HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Maxime de Tyr, Dissertations, XVIII

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)


ι  =  166 formes différentes pour 435 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Dissertation, Chap.
[18, 9]   Ὁμήρου ἐρωτικά. ~Ἡσιόδῳ δὲ ἀείδουσιν  αἱ   μοῦσαι τί ἄλλο γυναικῶν
[18, 1]   νεανίας Κορίνθιος, γένους τῶν Βακχιάδων·  Βακχιάδαι   δὲ Κορίνθου ἐδυνάστευον. Ὡς δὲ
[18, 2]   δεινότατος τῶν στρατηγῶν, οὔτε  Ἡρακλεῖδαι   περὶ Πελοπόννησον, οὔτε Πελοποννήσιοι περὶ
[18, 2]   ἀτιμίᾳ. Διδόασιν δίκην ἐκ τούτου  Πεισιστρατίδαι,   καὶ ἦρξεν ἐλευθερίας Ἀθηναίοις ὕβρις
[18, 6]   μοι δοκῶ βούλεσθαι μὲν ταῦτα,  δύνασθαι   δὲ ἧττον· χρὴ δὲ ὁμοῦ
[18, 6]   δὲ ὁμοῦ τῷ βούλεσθαι καὶ  δύνασθαι.   Ὧδε τοίνυν δράσωμεν περὶ ῥᾳστώνην
[18, 2]   μειράκιον ὄντως ἦν καλὸν καὶ  ἐρᾶσθαι   ἄξιον, ὥστε ὑπεριδὸν τοῦ τυράννου
[18, 4]   ἐπιτολμητόν τοι καὶ περὶ Σωκράτους  ἐκλογίσασθαι,   τί ἦν αὐτῷ ταυτὶ τὰ
[18, 8]   εὐήθως πάνυ καὶ ἀρχαίως ἐκδιδάσκειν  ἰδέσθαι,   καὶ ἡνιοχεῖν, καὶ τάττειν στράτευμα·
[18, 9]   ἐρᾶν ἔλεγον, καὶ ὑπὸ πάντων  ἁλίσκεσθαι   τῶν καλῶν· ὅ, τι γὰρ
[18, 6]   ἧττον· χρὴ δὲ ὁμοῦ τῷ  βούλεσθαι   καὶ δύνασθαι. Ὧδε τοίνυν δράσωμεν
[18, 6]   φλυαρῶμεν. Καὶ δή μοι δοκῶ  βούλεσθαι   μὲν ταῦτα, δύνασθαι δὲ ἧττον·
[18, 8]   δακρύει κείμενος, καὶ ἀλύει, καὶ  ἀπελεύσεσθαι   φησίν, καὶ οὐκ ἄπεισιν. Ἄλλη
[18, 4]   ταύτης καὶ ἐπιστήμων εἶναι, καὶ  πραγματεύεσθαι   περὶ αὐτὴν ἔλεγεν. ~Τί βούλεται
[18, 4]   Χαρμίδῃ καὶ ἥδειν τὸ σῶμα,  ἐπτοῆσθαι   δὲ καὶ ἐνθουσιᾶν, καθάπερ τὰς
[18, 5]   τὰ ὠφελοῦντα διὰ τῶν βλαπτόντων  ἐπιδείκνυσθαι,   οὐκ ὠφελοῦν βουλομένου ἔργον (τὸ
[18, 4]   καθάπερ τὰς βάκχας, ἐπὶ Ἀλκιβιάδῃ·  ἐπεστρέφθαι   δὲ ἐπ´ Αὐτόλυκον τὰ ὄμματα,
[18, 2]   καλῶν ἐρασταὶ ἦσαν Θήβησιν πολλοὶ  νεανίαι·   ὅπλα δοὺς Ἐπαμεινώνδας τοῖς ἐρασταῖς
[18, 4]   γαυρότατον, καὶ Κριτόβουλον τὸν ὡραιότατον,  καὶ   Ἀγάθωνα τὸν ἁβρότατον, καὶ Φαῖδρον
[18, 2]   ὀργῆς ἄλλά τε ἀμφοτέρους προὐπηλάκισεν,  καὶ   ἀδελφὴν Ἁρμοδίου Παναθηναίοις ἥκουσαν ἐπὶ
[18, 8]   τοῦ Ἕκτορος· μὲν πατέρα  καὶ   ἀδελφὸν καλεῖ τὸν ἄνδρα καὶ
[18, 6]   τοῦ Σωκράτους· καίτοι πένητα εἰπών,  καὶ   ἀδολέσχην, καὶ σοφιστήν, καὶ πάντα
[18, 8]   μάχης ἐπανεῖναι εἰς τὸν θάλαμον  καὶ   ἀεὶ μοιχῷ ἐοικέναι. Ἔστιν αὐτῷ
[18, 4]   ~Εἶεν· ἐπεὶ ταύτῃ βασανιστέον τὲ  καὶ   ἀθρητέον τὸν ἐρωτικὸν καὶ λόγον
[18, 9]   τοῦτο ἐκείνη ξυλλαβοῦσα εἶπεν γλυκύπικρον‘  καὶ   ἀλγεσίδωρον. Τὸν ἔρωτα Σωκράτης σοφιστὴν
[18, 8]   ἐφ´ ἡσυχίας, καὶ δακρύει κείμενος,  καὶ   ἀλύει, καὶ ἀπελεύσεσθαι φησίν, καὶ
[18, 2]   λόχον ἱερὸν τοῦ ἔρωτος, δεινὸν  καὶ   ἄμαχον, καὶ συνασπίζοντα ἀκριβῶς, καὶ
[18, 4]   ἀθρητέον τὸν ἐρωτικὸν καὶ λόγον  καὶ   ἄνδρα, ἐπιτολμητόν τοι καὶ περὶ
[18, 9]   Πρωταγόρας, τοῦτο τῇ Σαπφοῖ Γοργὼ  καὶ   Ἀνδρομέδα· νῦν μὲν ἐπιτιμᾷ ταύταις,
[18, 9]   τί ἄλλο γυναικῶν ἔρωτας,  καὶ   ἀνδρῶν; καὶ ποταμῶν ἔρωτας καὶ
[18, 8]   τὰ ὄμματα, καὶ λοιδορεῖται πᾶσιν  καὶ   ἀπειλεῖ· δὲ ἀναχωρεῖ ἐφ´
[18, 8]   καὶ δακρύει κείμενος, καὶ ἀλύει,  καὶ   ἀπελεύσεσθαι φησίν, καὶ οὐκ ἄπεισιν.
[18, 8]   κοσμεῖ, καὶ βραδύνοντος περιδεῶς ἔχει,  καὶ   ἀποθανόντος ἀποθανεῖν ἐρᾷ, καὶ τὴν
[18, 5]   καὶ γελῶντες θεοὶ ἄσβεστον γέλωτα,  καὶ   Ἀπόλλων φεύγων, καὶ Ἀχιλλεὺς διώκων,
[18, 5]   Ἴδῃ, νεφέλης αὐτοὺς καλυπτούσης ἀθανάτου,  καὶ   Ἄρεως καὶ Ἀφροδίτης συνουσία, καὶ
[18, 2]   καὶ ἄμαχον, καὶ συνασπίζοντα ἀκριβῶς,  καὶ   ἄρρηκτον· οἷον οὔτε Νέστωρ
[18, 8]   τὰ μὲν ἄλλα εὐήθως πάνυ  καὶ   ἀρχαίως ἐκδιδάσκειν ἰδέσθαι, καὶ ἡνιοχεῖν,
[18, 9]   Φαῖδρος, τοῦτο τῇ Λεσβίᾳ Γύριννα  καὶ   Ἀτθὶς Ἀνακτορία· καὶ ὅ, τιπερ
[18, 5]   φίλτατον ἀνδρῶν, Ζεὺς λέγει·  καὶ   αὖθις αὖ, ὤμοι ἐγὼ δειλή,
[18, 9]   φησίν, χαρίεν γὰρ ἔχεις ἦθος·  καὶ   αὖθις καλὸν εἶναι τῷ ἔρωτι
[18, 9]   σχῆμά που καὶ κατάκλισιν σοφιστοῦ,  καὶ   αὕτη τίς δὲ ἀγροιῶτιν ἐπεμμένα
[18, 5]   αὐτοὺς καλυπτούσης ἀθανάτου, καὶ Ἄρεως  καὶ   Ἀφροδίτης συνουσία, καὶ Ἡφαίστου δεσμά,
[18, 5]   ἄσβεστον γέλωτα, καὶ Ἀπόλλων φεύγων,  καὶ   Ἀχιλλεὺς διώκων, αὐτὸς θνητὸς ἐών,
[18, 9]   καὶ ἀνδρῶν; καὶ ποταμῶν ἔρωτας  καὶ   βασιλέων καὶ φυτῶν; Τὸν δὲ
[18, 8]   καὶ τοῖς αὑτοῦ ὅπλοις κοσμεῖ,  καὶ   βραδύνοντος περιδεῶς ἔχει, καὶ ἀποθανόντος
[18, 9]   τοῦ αὐτοῦ ἤθους καὶ τρόπου·  καὶ   γὰρ πάντων ἐρᾷ τῶν καλῶν,
[18, 9]   γυναικῶν, δὲ ἀρρένων, ἐπιτηδεῦσαι.  Καὶ   γὰρ πολλῶν ἐρᾶν ἔλεγον, καὶ
[18, 5]   Ἡφαίστου δεσμά, καὶ θεοὶ πίνοντες,  καὶ   γελῶντες θεοὶ ἄσβεστον γέλωτα, καὶ
[18, 9]   τιπερ Σωκράτει οἱ ἀντίτεχνοι, Πρόδικος  καὶ   Γοργίας καὶ Θρασύμαχος καὶ Πρωταγόρας,
[18, 8]   δὲ ἀναχωρεῖ ἐφ´ ἡσυχίας,  καὶ   δακρύει κείμενος, καὶ ἀλύει, καὶ
