>

Livre, Chap.
[5, 1]	~ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ Λόγος πέμπτος.	~(αʹ	Πόθεν ἡμῖν ἄρα πλείων ὁ
[5, 11]	ὑψηλὴν τίς ἀποστρέψει; Ὥσπερ γὰρ	ἃ	ἂν ἀναστήσῃ καὶ βουληθῇ μένειν,
[5, 11]	ψήφῳ δύναμιν ἀνθρωπίνην παρατρέψαι ποτέ.	Ἃ	γὰρ ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος
[5, 4]	ἡ πόλις ἐπὶ χρόνον τοσοῦτον	ἃ	δὲ ἐκεῖνοι λέγουσιν, ἐν ῥήμασίν
[5, 4]	καλεῖν. Καὶ ἀνήγγειλά σοι, φησὶν	ἃ	μέλλει ἐπὶ σὲ ἔρχεσθαι, πρὶν
[5, 4]	ταύτην παρασχεῖν τὴν μαρτυρίαν εἰσίν.	Ἃ	μὲν γὰρ ἐγὼ λέγω, δείκνυμι
[5, 12]	λέγῃς, ὅτι τὰ δεινὰ ταῦτα	ἃ	προέλεγον, ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας ἐξέβη·
[5, 11]	Διὰ τοῦτο γοῦν οἱ παῖδες	Ἀαρὼν	ἀπώλοντο, ἐπειδὴ πῦρ ἀλλότριον εἰσήνεγκαν.
[5, 4]	ἀνετίθεσαν τὰ γινόμενα, καὶ τῷ	Ἀαρὼν	λέγουσι· Ποίησον ἡμῖν θεοὺς, οἳ
[5, 5]	προγόνους τοὺς ἄνωθεν, διὰ τὸν	Ἀβραὰμ,	διὰ τὸν Ἰσαὰκ, διὰ τὸν
[5, 5]	ἐν Αἰγύπτῳ. Πρὸς γοῦν τὸν	Ἀβραὰμ	διαλεγόμενος, οὕτω πώς φησι· Γινώσκων
[5, 9]	μηδὲν ὑπολελεῖφθαι λοιπόν. Καὶ τοῦ	ἀγαγεῖν	δικαιοσύνην αἰώνιον. Ποία δὲ δικαιοσύνη
[5, 5]	καὶ ἐφ´ ἑτέραν τὸν λόγον	ἀγάγωμεν.	Ποίαν δή; Τὴν ἐν Βαβυλῶνι.
[5, 2]	μακρὸν ὕστερον χρόνον προανηγόρευσε τότε.	Ἀγάγωμεν	τοίνυν ἐκείνας τὰς προῤῥήσεις εἰς
[5, 6]	δίκην ἣν ὑπέμειναν εἰς μέσον	ἀγαγὼν,	οὐδὲ οὕτως ἐκ τούτων ἀξιοῖ
[5, 4]	ἐπέγραφον τὰ γινόμενα, καὶ τὰ	ἀγαθὰ	ἐκείνοις ἐλογίζοντο· καὶ νῦν μὲν
[5, 2]	καὶ μεγάλα εἰργάσαντο τὰς πόλεις	ἀγαθὰ,	καὶ πολέμους κατώρθωσαν, καὶ τρόπαια
[5, 4]	μέλλοντα αὐτοὺς καταλαμβάνειν κακὰ ἢ	ἀγαθὰ	προαγορεύειν τοὺς προφήτας ἄνωθεν. Τίνος
[5, 5]	ὑμᾶς τοὺς λόγους μου τοὺς	ἀγαθοὺς,	τοῦ ἀποστρέψαι εἰς τὸν τόπον
[5, 4]	συμβάντων αὐτοῖς κακῶν τε καὶ	ἀγαθῶν	ποιήσομαι τὴν ἀπόδειξιν. ~εʹ Τρεῖς
[5, 1]	τῇ προτέρᾳ διαλέξει πρὸς τὴν	ἀγάπην	ὑμῶν εἰρημένα. Ἐπειδὴ δὲ οὐ
[5, 5]	καὶ τὸ ἔλεός σου τοῖς	ἀγαπῶσί	σε καὶ φυλάσσουσι τὰς ἐντολάς
[5, 5]	καὶ τὸ ἔλεός σου τοῖς	ἀγαπῶσί	σε, καὶ φυλάττουσι τὰς ἐντολάς
[5, 1]	Παρέξομεν δὲ μάρτυρα τούτων οὐκ	ἄγγελον,	οὐκ ἀρχάγγελον, ἀλλ´ αὐτὸν τὸν
[5, 8]	καὶ περιήλλαξεν αὐτὸ, φησὶν ὁ	ἄγγελος,	ὅτι Ἀπὸ τοῦ καιροῦ τῆς
[5, 7]	τούτων ἁπάντων, τεύξονταί τινος ἀντιλήψεως,	ἀγγέλου	πεμφθέντος εἰς τὴν αὐτῶν βοήθειαν.
[5, 11]	τὸν ναὸν, δεῖξον ἡμῖν τὰ	ἅγια	τῶν ἁγίων, ἀνάστησον τὸν βωμὸν,
[5, 6]	τε ἱερὸν ἐνέπρησε, τά τε	ἅγια	τῶν ἁγίων ἠρήμωσε, τάς τε
[5, 9]	καὶ ἐπὶ τὴν πόλιν τὴν	ἁγίαν.	Ἰδοὺ καὶ ἐνταῦθα χρόνος εἴρηται,
[5, 7]	αὐτοῦ ἀναστήσονται, καὶ βεβηλώσουσι τὸ	ἁγίασμα,	καὶ μεταστήσουσι τὸν ἐνδελεχισμόν· ἐνδελεχισμὸν
[5, 6]	τὸ πρόσωπόν σου ἐπὶ τὸ	ἁγίασμά	σου· κλῖνον, ὁ Θεός μου,
[5, 1]	ἀπολάβῃς ἡσύχαζε. Καὶ γὰρ οἱ	ἅγιοι	ἐκεῖνοι, ἕως ὅτε πρὸς τὴν
[5, 9]	καὶ προφήτην, καὶ τοῦ χρῖσαι	ἅγιον	ἁγίων, τουτέστι, στῆσαι λοιπὸν τὰς
[5, 7]	καὶ κατευωδώθη αὐτῷ. Καὶ τὸ	ἅγιον	ἐρημωθήσεται, καὶ ἐδόθη ἐπὶ τὴν
[5, 10]	τὴν πόλιν δὲ καὶ τὸ	ἅγιον	συνδιαφθαρεῖ σὺν τῷ ἡγουμένῳ τῷ
[5, 11]	Ἃ γὰρ ὁ Θεὸς ὁ	ἅγιος	βεβούλευται, φησὶ, τίς διασκεδάσει; καὶ
[5, 11]	Οἱ ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ	ἁγίῳ	ἀντιπίπτοντες, οἱ νεωτεροποιοὶ καὶ στασιασταί·
[5, 12]	Πατρὶ ἡ δόξα, ἅμα τῷ	ἁγίῳ	καὶ ζωοποιῷ Πνεύματι, νῦν καὶ
[5, 10]	ὁ προφήτης, ἑστὼς ἐν τόπῳ	ἁγίῳ·	ὁ ἀναγινώσκων νοείτω. Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 11]	δεῖξον ἡμῖν τὰ ἅγια τῶν	ἁγίων,	ἀνάστησον τὸν βωμὸν, καὶ θύσομεν
[5, 6]	ἐνέπρησε, τά τε ἅγια τῶν	ἁγίων	ἠρήμωσε, τάς τε θυσίας καθεῖλε,
[5, 7]	γὰρ βωμοῦ καθαιρεθέντος, καὶ τῶν	ἁγίων	καταπατηθέντων, εἴδωλον ἔστησεν ἔνδον, καὶ
[5, 11]	χεῖρας καλοῦντες ἐπὶ τὴν τῶν	ἁγίων	οἰκοδομήν· καὶ οὐκ ᾐσθάνοντο ἀδυνάτοις
[5, 9]	προφήτην, καὶ τοῦ χρῖσαι ἅγιον	ἁγίων,	τουτέστι, στῆσαι λοιπὸν τὰς προφητείας·
[5, 1]	λόγια γὰρ, φησὶ, Κυρίου, λόγια	ἁγνά·	ἀργύριον πεπυρωμένον δοκίμιον τῇ γῇ.
[5, 4]	τί; Διὰ τὴν πολλὴν αὐτῶν	ἀγνωμοσύνην	καὶ ἀναισχυντίαν, Ἐπειδὴ γὰρ παραυτὰ
[5, 5]	ἀρετὴν, καὶ τῶν Ἰουδαίων τὴν	ἀγνωμοσύνην.	Ὁ μὲν γὰρ μηδὲν ἑαυτῷ
[5, 11]	τὰς ἐρημίας μετῳκίζοντο, καὶ τὰς	ἀγορὰς	ἔφευγον· τότε δὴ ταῦτα ἐγίνετο,
[5, 9]	ὑπὲρ τῶν τυχόντων ἡμῖν ὁ	ἀγών.	Καὶ γὰρ ἄτοπον, ἐν Ὀλυμπιακοῖς
[5, 9]	ἀφίστασθαι, ἕως ἂν κρίσιν τὰ	ἀγωνίσματα	λάβῃ· νῦν δὲ ἡμῖν οὐχ
[5, 6]	τὴν διάνοιαν ἀπὸ τῶν συνεχῶν	ἀγωνισμάτων	καμοῦσαν. Φέρε οὖν ἐπανίωμεν ὅθεν
[5, 9]	τοῦ τῆς ἀφθαρσίας στεφάνου τῶν	ἀγώνων	ὄντων, ἐκλύεσθαι καὶ ταλαιπωρεῖν. Ὅτι
[5, 9]	ἄτοπον, ἐν Ὀλυμπιακοῖς μὲν καθημένους	ἀγῶσι	ἐκ μέσων νυκτῶν εἰς μεσημβρίαν
[5, 10]	ῥαγέντας, καθάπερ ἐν τοῖς Ὀλυμπιακοῖς	ἀγῶσιν,	ὥστε ἀναμφισβήτητον εἶναι τῆς Ἐκκλησίας
[5, 12]	ἐκεῖνο τέως δέομαι ὑμῶν, τοὺς	ἀδελφοὺς	διασῶσαι τοὺς ὑμετέρους, ἀπαλλάξαι τῆς
[5, 2]	καταχέασα μόνον, πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης	ᾄδεται,	καὶ χρόνου πλῆθος τοσοῦτον οὐκ
[5, 9]	τῶν ἁμαρτιῶν ἀνταπόδοσιν καὶ τῶν	ἀδικιῶν;	Οὐ γὰρ συγχωρεῖν, ἀλλ´ ἐπεξιέναι
[5, 6]	ἀνόμων, ἐχθίστων ἀποστατῶν, καὶ βασιλεῖ	ἀδίκῳ	καὶ πονηροτάτῳ παρὰ πᾶσαν τὴν
[5, 3]	καὶ οὐδὲ τῆς Ἐκκλησίας πύλαι	ᾅδου	κατίσχυσαν, καὶ ὅπερ ἐποίησεν ἡ
[5, 2]	μου τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ πύλαι	ᾅδου	οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς. Τί οὖν,
[5, 11]	ἐπέθηκε λειψάνοις. Ἐπειδὴ γὰρ Αἴλιος	Ἀδριανὸς	ἐχρημάτιζεν, οὕτω καὶ τὴν πόλιν
[5, 11]	καὶ καταφανές. Οὐδὲ γὰρ ἐπὶ	Ἀδριανοῦ	καὶ Κωνσταντίνου γέγονεν, ἀλλ´ ἐπὶ
[5, 11]	καὶ Τίτου γενομένην ἐρήμωσιν ἐπὶ	Ἀδριανοῦ	συστάντες οὗτοι οἱ Ἰουδαῖοι ἐσπούδαζον
[5, 11]	ἁγίων οἰκοδομήν· καὶ οὐκ ᾐσθάνοντο	ἀδυνάτοις	ἐπιχειροῦντες πράγμασιν, οὐδὲ συνεῖδον, ὅτι
[5, 11]	ἀναστήσῃ καὶ βουληθῇ μένειν, καθελεῖν	ἀδύνατον	ἀνθρώποις· οὕτως ἅπερ ἂν καθέλῃ
[5, 12]	καὶ ζωοποιῷ Πνεύματι, νῦν καὶ	ἀεὶ,	καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν
[5, 12]	καὶ φιλόνεικον, καὶ τοῖς φανεροῖς	ἀεὶ	μάχεσθαι μεμελετηκὸς πράγμασι. Βούλει καὶ
[5, 4]	παρὰ τοῦ Θεοῦ πιστεύωσιν αὐτοῖς	ἀεὶ	παραγίνεσθαι, τὰς μὲν διὰ τὰς
[5, 11]	~ιαʹ Ποῖοι τοίνυν ἐπεχείρησαν; Οἱ	ἀεὶ	τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτοντες,
[5, 8]	δύσιν, θεάσασθαι δὲ τράγον δι´	ἀέρος	φερόμενον· συῤῥήξαντα δὲ τῷ κριῷ,
[5, 3]	ἐποίησεν; εἰσελθὼν γὰρ εἰς τὰς	Ἀθήνας,	οὐκ ἀπὸ προφητῶν οὐδὲ ἐξ
[5, 5]	ἐπιστρέψω τὴν αἰχμαλωσίαν ὑμῶν, καὶ	ἀθροίσω	ὑμᾶς ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν,
[5, 12]	ἐκ τῆς τοῦ τόπου παρατηρήσεως,	αὶ	τὸ τῆς λατρείας ὑψηλότερον καὶ
[5, 11]	διὰ τῶν ἔργων ἐδήλου, ὅτε	αἱ	τοῦ Θεοῦ ψῆφοι πάντων εἰσὶ
[5, 9]	καὶ ταλαιπωρεῖν. Ὅτι μὲν οὖν	αἱ	τρεῖς προανηγορεύθησαν αἰχμαλωσίαι, ἡ μὲν
[5, 5]	κρινῶ ἐγώ· τὸν καταποντισμὸν τῶν	Αἰγυπτίων	λέγων, τὸν διὰ τῆς Ἐρυθρᾶς
[5, 7]	Δανιὴλ, ὅσα κακὰ ἐργάσεται τὴν	Αἴγυπτον	καὶ τὴν Παλαιστίνην, πῶς ἐπανήξει,
[5, 6]	τὸν λαόν σου ἐκ γῆς	Αἰγύπτου,	καὶ ἐποίησας σεαυτῷ ὄνομα ὡς
[5, 4]	καὶ νῦν μὲν ἐξελθόντες ἐξ	Αἰγύπτου,	τῆς θαλάσσης σχισθείσης, καὶ τῶν
[5, 5]	πρώτην {πρόῤῥησιν} ἐρῶ τὴν ἐν	Αἰγύπτῳ.	Πρὸς γοῦν τὸν Ἀβραὰμ διαλεγόμενος,
[5, 7]	(διαλεγόμενος, φησί· Καὶ ἰδοὺ τράγος	αἰγῶν	ἤρχετο ἀπὸ λιβὸς ἐπὶ πρόσωπον
[5, 3]	ὅτι καὶ πατέρων ἔσται παισὶν	αἰδεσιμώτερος,	καὶ πατράσι παίδων γλυκύτερος, καὶ
[5, 11]	πόλιν καλεῖσθαι ἐνομοθέτησεν, ἐκεῖθέν τε	Αἰλία	μέχρι τοῦ νῦν ὀνομάζεται ἀπὸ
[5, 11]	πόλεως ἐπέθηκε λειψάνοις. Ἐπειδὴ γὰρ	Αἴλιος	Ἀδριανὸς ἐχρημάτιζεν, οὕτω καὶ τὴν
[5, 9]	Δούλους, φησὶν, ἀπεκτείνατε, πρόσθετε καὶ	αἷμα	δεσποτικόν. Ὅρα σύμφωνα τὰ νοήματα.
[5, 3]	αὐτοὺς μαινομένους, καὶ ἐπιθυμοῦντας τὸ	αἷμα	τῶν μαθητῶν ἐκχέειν, βουλόμενος αὐτοὺς
[5, 12]	καπνοῦ καὶ κνίσσης, οὐδὲ δι´	αἱμάτων	καὶ λύτρων, ἀλλὰ διὰ τῆς
[5, 10]	παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις βδέλυγμα ἐκαλεῖτο,	αἰνιγματωδῶς	ἐμφαίνων τὸν ἀνδριάντα ἐκεῖνον, ὁμοῦ
[5, 6]	αὐτὸ καὶ ὁ Δανιὴλ ἐνταῦθα	αἰνίττεται,	καί φησιν· Ἦλθεν ἐφ´ ἡμᾶς
[5, 8]	λόγοι (τὸ ἀσαφὲς τῶν εἰρημένων	αἰνιττόμενος)	ἕως καιροῦ πέρατος. Εἶτα καὶ
[5, 9]	ἀνέγραψε, καὶ ὅτι ὑπ´ αὐτῶν	αἱρεθήσεται	τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ ναὸς
[5, 9]	ζηλῶσαι φιλονεικίαν. Εἰπὼν γὰρ ὅτι	αἱρεθήσεται	τὰ Ἱεροσόλυμα, οὐκ ἐτόλμησε προσθεῖναι
[5, 3]	μητέρων θυγατέρας, καὶ γονεῖς παίδων.	Αἱρήσονται	γὰρ οὐχὶ τῶν οἰκείων καταφρονεῖν
[5, 4]	μάθῃς ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ	αἰτίᾳ	τῆς (προῤῥήσεως, ἄκουε τί φησιν
[5, 7]	πεσοῦνται. Εἶτα φησὶ καὶ τὴν	αἰτίαν,	δι´ ἣν συνεχώρησεν αὐτοὺς ὁ
[5, 9]	τόλμημα. Εἶτά φησι καὶ τὴν	αἰτίαν,	Ἕως τοῦ παλαιωθῆναι παράπτωμα, καὶ
[5, 11]	ὄψει τὰ θεμέλια· κἂν τὴν	αἰτίαν	ζητήσῃς, οὐδεμίαν ἀλλ´ ἢ ταύτην
[5, 4]	ἀκουστά σοι ἐποίησα. Εἶτα τὴν	αἰτίαν	τῆς προῤῥήσεως λέγων, ἐπήγαγεν· Μήποτε
[5, 8]	καιροῦ πέρατος. Εἶτα καὶ τὴν	αἰτίαν	φησὶ τῆς συγχωρήσεως τῶν κακῶν,
[5, 7]	καὶ τίνος καλοῦντος, καὶ ποίας	αἰτίας	καταναγκαζούσης, λέγει λοιπὸν, καὶ τὴν
[5, 11]	ἀνδρὸς ἀσεβοῦς καὶ Ἕλληνος ταῦτα	αἰτοῦντες,	καὶ τὰς μιαρὰς ἐκείνου χεῖρας
[5, 9]	ἀλλὰ μεθ´ ὅσον ἔμελλεν ἡ	αἰχμαλωσία	ἀπαντήσεσθαι χρόνον πάλιν. Ἕτερον δέ
[5, 10]	πότε καὶ ὑπὸ τίνος ἡ	αἰχμαλωσία	ἔσται, προανεφώνησεν. Ὅτι δὲ περὶ
[5, 7]	πόλεως πάλιν διηγούμενος· καὶ ἐν	αἰχμαλωσίᾳ,	καὶ ἐν διαρπαγῇ ἡμερῶν· καὶ
[5, 9]	εἰπεῖν ὅσον ἔμελλε κρατεῖν ἡ	αἰχμαλωσία,	καὶ χρόνον μεθ´ ὃν ἀπαντᾷν
[5, 9]	καὶ ἔτη, ὅσα ἔμελλεν ἡ	αἰχμαλωσία	κρατεῖν, ἐπὶ τῆς Ῥωμαίων μὲν
[5, 4]	ἔμελλεν ἕξειν ὑμῖν ἡ παροῦσα	αἰχμαλωσία,	πᾶσα ἀνάγκη ἦν τοὺς προφήτας
[5, 9]	μὲν οὖν αἱ τρεῖς προανηγορεύθησαν	αἰχμαλωσίαι,	ἡ μὲν τετρακόσια ἔτη ἔχουσα,
[5, 10]	Ἀντίοχον τὸν Ἐπιφανῆ καὶ τὴν	αἰχμαλωσίαν	ἐκείνην, τριακόσια ἐνενήκοντα τέσσαρά ἐστιν
[5, 8]	τὴν ἀνατροπὴν, τὴν τῶν οἰκείων	αἰχμαλωσίαν,	ἐπεθύμει λοιπὸν τὸ τέλος αὐτῶν
[5, 10]	καὶ προαναφωνῶν τὴν μέλλουσαν ἔσεσθαι	αἰχμαλωσίαν,	καὶ δεικνὺς ὅτι περὶ αὐτῆς
[5, 7]	Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς, καὶ τὴν	αἰχμαλωσίαν,	καὶ τὴν ἅλωσιν, καὶ τὴν
[5, 8]	μετ´ ἀκριβείας ἁπάσης καὶ τὴν	αἰχμαλωσίαν	καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς αἰχμαλωσίας
[5, 9]	τὸ ζητούμενον ἐλθεῖν, τὴν παροῦσαν	αἰχμαλωσίαν,	καὶ τὴν δουλείαν ταύτην δὲ
[5, 10]	ἑβδομήκοντα ἀρίθμει, καὶ ὄψει τὴν	αἰχμαλωσίαν	ταύτην οὐκέτι τέλος ἔχουσαν. Καὶ
[5, 10]	ἀφανισμοῖς. Καὶ πάλιν λέγων τὴν	αἰχμαλωσίαν	ταύτην φησίν· Ἀρθήσεται θυμίαμα καὶ
[5, 8]	Χριστοῦ παρουσίαν γενόμενος, καὶ τὴν	αἰχμαλωσίαν	τὴν ὑπ´ αὐτοῦ προῤῥηθεῖσαν εἰπὼν,
[5, 5]	τόπον τοῦτον· καὶ ἐπιστρέψω τὴν	αἰχμαλωσίαν	ὑμῶν, καὶ ἀθροίσω ὑμᾶς ἐκ
[5, 9]	εἴρηται, φησί· χρόνος, οὐ τῆς	αἰχμαλωσίας,	ἀλλὰ μεθ´ ὅσον ἔμελλεν ἡ
[5, 1]	ἄλλοι ἅπαντες, οἱ ἐπὶ τῆς	αἰχμαλωσίας	διατρίβοντες, προσεδόκων ἀπολήψεσθαι τὴν ἑαυτῶν
[5, 12]	ταῦτα ἃ προέλεγον, ἐπὶ τῆς	αἰχμαλωσίας	ἐξέβη· ἀλλὰ παράγω προφήτην τὸν
[5, 12]	ἄλλων προφητῶν τῶν πρὸ τῆς	αἰχμαλωσίας,	ἵνα μὴ λέγῃς, ὅτι τὰ
[5, 10]	ὅταν τὰς μὲν ἄλλας φαίνωνται	αἰχμαλωσίας	οἱ προφῆται μετὰ διωρισμένων χρόνων
[5, 8]	αἰχμαλωσίαν καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν τῆς	αἰχμαλωσίας	προανεφώνησεν ὁ προφήτης; Καὶ ὅτι
[5, 8]	καὶ περὶ ταύτης διελέχθη τῆς	αἰχμαλωσίας	τῆς γενομένης, τὴν τοῦ προφήτου
[5, 6]	τὴν πόλιν, καθάπερ τινὰ γυναῖκα	αἰχμάλωτον,	καί φησιν· Ἐπίφανον τὸ πρόσωπόν
[5, 12]	καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς	αἰῶνας	τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
[5, 9]	λοιπόν. Καὶ τοῦ ἀγαγεῖν δικαιοσύνην	αἰώνιον.	Ποία δὲ δικαιοσύνη αἰώνιος, ἀλλ´
[5, 9]	δικαιοσύνην αἰώνιον. Ποία δὲ δικαιοσύνη	αἰώνιος,	ἀλλ´ ἢ ἡ παρὰ τοῦ
[5, 12]	καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν	αἰώνων.	Ἀμήν.
[5, 11]	δὲ οὐκ ὄντος, ἐναγὴς καὶ	ἀκάθαρτος	ἦν ἡ θυσία ὑμῶν. Διὰ
[5, 12]	λέγει θυσίαν, ὡς τῆς προτέρας	ἀκαθάρτου	οὔσης, οὐ διὰ τὴν οἰκείαν
[5, 3]	μαθητῶν ἐκχέειν, βουλόμενος αὐτοὺς τῆς	ἀκαθέκτου	μανίας κατασχεῖν, κελεύσας ἔξω ποιῆσαι
[5, 11]	τοῦ τόπου ἐκείνου, καὶ τῆς	ἀκαίρου	φιλονεικίας ἔστησεν οὐ μόνον τοὺς
[5, 4]	σιδηροῦν ὁ τράχηλός σου· τουτέστιν	ἀκαμπὴς,	καὶ τὸ μέτωπόν σου χαλκοῦν,
[5, 1]	σε τὴν ἄμαχον αὐτοῦ καὶ	ἀκαταγώνιστον	ἰσχύν. Ἀλλ´ οὐδὲ οὕτω πιστεύεις,
[5, 5]	καὶ τὸν μισθὸν οὐκ ἀπέλαβον,	ἄκοντας	αὐτοὺς ἀπαιτηθῆναι παρεσκεύασεν ὁ Θεός.
