύοντα, πᾶσιν δὲ πολέμοις ἐκ	τοῦ	ἀσφαλοῦς παραγιγνόμενον, μῆκος δὲ ἀμήχανον
[22, 7]	ἄξια ταῦτα τοῦ Ἀπόλλωνος, ἄξια	τοῦ	Διός.
[22, 4]	λῃστὴς ἔλθῃ, ἀφέμενος ὁ γεωργὸς	τοῦ	ζεύγους, δραμὼν ἐπὶ τὰ ὅπλα,
[22, 1]	εἰς τὸ ἄστυ εἰσενεχθέντες, προχυθέντες	τοῦ	ἵππου, μεθύουσιν ἐπιθέμενοι, εἷλον τὸ
[22, 2]	ὡς φῆς, ὑπεριδὼν παρ´ ἄλλοις	τοῦ	μελιηδέος λωτοῦ καὶ τῆς Σειρήνων
[22, 3]	λύρας κρουομένης, ἢ δι´ ἄλλού	του	μουσικοῦ ὀργάνου δυναμένου χορηγεῖν καὶ
[22, 7]	Ἀπόλλων τοιαῦτα εὐχομένου θᾶττον, ἢ	τοῦ	Χρύσου. Οὐ γὰρ ἐπὶ λοιμὸν
[22, 2]	κρατῆρι ἐγχέαι, ἔπαινος δ´ ἐς	τοὺς	δαιτυμόνας ἐν τοσαύταις ἡδοναῖς ἀκροωμένους
[22, 7]	στρατηγόν. Κἂν ἀπορῇς ἀνδρῶν, ἐπὶ	τοὺς	θεοὺς ἴθι. Ἔρου μὴ περὶ
[22, 2]	ἐπὶ τὰς ἀκοάς· ἢ οὐδὲ	τοῦτο	ἀπόχρη, εὐωχεῖν τὰς ἀκοὰς εἰκῇ
[22, 1]	τοῖς Φαιάκων ἀρίστοις, καὶ μετὰ	τοῦτο	ἐνάρχεται τῶν πρὸς τὸν Ἀλκίνουν
[22, 5]	ταῖς δόξαις ἀθανάτους ποιεῖ. Διὰ	τοῦτο	ὁ Λεωνίδης ᾄδεται οὐχ ὑπὸ
[22, 1]	μεθύουσιν ἐπιθέμενοι, εἷλον τὸ ἄστυ;	Τοῦτο	τί σοι κάλλιστον ἐνὶ φρεσὶν
[22, 5]	καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον.	Τοῦτο	τὸ ἄκουσμα ἐφήμερον τὸ τῶν
[22, 1]	καὶ οἶνον διαχεόμενον, καὶ ἐπὶ	τούτοις	ᾄδοντα ἀοιδόν, οἵας ἐκεῖνος ᾠδὰς
[22, 4]	εἱλούμενοι δρῶσιν. ~Ἀλλὰ τά γε	τούτων	μιμήματα, πρὸς τῷ κίβδηλα εἶναι
[22, 4]	θεάματα οὐ συμποτικά. Ἐπαινῶ πρὸ	τούτων	τὸν Περσικὸν νόμον τὸν ἀρχαῖον,
[22, 6]	καὶ συμφοραὶ ἀγνώμονες, καὶ περιστάσεις	τραγικαί·	ὧν σφαλερὰ μὲν ἡ μίμησις,
[22, 2]	πολλοῦ, ταῦτα μὲν ἐπιθεῖναι ταῖς	τραπέζαις,	καὶ τὸν οἶνον τῷ κρατῆρι
[22, 1]	τὴν εὐφροσύνην, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν;	τράπεζαν	μεστὴν κρεῶν καὶ σίτου, καὶ
[22, 2]	ἐκ Βαβυλῶνος ἥκων, συνήθης πολυτελεῖ	τραπέζῃ	καὶ οἴνῳ χεομένῳ πολλῷ καὶ
[22, 1]	ᾠδῆς ἀκροωμένων, καθημένων ἑξῆς, καὶ	τραπέζης	ἀφθόνου, καὶ κρατῆρος μεστοῦ; Ἐρωτῶ
[22, 4]	παίοντες τὰς ὄψεις, καὶ μιμούμενοι	τραύματα	καὶ πτώματα· θεάματα οὐ συμποτικά.
[22, 3]	ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν τὰς ἀκοάς,	τρέφοντας	ὁμοῦ, τὰς μὲν ὀδμὰς ταύτας
[22, 3]	ἐν ἡδονῇ〉 χρῆμα, καὶ ἐν	τροφῇ	ἀσθενέστατον. Εὐωχητέον οὖν τὰς ἀκοάς,
[22, 6]	δὲ ποθῶ πρὸς τὴν εὐωχίαν	τροφὴν	λόγων ὑγιεινῶν, καὶ ἀνόσου τοιούτου
[22, 6]	τὸ πολὺ τῆς ἱστορίας πλεονέκται	τύραννοι,	καὶ πόλεμοι ἄδικοι, καὶ εὐτυχίαι
[22, 5]	μὲν γένος, παῖς δὲ Ἀλυάττεω,	τύραννος	δὲ ἐθνῶν· Δάρδανον αὖ πρῶτον
[22, 1]	ὑπ´ αὐτῆς εἰς τὸ ἄστυ,	τυχὼν	αἰδοῦς παρ´ Ἀλκίνου, κοινωνεῖ τῆς
[22, 5]	πτηνὸς ἦν, καὶ περιεφέρετο ἐν	τῷ	αἰθέρι, πάντα ἐποπτεύων τὰ ἐν
[22, 4]	ὅπλα ἔχει, κεῖται δὲ καὶ	τῷ	γεωργῷ τὰ ὅπλα ἀγχοῦ· ἐπειδὰν
[22, 5]	μὲν ἀνηκόῳ τερπνότατον καθ´ ἡδονήν,	τῷ	δὲ εἰδότι ἐπαγωγότατον κατὰ ἀνάμνησιν.