[18, 5]   τὸν θάνατον παρασκευῇ· πολλοῦ γε  καὶ   δεῖ. Εἰ μὲν γὰρ ἀληθῆ
[18, 8]   γάρ μοι δοκεῖ πολυφωνότατος ὢν  καὶ   δεινὸς ὁμοῦ τοῖς καλοῖς τὰ
[18, 6]   τῷ λόγῳ, μὴ εἰκαῖα φλυαρῶμεν.  Καὶ   δή μοι δοκῶ βούλεσθαι μὲν
[18, 4]   τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ καὶ οἴκοι  καὶ   δημοσίᾳ, ἐν συμποσίοις, ἐν Ἀκαδημίᾳ,
[18, 2]   ἐν ὄψει τῶν παιδικῶν μαχόμενον,  καὶ   δι´ ἀνάγκην ὑπερμαχοῦντα τῶν φιλτάτων·
[18, 2]   γὰρ ἕκαστον τῶν ἐραστῶν ἀριστεύειν,  καὶ   διὰ φιλοτιμίαν ἐν ὄψει τῶν
[18, 4]   καὶ τὴν τέχνην δεινός. Ἀλλὰ  καὶ   διδασκάλους ἐπιγέγραπται τῆς τέχνης, Ἀσπασίαν
[18, 8]   ἀεὶ μοιχῷ ἐοικέναι. Ἔστιν αὐτῷ  καὶ   δίκαιος ἔρως παρ´ ἀμφοῖν ἴσος
[18, 4]   τῆς τέχνης, Ἀσπασίαν τὴν Μιλησίαν,  καὶ   Διοτίμαν τὴν Μαντινικήν· καὶ μαθητὰς
[18, 6]   χρὴ δὲ ὁμοῦ τῷ βούλεσθαι  καὶ   δύνασθαι. Ὧδε τοίνυν δράσωμεν περὶ
[18, 8]   δίεισιν, καὶ ἔργα, καὶ ἡλικίας,  καὶ   εἴδη, καὶ πάθη, τὰ καλά,
[18, 1]   βίᾳ διαφθείρεται ἐν χερσὶν αὐτῶν.  Καὶ   εἰκάσθη τὸ ἐν Κορίνθῳ τοῦτο
[18, 4]   ἀναπλάττων ἐπ´ αὐτῷ μῦθον, οἷον  καὶ   εἶναι λέγει, αἰσχρὸν ἰδεῖν, καὶ
[18, 9]   ἐπιτιμᾷ ταύταις, νῦν δὲ ἐλέγχει,  καὶ   εἰρωνεύεται αὐτὰ ἐκεῖνα τὰ Σωκράτους·
[18, 6]   ῥᾳστώνην τοιαύτην τῷ λόγῳ, οἵαν  καὶ   εἰς τὰ δικαστήρια εἰσαγγελλόμενοι
[18, 5]   αὐτῷ. Ἐγὼ μὲν γὰρ θαυμάζω  καὶ   ἐκπλήττομαι, ὅπως τὰ μὲν Ὁμήρου
[18, 8]   καὶ ἐπιμανής, δὲ ἥμερος  καὶ   ἐμπαθής· μὲν ἀποφλογοῦται τὰ
[18, 4]   ἥδειν τὸ σῶμα, ἐπτοῆσθαι δὲ  καὶ   ἐνθουσιᾶν, καθάπερ τὰς βάκχας, ἐπὶ
[18, 9]   γὰρ πάντων ἐρᾷ τῶν καλῶν,  καὶ   ἐπαινεῖ πάντας· μεστὰ δὲ αὐτοῦ
[18, 8]   ἐρασταὶ δύο, μὲν θρασὺς  καὶ   ἐπιμανής, δὲ ἥμερος καὶ
[18, 4]   δὲ ἐρωτικὴν τέχνην ὑποδύς, ταύτης  καὶ   ἐπιστήμων εἶναι, καὶ πραγματεύεσθαι περὶ
[18, 2]   γε μειράκιον ὄντως ἦν καλὸν  καὶ   ἐρᾶσθαι ἄξιον, ὥστε ὑπεριδὸν τοῦ
[18, 8]   καὶ ἀδελφὸν καλεῖ τὸν ἄνδρα  καὶ   ἐραστήν, καὶ πάντα δὴ τὰ
[18, 2]   μειρακίου θάρσος, καὶ ἔρως δίκαιος,  καὶ   ἐραστοῦ ἀρετή. Ἐλευθεροῖ τὰς Θήβας
[18, 8]   τοῦ ἔρωτος πάντα ἑξῆς δίεισιν,  καὶ   ἔργα, καὶ ἡλικίας, καὶ εἴδη,
[18, 2]   ὕβρις τυράννου, καὶ μειρακίου θάρσος,  καὶ   ἔρως δίκαιος, καὶ ἐραστοῦ ἀρετή.
[18, 1]   οἳ θαρσοῦντες μέθῃ καὶ τυραννίδι  καὶ   ἔρωτι, εἰσπεσόντες εἰς τὸ δωμάτιον,
[18, 8]   ὑβριστήν, τὸν ἐπιμανῆ, τὸν πρᾶον·  καὶ   ἐστὶν ἐν τοιούτοις οὐκέτι ἀρχαῖος,
[18, 4]   αὐτῷ τὴν καρδίαν ἐπὶ Χαρμίδῃ  καὶ   ἥδειν τὸ σῶμα, ἐπτοῆσθαι δὲ
[18, 8]   πάντα ἑξῆς δίεισιν, καὶ ἔργα,  καὶ   ἡλικίας, καὶ εἴδη, καὶ πάθη,
[18, 6]   κοινωνίᾳ κατασμικρύνοντες τὰ αὐτῶν. Οὐκοῦν  καὶ   ἡμεῖς περὶ Σωκράτους, εἰ μὲν
[18, 8]   πάνυ καὶ ἀρχαίως ἐκδιδάσκειν ἰδέσθαι,  καὶ   ἡνιοχεῖν, καὶ τάττειν στράτευμα· ἐν
[18, 8]   τοῖς νῦν τακτικοῖς καὶ ἰατροῖς  καὶ   ἡνιόχοις· τὰ δὲ τοῦ ἔρωτος
[18, 2]   Διδόασιν δίκην ἐκ τούτου Πεισιστρατίδαι,  καὶ   ἦρξεν ἐλευθερίας Ἀθηναίοις ὕβρις τυράννου,
[18, 5]   καὶ Ἄρεως καὶ Ἀφροδίτης συνουσία,  καὶ   Ἡφαίστου δεσμά, καὶ θεοὶ πίνοντες,
[18, 7]   παραστησώμεθα, ἐπαινοῦντα μὲν τὸ ἔργον  καὶ   θαυμάζοντα αὐξανόμενον, ἀπαρνούμενον δὲ αὐτοῦ
[18, 5]   Ἀφροδίτης συνουσία, καὶ Ἡφαίστου δεσμά,  καὶ   θεοὶ πίνοντες, καὶ γελῶντες θεοὶ
[18, 9]   παῖδα, ἀλλὰ ἀκόλουθον τῆς Ἀφροδίτης  καὶ   θεράποντα εἶναι· λέγει που καὶ
[18, 9]   οἱ ἀντίτεχνοι, Πρόδικος καὶ Γοργίας  καὶ   Θρασύμαχος καὶ Πρωταγόρας, τοῦτο τῇ
[18, 8]   σοφὰ ταῦτα τοῖς νῦν τακτικοῖς  καὶ   ἰατροῖς καὶ ἡνιόχοις· τὰ δὲ
[18, 8]   καὶ μέχρι θανάτου προερχόμενον, νέων  καὶ   καλῶν ἀμφοτέρων, καὶ σωφρόνων, τοῦ
[18, 9]   Σαπφὼ λέγει· κωμῳδεῖ σχῆμά που  καὶ   κατάκλισιν σοφιστοῦ, καὶ αὕτη τίς
[18, 3]   ὄντος γλιχομένους νόθους τινὰς εἶναι  καὶ   κιβδήλους ἐραστάς, τοὺς δὲ τοῦ
[18, 5]   ἀληθείας δὲ φίλος, οὕτω σφαλεροὺς  καὶ   κινδυνώδεις λόγους ταῖς αὐτοῦ ὁμιλίαις
[18, 4]   τῆς τέχνης, Ἀλκιβιάδην τὸν γαυρότατον,  καὶ   Κριτόβουλον τὸν ὡραιότατον, καὶ Ἀγάθωνα
[18, 7]   ἀνατίθησιν· ἀλλὰ εἴτε Μαντινική, εἴτε  καὶ   Λεσβία τὶς ἦν τοῦ
[18, 4]   ὅτι ἐστὶν θεράπων τοῦ ἔρωτος,  καὶ   λευκὴ στάθμη πρὸς τοὺς καλούς,
[18, 4]   τὲ καὶ ἀθρητέον τὸν ἐρωτικὸν  καὶ   λόγον καὶ ἄνδρα, ἐπιτολμητόν τοι
[18, 8]   μὲν ἀποφλογοῦται τὰ ὄμματα,  καὶ   λοιδορεῖται πᾶσιν καὶ ἀπειλεῖ·
[18, 4]   καὶ Φαῖδρον τὴν θείαν κεφαλήν,  καὶ   Λῦσιν τὸ μειράκιον, καὶ Χαρμίδην
[18, 4]   Μιλησίαν, καὶ Διοτίμαν τὴν Μαντινικήν·  καὶ   μαθητὰς λαμβάνει τῆς τέχνης, Ἀλκιβιάδην
[18, 9]   αὐτοῦ τὴν χάριν τοῖς Ὀλύμπου  καὶ   Μαρσύου αὐλήμασιν. Τίς ἄν,
[18, 2]   ἦρξεν ἐλευθερίας Ἀθηναίοις ὕβρις τυράννου,  καὶ   μειρακίου θάρσος, καὶ ἔρως δίκαιος,
[18, 7]   τῶν μελῶν, καίτοι μικρὰν οὖσαν  καὶ   μέλαιναν) Ἀνακρέοντος, φησίν, τοῦ