[5, 11]	οὕτως ὁ Θεὸς ἐθεραπεύετο, καὶ	ἄκοντες	ὡμολόγουν τότε ταῦτα, ἅπερ ἡμεῖς
[5, 12]	ἀλλ´ ἢ τὸν παρόντα τοῦτον;	Ἄκουε	γοῦν πῶς καὶ τὰ Εὐαγγέλια
[5, 5]	ἁπλῶς δουλώσουσιν, ἀλλὰ καὶ κακώσουσιν.	Ἄκουε	γοῦν πῶς μετὰ ταῦτα ἐξηγεῖται
[5, 4]	ἐστὶν ἡ αἰτίᾳ τῆς (προῤῥήσεως,	ἄκουε	τί φησιν ὁ μεγαλοφωνότατος Ἡσαΐας·
[5, 2]	Καὶ γὰρ ἐν ἐκκλησίαις ἁπάσαις	ἀκούομεν	τὴν γυναῖκα λαλουμένην, καὶ ἑστήκασιν
[5, 2]	τὴν γυναῖκα λαλουμένην, καὶ ἑστήκασιν	ἀκούοντες	ὕπατοι, στρατηγοὶ, ἄνδρες, γυναῖκες, περιφανεῖς,
[5, 2]	καταβληθείσης, καὶ τῆς διανοίας τῶν	ἀκουόντων	ἁπαλωτέρας οὔσης, τοσούτους συῤῥαγῆναι πολέμους,
[5, 2]	οἰκουμένης, μετὰ πάσης ἡσυχίας πάντες	ἀκούουσι	τοῦ τῆς γυναικὸς κατορθώματος, καὶ
[5, 7]	καλῶν. Μᾶλλον δὲ αὐτῆς βέλτιον	ἀκοῦσαι	τῆς ὁράσεως. Εἶδον γὰρ, φησὶν,
[5, 7]	λήψεται μεταβολήν. Εἴσεσθε δὲ σαφέστερον,	ἀκούσαντες	αὐτῆς τῆς ὁράσεως, ἣν διὰ
[5, 11]	θεασάμενοι ἐξέστησαν καὶ ᾐσχύνθησαν. Ταῦτα	ἀκούσας	ὁ βασιλεὺς Ἰουλιανὸς, καίτοι τοσαύτην
[5, 6]	τὴν στενοχωρίαν, καὶ τῆς κραυγῆς	ἀκούσας·	οὕτω δὴ καὶ ἡμᾶς ἀπάλλαξον
[5, 11]	ζητήσῃς, οὐδεμίαν ἀλλ´ ἢ ταύτην	ἀκούσεις.	Καὶ τούτου μάρτυρες ἡμεῖς πάντες·
[5, 5]	καὶ εἰκῆ προσίῃ, ἵνα μὴ	ἀκούσῃ	ὅπερ ἤκουσεν ὁ Ἱερεμίας· Μὴ
[5, 6]	ὑμᾶς ἔθνος ἀναιδὲς, οὗ οὐκ	ἀκούσῃ	τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἔσεσθε
[5, 12]	ἐκέλευσεν ὁ Μωϋσῆς. Ὅταν οὖν	ἀκούσῃς	τῶν προφητῶν προλεγόντων καὶ προαναφωνούντων,
[5, 10]	ἐπὶ τὴν ἐρήμωσιν. Ὅταν δὲ	ἀκούσῃς,	ὦ Ἰουδαῖε, συντέλειαν, τί λοιπὸν
[5, 4]	ἡμᾶς τῷ ὀνόματι Κυρίου, οὐκ	ἀκουσόμεθά	σου, ὅτι ποιοῦντες ποιήσομεν πάντα
[5, 6]	μου, τὸ οὖς σου, καὶ	ἄκουσον·	ἄνοιξον τοὺς ὀφθαλμούς σου, καὶ
[5, 12]	ἐκείνων τῶν παρ´ ὑμῖν καταλυθεισῶν;	Ἄκουσον	γοῦν τοῦ Μαλαχίου, τοῦ μετὰ
[5, 12]	τῆς τοῦ Πνεύματος προσάγεται χάριτος.	Ἄκουσον	δὴ καὶ ἑτέρου προφήτου τὸ
[5, 9]	φρονοῦντα. Ἐπειδὴ γὰρ εἶπεν ἐκεῖνα,	ἄκουσον	τί φησι μετὰ ταῦτα· Τὸν
[5, 4]	ἔρχεσθαι, πρὶν ἢ γενέσθαι, καὶ	ἀκουστά	σοι ἐποίησα. Εἶτα τὴν αἰτίαν
[5, 5]	βούλεσθε, καὶ τῆς εὐχῆς αὐτῆς	ἀκούσωμεν·	Ἐξωμολογησάμην γὰρ, φησὶ, καὶ εἶπον·
[5, 1]	καὶ τοῦτο σὺν Θεῷ μετὰ	ἀκριβείας	ἁπάσης ἀπεδείχθη. Εἰ γὰρ καὶ
[5, 6]	Ἰουδαίους κακὰ ἄνωθεν προηγορευμένα μετὰ	ἀκριβείας	ἁπάσης. Δύο μὲν δὴ ταύτας
[5, 7]	~ζʹ Καὶ ταῦτα ἅπαντα μετ´	ἀκριβείας	ἁπάσης, καὶ μέχρι μιᾶς ἡμέρας
[5, 8]	καὶ ἕως ἡμέρας μιᾶς, μετ´	ἀκριβείας	ἁπάσης καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ
[5, 5]	Μία μὲν αὕτη δουλεία μετὰ	ἀκριβείας	πάσης προδιηγόρευται· φέρε δὴ καὶ
[5, 5]	Καὶ γὰρ καὶ ταύτην μετὰ	ἀκριβείας	προανεφώνησεν ὁ Ἱερεμίας, οὕτως εἰπών·
[5, 5]	καὶ τὰ ἄλλα πάντα μετὰ	ἀκριβείας	προλέγων. Καὶ {τὴν} πρώτην {πρόῤῥησιν}
[5, 10]	ἑξήκοντα δύο. Ἐνταῦθά μοι μετὰ	ἀκριβείας	προσέχετε· τὸ γὰρ πᾶν ζήτημα
[5, 8]	ὅθεν ἡμῖν τὸ τῆς προφητείας	ἀκριβὲς	αὐτοῦ καὶ ἀπαράλλακτον ἐποίησε δῆλον.
[5, 1]	πολιτείαν. Οὕτω γὰρ ὑμεῖς τε	ἀκριβέστερον	εἴσεσθε τὰ ἀποστολικὰ δόγματα, ἐκεῖνοί
[5, 10]	πλείονα πάλιν ἐσόμενον. Εἶτα πάλιν	ἀκριβέστερον	λέγων φησὶ, Καὶ γνώσῃ καὶ
[5, 10]	Καὶ ταῦτα ὁ Ἔσδρας ἡμῖν	ἀκριβῶς	διηγήσατο. Ἂν τοίνυν ἐντεῦθεν τετρακόσια
[5, 12]	τὴν ἀλήθειαν. Οὐδὲν γὰρ ὄφελος	ἀκροάσεως,	ὅταν ἡ διὰ τῶν ἔργων
[5, 1]	τοσαύτην ὑμῖν περὶ τὴν πνευματικὴν	ἀκρόασιν	ἐπιθυμίαν ἐνθείς. Καθάπερ γὰρ οἱ
[5, 9]	τῇ κεφαλῇ θερμὴν δέχεσθαι τὴν	ἀκτῖνα,	καὶ μὴ πρότερον ἀφίστασθαι, ἕως
[5, 2]	προεῖπεν, ἴδωμεν. Προσῆλθεν αὐτῷ γυνὴ,	ἀλάβαστρον	μύρου ἔχουσα πολυτίμου, καὶ κατέχεε
[5, 4]	ἐπειδὴ φιλόνεικοί τινες ὄντες καὶ	ἀλαζόνες,	καὶ μετὰ τὴν ἔκβασιν ἠναισχύντουν
[5, 7]	δὲ τὸν τῶν Ἑλλήνων βασιλέα,	Ἀλέξανδρον	λέγω τὸν Μακεδόνα, τέσσαρα κέρατα
[5, 6]	Ἀντιόχου τοῦ Ἐπιφανοῦς. Ἐπειδὴ γὰρ	Ἀλέξανδρος	ὁ τῶν Μακεδόνων βασιλεὺς, Δαρεῖον
[5, 7]	προστίθησιν. Ἀρξάμενος γὰρ ἀπὸ τῆς	Ἀλεξάνδρου	βασιλείας, πάλιν τε πρὸς τῷ
[5, 7]	γῆν. Εἶτα περὶ τοῦ Μακεδόνος	Ἀλεξάνδρου	(διαλεγόμενος, φησί· Καὶ ἰδοὺ τράγος
[5, 7]	μετὰ ταῦτα λέγων τὴν τελευτὴν	Ἀλεξάνδρου,	καὶ τὴν τῶν τεσσάρων βασιλέων
[5, 7]	Εἶτα λέγων τὴν συμβολὴν τοῦ	Ἀλεξάνδρου	τὴν πρὸς τὸν Δαρεῖον γενομένην,
[5, 12]	προσκυοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ	ἀληθείᾳ	δεῖ προσυνεῖν. Ταῦτα δὲ ἔλεγε,
[5, 2]	μαρτυροῦντα χρόνον τῇ τῶν προειρημένων	ἀληθείᾳ,	μὴ ἀναισχύντει περαιτέρω, μηδὲ φιλονείκει
[5, 12]	τῆς πλάνης, ἐπαναγαγεῖν ἐπὶ τὴν	ἀλήθειαν.	Οὐδὲν γὰρ ὄφελος ἀκροάσεως, ὅταν
[5, 3]	τῇ παραθέσει τοῦ ψεύδους τὴν	ἀλήθειαν	συσκιάσαι σπεύδων· ἀλλ´ οὐδὲ ἐκεῖ
[5, 4]	Πλὴν ἀλλ´ ἐπειδὴ πολλὴ τῆς	ἀληθείας	ἡ περιουσία, τὰ Εὐαγγέλια ἀφεὶς,
[5, 3]	ὦ Ἰουδαῖε, καὶ μάθε τῆς	ἀληθείας	τὴν ὑπεροχήν. Τίς πλάνος τοσαύτας
[5, 3]	~γʹ Καὶ ὅτι τοῦτό ἐστιν	ἀληθὲς,	ἀναλόγισαι πόσοι δόγματα ἠβουλήθησαν εἰσαγαγεῖν
[5, 4]	πραγμάτων. Καὶ ὅτι τοῦτό ἐστιν	ἀληθὲς,	καὶ πάντα αὐτοῖς προανεφώνει τὰ
[5, 3]	ἐκεῖνα ἦν καὶ φαντασία, καὶ	ἀληθὲς	οὐδὲν, ἔσβεσται, καὶ τέλος εὐθὺς
[5, 2]	ἂν δὲ ἴδῃς ἐν ἅπασιν	ἀληθεύοντα,	καὶ ταύτην τέλος εἰληφυῖαν τὴν
[5, 1]	ἴδωμέν τινας ἀνθρώπους ἐν ἅπασιν	ἀληθεύοντας,	καὶ μηδὲν μηδαμοῦ ψευδομένους, κἂν
[5, 1]	οὖν ὅταν ἴδωμεν ψευδομένους, κἂν	ἀληθεύωσιν	ἔν τισιν, οὐδὲ ἐκεῖνα ῥᾳδίως
[5, 3]	αὐτοῦ τὴν παρουσίαν καὶ τὴν	ἀληθῆ	οἰκονομίαν, εἰσήνεγκεν ἀπατεῶνάς τινας, οὓς
[5, 4]	χρόνου καὶ μὴ διαφθαρῆναι ῥᾳδίως,	ἀλλ´	ἀναμεῖναι τὴν ἔκβασιν τῶν ἐν
[5, 1]	καὶ τῆς οἰκουμένης ἁπάσης Δεσπότην,	ἀλλ´	ἄνθρωπον ἕνα τῶν πολλῶν. Φέρε
[5, 12]	ἁπλῶς εἶπεν, Ἐν παντὶ τόπῳ,	ἀλλ´,	Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν·
[5, 12]	πόλει, καθάπερ ἐπὶ τῶν Ἰουδαίων,	ἀλλ´	Ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν
[5, 2]	ἀπὸ τῆς τῶν βασιλέων εἰρήνης,	ἀλλ´	ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ δυνάμεως
[5, 3]	οὐδὲ ἐξ Εὐαγγελίων αὐτοῖς διελέγετο,	ἀλλ´	ἀπὸ τοῦ βωμοῦ τὴν παραίνεσιν
[5, 3]	ἐκεῖ τι ἴσχυσεν, οὐδὲ ἐνταῦθα,	ἀλλ´	αὐτὸ δὴ τοῦτο μάλιστα τὴν
[5, 1]	τούτων οὐκ ἄγγελον, οὐκ ἀρχάγγελον,	ἀλλ´	αὐτὸν τὸν τῆς οἰκουμένης ἁπάσης
[5, 5]	τῆς κολάσεως, τὴν ἱκετηρίαν προσάγομεν·	ἀλλ´	ἀφέντες ὀλίγας ἡμέρας αὐτοὺς σωφρονισθῆναι,
[5, 10]	οὐχ ἡμερῶν φησιν, οὐδὲ μηνῶν,	ἀλλ´	ἑβδομάδας ἐνιαυτῶν. Ἀπὸ γὰρ Κύρου
[5, 12]	Καίτοι γε οὐκ ἐφεῖτο τοῦτο,	ἀλλ´	εἰς ἕνα τόπον λατρεύειν ἐκέλευσεν
[5, 4]	ἀναστήσεται, οὐδὲ ἐμὸν τοῦτο ἦν,	ἀλλ´	ἐκείνων, δεῖξαι τοὐναντίον ὅτι ἀναστήσεται.
[5, 5]	τότε προσεύχεται, καὶ οὐχ ἁπλῶς,	ἀλλ´	ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν σάκκῳ
[5, 2]	ἐν θεάτρῳ παρελθοῦσα τοῦτο εἰργάσατο,	ἀλλ´	ἐν οἰκίᾳ, δέκα μόνον παρόντων
[5, 12]	γὰρ εἶπεν, Ἐν τῷ Ἰσραὴλ,	ἀλλ´,	Ἐν τοῖς ἔθνεσι. Καὶ ἵνα
[5, 4]	οὐδὲ ἁπλῶς ἐν τόμῳ γράφει,	ἀλλ´	ἐν τόμῳ καινῷ, δυναμένῳ πρὸς
[5, 12]	κατασκαφῆς ἅπαντα ταῦτα συνποδέδεικται· πλὴν	ἀλλ´	ἐνῆν καὶ προφήτας παραγαγεῖν ῥητῶς
[5, 3]	ἄνομος, μὴ ὢν ἄνομος Θεῷ,	ἀλλ´	ἔννομος Χριστῷ. Οὕτω καὶ ἡ
[5, 4]	μηδέποτε τὸν ναὸν ἀναστήσεσθαι. Πλὴν	ἀλλ´	ἐπειδὴ πολλὴ τῆς ἀληθείας ἡ
[5, 3]	κείμενα τῶν προφητῶν ἦσαν τιμιώτερα,	ἀλλ´	ἐπειδὴ πρὸς Ἕλληνας διελέγετο τοὺς
[5, 3]	σύγκρισιν τοῦτο ποιῶν εἶπον, φησὶν,	ἀλλ´	ἐπειδὴ πρὸς Ἰουδαίους διαλέγομαι, τοὺς
[5, 9]	πάλιν, οὐδὲ χρόνον γράψαι διωρισμένον·	ἀλλ´	ἐπειδὴ συνεῖδε τὸν προφήτην οὐχ
[5, 9]	τῶν ἀδικιῶν; Οὐ γὰρ συγχωρεῖν,	ἀλλ´	ἐπεξιέναι τοῖς ἁμαρτήμασιν αὐτῶν ἠπείλησεν
[5, 11]	ἐπὶ Ἀδριανοῦ καὶ Κωνσταντίνου γέγονεν,	ἀλλ´	ἐπὶ βασιλέως πρὸ εἴκοσι ἐτῶν
[5, 10]	Οὐκ ἐπὶ Κύρου δὲ ᾠκοδομήθη,	ἀλλ´	ἐπὶ τοῦ Ἀρταξέρξου τοῦ Μακρόχειρος.
[5, 12]	μηδένα ἕτερον τόπον ἀνάγειν θυσίαν,	ἀλλ´	ἢ εἰς τὸν τόπον ὃν
[5, 9]	αἰώνιον. Ποία δὲ δικαιοσύνη αἰώνιος,	ἀλλ´	ἢ ἡ παρὰ τοῦ Χριστοῦ
[5, 11]	κἂν τὴν αἰτίαν ζητήσῃς, οὐδεμίαν	ἀλλ´	ἢ ταύτην ἀκούσεις. Καὶ τούτου
[5, 12]	ἂν ἔχοις εἰπεῖν ἕτερον καιρὸν,	ἀλλ´	ἢ τὸν παρόντα τοῦτον; Ἄκουε
[5, 12]	ἂν ἔχοις ἕτερον εἰπεῖν καιρὸν,	ἀλλ´	ἢ τοῦτον τὸν μετὰ τὴν
[5, 9]	συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν; Πολλὰ, φησὶν, ἁμαρτάνουσιν·	ἀλλ´	ἡ κορωνὶς τῶν κακῶν τότε
[5, 11]	ὅτι Χριστιανοὶ ταῦτα ἐπελθόντες διεκώλυσαν,	ἀλλ´	ἡνίκα τὰ ἡμέτερα ἠλαύνετο, ἡνίκα
[5, 3]	Ἀπολλώνιος ὁ ἐκ Τυάνων πεποιηκέναι;	Ἀλλ´	ἵνα μάθῃς ὅτι ψεῦδος πάντα
[5, 11]	ἐῶσαν ἀναστῆναι τὸν ναὸν ἐκεῖνον.	Ἀλλ´	ὁ δρασσόμενος τοὺς σοφοὺς ἐν
[5, 9]	σου ἐπὶ τὸν λαόν σου·	ἀλλ´	ὁ Θεὸς ἀλλοτριοῦται αὐτὸν λοιπὸν
[5, 1]	ἐρήμωσιν προαναφωνῶν τὴν εἰς τέλος.	Ἀλλ´	ὁ Ἰουδαῖος παραγράφεται τὴν μαρτυρίαν
[5, 8]	οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, Ὁ φθάσας,	ἀλλ´	Ὁ ὑπομείνας καὶ φθάσας. Ἆρα
[5, 8]	οὐχ ἁπλῶς εἶπεν, ὁ φθάσας,	ἀλλ´	Ὁ ὑπομένων καὶ φθάσας. Ἐπειδὴ
[5, 12]	ἀναγκασθήσονται συνάγεσθαι πάντοθεν οἱ ἄνθρωποι,	ἀλλ´	οἴκοι καθήμενος ἕκαστος θεραπεύσει τὸ
[5, 1]	τοῖς νόμοις τοῖς προτέροις βιώσεσθαι·	ἀλλ´	ὅμως καὶ φανερὰν ὑπόσχεσιν ἔχοντες
[5, 2]	οἰκείοις, καὶ φίλοι φίλοις συνεῤῥήγνυντο·	ἀλλ´	ὅμως οὐδὲν τούτων κατέλυσε τὴν
[5, 2]	οἰκίᾳ, δέκα μόνον παρόντων ἀνθρώπων.	Ἀλλ´	ὅμως οὔτε ἡ εὐτέλεια τοῦ
[5, 11]	ἀπώλοντο, ἐπειδὴ πῦρ ἀλλότριον εἰσήνεγκαν.	Ἀλλ´	ὅμως πρὸς ἅπαντα τυφλώττοντες παρεκάλουν
[5, 2]	ἀνέστησαν, καὶ προσόδους μυρίας προσεκτήσαντο·	ἀλλ´	ὅμως σεσίγηνται μετὰ τῶν οἰκείων
[5, 6]	οἰκτιρμόνων ἥψησαν τὰ τέκνα αὐτῶν.	Ἀλλ´	ὅμως τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν εἰπὼν
[5, 3]	Διαγόρας, Πυθαγόρας, καὶ ἕτεροι μύριοι·	ἀλλ´	ὅμως τοσοῦτον ἀπέσχον περιγενέσθαι, ὡς
[5, 3]	οὐδὲ οὕτως ἐχρῆν ἀναισχυντεῖν, πλὴν	ἀλλ´	ὅμως ὑπελέλειπτό τις τοῖς φιλονεικεῖν
[5, 6]	καὶ δῆλον ἐκ τῶν ἑξῆς.	Ἀλλ´	ὅπερ ἔλεγον· δεῖ γὰρ ἐπὶ
[5, 12]	παραγαγεῖν ῥητῶς αὐτὸ τοῦτο λέγοντας.	Ἀλλ´	ὁρῶ κεκμηκότας ὑμᾶς τῷ μήκει
[5, 5]	ὑπὲρ αὐτῶν τὴν ἱκετηρίαν ἔθηκεν,	ἀλλ´	ὅτε εἶδε πληρωθέντα τὰ ἑβδομήκοντα
[5, 5]	αὐτῶν, ὅτι οὐκ εἰσακούσομαί σου.	Ἀλλ´	ὅτε τὴν ἀπόφασιν εἶδε πληρωθεῖσαν,
[5, 9]	Ῥωμαίων μὲν οὐδὲν τοιοῦτον εἶπεν·	ἀλλ´	ὅτι μὲν ἐρημωθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα
[5, 5]	οἱ παραβαίνοντες αὐτοῦ τὰς ἐντολάς;	Ἀλλ´	οὐ διὰ τούτους ταῦτα λέγω,
[5, 3]	ψεύδους τὴν ἀλήθειαν συσκιάσαι σπεύδων·	ἀλλ´	οὐδὲ ἐκεῖ τι ἴσχυσεν, οὐδὲ
[5, 1]	ἄμαχον αὐτοῦ καὶ ἀκαταγώνιστον ἰσχύν.	Ἀλλ´	οὐδὲ οὕτω πιστεύεις, οὐδὲ νομίζεις
[5, 12]	ἀποδείξεως μαρτυρίαν ὁρῶν σου καταψηφιζομένην;	Ἀλλ´	οὐδὲν θαυμαστόν· τοιοῦτον γὰρ ὑμῶν
[5, 2]	ψευδῆ ταύτην εἶναι τὴν προαναφώνησιν;	Ἀλλ´	οὐκ ἀνέξεται τῶν πραγμάτων ἡ
[5, 12]	ἐναντιοῦται καὶ μάχεται τῷ Μωϋσῇ.	Ἀλλ´	οὐκ ἔστι μάχη καὶ φιλονεικία·
[5, 9]	ὁ ἀνὴρ ὁ ταῦτα γράψας,	ἀλλ´	οὖν οὐκ ἠνέσχετο τὴν ὑμετέραν
[5, 9]	ἡμῖν οὐχ ὑπὲρ στεφάνου τοιούτου,	ἀλλ´	ὑπὲρ τοῦ τῆς ἀφθαρσίας στεφάνου
[5, 6]	παρενέβαλλον οὐχ ἁπλῶς οὐδὲ εἰκῆ,	ἀλλ´	ὥστε μικρὸν ὑμῶν διαναπαῦσαι τὴν
[5, 2]	ἴσχυσεν αὐτῆς ἀφανίσαι τὴν μνήμην·	ἀλλὰ	βασιλίδων πασῶν, καὶ βασιλέων ἁπάντων
[5, 12]	εἰρημένα οὐ δι´ ὑμᾶς εἴρηται,	ἀλλὰ	δι´ ἐκείνους τοὺς ἀσθενοῦντας, ἵνα
[5, 7]	οὐκ ἀπὸ τῆς οἰκείας γνώμης,	ἀλλὰ	διὰ τὴν ὀργὴν τοῦ Θεοῦ
[5, 12]	οὐ διὰ τὴν οἰκείαν φύσιν,	ἀλλὰ	διὰ τὴν προαίρεσιν τῶν προσαγόντων.
