>

Livre, Chap.
[5, 5]	~εʹ Τρεῖς γοῦν δουλείας ὑπέμειναν	χαλεπωτάτας	οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ οὐδεμίαν χωρὶς
[5, 2]	πόλεμος, μᾶλλον δὲ ἐμφυλίου παντὸς	χαλεπώτερος.	Οὐ γὰρ πολῖται πολίταις μόνον,
[5, 4]	πολλάκις, τοὺς ἐρυθριᾷν μὴ εἰδότας	χαλκοπροσώπους	καλεῖν. Καὶ ἀνήγγειλά σοι, φησὶν
[5, 4]	ἀκαμπὴς, καὶ τὸ μέτωπόν σου	χαλκοῦν,	τουτέστιν ἀναίσχυντον. Οὕτω γοῦν καὶ
[5, 7]	τοῖς δαίμοσι παρανόμους, καὶ ἐῤῥίφη	χαμαὶ	ἡ δικαιοσύνη. Καὶ ἐποίησε, καὶ
[5, 12]	ὁ Ἀπόστολός φησιν, Ἐπεφάνη ἡ	χάρις	τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν
[5, 12]	τῶν κατορθωμάτων μείζονα ἀντίδοσιν ἀπολάβωμεν,	χάριτι	καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν
[5, 12]	διὰ τῆς τοῦ Πνεύματος προσάγεται	χάριτος.	Ἄκουσον δὴ καὶ ἑτέρου προφήτου
[5, 12]	ἐπὶ τοῦ νόμου καὶ τῆς	χάριτος	ἔλεγεν ὁ Παῦλος, ὅτι οὐ
[5, 11]	φησὶ, τίς διασκεδάσει; καὶ τὴν	χεῖρα	αὐτοῦ τὴν ὑψηλὴν τίς ἀποστρέψει;
[5, 6]	ἁμαρτημάτων ἔλεγον· Παρέδωκας ἡμᾶς εἰς	χεῖρας	ἐχθρῶν ἀνόμων, ἐχθίστων ἀποστατῶν, καὶ
[5, 11]	αἰτοῦντες, καὶ τὰς μιαρὰς ἐκείνου	χεῖρας	καλοῦντες ἐπὶ τὴν τῶν ἁγίων
[5, 8]	καὶ στηριχθῆναι ἐπὶ τὰς δύο	χεῖρας·	τινὸς δὲ ἁπτομένου αὐτοῦ καὶ
[5, 6]	αὐτὸ δηλῶν ὅτι ἐξέβη, ἔλεγε·	Χεῖρες	γυναικῶν οἰκτιρμόνων ἥψησαν τὰ τέκνα
[5, 7]	οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἐκ	χειρὸς	αὐτοῦ· καὶ ἐποίησε κατὰ τὸ
[5, 7]	ὁ ἐξαιρούμενος τὸν κριὸν ἐκ	χειρὸς	αὐτοῦ. Καὶ μετὰ ταῦτα λέγων
[5, 11]	Καθελὼν γὰρ αὐτοὺς ἐκεῖνος, καὶ	χειρωσάμενος,	καὶ τὰ λείψανα ἀφανίσας πάντα,
[5, 8]	καταλύσεως τῆς θυσίας ταύτης, ἡμέραι	χίλιαι	διακόσιαι ἐνενήκοντα, ὅπερ ἐστὶν ἔτη
[5, 8]	χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε· ταῖς	χιλίαις	διακοσίαις ἐνενήκοντα, τεσσαρακονταπέντε προσθείς. Ἐπειδὴ
[5, 8]	κωλύσειν· γενέσθαι δὲ ἐφ´ ἡμέρας	χιλίας	διακοσίας ἐνενήκοντα. Ταῦτα μὲν ἰδεῖν
[5, 8]	ὑπομένων καὶ φθάσας εἰς ἡμέρας	χιλίας	τριακοσίας τριάκοντα πέντε· ταῖς χιλίαις
[5, 8]	Μακάριος ὁ ὑπομείνας εἰς ἡμέρας	χιλίας	τριακοσίας τριακονταπέντε, (τὴν ἀπαλλαγὴν ἐδήλωσε.