[18, 6]   ἄνδρες, ἀτοπώτεροι εἶναι συκοφάνται Ἀνύτου  καὶ   Μελήτου· ἐκεῖνοι μέν γε ἀδικεῖν
[18, 8]   τὸν πόνῳ κτητὸν καὶ χρόνῳ,  καὶ   μέχρι θανάτου προερχόμενον, νέων καὶ
[18, 3]   τοὺς μὲν τοῦ φαινομένου κάλλους  καὶ   μὴ ὄντος γλιχομένους νόθους τινὰς
[18, 3]   ὁπότερος αὐτῶν γνωριστικὸς τοῦ δοκίμου  καὶ   μή. Τὸν μὲν πρὸ τοῦ
[18, 3]   δή μοι βούλεται Ἐπαμεινώνδας  καὶ   Ἁρμόδιος, καὶ οἱ περὶ
[18, 5]   Σωκράτης ἐρῶν τῷ σωφρονοῦντι,  καὶ   ἐκπληττόμενος τοὺς καλοὺς τῷ
[18, 5]   αἰτίας, τοῖς ἐκείνου παραβαλλόμενα. Αὐτίκα  καὶ   μὲν περὶ τοῦ Διὸς
[18, 9]   Λεσβίᾳ Γύριννα καὶ Ἀτθὶς Ἀνακτορία·  καὶ   ὅ, τιπερ Σωκράτει οἱ ἀντίτεχνοι,
[18, 5]   αὐτὸς θνητὸς ἐών, θεὸν ἄμβροτον,  καὶ   ὀδυρόμενοι θεοί· ὤμοι ἐγών, ὅτε
[18, 6]   δὲ ἐρωτικῶν τῶν Σωκράτους ἀπέσχοντο  καὶ   οἱ δεινοὶ οὗτοι συκοφάνται· ἀλλ´
[18, 3]   Ἐπαμεινώνδας καὶ Ἁρμόδιος,  καὶ   οἱ περὶ τοῦ ἀδίκου ἔρωτος
[18, 4]   ἐν μέσοις τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ  καὶ   οἴκοι καὶ δημοσίᾳ, ἐν συμποσίοις,
[18, 6]   τὸν ἥττω λόγον κρείττω ποιεῖ,  καὶ   ὀμνύει τὴν πλάτανον καὶ τὸν
[18, 3]   οὕτως ἔχον, τὸ δὲ καλὸν  καὶ   ὂν καὶ φαινόμενον, ἀνάγκη τοὺς
[18, 3]   κιβδήλους ἐραστάς, τοὺς δὲ τοῦ  καὶ   ὄντος καὶ φαινομένου γνησίους ἐραστὰς
[18, 5]   ὤμοι δυσαριστοτόκεια, Θέτις λέγει·  καὶ   ὅσα ἄλλα ἐπὶ τούτοις Ὅμηρος
[18, 6]   τοῦτο ἀδικεῖν ἔλεγον τὸν Σωκράτην,  καὶ   ὅτι Ἀλκιβιάδην ἐᾷ ὑβρίζειν, καὶ
[18, 6]   Σωκράτην, καὶ τοὺς νέους διαφθείρειν,  καὶ   ὅτι μὲν Κριτίας ἐτυράννησεν, τοῦτο
[18, 6]   καὶ ὅτι Ἀλκιβιάδην ἐᾷ ὑβρίζειν,  καὶ   ὅτι τὸν ἥττω λόγον κρείττω
[18, 8]   καὶ ἀλύει, καὶ ἀπελεύσεσθαι φησίν,  καὶ   οὐκ ἄπεισιν. Ἄλλη εἰκὼν ἀκολάστου
[18, 8]   ἔργα, καὶ ἡλικίας, καὶ εἴδη,  καὶ   πάθη, τὰ καλά, τὰ αἰσχρά,
[18, 8]   καλεῖ τὸν ἄνδρα καὶ ἐραστήν,  καὶ   πάντα δὴ τὰ φίλτατα ὀνόματα·
[18, 6]   εἰπών, καὶ ἀδολέσχην, καὶ σοφιστήν,  καὶ   πάντα μᾶλλον κακῶς ἐρῶντα.
[18, 5]   μὲν ταῦτα, ἕτερα δὲ αἰνίττεται·  καὶ   παρεὶς τῇ ἀκοῇ τὸ τερπνόν,
[18, 4]   καὶ εἶναι λέγει, αἰσχρὸν ἰδεῖν,  καὶ   πένητα, ἐγγυτάτω τῆς ἑαυτοῦ τύχης,
[18, 9]   χαρίεντα δ´ οἶδα λέξαι. Τοῦτο  καὶ   περὶ Σωκράτους Ἀλκιβιάδης ἔλεγεν, εἰκάζων
[18, 4]   λόγον καὶ ἄνδρα, ἐπιτολμητόν τοι  καὶ   περὶ Σωκράτους ἐκλογίσασθαι, τί ἦν
[18, 9]   γυναικῶν ἔρωτας, καὶ ἀνδρῶν;  καὶ   ποταμῶν ἔρωτας καὶ βασιλέων καὶ
[18, 4]   ὑποδύς, ταύτης καὶ ἐπιστήμων εἶναι,  καὶ   πραγματεύεσθαι περὶ αὐτὴν ἔλεγεν. ~Τί
[18, 9]   Πρόδικος καὶ Γοργίας καὶ Θρασύμαχος  καὶ   Πρωταγόρας, τοῦτο τῇ Σαπφοῖ Γοργὼ
[18, 9]   καὶ θεράποντα εἶναι· λέγει που  καὶ   Σαπφοῖ Ἀφροδίτη ἐν ᾄσματι,
[18, 6]   καίτοι πένητα εἰπών, καὶ ἀδολέσχην,  καὶ   σοφιστήν, καὶ πάντα μᾶλλον
[18, 5]   ποιητῇ, καὶ συνεξαίρεται τῇ φαντασίᾳ,  καὶ   συναναπλάττει τὸν λόγον, ἀπιστῶν ὁμοῦ
[18, 2]   τοῦ ἔρωτος, δεινὸν καὶ ἄμαχον,  καὶ   συνασπίζοντα ἀκριβῶς, καὶ ἄρρηκτον· οἷον
[18, 5]   τὸ τερπνόν, συναγωνίζεται τῷ ποιητῇ,  καὶ   συνεξαίρεται τῇ φαντασίᾳ, καὶ συναναπλάττει
[18, 3]   δὲ τἀληθῆ αὐτὰ γνωρίζοντα, τοῦτον  καὶ   συνιέναι αὐτῆς· ταύτῃ καὶ τὴν
[18, 5]   αἰσχρῶν ῥημάτων πράξεις καλάς, δεινὸν  καὶ   σφαλερὸν τὸ χρῆμα. Τὸ γὰρ
[18, 8]   προερχόμενον, νέων καὶ καλῶν ἀμφοτέρων,  καὶ   σωφρόνων, τοῦ μὲν παιδεύοντος, τοῦ
[18, 4]   καὶ τὰς περὶ θεῶν δόξας,  καὶ   τὰ ἄλλα ἅπαντα, ἐφ´ οἷς
[18, 8]   τὰ ἐνύπνια, καὶ τὰ ὀνείρατα,  καὶ   τὰ δάκρυα, καὶ τὸ τελευταῖον
[18, 8]   τὴν ὀργὴν κατατίθεται· ἐρωτικὰ δὲ  καὶ   τὰ ἐνύπνια, καὶ τὰ ὀνείρατα,
[18, 2]   ὑπερμαχοῦντα τῶν φιλτάτων· ἦν δὲ  καὶ   τὰ μειράκια ἐφάμιλλα ταῖς ἀρεταῖς
[18, 4]   ὁδῷ ὑπὸ πλατάνῳ, ἐν Λυκίῳ.  Καὶ   τὰ μὲν ἄλλα ἅπαντα ἀποποιεῖται
[18, 8]   ἐρωτικὰ δὲ καὶ τὰ ἐνύπνια,  καὶ   τὰ ὀνείρατα, καὶ τὰ δάκρυα,
[18, 5]   Τὸ γὰρ ὑποβαλεῖν αἰσχρῷ καλόν,  καὶ   τὰ ὠφελοῦντα διὰ τῶν βλαπτόντων
[18, 4]   καὶ τοὺς περὶ ἀρετῆς λόγους,  καὶ   τὰς περὶ θεῶν δόξας, καὶ
[18, 8]   ἀρχαίως ἐκδιδάσκειν ἰδέσθαι, καὶ ἡνιοχεῖν,  καὶ   τάττειν στράτευμα· ἐν νύσσῃ μὲν
[18, 3]   τοῦτον καὶ συνιέναι αὐτῆς· ταύτῃ  καὶ   τὴν ἐρωτικὴν προσθῶμεν φέροντες, ὥσπέρ
[18, 3]   οὑτωσὶ καλοῦντες καὶ τὸν θεὸν  καὶ   τὴν νόσον, καλλωπίζονται μὲν οἱ
[18, 8]   ἔχει, καὶ ἀποθανόντος ἀποθανεῖν ἐρᾷ,  καὶ   τὴν ὀργὴν κατατίθεται· ἐρωτικὰ δὲ
[18, 9]   δίκαια‘ φησίν. Ἤδη δέ που  καὶ   τὴν τέχνην ἀπεκαλύψατο· ἐμὲ γὰρ
[18, 4]   λευκὴ στάθμη πρὸς τοὺς καλούς,  καὶ   τὴν τέχνην δεινός. Ἀλλὰ καὶ
[18, 9]   κόμης, καὶ τῶν Κλεοβούλου ὀφθαλμῶν,  καὶ   τῆς Βαθύλλου ὥρας· ἀλλὰ καὶ
[18, 5]   τοιαῦτα ἀκούσας, καὶ τοῦ Ἀπόλλωνος,  καὶ   τῆς Θέτιδος, καὶ τοῦ Ἡφαίστου,
[18, 6]   δὴ τὸ μὲν Ἀθηναίων θέατρον  καὶ   τὸ δικαστήριον ἐκεῖνο διαπέφευγεν· πρὸς