[5, 12]	οὐδὲ δι´ αἱμάτων καὶ λύτρων,	ἀλλὰ	διὰ τῆς τοῦ Πνεύματος προσάγεται
[5, 5]	διὰ τούτους ταῦτα λέγω, φησὶν,	ἀλλὰ	διὰ τοὺς προγόνους τοὺς ἄνωθεν,
[5, 9]	δι´ ἣν ἅπαντα ταῦτα ἐκινήσαμεν.	Ἀλλὰ	διανάστητέ μοι νῦν· οὐδὲ γὰρ
[5, 2]	τοῦτο μόνον προεῖπεν καὶ προανεφώνησεν,	ἀλλὰ	καὶ ἄλλα πολλὰ τῶν μελλόντων
[5, 3]	εἰ δὲ οὐχὶ πεντήκοντα μόνον,	ἀλλὰ	καὶ ἑκατὸν, καὶ δὶς τοσαῦτα,
[5, 4]	Βαραχίου. Καὶ οὐ τοῦτο μόνον,	ἀλλὰ	καὶ ἐν τόμῳ καινῷ τὴν
[5, 4]	ὁ Θεὸς, οὐκ ἐντεῦθεν μόνον,	ἀλλὰ	καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν συμβάντων
[5, 2]	ἐλαττωθῆναι τὰ καθ´ ἡμᾶς πράγματα,	ἀλλὰ	καὶ ἐπιδοῦναι πλέον, τοῦτό ἐστι
[5, 8]	μόνον μέχρις ἐνιαυτῶν καὶ μηνῶν,	ἀλλὰ	καὶ ἕως ἡμέρας μιᾶς, μετ´
[5, 11]	μόνον τοὺς τὸ ἔργον ἐπιχειρήσαντας,	ἀλλὰ	καὶ Ἰουδαῖοι πολλοὶ τοῦτο θεασάμενοι
[5, 5]	δουλείας, ὅτι οὐχ ἁπλῶς δουλώσουσιν,	ἀλλὰ	καὶ κακώσουσιν. Ἄκουε γοῦν πῶς
[5, 4]	οἱ προφῆται τὰ ἐσόμενα μόνον,	ἀλλὰ	καὶ μάρτυρας ἐλάμβανον τῶν γινομένων.
[5, 3]	Χριστὸς οὐκ ἔγραψε πολιτείαν μόνον,	ἀλλὰ	καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης αὐτὴν
[5, 2]	οὐ παρὰ τῶν ἔξωθεν μόνον,	ἀλλὰ	καὶ παρὰ τῶν οἰκείων αὐτῶν.
[5, 2]	Οὐ γὰρ πολῖται πολίταις μόνον,	ἀλλὰ	καὶ συγγενεῖς συγγενέσι, καὶ οἰκεῖοι
[5, 4]	τῶν συμβαινόντων τοῖς εἰδώλοις λογίζωνται,	ἀλλὰ	καὶ τὰς τιμωρίας καὶ τὰς
[5, 1]	μόνον, ἐκείνων ἀποῤῥάψαι τὰ στόματα,	ἀλλὰ	καὶ τὴν Ἐκκλησίαν (παιδεῦσαι μειζόνως
[5, 3]	οὐχὶ τῶν οἰκείων καταφρονεῖν μόνον,	ἀλλὰ	καὶ τὴν ψυχὴν ἐπιδοῦναι τὴν
[5, 10]	ταύτῃ δὲ μηδένα χρόνον ὁρίσαντες,	ἀλλὰ	καὶ τὸ ἐναντίον προσειπόντες, ὅτι
[5, 11]	τε πολλοὺς ἀνθρώπους, οὐ μὴν	ἀλλὰ	καὶ τοὺς λίθους τοῦ τόπου
[5, 10]	δείκνυμι οὐχ (ἅπαξ, οὐδὲ δὶς,	ἀλλὰ	καὶ τρὶς ἐπιχειρήσαντας καὶ ῥαγέντας,
[5, 3]	εἰρήνην, φησὶν, ἐπὶ τὴν γῆν,	ἀλλὰ	μάχαιραν· οὐ τὴν γνώμην τὴν
[5, 9]	φησί· χρόνος, οὐ τῆς αἰχμαλωσίας,	ἀλλὰ	μεθ´ ὅσον ἔμελλεν ἡ αἰχμαλωσία
[5, 3]	δέκα, καὶ εἴκοσι, καὶ ἑκατὸν,	ἀλλὰ	πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης, ἐν πόλεσιν
[5, 12]	τὰ τῆς τοῦ Θεοῦ θεραπείας,	ἀλλὰ	πάντες αὐτὸν εἴσονται λοιπὸν ἄνθρωποι.
[5, 12]	προέλεγον, ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας ἐξέβη·	ἀλλὰ	παράγω προφήτην τὸν μετὰ τὴν
[5, 11]	πόλεως ἔξω θύειν οὐκ ἔνι,	ἀλλὰ	παρανομοῦσι πᾶν ὁτιοῦν ἐπιτελοῦντες ἐπὶ
[5, 5]	οὐδεμίαν χωρὶς προῤῥήσεως αὐτοῖς ἐπήγαγεν,	ἀλλὰ	πάσας αὐτοῖς προλεχθῆναι παρεσκεύασεν ὁ
[5, 12]	τοίνυν προδῶτε τὴν σωτηρίαν ἐκείνων,	ἀλλὰ	περιεργασάμενοι καὶ πολυπραγμονήσαντες, τοὺς νοσοῦντας
[5, 10]	ἀπὸ τῆς ἡμέρας τῆς ἐπανόδου·	ἀλλὰ	πόθεν; Ἀπὸ ἐξόδου λόγου, τοῦ
[5, 3]	ὁ Χριστὸς οὐχὶ πλάνος ἦν,	ἀλλὰ	σωτὴρ, καὶ εὐεργέτης, καὶ κηδεμὼν,
[5, 11]	μηκέτι τοῖς αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν πράγμασιν.	Ἀλλὰ	ταῦτα μὲν ἀρχαῖα καὶ παλαιά·
[5, 3]	ἐξ οἰκείας τοῦτο ποιοῦμεν γνώμης,	ἀλλὰ	τῇ ἀσθενείᾳ τῶν Ἰουδαίων συγκαταβαίνοντες,
[5, 6]	φησὶν, οὐκ ἀπὸ κατορθωμάτων (ἔσωσας,	ἀλλὰ	τὴν θλῖψιν ἰδὼν καὶ τὴν
[5, 12]	μηδὲ τὴν θυσίαν τὴν ἡμετέραν,	ἀλλὰ	τὴν Ἰουδαϊκὴν, καὶ παράνομος ἔσται
[5, 10]	λέγει τὴν ἐρήμωσιν τοῦ ναοῦ,	ἀλλὰ	τὴν μετ´ ἐκείνην, τὴν ἐπὶ
[5, 8]	οἱ σωτηρίας ὄντες ἄξιοι. ~ηʹ	Ἀλλὰ	τὸ ζητούμενον οὔπω καὶ νῦν
[5, 3]	τὴν γνώμην τὴν ἑαυτοῦ λέγων,	ἀλλὰ	τὸ τέλος τῶν ἐκβαινόντων πραγμάτων.
[5, 8]	μεταβολὴν, οὐκ ἐκείνους μακαρίζει ἁπλῶς,	ἀλλὰ	τοὺς ἐν τοῖς καιροῖς τῶν
[5, 8]	μέγιστον ἀναφύσαντα κέρας· οὗ κλασθέντος,	ἄλλα	ἀναβλαστῆσαι τέσσαρα καθ´ ἕκαστον τῶν
[5, 5]	καὶ τὴν ἐπάνοδον, καὶ τὰ	ἄλλα	πάντα μετὰ ἀκριβείας προλέγων. Καὶ
[5, 2]	προεῖπεν καὶ προανεφώνησεν, ἀλλὰ καὶ	ἄλλα	πολλὰ τῶν μελλόντων ἐκβήσεσθαι μετὰ
[5, 8]	ὅτι Ἀπὸ τοῦ καιροῦ τῆς	ἀλλάξεως	τοῦ ἐνδελεχισμοῦ, τουτέστιν, ἀπὸ τῆς
[5, 10]	ὑπολέλειπται λόγος, ὅταν τὰς μὲν	ἄλλας	φαίνωνται αἰχμαλωσίας οἱ προφῆται μετὰ
[5, 7]	Πτολεμαῖοι καὶ οἱ Σέλευκοι συῤῥαγέντες	ἀλλήλοις	ἐποίησαν, καὶ οἱ στρατηγοὶ τούτων
[5, 4]	γάρ τινες ὑπὲρ ὁτουοῦν πρὸς	ἀλλήλους	ἀμφισβητῶσι, καὶ θάτερος ὧν λέγει
[5, 8]	ἐξ αὐτῶν δὲ ἀνασχεῖν καὶ	ἄλλο	μικρότερον ἐνέγραψεν αὐξῆσαν. Ἔλεγε δὲ
[5, 2]	τὸ ἄσημον τοῦ τόπου, οὔτε	ἄλλο	οὐδὲν ἴσχυσεν αὐτῆς ἀφανίσαι τὴν
[5, 2]	φανερωτέροις πράγμασιν. Τί οὖν καὶ	ἄλλο	προεῖπεν, ἴδωμεν. Προσῆλθεν αὐτῷ γυνὴ,
[5, 1]	τρεῖς, καὶ Δανιὴλ, καὶ οἱ	ἄλλοι	ἅπαντες, οἱ ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας
[5, 10]	φωνή· οὐδὲ γὰρ ἂν ἔχοιμεν	ἄλλον	καιρὸν εἰπεῖν, ἐν ᾧ ταῦτα
[5, 11]	πᾶν ὁτιοῦν ἐπιτελοῦντες ἐπὶ γῆς	ἀλλοτρίας.	Ὥστε εἰ βούλει, ἔφασαν, ἡμᾶς
[5, 11]	παῖδες Ἀαρὼν ἀπώλοντο, ἐπειδὴ πῦρ	ἀλλότριον	εἰσήνεγκαν. Ἀλλ´ ὅμως πρὸς ἅπαντα
[5, 5]	προστάγματά σου, καὶ νῦν μακαρίζομεν	ἀλλοτρίους·	καὶ ἀνοικοδομοῦνται οἱ ποιοῦντες ἀνομήματα.
[5, 9]	λαόν σου· ἀλλ´ ὁ Θεὸς	ἀλλοτριοῦται	αὐτὸν λοιπὸν διὰ τὸ μέλλον
[5, 12]	τοῦ Μαλαχίου, τοῦ μετὰ τοὺς	ἄλλους	προφήτας ἐλθόντος· οὐδὲ γὰρ Ἡσαΐου
[5, 8]	μεθ´ ὑπερβολῆς ἁπάσης, καὶ τῶν	ἄλλων	αὐτὸν προθεὶς προφητῶν ἁπάντων, ἦλθε
[5, 4]	τῆς θαλάσσης σχισθείσης, καὶ τῶν	ἄλλων	θαυμάτων γινομένων, ἐπιλαθόμενοι τοῦ ταῦτα
[5, 12]	τέως, οὐδὲ Ἱερεμίου, οὐδὲ τῶν	ἄλλων	προφητῶν τῶν πρὸ τῆς αἰχμαλωσίας,
[5, 12]	ἔλεγε· Θυμίαμα βδέλυγμά μοί ἐστιν.	Ἄλλως	δὲ, καὶ αὐτὴν τὴν θυσίαν
[5, 3]	ναὸς πεσεῖται, καὶ τὰ Ἱεροσόλυμα	ἁλώσεται,	καὶ οὐκέτι τῶν Ἰουδαίων ἔσται
[5, 3]	πλείονα παρῆλθον ἔτη μετὰ τὴν	ἅλωσιν,	καὶ οὐδὲ ἴχνος οὐδὲ σκιά
[5, 7]	καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν, καὶ τὴν	ἅλωσιν,	καὶ τὴν ἐρήμωσιν τοῦ ἱεροῦ,
[5, 1]	δόγματα, ἐκεῖνοί τε μειζόνως ἀσεβοῦντες	ἁλώσονται.	Παρέξομεν δὲ μάρτυρα τούτων οὐκ
[5, 12]	οὗ τῷ Πατρὶ ἡ δόξα,	ἅμα	τῷ ἁγίῳ καὶ ζωοποιῷ Πνεύματι,
[5, 9]	τοῦ συντελεσθῆναι ἁμαρτίαν; Πολλὰ, φησὶν,	ἁμαρτάνουσιν·	ἀλλ´ ἡ κορωνὶς τῶν κακῶν
[5, 5]	τῶν προφητῶν. Μία γὰρ τοῖς	ἁμαρτάνουσιν	ἀπολογία μόνη μετὰ τὰ ἁμαρτήματα
[5, 9]	γὰρ συγχωρεῖν, ἀλλ´ ἐπεξιέναι τοῖς	ἁμαρτήμασιν	αὐτῶν ἠπείλησεν ὁ Θεός. ~ιʹ
[5, 5]	οἰκέτας μετὰ πολλὰ καὶ μεγάλα	ἁμαρτήματα	εἰς δεσμωτήριον ἐμβάλλοντας, οὐκ εὐθέως,
[5, 5]	οἱ δὲ μυρία συνειδότες ἑαυτοῖς	ἁμαρτήματα	ἔλεγον, ὅτι Ἐφυλάξαμεν τὰς ἐντολάς
[5, 5]	οὕτω τοῖς πονηροῖς μετὰ τὰ	ἁμαρτήματα	ἐπαίρεσθαι. Ὁ μηδὲν ἑαυτῷ συνειδὼς
[5, 5]	ἁμαρτάνουσιν ἀπολογία μόνη μετὰ τὰ	ἁμαρτήματα	ὑπολέλειπται, τὸ τὰς οἰκείας ἁμαρτίας
[5, 6]	δεικνὺς, ὅτι οὐδὲν οὐδέπω τῶν	ἁμαρτημάτων	ἄξιον ὑπέμειναν, οὐδὲ διελύσαντο τὰ
[5, 5]	ἔδωκαν, οὐκ ἀξίαν μὲν τῶν	ἁμαρτημάτων,	ἔδωκαν δ´ οὖν ὅμως, προσέρχεται
[5, 6]	Θεὸν ἐξομολογούμενοι, περὶ τῶν κοινῶν	ἁμαρτημάτων	ἔλεγον· Παρέδωκας ἡμᾶς εἰς χεῖρας
[5, 7]	καὶ ἐδόθη ἐπὶ τὴν θυσίαν	ἁμαρτία.	Τοῦ γὰρ βωμοῦ καθαιρεθέντος, καὶ
[5, 9]	Πληρώσατε· ὁ προφήτης φησὶ, Τελεσθῆναι	ἁμαρτίαν,	καὶ Τοῦ σφραγίσαι ἁμαρτίας. Τί
[5, 9]	Τί ἐστιν, Ἕως τοῦ συντελεσθῆναι	ἁμαρτίαν;	Πολλὰ, φησὶν, ἁμαρτάνουσιν· ἀλλ´ ἡ
[5, 9]	παλαιωθῆναι παράπτωμα, καὶ τοῦ συντελεσθῆναι	ἁμαρτίαν.	Τί ἐστιν, Ἕως τοῦ συντελεσθῆναι
[5, 6]	τέκνα αὐτῶν. Ἀλλ´ ὅμως τὰς	ἁμαρτίας	αὐτῶν εἰπὼν ἃς ἥμαρτον, καὶ
[5, 5]	ἁμαρτήματα ὑπολέλειπται, τὸ τὰς οἰκείας	ἁμαρτίας	ὁμολογεῖν. Σὺ δέ μοι σκόπει
[5, 4]	παραγίνεσθαι, τὰς μὲν διὰ τὰς	ἁμαρτίας,	τὰς δὲ διὰ φιλανθρωπίαν, ἄνωθεν
[5, 9]	Τελεσθῆναι ἁμαρτίαν, καὶ Τοῦ σφραγίσαι	ἁμαρτίας.	Τί ἐστι σφραγίσαι; Ὥστε μηδὲν
[5, 9]	ἐνταῦθα ἀπειλεῖ ἐρήμωσιν, καὶ τῶν	ἁμαρτιῶν	ἀνταπόδοσιν καὶ τῶν ἀδικιῶν; Οὐ
[5, 1]	τῶν τιμωριῶν ἐπαίδευσέ σε τὴν	ἄμαχον	αὐτοῦ καὶ ἀκαταγώνιστον ἰσχύν. Ἀλλ´
[5, 3]	πραγμάτων ἐδηλοῦτο ἡ θεία καὶ	ἄμαχος	δύναμις, καὶ τὸ σόφισμα τοῦτο
[5, 12]	εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.	Ἀμήν.
[5, 11]	τὸν δὲ Θεῷ πολεμοῦντα περιγενέσθαι	ἀμήχανον.	Συῤῥήξαντες τοίνυν τῷ βασιλεῖ, πάλιν
[5, 11]	τοῦ καθελόντος αὐτῶν τὴν πόλιν,	ἀμήχανον	τὰ τῇ θείᾳ δόξαντα ψήφῳ
[5, 12]	καταλιμπάνηται πρόφασις. ~ιβʹ Ἔτι οὖν	ἀμφισβητεῖς,	ὦ Ἰουδαῖε, καὶ τὴν ἀπὸ
[5, 4]	τινες ὑπὲρ ὁτουοῦν πρὸς ἀλλήλους	ἀμφισβητῶσι,	καὶ θάτερος ὧν λέγει ἐγγράφως
[5, 7]	(δεῖ γὰρ ἐπιτεμεῖν) καὶ συνέτριψεν	ἀμφότερα	τὰ κέρατα αὐτοῦ, καὶ οὐκ
[5, 8]	Ἆρα τί τούτου σαφέστερον γένοιτ´	ἄν;	Ὁρᾷς πῶς οὐ μόνον μέχρις
[5, 8]	Ἆρα τί τούτου σαφέστερον γένοιτ´	ἄν;	~Ὥρα δὴ λοιπὸν, εἰ μὴ
[5, 11]	τίς ἀποστρέψει; Ὥσπερ γὰρ ἃ	ἂν	ἀναστήσῃ καὶ βουληθῇ μένειν, καθελεῖν
[5, 1]	εἰπὲ πρὸς αὐτόν· Οὐκοῦν ἕως	ἂν	ἀπολάβῃς ἡσύχαζε. Καὶ γὰρ οἱ
[5, 2]	ἐν ἁπάσαις πόλεσιν· καὶ ὅπουπερ	ἂν	ἀφίκῃ τῆς οἰκουμένης, μετὰ πάσης
[5, 2]	καταδέξῃ, μηδὲ νομίσῃς εἶναι πιστήν·	ἂν	δὲ ἴδῃς ἐν ἅπασιν ἀληθεύοντα,
[5, 12]	δόξης, τοῦτο καὶ ἐνταῦθα θαῤῥοῦντες	(ἂν	εἴποιμεν, ὅτι συγκρινομένη πρὸς ἐκείνην
[5, 8]	τῆς συγχωρήσεως τῶν κακῶν, Ἕως	ἂν	ἐκλεγῶσι καὶ λευκανθῶσι καὶ πυρωθῶσιν
[5, 12]	ἢ εἰς τὸν τόπον ὃν	ἂν	ἐκλέξηται Κύριος ὁ Θεὸς, καὶ
[5, 10]	ἐστὶν ἡ φωνή· οὐδὲ γὰρ	ἂν	ἔχοιμεν ἄλλον καιρὸν εἰπεῖν, ἐν
[5, 12]	ἕκαστος θεραπεύσει τὸ θεῖον, τίνα	ἂν	ἔχοις εἰπεῖν ἕτερον καιρὸν, ἀλλ´
[5, 12]	Θεῷ; πότε θυσία καθαρά; Οὐκ	ἂν	ἔχοις ἕτερον εἰπεῖν καιρὸν, ἀλλ´
[5, 10]	καὶ τῆς οἰκοδομῆς ἅψασθαι, πάντως	ἂν	ἰσχύσαμεν καὶ ἠνύσαμεν· νυνὶ δὲ
[5, 11]	καθελεῖν ἀδύνατον ἀνθρώποις· οὕτως ἅπερ	ἂν	καθέλῃ καὶ βούληται μένειν καθῃρημένα,
[5, 9]	καὶ μὴ πρότερον ἀφίστασθαι, ἕως	ἂν	κρίσιν τὰ ἀγωνίσματα λάβῃ· νῦν
[5, 10]	ἐπεχείρησαν οἰκοδομῆσαι τὸν ναὸν, εἶχον	ἂν	λέγειν, ὅτι Εἴ γε ἠβουλήθημεν
[5, 12]	ἐκείνην αὕτη ἡ θυσία, κυρίως	ἂν	λεχθείη καὶ μόνη καθαρά. Οὐ
[5, 2]	τὸ τοιαῦτα προαναφωνεῖν; καὶ τίς	ἂν	ταῦτα εἴποι νοῦν ἔχων; Τὸ
[5, 10]	ὁ Ἔσδρας ἡμῖν ἀκριβῶς διηγήσατο.	Ἂν	τοίνυν ἐντεῦθεν τετρακόσια καὶ ὀγδοήκοντα
[5, 7]	τῷ τράγῳ ἐκείνῳ κέρας θεωρητὸν	ἀνὰ	μέσον τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ. Εἶτα
[5, 5]	ἀναγράφων οὕτως ἔλεγεν· Ἵππον καὶ	ἀναβάτην	ἔῤῥιψεν εἰς θάλασσαν. Εἶτα καὶ
[5, 10]	ἔσται λοιπὸν, οὐδὲ ῥίζα πάλιν	ἀναβλαστάνουσα,	καὶ ἕως τέλους πολέμου συντετμημένου
[5, 8]	ἀναφύσαντα κέρας· οὗ κλασθέντος, ἄλλα	ἀναβλαστῆσαι	τέσσαρα καθ´ ἕκαστον τῶν ἀνέμων
[5, 8]	βασιλέα, καὶ τὴν τῶν τεσσάρων	ἀναβλάστησιν	ἐκπεσόντος ἐκείνου, καὶ τὴν πρὸς
[5, 8]	τελευταῖον αὐτῶν ὑψηλότερον ἔχοντα. Ἔπειτα	ἀναβλέψαι	μὲν πρὸς τὴν δύσιν, θεάσασθαι
[5, 12]	κελεύοντος εἰς μηδένα ἕτερον τόπον	ἀνάγειν	θυσίαν, ἀλλ´ ἢ εἰς τὸν
[5, 9]	αὐτῷ, συγγράψας κατέλιπεν, ὥστε τοὺς	ἀναγινώσκοντας	καὶ τὰ συμβαίνοντα σκοποῦντας θαυμάζειν
[5, 10]	ἑστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ· ὁ	ἀναγινώσκων	νοείτω. Ἐπειδὴ γὰρ ἅπαν εἴδωλον,
[5, 4]	ἕτερος ἐπιλαμβάνηται τῶν λεγομένων, αὐτὸς	ἀναγκάζεται	λοιπὸν μάρτυρας ἢ καὶ ἑτέρους
[5, 12]	πόλιν, οὐδὲ εἰς ἕνα τόπον	ἀναγκασθήσονται	συνάγεσθαι πάντοθεν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλ´
[5, 4]	ὑμῖν ἡ παροῦσα αἰχμαλωσία, πᾶσα	ἀνάγκη	ἦν τοὺς προφήτας ταῦτα προαναφωνεῖν,
[5, 4]	ἀπολήψονται· καίτοι γε οὐδεμίαν εἶχον	ἀνάγκην	ἀποδεῖξαι, ὅτι οὐκ ἀναστήσεται, οὐδὲ
[5, 11]	τοίνυν τῷ βασιλεῖ, πάλιν εἰς	ἀνάγκην	αὐτὸν κατέστησαν παντελοῦς ἐρημώσεως. Καθελὼν
[5, 12]	Ταῦτα δὲ ἔλεγε, τήν τε	ἀνάγκην	ἡμῶν ύων λοιπὸν τὴν ἐκ
[5, 6]	Ποία κατάρα αὕτη; Βούλεσθε ἵνα	ἀναγνῶμεν	αὐτήν; Ἐὰν μὴ λατρεύσητε Κυρίῳ
[5, 5]	ὃν ἐν ταῖς ᾠδαῖς Μωϋσῆς	ἀναγράφων	οὕτως ἔλεγεν· Ἵππον καὶ ἀναβάτην
[5, 6]	φησὶν, ἐπάξω ἐφ´ ὑμᾶς ἔθνος	ἀναιδὲς,	οὗ οὐκ ἀκούσῃ τῆς φωνῆς
[5, 6]	ὅτι Ἐπάξω ἐφ´ ὑμᾶς ἔθνος	ἀναιδές.	Τοῦτο αὐτὸ καὶ ὁ Δανιὴλ
[5, 10]	τοῖς εἰρημένοις, τῇ τῆς θυσίας	ἀναιρέσει	καὶ τῆς σπονδῆς, ἕτερον ἔσται
[5, 12]	προλέγων, καὶ τὴν τῶν θυσιῶν	ἀναίρεσιν,	οὕτω πώς φησιν ὁ Μαλαχίας
[5, 8]	τὸ ἔθνος, καὶ τὴν πόλιν	ἀναιρήσειν	κατὰ κράτος, καὶ συλήσειν τὸν
[5, 2]	τῇ τῶν προειρημένων ἀληθείᾳ, μὴ	ἀναισχύντει	περαιτέρω, μηδὲ φιλονείκει τοῖς ἡλίου
[5, 11]	λείψανα ἀφανίσας πάντα, ἵνα μηδὲ	ἀναισχυντεῖν	ἔχωσι λοιπὸν, τὸν ἀνδριάντα ἔστησε
[5, 3]	μάλιστα μὲν οὐδὲ οὕτως ἐχρῆν	ἀναισχυντεῖν,	πλὴν ἀλλ´ ὅμως ὑπελέλειπτό τις
[5, 3]	τίνος ἕνεκεν εἰκῆ καὶ μάτην	ἀναισχυντεῖς;	~(δʹ Ἤρκει μὲν οὖν καὶ
[5, 2]	Ἐρώτησον τὸν Ἰουδαῖον· κἂν μυριάκις	ἀναισχυντῇ	πρὸς τὴν πρόῤῥησιν ταύτην ἀντιβλέψαι
[5, 3]	χρόνου μαρτυρίας ἐπιστομιζούσης σου τὴν	ἀναισχυντίαν;	Εἰ μὲν οὖν μετὰ τὴνἅλωσιν
[5, 4]	τὴν πολλὴν αὐτῶν ἀγνωμοσύνην καὶ	ἀναισχυντίαν,	Ἐπειδὴ γὰρ παραυτὰ τὰς εὐεργεσίας
[5, 1]	οὖν τὸ τὴν τῶν Ἰουδαίων	ἀναισχυντίαν	ἐπιστομίσαι, καὶ δεῖξαι παρανομοῦντας αὐτοὺς,
[5, 11]	δὴ ταῦτα ἐγίνετο, ἵνα μηδεμία	ἀναισχυντίας	αὐτοῖς καταλιμπάνηται πρόφασις. ~ιβʹ Ἔτι
[5, 11]	ἀνίατον τῆς ἥττης καὶ τῆς	ἀναισχυντίας	ἐκείνης ἔλεγχον, τὸ ὄνομα τὸ
[5, 11]	οὐκ ᾐσχύνοντο οἱ μιαροὶ καὶ	ἀναίσχυντοι	παρὰ ἀνδρὸς ἀσεβοῦς καὶ Ἕλληνος
[5, 12]	γὰρ ὑμῶν τὸ ἔθνος ἄνωθεν	(ἀναίσχυντον	καὶ φιλόνεικον, καὶ τοῖς φανεροῖς
[5, 4]	τὸ μέτωπόν σου χαλκοῦν, τουτέστιν	ἀναίσχυντον.	Οὕτω γοῦν καὶ ἡμῖν ἔθος
[5, 11]	Ὁρᾷς τὴν πρώτην ἐπιχείρησιν τῶν	ἀναισχύντων	Ἰουδαίων; Βλέπε καὶ τὴν μετ´
[5, 3]	Καὶ ὅτι τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς,	ἀναλόγισαι	πόσοι δόγματα ἠβουλήθησαν εἰσαγαγεῖν παρ´
[5, 4]	καὶ μὴ διαφθαρῆναι ῥᾳδίως, ἀλλ´	ἀναμεῖναι	τὴν ἔκβασιν τῶν ἐν αὐτῷ
[5, 3]	θείᾳ δυνάμει πάντα ἐργάζεται, μικρὸν	ἀναμείνατε,	καὶ αὐτὴ τῶν πραγμάτων ὑμᾶς
[5, 9]	νυκτῶν εἰς μεσημβρίαν μέσην καρτερεῖν,	ἀναμένοντας	ἰδεῖν εἰς τίνα ὁ στέφανος
[5, 10]	ἐν τοῖς Ὀλυμπιακοῖς ἀγῶσιν, ὥστε	ἀναμφισβήτητον	εἶναι τῆς Ἐκκλησίας τὸν στέφανον.
