>

Livre, Chap.
[5, 5]	τὰς ἐντολάς σου. Τί ποιεῖς,	ὦ	Δανιήλ; ὑπὲρ ἀνθρώπων ἡμαρτηκότων καὶ
[5, 2]	μοι, ἔχεις ἐπιλαβέσθαι τῶν εἰρημένων,	ὦ	Ἰουδαῖε, καὶ δεῖξαι ψευδῆ ταύτην
[5, 3]	συγκρίσεως μάλιστα φαίνονται. Σύγκρινον τοίνυν,	ὦ	Ἰουδαῖε, καὶ μάθε τῆς ἀληθείας
[5, 12]	πρόφασις. ~ιβʹ Ἔτι οὖν ἀμφισβητεῖς,	ὦ	Ἰουδαῖε, καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ
[5, 1]	Τοῦτο γάρ ἐστι τὸ θαυμαστὸν,	ὦ	Ἰουδαῖε, ὅτι ὃν ἐσταύρωσας, μετὰ
[5, 12]	βεβηλοῦτε αὐτό. Πότε ταῦτα ἐξέβη,	ὦ	Ἰουδαῖε; πότε ἐν παντὶ τόπῳ
[5, 10]	τὴν ἐρήμωσιν. Ὅταν δὲ ἀκούσῃς,	ὦ	Ἰουδαῖε, συντέλειαν, τί λοιπὸν ἕτερον
[5, 3]	ἐν θεοῖς, Κύριε; Τί λέγεις,	ὦ	Μωϋσῆ; ὅλως γάρ ἐστι σύγκρισις;
[5, 5]	ἔτη τετρακόσια. Τὸ δὲ ἔθνος,	ᾧ	ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγὼ, εἶπεν
[5, 5]	καὶ κακώσουσι, καὶ, Τὸ ἔθνος	ᾧ	ἐὰν δουλεύσωσι, κρινῶ ἐγώ· τὸν
[5, 10]	ἔχοιμεν ἄλλον καιρὸν εἰπεῖν, ἐν	ᾧ	ταῦτα ὑπέστησαν, ἢ τοῦτον τὸν
[5, 5]	Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, ὃν ἐν ταῖς	ᾠδαῖς	Μωϋσῆς ἀναγράφων οὕτως ἔλεγεν· Ἵππον
[5, 5]	Θεός. Τετάρτῃ δὲ γενεᾷ ἐπανελεύσονται	ὧδε	μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς. Εἶδες πῶς
[5, 5]	τρόπον τῆς ἐπανόδου, ὅτι ἐξελεύσονται	ὧδε	μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς. Χρήσασθε, φησὶν,
[5, 10]	Ἱερουσαλήμ. Οὐκ ἐπὶ Κύρου δὲ	ᾠκοδομήθη,	ἀλλ´ ἐπὶ τοῦ Ἀρταξέρξου τοῦ
[5, 1]	καὶ φανερὰν ὑπόσχεσιν ἔχοντες καὶ	ὡμολογημένην,	οὐδὲ οὕτως ἐτόλμων πρὸ τῆς
[5, 11]	ὁ Θεὸς ἐθεραπεύετο, καὶ ἄκοντες	ὡμολόγουν	τότε ταῦτα, ἅπερ ἡμεῖς ἀπεδείξαμεν
[5, 3]	τοῖς ἀνόμοις ὡς ἄνομος, μὴ	ὢν	ἄνομος Θεῷ, ἀλλ´ ἔννομος Χριστῷ.