[18, 8]   τὰ ὀνείρατα, καὶ τὰ δάκρυα,  καὶ   τὸ τελευταῖον δῶρον ἤδη θαπτομένῳ
[18, 8]   δὲ ἀκροᾶται· ἐρωτικὸν δὲ  καὶ   τὸ τυχεῖν ἐθέλοντα ἐξουσίας πρὸς
[18, 8]   τοῦ ἐραστοῦ· δὲ ἐφίησιν,  καὶ   τοῖς αὑτοῦ ὅπλοις κοσμεῖ, καὶ
[18, 2]   ὅπλα δοὺς Ἐπαμεινώνδας τοῖς ἐρασταῖς  καὶ   τοῖς ἐρωμένοις συνέταξεν λόχον ἱερὸν
[18, 8]   τὸν φαρμακέα ἐπὶ τῆς Κίρκης·  καὶ   τὸν ἀνδρεῖον ἐπὶ τῷ Πατρόκλῳ,
[18, 8]   τὸν ὑβριστὴν ἐπὶ τῶν μνηστήρων·  καὶ   τὸν γόητα ἐπὶ τῆς Καλυψοῦς·
[18, 3]   ἄνθρωποι ἐπονομάζοντες ἔρωτα, οὑτωσὶ καλοῦντες  καὶ   τὸν θεὸν καὶ τὴν νόσον,
[18, 6]   ποιεῖ, καὶ ὀμνύει τὴν πλάτανον  καὶ   τὸν κύνα· τῶν δὲ ἐρωτικῶν
[18, 8]   τῆς Ἥρας καὶ τοῦ Διός·  καὶ   τὸν ὑβριστὴν ἐπὶ τῶν μνηστήρων·
[18, 8]   τὸν γόητα ἐπὶ τῆς Καλυψοῦς·  καὶ   τὸν φαρμακέα ἐπὶ τῆς Κίρκης·
[18, 8]   μέλειν, ὅσον ἐκείνης, λέγει. Ἔδειξεν  καὶ   τὸν χαμαιεύνην ἔρωτα ἐπὶ τῆς
[18, 5]   περὶ τοῦ Διὸς τοιαῦτα ἀκούσας,  καὶ   τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Θέτιδος,
[18, 8]   χαμαιεύνην ἔρωτα ἐπὶ τῆς Ἥρας  καὶ   τοῦ Διός· καὶ τὸν ὑβριστὴν
[18, 8]   ἀμφοῖν ἴσος οἷον τῆς Ἀνδρομάχης  καὶ   τοῦ Ἕκτορος· μὲν πατέρα
[18, 2]   ἀδίκων ἐρώτων. ~Βούλει σοι λέγω  καὶ   τοῦ ἑτέρου τρόπου τῶν ἐρώτων
[18, 5]   τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ τῆς Θέτιδος,  καὶ   τοῦ Ἡφαίστου, καταμαντεύεται τοῦ λόγου,
[18, 8]   ἐν μέσῳ τάττων τῶν ἀγαθῶν,  καὶ   τοὺς ἱππεῖς διακρίνων τῶν πεζῶν·
[18, 6]   μέν γε ἀδικεῖν γραψάμενοι Σωκράτην,  καὶ   τοὺς νέους διαφθείρειν, καὶ ὅτι
[18, 4]   μὲν ἄλλα ἅπαντα ἀποποιεῖται εἰδέναι,  καὶ   τοὺς περὶ ἀρετῆς λόγους, καὶ
[18, 9]   καὶ τῆς Βαθύλλου ὥρας· ἀλλὰ  καὶ   τούτοις τὴν σωφροσύνην ὁρᾷς· ἔραμαί
[18, 9]   σοφιστοῦ τέχνη τοῦ αὐτοῦ ἤθους  καὶ   τρόπου· καὶ γὰρ πάντων ἐρᾷ
[18, 5]   Ὁμήρου ἔπη τῆς θαυμαστῆς πολιτείας  καὶ   τροφῆς τῶν νέων ἀπεπέμψατο, αὐτῷ
[18, 1]   Βακχιάδαις νεανίσκοις· οἳ θαρσοῦντες μέθῃ  καὶ   τυραννίδι καὶ ἔρωτι, εἰσπεσόντες εἰς
[18, 2]   Ἀττικῷ δύο ἦσαν ἐρασταί, ἰδιώτης  καὶ   τύραννος· μὲν δίκαιος ἦν
[18, 9]   τὰ ᾄσματα τῆς Σμέρδιος κόμης,  καὶ   τῶν Κλεοβούλου ὀφθαλμῶν, καὶ τῆς
[18, 1]   Ὡς δὲ ἐσωφρόνει τὸ μειράκιον  καὶ   ὑπερεφρόνει ὑβριστοῦ ἐραστοῦ, ἐκώμασεν εἰς
[18, 9]   Καὶ γὰρ πολλῶν ἐρᾶν ἔλεγον,  καὶ   ὑπὸ πάντων ἁλίσκεσθαι τῶν καλῶν·
[18, 4]   ὡραιότατον, καὶ Ἀγάθωνα τὸν ἁβρότατον,  καὶ   Φαῖδρον τὴν θείαν κεφαλήν, καὶ
[18, 9]   γὰρ ἐκείνῳ Ἀλκιβιάδης καὶ Χαρμίδης  καὶ   Φαῖδρος, τοῦτο τῇ Λεσβίᾳ Γύριννα
[18, 3]   τὸ δὲ καλὸν καὶ ὂν  καὶ   φαινόμενον, ἀνάγκη τοὺς μὲν τοῦ
[18, 3]   τοὺς δὲ τοῦ καὶ ὄντος  καὶ   φαινομένου γνησίους ἐραστὰς κάλλους ἀληθινοῦ.
[18, 9]   καὶ ποταμῶν ἔρωτας καὶ βασιλέων  καὶ   φυτῶν; Τὸν δὲ Ἀρχιλόχου ἔρωτα,
[18, 5]   συναναπλάττει τὸν λόγον, ἀπιστῶν ὁμοῦ  καὶ   χαίρων τῇ τῆς μυθολογίας ἐξουσίᾳ.
[18, 4]   κεφαλήν, καὶ Λῦσιν τὸ μειράκιον,  καὶ   Χαρμίδην τὸν καλόν. Ἀποκρύπτεται δὲ
[18, 9]   ὅ, τι γὰρ ἐκείνῳ Ἀλκιβιάδης  καὶ   Χαρμίδης καὶ Φαῖδρος, τοῦτο τῇ
[18, 5]   αὐτῷ Ὁμήρῳ, στεφανώσας τὸν ποιητὴν  καὶ   χρίσας μύρῳ· αἰτιασάμενος τὴν παρρησίαν
[18, 8]   τῷ Πατρόκλῳ, τὸν πόνῳ κτητὸν  καὶ   χρόνῳ, καὶ μέχρι θανάτου προερχόμενον,
[18, 9]   καὶ τούτοις τὴν σωφροσύνην ὁρᾷς·  ἔραμαί   τοι συνηβᾶν, φησίν, χαρίεν γὰρ
[18, 5]   βλάπτειν· πρόχειρον γὰρ τοῦτο. Ταῦτα  οἶμαι   Θρασύμαχον ἂν εἰπεῖν, Καλλίαν,
[18, 5]   Ἐγὼ μὲν γὰρ θαυμάζω καὶ  ἐκπλήττομαι,   ὅπως τὰ μὲν Ὁμήρου ἔπη
[18, 4]   τὰ μὲν ἄλλα ἅπαντα ἀποποιεῖται  εἰδέναι,   καὶ τοὺς περὶ ἀρετῆς λόγους,
[18, 3]   τἀληθῆ αὐτὰ γνωρίζοντα, τοῦτον καὶ  συνιέναι   αὐτῆς· ταύτῃ καὶ τὴν ἐρωτικὴν
[18, 9]   παῖδα χαίρειν, Σαπφὼ λέγει· οὐ  προσιέναι   φησὶν Σωκράτης Ἀλκιβιάδῃ, ἐκ
[18, 8]   τὸν θάλαμον καὶ ἀεὶ μοιχῷ  ἐοικέναι.   Ἔστιν αὐτῷ καὶ δίκαιος ἔρως
[18, 8]   στράτευμα· ἐν νύσσῃ μὲν παραινῶν  ἐγχριμφθῆναι   τὸν ἐπὶ λαιᾷ ἵππον, κυκεῶ
[18, 3]   μὴ ὄντος γλιχομένους νόθους τινὰς  εἶναι   καὶ κιβδήλους ἐραστάς, τοὺς δὲ
[18, 4]   τέχνην ὑποδύς, ταύτης καὶ ἐπιστήμων  εἶναι,   καὶ πραγματεύεσθαι περὶ αὐτὴν ἔλεγεν.
[18, 4]   ἐπ´ αὐτῷ μῦθον, οἷον καὶ  εἶναι   λέγει, αἰσχρὸν ἰδεῖν, καὶ πένητα,
[18, 9]   ἀκόλουθον τῆς Ἀφροδίτης καὶ θεράποντα  εἶναι·   λέγει που καὶ Σαπφοῖ
[18, 9]   θέμις ἐν μουσοπόλων οἰκίᾳ θρῆνον  εἶναι   οὐκ ἄμμι πρέποι τάδε.
[18, 9]   πολλοῦ ἐρῶν, πρὶν ἡγήσατο ἱκανὸν  εἶναι   πρὸς λόγους· σμικρά μοι παῖς
[18, 6]   ἡμῖν δοκεῖτε, ἄνδρες, ἀτοπώτεροι  εἶναι   συκοφάνται Ἀνύτου καὶ Μελήτου· ἐκεῖνοι
[18, 5]   τὰ Ὁμήρου αἰνίγματα πόρρω πάνυ  εἶναι   τῆς αἰτίας, τοῖς ἐκείνου παραβαλλόμενα.
[18, 9]   ἔχεις ἦθος· καὶ αὖθις καλὸν  εἶναι   τῷ ἔρωτι τὰ δίκαια‘ φησίν.