[5, 7]	μεταξὺ τῶν κακῶν ἐκείνων δυνήσονται	ἀναπνεῦσαι	καὶ ἀνενεγκεῖν ἐκ τῶν κατειληφότων
[5, 3]	εἰς ἄρχοντας, καὶ εἰς προστάτας	ἀναῤῥηθέντων,	καὶ σβεσθέντων εὐθέως, ἐπιχειρήσωμεν ταῖς
[5, 7]	τέσσαρα κέρατα τοὺς μετ´ ἐκεῖνον	ἀναστάντας	ὕστερον, κέρας ὕστατον αὐτὸν τὸν
[5, 8]	πολίταις ἰδεῖν μετὰ πολλὰς γενεὰς,	ἀναστάντι	αὐτῷ δειχθῆναι κριὸν μέγαν, πολλὰ
[5, 10]	καὶ περίτειχος. Ἐπειδὰν οὖν, φησὶν,	ἀναστῇ,	καὶ τὸ οἰκεῖον ἀπολάβῃ σχῆμα,
[5, 8]	ἁπτομένου αὐτοῦ καὶ μεταξὺ κελεύοντος	ἀναστῆναι,	καὶ τὰ μέλλοντα συμβήσεσθαι τοῖς
[5, 11]	τὴν ἀπόφασιν, τὴν οὐκ ἐῶσαν	ἀναστῆναι	τὸν ναὸν ἐκεῖνον. Ἀλλ´ ὁ
[5, 11]	καθέλῃ καὶ βούληται μένειν καθῃρημένα,	ἀναστῆσαι	πάλιν οὐκ ἔνι. Ἔστω δὲ,
[5, 4]	ἡμῖν τοῦ μηδέποτε τὸν ναὸν	ἀναστήσεσθαι.	Πλὴν ἀλλ´ ἐπειδὴ πολλὴ τῆς
[5, 4]	ἀλλ´ ἐκείνων, δεῖξαι τοὐναντίον ὅτι	ἀναστήσεται.	Ἐγὼ μὲν γὰρ ἔχω τὴν
[5, 1]	τοῦτο ἀποδείξωμεν πάλιν, ὅτι οὔτε	ἀναστήσεται	λοιπὸν ὁ ναὸς, οὐδὲ εἰς
[5, 7]	Ἐντῷ καιρῷ γὰρ ἐκείνῳ, φησὶν,	ἀναστήσεται	Μιχαὴλ, ὁ ἄρχων ὁ μέγας,
[5, 4]	εἶχον ἀνάγκην ἀποδεῖξαι, ὅτι οὐκ	ἀναστήσεται,	οὐδὲ ἐμὸν τοῦτο ἦν, ἀλλ´
[5, 4]	Καὶ ἐχρῆν αὐτοὺς δεῖξαι, ὅτι	ἀναστήσεται	πάλιν ἡ πόλις· ἐπεὶ καὶ
[5, 9]	ἐτόλμησε προσθεῖναι καὶ εἰπεῖν, ὅτι	ἀναστήσεται	πάλιν, οὐδὲ χρόνον γράψαι διωρισμένον·
[5, 4]	εἰς μέσον τὸν λέγοντα, ὅτι	ἀναστήσεται	πάντως ἡ πόλις. Ὅτι γὰρ
[5, 11]	ἀποστρέψει; Ὥσπερ γὰρ ἃ ἂν	ἀναστήσῃ	καὶ βουληθῇ μένειν, καθελεῖν ἀδύνατον
[5, 11]	ἡμῖν τὰ ἅγια τῶν ἁγίων,	ἀνάστησον	τὸν βωμὸν, καὶ θύσομεν καὶ
[5, 11]	ἰδεῖν, ἀπόδος ἡμῖν τὴν πόλιν,	ἀνάστησον	τὸν ναὸν, δεῖξον ἡμῖν τὰ
[5, 7]	καί φησι· Βραχίονες ἐξ αὐτοῦ	ἀναστήσονται,	καὶ βεβηλώσουσι τὸ ἁγίασμα, καὶ
[5, 8]	ἀνέμων τετραμμένα· ἐξ αὐτῶν δὲ	ἀνασχεῖν	καὶ ἄλλο μικρότερον ἐνέγραψεν αὐξῆσαν.
[5, 7]	πρὸς τὸν νότον καὶ πρὸς	ἀνατολήν.	Καὶ δηλῶν ὅτι τὴν Ἰουδαϊκὴν
[5, 12]	Ἐν παντὶ τόπῳ, ἀλλ´, Ἀπὸ	ἀνατολῶν	ἡλίου μέχρι δυσμῶν· δεικνὺς ὅτι,
[5, 12]	ἐπὶ τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ´ Ἀπὸ	ἀνατολῶν	ἡλίου μέχρι δυσμῶν τὴν θεραπείαν
[5, 12]	λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ὅτι ἀπὸ	ἀνατολῶν	ἡλίου μέχρι δυσμῶν τὸ ὄνομά
[5, 8]	τὸν ἐμπρησμὸν, τῆς πολιτείας τὴν	ἀνατροπὴν,	τὴν τῶν οἰκείων αἰχμαλωσίαν, ἐπεθύμει
[5, 8]	ὑψηλότερον, ἐκ τοῦ μετώπου μέγιστον	ἀναφύσαντα	κέρας· οὗ κλασθέντος, ἄλλα ἀναβλαστῆσαι
[5, 2]	καὶ ἑστήκασιν ἀκούοντες ὕπατοι, στρατηγοὶ,	ἄνδρες,	γυναῖκες, περιφανεῖς, ἐπίσημοι, λαμπροὶ ἐν
[5, 3]	τινα ἑαυτόν· καὶ ἠκολούθησαν αὐτῷ	ἄνδρες	τετρακόσιοι· κἀκεῖνος ἀπώλετο, καὶ πάντες
[5, 10]	βδέλυγμα ἐκαλεῖτο, αἰνιγματωδῶς ἐμφαίνων τὸν	ἀνδριάντα	ἐκεῖνον, ὁμοῦ καὶ πότε καὶ
[5, 11]	μηδὲ ἀναισχυντεῖν ἔχωσι λοιπὸν, τὸν	ἀνδριάντα	ἔστησε τὸν ἑαυτοῦ· εἶτα συνιδὼν,
[5, 10]	καλῶν, βδέλυγμα δὲ ἐρημώσεως τὸν	ἀνδριάντα,	ὃν ἔστησεν ὁ τὴν πόλιν
[5, 11]	οἱ μιαροὶ καὶ ἀναίσχυντοι παρὰ	ἀνδρὸς	ἀσεβοῦς καὶ Ἕλληνος ταῦτα αἰτοῦντες,
[5, 3]	πατράσι παίδων γλυκύτερος, καὶ γυναιξὶν	ἀνδρῶν	ποθεινότερος; Καὶ ταῦτα οὐκ ἐν
[5, 7]	τοῦ ἑτέρου, καὶ τὸ ὑψηλὸν	ἀνέβαινεν	ἐπ´ ἐσχάτων. Καὶ εἶδον τὸν
[5, 7]	κέρας αὐτοῦ τὸ μέγα, καὶ	ἀνέβη	ἕτερα τέσσαρα κέρατα ὑποκάτωθεν αὐτοῦ
[5, 9]	καὶ περὶ τῆς Ῥωμαίων ἡγεμονίας	ἀνέγραψε,	καὶ ὅτι ὑπ´ αὐτῶν αἱρεθήσεται
[5, 8]	τῷ ἐν Σούσοις ὁ Δανιὴλ	ἀνέγραψε·	κρῖναι δὲ αὐτῷ τὴν ὄψιν
[5, 8]	Δανιὴλ πολλοῖς ἔτεσιν ἔμπροσθεν, καὶ	ἀνέγραψε	τὰ γενησόμενα. Ἆρα τί τούτου
[5, 8]	τοῦ ὑστέρου τοῦ μετ´ ἐκεῖνα	ἀνελθόντος.	Καὶ ἵνα μή τις ὑποπτεύῃ
[5, 10]	ἔτους τῆς βασιλείας αὐτοῦ, Νεεμίας	ἀνελθὼν	τὴν πόλιν ἀνέστησεν. Καὶ ταῦτα
[5, 6]	Δαρεῖον τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα	ἀνελὼν,	εἰς ἑαυτὸν τὴν ἀρχὴν περιέστησε,
[5, 9]	ἔσται, ὅταν τὸν Δεσπότην αὐτῶν	ἀνέλωσι.	Τοῦτό φησι καὶ ὁ Χριστός·
[5, 3]	πράγματα· ὅπερ οὖν καὶ ἐγένετο.	Ἀνέμειναν,	καὶ δι´ αὐτῶν τῶν πραγμάτων
[5, 7]	ὑποκάτωθεν αὐτοῦ κατὰ τοὺς τέσσαρας	ἀνέμους	τοῦ οὐρανοῦ. Ἐντεῦθεν λοιπὸν ἐπὶ
[5, 8]	ἀναβλαστῆσαι τέσσαρα καθ´ ἕκαστον τῶν	ἀνέμων	τετραμμένα· ἐξ αὐτῶν δὲ ἀνασχεῖν
[5, 7]	κακῶν ἐκείνων δυνήσονται ἀναπνεῦσαι καὶ	ἀνενεγκεῖν	ἐκ τῶν κατειληφότων αὐτοὺς δεινῶν·
[5, 2]	εἶναι τὴν προαναφώνησιν; Ἀλλ´ οὐκ	ἀνέξεται	τῶν πραγμάτων ἡ μαρτυρία, κἂν
[5, 2]	γοῦν πόλεμοι κατὰ τῆς Ἐκκλησίας	ἀνεῤῥιπίσθησαν;	Καὶ στρατόπεδα πολλὰ παρεσκευάσθησαν, καὶ
[5, 8]	τὴν εὐσέβειαν, εἶτα τυχόντας τῆς	ἀνέσεως.	Διὰ τοῦτο οὐχ ἁπλῶς εἶπεν,
[5, 4]	ὅτι ἔπεσε, καὶ ὅτι οὐκ	ἀνέστη	ἡ πόλις ἐπὶ χρόνον τοσοῦτον
[5, 3]	Πρὸ γὰρ τούτων τῶν ἡμερῶν	ἀνέστη	Θευδᾶς, λέγων εἶναί τινα ἑαυτόν·
[5, 3]	αὐτῷ διεσκορπίσθησαν. Καὶ μετ´ ἐκεῖνον	ἀνέστη	Ἰούδας ὁ Γαλιλαῖος, ὃς ἀπέστησεν
[5, 1]	ἔθνος πανταχοῦ διέσπειρε· διδάσκων ὅτι	ἀνέστη	καὶ ζῇ, καὶ νῦν ἐστιν
[5, 2]	καὶ ἔθνη διέσωσαν, καὶ πόλεις	ἀνέστησαν,	καὶ προσόδους μυρίας προσεκτήσαντο· ἀλλ´
[5, 10]	αὐτοῦ, Νεεμίας ἀνελθὼν τὴν πόλιν	ἀνέστησεν.	Καὶ ταῦτα ὁ Ἔσδρας ἡμῖν
[5, 4]	πεποιηκότος Θεοῦ, τοῖς οὐ θεοῖς	ἀνετίθεσαν	τὰ γινόμενα, καὶ τῷ Ἀαρὼν
[5, 1]	τὴν μαρτυρίαν πάντως, καὶ οὐκ	ἀνέχεται	τῶν εἰρημένων. Ἐχθρὸς γὰρ, φησὶν,
[5, 4]	μὴ εἰδότας χαλκοπροσώπους καλεῖν. Καὶ	ἀνήγγειλά	σοι, φησὶν ἃ μέλλει ἐπὶ
[5, 11]	ναοῦ. Ὁ δὲ καὶ χρήματα	ἀνήλωσε,	καὶ ἐπιστάτας τοῦ ἔργου ἔπεμψε
[5, 9]	εἰ καὶ Ἰουδαῖος ἦν ὁ	ἀνὴρ	ὁ ταῦτα γράψας, ἀλλ´ οὖν
[5, 10]	πότε δὴ τοῦτο γέγονε; πότε	ἀνῃρέθησαν	προφητεῖαι παντελῶς; πότε τὸ χρῖσμα
[5, 12]	λήψεται τέλος, τὰ δὲ ἡμέτερα	ἀνθήσει,	καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐκταθήσεται
[5, 11]	ζῇν πάντες ἐκινδυνεύομεν, καὶ παῤῥησία	ἀνθρωπίνη	πᾶσα παρῃρεῖτο, καὶ τὰ Ἑλληνικὰ
[5, 11]	τῇ θείᾳ δόξαντα ψήφῳ δύναμιν	ἀνθρωπίνην	παρατρέψαι ποτέ. Ἃ γὰρ ὁ
[5, 2]	φήμην ταύτην διασπείραντος; Ταῦτα οὖν	ἀνθρωπίνης	δυνάμεως, εἰπέ μοι, τὸ τοιαῦτα
[5, 12]	τόπον ἀναγκασθήσονται συνάγεσθαι πάντοθεν οἱ	ἄνθρωποι,	ἀλλ´ οἴκοι καθήμενος ἕκαστος θεραπεύσει
[5, 12]	ἀλλὰ πάντες αὐτὸν εἴσονται λοιπὸν	ἄνθρωποι.	Ὁ οὖν Σοφονίας οὕτω πώς
[5, 3]	μετὰ χρόνον τοσοῦτον, οἱ δὲ	ἄνθρωποι	οἱ πιστεύσαντες αὐτῷ καὶ πατέρων
[5, 3]	Τίς ταῦτα ἴσχυσέ ποτε ἐν	ἀνθρώποις;	εἰπέ μοι. Οὗτος τοίνυν ὁ
[5, 12]	ἔθνη· ἐκεῖνός φησιν, Ἐπὶ πᾶσιν	ἀνθρώποις.	Οὗτος εἶπεν, Ἐξολοθρεύσει τοὺς θεοὺς
[5, 11]	καὶ βουληθῇ μένειν, καθελεῖν ἀδύνατον	ἀνθρώποις·	οὕτως ἅπερ ἂν καθέλῃ καὶ
[5, 12]	τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν	ἀνθρώποις	παιδεύουσα ἡμᾶς. Οὗτος εἶπεν, Ἐπὶ
[5, 3]	ἔλεγεν· Προσέχετε ἑαυτοῖς ἐπὶ τοῖς	ἀνθρώποις	τούτοις, τί μέλλετε πράσσειν. Πρὸ
[5, 3]	Ἰουδαίων συγκαταβαίνοντες, τῶν νομιζόντων αὐτὸν	ἄνθρωπον	εἶναι ψιλόν· ἐπεὶ καὶ Παῦλος
[5, 1]	τῆς οἰκουμένης ἁπάσης Δεσπότην, ἀλλ´	ἄνθρωπον	ἕνα τῶν πολλῶν. Φέρε οὖν,
[5, 3]	πραγμάτων. Ἦλθον γὰρ διχάσαι, φησὶν,	ἄνθρωπον	κατὰτοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ νύμφην
[5, 3]	πρὸς Ἰουδαίους ὁ λόγος, τοὺς	ἄνθρωπον	ψιλὸν εἶναι νομίζοντας τὸν Χριστὸν
[5, 3]	τοῦ τέλους εἴσεσθε σαφῶς, εἴτε	ἄνθρωπός	ἐστι πλάνος, ὡς φατὲ, καὶ
[5, 3]	καὶ κατασκευάσαι δυνατὸν, εἴ γε	ἄνθρωπος	ἦν εἷς τῶν πολλῶν; πόθεν
[5, 3]	εἰπέ μοι, εἴ γε ψιλὸς	ἄνθρωπος	ἦν καὶ τῶν πολλῶν εἷς;
[5, 11]	οὐδὲ συνεῖδον, ὅτι εἰ μὲν	ἄνθρωπος	ἦν ὁ καταλύσας ἐκεῖνα, ἐνῆν
[5, 11]	καταλύσας ἐκεῖνα, ἐνῆν καὶ παρὰ	(ἀνθρώπου	πάλιν λαβεῖν αὐτά· Θεοῦ δὲ
[5, 10]	ἅπαν εἴδωλον, καὶ πᾶν τύπωμα	ἀνθρώπου	παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις βδέλυγμα ἐκαλεῖτο,
[5, 1]	τὴν ἐξέτασιν; Ὅταν ἴδωμέν τινας	ἀνθρώπους	ἐν ἅπασιν ἀληθεύοντας, καὶ μηδὲν
[5, 11]	θεμελίων εὐθέως κατέφλεξέ τε πολλοὺς	ἀνθρώπους,	οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τοὺς
[5, 6]	ἐπ´ αὐτῆς. Ἐπειδὴ γὰρ τοὺς	ἀνθρώπους	περιελθὼν, οὐδένα ἑώρα δυνάμενον ἵλεω
[5, 4]	φησί· Μάρτυράς μοι ποίησον πιστοὺς	ἀνθρώπους,	τὸν Οὐρίαν τὸν ἱερέα, καὶ
[5, 1]	πολλῶν. Φέρε οὖν, ὡς ἐπ´	ἀνθρώπῳ	ποιησώμεθα τὴν ἐξέτασιν. Πῶς δὲ
[5, 2]	ἐν οἰκίᾳ, δέκα μόνον παρόντων	ἀνθρώπων.	Ἀλλ´ ὅμως οὔτε ἡ εὐτέλεια
[5, 5]	Τί ποιεῖς, ὦ Δανιήλ; ὑπὲρ	ἀνθρώπων	ἡμαρτηκότων καὶ προσκεκρουκότων πρεσβεύων, τῶν
[5, 3]	ἔσται, ὅτι, ἐὰν ᾖ ἐξ	ἀνθρώπων,	καταλυθήσεται; Πεῖραν ἐλάβετε, φησὶν, ἀπὸ
[5, 1]	τὴν ἐξέτασιν. Πῶς δὲ ἐπ´	ἀνθρώπων	ποιούμεθα τὴν ἐξέτασιν; Ὅταν ἴδωμέν
[5, 1]	τίς ἐστι καὶ παράβασις, καὶ	ἀνθρώπων	πρὸς Θεὸν μάχη καὶ πόλεμος·
[5, 5]	ἐν σποδῷ. Καὶ ὅπερ ἐπ´	ἀνθρώπων	συμβαίνειν ἔθος, τοῦτο καὶ ἐπὶ
[5, 3]	ἑαυτοῖς, ὅτι, ἐὰν ᾖ ἐξ	ἀνθρώπων	τὸ ἔργον τοῦτο, καταλυθήσεται· εἰ
[5, 11]	καταπεσεῖν, ὥστε αὐτοῖς ἐνθεῖναι καυτῆρα	ἀνίατον	τῆς ἥττης καὶ τῆς ἀναισχυντίας
[5, 11]	ναὸν ἐδίδου, καὶ τὸν βωμὸν	ἀνίστα,	καθάπερ ὑμεῖς ὑποπτεύετε μάτην· μὴ
[5, 1]	γὰρ οἱ φίλοινοι καὶ φιλοπόται,	ἀνιστάμενοι	καθ´ ἑκάστην ἡμέραν περιεργάζονται καὶ
[5, 1]	καὶ ὑμεῖς καθ´ ἑκάστην ἡμέραν	ἀνιστάμενοι	περιεργάζεσθε, ποῦ παραίνεσις, καὶ συμβουλὴ,
[5, 1]	πολιτείαν, καὶ τὸν ναὸν ὁρᾷν	ἀνιστάμενον,	ὅπερ οὐδέποτε ἔσται, οὐδὲ οὕτως
[5, 11]	τε ἐλπίζων ὁ μεμηνὼς καὶ	ἀνόητος	τοῦ Χριστοῦ περιγράφειν τὴν ἀπόφασιν,
[5, 5]	καὶ νῦν μακαρίζομεν ἀλλοτρίους· καὶ	ἀνοικοδομοῦνται	οἱ ποιοῦντες ἀνομήματα. Ὥσπερ γὰρ
[5, 6]	τὸ οὖς σου, καὶ ἄκουσον·	ἄνοιξον	τοὺς ὀφθαλμούς σου, καὶ ἴδε
[5, 5]	ἀλλοτρίους· καὶ ἀνοικοδομοῦνται οἱ ποιοῦντες	ἀνομήματα.	Ὥσπερ γὰρ τοῖς δικαίοις ἔθος
[5, 8]	καὶ πυρωθῶσιν οἱ πολλοὶ, καὶ	ἀνομήσωσιν	ἄνομοι, καὶ συνήσωσι πάντες οἱ
[5, 8]	πυρωθῶσιν οἱ πολλοὶ, καὶ ἀνομήσωσιν	ἄνομοι,	καὶ συνήσωσι πάντες οἱ ἀσεβεῖς,
[5, 3]	τοῖς Ἰουδαίοις ὡς Ἰουδαῖος, τοῖς	ἀνόμοις	ὡς ἄνομος, μὴ ὢν ἄνομος
[5, 3]	ἀνόμοις ὡς ἄνομος, μὴ ὢν	ἄνομος	Θεῷ, ἀλλ´ ἔννομος Χριστῷ. Οὕτω
[5, 3]	ὡς Ἰουδαῖος, τοῖς ἀνόμοις ὡς	ἄνομος,	μὴ ὢν ἄνομος Θεῷ, ἀλλ´
[5, 7]	εἰς αὐτὸν βδέλυγμα, καὶ τοὺς	ἀνομοῦντας	διαθήκην, τουτέστι τοὺς παραβαίνοντας τῶν
[5, 6]	Παρέδωκας ἡμᾶς εἰς χεῖρας ἐχθρῶν	ἀνόμων,	ἐχθίστων ἀποστατῶν, καὶ βασιλεῖ ἀδίκῳ
[5, 9]	ἀπειλεῖ ἐρήμωσιν, καὶ τῶν ἁμαρτιῶν	ἀνταπόδοσιν	καὶ τῶν ἀδικιῶν; Οὐ γὰρ
[5, 2]	ἀναισχυντῇ πρὸς τὴν πρόῤῥησιν ταύτην	ἀντιβλέψαι	οὐχ ἕξει. Καὶ γὰρ ἐν
[5, 12]	τὴν πολλῷ τῶν κατορθωμάτων μείζονα	ἀντίδοσιν	ἀπολάβωμεν, χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ
[5, 7]	διὰ τούτων ἁπάντων, τεύξονταί τινος	ἀντιλήψεως,	ἀγγέλου πεμφθέντος εἰς τὴν αὐτῶν
[5, 7]	ὕστερον, κέρας ὕστατον αὐτὸν τὸν	Ἀντίοχον	καλῶν. Μᾶλλον δὲ αὐτῆς βέλτιον
[5, 7]	ναυμαχίας, τὰς πεζομαχίας· προϊὼν εἰς	Ἀντίοχον,	τελευτᾷ πάλιν, καί φησι· Βραχίονες
[5, 10]	ἐνιαυτῶν. Ἀπὸ γὰρ Κύρου ἐπὶ	Ἀντίοχον	τὸν Ἐπιφανῆ καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν
[5, 10]	τοῦτό φησιν ὁ Χριστὸς, μετὰ	Ἀντίοχον	τὸν Ἐπιφανῆ παραγενόμενος τὸ κατὰ
[5, 6]	τούτων τῶν τεσσάρων γενόμενος ὁ	Ἀντίοχος	μετὰ πολὺν ὕστερον χρόνον, τό
[5, 8]	ἐκάλει. Ἐπεὶ οὖν ἐλθὼν ὁ	Ἀντίοχος	τοῦτο τὸ ἔθος κατέλυσε, καὶ
[5, 7]	οὐρανοῦ. Ἐντεῦθεν λοιπὸν ἐπὶ τὴν	Ἀντιόχου	βασιλείαν ἐλθὼν, καὶ δεικνὺς ὅτι
[5, 9]	καίτοι ἀνωτέρω εἰπὼν ἐπὶ τῆς	Ἀντιόχου	νίκης καὶ τῆς ἐρημώσεως καὶ
[5, 6]	ἐστιν ἡ τρίτη; Ἡ ἐπὶ	Ἀντιόχου	τοῦ Ἐπιφανοῦς. Ἐπειδὴ γὰρ Ἀλέξανδρος
[5, 8]	συνέβη τῷ ἔθνει παθεῖν ὑπὸ	Ἀντιόχου	τοῦ Ἐπιφανοῦς, καθὼς εἶδε Δανιὴλ
[5, 7]	ταύτην τὴν βασιλείαν λέγων, τὴν	Ἀντιόχου	τοῦ Ἐπιφανοῦς, καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν,
[5, 11]	ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ	ἀντιπίπτοντες,	οἱ νεωτεροποιοὶ καὶ στασιασταί· μετὰ
[5, 12]	τοιοῦτον γὰρ ὑμῶν τὸ ἔθνος	ἄνωθεν	(ἀναίσχυντον καὶ φιλόνεικον, καὶ τοῖς
[5, 4]	αὐτῶν καταμαρτυρῇ τὰ γράμματα, ὅτι	ἄνωθεν	αὐτοῖς καὶ πρὸ πολλοῦ τοῦ
[5, 4]	ἁμαρτίας, τὰς δὲ διὰ φιλανθρωπίαν,	ἄνωθεν	αὐτοῖς προὔλεγον οἱ προφῆται τὰ
[5, 5]	ἀλλὰ διὰ τοὺς προγόνους τοὺς	ἄνωθεν,	διὰ τὸν Ἀβραὰμ, διὰ τὸν
[5, 6]	μέλλοντα καταλήψεσθαι τοὺς Ἰουδαίους κακὰ	ἄνωθεν	προηγορευμένα μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης. Δύο
[5, 4]	ἢ ἀγαθὰ προαγορεύειν τοὺς προφήτας	ἄνωθεν.	Τίνος ἕνεκεν καὶ διὰ τί;
[5, 11]	μάτην· μὴ καὶ τὸ πῦρ	ἄνωθεν	ὑμῖν ἀφεῖναι ἐκ τῶν οὐρανῶν
[5, 12]	πόλιν ἀπέλαβον, καὶ τὸν ναὸν	ἀνῳκοδόμησαν,	καὶ τὰς θυσίας ἐπετέλουν, τὴν
[5, 9]	προφήτην οὐχ ὁρίσαντα χρόνον, καίτοι	ἀνωτέρω	εἰπὼν ἐπὶ τῆς Ἀντιόχου νίκης
[5, 5]	Ἐπειδὴ γὰρ δίκην ἔδωκαν, οὐκ	ἀξίαν	μὲν τῶν ἁμαρτημάτων, ἔδωκαν δ´
[5, 6]	ἀγαγὼν, οὐδὲ οὕτως ἐκ τούτων	ἀξιοῖ	σώζεσθαι. Ὅρα οὖν εὐγνωμοσύνην οἰκέτου.