[22, 7]	δεῖ, μαντείας σοι δεῖ, εὖξαι	τῷ	θεῷ· κλῦθί μευ, ἀργυρότοξε, ὃς
[22, 4]	τά γε τούτων μιμήματα, πρὸς	τῷ	κίβδηλα εἶναι καὶ σκυθρωπὰ κομιδῇ,
[22, 2]	ταῖς τραπέζαις, καὶ τὸν οἶνον	τῷ	κρατῆρι ἐγχέαι, ἔπαινος δ´ ἐς
[22, 5]	εἰπεῖν, οἱ καθ´ ἱστορίαν λόγοι	τῷ	μὲν ἀνηκόῳ τερπνότατον καθ´ ἡδονήν,
[22, 6]	ἡ μνήμη τῶν πάλαι κακῶν	τῷ	μήπω μαθόντι, ὅπως ταῦτα φυλακτέον;
[22, 3]	οὐδέν, οὐδὲ ἄδολον, οὐδὲ ἐν	τῷ	τῆς φύσεως ἐπιχωρίῳ μένειν ἐῶντες,
[22, 3]	τοίνυν λόγῳ, καὶ οὐκ ἄλλῴ	τῳ,	χαίρειν εἰκὸς δαιτυμόνας δεξιούς τινας,
[22, 2]	ἔχων, μεταθεὶς τὰς ἡδονὰς ἀπὸ	τῶν	αἰσχίστων ἐπὶ τὰ κοσμιώτατα, ἀπὸ
[22, 6]	μὲν γὰρ ἀποκρίναντες τὰ καλὰ	τῶν	αἰσχρῶν, τὰ μὲν ἀπέκρυπτον, τὰ
[22, 3]	αὐτὸ ἐκεῖνο, οἷόν περ οἱ	τῶν	ἀνδραπόδων κάπηλοι, οἳ σώματα παραλαβόντες
[22, 5]	Τοῦτο τὸ ἄκουσμα ἐφήμερον τὸ	τῶν	ἀνθρώπων γένος καὶ φθειρόμενον ταχὺ
[22, 5]	ἀναβιβασάμενοι παρέχουσιν αὐταῖς τὴν θέαν	τῶν	γενομένων πάλαι. Προσηνὲς γὰρ ἡ
[22, 1]	ἵππον, ἔνθα εἰσδύντες οἱ ἄριστοι	τῶν	Ἑλλήνων, εἰς τὸ ἄστυ εἰσενεχθέντες,
[22, 6]	τῇ ψυχῇ ὄνησις κατὰ μίμησιν	τῶν	ἱστορημένων, καθάπερ ὀφθαλμοῖς κατὰ μίμησιν
[22, 4]	ἐφεστῶτος νόμου κολάζοντος τὴν ἐξουσίαν	τῶν	λόγων, ἐξωρχοῦντο ἐν ταῖς ἐκκλησίαις
[22, 3]	τὴν ἐκ μελῶν ἡδονὴν τῇ	τῶν	λόγων, ἐοίκοι ἂν ὁ μὲν
[22, 3]	μὲν ὀδμὰς ταύτας τὰς ἐκ	τῶν	μελῶν παραπεμπομένους, τὰ δὲ ἐκ
[22, 5]	ἑταίρων, πολύ που σοφώτερος ὁ	τῶν	μὲν κινδύνων ἐξιστάμενος, τῆς δὲ
[22, 6]	Τί γὰρ σεμνὸν ἡ μνήμη	τῶν	πάλαι κακῶν τῷ μήπω μαθόντι,
[22, 5]	γῇ παθήματα καὶ χωρία, πολὺ	τῶν	Περσέως πτερῶν ἡ ἱστορία κουφότερον
[22, 5]	μέθης ἀκολαστότερον. ~Τὰ μὲν οὖν	τῶν	Περσῶν καὶ τὰ Ἀττικὰ ἐῶμεν,
[22, 1]	ἀρίστοις, καὶ μετὰ τοῦτο ἐνάρχεται	τῶν	πρὸς τὸν Ἀλκίνουν λόγων ὡδί
[22, 7]	χωροῦσαν ὀϊστοῦ θᾶττον, ἀκρατοτέραν τῆς	τῶν	σωμάτων συμμετρίας. Ἐμοὶ δὲ ᾀδέτω
[22, 5]	ᾄδεται οὐχ ὑπὸ Λακεδαιμονίων μόνον	τῶν	τότε, καὶ ὁ Θεμιστοκλῆς ἐπαινεῖται

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 24/04/2008