[18, 8]   Ἀλέξανδρος, οἷος ἐκ μάχης  ἐπανεῖναι   εἰς τὸν θάλαμον καὶ ἀεὶ
[18, 4]   τὰς Ἑλληνικὰς φλυαρίας, δωρεῖται· ἀλλ´  ἐξεῖναι   φιλεῖν τῷ ἀρίστῳ, εἰ δή
[18, 9]   γὰρ ᾄδω, χαρίεντα δ´ οἶδα  λέξαι.   Τοῦτο καὶ περὶ Σωκράτους Ἀλκιβιάδης
[18, 9]   (εἴτοι χρὴ πρεσβύτερα τοῖς νέοις  εἰκάσαι)   τί ἂν εἴη ἄλλο,
[18, 9]   μὲν γυναικῶν, δὲ ἀρρένων,  ἐπιτηδεῦσαι.   Καὶ γὰρ πολλῶν ἐρᾶν ἔλεγον,
[18, 9]   ἐρωτικά. ~Ἡσιόδῳ δὲ ἀείδουσιν αἱ  μοῦσαι   τί ἄλλο γυναικῶν ἔρωτας,
[18, 8]   τυχεῖν ἐθέλοντα ἐξουσίας πρὸς μάχην  δακρῦσαι   ὡς οὐκ ἀνεξομένου τοῦ ἐραστοῦ·
[18, 8]   μὲν ᾄδει, δὲ  ἀκροᾶται·   ἐρωτικὸν δὲ καὶ τὸ τυχεῖν
[18, 5]   παρεὶς τῇ ἀκοῇ τὸ τερπνόν,  συναγωνίζεται   τῷ ποιητῇ, καὶ συνεξαίρεται τῇ
[18, 9]   ἄνεμος κατ´ ὄρος δρυσὶν ἐμπεσών·  ἀναίθεται   τῇ Ξανθίππῃ ὀδυρομένῃ ὅτι ἀπέθνησκεν,
[18, 8]   ἀποθανεῖν ἐρᾷ, καὶ τὴν ὀργὴν  κατατίθεται·   ἐρωτικὰ δὲ καὶ τὰ ἐνύπνια,
[18, 8]   τοῦ δὲ παιδευομένου· μὲν  ἄχθεται,   δὲ παραμυθεῖται· μὲν
[18, 3]   τῶν κυνῶν. ~Τί δή μοι  βούλεται   Ἐπαμεινώνδας καὶ Ἁρμόδιος,
[18, 5]   πραγματεύεσθαι περὶ αὐτὴν ἔλεγεν. ~Τί  βούλεται   τῷ Σωκράτει ταυτὶ τὰ κομψά,
[18, 5]   τερπνόν, συναγωνίζεται τῷ ποιητῇ, καὶ  συνεξαίρεται   τῇ φαντασίᾳ, καὶ συναναπλάττει τὸν
[18, 1]   τὸ μειράκιον ὑπ´ ἀμφοῖν, βίᾳ  διαφθείρεται   ἐν χερσὶν αὐτῶν. Καὶ εἰκάσθη
[18, 4]   μειράκιον, καὶ Χαρμίδην τὸν καλόν.  Ἀποκρύπτεται   δὲ οὐδὲν τῶν τοῦ ἔρωτος,
[18, 5]   ταῦτα, εὐφημεῖν ἄξιον· εἰ δὲ  αἰνίττεται   δι´ αἰσχρῶν ῥημάτων πράξεις καλάς,
[18, 5]   ἀληθείᾳ διατεθρυλημένος, ἐπισφαλέστερος ἐν οἷς  αἰνίττεται,   διὰ τὸ ἀξιόπιστον μὲν ἐν
[18, 5]   φησὶ μὲν ταῦτα, ἕτερα δὲ  αἰνίττεται·   καὶ παρεὶς τῇ ἀκοῇ τὸ
[18, 9]   ταύταις, νῦν δὲ ἐλέγχει, καὶ  εἰρωνεύεται   αὐτὰ ἐκεῖνα τὰ Σωκράτους· τὸν
[18, 5]   τῆς Θέτιδος, καὶ τοῦ Ἡφαίστου,  καταμαντεύεται   τοῦ λόγου, ὡς φησὶ μὲν
[18, 9]   Σωκράτης σοφιστὴν λέγει, Σαπφὼ μυθοπλόκον.  Ἐκβακχεύεται   ἐπὶ Φαίδρῳ ὑπὸ τοῦ ἔρωτος,
[18, 5]   τῶν ἐπῶν, ὅτι Ζεὺς  πεποίηται   αὐτῷ τῇ Ἥρᾳ μισγόμενος ἐν
[18, 8]   μὲν ἄχθεται, δὲ  παραμυθεῖται·   μὲν ᾄδει, δὲ
[18, 4]   Καὶ τὰ μὲν ἄλλα ἅπαντα  ἀποποιεῖται   εἰδέναι, καὶ τοὺς περὶ ἀρετῆς
[18, 8]   μὲν ἀποφλογοῦται τὰ ὄμματα, καὶ  λοιδορεῖται   πᾶσιν καὶ ἀπειλεῖ· δὲ
[18, 4]   οὐδὲ εἰκόνας, τὰς Ἑλληνικὰς φλυαρίας,  δωρεῖται·   ἀλλ´ ἐξεῖναι φιλεῖν τῷ ἀρίστῳ,
[18, 6]   ἀπέσχοντο καὶ οἱ δεινοὶ οὗτοι  συκοφάνται·   ἀλλ´ οὐδὲ Ἀριστοφάνης τὰ Σωκράτους
[18, 6]   δοκεῖτε, ἄνδρες, ἀτοπώτεροι εἶναι  συκοφάνται   Ἀνύτου καὶ Μελήτου· ἐκεῖνοι μέν
[18, 3]   τὸν θεὸν καὶ τὴν νόσον,  καλλωπίζονται   μὲν οἱ μοχθηροὶ ἐρασταὶ διὰ
[18, 6]   κινδυνεύοντες· οὐ περὶ τοῦ πράγματος  ἀπολογοῦνται   μόνον, ὑπὲρ ὅτου εἰσαγγελία
[18, 3]   τὴν πρὸς τὸν θεὸν ὁμωνυμίαν,  ἀπιστοῦνται   δὲ οἱ χρηστοὶ διὰ τὸ
[18, 4]   τέχνην δεινός. Ἀλλὰ καὶ διδασκάλους  ἐπιγέγραπται   τῆς τέχνης, Ἀσπασίαν τὴν Μιλησίαν,
[18, 3]   νόσον, καλλωπίζονται μὲν οἱ μοχθηροὶ  ἐρασταὶ   διὰ τὴν πρὸς τὸν θεὸν
[18, 8]   ἐν πρώτῳ λόγῳ ἐπὶ αἰχμαλώτῳ  ἐρασταὶ   δύο, μὲν θρασὺς καὶ
[18, 2]   στρατηγήματι ἐρωτικῷ· μειρακίων πολλῶν καλῶν  ἐρασταὶ   ἦσαν Θήβησιν πολλοὶ νεανίαι· ὅπλα
[18, 2]   εἰκόνα; Μειρακίῳ Ἀττικῷ δύο ἦσαν  ἐρασταί,   ἰδιώτης καὶ τύραννος· μὲν
[18, 4]   ἄλλα ἅπαντα, ἐφ´ οἷς οἱ  σοφισταὶ   ἐκόμων· τὴν δὲ ἐρωτικὴν τέχνην
[18, 8]   ἥμερος καὶ ἐμπαθής· μὲν  ἀποφλογοῦται   τὰ ὄμματα, καὶ λοιδορεῖται πᾶσιν
[18, 1]   νεανίσκοις· οἳ θαρσοῦντες μέθῃ καὶ  τυραννίδι   καὶ ἔρωτι, εἰσπεσόντες εἰς τὸ
[18, 6]   τὸ νῦν ἔχον· λέγωμεν δὲ  ὡδὶ   πρὸς τουτουσὶ τοὺς δεινοὺς κατηγόρους·
[18, 5]   γὰρ ἀληθῆ ταῦτα, εὐφημεῖν ἄξιον·  εἰ   δὲ αἰνίττεται δι´ αἰσχρῶν ῥημάτων
[18, 4]   ἀλλ´ ἐξεῖναι φιλεῖν τῷ ἀρίστῳ,  εἰ   δή τινα ἂν θέλῃ, τῶν
[18, 5]   παρασκευῇ· πολλοῦ γε καὶ δεῖ.  Εἰ   μὲν γὰρ ἀληθῆ ταῦτα, εὐφημεῖν
[18, 6]   Οὐκοῦν καὶ ἡμεῖς περὶ Σωκράτους,  εἰ   μὲν ὀρθῶς ταῦτα ἔδρα
[18, 8]   ἐπανεῖναι εἰς τὸν θάλαμον καὶ  ἀεὶ   μοιχῷ ἐοικέναι. Ἔστιν αὐτῷ καὶ
[18, 4]   αὐτῷ μῦθον, οἷον καὶ εἶναι  λέγει,   αἰσχρὸν ἰδεῖν, καὶ πένητα, ἐγγυτάτω
[18, 8]   τοσουτονὶ αὐτῷ μέλειν, ὅσον ἐκείνης,  λέγει.   Ἔδειξεν καὶ τὸν χαμαιεύνην ἔρωτα
[18, 5]   Σαρπήδονα φίλτατον ἀνδρῶν, Ζεὺς  λέγει·   καὶ αὖθις αὖ, ὤμοι ἐγὼ
[18, 5]   δειλή, ὤμοι δυσαριστοτόκεια, Θέτις  λέγει·   καὶ ὅσα ἄλλα ἐπὶ τούτοις
[18, 9]   ἔτι φαίνεο κἄχαρις ἔσσα Σαπφὼ  λέγει·   κωμῳδεῖ σχῆμά που καὶ κατάκλισιν
[18, 9]   καλὸς θεράπων Ἔρως. Διοτίμα  λέγει,   ὅτι θάλλει μὲν ἔρως εὐπορῶν,
[18, 9]   τὰν Πολυανακτίθαο παῖδα χαίρειν, Σαπφὼ  λέγει·   οὐ προσιέναι φησὶν Σωκράτης
[18, 9]   τῆς Ἀφροδίτης καὶ θεράποντα εἶναι·  λέγει   που καὶ Σαπφοῖ Ἀφροδίτη
[18, 9]   ἀλγεσίδωρον. Τὸν ἔρωτα Σωκράτης σοφιστὴν  λέγει,   Σαπφὼ μυθοπλόκον. Ἐκβακχεύεται ἐπὶ Φαίδρῳ