[5, 5]	αὐτοῦ τοὺς νόμους μέμνησαι; οὐκοῦν	ἄξιοί	εἰσι συγγνώμης οἱ παραβαίνοντες αὐτοῦ
[5, 7]	βιβλίῳ, τουτέστιν, οἱ σωτηρίας ὄντες	ἄξιοι.	~ηʹ Ἀλλὰ τὸ ζητούμενον οὔπω
[5, 6]	ὅτι οὐδὲν οὐδέπω τῶν ἁμαρτημάτων	ἄξιον	ὑπέμειναν, οὐδὲ διελύσαντο τὰ πλημμελήματα
[5, 8]	εἰρημένων παραγάγωμεν μάρτυρα, ὃν μάλιστα	ἀξιόπιστον	εἶναι νομίζουσιν, Ἰώσηππον λέγω, τὸν
[5, 3]	ἐποιεῖτο· οὐκ ἐπειδὴ τὸν βωμὸν	ἀξιοπιστότερον	τῶν Εὐαγγελίων εἶναι ἐνόμιζεν, οὐδὲ
[5, 5]	τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ μὴ	ἀξίου	περὶ αὐτῶν, ὅτι οὐκ εἰσακούσομαί
[5, 3]	καὶ θαλάσσῃ, καὶ οἰκουμένῃ καὶ	ἀοικήτῳ.	Καὶ οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι
[5, 10]	καὶ τὸ οἰκεῖον ἀπολάβῃ σχῆμα,	ἀπ´	ἐκείνου τὰς ἑβδομάδας τὰς ἑβδομήκοντα
[5, 4]	οἷς μάλιστα δοκοῦσι πιστεύειν· καὶ	ἀπ´	ἐκείνων ποιήσομαι φανερὸν, ὅτι οὔτε
[5, 5]	μισθὸν οὐκ ἀπέλαβον, ἄκοντας αὐτοὺς	ἀπαιτηθῆναι	παρεσκεύασεν ὁ Θεός. Καὶ βοᾷ
[5, 1]	σύλλογος γέγονε σήμερον; Πρὸς τὴν	ἀπαίτησιν	τῆς ὑποσχέσεως ἀπηντήκατε πάντως, καὶ
[5, 6]	μὲν γάρ φησιν, ὅτι Ἡ	ἁπαλὴ,	ἡ τρυφερὰ, ἧς οὐκ ἔλαβε
[5, 12]	μανθάνοντες ταῦτα, καὶ τῆς πονηρᾶς	ἀπαλλαγέντες	συνηθείας, εἰλικρινῆ καὶ γνήσιον τὸν
[5, 8]	ἡ παντελὴς τῶν ἐπικειμένων κακῶν	ἀπαλλαγή·	εἰπὼν δὲ, ὅτι Μακάριος ὁ
[5, 8]	ἔσται τῶν κακῶν τούτων καὶ	ἀπαλλαγὴ,	ἐπήγαγε· Μακάριος ὁ ὑπομένων καὶ
[5, 8]	ἡμέρας χιλίας τριακοσίας τριακονταπέντε, (τὴν	ἀπαλλαγὴν	ἐδήλωσε. Καὶ οὐχ ἁπλῶς εἶπεν,
[5, 8]	καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ τὴν	ἀπαλλαγὴν	τῆς αἰχμαλωσίας προανεφώνησεν ὁ προφήτης;
[5, 6]	τῶν κατεχόντων αὐτοὺς κακῶν οὔτε	ἀπαλλαγήν.	Τίς οὖν ἐστιν ἡ τρίτη;
[5, 12]	τοὺς ἀδελφοὺς διασῶσαι τοὺς ὑμετέρους,	ἀπαλλάξαι	τῆς πλάνης, ἐπαναγαγεῖν ἐπὶ τὴν
[5, 6]	ἀκούσας· οὕτω δὴ καὶ ἡμᾶς	ἀπάλλαξον	τῶν παρόντων κακῶν διὰ τὴν
[5, 6]	ἐπὶ τοῦ βήματος διὰ τὴν	ἁπαλότητα	καὶ τὴν τρυφερότητα, ἅψεται παρανόμου
[5, 2]	καὶ τῆς διανοίας τῶν ἀκουόντων	ἁπαλωτέρας	οὔσης, τοσούτους συῤῥαγῆναι πολέμους, καὶ
[5, 10]	ὁ ἀναγινώσκων νοείτω. Ἐπειδὴ γὰρ	ἅπαν	εἴδωλον, καὶ πᾶν τύπωμα ἀνθρώπου
[5, 7]	κατέλυσεν ἅπασαν. ~ζʹ Καὶ ταῦτα	ἅπαντα	μετ´ ἀκριβείας ἁπάσης, καὶ μέχρι
[5, 3]	μοι. Οὗτος τοίνυν ὁ ταῦτα	ἅπαντα	προειπὼν, τὰ περὶ τῆς γυναικὸς
[5, 9]	δὲ τὴν σήμερον, δι´ ἣν	ἅπαντα	ταῦτα ἐκινήσαμεν. Ἀλλὰ διανάστητέ μοι
[5, 12]	ῆς κατὰ τὴν πόλιν κατασκαφῆς	ἅπαντα	ταῦτα συνποδέδεικται· πλὴν ἀλλ´ ἐνῆν
[5, 11]	ἀλλότριον εἰσήνεγκαν. Ἀλλ´ ὅμως πρὸς	ἅπαντα	τυφλώττοντες παρεκάλουν αὐτὸν, καὶ ἱκέτευον
[5, 9]	αἰχμαλωσία, καὶ χρόνον μεθ´ ὃν	ἀπαντᾷν	ἔμελλε καὶ παραγίνεσθαι. Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες,
[5, 1]	καὶ Δανιὴλ, καὶ οἱ ἄλλοι	ἅπαντες,	οἱ ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας διατρίβοντες,
[5, 9]	μεθ´ ὅσον ἔμελλεν ἡ αἰχμαλωσία	ἀπαντήσεσθαι	χρόνον πάλιν. Ἕτερον δέ ἐστι
[5, 8]	τῶν ἄλλων αὐτὸν προθεὶς προφητῶν	ἁπάντων,	ἦλθε καὶ ἐπὶ ταύτην τὴν
[5, 2]	ἀλλὰ βασιλίδων πασῶν, καὶ βασιλέων	ἁπάντων	λαμπροτέρα νῦν ἐστιν ἡ γυνὴ,
[5, 8]	βασιλέα τὸν μέλλοντα (τούτων διοίσειν	ἁπάντων	πλούτῳ τε καὶ δόξῃ. Τὸν
[5, 7]	διελθόντες οἱ Ἰουδαῖοι διὰ τούτων	ἁπάντων,	τεύξονταί τινος ἀντιλήψεως, ἀγγέλου πεμφθέντος
[5, 10]	νυνὶ δὲ αὐτοὺς δείκνυμι οὐχ	(ἅπαξ,	οὐδὲ δὶς, ἀλλὰ καὶ τρὶς
[5, 7]	τουτέστι τοὺς παραβαίνοντας τῶν Ἰουδαίων,	ἀπάξουσιν	ἐν ὀλισθήμασι, καὶ μεθ´ ἑαυτῶν
[5, 8]	τῆς προφητείας ἀκριβὲς αὐτοῦ καὶ	ἀπαράλλακτον	ἐποίησε δῆλον. Φησὶ γὰρ, ἐν
[5, 2]	ἕξει. Καὶ γὰρ ἐν ἐκκλησίαις	ἁπάσαις	ἀκούομεν τὴν γυναῖκα λαλουμένην, καὶ
[5, 3]	πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης, ἐν πόλεσιν	ἁπάσαις	καὶ χώραις, ἐν γῇ καὶ
[5, 2]	γυναῖκες, περιφανεῖς, ἐπίσημοι, λαμπροὶ ἐν	ἁπάσαις	πόλεσιν· καὶ ὅπουπερ ἂν ἀφίκῃ
[5, 8]	μάχῃ καὶ ἀφαιρήσεται τὴν ἡγεμονίαν	ἅπασαν.	Δηλοῦσθαι δὲ διὰ τοῦ πρώτου
[5, 6]	καὶ τὴν πολιτείαν αὐτῶν κατέλυσεν	ἅπασαν.	~ζʹ Καὶ ταῦτα ἅπαντα μετ´
[5, 1]	τοῦτο σὺν Θεῷ μετὰ ἀκριβείας	ἁπάσης	ἀπεδείχθη. Εἰ γὰρ καὶ μέλλοιεν
[5, 1]	εἶναι Θεὸν, καὶ τῆς οἰκουμένης	ἁπάσης	Δεσπότην, ἀλλ´ ἄνθρωπον ἕνα τῶν
[5, 1]	ἀλλ´ αὐτὸν τὸν τῆς οἰκουμένης	ἁπάσης	Δεσπότην, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν
[5, 6]	κακὰ ἄνωθεν προηγορευμένα μετὰ ἀκριβείας	ἁπάσης.	Δύο μὲν δὴ ταύτας δουλείας
[5, 7]	Καὶ ταῦτα ἅπαντα μετ´ ἀκριβείας	ἁπάσης,	καὶ μέχρι μιᾶς ἡμέρας προηγόρευτο
[5, 8]	ἕως ἡμέρας μιᾶς, μετ´ ἀκριβείας	ἁπάσης	καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν καὶ τὴν
[5, 8]	θαυμάσας τὸν Δανιὴλ μεθ´ ὑπερβολῆς	ἁπάσης,	καὶ τῶν ἄλλων αὐτὸν προθεὶς
[5, 11]	διὰ τῆς τοῦ σώματος πηρώσεως	ἅπασι	καταδήλους ποιῶν, καὶ τοὺς πανταχοῦ
[5, 2]	πιστήν· ἂν δὲ ἴδῃς ἐν	ἅπασιν	ἀληθεύοντα, καὶ ταύτην τέλος εἰληφυῖαν
[5, 1]	Ὅταν ἴδωμέν τινας ἀνθρώπους ἐν	ἅπασιν	ἀληθεύοντας, καὶ μηδὲν μηδαμοῦ ψευδομένους,
[5, 3]	καὶ τὴν ἀληθῆ οἰκονομίαν, εἰσήνεγκεν	ἀπατεῶνάς	τινας, οὓς προείπομεν, ἵνα καὶ
[5, 3]	τὸ σόφισμα τοῦτο καὶ πρὸς	ἀπάτην	τῶν πολλῶν γενόμενον, εἰς τὴν
[5, 6]	Ποῖα δὴ ταῦτα; Μητέρες παίδων	ἀπεγεύσαντο.	Καὶ τοῦτο προλέγει μὲν ὁ
[5, 10]	καὶ ὁ Ἰώσηππος, καθάπερ ἔμπροσθεν	ἀπεδείξαμεν	εἴρηκεν. Τίς οὖν ὑμῖν λοιπὸν
[5, 11]	ὡμολόγουν τότε ταῦτα, ἅπερ ἡμεῖς	ἀπεδείξαμεν	νῦν, ὅτι τῆς πόλεως ἔξω
[5, 6]	δὴ ταύτας δουλείας ὁ λόγος	ἀπέδειξε	μετὰ προφητείας ἐπελθούσας αὐτοῖς, καὶ
[5, 1]	σὺν Θεῷ μετὰ ἀκριβείας ἁπάσης	ἀπεδείχθη.	Εἰ γὰρ καὶ μέλλοιεν ἀπολαμβάνειν
[5, 3]	ὃς ἀπέστησεν ὄχλον ἱκανόν· κἀκεῖνος	ἀπέθανε,	καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπώλοντο.
[5, 4]	τόμῳ καινῷ τὴν προφητείαν γράψας	ἀπέθετο,	ἵνα μετὰ τὴν ἔκβασιν αὐτὰ
[5, 9]	Ἰωάννου. Ὁρᾷς πῶς παντελῆ ἐνταῦθα	ἀπειλεῖ	ἐρήμωσιν, καὶ τῶν ἁμαρτιῶν ἀνταπόδοσιν
[5, 12]	πολὺ τὸ μέσον εὑρήσει καὶ	ἄπειρον	καὶ τοσοῦτον, ὡς ταύτην κυρίως
[5, 9]	τῶν πατέρων ὑμῶν. Δούλους, φησὶν,	ἀπεκτείνατε,	πρόσθετε καὶ αἷμα δεσποτικόν. Ὅρα
[5, 5]	χρόνον, καὶ τὸν μισθὸν οὐκ	ἀπέλαβον,	ἄκοντας αὐτοὺς ἀπαιτηθῆναι παρεσκεύασεν ὁ
[5, 12]	γὰρ ἐπανῆλθον, καὶ τὴν πόλιν	ἀπέλαβον,	καὶ τὸν ναὸν ἀνῳκοδόμησαν, καὶ
[5, 11]	μένειν, καθελεῖν ἀδύνατον ἀνθρώποις· οὕτως	ἅπερ	ἂν καθέλῃ καὶ βούληται μένειν
[5, 11]	καὶ ἄκοντες ὡμολόγουν τότε ταῦτα,	ἅπερ	ἡμεῖς ἀπεδείξαμεν νῦν, ὅτι τῆς
[5, 1]	ταύτης ἁπτόμεθα τῆς ὑποθέσεως, καὶ,	ἅπερ	ὑπεσχόμεθα, μετὰ πάσης κατατίθεμεν τῆς
[5, 2]	πρόσωπον ἐπίσημον· γυνὴ γὰρ ἦν	ἀπεῤῥιμμένη·	οὐδὲ οἱ μάρτυρες πολλοί· μεταξὺ
[5, 11]	ἑαυτοῦ κεφαλὴν καλέσῃ τὸ πῦρ,	ἀπέστη	ἡττηθεὶς μετὰ τοῦ ἔθνους παντός.
[5, 3]	ἀνέστη Ἰούδας ὁ Γαλιλαῖος, ὃς	ἀπέστησεν	ὄχλον ἱκανόν· κἀκεῖνος ἀπέθανε, καὶ
[5, 3]	ἕτεροι μύριοι· ἀλλ´ ὅμως τοσοῦτον	ἀπέσχον	περιγενέσθαι, ὡς μηδὲ ἐξ ὀνόματος
[5, 7]	διὰ παραβολῆς ἡμῖν ὁ προφήτης	ἀπήγγειλε,	κριὸν μὲν καλῶν τὸν τῶν
[5, 1]	Πρὸς τὴν ἀπαίτησιν τῆς ὑποσχέσεως	ἀπηντήκατε	πάντως, καὶ τὸ ἀργύριον τὸ
[5, 1]	ἕστηκε, καὶ ὁ στέφανος ἡμῖν	ἀπήρτισται,	καὶ τὸ βραβεῖον ἡρπάσαμεν καὶ
[5, 3]	ἐκεῖνα, καὶ μὴ ἔλαβε τέλος,	ἀπίστει	καὶ τούτοις· εἰ δὲ ὁρᾷς
[5, 3]	ἕνεκεν ταύτῃ μόνῃ τῇ προῤῥήσει	ἀπιστεῖς,	εἰπέ μοι, καὶ ταῦτα τῆς
[5, 3]	μὲν εἶναι πιστὸν, τὸν δὲ	ἄπιστον,	εἶτα τὸν πατέρα βούλεσθαι ἕλκειν
[5, 5]	ἐπάνοδον· τότε προσεύχεται, καὶ οὐχ	ἁπλῶς,	ἀλλ´ ἐν νηστείᾳ καὶ ἐν
[5, 8]	τὴν μεταβολὴν, οὐκ ἐκείνους μακαρίζει	ἁπλῶς,	ἀλλὰ τοὺς ἐν τοῖς καιροῖς
[5, 5]	τρόπον τῆς δουλείας, ὅτι οὐχ	ἁπλῶς	δουλώσουσιν, ἀλλὰ καὶ κακώσουσιν. Ἄκουε
[5, 12]	τῆς λατρείας περιστήσεται ταύτης, οὐχ	ἁπλῶς	εἶπεν, Ἐν παντὶ τόπῳ, ἀλλ´,
[5, 8]	τῆς ἀνέσεως. Διὰ τοῦτο οὐχ	ἁπλῶς	εἶπεν, Ὁ φθάσας, ἀλλ´ Ὁ
[5, 8]	(τὴν ἀπαλλαγὴν ἐδήλωσε. Καὶ οὐχ	ἁπλῶς	εἶπεν, ὁ φθάσας, ἀλλ´ Ὁ
[5, 4]	χρόνου προηγόρευται. Διὰ τοῦτο οὐδὲ	ἁπλῶς	ἐν τόμῳ γράφει, ἀλλ´ ἐν
[5, 4]	δεῖξαι ὧν λέγουσι, κομπάζοντες δὲ	ἁπλῶς	καὶ εἰκῆ, αὐτοὶ δίκαιοι ταύτην
[5, 6]	προφητείας ἐπελθούσας αὐτοῖς, καὶ οὐχ	ἁπλῶς,	οὐδὲ ἀπροσδοκήτως. Λείπεται δὲ λοιπὸν
[5, 6]	γὰρ καὶ ταῦτα παρενέβαλλον οὐχ	ἁπλῶς	οὐδὲ εἰκῆ, ἀλλ´ ὥστε μικρὸν
[5, 12]	εἶπεν, Ἐν παντὶ τόπῳ, ἀλλ´,	Ἀπὸ	ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν· δεικνὺς
[5, 12]	καθάπερ ἐπὶ τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ´	Ἀπὸ	ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν τὴν
[5, 12]	ὑμῶν, λέγει Κύριος παντοκράτωρ· ὅτι	ἀπὸ	ἀνατολῶν ἡλίου μέχρι δυσμῶν τὸ
[5, 10]	οὐδὲ μηνῶν, ἀλλ´ ἑβδομάδας ἐνιαυτῶν.	Ἀπὸ	γὰρ Κύρου ἐπὶ Ἀντίοχον τὸν
[5, 10]	φησὶ, Καὶ γνώσῃ καὶ συνήσεις	ἀπὸ	ἐξόδου λόγου τοῦ ἀποκριθῆναι, καὶ
[5, 10]	ἡμέρας τῆς ἐπανόδου· ἀλλὰ πόθεν;	Ἀπὸ	ἐξόδου λόγου, τοῦ ἀποκριθῆναι, καὶ
[5, 3]	ἀνθρώπων, καταλυθήσεται; Πεῖραν ἐλάβετε, φησὶν,	ἀπὸ	Ἰούδα καὶ Θευδᾶ. Ὥστε καὶ
[5, 8]	κατέχειν ταῦτα τὰ δεινὰ, φησίν·	Ἀπὸ	καιροῦ παραλλάξεως ἐνδελεχισμοῦ. Ἐνδελεχισμὸς ἐκαλεῖτο
[5, 6]	γὰρ ὡς ἐκείνους, φησὶν, οὐκ	ἀπὸ	κατορθωμάτων (ἔσωσας, ἀλλὰ τὴν θλῖψιν
[5, 7]	Καὶ ἰδοὺ τράγος αἰγῶν ἤρχετο	ἀπὸ	λιβὸς ἐπὶ πρόσωπον τῆς γῆς
[5, 3]	τῆς οἰκουμένης Ἐκκλησίας ἐκτήσατο, καὶ	ἀπὸ	περάτων τῆς οἰκουμένης εἰς πέρατα
[5, 3]	γὰρ εἰς τὰς Ἀθήνας, οὐκ	ἀπὸ	προφητῶν οὐδὲ ἐξ Εὐαγγελίων αὐτοῖς
[5, 3]	οἰκουμένης θεραπεύεται; Τὰ γὰρ πράγματα	ἀπὸ	συγκρίσεως μάλιστα φαίνονται. Σύγκρινον τοίνυν,
[5, 12]	δῆλον; Ἀπό τε τῶν εἰρημένων,	ἀπό	τε ἑτέρων πλειόνων σημείων. Καὶ
[5, 12]	προεφήτευσεν ὕστερον. Πόθεν τοῦτο δῆλον;	Ἀπό	τε τῶν εἰρημένων, ἀπό τε
[5, 7]	τὸν χρόνον προστίθησιν. Ἀρξάμενος γὰρ	ἀπὸ	τῆς Ἀλεξάνδρου βασιλείας, πάλιν τε
[5, 3]	εἰ δὲ ὁρᾷς ἐκεῖνα λάμποντα	ἀπὸ	τῆς ἐκβάσεως, καὶ καθ´ ἑκάστην
[5, 11]	Αἰλία μέχρι τοῦ νῦν ὀνομάζεται	ἀπὸ	τῆς ἐπωνυμίας τοῦ κρατήσαντος καὶ
[5, 10]	ἀριθμεῖν χρὴ, δείκνυσιν ὅτι οὐκ	ἀπὸ	τῆς ἡμέρας τῆς ἐπανόδου· ἀλλὰ
[5, 8]	τῆς ἀλλάξεως τοῦ ἐνδελεχισμοῦ, τουτέστιν,	ἀπὸ	τῆς καταλύσεως τῆς θυσίας ταύτης,
[5, 11]	ἐπιστάτας τοῦ ἔργου ἔπεμψε τοὺς	ἀπὸ	τῆς μεγάλης ἀρχῆς, καὶ τεχνίτας
[5, 7]	τὴν ὀργήν· δεικνὺς ὅτι οὐκ	ἀπὸ	τῆς οἰκείας γνώμης, ἀλλὰ διὰ
[5, 1]	καὶ τὸ βραβεῖον ἡρπάσαμεν καὶ	ἀπὸ	τῆς προτέρας διαλέξεως. Τὸ γὰρ
[5, 2]	τῆς τῶν βασιλέων εἰρήνης, ἀλλ´	ἀπὸ	τῆς τοῦ Θεοῦ δυνάμεως γίνεται.