[5, 11]	τὰ θεμέλια, καὶ πολὺν ἐκένωσαν	χοῦν,	καὶ τῆς οἰκοδομῆς ἅπτεσθαι λοιπὸν
[5, 10]	εἶτα διδάσκων ἡμᾶς πόθεν ἀριθμεῖν	χρὴ,	δείκνυσιν ὅτι οὐκ ἀπὸ τῆς
[5, 11]	τοῦ ναοῦ. Ὁ δὲ καὶ	χρήματα	ἀνήλωσε, καὶ ἐπιστάτας τοῦ ἔργου
[5, 5]	ἐξελεύσονται ὧδε μετὰ ἀποσκευῆς πολλῆς.	Χρήσασθε,	φησὶν, ἕκαστος παρὰ τοῦ γείτονος
[5, 4]	καὶ ἐνεπλήσθημεν ἄρτων, καὶ ἐγενήθημεν	χρηστοὶ,	καὶ κακὰ οὐκ οἴδαμεν· καὶ
[5, 9]	ὅρασιν καὶ προφήτην, καὶ τοῦ	χρῖσαι	ἅγιον ἁγίων, τουτέστι, στῆσαι λοιπὸν
[5, 10]	τὰς ἑβδομάδας τὰς ἑβδομήκοντα ἐξολοθρευθήσεται	χρῖσμα,	καὶ κρῖμα οὐκ ἔσται ἐν
[5, 10]	ἀνῃρέθησαν προφητεῖαι παντελῶς; πότε τὸ	χρῖσμα	κατελύθη, ὡς μηκέτι πάλιν ἐπανελθεῖν;
[5, 9]	ἐστι σφραγίσαι, τὸ στῆσαι τὸ	χρῖσμα,	στῆσαι τὰς ὁράσεις. Διὰ τοῦτο
[5, 12]	συνηθείας, εἰλικρινῆ καὶ γνήσιον τὸν	Χριστιανισμὸν	ἐπιδείξωνται, καὶ τὰς πονηρὰς φεύξωνται
[5, 11]	ἵνα μή τινες λέγωσιν, ὅτι	Χριστιανοὶ	ταῦτα ἐπελθόντες διεκώλυσαν, ἀλλ´ ἡνίκα
[5, 1]	Δεσπότην, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν	Χριστόν.	Εἰσελθὼν γὰρ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα,
[5, 3]	ἄνθρωπον ψιλὸν εἶναι νομίζοντας τὸν	Χριστὸν	καὶ παράνομόν τινα, διὰ τοῦτο
[5, 3]	παραμυθίαν ἔχοντες τὸ διὰ τὸν	Χριστὸν	ταῦτα πάσχειν. Τίς ταῦτα ἴσχυσέ
[5, 9]	Ὅρα σύμφωνα τὰ νοήματα. Ὁ	Χριστὸς	εἶπε, Πληρώσατε· ὁ προφήτης φησὶ,
[5, 9]	τὰς ὁράσεις. Διὰ τοῦτο ὁ	Χριστὸς	ἔλεγεν· Ὁ νόμος καὶ οἱ
[5, 10]	ἐρήμωσις. Διὰ τοῦτό φησιν ὁ	Χριστὸς,	μετὰ Ἀντίοχον τὸν Ἐπιφανῆ παραγενόμενος
[5, 3]	τοῖς πολλοῖς γνώριμοι. Ὁ δὲ	Χριστὸς	οὐκ ἔγραψε πολιτείαν μόνον, ἀλλὰ
[5, 3]	οὐδείς. Οὐκοῦν δῆλον, ὅτι ὁ	Χριστὸς	οὐχὶ πλάνος ἦν, ἀλλὰ σωτὴρ,
[5, 9]	ἀνέλωσι. Τοῦτό φησι καὶ ὁ	Χριστός·	Πληρώσατε τὸ μέτρον τῶν πατέρων
[5, 12]	καὶ δικαίως ζήσωμεν. Πάλιν ὁ	Χριστὸς	τῇ Σαμαρείτιδί φησι, Πίστευσόν μοι,
[5, 12]	φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ	Χριστοῦ,	δι´ οὗ καὶ μεθ´ οὗ
[5, 3]	μάλιστα τὴν δύναμιν ἔδειξε τοῦ	Χριστοῦ.	Διὰ τί γὰρ, εἰπέ μοι,
[5, 9]	ἀλλ´ ἢ ἡ παρὰ τοῦ	Χριστοῦ	δοθεῖσα; Καὶ τοῦ σφραγίσαι ὅρασιν