[18, 5]   θάνατον παρασκευῇ· πολλοῦ γε καὶ  δεῖ.   Εἰ μὲν γὰρ ἀληθῆ ταῦτα,
[18, 8]   δὲ παραμυθεῖται· μὲν  ᾄδει,   δὲ ἀκροᾶται· ἐρωτικὸν δὲ
[18, 2]   οὔτε Πελοποννήσιοι περὶ τὴν Ἀττικήν.  Ἔδει   γὰρ ἕκαστον τῶν ἐραστῶν ἀριστεύειν,
[18, 3]   ἀλλ´ ὥσπερ τοὺς ἀργυρογνώμονας ἐξετάζειν  ἔδει,   ὁπότερος αὐτῶν γνωριστικὸς τοῦ δοκίμου
[18, 9]   φαίνεο κἄχαρις ἔσσα Σαπφὼ λέγει·  κωμῳδεῖ   σχῆμά που καὶ κατάκλισιν σοφιστοῦ,
[18, 4]   ἐν συμποσίοις, ἐν Ἀκαδημίᾳ, ἐν  Πειραιεῖ,   ἐν ὁδῷ ὑπὸ πλατάνῳ, ἐν
[18, 6]   ὅτι τὸν ἥττω λόγον κρείττω  ποιεῖ,   καὶ ὀμνύει τὴν πλάτανον καὶ
[18, 8]   Ὁμήρου ἀρξάμενοι. ~Οὗτος γάρ μοι  δοκεῖ   πολυφωνότατος ὢν καὶ δεινὸς ὁμοῦ
[18, 9]   ὅτι θάλλει μὲν ἔρως εὐπορῶν,  ἀποθνήσκει   δὲ ἀπορῶν· τοῦτο ἐκείνη ξυλλαβοῦσα
[18, 8]   μὲν πατέρα καὶ ἀδελφὸν  καλεῖ   τὸν ἄνδρα καὶ ἐραστήν, καὶ
[18, 8]   ὄμματα, καὶ λοιδορεῖται πᾶσιν καὶ  ἀπειλεῖ·   δὲ ἀναχωρεῖ ἐφ´ ἡσυχίας,
[18, 9]   Ἔρως. Διοτίμα λέγει, ὅτι  θάλλει   μὲν ἔρως εὐπορῶν, ἀποθνήσκει δὲ
[18, 2]   τυραννοκτόνον. Αὕτη δίκη ἀδίκων ἐρώτων.  ~Βούλει   σοι λέγω καὶ τοῦ ἑτέρου
[18, 5]   ὅστις ἄλλος τῇ Σωκράτους φιλοσοφίᾳ  ἐπολέμει.   ~Φέρ´ ἐπαμύνωμεν τῷ λόγῳ, μὴ
[18, 8]   ἐφίησιν, καὶ τοῖς αὑτοῦ ὅπλοις  κοσμεῖ,   καὶ βραδύνοντος περιδεῶς ἔχει, καὶ
[18, 4]   Διοτίμαν τὴν Μαντινικήν· καὶ μαθητὰς  λαμβάνει   τῆς τέχνης, Ἀλκιβιάδην τὸν γαυρότατον,
[18, 9]   πάντων ἐρᾷ τῶν καλῶν, καὶ  ἐπαινεῖ   πάντας· μεστὰ δὲ αὐτοῦ τὰ
[18, 1]   δὲ Περίανδρος τῇ ἐξουσίᾳ  παροινεῖ   εἰς τὸ μειράκιον. δὲ
[18, 1]   δὲ ἐσωφρόνει τὸ μειράκιον καὶ  ὑπερεφρόνει   ὑβριστοῦ ἐραστοῦ, ἐκώμασεν εἰς Ἀκταίωνος
[18, 1]   δὲ Κορίνθου ἐδυνάστευον. Ὡς δὲ  ἐσωφρόνει   τὸ μειράκιον καὶ ὑπερεφρόνει ὑβριστοῦ
[18, 4]   γνησίους ἐραστὰς κάλλους ἀληθινοῦ. ~Εἶεν·  ἐπεὶ   ταύτῃ βασανιστέον τὲ καὶ ἀθρητέον
[18, 7]   καλῆς (οὕτω γὰρ αὐτὴν ὀνομάζων  χαίρει   διὰ τὴν ὥραν τῶν μελῶν,
[18, 8]   πᾶσιν καὶ ἀπειλεῖ· δὲ  ἀναχωρεῖ   ἐφ´ ἡσυχίας, καὶ δακρύει κείμενος,
[18, 5]   τοῖς λόγοις, δυνατὸν δὲ τῇ  μιμήσει,   ἀνόμοιον δ´ ἐν τοῖς ἔργοις.
[18, 3]   τινι νομίσματι, τῇ τοῦ καλοῦ  φύσει.   Ἐὰν γὰρ τούτου τὸ μὲν
[18, 9]   Ἀτθὶς Ἀνακτορία· καὶ ὅ, τιπερ  Σωκράτει   οἱ ἀντίτεχνοι, Πρόδικος καὶ Γοργίας
[18, 9]   ἔρωτα φησὶν Διοτίμα τῷ  Σωκράτει   οὐ παῖδα, ἀλλὰ ἀκόλουθον τῆς
[18, 5]   αὐτὴν ἔλεγεν. ~Τί βούλεται τῷ  Σωκράτει   ταυτὶ τὰ κομψά, εἴτε αἰνίγματα,
[18, 5]   καὶ συνεξαίρεται τῇ φαντασίᾳ, καὶ  συναναπλάττει   τὸν λόγον, ἀπιστῶν ὁμοῦ καὶ
[18, 8]   ἡσυχίας, καὶ δακρύει κείμενος, καὶ  ἀλύει,   καὶ ἀπελεύσεσθαι φησίν, καὶ οὐκ
[18, 6]   ἥττω λόγον κρείττω ποιεῖ, καὶ  ὀμνύει   τὴν πλάτανον καὶ τὸν κύνα·
[18, 8]   δὲ ἀναχωρεῖ ἐφ´ ἡσυχίας, καὶ  δακρύει   κείμενος, καὶ ἀλύει, καὶ ἀπελεύσεσθαι
[18, 9]   μὲν ἐπιτιμᾷ ταύταις, νῦν δὲ  ἐλέγχει,   καὶ εἰρωνεύεται αὐτὰ ἐκεῖνα τὰ
[18, 8]   ὅπλοις κοσμεῖ, καὶ βραδύνοντος περιδεῶς  ἔχει,   καὶ ἀποθανόντος ἀποθανεῖν ἐρᾷ, καὶ
[18, 2]   ἀριστεύειν, καὶ διὰ φιλοτιμίαν ἐν  ὄψει   τῶν παιδικῶν μαχόμενον, καὶ δι´
[18, 7]   λόγον, εἰς ἔρωτα ἔπαινον, Μαντινικῇ  γυναικὶ   ἀνατίθησιν· ἀλλὰ εἴτε Μαντινική, εἴτε
[18, 9]   μουσοπόλων οἰκίᾳ θρῆνον εἶναι οὐκ  ἄμμι   πρέποι τάδε. δὲ τοῦ
[18, 3]   τὴν ἐρωτικὴν προσθῶμεν φέροντες, ὥσπέρ  τινι   νομίσματι, τῇ τοῦ καλοῦ φύσει.
[18, 8]   ὀνόματα· δὲ οὔτε μητρὸς  τοσουτονὶ   αὐτῷ μέλειν, ὅσον ἐκείνης, λέγει.
[18, 6]   διαπέφευγεν· πρὸς τουτουσὶ δὲ τοὺς  νυνὶ   κατηγόρους (οὐ γάρ εἰσιν ἐκείνων
[18, 3]   δὲ μοχθηρίᾳ συμπεφυκός, φωνῇ μιᾷ  οἱ   ἄνθρωποι ἐπονομάζοντες ἔρωτα, οὑτωσὶ καλοῦντες
[18, 9]   Ἀνακτορία· καὶ ὅ, τιπερ Σωκράτει  οἱ   ἀντίτεχνοι, Πρόδικος καὶ Γοργίας καὶ
[18, 1]   δωμάτιον, οἱ μὲν ἐπειρῶντο ἀπάγειν,  οἱ   δὲ οἰκεῖοι κατέχειν· σπώμενον τὸ
[18, 6]   ἐρωτικῶν τῶν Σωκράτους ἀπέσχοντο καὶ  οἱ   δεινοὶ οὗτοι συκοφάνται· ἀλλ´ οὐδὲ
[18, 4]   αὐτὸν Σωκράτην ἔσκωπτον ἐν Διονυσίοις  οἱ   κωμῳδοί. Ἔλεγε δὲ ταῦτα μόνον
[18, 1]   ἔρωτι, εἰσπεσόντες εἰς τὸ δωμάτιον,  οἱ   μὲν ἐπειρῶντο ἀπάγειν, οἱ δὲ
[18, 3]   καὶ τὴν νόσον, καλλωπίζονται μὲν  οἱ   μοχθηροὶ ἐρασταὶ διὰ τὴν πρὸς
[18, 3]   Ἐπαμεινώνδας καὶ Ἁρμόδιος, καὶ  οἱ   περὶ τοῦ ἀδίκου ἔρωτος λόγοι;
[18, 4]   τὰ ἄλλα ἅπαντα, ἐφ´ οἷς  οἱ   σοφισταὶ ἐκόμων· τὴν δὲ ἐρωτικὴν
[18, 7]   μήτηρ, πάντως γε οὐκ ἴδιοι  οἱ   τοῦ Σωκράτους ἐρωτικοὶ λόγοι, οὐδὲ
[18, 3]   τὸν θεὸν ὁμωνυμίαν, ἀπιστοῦνται δὲ  οἱ   χρηστοὶ διὰ τὸ ἀμφίβολον τοῦ
[18, 1]   ἐραστὴς ὁμοῦ τοῖς Βακχιάδαις νεανίσκοις·  οἳ   θαρσοῦντες μέθῃ καὶ τυραννίδι καὶ
[18, 3]   οἱ περὶ τοῦ ἀδίκου ἔρωτος  λόγοι;   Ὅτι πρᾶγμα διττόν, τὸ μὲν
[18, 7]   ἴδιοι οἱ τοῦ Σωκράτους ἐρωτικοὶ  λόγοι,   οὐδὲ πρώτου· θεασώμεθα γὰρ οὕτως,
[18, 4]   Σωκράτην ἔσκωπτον ἐν Διονυσίοις οἱ  κωμῳδοί.   Ἔλεγε δὲ ταῦτα μόνον οὐκ
[18, 5]   καὶ θεοὶ πίνοντες, καὶ γελῶντες  θεοὶ   ἄσβεστον γέλωτα, καὶ Ἀπόλλων φεύγων,