[5, 2]	ἡ νῦν ἀσφάλεια αὐτῆς οὐκ	ἀπὸ	τῆς τῶν βασιλέων εἰρήνης, ἀλλ´
[5, 2]	λέγῃς, ὅτι νῦν ἡ Ἐκκλησία	ἀπὸ	τῆς τῶν βασιλέων εἰρήνης συνέστηκεν,
[5, 12]	τῆς Χριστοῦ προῤῥήσεως, καὶ τὴν	ἀπὸ	τῆς τῶν προφητῶν καὶ τῆς
[5, 3]	ἐξ Εὐαγγελίων αὐτοῖς διελέγετο, ἀλλ´	ἀπὸ	τοῦ βωμοῦ τὴν παραίνεσιν ἐποιεῖτο·
[5, 5]	τοῖς δεσπόταις, ἔχοντες καὶ τὴν	ἀπὸ	τοῦ καιροῦ συμμαχίαν· τοῦτο δὴ
[5, 8]	αὐτὸ, φησὶν ὁ ἄγγελος, ὅτι	Ἀπὸ	τοῦ καιροῦ τῆς ἀλλάξεως τοῦ
[5, 12]	ἀμφισβητεῖς, ὦ Ἰουδαῖε, καὶ τὴν	ἀπὸ	τοῦ τῆς Χριστοῦ προῤῥήσεως, καὶ
[5, 12]	ἐθνῶν, καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ ἕκαστος	ἀπὸ	τοῦ τόπου αὐτοῦ. Καίτοι γε
[5, 12]	πλειόνων σημείων. Καὶ πρῶτον μὲν	ἀπὸ	τοῦ τόπου· οὐ γὰρ ἐν
[5, 12]	θεραπείαν ἐπιτελεῖσθαι ταύτην προεῖπεν. Εἶτα	ἀπὸ	τοῦ τρόπου τῆς θυσίας· τῷ
[5, 3]	εἰπέ μοι, καὶ ταῦτα τῆς	ἀπὸ	τοῦ χρόνου μαρτυρίας ἐπιστομιζούσης σου
[5, 4]	Ἐγὼ μὲν γὰρ ἔχω τὴν	ἀπὸ	τοῦ χρόνου σύστασιν μαρτυροῦσάν μοι
[5, 6]	τὴν τιμωρίαν ἣν ἔδοσαν, καὶ	ἀπὸ	τούτου πάλιν τὸν Θεὸν εἰς
[5, 5]	Ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, ἠσεβήσαμεν, ἐξεκλίναμεν	ἀπὸ	τῶν ἐντολῶν σου, καὶ ἀπὸ
[5, 5]	συνειδὼς τοιοῦτον ἔλεγεν, Ἠνομήσαμεν, ἐξεκλίναμεν	ἀπὸ	τῶν ἐντολῶν σου· οἱ δὲ
[5, 5]	ἀπὸ τῶν ἐντολῶν σου, καὶ	ἀπὸ	τῶν κριμάτων σου, καὶ οὐκ
[5, 3]	τοὺς οὐδενὶ τῶν ἡμετέρων πιστεύοντας,	ἀπὸ	τῶν οἰκείων αὐτοὺς ἐχειρώσατο δογμάτων.
[5, 3]	ἐξέτασιν. Εἰ δὲ βούλεσθε καὶ	ἀπὸ	τῶν παρ´ αὐτοῖς τοῦτο ἐγχειρησάντων,
[5, 3]	παράνομόν τινα, διὰ τοῦτο καὶ	ἀπὸ	τῶν παρ´ Ἕλλησι θαυμαζομένων ἐποιησάμεθα
[5, 10]	τὰ εἰρημένα, φέρε καὶ τὴν	ἀπὸ	τῶν πραγμάτων αὐτῶν παράσχωμεν μαρτυρίαν.
[5, 12]	προειπεῖν, ἔδειξε ποίαν ἔλεγε. Καὶ	ἀπὸ	τῶν προσώπων δὲ τῶν προσαγόντων
[5, 6]	μικρὸν ὑμῶν διαναπαῦσαι τὴν διάνοιαν	ἀπὸ	τῶν συνεχῶν ἀγωνισμάτων καμοῦσαν. Φέρε
[5, 7]	αὐτοὺς πολλοὶ ἐν ὀλισθήμασι, καὶ	ἀπὸ	τῶν συνιόντων ἀσθενήσουσι. Ταῦτα δὲ
[5, 6]	παρανόμου τραπέζης, καὶ τῶν ἐκγόνων	ἀπογεύσεται	τῶν ἑαυτῆς. Ὁ δὲ Ἱερεμίας
[5, 8]	τὸ ζητούμενον οὔπω καὶ νῦν	ἀποδέδεικται	ἡμῖν. Τί δὲ τοῦτό ἐστιν;
[5, 9]	ἥμισυ, τοῦτο ἱκανῶς ἐντεῦθεν ἡμῖν	ἀποδέδεικται.	Φέρε δὴ λοιπὸν καὶ περὶ
[5, 4]	καίτοι γε οὐδεμίαν εἶχον ἀνάγκην	ἀποδεῖξαι,	ὅτι οὐκ ἀναστήσεται, οὐδὲ ἐμὸν
[5, 1]	Τὸ γὰρ σπουδαζόμενον ἦν ἡμῖν	ἀποδεῖξαι,	ὅτι τὰ γινόμενα νῦν ὑπ´
[5, 4]	ὧν λέγει ἐγγράφως παρέχῃ τὰς	ἀποδείξεις,	εἶτα ὁ ἕτερος ἐπιλαμβάνηται τῶν
[5, 4]	δικαστηρίοις οὕτως ὁρῶμεν γινομένας τὰς	ἀποδείξεις.	Ὅταν γάρ τινες ὑπὲρ ὁτουοῦν
[5, 3]	καὶ σβεσθέντων εὐθέως, ἐπιχειρήσωμεν ταῖς	ἀποδείξεσι	ταύταις. Οὕτω γοῦν καὶ ὁ
[5, 12]	προφητῶν καὶ τῆς τῶν πραγμάτων	ἀποδείξεως	μαρτυρίαν ὁρῶν σου καταψηφιζομένην; Ἀλλ´
[5, 4]	τε καὶ ἀγαθῶν ποιήσομαι τὴν	ἀπόδειξιν.	~εʹ Τρεῖς γοῦν δουλείας ὑπέμειναν
[5, 4]	οὖν καὶ τὰ εἰρημένα πρὸς	ἀπόδειξιν	ἡμῖν τοῦ μηδέποτε τὸν ναὸν
[5, 1]	φέρε ἐκ περιουσίας καὶ τοῦτο	ἀποδείξωμεν	πάλιν, ὅτι οὔτε ἀναστήσεται λοιπὸν
[5, 11]	βούλει, ἔφασαν, ἡμᾶς θύοντας ἰδεῖν,	ἀπόδος	ἡμῖν τὴν πόλιν, ἀνάστησον τὸν
[5, 12]	Βαβυλῶνος, καὶ τὴν τῆς πόλεως	ἀποκατάστασιν,	σαφῶς περὶ τῶν ὑμετέρων πραγμάτων
[5, 10]	συνήσεις ἀπὸ ἐξόδου λόγου τοῦ	ἀποκριθῆναι,	καὶ τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλὴμ, ἕως
[5, 10]	πόθεν; Ἀπὸ ἐξόδου λόγου, τοῦ	ἀποκριθῆναι,	καὶ (τοῦ οἰκοδομῆσαι Ἱερουσαλήμ. Οὐκ
[5, 10]	φησὶν, ἀναστῇ, καὶ τὸ οἰκεῖον	ἀπολάβῃ	σχῆμα, ἀπ´ ἐκείνου τὰς ἑβδομάδας
[5, 1]	πρὸς αὐτόν· Οὐκοῦν ἕως ἂν	ἀπολάβῃς	ἡσύχαζε. Καὶ γὰρ οἱ ἅγιοι
[5, 12]	πολλῷ τῶν κατορθωμάτων μείζονα ἀντίδοσιν	ἀπολάβωμεν,	χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου
[5, 1]	εἴπῃ, ὅτι Προσδοκῶ τὴν πόλιν	ἀπολαμβάνειν,	εἰπὲ πρὸς αὐτόν· Οὐκοῦν ἕως
[5, 1]	ἀπεδείχθη. Εἰ γὰρ καὶ μέλλοιεν	ἀπολαμβάνειν	τὴν ἑαυτῶν πόλιν, καὶ ἐπὶ
[5, 1]	νῦν, κἂν μέλλῃς τὴν πόλιν	ἀπολαμβάνειν,	ὡς σὺ φῂς, καὶ τὰς
[5, 1]	ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας διατρίβοντες, προσεδόκων	ἀπολήψεσθαι	τὴν ἑαυτῶν πόλιν, καὶ μετὰ
[5, 4]	πόλιν, οὔτε τὸν ναὸν λοιπὸν	ἀπολήψονται·	καίτοι γε οὐδεμίαν εἶχον ἀνάγκην
[5, 3]	οἰκουμένης αὐτὴν κατεφύτευσε. Πόσα λέγεται	Ἀπολλώνιος	ὁ ἐκ Τυάνων πεποιηκέναι; Ἀλλ´
[5, 5]	προφητῶν. Μία γὰρ τοῖς ἁμαρτάνουσιν	ἀπολογία	μόνη μετὰ τὰ ἁμαρτήματα ὑπολέλειπται,
[5, 1]	ἔσται, οὐδὲ οὕτως ἔχουσί τινα	ἀπολογίαν	ἐν τοῖς νῦν ὑπ´ αὐτῶν
[5, 1]	οὐ τοῦτο ἐσπουδάκαμεν μόνον, ἐκείνων	ἀποῤῥάψαι	τὰ στόματα, ἀλλὰ καὶ τὴν
[5, 3]	Θεὸς ὁ πάντα συγκρατῶν, καὶ	ἀποῤῥήτῳ	δυνάμει τὰ καθ´ ἡμᾶς οἰκονομῶν
[5, 5]	δὲ γενεᾷ ἐπανελεύσονται ὧδε μετὰ	ἀποσκευῆς	πολλῆς. Εἶδες πῶς τὸν ἀριθμὸν
[5, 5]	ἐπανόδου, ὅτι ἐξελεύσονται ὧδε μετὰ	ἀποσκευῆς	πολλῆς. Χρήσασθε, φησὶν, ἕκαστος παρὰ
[5, 6]	εἰς χεῖρας ἐχθρῶν ἀνόμων, ἐχθίστων	ἀποστατῶν,	καὶ βασιλεῖ ἀδίκῳ καὶ πονηροτάτῳ
[5, 1]	ὑμεῖς τε ἀκριβέστερον εἴσεσθε τὰ	ἀποστολικὰ	δόγματα, ἐκεῖνοί τε μειζόνως ἀσεβοῦντες
[5, 12]	καὶ τὰ Εὐαγγέλια καὶ ὁ	Ἀπόστολος	τῷ προφήτῃ τούτῳ συνᾴδουσιν. Ὁ
[5, 12]	προφήτης εἶπεν, Ἐπιφανήσεται Κύριος· ὁ	Ἀπόστολός	φησιν, Ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ
[5, 3]	κελεύσας ἔξω ποιῆσαι βραχὺ τοὺς	ἀποστόλους,	οὕτω πρὸς αὐτοὺς ἔλεγεν· Προσέχετε
[5, 5]	λόγους μου τοὺς ἀγαθοὺς, τοῦ	ἀποστρέψαι	εἰς τὸν τόπον τοῦτον· καὶ
[5, 11]	χεῖρα αὐτοῦ τὴν ὑψηλὴν τίς	ἀποστρέψει;	Ὥσπερ γὰρ ἃ ἂν ἀναστήσῃ
[5, 8]	τὴν πρὸς τὰ τέσσαρα κλίματα	ἀποστροφὴν	ἑκάστου, τοὺς διαδόχους μετὰ τὸν
[5, 11]	ἐπιχείρησιν αὐτῶν, τὰ ὦτα αὐτῶν	ἀποτεμὼν	καὶ τὸ τῆς παρακοῆς σύμβολον
[5, 5]	εἰσακούσομαί σου. Ἀλλ´ ὅτε τὴν	ἀπόφασιν	εἶδε πληρωθεῖσαν, καὶ τὸν καιρὸν
[5, 11]	ἀνόητος τοῦ Χριστοῦ περιγράφειν τὴν	ἀπόφασιν,	τὴν οὐκ ἐῶσαν ἀναστῆναι τὸν
[5, 6]	αὐτοῖς, καὶ οὐχ ἁπλῶς, οὐδὲ	ἀπροσδοκήτως.	Λείπεται δὲ λοιπὸν τὴν τρίτην
[5, 11]	ἐκένωσαν χοῦν, καὶ τῆς οἰκοδομῆς	ἅπτεσθαι	λοιπὸν ἤμελλον· πῦρ ἐκπηδῆσαν ἐκ
[5, 1]	καὶ ἡμεῖς αὐτοὶ προθυμότερον ταύτης	ἁπτόμεθα	τῆς ὑποθέσεως, καὶ, ἅπερ ὑπεσχόμεθα,
[5, 7]	γῆς πάσης, καὶ οὐκ ἦν	ἁπτόμενος	τῆς γῆς· καὶ τῷ τράγῳ
[5, 8]	τὰς δύο χεῖρας· τινὸς δὲ	ἁπτομένου	αὐτοῦ καὶ μεταξὺ κελεύοντος ἀναστῆναι,
[5, 5]	ὑμᾶς εἰς τὸν τόπον, ὅθεν	ἀπῴκισα	ὑμᾶς ἐκεῖθεν. Ὁρᾷς πῶς καὶ
[5, 3]	ἠκολούθησαν αὐτῷ ἄνδρες τετρακόσιοι· κἀκεῖνος	ἀπώλετο,	καὶ πάντες ὅσοι ἐπείθοντο αὐτῷ
[5, 11]	τοῦτο γοῦν οἱ παῖδες Ἀαρὼν	ἀπώλοντο,	ἐπειδὴ πῦρ ἀλλότριον εἰσήνεγκαν. Ἀλλ´
[5, 3]	ἀπέθανε, καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ	ἀπώλοντο.	Καὶ τὰ νῦν λέγω ὑμῖν,
[5, 2]	αὕτη λαληθήσεται εἰς μνημόσυνον αὐτῆς.	Ἆρ´	οὖν ἐψεύσατο, ἢ ἠλήθευσεν; ἔλαβε
[5, 12]	θυσία, οὔτε ἱερωσύνη, οὔτε βασιλεὺς	αρὰ	Ἰουδαίοις ἔσται λοιπόν. Μάλιστα μὲν
[5, 6]	τὴν γῆν. Ὁρᾷς ὡς ἡ	ἀρὰ	ἐπληροῦτο ἐκείνη ἡ λέγουσα· Ἔσεσθε
[5, 1]	Λόγος πέμπτος. ~(αʹ Πόθεν ἡμῖν	ἄρα	πλείων ὁ σύλλογος γέγονε σήμερον;
[5, 8]	ἀλλ´ Ὁ ὑπομείνας καὶ φθάσας.	Ἆρα	τί τούτου σαφέστερον γένοιτ´ ἄν;
[5, 8]	ἔμπροσθεν, καὶ ἀνέγραψε τὰ γενησόμενα.	Ἆρα	τί τούτου σαφέστερον γένοιτ´ ἄν;
[5, 5]	καὶ συσκήνου σκεύη χρυσᾶ καὶ	ἀργυρᾶ.	Ἐπειδὴ γὰρ πολὺν ἐδούλευσαν χρόνον,
[5, 1]	γὰρ, φησὶ, Κυρίου, λόγια ἁγνά·	ἀργύριον	πεπυρωμένον δοκίμιον τῇ γῇ. Εὐλογητὸς
[5, 1]	ὑποσχέσεως ἀπηντήκατε πάντως, καὶ τὸ	ἀργύριον	τὸ πεπυρωμένον, ὅπερ ὑπεσχόμην καταβαλεῖν,
[5, 5]	λέγων· Καὶ ἐξήγαγεν αὐτοὺς ἐν	ἀργυρίῳ	(καὶ χρυσίῳ, καὶ οὐκ ἦν
[5, 5]	σκόπει καὶ τοῦ δικαίου τὴν	ἀρετὴν,	καὶ τῶν Ἰουδαίων τὴν ἀγνωμοσύνην.
[5, 10]	λέγων τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην φησίν·	Ἀρθήσεται	θυμίαμα καὶ σπονδή· καὶ ἐπὶ
[5, 10]	ἐκείνου τὰς ἑβδομάδας τὰς ἑβδομήκοντα	ἀρίθμει,	καὶ ὄψει τὴν αἰχμαλωσίαν ταύτην
[5, 10]	χρόνον, εἶτα διδάσκων ἡμᾶς πόθεν	ἀριθμεῖν	χρὴ, δείκνυσιν ὅτι οὐκ ἀπὸ
[5, 10]	τετρακόσια καὶ ὀγδοήκοντα τρία ἔτη	ἀριθμήσωμεν,	πάντως ἥξομεν ἐπὶ τὴν κατασκαφὴν
[5, 5]	ἀποσκευῆς πολλῆς. Εἶδες πῶς τὸν	ἀριθμὸν	εἶπε τῶν ἐτῶν· τετρακόσια ἔτη·
[5, 5]	τὴν πόλιν εἶπεν, καὶ τὸν	ἀριθμὸν	τῶν ἐτῶν, καὶ πόθεν αὐτοὺς
[5, 5]	συνῆκα ἐν ταῖς βίβλοις τὸν	ἀριθμὸν	τῶν ἐτῶν, ὡς ἐγενήθη ὁ
[5, 6]	ἐκείνη ἡ λέγουσα· Ἔσεσθε ἐν	ἀριθμῷ	βραχεῖς· καὶ ἡ λέγουσα, ὅτι
[5, 6]	φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἔσεσθε ἐν	ἀριθμῷ	βραχεῖς. Τοῦτο γοῦν αὐτὸ δηλοῦντες
[5, 4]	καινῷ, δυναμένῳ πρὸς τὸ μῆκος	ἀρκέσαι	τοῦ χρόνου καὶ μὴ διαφθαρῆναι
[5, 12]	ἐκεῖνος εἶπεν, Παιδεύουσα ἡμᾶς, ἵνα	ἀρνησάμενοι	τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς
[5, 3]	ὑπομεῖναι καὶ παθεῖν, ὥστε μὴ	ἀρνήσασθαι	τὴν εὐσέβειαν. Πόθεν τούτῳ ταῦτα
[5, 7]	ἱεροῦ, καὶ τὸν χρόνον προστίθησιν.	Ἀρξάμενος	γὰρ ἀπὸ τῆς Ἀλεξάνδρου βασιλείας,
[5, 8]	αὐτοῦ οὔτε συγγενεῖς πολλοῖς ἔτεσιν	ἄρξειν	τῆς οἰκουμένης. Ἔσεσθαι δὲ ἐκ
[5, 10]	μετὰ τοῦτον Ἀρταβάνης· εἶτα μετὰ	Ἀρταβάνην	Ἀρταξέρξης ὁ Μακρόχειρ, ὃς ἐβασίλευσε
[5, 10]	ὁ Δαρείου, καὶ μετὰ τοῦτον	Ἀρταβάνης·	εἶτα μετὰ Ἀρταβάνην Ἀρταξέρξης ὁ
[5, 10]	τοῦτον Ἀρταβάνης· εἶτα μετὰ Ἀρταβάνην	Ἀρταξέρξης	ὁ Μακρόχειρ, ὃς ἐβασίλευσε τῆς
[5, 10]	δὲ ᾠκοδομήθη, ἀλλ´ ἐπὶ τοῦ	Ἀρταξέρξου	τοῦ Μακρόχειρος. Μετὰ γὰρ τὴν
[5, 2]	δὲ ἐν ἀρχῇ τῆς διδασκαλίας,	ἄρτι	τῆς πίστεως καταβληθείσης, καὶ τῆς
[5, 4]	οἱ ἄρχοντες ἡμῶν· καὶ ἐνεπλήσθημεν	ἄρτων,	καὶ ἐγενήθημεν χρηστοὶ, καὶ κακὰ
[5, 1]	μάρτυρα τούτων οὐκ ἄγγελον, οὐκ	ἀρχάγγελον,	ἀλλ´ αὐτὸν τὸν τῆς οἰκουμένης
[5, 11]	ἐπιχειρεῖν πράγμασιν. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν	ἀρχαῖα	καὶ παλαιά· μᾶλλον δὲ τοῦτο
[5, 3]	γοῦν ἐν προοιμίοις καὶ ἐν	ἀρχῇ,	μᾶλλον δὲ ἔτι καὶ νῦν,
[5, 2]	τὴν Ἐκκλησίαν· τὸ δὲ ἐν	ἀρχῇ	τῆς διδασκαλίας, ἄρτι τῆς πίστεως
[5, 5]	οὐδὲ ἐν προοιμίοις, οὐδὲ ἐν	ἀρχῇ	τῆς κολάσεως, τὴν ἱκετηρίαν προσάγομεν·
[5, 7]	λέγει τὴν Περσικὴν, καὶ τὴν	ἀρχὴν,	ἣ πᾶσαν ἐπέδραμε τὴν γῆν.