[5, 10]	καὶ τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλὴμ, ἕως	Χριστοῦ	ἡγουμένου, ἑβδομάδες ἑπτὰ, καὶ ἑβδομάδες
[5, 12]	οἰκουμένης ἐκταθήσεται τὸ κήρυγμα τοῦ	Χριστοῦ,	καὶ θυσίας ἑτέρας εἰσενεχθήσεται τρόπος,
[5, 2]	ἴδωμεν ὁποῖον τὸ ἦθος τοῦ	Χριστοῦ,	καὶ ποῖος ὁ τρόπος. Οὐδὲ
[5, 3]	μηδεὶς ὕβριν εἶναι νομιζέτω τοῦ	Χριστοῦ,	ὅτι ἐν τοῖς περὶ αὐτοῦ
[5, 8]	πᾶσαν· ὃς μετὰ τὴν τοῦ	Χριστοῦ	παρουσίαν γενόμενος, καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν
[5, 12]	τοῦτον τὸν μετὰ τὴν τοῦ	Χριστοῦ	παρουσίαν· ὡς εἰ μὴ τοῦτον
[5, 11]	ὁ μεμηνὼς καὶ ἀνόητος τοῦ	Χριστοῦ	περιγράφειν τὴν ἀπόφασιν, τὴν οὐκ
[5, 12]	καὶ τὴν ἀπὸ τοῦ τῆς	Χριστοῦ	προῤῥήσεως, καὶ τὴν ἀπὸ τῆς
[5, 1]	διδασκαλία, καὶ λόγος εἰς δόξαν	Χριστοῦ	συντείνων. Διὰ ταῦτα καὶ ἡμεῖς
[5, 12]	πολυπραγμονήσαντες, τοὺς νοσοῦντας ἐπαναγάγετε τῷ	Χριστῷ,	ἵνα καὶ κατὰ τὸν παρόντα
[5, 3]	ὢν ἄνομος Θεῷ, ἀλλ´ ἔννομος	Χριστῷ.	Οὕτω καὶ ἡ Παλαιὰ περὶ
[5, 11]	νίκης περιφάνειαν. Οὐ γὰρ ἐν	χρόνοις	βασιλέων εὐσεβῶν τοῦτο συνέβη, ἵνα
[5, 9]	εἰπεῖν, ὅτι ἀναστήσεται πάλιν, οὐδὲ	χρόνον	γράψαι διωρισμένον· ἀλλ´ ἐπειδὴ συνεῖδε
[5, 9]	χρόνον πάλιν. Ἕτερον δέ ἐστι	χρόνον	εἰπεῖν ὅσον ἔμελλε κρατεῖν ἡ
[5, 10]	καὶ Τίτου, περαιτέρω προάγων τὸν	χρόνον,	εἶτα διδάσκων ἡμᾶς πόθεν ἀριθμεῖν
[5, 1]	πολλῶν, τὸν μέχρι συντελείας λέγων	χρόνον.	Καὶ πάλιν περὶ τοῦ ναοῦ
[5, 5]	ὁ Θεὸς, καὶ τόπον, καὶ	χρόνον,	καὶ πρόσωπον, καὶ εἶδος κακώσεως,
[5, 5]	ἀργυρᾶ. Ἐπειδὴ γὰρ πολὺν ἐδούλευσαν	χρόνον,	καὶ τὸν μισθὸν οὐκ ἀπέλαβον,
[5, 9]	συνεῖδε τὸν προφήτην οὐχ ὁρίσαντα	χρόνον,	καίτοι ἀνωτέρω εἰπὼν ἐπὶ τῆς
[5, 9]	ἔμελλε κρατεῖν ἡ αἰχμαλωσία, καὶ	χρόνον	μεθ´ ὃν ἀπαντᾷν ἔμελλε καὶ
[5, 8]	τοίνυν καὶ ἐνταῦθα, εἴ τινα	χρόνον	ὁρίζει. Ποῦ δὴ τοῦτο ἔστιν
[5, 10]	χρόνων εἰπόντες, ταύτῃ δὲ μηδένα	χρόνον	ὁρίσαντες, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐναντίον
[5, 9]	ὅσον ἔμελλεν ἡ αἰχμαλωσία ἀπαντήσεσθαι	χρόνον	πάλιν. Ἕτερον δέ ἐστι χρόνον
[5, 2]	μελλόντων ἐκβήσεσθαι μετὰ μακρὸν ὕστερον	χρόνον	προανηγόρευσε τότε. Ἀγάγωμεν τοίνυν ἐκείνας