[5, 6]	οὐδὲ διελύσαντο τὰ πλημμελήματα δι´	ὧν	ἔπαθον, λοιπὸν ἐπὶ τοὺς οἰκτιρμοὺς
[5, 4]	πρὸς ἀλλήλους ἀμφισβητῶσι, καὶ θάτερος	ὧν	λέγει ἐγγράφως παρέχῃ τὰς ἀποδείξεις,
[5, 4]	ἐν ἔργοις οὐδὲν ἔχοντες δεῖξαι	ὧν	λέγουσι, κομπάζοντες δὲ ἁπλῶς καὶ
[5, 1]	ἐπανόδου ποιῆσαί τι τῶν νομίμων	ὧν	οὗτοι ποιοῦσι νῦν· οὕτω καὶ
[5, 1]	ἑαυτῶν ἐπανῆλθον, οὐδὲν ἐτόλμων ποιεῖν	ὧν	σὺ ποιεῖς νῦν. Ὅθεν δῆλον
[5, 9]	τί τούτου σαφέστερον γένοιτ´ ἄν;	~Ὥρα	δὴ λοιπὸν, εἰ μὴ δοκοῦμεν
[5, 12]	Πίστευσόν μοι, γύναι, ὅτι ἔρχεται	ὥρα,	ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει
[5, 8]	τοῦτό ἐστιν; Ὅτι καὶ χρόνους	ὥρισεν	αὐτοῖς ἐν τοῖς κακοῖς τούτοις,
[5, 3]	Ἰουδαίοις ὡς Ἰουδαῖος, τοῖς ἀνόμοις	ὡς	ἄνομος, μὴ ὢν ἄνομος Θεῷ,
[5, 11]	ἔργα τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ.	Ὡς	γὰρ ἥψαντο τῆς παρανόμου ταύτης
[5, 5]	βίβλοις τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν,	ὡς	ἐγενήθη ὁ λόγος Κυρίου πρὸς
[5, 9]	ἐρημωθήσεται. Σὺ δέ μοι σκόπει,	ὡς	εἰ καὶ Ἰουδαῖος ἦν ὁ
[5, 12]	μετὰ τὴν τοῦ Χριστοῦ παρουσίαν·	ὡς	εἰ μὴ τοῦτον προλέγει τὸν
[5, 6]	αὕτη· ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν. Καὶ γὰρ	ὡς	ἐκείνους, φησὶν, οὐκ ἀπὸ κατορθωμάτων
[5, 10]	ἡγουμένῳ τῷ ἐρχομένῳ, καὶ συγκοπήσονται	ὡς	ἐν κατακλυσμῷ· οὐδὲ λείψανον ἔσται
[5, 8]	δόξῃ. Τὸν δὲ τράγον δηλοῦν,	ὡς	ἐξ Ἑλλήνων τις ὁ βασιλεύων
[5, 1]	ἕνα τῶν πολλῶν. Φέρε οὖν,	ὡς	ἐπ´ ἀνθρώπῳ ποιησώμεθα τὴν ἐξέτασιν.
[5, 6]	παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν. Ὁρᾷς	ὡς	ἡ ἀρὰ ἐπληροῦτο ἐκείνη ἡ
[5, 6]	Αἰγύπτου, καὶ ἐποίησας σεαυτῷ ὄνομα	ὡς	ἡ ἡμέρα αὕτη· ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν.