[5, 6]	βασιλέα ἀνελὼν, εἰς ἑαυτὸν τὴν	ἀρχὴν	περιέστησε, τελευτήσαντος τούτου, τέσσαρες μετ´
[5, 11]	ἔπεμψε τοὺς ἀπὸ τῆς μεγάλης	ἀρχῆς,	καὶ τεχνίτας πάντοθεν ἐκίνησε, καὶ
[5, 2]	καὶ μεγάλαι γυναῖκες, μυρία τοὺς	ἀρχομένους	εὐεργετήσασαι, οὐδὲ ἐξ ὀνόματός εἰσί
[5, 3]	καὶ μαθητὰς συναγαγόντων, καὶ εἰς	ἄρχοντας,	καὶ εἰς προστάτας ἀναῤῥηθέντων, καὶ
[5, 4]	οἱ βασιλεῖς ἡμῶν, καὶ οἱ	ἄρχοντες	ἡμῶν· καὶ ἐνεπλήσθημεν ἄρτων, καὶ
[5, 7]	ἐκείνῳ, φησὶν, ἀναστήσεται Μιχαὴλ, ὁ	ἄρχων	ὁ μέγας, ὁ ἐφεστηκὼς ἐπὶ
[5, 6]	ὅμως τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν εἰπὼν	ἃς	ἥμαρτον, καὶ τὴν δίκην ἣν
[5, 8]	καὶ ἐσφραγισμένοι οἱ λόγοι (τὸ	ἀσαφὲς	τῶν εἰρημένων αἰνιττόμενος) ἕως καιροῦ
[5, 11]	ἡμετέρας. Ἰουλιανοῦ γὰρ, τοῦ πάντας	ἀσεβείᾳ	τοὺς βασιλέας νικήσαντος, καλοῦντος αὐτοὺς
[5, 11]	καὶ ἐπισπωμένου πρὸς τὴν οἰκείαν	ἀσέβειαν·	εἶτα τὸν παλαιὸν τῆς θεραπείας
[5, 12]	Παιδεύουσα ἡμᾶς, ἵνα ἀρνησάμενοι τὴν	ἀσέβειαν	καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας, σωφρόνως
[5, 3]	πατέρα βούλεσθαι ἕλκειν ἐπὶ τὴν	ἀσέβειαν	τὸν υἱὸν τὸν ἑαυτοῦ, τοῦτο
[5, 8]	ἄνομοι, καὶ συνήσωσι πάντες οἱ	ἀσεβεῖς,	καὶ οἱ νοήμονες συνήσωσιν. Εἶτα
[5, 1]	ἀποστολικὰ δόγματα, ἐκεῖνοί τε μειζόνως	ἀσεβοῦντες	ἁλώσονται. Παρέξομεν δὲ μάρτυρα τούτων
[5, 8]	φθάσας. Ἐπειδὴ γὰρ πολλοὶ τῶν	ἀσεβούντων	εἶδον τὴν μεταβολὴν, οὐκ ἐκείνους
[5, 11]	μιαροὶ καὶ ἀναίσχυντοι παρὰ ἀνδρὸς	ἀσεβοῦς	καὶ Ἕλληνος ταῦτα αἰτοῦντες, καὶ
[5, 2]	ὀλιγότης τῶν μαρτύρων, οὔτε τὸ	ἄσημον	τοῦ τόπου, οὔτε ἄλλο οὐδὲν
[5, 3]	τῶν δαιμόνων ἔχοντας δόξαν, τῇ	ἀσθενείᾳ	αὐτῶν συγκαταβαίνων, (τοῦτον τῆς διδασκαλίας
[5, 3]	τοῦτο ποιοῦμεν γνώμης, ἀλλὰ τῇ	ἀσθενείᾳ	τῶν Ἰουδαίων συγκαταβαίνοντες, τῶν νομιζόντων
[5, 2]	συνέστηκεν, ὅτε ἐλάττων ἦν, ὅτε	ἀσθενεστέρα	εἶναι ἐδόκει, τότε αὐτὴν πολεμεῖσθαι
[5, 2]	κατέλυσε τὴν Ἐκκλησίαν, οὐδὲ ἐποίησεν	ἀσθενεστέραν·	καὶ τὸ δὴ θαυμαστὸν καὶ
[5, 7]	διαρπαγῇ ἡμερῶν· καὶ ἐν τῷ	ἀσθενῆσαι	αὐτοὺς βοηθήσονται βοήθειαν μικράν· ἐμφαίνων
[5, 7]	ὀλισθήμασι, καὶ ἀπὸ τῶν συνιόντων	ἀσθενήσουσι.	Ταῦτα δὲ ἔλεγε δεικνὺς, ὅτι
[5, 7]	λαοῦ συνήσουσιν εἰς πολλὰ, καὶ	ἀσθενήσουσιν	ἐν ῥομφαίᾳ καὶ ἐν φλογί·
[5, 12]	εἴρηται, ἀλλὰ δι´ ἐκείνους τοὺς	ἀσθενοῦντας,	ἵνα παρ´ ὑμῶν ἐκεῖνοι μανθάνοντες
[5, 5]	ἐν ταῖς φυλαῖς αὐτῶν ὁ	ἀσθενῶν.	Μία μὲν αὕτη δουλεία μετὰ
[5, 2]	μάθῃς, ὅτι καὶ ἡ νῦν	ἀσφάλεια	αὐτῆς οὐκ ἀπὸ τῆς τῶν
[5, 9]	ἡμῖν ὁ ἀγών. Καὶ γὰρ	ἄτοπον,	ἐν Ὀλυμπιακοῖς μὲν καθημένους ἀγῶσι
[5, 3]	ἐκβάσεως, καὶ καθ´ ἑκάστην ἡμέραν	αὐξανόμενα,	καὶ οὐδὲ τῆς Ἐκκλησίας πύλαι
[5, 8]	ἀνασχεῖν καὶ ἄλλο μικρότερον ἐνέγραψεν	αὐξῆσαν.	Ἔλεγε δὲ αὐτῷ ὁ ταῦτα
[5, 4]	ἀπέθετο, ἵνα μετὰ τὴν ἔκβασιν	αὐτὰ	αὐτῶν καταμαρτυρῇ τὰ γράμματα, ὅτι
[5, 11]	καὶ παρὰ (ἀνθρώπου πάλιν λαβεῖν	αὐτά·	Θεοῦ δὲ ὄντος τοῦ καθελόντος
[5, 8]	παρ´ ἡμῶν εἰρημένα, φέρε καὶ	αὐτὰς	παραθώμεθα τὰς ῥήσεις ἐκείνου. Ἐπαινέσας
[5, 10]	καὶ κρῖμα οὐκ ἔσται ἐν	αὐτῇ,	καὶ τὴν πόλιν δὲ καὶ
[5, 4]	βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ σπένδοντες	αὐτῇ	σπονδὰς, ἠλαττώθημεν πάντες ἡμεῖς, καὶ
[5, 4]	βασιλίσσῃ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ σπένδειν	αὐτῇ	σπονδὰς, καθὰ ἐποιήσαμεν καὶ ἡμεῖς
[5, 3]	πάντα ἐργάζεται, μικρὸν ἀναμείνατε, καὶ	αὐτὴ	τῶν πραγμάτων ὑμᾶς πιστώσεται ἡ
[5, 6]	Θεοῦ, ὅτι ἡμάρτομεν. Ποία κατάρα	αὕτη;	Βούλεσθε ἵνα ἀναγνῶμεν αὐτήν; Ἐὰν
[5, 2]	τισι γνώριμαι. Ἡ δὲ εὐτελὴς	αὕτη	γυνὴ, ἔλαιον καταχέασα μόνον, πανταχοῦ
[5, 5]	καὶ σποδῷ. Ἤκουσας πῶς καὶ	αὕτη	δουλεία διηγόρευται, καὶ ὁ προφήτης
[5, 5]	αὐτῶν ὁ ἀσθενῶν. Μία μὲν	αὕτη	δουλεία μετὰ ἀκριβείας πάσης προδιηγόρευται·
[5, 4]	ἔσεσθαι. Καὶ ἵνα μάθῃς ὅτι	αὕτη	ἐστὶν ἡ αἰτίᾳ τῆς (προῤῥήσεως,
[5, 12]	εἴποιμεν, ὅτι συγκρινομένη πρὸς ἐκείνην	αὕτη	ἡ θυσία, κυρίως ἂν λεχθείη
[5, 6]	σεαυτῷ ὄνομα ὡς ἡ ἡμέρα	αὕτη·	ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν. Καὶ γὰρ ὡς
[5, 2]	τὴν γῆν, καὶ ὃ ἐποίησεν	αὕτη	λαληθήσεται εἰς μνημόσυνον αὐτῆς. Ἆρ´
[5, 7]	γενέσθαι κακοῖς. Τίς δέ ἐστιν	αὕτη;	Τοῦ πυρῶσαι, φησὶν, αὐτοὺς καὶ
[5, 6]	κατάρα αὕτη; Βούλεσθε ἵνα ἀναγνῶμεν	αὐτήν;	Ἐὰν μὴ λατρεύσητε Κυρίῳ τῷ
[5, 1]	παραβαίνεις συνθήκας, καὶ τὴν πολιτείαν	αὐτὴν	ἐνυβρίζεις. Πρὸς μὲν οὖν τὸ
[5, 3]	ἀλλὰ καὶ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης	αὐτὴν	κατεφύτευσε. Πόσα λέγεται Ἀπολλώνιος ὁ
[5, 11]	ἐπωνυμίας τοῦ κρατήσαντος καὶ καθελόντος	αὐτήν.	Ὁρᾷς τὴν πρώτην ἐπιχείρησιν τῶν
[5, 12]	τῶν προσώπων δὲ τῶν προσαγόντων	αὐτήν·	οὐ γὰρ εἶπεν, Ἐν τῷ
[5, 2]	ὅτε ἀσθενεστέρα εἶναι ἐδόκει, τότε	αὐτὴν	πολεμεῖσθαι συνεχώρησεν ὁ Θεὸς, ἵνα
[5, 6]	οἰκοδομήματα καταφεύγει, καὶ τὴν πόλιν	αὐτὴν	προβάλλεται, καὶ τὴν ἐρημίαν αὐτῆς
[5, 12]	τῆς θυσίας· τῷ γὰρ καθαρὰν	αὐτὴν	προειπεῖν, ἔδειξε ποίαν ἔλεγε. Καὶ
[5, 7]	εὐωδώθη. Εἶτα ἐκ δευτέρου πάλιν	αὐτὴν	ταύτην τὴν βασιλείαν λέγων, τὴν
[5, 12]	μοί ἐστιν. Ἄλλως δὲ, καὶ	αὐτὴν	τὴν θυσίαν εἴ τις παραβάλοι,
[5, 5]	δὲ βούλεσθε, καὶ τῆς εὐχῆς	αὐτῆς	ἀκούσωμεν· Ἐξωμολογησάμην γὰρ, φησὶ, καὶ
[5, 2]	ἐποίησεν αὕτη λαληθήσεται εἰς μνημόσυνον	αὐτῆς.	Ἆρ´ οὖν ἐψεύσατο, ἢ ἠλήθευσεν;
[5, 2]	τόπου, οὔτε ἄλλο οὐδὲν ἴσχυσεν	αὐτῆς	ἀφανίσαι τὴν μνήμην· ἀλλὰ βασιλίδων
[5, 7]	τὸν Ἀντίοχον καλῶν. Μᾶλλον δὲ	αὐτῆς	βέλτιον ἀκοῦσαι τῆς ὁράσεως. Εἶδον
[5, 6]	ἐπικέκληται τὸ ὄνομά σου ἐπ´	αὐτῆς.	Ἐπειδὴ γὰρ τοὺς ἀνθρώπους περιελθὼν,
[5, 6]	οὐκ ἔλαβε πεῖραν ὁ ποῦς	αὐτῆς	ἐπιβῆναι ἐπὶ τοῦ βήματος διὰ
[5, 3]	καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς	αὐτῆς,	καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς
[5, 4]	συναγωνιζομένην· ἐκεῖνοι δὲ οἱ δι´	αὐτῆς	μὲν τῆς ἐκβάσεως τῶν πραγμάτων
[5, 10]	αἰχμαλωσίαν, καὶ δεικνὺς ὅτι περὶ	αὐτῆς	ὁ Δανιὴλ προεφήτευσε, φησίν· Ὅταν
[5, 2]	ὅτι καὶ ἡ νῦν ἀσφάλεια	αὐτῆς	οὐκ ἀπὸ τῆς τῶν βασιλέων
[5, 3]	καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς	αὐτῆς.	Πόθεν ταῦτα προεῖπεν, εἰπέ μοι,
[5, 6]	αὐτὴν προβάλλεται, καὶ τὴν ἐρημίαν	αὐτῆς	προτείνεται, καὶ ἐν τούτοις καταλύσας
[5, 2]	χρόνου πλῆθος τοσοῦτον οὐκ ἔσβεσεν	αὐτῆς	τὴν μνήμην, οὐδὲ σβέσει ποτέ·
[5, 7]	μεταβολήν. Εἴσεσθε δὲ σαφέστερον, ἀκούσαντες	αὐτῆς	τῆς ὁράσεως, ἣν διὰ παραβολῆς
[5, 2]	καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν	αὐτῆς.	Τί οὖν, εἰπέ μοι, ἔχεις
[5, 3]	τι ἴσχυσεν, οὐδὲ ἐνταῦθα, ἀλλ´	αὐτὸ	δὴ τοῦτο μάλιστα τὴν δύναμιν
[5, 6]	ἐν ἀριθμῷ βραχεῖς. Τοῦτο γοῦν	αὐτὸ	δηλοῦντες οἱ τρεῖς παῖδες, καὶ
[5, 6]	ἑαυτῆς. Ὁ δὲ Ἱερεμίας τοῦτο	αὐτὸ	δηλῶν ὅτι ἐξέβη, ἔλεγε· Χεῖρες
[5, 10]	τέλος ἔχουσαν. Καὶ τοῦτο δὲ	αὐτὸ	δηλῶν σαφέστερον, ὅτι οὐχ ἕξει
[5, 12]	καὶ εἰκῆ δόξω διενοχλεῖν. Διόπερ	αὐτὸ	εἰς ἕτερον ὑμῖν ὑποσχόμενος καιρὸν
[5, 5]	γῇ οὐκ ἰδίᾳ· καὶ δουλώσουσιν	αὐτὸ,	καὶ κακώσουσιν ἔτη τετρακόσια. Τὸ
[5, 6]	ἐφ´ ὑμᾶς ἔθνος ἀναιδές. Τοῦτο	αὐτὸ	καὶ ὁ Δανιὴλ ἐνταῦθα αἰνίττεται,
[5, 3]	Θεοῦ ἐστιν, οὐ δυνήσεσθε καταλῦσαι	αὐτὸ,	μή ποτε καὶ θεομάχοι εὑρεθῆτε.
[5, 12]	θυσία καθαρά· ὑμεῖς δὲ βεβηλοῦτε	αὐτό.	Πότε ταῦτα ἐξέβη, ὦ Ἰουδαῖε;
[5, 3]	τὸν υἱὸν τὸν ἑαυτοῦ, τοῦτο	αὐτὸ	προλέγων, φησίν· οὕτω κρατήσει τοῦ
[5, 9]	εἰ μὴ δοκοῦμεν διενοχλεῖν, ἐπ´	αὐτὸ	τὸ ζητούμενον ἐλθεῖν, τὴν παροῦσαν
[5, 12]	ἐνῆν καὶ προφήτας παραγαγεῖν ῥητῶς	αὐτὸ	τοῦτο λέγοντας. Ἀλλ´ ὁρῶ κεκμηκότας
[5, 12]	ἑτέρους ἐφοπλίσω σοι προφήτας φανερῶς	αὐτὸ	τοῦτο λέγοντας, ὅτι τὰ μὲν
[5, 12]	δὴ καὶ ἑτέρου προφήτου τὸ	αὐτὸ	τοῦτο προαναφωνοῦντος καὶ λέγοντος, ὅτι
[5, 8]	τὸ ἔθος κατέλυσε, καὶ περιήλλαξεν	αὐτὸ,	φησὶν ὁ ἄγγελος, ὅτι Ἀπὸ
[5, 4]	κομπάζοντες δὲ ἁπλῶς καὶ εἰκῆ,	αὐτοὶ	δίκαιοι ταύτην παρασχεῖν τὴν μαρτυρίαν
[5, 1]	συντείνων. Διὰ ταῦτα καὶ ἡμεῖς	αὐτοὶ	προθυμότερον ταύτης ἁπτόμεθα τῆς ὑποθέσεως,
[5, 6]	τὸ τῆς κολάσεως εἶδος, καὶ	αὐτοὶ	πρὸς τὸν Θεὸν ἐξομολογούμενοι, περὶ
[5, 4]	εὐεργεσίας παρὰ τοῦ Θεοῦ πιστεύωσιν	αὐτοῖς	ἀεὶ παραγίνεσθαι, τὰς μὲν διὰ
[5, 3]	ἀπὸ προφητῶν οὐδὲ ἐξ Εὐαγγελίων	αὐτοῖς	διελέγετο, ἀλλ´ ἀπὸ τοῦ βωμοῦ
[5, 7]	δεῖξαι τοὺς δοκίμους τοὺς ἐν	αὐτοῖς.	Εἶτα διηγούμενος τοῦ βασιλέως τὴν
[5, 8]	ἐστιν; Ὅτι καὶ χρόνους ὥρισεν	αὐτοῖς	ἐν τοῖς κακοῖς τούτοις, ὥσπερ
[5, 11]	χρόνῳ ποτὲ τοῦτον καταπεσεῖν, ὥστε	αὐτοῖς	ἐνθεῖναι καυτῆρα ἀνίατον τῆς ἥττης
[5, 11]	ἐκείνην. Πάλιν ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῖς	αὐτοῖς	ἐπεχείρησαν. Ὁ δὲ {βασιλεὺς ἰδὼν
[5, 5]	Ἰουδαῖοι, καὶ οὐδεμίαν χωρὶς προῤῥήσεως	αὐτοῖς	ἐπήγαγεν, ἀλλὰ πάσας αὐτοῖς προλεχθῆναι
[5, 11]	τοὺς πανταχοῦ σωφρονίζων, μηκέτι τοῖς	αὐτοῖς	ἐπιχειρεῖν πράγμασιν. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν
[5, 6]	λόγος ἀπέδειξε μετὰ προφητείας ἐπελθούσας	αὐτοῖς,	καὶ οὐχ ἁπλῶς, οὐδὲ ἀπροσδοκήτως.
[5, 4]	καταμαρτυρῇ τὰ γράμματα, ὅτι ἄνωθεν	αὐτοῖς	καὶ πρὸ πολλοῦ τοῦ χρόνου
[5, 4]	καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν συμβάντων	αὐτοῖς	κακῶν τε καὶ ἀγαθῶν ποιήσομαι
[5, 11]	ταῦτα ἐγίνετο, ἵνα μηδεμία ἀναισχυντίας	αὐτοῖς	καταλιμπάνηται πρόφασις. ~ιβʹ Ἔτι οὖν
[5, 2]	καὶ ἐδόθη πτωχοῖς; Ἐγκαλῶν τοίνυν	αὐτοῖς,	οὕτω πως φησί· Τί κόπους
[5, 4]	τοῦτό ἐστιν ἀληθὲς, καὶ πάντα	αὐτοῖς	προανεφώνει τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι ὁ
[5, 5]	προῤῥήσεως αὐτοῖς ἐπήγαγεν, ἀλλὰ πάσας	αὐτοῖς	προλεχθῆναι παρεσκεύασεν ὁ Θεὸς, καὶ
[5, 4]	τὰς δὲ διὰ φιλανθρωπίαν, ἄνωθεν	αὐτοῖς	προὔλεγον οἱ προφῆται τὰ μέλλοντα
[5, 3]	βούλεσθε καὶ ἀπὸ τῶν παρ´	αὐτοῖς	τοῦτο ἐγχειρησάντων, καὶ μαθητὰς συναγαγόντων,
[5, 3]	τῶν Ἰουδαίων συγκαταβαίνοντες, τῶν νομιζόντων	αὐτὸν	ἄνθρωπον εἶναι ψιλόν· ἐπεὶ καὶ
[5, 7]	τὰς καθημερινάς· καὶ δώσουσιν εἰς	αὐτὸν	βδέλυγμα, καὶ τοὺς ἀνομοῦντας διαθήκην,
[5, 9]	τί φησι μετὰ ταῦτα· Τὸν	αὐτὸν	δὲ τρόπον Δανιὴλ καὶ περὶ
[5, 1]	οὐδὲ οὕτω πιστεύεις, οὐδὲ νομίζεις	αὐτὸν	εἶναι Θεὸν, καὶ τῆς οἰκουμένης
[5, 12]	τοῦ Θεοῦ θεραπείας, ἀλλὰ πάντες	αὐτὸν	εἴσονται λοιπὸν ἄνθρωποι. Ὁ οὖν
[5, 12]	ὁ Θεὸς, καὶ τοὺς προσκυοῦντας	αὐτὸν	ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ
[5, 8]	τοῖς κέρασι πλήξαντα δὶς καταβαλεῖν	αὐτὸν	ἐπὶ τῆς γῆς καὶ πατῆσαι.
[5, 1]	ἐμὸς ὁ ταῦτα λέγων· ἐγὼ	αὐτὸν	ἐσταύρωσα, καὶ πῶς αὐτοῦ παραδέξομαι
[5, 7]	καθεῖλε πολιτείαν, φησί· Καὶ δι´	αὐτὸν	θυσία ἐταράχθη παραπτώματι. Καὶ ἐγενήθη,
[5, 11]	ὅμως πρὸς ἅπαντα τυφλώττοντες παρεκάλουν	αὐτὸν,	καὶ ἱκέτευον συνάρασθαι καὶ συνεφάψασθαι
[5, 9]	σποδῷ ἐποιήσατο, ἦλθε Γαβριὴλ πρὸς	αὐτὸν	καί φησιν· Ἑβδομήκοντα ἑβδομάδες συνετμήθησαν
[5, 11]	τῷ βασιλεῖ, πάλιν εἰς ἀνάγκην	αὐτὸν	κατέστησαν παντελοῦς ἐρημώσεως. Καθελὼν γὰρ
[5, 9]	σου· ἀλλ´ ὁ Θεὸς ἀλλοτριοῦται	αὐτὸν	λοιπὸν διὰ τὸ μέλλον ἔσεσθαι
[5, 1]	τὴν πόλιν ἀπολαμβάνειν, εἰπὲ πρὸς	αὐτόν·	Οὐκοῦν ἕως ἂν ἀπολάβῃς ἡσύχαζε.
[5, 3]	περιετρέπετο κεφαλήν. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν	αὐτὸν	παραγενόμενον, βουλόμενος συσκιάσαι αὐτοῦ τὴν
[5, 3]	αὐτῶν καὶ γυναικῶν καὶ τέκνων	αὐτὸν	προετίμησαν· τίνος ἕνεκεν ταύτῃ μόνῃ
[5, 8]	ὑπερβολῆς ἁπάσης, καὶ τῶν ἄλλων	αὐτὸν	προθεὶς προφητῶν ἁπάντων, ἦλθε καὶ
[5, 1]	τὸν Ἰουδαῖον ἐπιστομίσαι. Ἐρώτησον γὰρ	αὐτὸν,	τίνος ἕνεκεν νηστεύεις, οὐκ ἔχων
[5, 7]	ἐκεῖνον ἀναστάντας ὕστερον, κέρας ὕστατον	αὐτὸν	τὸν Ἀντίοχον καλῶν. Μᾶλλον δὲ
[5, 1]	οὐκ ἄγγελον, οὐκ ἀρχάγγελον, ἀλλ´	αὐτὸν	τὸν τῆς οἰκουμένης ἁπάσης Δεσπότην,
[5, 9]	περὶ ταύτης προανεφώνησεν ὁ προφήτης,	αὐτὸν	τοῦτον πάλιν παρέξομαι μάρτυρα τὸν
[5, 7]	διαδοχὴν, Καὶ ἐν τῷ ἰσχῦσαι	αὐτὸν,	φησὶ, συνετρίβη τὸ κέρας αὐτοῦ
[5, 4]	ὁ ἕτερος ἐπιλαμβάνηται τῶν λεγομένων,	αὐτὸς	ἀναγκάζεται λοιπὸν μάρτυρας ἢ καὶ
[5, 4]	γινομένων. Οὕτω γοῦν πάλιν ὁ	αὐτὸς	Ἡσαΐας φησί· Μάρτυράς μοι ποίησον
[5, 5]	ἔτη. Καὶ τίς ταῦτά φησιν;	Αὐτὸς	ὁ Δανιὴλ οὕτω λέγων· Καὶ
[5, 2]	πραγμάτων ἡ μαρτυρία, κἂν μυριάκις	αὐτὸς	φιλονεικῇς. Πόσοι γοῦν πόλεμοι κατὰ
[5, 7]	πάλιν, καί φησι· Βραχίονες ἐξ	αὐτοῦ	ἀναστήσονται, καὶ βεβηλώσουσι τὸ ἁγίασμα,
[5, 3]	κἀκεῖνος ἀπέθανε, καὶ οἱ μαθηταὶ	αὐτοῦ	ἀπώλοντο. Καὶ τὰ νῦν λέγω
[5, 2]	μὲν γάρ τι τῶν ὑπ´	αὐτοῦ	γενομένων προλέγειν, θαυμαστὸν μὲν καὶ
[5, 7]	καὶ μεγαλυνθήσεται· καὶ τὴν βλάσφημον	αὐτοῦ	γνώμην λέγων, προσέθηκεν, ὅτι Ἐπὶ
[5, 1]	διὰ τῶν εὐεργεσιῶν οὐκ ἠθέλησας	αὐτοῦ	γνῶναι τὴν δύναμιν, διὰ τῶν
[5, 7]	θεωρητὸν ἀνὰ μέσον τῶν ὀφθαλμῶν	αὐτοῦ.	Εἶτα λέγων τὴν συμβολὴν τοῦ
[5, 7]	διηγούμενος τοῦ βασιλέως τὴν δύναμιν	αὐτοῦ	ἐκείνου, (φησί· Καὶ ποιήσει κατὰ
[5, 5]	ὑπέσχετο, οἳ καὶ τὰς ἐντολὰς	αὐτοῦ	ἐφύλαξαν. Ἐπεὶ οὖν οὐδὲν ἔχουσιν
[5, 3]	οἰκουμένης εἰς πέρατα τήν τε	αὐτοῦ	θεραπείαν ἐξέτεινε, καὶ πάντας (ὑποκύπτοντας
[5, 1]	τιμωριῶν ἐπαίδευσέ σε τὴν ἄμαχον	αὐτοῦ	καὶ ἀκαταγώνιστον ἰσχύν. Ἀλλ´ οὐδὲ
[5, 8]	ἡμῖν τὸ τῆς προφητείας ἀκριβὲς	αὐτοῦ	καὶ ἀπαράλλακτον ἐποίησε δῆλον. Φησὶ
[5, 7]	καὶ ἐποίησε κατὰ τὸ θέλημα	αὐτοῦ,	καὶ ἐμεγαλύνθη· καὶ ἐγὼ ἤμην
[5, 7]	ἦν ὁ ἐξαιρούμενος ἐκ χειρὸς	αὐτοῦ·	καὶ ἐποίησε κατὰ τὸ θέλημα
[5, 6]	οὗ οὐκ ἀκούσῃ τῆς φωνῆς	αὐτοῦ,	καὶ ἔσεσθε ἐν ἀριθμῷ βραχεῖς.