[18, 9]   Μαρσύου αὐλήμασιν. Τίς ἄν,  θεοί,   μέμψαιτο ἐραστὴν τοιοῦτον, πλὴν Τιμάρχου;
[18, 5]   συνουσία, καὶ Ἡφαίστου δεσμά, καὶ  θεοὶ   πίνοντες, καὶ γελῶντες θεοὶ ἄσβεστον
[18, 5]   ἐών, θεὸν ἄμβροτον, καὶ ὀδυρόμενοι  θεοί·   ὤμοι ἐγών, ὅτε μοι Σαρπήδονα
[18, 7]   λόγου μήτηρ, πάντως γε οὐκ  ἴδιοι   οἱ τοῦ Σωκράτους ἐρωτικοὶ λόγοι,
[18, 1]   μὲν ἐπειρῶντο ἀπάγειν, οἱ δὲ  οἰκεῖοι   κατέχειν· σπώμενον τὸ μειράκιον ὑπ´
[18, 8]   οὐκέτι ἀρχαῖος, ἀλλὰ τεχνίτης δεινῶς,  οἷοι   νῦν βροτοί εἰσιν. Αὐτίκα ἐν
[18, 2]   οὔτε Ἡρακλεῖδαι περὶ Πελοπόννησον, οὔτε  Πελοποννήσιοι   περὶ τὴν Ἀττικήν. Ἔδει γὰρ
[18, 4]   μέσοις τοῖς Ἕλλησιν, ἀλλὰ καὶ  οἴκοι   καὶ δημοσίᾳ, ἐν συμποσίοις, ἐν
[18, 7]   οὐκ ἴδιοι οἱ τοῦ Σωκράτους  ἐρωτικοὶ   λόγοι, οὐδὲ πρώτου· θεασώμεθα γὰρ
[18, 2]   πολλῶν καλῶν ἐρασταὶ ἦσαν Θήβησιν  πολλοὶ   νεανίαι· ὅπλα δοὺς Ἐπαμεινώνδας τοῖς
[18, 8]   πεζῶν· γὰρ ἂν γέλωτα  ὄφλοι   τὰ σοφὰ ταῦτα τοῖς νῦν
[18, 3]   πρεσβυτέροις τῶν κυνῶν. ~Τί δή  μοι   βούλεται Ἐπαμεινώνδας καὶ
[18, 8]   ἀπὸ Ὁμήρου ἀρξάμενοι. ~Οὗτος γάρ  μοι   δοκεῖ πολυφωνότατος ὢν καὶ δεινὸς
[18, 6]   μὴ εἰκαῖα φλυαρῶμεν. Καὶ δή  μοι   δοκῶ βούλεσθαι μὲν ταῦτα, δύνασθαι
[18, 9]   ἱκανὸν εἶναι πρὸς λόγους· σμικρά  μοι   παῖς ἔτι φαίνεο κἄχαρις ἔσσα
[18, 5]   ὀδυρόμενοι θεοί· ὤμοι ἐγών, ὅτε  μοι   Σαρπήδονα φίλτατον ἀνδρῶν, Ζεὺς
[18, 9]   χαίρειν φησὶν Σωκράτης· πολλά  μοι   τὰν Πολυανακτίθαο παῖδα χαίρειν, Σαπφὼ
[18, 9]   Σωκράτους τέχνη ἐρωτική; Δοκοῦσιν γάρ  μοι   τὴν καθ´ αὑτὸν ἑκάτερος φιλίαν,
[18, 5]   αὖθις αὖ, ὤμοι ἐγὼ δειλή,  ὤμοι   δυσαριστοτόκεια, Θέτις λέγει· καὶ
[18, 5]   Ζεὺς λέγει· καὶ αὖθις αὖ,  ὤμοι   ἐγὼ δειλή, ὤμοι δυσαριστοτόκεια,
[18, 5]   θεὸν ἄμβροτον, καὶ ὀδυρόμενοι θεοί·  ὤμοι   ἐγών, ὅτε μοι Σαρπήδονα φίλτατον
[18, 7]   θεασώμεθα γὰρ οὕτως, ἀπὸ Ὁμήρου  ἀρξάμενοι.   ~Οὗτος γάρ μοι δοκεῖ πολυφωνότατος
[18, 6]   Μελήτου· ἐκεῖνοι μέν γε ἀδικεῖν  γραψάμενοι   Σωκράτην, καὶ τοὺς νέους διαφθείρειν,
[18, 6]   οἵαν καὶ εἰς τὰ δικαστήρια  εἰσαγγελλόμενοι   κινδυνεύοντες· οὐ περὶ τοῦ
[18, 5]   θνητὸς ἐών, θεὸν ἄμβροτον, καὶ  ὀδυρόμενοι   θεοί· ὤμοι ἐγών, ὅτε μοι
[18, 6]   τῶν Σωκράτους ἀπέσχοντο καὶ οἱ  δεινοὶ   οὗτοι συκοφάνται· ἀλλ´ οὐδὲ Ἀριστοφάνης
[18, 6]   εἶναι συκοφάνται Ἀνύτου καὶ Μελήτου·  ἐκεῖνοι   μέν γε ἀδικεῖν γραψάμενοι Σωκράτην,
[18, 9]   καὶ ὅ, τιπερ Σωκράτει οἱ  ἀντίτεχνοι,   Πρόδικος καὶ Γοργίας καὶ Θρασύμαχος
[18, 9]   οἰκίᾳ θρῆνον εἶναι οὐκ ἄμμι  πρέποι   τάδε. δὲ τοῦ Τηΐου
[18, 3]   μοχθηρίᾳ συμπεφυκός, φωνῇ μιᾷ οἱ  ἄνθρωποι   ἐπονομάζοντες ἔρωτα, οὑτωσὶ καλοῦντες καὶ
[18, 2]   ἔρως δίκαιος, καὶ ἐραστοῦ ἀρετή.  Ἐλευθεροῖ   τὰς Θήβας Ἐπαμεινώνδας ἀπὸ Λακεδαιμονίων
[18, 6]   ὅτι ἡμῖν δοκεῖτε, ἄνδρες,  ἀτοπώτεροι   εἶναι συκοφάνται Ἀνύτου καὶ Μελήτου·
[18, 6]   κατηγόρους (οὐ γάρ εἰσιν ἐκείνων  ἀμαχώτεροι)   διαγωνισώμεθα τὸ πρῶτον τῇδε· ~ὡς
[18, 3]   τὴν νόσον, καλλωπίζονται μὲν οἱ  μοχθηροὶ   ἐρασταὶ διὰ τὴν πρὸς τὸν
[18, 2]   Αὕτη δίκη ἀδίκων ἐρώτων. ~Βούλει  σοι   λέγω καὶ τοῦ ἑτέρου τρόπου
[18, 4]   καὶ λόγον καὶ ἄνδρα, ἐπιτολμητόν  τοι   καὶ περὶ Σωκράτους ἐκλογίσασθαι, τί
[18, 9]   τούτοις τὴν σωφροσύνην ὁρᾷς· ἔραμαί  τοι   συνηβᾶν, φησίν, χαρίεν γὰρ ἔχεις
[18, 7]   διὰ τὴν ὥραν τῶν μελῶν,  καίτοι   μικρὰν οὖσαν καὶ μέλαιναν)
[18, 6]   ἐλοιδορήσατο τῷ ἔρωτι τοῦ Σωκράτους·  καίτοι   πένητα εἰπών, καὶ ἀδολέσχην, καὶ
[18, 9]   ἐῶ. δὲ τῆς Λεσβίας  (εἴτοι   χρὴ πρεσβύτερα τοῖς νέοις εἰκάσαι)
[18, 8]   ἀλλὰ τεχνίτης δεινῶς, οἷοι νῦν  βροτοί   εἰσιν. Αὐτίκα ἐν πρώτῳ λόγῳ
[18, 3]   θεὸν ὁμωνυμίαν, ἀπιστοῦνται δὲ οἱ  χρηστοὶ   διὰ τὸ ἀμφίβολον τοῦ πάθους,
[18, 6]   Σωκράτους ἀπέσχοντο καὶ οἱ δεινοὶ  οὗτοι   συκοφάνται· ἀλλ´ οὐδὲ Ἀριστοφάνης τὰ
[18, 9]   Θρασύμαχος καὶ Πρωταγόρας, τοῦτο τῇ  Σαπφοῖ   Γοργὼ καὶ Ἀνδρομέδα· νῦν μὲν
[18, 9]   θεράποντα εἶναι· λέγει που καὶ  Σαπφοῖ   Ἀφροδίτη ἐν ᾄσματι, σύ
[18, 8]   εἰσιν. Αὐτίκα ἐν πρώτῳ λόγῳ  ἐπὶ   αἰχμαλώτῳ ἐρασταὶ δύο, μὲν
[18, 4]   καὶ ἐνθουσιᾶν, καθάπερ τὰς βάκχας,  ἐπὶ   Ἀλκιβιάδῃ· ἐπεστρέφθαι δὲ ἐπ´ Αὐτόλυκον
[18, 5]   τοὺς τυράννους ἐλευθερίᾳ, οὐδὲ τῇ  ἐπὶ   Δηλίῳ ἀριστείᾳ, οὐδὲ τῇ πρὸς
[18, 8]   νύσσῃ μὲν παραινῶν ἐγχριμφθῆναι τὸν  ἐπὶ   λαιᾷ ἵππον, κυκεῶ δὲ Πραμνίου
[18, 2]   καὶ ἀδελφὴν Ἁρμοδίου Παναθηναίοις ἥκουσαν  ἐπὶ   τὴν πομπὴν κανηφοροῦσαν ἐξήλασεν ἐπ´
[18, 8]   Ἔδειξεν καὶ τὸν χαμαιεύνην ἔρωτα  ἐπὶ   τῆς Ἥρας καὶ τοῦ Διός·
[18, 8]   τῶν μνηστήρων· καὶ τὸν γόητα  ἐπὶ   τῆς Καλυψοῦς· καὶ τὸν φαρμακέα
[18, 8]   τῆς Καλυψοῦς· καὶ τὸν φαρμακέα  ἐπὶ   τῆς Κίρκης· καὶ τὸν ἀνδρεῖον
[18, 5]   τοὺς δικαστὰς ὑπεροψίᾳ, οὐδὲ τῇ  ἐπὶ   τὸ δεσμωτήριον ὁδῷ, οὐδὲ τῇ
[18, 5]   Θέτις λέγει· καὶ ὅσα ἄλλα  ἐπὶ   τούτοις Ὅμηρος μὲν ᾐνίξατο, Σωκράτης
[18, 8]   τῆς Κίρκης· καὶ τὸν ἀνδρεῖον  ἐπὶ   τῷ Πατρόκλῳ, τὸν πόνῳ κτητὸν