[5, 4]	καὶ κακὰ οὐκ οἴδαμεν· καὶ	ὡς	θυμιῶντες τῇ βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ,
[5, 3]	τοῦτό φησιν, Ἐγενόμην τοῖς Ἰουδαίοις	ὡς	Ἰουδαῖος, τοῖς ἀνόμοις ὡς ἄνομος,
[5, 3]	κρατήσει τοῦ κηρύγματος ἡ δύναμις	ὡς	καὶ πατέρων παῖδας ὑπερορᾷν, καὶ
[5, 4]	καὶ μετὰ τὴν ἔκβασιν ἠναισχύντουν	ὡς	μὴ προακηκοότες, οὐ προὔλεγον οἱ
[5, 3]	ἀλλ´ ὅμως τοσοῦτον ἀπέσχον περιγενέσθαι,	ὡς	μηδὲ ἐξ ὀνόματος εἶναι τοῖς
[5, 10]	παντελῶς; πότε τὸ χρῖσμα κατελύθη,	ὡς	μηκέτι πάλιν ἐπανελθεῖν; Κἂν ἡμεῖς
[5, 1]	κἂν μέλλῃς τὴν πόλιν ἀπολαμβάνειν,	ὡς	σὺ φῂς, καὶ τὰς πρὸς
[5, 4]	τοῦ μὴ ταῦτα οὕτως ἔχειν,	ὡς	τὰ γραμμάτιά φησιν, οὐκ ἐκεῖνος
[5, 12]	εὑρήσει καὶ ἄπειρον καὶ τοσοῦτον,	ὡς	ταύτην κυρίως μόνην κατὰ τὸν
[5, 12]	καταλήψεται. Καθαρὰν δὲ λέγει θυσίαν,	ὡς	τῆς προτέρας ἀκαθάρτου οὔσης, οὐ
[5, 3]	σαφῶς, εἴτε ἄνθρωπός ἐστι πλάνος,	ὡς	φατὲ, καὶ παράνομος, εἴτε Θεὸς
[5, 1]	μηδαμοῦ ψευδομένους, κἂν ἐχθροὶ τυγχάνοντες	ὦσι,	καὶ νοῦν ἔχωμεν, δεχόμεθα τὰ
[5, 11]	αὐτοῦ τὴν ὑψηλὴν τίς ἀποστρέψει;	Ὥσπερ	γὰρ ἃ ἂν ἀναστήσῃ καὶ
[5, 5]	καὶ ἀνοικοδομοῦνται οἱ ποιοῦντες ἀνομήματα.	Ὥσπερ	γὰρ τοῖς δικαίοις ἔθος μετὰ
[5, 8]	αὐτοῖς ἐν τοῖς κακοῖς τούτοις,	ὥσπερ	ἐκεῖ τετρακόσια ἔτη, καὶ μετὰ
[5, 1]	δεχόμεθα τὰ ὑπ´ αὐτῶν λεγόμενα·	ὥσπερ	οὖν ὅταν ἴδωμεν ψευδομένους, κἂν
[5, 10]	καθάπερ ἐν τοῖς Ὀλυμπιακοῖς ἀγῶσιν,	ὥστε	ἀναμφισβήτητον εἶναι τῆς Ἐκκλησίας τὸν
[5, 11]	συμβαίνει χρόνῳ ποτὲ τοῦτον καταπεσεῖν,	ὥστε	αὐτοῖς ἐνθεῖναι καυτῆρα ἀνίατον τῆς
[5, 7]	γὰρ, φησὶ, συνεχώρησεν ὁ Θεὸς,	ὥστε	αὐτοὺς ἐκκαθᾶραι, καὶ δεῖξαι τοὺς
[5, 11]	ὁτιοῦν ἐπιτελοῦντες ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας.	Ὥστε	εἰ βούλει, ἔφασαν, ἡμᾶς θύοντας
[5, 3]	φησὶν, ἀπὸ Ἰούδα καὶ Θευδᾶ.	Ὥστε	καὶ οὗτος ὁ κηρυττόμενος ὑπὸ
[5, 3]	καὶ πάντα ὑπομεῖναι καὶ παθεῖν,	ὥστε	μὴ ἀρνήσασθαι τὴν εὐσέβειαν. Πόθεν
[5, 9]	σφραγίσαι ἁμαρτίας. Τί ἐστι σφραγίσαι;	Ὥστε	μηδὲν ὑπολελεῖφθαι λοιπόν. Καὶ τοῦ
[5, 6]	οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ εἰκῆ, ἀλλ´	ὥστε	μικρὸν ὑμῶν διαναπαῦσαι τὴν διάνοιαν
[5, 9]	Θεοῦ δείξαντος αὐτῷ, συγγράψας κατέλιπεν,	ὥστε	τοὺς ἀναγινώσκοντας καὶ τὰ συμβαίνοντα
[5, 11]	ἰδὼν τὴν ἐπιχείρησιν αὐτῶν, τὰ	ὦτα	αὐτῶν ἀποτεμὼν καὶ τὸ τῆς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/04/2009