[5, 7]	ἐξαιρούμενος τὸν κριὸν ἐκ χειρὸς	αὐτοῦ.	Καὶ μετὰ ταῦτα λέγων τὴν
[5, 8]	δύο χεῖρας· τινὸς δὲ ἁπτομένου	αὐτοῦ	καὶ μεταξὺ κελεύοντος ἀναστῆναι, καὶ
[5, 3]	διχάσαι, φησὶν, ἄνθρωπον κατὰτοῦ πατρὸς	αὐτοῦ,	καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς
[5, 7]	καὶ συνέτριψεν ἀμφότερα τὰ κέρατα	αὐτοῦ,	καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος
[5, 7]	τὰ θηρία οὐ στήσονται ἐνώπιον	αὐτοῦ,	καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξαιρούμενος
[5, 5]	φησὶν, ἕκαστος παρὰ τοῦ γείτονος	αὐτοῦ	καὶ συσκήνου σκεύη χρυσᾶ καὶ
[5, 7]	Καὶ ποιήσει κατὰ τὸ θέλημα	αὐτοῦ,	καὶ ὑψωθήσεται καὶ μεγαλυνθήσεται· καὶ
[5, 12]	αὐτῷ ἕκαστος ἀπὸ τοῦ τόπου	αὐτοῦ.	Καίτοι γε οὐκ ἐφεῖτο τοῦτο,
[5, 7]	ἀνέβη ἕτερα τέσσαρα κέρατα ὑποκάτωθεν	αὐτοῦ	κατὰ τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τοῦ
[5, 7]	λαὸς ὁ γινώσκων τὸν Θεὸν	αὐτοῦ	κατισχύσουσι· τὰ ἐπὶ τῶν Μακκαβαίων
[5, 3]	Χριστοῦ, ὅτι ἐν τοῖς περὶ	αὐτοῦ	λόγοις Πυθαγόρου καὶ Πλάτωνος, Ζήνωνος
[5, 10]	βασιλεύοντος, εἰκοστοῦ ἔτους τῆς βασιλείας	αὐτοῦ,	Νεεμίας ἀνελθὼν τὴν πόλιν ἀνέστησεν.
[5, 8]	βασιλείας· οὔτε δὲ παῖδας ὄντας	αὐτοῦ	οὔτε συγγενεῖς πολλοῖς ἔτεσιν ἄρξειν
[5, 1]	ἐγὼ αὐτὸν ἐσταύρωσα, καὶ πῶς	αὐτοῦ	παραδέξομαι τὴν μαρτυρίαν; Τοῦτο γάρ
[5, 8]	καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τὴν ὑπ´	αὐτοῦ	προῤῥηθεῖσαν εἰπὼν, καὶ περὶ ταύτης
[5, 3]	πεποίηκε, δύο παρασκευάσας λῃστὰς μετ´	αὐτοῦ	σταυρωθῆναι, τοῦτο καὶ ἐπὶ τῆς
[5, 5]	ἄξιοί εἰσι συγγνώμης οἱ παραβαίνοντες	αὐτοῦ	τὰς ἐντολάς; Ἀλλ´ οὐ διὰ
[5, 3]	εἶδεν αὐτὸν παραγενόμενον, βουλόμενος συσκιάσαι	αὐτοῦ	τὴν παρουσίαν καὶ τὴν ἀληθῆ
[5, 11]	τίς διασκεδάσει; καὶ τὴν χεῖρα	αὐτοῦ	τὴν ὑψηλὴν τίς ἀποστρέψει; Ὥσπερ
[5, 8]	εἰς τὸ πεδίον μετὰ ἑταίρων	αὐτοῦ	τινῶν· σεισμοῦ δὲ καὶ κλόνου
[5, 8]	ὁ ταῦτα ἐπιδεικνὺς Θεὸς, πολεμήσειν	αὐτοῦ	τὸ ἔθνος, καὶ τὴν πόλιν
[5, 7]	αὐτὸν, φησὶ, συνετρίβη τὸ κέρας	αὐτοῦ	τὸ μέγα, καὶ ἀνέβη ἕτερα
[5, 5]	καὶ προσκεκρουκότων πρεσβεύων, τῶν φυλασσόντων	αὐτοῦ	τοὺς νόμους μέμνησαι; οὐκοῦν ἄξιοί
[5, 6]	Θεοῦ καὶ τὸν τῆς φιλανθρωπίας	αὐτοῦ	τρόπον, καί φησι· Καὶ νῦν,
[5, 5]	τὸν μισθὸν οὐκ ἀπέλαβον, ἄκοντας	αὐτοὺς	ἀπαιτηθῆναι παρεσκεύασεν ὁ Θεός. Καὶ
[5, 8]	νόμους αὐτῶν, καὶ τὴν κατ´	αὐτοὺς	ἀφαιρησόμενον πολιτείαν, καὶ συλήσοντα τὸν
[5, 7]	ἡμερῶν· καὶ ἐν τῷ ἀσθενῆσαι	αὐτοὺς	βοηθήσονται βοήθειαν μικράν· ἐμφαίνων ὅτι
[5, 10]	ἰσχύσαμεν καὶ ἠνύσαμεν· νυνὶ δὲ	αὐτοὺς	δείκνυμι οὐχ (ἅπαξ, οὐδὲ δὶς,
[5, 7]	καὶ ἀνενεγκεῖν ἐκ τῶν κατειληφότων	αὐτοὺς	δεινῶν· καὶ προστεθήσονται πρὸς αὐτοὺς
[5, 4]	ψιλοῖς τοῖς αὐτῶν. Καὶ ἐχρῆν	αὐτοὺς	δεῖξαι, ὅτι ἀναστήσεται πάλιν ἡ
[5, 6]	περὶ ταύτης τῆς νῦν κατεχούσης	αὐτοὺς	εἰπεῖν, καὶ δεῖξαι σαφῶς, πῶς
[5, 11]	ἠρέμα καὶ κατὰ μικρὸν ἄχρις	αὐτοὺς	εἰς τὸ θύειν ἐμβάλῃ, προσδοκῶν
[5, 11]	κατέστησαν παντελοῦς ἐρημώσεως. Καθελὼν γὰρ	αὐτοὺς	ἐκεῖνος, καὶ χειρωσάμενος, καὶ τὰ
[5, 7]	φησὶ, συνεχώρησεν ὁ Θεὸς, ὥστε	αὐτοὺς	ἐκκαθᾶραι, καὶ δεῖξαι τοὺς δοκίμους
[5, 3]	βραχὺ τοὺς ἀποστόλους, οὕτω πρὸς	αὐτοὺς	ἔλεγεν· Προσέχετε ἑαυτοῖς ἐπὶ τοῖς
[5, 5]	ὁ προφήτης, λέγων· Καὶ ἐξήγαγεν	αὐτοὺς	ἐν ἀργυρίῳ (καὶ χρυσίῳ, καὶ
[5, 3]	Οὕτω γοῦν καὶ ὁ Γαμαλιὴλ	αὐτοὺς	ἐπεστόμισεν. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν αὐτοὺς
[5, 11]	ἀσεβείᾳ τοὺς βασιλέας νικήσαντος, καλοῦντος	αὐτοὺς	ἐπὶ τὰς τῶν εἰδώλων θυσίας,
[5, 3]	ἡμετέρων πιστεύοντας, ἀπὸ τῶν οἰκείων	αὐτοὺς	ἐχειρώσατο δογμάτων. Διὰ τοῦτό φησιν,
[5, 1]	ἀναισχυντίαν ἐπιστομίσαι, καὶ δεῖξαι παρανομοῦντας	αὐτοὺς,	ἱκανὰ καὶ τὰ τῇ προτέρᾳ
[5, 7]	ἐστιν αὕτη; Τοῦ πυρῶσαι, φησὶν,	αὐτοὺς	καὶ τοῦ ἐκλέξασθαι, καὶ τοῦ
[5, 10]	ἕξει τινὰ λύσιν τὰ κατέχοντα	αὐτοὺς	κακὰ, οὕτω φησί· Μετὰ τὰς
[5, 6]	τινα λύσιν ἔσεσθαι τῶν κατεχόντων	αὐτοὺς	κακῶν οὔτε ἀπαλλαγήν. Τίς οὖν
[5, 4]	παρὰ Ἰουδαίοις παλαιὸν, τὰ μέλλοντα	αὐτοὺς	καταλαμβάνειν κακὰ ἢ ἀγαθὰ προαγορεύειν
[5, 3]	αὐτοὺς ἐπεστόμισεν. Ἐπειδὴ γὰρ εἶδεν	αὐτοὺς	μαινομένους, καὶ ἐπιθυμοῦντας τὸ αἷμα
[5, 5]	ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, καὶ πόθεν	αὐτοὺς	μέλλει συνάγειν, καὶ ποῦ συνάγειν;
[5, 7]	τὴν αἰτίαν, δι´ ἣν συνεχώρησεν	αὐτοὺς	ὁ Θεὸς ἐν τοσούτοις γενέσθαι
[5, 7]	αὐτοὺς δεινῶν· καὶ προστεθήσονται πρὸς	αὐτοὺς	πολλοὶ ἐν ὀλισθήμασι, καὶ ἀπὸ
[5, 5]	προσάγομεν· ἀλλ´ ἀφέντες ὀλίγας ἡμέρας	αὐτοὺς	σωφρονισθῆναι, τότε πρόσιμεν τοῖς δεσπόταις,
[5, 3]	αἷμα τῶν μαθητῶν ἐκχέειν, βουλόμενος	αὐτοὺς	τῆς ἀκαθέκτου μανίας κατασχεῖν, κελεύσας
[5, 8]	βασιλέως ἐμφαίνεσθαι, καὶ διαμερισμὸν εἰς	αὐτοὺς	τῆς βασιλείας· οὔτε δὲ παῖδας
[5, 3]	εἶναί τινα ἑαυτόν· καὶ ἠκολούθησαν	αὐτῷ	ἄνδρες τετρακόσιοι· κἀκεῖνος ἀπώλετο, καὶ
[5, 4]	ἀναμεῖναι τὴν ἔκβασιν τῶν ἐν	αὐτῷ	γεγραμμένων πραγμάτων. Καὶ ὅτι τοῦτό
[5, 2]	καὶ ἄλλο προεῖπεν, ἴδωμεν. Προσῆλθεν	αὐτῷ	γυνὴ, ἀλάβαστρον μύρου ἔχουσα πολυτίμου,
[5, 8]	ἰδεῖν μετὰ πολλὰς γενεὰς, ἀναστάντι	αὐτῷ	δειχθῆναι κριὸν μέγαν, πολλὰ μὲν
[5, 3]	ἀπώλετο, καὶ πάντες ὅσοι ἐπείθοντο	αὐτῷ	διεσκορπίσθησαν. Καὶ μετ´ ἐκεῖνον ἀνέστη
[5, 12]	θεοὺς τῶν ἐθνῶν, καὶ προσκυνήσουσιν	αὐτῷ	ἕκαστος ἀπὸ τοῦ τόπου αὐτοῦ.
[5, 3]	οἱ δὲ ἄνθρωποι οἱ πιστεύσαντες	αὐτῷ	καὶ πατέρων αὐτῶν καὶ γυναικῶν
[5, 7]	παραπτώματι. Καὶ ἐγενήθη, καὶ κατευωδώθη	αὐτῷ.	Καὶ τὸ ἅγιον ἐρημωθήσεται, καὶ
[5, 3]	τῷ αὐτῷ τόπῳ, ἐν τῷ	αὐτῷ	καιρῷ, ὑπὸ τῶν αὐτῶν δικαστῶν,
[5, 7]	ἑστηκὼς πρὸ τοῦ Οὐβὰλ, καὶ	αὐτῷ	κέρατα ὑψηλὰ, καὶ τὸ ἓν
[5, 3]	εἷς τῶν πολλῶν; πόθεν ἐπῆλθεν	αὐτῷ	λογίσασθαι τοῦτο, ὅτι καὶ πατέρων
[5, 8]	μικρότερον ἐνέγραψεν αὐξῆσαν. Ἔλεγε δὲ	αὐτῷ	ὁ ταῦτα ἐπιδεικνὺς Θεὸς, πολεμήσειν
[5, 9]	πάντα, φησὶ, τοῦ Θεοῦ δείξαντος	αὐτῷ,	συγγράψας κατέλιπεν, ὥστε τοὺς ἀναγινώσκοντας
[5, 8]	ὁ Δανιὴλ ἀνέγραψε· κρῖναι δὲ	αὐτῷ	τὴν ὄψιν τοῦ φαντάσματος ἐδήλου
[5, 3]	ὄντων τῶν σταυρωθέντων, ἐν τῷ	αὐτῷ	τόπῳ, ἐν τῷ αὐτῷ καιρῷ,
[5, 4]	διὰ τί; Διὰ τὴν πολλὴν	αὐτῶν	ἀγνωμοσύνην καὶ ἀναισχυντίαν, Ἐπειδὴ γὰρ
[5, 9]	ἡγεμονίας ἀνέγραψε, καὶ ὅτι ὑπ´	αὐτῶν	αἱρεθήσεται τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ
[5, 6]	γυναικῶν οἰκτιρμόνων ἥψησαν τὰ τέκνα	αὐτῶν.	Ἀλλ´ ὅμως τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν
[5, 9]	τότε ἔσται, ὅταν τὸν Δεσπότην	αὐτῶν	ἀνέλωσι. Τοῦτό φησι καὶ ὁ
[5, 11]	τὴν ἐπιχείρησιν αὐτῶν, τὰ ὦτα	αὐτῶν	ἀποτεμὼν καὶ τὸ τῆς παρακοῆς
[5, 7]	ἀντιλήψεως, ἀγγέλου πεμφθέντος εἰς τὴν	αὐτῶν	βοήθειαν. Ἐντῷ καιρῷ γὰρ ἐκείνῳ,
[5, 1]	ἀπολογίαν ἐν τοῖς νῦν ὑπ´	αὐτῶν	γινομένοις. Ἐπεὶ καὶ οἱ παῖδες
[5, 8]	ἕκαστον τῶν ἀνέμων τετραμμένα· ἐξ	αὐτῶν	δὲ ἀνασχεῖν καὶ ἄλλο μικρότερον
[5, 5]	προσέρχεται τῷ Θεῷ λοιπὸν ὑπὲρ	αὐτῶν	διαλεξόμενος. Εἰ δὲ βούλεσθε, καὶ
[5, 3]	τῷ αὐτῷ καιρῷ, ὑπὸ τῶν	αὐτῶν	δικαστῶν, ἐκεῖνοι μὲν σεσίγηνται, οὗτος
[5, 6]	αὐτῶν. Ἀλλ´ ὅμως τὰς ἁμαρτίας	αὐτῶν	εἰπὼν ἃς ἥμαρτον, καὶ τὴν
[5, 4]	λέγω, δείκνυμι διὰ τῶν ἔργων	αὐτῶν	ἐκβεβηκότα, καὶ ὅτι ἔπεσε, καὶ
[5, 12]	Οὗτος εἶπεν, Ἐξολοθρεύσει τοὺς θεοὺς	αὐτῶν·	ἐκεῖνος εἶπεν, Παιδεύουσα ἡμᾶς, ἵνα
[5, 6]	δεικνύντες ὅτι διὰ τῶν ἔργων	αὐτῶν	ἐξέβη τὸ τῆς κολάσεως εἶδος,
[5, 7]	φησι· Καὶ ἐκ τοῦ ἑνὸς	αὐτῶν	ἐξῆλθε κέρας ἓν ἰσχυρὸν, καὶ
[5, 11]	τοὺς σοφοὺς ἐν τῇ πανουργίᾳ	αὐτῶν,	εὐθέως διὰ τῶν ἔργων ἐδήλου,
[5, 9]	συγχωρεῖν, ἀλλ´ ἐπεξιέναι τοῖς ἁμαρτήμασιν	αὐτῶν	ἠπείλησεν ὁ Θεός. ~ιʹ Καὶ
[5, 2]	ἀλλὰ καὶ παρὰ τῶν οἰκείων	αὐτῶν.	Καὶ γὰρ ἐμφύλιός τις τότε
[5, 3]	οἱ πιστεύσαντες αὐτῷ καὶ πατέρων	αὐτῶν	καὶ γυναικῶν καὶ τέκνων αὐτὸν
[5, 4]	ἐν ῥήμασίν ἐστι ψιλοῖς τοῖς	αὐτῶν.	Καὶ ἐχρῆν αὐτοὺς δεῖξαι, ὅτι
[5, 8]	τὸν ἐκπολεμήσοντα καὶ τοὺς νόμους	αὐτῶν,	καὶ τὴν κατ´ αὐτοὺς ἀφαιρησόμενον
[5, 4]	ἵνα μετὰ τὴν ἔκβασιν αὐτὰ	αὐτῶν	καταμαρτυρῇ τὰ γράμματα, ὅτι ἄνωθεν
[5, 6]	Ἰουδαίους ὑπέταξε, καὶ τὴν πολιτείαν	αὐτῶν	κατέλυσεν ἅπασαν. ~ζʹ Καὶ ταῦτα
[5, 1]	νοῦν ἔχωμεν, δεχόμεθα τὰ ὑπ´	αὐτῶν	λεγόμενα· ὥσπερ οὖν ὅταν ἴδωμεν
[5, 8]	αἰχμαλωσίαν, ἐπεθύμει λοιπὸν τὸ τέλος	αὐτῶν	μαθεῖν, καὶ εἴ τις ἔσται
[5, 5]	οὐκ ἦν ἐν ταῖς φυλαῖς	αὐτῶν	ὁ ἀσθενῶν. Μία μὲν αὕτη
[5, 5]	τούτου, καὶ μὴ ἀξίου περὶ	αὐτῶν,	ὅτι οὐκ εἰσακούσομαί σου. Ἀλλ´
[5, 1]	ὅτι τὰ γινόμενα νῦν ὑπ´	αὐτῶν	παρανομία τίς ἐστι καὶ παράβασις,
[5, 10]	καὶ τὴν ἀπὸ τῶν πραγμάτων	αὐτῶν	παράσχωμεν μαρτυρίαν. Εἰ μὲν γὰρ
[5, 3]	δαιμόνων ἔχοντας δόξαν, τῇ ἀσθενείᾳ	αὐτῶν	συγκαταβαίνων, (τοῦτον τῆς διδασκαλίας εἰσήγαγον
[5, 11]	δὲ {βασιλεὺς ἰδὼν τὴν ἐπιχείρησιν	αὐτῶν,	τὰ ὦτα αὐτῶν ἀποτεμὼν καὶ
[5, 5]	ὁ Δανιὴλ οὐ πρότερον ὑπὲρ	αὐτῶν	τὴν ἱκετηρίαν ἔθηκεν, ἀλλ´ ὅτε
[5, 11]	Θεοῦ δὲ ὄντος τοῦ καθελόντος	αὐτῶν	τὴν πόλιν, ἀμήχανον τὰ τῇ
[5, 6]	δὲ ζηλώσωμεν. ~Εἶτα ἐπειδὴ κατέδραμεν	αὐτῶν	τῆς παρανομίας, λέγει καὶ τὴν
[5, 8]	λέγω, τὸν καὶ τὰς συμφορὰς	αὐτῶν	τραγῳδήσαντα, καὶ τὴν Παλαιὰν Διαθήκην
[5, 11]	τὸ τῆς παρακοῆς σύμβολον ἐνθεὶς	αὐτῶν	τῷ σώματι, πανταχοῦ περιῆγε καθάπερ
[5, 3]	καὶ ἐγένετο. Ἀνέμειναν, καὶ δι´	αὐτῶν	τῶν πραγμάτων ἐδηλοῦτο ἡ θεία
[5, 4]	ἐντεῦθεν μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐξ	αὐτῶν	τῶν συμβάντων αὐτοῖς κακῶν τε
[5, 8]	ἐκπεφυκότα κέρατα, τὸ δὲ τελευταῖον	αὐτῶν	ὑψηλότερον ἔχοντα. Ἔπειτα ἀναβλέψαι μὲν
[5, 5]	ἡμεῖς ἐπειδάν τινας ἴδωμεν τοὺς	αὑτῶν	οἰκέτας μετὰ πολλὰ καὶ μεγάλα
[5, 7]	καιρὸς θλίψεως, οἷος οὐ γέγονεν	ἀφ´	οὗ γεγένηται ἔθνος ἐπὶ τῆς
[5, 8]	δὶς, κρατήσει τῇ μάχῃ καὶ	ἀφαιρήσεται	τὴν ἡγεμονίαν ἅπασαν. Δηλοῦσθαι δὲ
[5, 8]	αὐτῶν, καὶ τὴν κατ´ αὐτοὺς	ἀφαιρησόμενον	πολιτείαν, καὶ συλήσοντα τὸν ναὸν,
[5, 2]	οὔτε ἄλλο οὐδὲν ἴσχυσεν αὐτῆς	ἀφανίσαι	τὴν μνήμην· ἀλλὰ βασιλίδων πασῶν,
[5, 11]	καὶ χειρωσάμενος, καὶ τὰ λείψανα	ἀφανίσας	πάντα, ἵνα μηδὲ ἀναισχυντεῖν ἔχωσι
[5, 10]	καὶ ἕως τέλους πολέμου συντετμημένου	ἀφανισμοῖς.	Καὶ πάλιν λέγων τὴν αἰχμαλωσίαν
[5, 6]	ὀφθαλμούς σου, καὶ ἴδε τὸν	ἀφανισμὸν	ἡμῶν καὶ τῆς πόλεώς σου,
[5, 1]	τούτῳ, ἕως οὗ καταλυθῇ, τὸν	ἀφανισμὸν	τὸν παντελῆ καὶ τὴν ἐρήμωσιν
[5, 2]	εἰληφυῖαν τὴν πρόῤῥησιν, καὶ τὸν	ἄφατον	μαρτυροῦντα χρόνον τῇ τῶν προειρημένων
[5, 11]	καὶ τὸ πῦρ ἄνωθεν ὑμῖν	ἀφεῖναι	ἐκ τῶν οὐρανῶν δυνατὸς ἦν;
[5, 4]	ἀληθείας ἡ περιουσία, τὰ Εὐαγγέλια	ἀφεὶς,	ἐπὶ τοὺς προφήτας τρέψομαι, οἷς
[5, 5]	κολάσεως, τὴν ἱκετηρίαν προσάγομεν· ἀλλ´	ἀφέντες	ὀλίγας ἡμέρας αὐτοὺς σωφρονισθῆναι, τότε
[5, 9]	τοιούτου, ἀλλ´ ὑπὲρ τοῦ τῆς	ἀφθαρσίας	στεφάνου τῶν ἀγώνων ὄντων, ἐκλύεσθαι
[5, 2]	ἁπάσαις πόλεσιν· καὶ ὅπουπερ ἂν	ἀφίκῃ	τῆς οἰκουμένης, μετὰ πάσης ἡσυχίας
[5, 9]	τὴν ἀκτῖνα, καὶ μὴ πρότερον	ἀφίστασθαι,	ἕως ἂν κρίσιν τὰ ἀγωνίσματα
[5, 11]	ἐπραγματεύετο, ἠρέμα καὶ κατὰ μικρὸν	ἄχρις	αὐτοὺς εἰς τὸ θύειν ἐμβάλῃ,
[5, 5]	ὁ Μωϋσῆς τὴν κάκωσιν· Τὰ	ἄχυρα	οὐ δίδοται τοῖς οἰκέταις σου,
[5, 10]	ἠβουλήθημεν ἐπιχειρῆσαι καὶ τῆς οἰκοδομῆς	ἅψασθαι,	πάντως ἂν ἰσχύσαμεν καὶ ἠνύσαμεν·
[5, 6]	τὴν ἁπαλότητα καὶ τὴν τρυφερότητα,	ἅψεται	παρανόμου τραπέζης, καὶ τῶν ἐκγόνων