[5, 7]	ἐρήμωσιν τοῦ ἱεροῦ, καὶ τὸν	χρόνον	προστίθησιν. Ἀρξάμενος γὰρ ἀπὸ τῆς
[5, 2]	πρόῤῥησιν, καὶ τὸν ἄφατον μαρτυροῦντα	χρόνον	τῇ τῶν προειρημένων ἀληθείᾳ, μὴ
[5, 6]	ὁ Ἀντίοχος μετὰ πολὺν ὕστερον	χρόνον,	τό τε ἱερὸν ἐνέπρησε, τά
[5, 4]	οὐκ ἀνέστη ἡ πόλις ἐπὶ	χρόνον	τοσοῦτον ἃ δὲ ἐκεῖνοι λέγουσιν,
[5, 3]	λαλεῖται πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης μετὰ	χρόνον	τοσοῦτον, οἱ δὲ ἄνθρωποι οἱ
[5, 9]	τὴν ἁγίαν. Ἰδοὺ καὶ ἐνταῦθα	χρόνος	εἴρηται, φησί· χρόνος, οὐ τῆς
[5, 9]	καὶ ἐνταῦθα χρόνος εἴρηται, φησί·	χρόνος,	οὐ τῆς αἰχμαλωσίας, ἀλλὰ μεθ´
[5, 2]	νῦν ἐστιν ἡ γυνὴ, καὶ	χρόνος	οὐδεὶς λήθῃ τὸ γενόμενον παρέδωκε.
[5, 5]	οὐκ ἐτόλμησε πρὸ τοῦ διωρισμένου	χρόνου	δέησιν καὶ ἱκετηρίαν προσαγαγεῖν τῷ
[5, 4]	πρὸς τὸ μῆκος ἀρκέσαι τοῦ	χρόνου	καὶ μὴ διαφθαρῆναι ῥᾳδίως, ἀλλ´
[5, 11]	οὐ πρὸ πολλοῦ ταῦτα γέγονε	χρόνου.	Καὶ σκόπει νίκης περιφάνειαν. Οὐ
[5, 3]	καὶ ταῦτα τῆς ἀπὸ τοῦ	χρόνου	μαρτυρίας ἐπιστομιζούσης σου τὴν ἀναισχυντίαν;
[5, 2]	πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ᾄδεται, καὶ	χρόνου	πλῆθος τοσοῦτον οὐκ ἔσβεσεν αὐτῆς
[5, 4]	αὐτοῖς καὶ πρὸ πολλοῦ τοῦ	χρόνου	προηγόρευται. Διὰ τοῦτο οὐδὲ ἁπλῶς
[5, 4]	γὰρ ἔχω τὴν ἀπὸ τοῦ	χρόνου	σύστασιν μαρτυροῦσάν μοι καὶ συναγωνιζομένην·
[5, 8]	δὲ τοῦτό ἐστιν; Ὅτι καὶ	χρόνους	ὥρισεν αὐτοῖς ἐν τοῖς κακοῖς
[5, 11]	ἑαυτοῦ· εἶτα συνιδὼν, ὅτι συμβαίνει	χρόνῳ	ποτὲ τοῦτον καταπεσεῖν, ὥστε αὐτοῖς
[5, 10]	αἰχμαλωσίας οἱ προφῆται μετὰ διωρισμένων	χρόνων	εἰπόντες, ταύτῃ δὲ μηδένα χρόνον
[5, 5]	γείτονος αὐτοῦ καὶ συσκήνου σκεύη	χρυσᾶ	καὶ ἀργυρᾶ. Ἐπειδὴ γὰρ πολὺν
[5, 5]	ἐξήγαγεν αὐτοὺς ἐν ἀργυρίῳ (καὶ	χρυσίῳ,	καὶ οὐκ ἦν ἐν ταῖς
[5, 3]	οἰκουμένης, ἐν πόλεσιν ἁπάσαις καὶ	χώραις,	ἐν γῇ καὶ θαλάσσῃ, καὶ
[5, 12]	ὁ Θεὸς, καὶ εἰς ἓν	χωρίον	συγκλείοντος τὰς θυσίας ἐκείνας, ὁ
[5, 5]	χαλεπωτάτας οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ οὐδεμίαν	χωρὶς	προῤῥήσεως αὐτοῖς ἐπήγαγεν, ἀλλὰ πάσας

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 23/04/2009