[18, 8]   τοῦ Διός· καὶ τὸν ὑβριστὴν  ἐπὶ   τῶν μνηστήρων· καὶ τὸν γόητα
[18, 9]   σοφιστὴν λέγει, Σαπφὼ μυθοπλόκον. Ἐκβακχεύεται  ἐπὶ   Φαίδρῳ ὑπὸ τοῦ ἔρωτος, τῇ
[18, 4]   τὰ ὄμματα, ὥσπερ ἐν νυκτὶ  ἐπὶ   φέγγος. Πόλιν δὲ οἰκίζων ἀγαθῶν
[18, 4]   πηδᾶν μὲν αὐτῷ τὴν καρδίαν  ἐπὶ   Χαρμίδῃ καὶ ἥδειν τὸ σῶμα,
[18, 1]   ~Τίς Σωκράτους ἐρωτική. ~Κορινθίῳ  ἀνδρί,   ὄνομα Αἰσχύλῳ, παῖς ἦν Ἀκταίων,
[18, 4]   ἅπαντα ἀποποιεῖται εἰδέναι, καὶ τοὺς  περὶ   ἀρετῆς λόγους, καὶ τὰς περὶ
[18, 4]   καὶ ἐπιστήμων εἶναι, καὶ πραγματεύεσθαι  περὶ   αὐτὴν ἔλεγεν. ~Τί βούλεται τῷ
[18, 4]   τοῖς λόγοις; ὁποῖα ἄττα φησὶν  περὶ   αὑτοῦ ἐκεῖνος, ὅτι ἐστὶν θεράπων
[18, 4]   περὶ ἀρετῆς λόγους, καὶ τὰς  περὶ   θεῶν δόξας, καὶ τὰ ἄλλα
[18, 2]   δεινότατος τῶν στρατηγῶν, οὔτε Ἡρακλεῖδαι  περὶ   Πελοπόννησον, οὔτε Πελοποννήσιοι περὶ τὴν
[18, 6]   καὶ δύνασθαι. Ὧδε τοίνυν δράσωμεν  περὶ   ῥᾳστώνην τοιαύτην τῷ λόγῳ, οἵαν
[18, 9]   δ´ οἶδα λέξαι. Τοῦτο καὶ  περὶ   Σωκράτους Ἀλκιβιάδης ἔλεγεν, εἰκάζων αὐτοῦ
[18, 6]   τὰ αὐτῶν. Οὐκοῦν καὶ ἡμεῖς  περὶ   Σωκράτους, εἰ μὲν ὀρθῶς ταῦτα
[18, 4]   καὶ ἄνδρα, ἐπιτολμητόν τοι καὶ  περὶ   Σωκράτους ἐκλογίσασθαι, τί ἦν αὐτῷ
[18, 2]   Ἡρακλεῖδαι περὶ Πελοπόννησον, οὔτε Πελοποννήσιοι  περὶ   τὴν Ἀττικήν. Ἔδει γὰρ ἕκαστον
[18, 2]   ἄρρηκτον· οἷον οὔτε Νέστωρ  περὶ   τὸ Ἴλιον συνεστήσατο, δεινότατος
[18, 3]   καὶ Ἁρμόδιος, καὶ οἱ  περὶ   τοῦ ἀδίκου ἔρωτος λόγοι; Ὅτι
[18, 5]   παραβαλλόμενα. Αὐτίκα καὶ μὲν  περὶ   τοῦ Διὸς τοιαῦτα ἀκούσας, καὶ
[18, 6]   δικαστήρια εἰσαγγελλόμενοι κινδυνεύοντες· οὐ  περὶ   τοῦ πράγματος ἀπολογοῦνται μόνον, ὑπὲρ
[18, 9]   ὅτι ἀπέθνησκεν, δὲ τῇ  θυγατρί·   οὐ γὰρ θέμις ἐν μουσοπόλων
[18, 8]   πόνῳ κτητὸν καὶ χρόνῳ, καὶ  μέχρι   θανάτου προερχόμενον, νέων καὶ καλῶν
[18, 5]   Ἡφαίστου, καταμαντεύεται τοῦ λόγου, ὡς  φησὶ   μὲν ταῦτα, ἕτερα δὲ αἰνίττεται·
[18, 6]   ἀλλ´ ἠρέμα εἰς ἄλλους ἀξιοχρεωτέρους  τρέπουσι   τὴν αἰτίαν, τῇ πρὸς ἐκείνους
[18, 6]   τὸ δικαστήριον ἐκεῖνο διαπέφευγεν· πρὸς  τουτουσὶ   δὲ τοὺς νυνὶ κατηγόρους (οὐ
[18, 6]   ἔχον· λέγωμεν δὲ ὡδὶ πρὸς  τουτουσὶ   τοὺς δεινοὺς κατηγόρους· ὅτι ἡμῖν
[18, 3]   μιᾷ οἱ ἄνθρωποι ἐπονομάζοντες ἔρωτα,  οὑτωσὶ   καλοῦντες καὶ τὸν θεὸν καὶ
[18, 9]   ~Ἡσιόδῳ δὲ ἀείδουσιν αἱ μοῦσαι  τί   ἄλλο γυναικῶν ἔρωτας, καὶ
[18, 9]   χρὴ πρεσβύτερα τοῖς νέοις εἰκάσαι)  τί   ἂν εἴη ἄλλο, αὐτό,
[18, 5]   καὶ πραγματεύεσθαι περὶ αὐτὴν ἔλεγεν.  ~Τί   βούλεται τῷ Σωκράτει ταυτὶ τὰ
[18, 9]   πάντων ἁλίσκεσθαι τῶν καλῶν· ὅ,  τι   γὰρ ἐκείνῳ Ἀλκιβιάδης καὶ Χαρμίδης
[18, 3]   συμπαραθέοντες τοῖς πρεσβυτέροις τῶν κυνῶν.  ~Τί   δή μοι βούλεται Ἐπαμεινώνδας
[18, 4]   τοι καὶ περὶ Σωκράτους ἐκλογίσασθαι,  τί   ἦν αὐτῷ ταυτὶ τὰ θρυλούμενα
[18, 2]   τὰς Θήβας Ἐπαμεινώνδας ἀπὸ Λακεδαιμονίων  στρατηγήματι   ἐρωτικῷ· μειρακίων πολλῶν καλῶν ἐρασταὶ
[18, 9]   καὶ Σαπφοῖ Ἀφροδίτη ἐν  ᾄσματι,   σύ τε καλὸς θεράπων Ἔρως.
[18, 3]   ἐρωτικὴν προσθῶμεν φέροντες, ὥσπέρ τινι  νομίσματι,   τῇ τοῦ καλοῦ φύσει. Ἐὰν
[18, 9]   πρὸς λόγους· σμικρά μοι παῖς  ἔτι   φαίνεο κἄχαρις ἔσσα Σαπφὼ λέγει·
[18, 8]   πρᾶον· καὶ ἐστὶν ἐν τοιούτοις  οὐκέτι   ἀρχαῖος, ἀλλὰ τεχνίτης δεινῶς, οἷοι
[18, 4]   Αὐτόλυκον τὰ ὄμματα, ὥσπερ ἐν  νυκτὶ   ἐπὶ φέγγος. Πόλιν δὲ οἰκίζων
[18, 5]   ἐκπληττόμενος τοὺς καλοὺς τῷ  ἐλέγχοντι   τοὺς ἄφρονας, Λυσίου τῶν
[18, 5]   ὅμοιος Σωκράτης ἐρῶν τῷ  σωφρονοῦντι,   καὶ ἐκπληττόμενος τοὺς καλοὺς
[18, 6]   ἀδικεῖν ἔλεγον τὸν Σωκράτην, καὶ  ὅτι   Ἀλκιβιάδην ἐᾷ ὑβρίζειν, καὶ ὅτι
[18, 9]   ἐμπεσών· ἀναίθεται τῇ Ξανθίππῃ ὀδυρομένῃ  ὅτι   ἀπέθνησκεν, δὲ τῇ θυγατρί·
[18, 4]   ἄττα φησὶν περὶ αὑτοῦ ἐκεῖνος,  ὅτι   ἐστὶν θεράπων τοῦ ἔρωτος, καὶ
[18, 6]   πρὸς τουτουσὶ τοὺς δεινοὺς κατηγόρους·  ὅτι   ἡμῖν δοκεῖτε, ἄνδρες, ἀτοπώτεροι
[18, 9]   θεράπων Ἔρως. Διοτίμα λέγει,  ὅτι   θάλλει μὲν ἔρως εὐπορῶν, ἀποθνήσκει
[18, 6]   καὶ τοὺς νέους διαφθείρειν, καὶ  ὅτι   μὲν Κριτίας ἐτυράννησεν, τοῦτο ἀδικεῖν
[18, 5]   αἰτιασάμενος τὴν παρρησίαν τῶν ἐπῶν,  ὅτι   Ζεὺς πεποίηται αὐτῷ τῇ
[18, 3]   περὶ τοῦ ἀδίκου ἔρωτος λόγοι;  Ὅτι   πρᾶγμα διττόν, τὸ μὲν ἀρετῆς
[18, 6]   ὅτι Ἀλκιβιάδην ἐᾷ ὑβρίζειν, καὶ  ὅτι   τὸν ἥττω λόγον κρείττω ποιεῖ,
[18, 4]   Σωκράτους ἐκλογίσασθαι, τί ἦν αὐτῷ  ταυτὶ   τὰ θρυλούμενα ἐν τοῖς λόγοις;
[18, 5]   ἔλεγεν. ~Τί βούλεται τῷ Σωκράτει  ταυτὶ   τὰ κομψά, εἴτε αἰνίγματα, εἴτε
[18, 1]   θαρσοῦντες μέθῃ καὶ τυραννίδι καὶ  ἔρωτι,   εἰσπεσόντες εἰς τὸ δωμάτιον, οἱ
[18, 9]   καὶ αὖθις καλὸν εἶναι τῷ  ἔρωτι   τὰ δίκαια‘ φησίν. Ἤδη δέ
[18, 6]   δεινότατος τῶν κατηγόρων, ἐλοιδορήσατο τῷ  ἔρωτι   τοῦ Σωκράτους· καίτοι πένητα εἰπών,




Recherches | Texte | Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher

Dernière mise à jour : 17/04/2008